Κυριακή 28 Ιουνίου 2026
Τρίτη 16 Ιουνίου 2026
Η Γερμανική Ορθόδοξη Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδας στο Buchhagen
Αγία Τριάδα
Η Αγία Μονή της Αγίας Τριάδος στο Buchhagen, στο Weserbergland, ιδρύθηκε το 1990 από τον Γέροντα Ιωάννη. Είναι η έδρα της πρώτης γερμανικής ορθόδοξης μοναστικής κοινότητας και από το 1993 αποτελεί αββαείο του Βουλγαρικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου. Η μοναστική ζωή ακολουθεί την παράδοση του Αγίου Όρους Άθω.
Οι μοναχοί είναι άνδρες αφιερωμένοι στον Θεό, οι οποίοι ζουν σε άγια υπακοή με τον γέροντά τους. Η καρδιά του μοναχισμού είναι η αγάπη προς τον Θεό που υπερβαίνει τα πάντα και η πλήρης αφοσίωση σε Αυτόν, η οποία βρίσκει την έκφρασή της στην ολοκληρωτική μοναστική προσφορά. Στη μυστηριώδη σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου, στην προσευχή, την εργασία και τη μελέτη, αυξάνει η ζωή του αγιασμού.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάπτυξη και καλλιέργεια της γερμανόφωνης ορθόδοξης εκκλησιαστικής ψαλμωδίας. Ακούστε εδώ
Η μονή είναι οικονομικά αυτοσυντήρητη. Η βιολογική κηπουρική, οι οικιακές εργασίες, η μεταφραστική εργασία, οι καλλιτεχνικές και άλλες δραστηριότητες ανήκουν στη ζωή της όπως και η καρδιακή προσευχή, η λατρεία και η ιερή ψαλμωδία.
Ανέγερση του καθολικού της μονής
Επιτέλους έφθασε η ώρα. Η εκκλησία υψώνεται πλέον ορατά. Μαζί με εθελοντές βοηθούς, οι πατέρες εργάζονται οι ίδιοι ως προσευχόμενοι κτίστες και οικοδόμοι. Στον σχεδιασμό, ο Γέροντας συνδέεται με την αρχαιότερη γερμανική ιερή αρχιτεκτονική, η οποία ήταν στενά συνδεδεμένη με τη βυζαντινή. Στο πνεύμα της Αγίας Παραδόσεως, χάρη στην εφαρμογή μουσικά φυσικών αναλογιών, δημιουργείται εδώ ένας ιερός χώρος εξαιρετικής αρμονίας και ομορφιάς.
Για να στηρίξετε την ανέγερση του καθολικού της μονής δωρεές εδώ
Λογαριασμός δωρεών (Παρακαλούμε προσέξτε τα κεφαλαία και πεζά γράμματα)
Deutsches Orthodoxes Dreifaltigkeitskloster
IBAN:
DE50 2545 0110 0026 0024 28
BIC: NOLADE 21 SWB
Sparkasse Hameln-Weserbergland
Ιστορία
Η Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος ιδρύθηκε το 1990 από τον Γέροντα Ιωάννη και τα επόμενα χρόνια ανεγέρθηκε μαζί με τους πρώτους μοναχούς με ίδια μέσα και με τα ίδια τους τα χέρια. Στο μεταξύ το ιερό στηρίζεται από μια δεύτερη γενιά μοναχών. Η γραμμή της μοναχικής κουράς του μεγάλου σχήματος, η οποία μεταδίδεται στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, μπορεί να ανιχνευθεί πίσω σε πολλές γενιές. Οδηγεί μέσω του Γέροντα Δανιήλ των Κατουνακίων (αρχές 19ου αι.) στην περιοχή της Μεγίστης Λαύρας και στον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη.
Ο πατήρ Ιωάννης σπούδασε τη δεκαετία του 1970 στο Βερολίνο μουσική, αργότερα θρησκειολογία και βυζαντινολογία. Αφού ήρθε σε επαφή με την Ορθοδοξία το 1974, παρακολουθούσε τακτικά τις ορθόδοξες ακολουθίες και άρχισε την άσκηση της καρδιακής προσευχής. Το 1981 έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος και εκεί, τον Αύγουστο του 1984, έλαβε τη μοναχική κουρά του Μεγάλου Σχήματος.
Με την ευλογία του γέροντά του, το 1985 άρχισε την χορωδιακή προσευχή μαζί με δύο αδελφούς σε ένα προσωρινό μοναστηριακό διαμέρισμα στο τότε Δυτικό Βερολίνο και προετοίμαζε την ίδρυση της μονής. Η ζωή κινήθηκε για μερικά χρόνια ανάμεσα στο Άγιον Όρος και το Βερολίνο.
Το έτος της γερμανικής ενότητας, το 1990, οι μοναχοί αγόρασαν το οικόπεδο στο Buchhagen και άρχισαν την οικοδόμηση του γερμανικού ορθόδοξου ιερού.
Απρόβλεπτες αντιστάσεις στάθηκαν απέναντι στην ίδρυση της μονής· ατελείωτες δυσκολίες έπρεπε να ξεπεραστούν. Όμως με τη χάρη και την ευλογία της Αγίας Τριάδος, τη βοήθεια της Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας και των Αγίων Πατέρων συνέβησαν και πολλά θαύματα.
Τον Αύγουστο του 1994 η μονή καθαγιάστηκε από την Αυτού Υψηλοσεβασμιότητα Συμεών, Μητροπολίτη Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης, ως γερμανική ορθόδοξη αββαεία στην κοινωνία του Βουλγαρικού Πατριαρχείου. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια ανεγέρθηκε η κρύπτη του μοναστηριακού ναού και το 1996 καθαγιάστηκε επίσης ως ναός της Θείας Σοφίας.
Από το 1999 έως το 2002 ανεγέρθηκαν ο πύργος του Μιχαήλ και το βόρειο μοναστηριακό τείχος με τον πύργο της Μαρίας.
Από το 2004 έως το 2009 κατασκευάστηκε η κρήνη του αγιασμού, και το 2013 και 2014 αναδιαμορφώθηκε ο χώρος της εισόδου.
Η μονή είναι πλέον αδιανόητη χωρίς την περιοχή. Οι άνθρωποι της γύρω περιοχής εκτιμούν τους μοναχούς και χαίρονται όταν βλέπουν έναν από τους πατέρες στην πόλη. Ξέρουν ότι όταν από το βουνό οι καμπάνες ηχούν προς την κοιλάδα, στο ιερό αρχίζει η ψαλμωδία και οι μοναχοί προσεύχονται για τη χώρα και τους ανθρώπους. Ορισμένοι ορθόδοξοι πιστοί μετακόμισαν στην περιφέρεια Holzminden εξαιτίας της μονής, για να μπορούν να συμμετέχουν τακτικά στις ακολουθίες. Πολλοί επισκέπτες από τη Γερμανία και από πολλές άλλες χώρες ελκύονται ξανά και ξανά στη μονή του Buchhagen, όπου βρίσκουν και στην κοντινή περιοχή καλές δυνατότητες διανυκτέρευσης σε ξενοδοχεία και πανσιόν.
Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε την ιστοσελίδα της Μονής εδώ
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026
Δευτέρα 25 Μαΐου 2026
Ο θρύλος για τον κοιμώμενο βασιλιά Αρθούρο
Ο θρύλος για τον κοιμώμενο βασιλιά Αρθούρο
Ο πλατύς λόφος στο South Cadbury, στεφανωμένος με μερικά από τα πιο εκτεταμένα αναχώματα της χώρας, τόπος μίας μεγάλης μάχης, διεκδικεί την υποψηφιότητα του να αναγνωριστεί σαν ο τόπος όπου βρισκόταν το οχυρό του Αρθούρου, το Camelot. Γειτονικές τοποθεσίες το πιστοποιούν αυτό, όπως για παράδειγμα το χωριό Queen Camel και ο κοντινός Ποταμός Camel. Για όλους τους ντόπιους μέσα στους αιώνες, η αναγνώριση του Cadbury σαν την βασιλική αυλή του Αρθούρου είναι τόσο προφανής όσο το ότι το νερό είναι υγρό.
Μέσα στον λόφο, ο Αρθούρος κείτεται κοιμώμενος μαζί με τους εκατό ιππότες του μέχρι την στιγμή που η Βρετανία θα αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη καταστροφή της. Τότε είναι η στιγμή που ο βασιλιάς θα ξυπνήσει και θα μαζέψει τους ιππότες του για να υπερασπιστεί την χώρα του για ακόμη μία φορά.
Λένε πως κάθε εφτά χρόνια την Παραμονή του Μεσοκαλόκαιρου* ή εάν η Παραμονή του Μεσοκαλόκαιρου συμπέσει με την πανσέληνο, οι πύλες στον λόφο ανοίγουν και ο βασιλιάς μαζί με την συνοδεία του ιππεύουν έξω από τον λόφο. Με φλεγόμενα δόρατα και τα πέταλα των αλόγων τους ασημωμένα, ιππεύουν κατά μήκος της περιοχής King Arthur's Causeway προς το Glastonbury Tor. Έχουν βρεθεί ασημένια πέταλα σε αυτή την διαδρομή.
Πίσω από το Cadbury Hill βρίσκεται το Πηγάδι του Βασιλιά Αρθούρου. Εάν πλύνεις το πρόσωπό σου στα νερά του την Παραμονή του Μεσοκαλόκαιρου, τα όνειρα σου την νύχτα αυτή θα σου αποκαλύψουν που κρύβονται οι πύλες και θα σε πάνε πέρα από αυτές για να δεις τον κοιμώμενο Αρθούρο και τους ιππότες του.
*Σύμφωνα με άλλες πηγές αυτό συμβαίνει κάθε παραμονή των Χριστουγέννων.
Από το βιβλίο Somerset Folk Tales
Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow
Κυριακή 24 Μαΐου 2026
Πέμπτη 21 Μαΐου 2026
Η Μάγισσα του Wookey Hole
Η Μάγισσα του Wookey Hole
Υπήρχε κάποτε μία μάγισσα η οποία ζούσε σε μία σπηλιά που την ονόμαζαν Wookey Hole, ακριβώς πάνω από το χωριό που φέρει το ίδιο όνομα με αυτή την σπηλιά. Σαν νεαρή γυναίκα είχε μια ερωτική απογοήτευση και αυτή η πίκρα που την κατέλαβε τότε την έκανε να στραφεί προς την μαγεία.
Αφού κατοίκισε μέσα στην σπηλιά, αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής της σε μοχθηρές πράξεις, με την μία να είναι χειρότερη από την άλλη. Η μάγισσα έτρεφε ιδιαίτερο μίσος προς τους νεαρούς ερωτευμένους και τους έκανε ξόρκια τα οποία τους οδηγούσαν στη σπηλιά της όπου τους δολοφονούσε και τους έτρωγε. Αυτό πιστοποιείται από τα κόκαλα που έβρισκαν κατά καιρούς στο νερό που έτρεχε μέσα από το χωριό.
Με τον καιρό, η κακή της φήμη έφτασε στα αφτιά του Επισκόπου του Wells και έστειλε έναν από τους μοναχούς του για να την ξεφορτωθεί. Αυτός ήταν ένας μοναχός του οποίου η μνηστή είχε πεθάνει όταν ήταν νεαρός άνδρας. Έτσι, έπειτα αυτός αρνήθηκε την κοσμική ζωή βρίσκοντας παρηγοριά μόνο στους λόγους των αγίων και στις άγιες πράξεις.
Εξοπλισμένος με έναν σταυρό και αγιασμό ευλογημένο από τον επίσκοπο, μπήκε στην σπηλιά κρατώντας τον σταυρό μπροστά του. Όταν το είδε αυτό, η μάγισσα κατέφυγε πιο βαθιά μέσα στο σπήλαιο, όχι από φόβο, αλλά επειδή ήθελε να τον παρασύρει πιο βαθιά στο κρησφύγετο της. Ο μοναχός την ακολούθησε ώσπου δεν μπορούσε να πάει πιο μακριά. Εκείνη τότε γύρισε προς το μέρος του και άρχισε να ρίχνει κατάρες οι οποίες έκαναν μεγάλα κομμάτια των βράχων να αποκολληθούν και να αρχίσουν να πέφτουν γύρω τους.
Χωρίς να έχει χρόνο να ανοίξει το μπουκάλι με τον αγιασμό, το πέταξε επάνω της. Το μπουκάλι χτύπησε πάνω σε μία πέτρα και έγινε κομμάτια βρέχοντάς την με το περιεχόμενό του και αμέσως την μετέτρεψε σε πέτρα.
Εάν είναι κάποιος αρκετά γενναίος ώστε να επισκεφτεί την σπηλιά σήμερα, θα μπορέσει να δει τον σταλαγμίτη της, μία άσχημη γριά γυναίκα που φοράει το καπέλο της και είναι τέλεια πετρωμένη. Η γάτα που είχε μαζί της, μετατράπηκε επίσης σε πέτρα και βρίσκεται και αυτή μέσα στην σπηλιά. Όμως η κρυστάλλινη σφαίρα της μάγισσας βρίσκεται τώρα στο τοπικό μουσείο όπου φυλάσσεται για να μην πέσει σε λάθος χέρια.
Από το βιβλίο Somerset Folk Tales
Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow
Κυριακή 17 Μαΐου 2026
Ο βασιλιάς Αρθούρος και η εξημέρωση ενός δράκου
Ο βασιλιάς Αρθούρος και η εξημέρωση ενός δράκου
Ο Catho, βασιλιάς του Dunster, δεχόταν επιθέσεις από όλες τις πλευρές: το Κανάλι του Bristol στα βόρεια έφερνε τους επιδρομείς Ιρλανδούς πειρατές, την ανατολή απειλούσαν οι ορδές των Σαξόνων εισβολέων και οι βάλτοι στους οποίους βρισκόταν ο λόφος πάνω στον οποίο στεγαζόταν το κάστρο του δεχόταν τις επιθέσεις ενός δράκου. Κάθε νύχτα, οι άνθρωποι έβρισκαν καταφύγιο στο Κάστρο του Dunster και φοβόντουσαν πως ο δράκος θα έκανε το κάστρο κομμάτια με τα μεγάλα νύχια του ή θα τους έκαιγε με την φλογερή του ανάσα.
Ο δράκος είχε βγει έξω από τους βάλτους όταν η πείνα τον οδήγησε προς τα κοπάδια στις κοιλάδες και τα αγρίμια μέσα στα δάση. Όσο πιο πολύ έτρωγε, τόσο μεγαλύτερος γινότανε και τόσο πιο πολύ πεινούσε.
Αφού καταβρόχθισε όλα τα οικόσιτα και τα άγρια ζώα, στράφηκε προς τους ανθρώπους. Έκανε κατά προτίμηση επιθέσεις σε μεγάλες ομάδες για να αξίζει η προσπάθειά του. Οι στρατιώτες του Catho είχαν πάει να πολεμήσουν τους πειρατές και υπέφεραν τα χειρότερα λόγο των επιθέσεων του δράκου, Ο δράκος αφού τους έτρωγε έφτυνε τις πανοπλίες και τα όπλα τους.
Προς το Dunster, μέσα από τους βάλτους, ίππευε ο νεαρός Αρθούρος Πέντραγκον, ο οποίος είχε ανακηρυχθεί πρόσφατα Υψηλός Βασιλέας. Όλα έδειχναν αβέβαια για αυτόν μέσα σε αυτή την πλατιά πεδιάδα, όπου δεν μπορούσε να διακρίνει ανάμεσα στα χωράφια, την θάλασσα και τα σύννεφα, όπου η γη δεν ήταν πράσινη ούτε το νερό ήταν γαλάζιο και όλες οι επιφάνειες έμοιαζαν γκρίζες σαν τον ουρανό.
Αφού τον καθοδήγησαν με ασφάλεια οι ντόπιοι μέσα από τους βάλτους, ο Αρθούρος πέρασε μέσα από τις λάσπες σε μία περιοχή που δεν υπήρχαν ούτε χωράφια ούτε νερό. Σκεφτόταν πόσο αβέβαια ήταν τα βήματά του ανάμεσα στους ισχυρούς του νέου του βασιλείου και πως ευχόταν να μπορούσε να διακρίνει τους φίλους από τους εχθρούς.
Ο Αρθούρος ίππευε για να ζητήσει την βοήθεια του Catho ενάντια στους Σάξονες, χωρίς να γνωρίζει πως το βασίλειο του Catho αντιμετώπιζε μια πιο φοβερή απειλή. Έτσι τόσο κυκλωμένος από τις δικές του ανησυχίες ήταν ο Αρθούρος ώστε δεν παρατήρησε πόσο ήσυχο ήταν το τοπίο γύρω του. Δεν ακουγόταν κελάηδημα πουλιών, κανένα ζώο δεν κινούνταν μέσα στα χόρτα και τα καλάμια.
Μόλις έφτασε στο κάστρο, ο Αρθούρος κατάλαβε τον λόγο για τον οποίο ο Catho αντέδρασε με ένα πικρό χαμόγελο στο αίτημά του. Του είπε ο Catho: "Θα σε βοηθήσω εάν με βοηθήσεις και εσύ. Οι άνδρες μου είναι αδύναμοι ενάντια σε έναν δράκο που τους τρώει κατά εκατοντάδες. Είναι δικοί σου και θα υπακούν στις εντολές σου εάν με απαλλάξεις από αυτό το θηρίο."
Φαινόταν σαν να πέρασαν μόλις λίγα λεπτά όταν ο Αρθούρος Πέντραγκον, Υψηλός Βασιλιάς της Βρετανίας, ξεκινούσε για την δική του περιπέτεια ενάντια σε έναν δράκο.
Ίππευε και πάλι μέσα από τους βάλτους, παρακινημένος από μία υπόσχεση που πιθανόν δεν μπορούσε να κρατήσει. Γνώριζε πως μόνο το όνομα του δεν θα μπορούσε να τον σώσει και αναρωτιόταν κατά πόσο οι μυστικές δυνάμεις του Excalibur, οι οποίες τον προστάτευαν από τους τραυματισμούς στην μάχη, θα τον προστάτευαν και ενάντια στις επιθέσεις του δράκου.
Συνέχιζε να ιππεύει χωρίς να μπορεί να εντοπίσει τον δράκο, ώσπου αναγκάστηκε να σταματήσει γιατί είχε περάσει μέσα από τους βάλτους και έφτασε στην ακτή των Εφτά Θαλασσών.
Εκεί, καθώς αντίκριζε την αλατισμένη παλίρροια, είδε κάτι περίεργο να επιπλέει στην επιφάνεια του νερού, κάτι που έμοιαζε σαν ένα κομμάτι της χαραυγής να είχε πέσει μέσα στην θάλασσα. Καθώς η παλίρροια έφερε πιο κοντά αυτό το αντικείμενο με τα αστραφτερά χρώματα, ο Αρθούρος μπόρεσε να δει πως ήταν φτιαγμένο από πέτρα, όμως αυτό το έκανε ακόμη πιο περίεργο γιατί οι πέτρες δεν μπορούν να επιπλεύσουν...
Τώρα ήταν τόσο κοντά που ο Αρθούρος μπορούσε να διακρίνει πως ανάμεσα στις σαφράν και ρόδινες αποχρώσεις υπήρχαν σκαλιστά σχέδια από αγγελικά φτερά και σταυρούς. Ο Αρθούρος αφίππευσε και γονάτισε στην ακτή, περιμένοντας την παλίρροια να του φέρει το θαυμαστό αντικείμενο. Τα χέρια του χάιδεψαν την ομορφιά των σκαλισμάτων και γέμισε με ελπίδα. Δεν ήθελε να αφήσει αυτή την ξεχωριστή πέτρα μόνη της στην ακτή με κίνδυνο να πέσει σε λάθος χέρια. Καθώς την άγγιζε ένιωσε να γεμίζει με μία δύναμη την οποία δεν είχε αισθανθεί ποτέ ξανά και έσπρωξε την πέτρα πέρα από την ακτή όπου την έκρυψε με πολλά φύκια.
Λίγο μετά, καθώς ίππευε παράλληλα στις ακτές που σήμερα ονομάζουμε Blue Anchor Bay, είδε μία σιλουέτα σε απόσταση. Μπορούσε να δει πως ήταν ένας γέρος ο οποίος έγερνε στο μπαστούνι του και για μια στιγμή ήλπισε πως ήταν ο Merlin ο οποίος ερχόταν να τον βοηθήσει. Όμως αυτός ήταν ένας ξένος και καθώς ο Αρθούρος πλησίασε μπορούσε να δει πως αυτός ο άνδρας ήταν πολύ προβληματισμένος. Όταν είδε τον Αρθούρο, ο ηλικιωμένος άνδρας φώναξε: "Μήπως είδες το Ιερό μου;"
Ο ξένος συστήθηκε σαν Carantoc, ένας άγιος άνδρας από την Ουαλία. Ήταν ένας ερημίτης που είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του προσευχόμενος μέσα σε μία σπηλιά ώσπου είδε ένα όραμα. Το όραμα του έδειξε το Ιερό που πρέπει να φτιάξει, σκαλισμένο με σταυρούς, αγγελικά φτερά και περιστέρια. Άκουσε μία φωνή που του είπε να θέσει αυτό το Ιερό επάνω στα νερά όπου με τη δύναμη της προσευχής θα το έκανε να επιπλεύσει. Έπειτα θα έπρεπε να το ακολουθήσει και στο σημείο που θα σταματούσε θα έφτιαχνε μία Χριστιανική εκκλησία.
"Ακολουθούσα το Ιερό με την βάρκα μου ώσπου ένας άνδρας που ίππευε μου απέσπασε την προσοχή και μία ισχυρή ταραχή στους βάλτους πίσω του και έπειτα το έχασα από τα μάτια μου".
"Λοιπόν, εάν με βοηθήσεις θα σε βοηθήσω και εγώ", του είπε ο Αρθούρος καθώς αφίππευσε, εντυπωσιασμένος από τις θαυματουργικές δυνάμεις του Carantoc.
Ακριβώς εκείνη την στιγμή, το άλογό του άρχισε να σκιρτάει έντονα και ο Αρθούρος ταράχτηκε από έναν φοβερό και μεγάλο θόρυβο. Η θάλασσα γέμισε ατμούς και το Excalibur έγινε ξαφνικά απίστευτα καυτό σε σημείο που ήταν δύσκολο να το φορέσει επάνω του. Η θερμοκρασία από την κοιλιά του δράκου μετέτρεπε την άμμο σε γυαλί καθώς ορμούσε πεινασμένος επάνω τους. Ο Carantoc ύψωσε το ραβδί του.
"Μείνε ακίνητος", διέταξε τον δράκο και αυτός σταμάτησε.
"Κάθισε" του είπε και ο δράκος κάθισε.
"Τώρα χαλάρωσε" του είπε και ο καπνός και οι ατμοί υποχώρησαν.
Ο Carantoc έκοψε ένα κομμάτι από τον μανδύα του και το έδεσε γύρω από τον λαιμό του δράκου σαν κολάρο.
"Σε ποιο σημείο έκρυψες το Ιερό μου κάτω από τα φύκια;"
Οδηγώντας τον δράκο με το κολάρο, ο Carantoc ακολούθησε τον Αρθούρο στο σημείο όπου το άλογο περίμενε πλάι στο κρυμμένο Ιερό. Προκειμένου να αποδείξει πως είχε εξημερωθεί πλήρως και είχε γίνει χορτοφάγος, ο δράκος έφαγε τα φύκια ενώ το άλογο έπαιζε με τον νέο του φίλο. Οι τέσσερις τους ταξίδεψαν στο Κάστρο του Dunster όπου ο Catho ήταν συνάμα έκπληκτος αλλά και ανακουφισμένος που τους έβλεπε.
Ο Carantoc χαροποίησε πολύ τον βασιλιά Catho ο οποίος προσφέρθηκε να του δώσει χρήματα για να χτίσει την εκκλησία όπου θα τοποθετούσε το Ιερό του κοντά στην ακτή που ξεβράστηκε. Ο Αρθούρος είχε τώρα αρκετούς στρατιώτες υπό τις διαταγές του προκειμένου να πολεμήσει τους Σάξονες, πράγμα το οποίο έκαναν ενθουσιασμένοι από το γεγονός ότι σώθηκαν και δεν τους έφαγε ο δράκος.
Την ίδια στιγμή, ο δράκος έγινε ένα εξαιρετικό κατοικίδιο το οποίο αναζωπύρωνε την φωτιά για το μαγείρεμα όταν ο άνεμος φυσούσε από λάθος κατεύθυνση και οι γηραιοί σύμβουλοι του Cathoc καθόντουσαν δίπλα του για να ζεσταθούν. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι που ένας νέος συνειδητοποίησε πως έτσι σπαταλούσαν τις δυνάμεις ενός καλού δράκου και τον έβαλαν σε δουλειά στις Εφτά Θάλασσες. Εκεί κολυμπούσε πάνω και κάτω από τις ακτές του Minehead μέχρι την St Audries Bay, μεταμφιεσμένος σαν γιγάντιο θαλάσσιο ερπετό διώχνοντας τους Ιρλανδούς πειρατές. Οι πειρατές φοβόντουσαν πολύ αυτό το θηρίο και δεν αποβιβαζόντουσαν και οι στρατιώτες του Cathoc ήταν ελεύθεροι να πολεμούν τους εχθρούς του Αρθούρου σε άλλα πεδία μαχών.
Στις ακτές του Somerset, ανάμεσα στο Minehead και την St Audries Bay αυτή η ιστορία παραμένει ζωντανή σκαλισμένη σε ξύλο και πέτρα.
Από το βιβλίο Somerset Folk Tales
Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)