Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ινδουισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ινδουισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2019
Τρίτη 17 Ιουλίου 2018
The Great River: Christianity and Paganism
From Death to the World #XXVI
By Deacon Joseph Magnus Frangipani
By the time I arrive in New Delhi, leaping pockets of green slime lining the bus terminals, sailing through smoke of burning bodies, backpacking dog-infested cobblestone streets of Tibetan refugee camps; before happening upon remote caves at the source of the Ganges, and discovering the wonders of the Prayer of the Heart; long before studying black magic in ashrams through Rishikesh and forking roasted vegetables smeared with butter and rose petal; before shooting back and forth across sage deserts of Idaho by astral projection and offering fruit, fire and rice before Krishna, Shiva and the goddess of death I will, periodically, disappear through the veil of shamanism.
I will appear on Spirit Mountain outside Eugene, Oregon, coated in rain and rags barefoot with a stick of incense behind my ear, offering our dog as sacrifice. With a handful of yak-bone beads and bright feathers, I chalk the occult patterns of yantras and sit inside them. Yantra, in Sanskrit, literally means “machine, contraption.” They adorn temple floors associated with specific demons and summon occult powers based primarily, but not exclusively, on Hindu astrology and numerology. Anything placed inside a yantra sits upon a spiritual trapdoor. Seated inside one of these “machines,” or yantras, you blast off – spiritually, mentally, sometimes physically – a willing conduit of demonic flight.
Mantras, the Sanskrit syllables inscribed on yantras, are similar to GPS coordinates for the practitioner, or phone numbers yoking us to whoever – or whatever – is on the other end. Similarly, diving into the black cauldrons of cartomancy, unfolding my Tarot deck summoning Thoth, the Egyptian god, I assumed knowledge of the future. So-and-so will meet you here on such-and-such date. This or that will happen. The astrological association for the pointer finger is Jupiter. This symbolizes power and authority, so wear a tin ring on that finger, and never gold. I concocted remedial tonics and teas from temples on moonlit nights. Sprinkle this on the forehead, rub that behind his ear. To strangers and friends it appeared I knew intimate patterns and cycles of desire, thought, auspicious dates and providential occurrences. The extraordinary becomes ordinary.
Holy Orthodoxy offers countless examples of demons appearing as angels. Determined as I am for direct experience, trusting without discernment everything ‘spiritual’ and seemingly non-material is good, I acted on my freedom without accountability. In Orthodoxy, we trust the prescribed medicine of Holy Tradition coming from Christ’s Body, the one and apostolic Church. We hold ourselves accountable before a spiritual father and confessor, distrusting so-called ‘spiritual experiences’ regarding ourselves unworthy.
In the spiritual life, especially when conditioned to accept strictly materialistic, ‘scientific’ and rational explanations for everything, you either embrace what amounts to atheism, or leap in the opposite direction. Reading hundreds of books on far-eastern mysticism and experiencing first-hand supernatural phenomenon in thousand-year Hindu temples and ashrams, it is hard, as Elder Sophrony admits in We Shall See Him As He Is, to rid oneself of aberrations of this kind. A practitioner of eastern traditions before returning to Christ, he says, “you are persistently haunted by the suspicion that the experiment was a failure because you were unable to strip yourself of all the transitory phenomena of cosmical experience. You ought to have ‘put off’ your personality, considering it merely a temporary form of existence that restricts at every level.”
This is to say, as according to Buddhism, if the cause of suffering is desire, and we must extinguish desire in ourselves, from an Orthodox perspective, we must commit spiritual suicide. We have to destroy the soul because her God-given energies yearn for union with the Divine. I could not do this. Meditation and yoga cleared and calmed the mind but it never healed the heart, and never unified me with Christ. It cannot, because the goal of yoga is self-divination, the opening of chakras so the 7th chakra, the crown chakra, blossoms and you realize that you and God are identical, and that truly, neither ultimately exist. The awakening of kundalini energy instrumental in Hinduism is depicted in yoga as awakening the serpent.
This is preciously the delusion satan, in the form of a serpent, cast around our forefather and foremother Adam and Eve. They chose self-deification, apart from God, choosing their will, their path, and rejecting the uncreated path Who is Christ. I have no doubt many leap off the rusted, sinking boat of western Christianity in search of bright and colorful fish. But the most colorful fish often are the most dangerous, the most poisonous.
It is early October. I find myself inexplicably drawn to Kalkaji Temple where the fearsome Kali – brandishing severed heads and hands, tongue lapping blood from a corpse – manifests inside a rock garlanded with tinfoil and smoke. Hinduism is a seemingly unending umbrella of many colors encompassing complementary and opposing ideas, personalities, enthusiastic rituals, the boundaries between the material and spiritual fluid and fleeting.
I splash barefoot through split coconuts, streams of water, flower petals and broken candies. Swamis appear and disappear before my eyes, children filed away in cages are draped in curtains of yoghurt, statues bleed. Outside, in a festival of lights, cows smeared with excrement and paint drink puddles of brown slime. The closer we draw near Kali’s throne in the garlanded rock, eyes roll upward and away. Tongues wag pink from mouths and the mind confuses and twirls like a blender. A leprous claw grabs me, spins a web of red string around my wrist, pushes me backward. It is late and I’m disoriented.
I disappear from the temple and board the nearest bus fifteen hours north for Dharamsala to the Dali Lama’s monastery. The abbot greets me with Tibetan yak butter tea and cookies. We discuss my work for the Tibetan National Library. The following week, I’m given astrological charts from the Dali Lama’s oracles living in Kangra valley. You see their lights roaming red over the evening hills. We don’t specify how or where, but you will suffer grave illness buried under your thirtieth year. Carts drag goat bones through the forest. Someone – or something – gathers cycles and patterns from my life. Yes, so-and-so greeted me here on such-and-such day with fire. Smear this across your abdomen, swallow those roots, never look with your left eye at someone in yellow.
All my life I wondered not whether a spiritual world exists, because I knew it existed – and not how it exists, but how I might enter that other world. I will disappear from the Pacific Northwest and return to India and discover Christ in the Himalayas. Kali shrieks and falls like lightning when the Prayer of the Heart erupts spontaneously, the red wrapping around my wrist cut away with a knife melting into campfire. The devil has power over those who hand their will over to him. This period was of extreme calm and focus. My personal, direct experience of Truth as someone who entered into human history, lived among us, and remains fully human but also fully God, now everywhere and entering personally into our lives, this experience and the Faith soon discovered in the pre-eternal Church is true enlightenment. Life in Christ is not only enlightenment, it surpasses the created states of mind and offers purification, illumination of heart and mind, and growing in likeness and union in God.
My journey into ancient Christianity amounts to thirty-eight years, continues like the migratory pattern of swifts, swallows and nightjars. I have long been interested why we struggle to escape the country of our birth and, not knowing any other language or culture, cast off into uncharted territory. I’ve noticed we tend to spiritually migrate in regular, seasonal movements, often east and west, between the conceptual and non-conceptual, along a flyway, between breeding and wintering grounds. But I am no longer fascinated by eastern traditions such as yoga and meditation, Buddhism, Hinduism, and the occult. I continue rejecting western Christianity as a paling shadow, embracing the constant light of Christ revealed through the ascetic and scriptural life peppered throughout Mount Athos, Romania, Serbia, Georgia and Russia, Greece, and all over the world, especially here, in North America where shadows fall day and night.
After backpacking frozen beaver ponds over Spruce Island, in Alaska, created lights gradually dimming and fading, warming myself against icons of the Mother of God, mind sharpening and pointing like a knife into bread; after discovering my spiritual father and confessor at seaside glaciers pouring incense at dawn, and losing the Prayer of the Heart, and falling and getting up, and falling and standing up; long after touching vestments of a Serbian bishop who suddenly removed from my eyes a kind of spiritual curtain, and I saw things of which I am unworthy to speak and write about; and spooning yoghurt with walnut and honey; after marrying a wonderful woman, raising children, graduating seminary, and periodically sailing across deserts to a monastery, I will, periodically, emerge from the Divine Liturgy carrying Christ on the altar of my heart.
What can I say? Behind every crucifixion is a resurrection.
It is necessary for us to suffer, not that we seek it out but that we don’t always run away, voluntarily following Christ to His crucifixion, studying not the minds and ideas of men but hearts of saints struggling to conform to God’s revelation.
Suppose we fast from everything, emptying clutter. The unquenchable desire remains, with our whole being we thirst to know and be made known by God. The Lord stands at the chamber of the heart, never forcing Himself, always waiting for us. He leaves when we say leave, and returns as soon as we lean inward, hear Him, and answer the Door. Then our Christ holds out His robe of divine grace, drapes it over the heart, and places a ring on the finger, and dines with us. In the Old Testament we hear His voice, My son, give Me thy heart. Fed from this mystical honeycomb, the soul is no longer distressed or curious of far away places because she experiences Christ everywhere. She at last reaches the great river, the fountain of immortality.
Within the womb of Holy Tradition, you’ll uncover great joy and suffering. You’ll taste Christ the healer and physician of souls and bodies, and a gentle warming in the heart will arrive, or it won’t. Our experiences in the Church are allowed and given by God for our repentance, so that wandering the far country we come to ourselves, body and soul together, preparing us so that we see the Light that illumines the saints of ancient Christianity walking in our midst. In this great cloud of witnesses, it is not a question of whether we see God, but whether Christ is the healing Light and not darkening fire sailing through the smoke of this world.
source
Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2018
The Uncreated Map: Christ as the Light of Yoga
By Subdeacon Joseph Magnus Frangipani
I’m reminded of pilgrims at the Himalayan foothills seeking passage around the icy mouth of the Ganges River. Among these hikers were two very different men, one an intelligent geologist and the other a simple backpacker.
The geologist put every trust in his mind.
As he told others, “I know all there is about the composition of mountains and valleys. I know how they’re formed and why they’re here. Look, I understand everything and really don’t need backcountry camping lessons, nor do I have time to get in shape for this journey.”
So, he left unprepared, but very confident for the hard journey ahead.
Meanwhile, the simple backpacker didn’t count on his intelligence alone. Rather, he worked out every day, getting his body into good health, also while getting to know the locals who passed through these mountains. He learned where to find shelter, what places and people to avoid, and knew precisely where he was going. He was very humble about this undertaking.
At the first snowstorm the first man panicked. He forgot all about geology and his journey grew difficult and painful. The simpler man, however, brought to mind what he learned from those before him, drawing on ancient wisdom and, remembering his maps, actually wound around these mountains with much effort but safely.
One man arrived from his journey to new land.
The proud man was never found.
The secret closet, man’s heart, is the starting place where we embark on this journey. It is concealed by many thorns and bushes, within the folds of our passions, thoughts and ego. Our life, then, may seem a Russian nesting doll. When Christ comes like a gardener, we may not recognize Him. Sometimes it is only when we don’t experience Him, though, that like the Prodigal Son we remember His bread and turn to face Him, which is what repentance is all about.
When we taste life apart from Him, which is not truly life but pigs and husks, we experience a foretaste of hell. This often has profound effects upon a person. One may experience a fear of God, depending of course to the degree they are oriented toward the spiritual life, and this fear encourages us to depend on His will, on His love and grace, developing humility so that entrust our minds and hearts once more to the Holy Trinity. Each time we reorient ourselves, we experience a minor death, where we can rightfully say with St. Paul, that I die daily, and that to die is to gain, for when the hour of death comes to us, we will not die, but live eternally within the Lord.
So it is perhaps helpful here to remember our soul as depicted in Church iconography, if you remember, in iconography, the soul is often portrayed as a swaddled infant held in the arms of our Father in Christ. In this way, we remember our dependence upon God and cling to our Father, leaping into His arms and carried away by His love.
In these ways, we continue uniting ourselves to Christ.
________
Now, during the service of Baptism and Chrismation, we see our union with Christ expressed in no uncertain terms. For instance, after renouncing and spitting on Satan, we announce three times we’ve united ourselves to Christ. It is Orthodox baptism – and Orthodox baptism alone – which begins to fulfill the saving work of our Lord in the human person. Here, we begin restoration of the true self and recovery from a state of corruption – perhaps, we might say the ’embryo’ sparks to life.
Contrast all this against the phenomenon coined as yoga.
Whereas in the Orthodox Church we’re called to and affirm ongoing union with Christ, yoga – which means ‘yoke,’ to bind or harness yourself to something, to establish an intricate union with – is explicitly union with someone or something other than Christ.
In learned and devoted practitioner of yoga understands techniques often involve incantations to Hindu deities, physical postures named after and dedicated to Hindu gods and goddesses, and the awakening of Kundalini Shakti – a created energy represented by a coiled serpent dormant in the spine. The creator of yoga, according to yoga, is Shiva the god of destruction.
Nevertheless, in America yoga is likened to stretching but yoga is not stretching. Yoga is a physical, mental and spiritual discipline rooted in Vedic philosophy and Hindu religion. It provides tools to unlock, or rather unblock, mysterious energies very foreign to the Orthodox Christian. Stretching is merely the physical relaxation of a muscle and little, or nothing else.
In yoga, many poses have names of gods and goddesses. For example, the pose called Viranchyasana – after the Hindu deity Viranchya – is dedicated to Brahma. Vishnua is a popular god mentioned in the Vedas and there are several poses dedicated to his avatars, to his human and animal incarnations. Then there’s Ananta, a god who even took the form of a snake, and we have the Anantasana pose named after him. The snake then reincarnated into a human, into Patanjali, author of the yogic bible, the Yogic Sutras of Pantanjali.
__________
Many yogic body positions also directly correspond to chakras. A chakra is what we might refer to as an invisible, spiritual pressure point. In the same way we might rub a pressure point on the physical body increasing blood or lymphatic flow, yoga contends we have a subtle body, too. Yogic postures sort of massages these points, encouraging particular channels to open up thereby attracting ‘spiritual energy.’
A lot of yogis talk about how the universe, and everything within it, is in fact musical, vibratory, and relates to frequency. For example, saying a mantra gets you in touch with some beings, a guru, a god or goddess, on one frequency, in one dimension. Putting yourself into a particular asana will also put out a vibration, a calling card, attracting energy – various subtle energies, – the way we might put a light in the window attracting someone’s attention. It doesn’t matter whether we realize this or not, believe it or not, the reality is the soul and body are intricately linked.
Yogic poses, rooted in the Hindu pantheon of gods and goddess, with names of gods and goddesses, working on subtle areas of your body and mind, are dangerous. You know, perhaps we can look at yogic poses as a sort of combination to a lock. Each asana or pattern of asanas, certainly over time, are supposed may unlock various energies.
Now this is very important: in the vast world of yoga, we find many methods of ‘picking’ these locks, many back doors corresponding to varieties of hidden powers. These powers influence ourselves and others, and are known even in yoga as white magic and black magic. I was personally initiated into these arts, in the Yoga Capital of the World.
One goal within this discipline of yoga is unlocking these chakras, these gates, within the body and soul, inviting energy to climb within you. This energy is often depicted and described as a coiled snake, known as Shakti, or kundalini, and the purpose here as most everywhere in yoga is to raise this energy into the mind so we attain the realization we are identical tGod.
So what are we yoking ourselves to during yoga?
Asanas, and really all signs and patterns within yoga – especially mantras – are false lights, like those of deep sea angler fish. This reminds me. In a yoga class, it’s not unusual to hear Sanskrit mantras and sometimes be invited by instructors to chant them, especially in the beginning and at the end of the session. These mantras might not be spoken by you, but rather to you, played through music played in the background, or depicted on clothing and on temple, ashram and yoga studio walls.
Just as the sign of the Cross corresponds to the Giver of Life, Jesus Christ, signs prevalent throughout yoga correspond to the influence of Shiva, Lord of Death. These signs and patterns include diagrams and amulets supposedly possessing occult powers in astrological and magical forms, and are known as mantras, mandalas, and yantras.
As Orthodox Christians, we should never attend schools grounded in satanic philosophy. We certainly shouldn’t twist our bodies and minds into postures dedicated to satan, even if we don’t worship him. The devil himself appears as an angel of light.
Like moths, we are often attracted to false, created lights. When Christ comes like a gardener, will we recognize Him? There is only one pattern of life, one Uncreated Map for mankind, Who is the Truth, the Way, and the Life. He is the Incarnate Logos, the Christ the God-Man.
Other Articles by Subdeacon Joseph:
The Impossibility of Aloneness: When Christ Found Me in the Himalayas Hidden Fire: Orthodox Perspectives on Yoga
source
Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018
Bowie and the Devil in the Pool
In an age numbed by the constant glow of digital devices and the poisonous inoculation of indifference, the spiritual realm has become a haven for those who seek to pull themselves out of the mire of nothingness and depravity. However, still hypnotized by our culture of consumerism and it’s devilish daughter, self-gratification, some who seek escape are still held in bondage, turning to forms of spirituality that worship the self. Thus, the spiritual realm can be equated to just another form of entertainment, or at best a feel-good drug that satisfies our want for sensation in an otherwise bland and numb world. Spirituality has become a cerebral playground that one can conjure up whenever one hits the yoga mat or goes for a serene walk on the beach. In this “spiritual cafeteria,” modern man walks through and takes a scoop of eastern meditation here, a shock from a horror movie there, some tarot reading over there–all garnished with some lovely quotes from our social media feeds.
The constant search for pleasure and instant gratification has driven us mad, and addicted to the rush of feel-goods and fun-loving sensations, we have been blinded to the reality of life and the gravity our own actions have on the soul. We treat the spiritual life as a placid shallow pool and wade through it at our leisure, yet as we follow our feel-good senses we do not take into consideration what deadly currents might be in front of us, or what vile beasts might be swimming under our feet, seeking our destruction. Devoid of authentic spiritual guides, we are destined to drown in our own mire, unlike the saintly ascetics of old.
The story below is taken from the biography of a pop-icon who undoubtedly changed the face of music and the culture of his own time. As the reader will take notice, the waters David Bowie thought he could wade through turned out to be a rip current of no return. Sometime after releasing Young Americans, Bowie entered a stage of heavy drugs and dabbling in the occult. He would snort cocaine, and read books on white magic and the occult, doing what he thought would safeguard his psyche against evil powers. The book Psychic Self Defense could be found on his coffee table next to drawing pads and large amounts of high quality cocaine. The author Dione Fortune, described Psychic Self Defense as being a, “safeguard for protecting yourself against paranormal malevolence.” The Pop-star dove deeper, seeking advice from UFO experts and occult practitioners across the country.
When the spiritual world is interpreted by our own self-gratifying feelings, the reality can turn out to be grave. We post this article to show this generation that the devil indeed exists and he lurks in the waters waiting for one to make an undiscerning step. The spiritual realm is not a play arena, it is not always a feel-good place, but it is a battleground of unseen warfare that one must be trained to fight in in order to free one’s own soul. May the reader also take note that there could’ve been a turning point in this story, for God never abandons those who continue to knock, however it is up to the individual whether he chooses to walk in and take refuge under His wing, something Bowie chose against. There are only two masters, much to the dismay of many, and when we are not at one banquet, we are at the other, and it is obvious what feast Bowie decided to partake of.
Below is an excerpt from Bowie’s biography Backstage Passes: Life on the Wild Side With Bowie by his now ex-wife Angela Bowie. It takes place in Los Angeles, at a new home the couple had bought in the city that had just experienced the ritualistic Manson murders. Bowie’s occult and self-help strategies were not helping and cocaine fueled his paranoia. He believed evil spirits were after him and it came to a head when he decided to take the matter in his own hands through his occult practice:
“There was a beautiful Art Deco house on six acres, an exquisite site property and a terrific value at just $300,000, but he took one look at a detail I hadn’t noticed, a hexagram painted on the floor of a circular room by the previous owner, Gypsy Rose Lee.
“A great deal of codling and reassurance got us through that crisis, and I went and found the Doheny Drive house. Built in the late fifties or early sixties, it was a white cube surrounding an indoor swimming pool. David like the place, but I thought it was too small to meet our needs for very long, and I wasn’t crazy about the pool. In my experience, indoor pools are always a problem.
“This one was no exception, albeit not in any of the usual ways. Its drawback was one I hadn’t encountered before and haven’t seen or heard of since: Satan lived in it. With his own eyes, David said, he’d seen HIM rising up out of the water one night.”
Feeling demonic forces moving in, David felt strongly that he needed an exorcism and asked that his new found friend white witch Walli Elmlark be called upon to lend her assistance to remove the evil from his surroundings.
“A Greek Orthodox Church, in LA would have done it for us (there was a priest available for such a service, the people had told me) but David wouldn’t have it. No strangers allowed, he said. So there we stood, with just Walli’s instructions and a few hundred dollars’ worth of books, talismans, and assorted items from Hollywood’s comprehensive selection of fine occult emporia.
“There he (David Bowie) was, then, primed and ready. The proper books and doodads were arranged on a big old-fashioned lectern. The incantation began, and although I had no idea what was being said or what language it was being said in, I couldn’t stop a weird cold feeling rising up in me as David droned on and on.
“There’s no easy or elegant way to say this, so I’ll just say it straight. At a certain point in the ritual, the pool began to bubble. It bubbled vigorously (perhaps “thrashed” is a better term) in a manner inconsistent with any explanation involving air filters or the like.”
The rock and roll couple watched in amazement. Angie says she tried to be flippant – “’Well, dear, aren’t you clever? It seems to be working. Something’s making a move, don’t you think?’ – but I couldn’t keep it up. It was very, very strange; even after my recent experiences I was having trouble accepting what my eyes were seeing.”
Angie insists that she would peak through the glass doors leading to the pool every so often and was dumb founded by what she saw. “On the bottom of the pool was a large shadow, or stain, which had not been there before the ritual began. It was in the shape of a beast of the underworld; it reminded me of those twisted, tormented gargoyles screaming silently from the spires of medieval cathedrals. It was ugly, shocking, malevolent; it frightened me.
“I backed away from it feeling very strange, went through the doorway, and told David what I’d seen, trying to be nonchalant but not doing very well. He turned white but eventually became revived enough to spend the rest of the night doing coke. He wouldn’t go near the pool, though.
“I still don’t know what to think about that night. It runs directly counter to my pragmatism and my everyday faith in the integrity of the “normal” world, and it confuses me greatly. What troubles me the most is that if you were to call that stain the mark of Satan, I don’t see how I could argue with you.”
“David, of course, insisted that we move from the house as quickly as possible, and we did that, but I’ve heard from reliable sources (Michael Lipman for one, the property’s real estate agent) that subsequent tenants haven’t been able to remove the shadow. Even though the pool has been painted over a number of times, the shadow has always come back.”
by Fr John Valadez
πηγή
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017
Η δεισιδαιμονία της «θετικής ενεργειας»
Είναι της μόδας να διαφημίζεται η ανάγκη να έχουμε «θετική ενέργεια» στη ζωή μας. Διαφημιζόμενα καταναλωτικά αγαθά, αποκρυφιστικές ομάδες, αλλά και φιλοσοφίες ασιατικής προέλευσης με σήμα κατατεθέν ότι μέσα από τον διαλογισμό, την χρήση φυλαχτών, την αξιοποίηση λατρευτικών τρόπων της ανατολής θα αποκτήσουμε όρεξη για ζωή ή θα ακυρώσουμε την πρόσληψη αρνητικής ενέργειας κάνουν μερίδα ανθρώπων και ιδίως νέων στην ηλικία να στρέφονται στον τσαρλατανισμό ή να θεωρούν ότι η ζωή μας κυριαρχείται από το αρνητικό, μόνο που αυτό είναι απρόσωπο. Καλλιεργούν μία αίσθηση ότι για τις αποτυχίες μας, την κακή μας διάθεση, τα λάθη μας δεν φταίμε εμείς, αλλά μία απρόσωπη ενέργεια, την οποία πρέπει να διώξουμε.
Η δεισιδαιμονία τελικά δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή μας. Από την μία ζούμε σε έναν πολιτισμό ορθολογισμού, ο οποίος θεωρεί την θρησκευτικότητα δεισιδαιμονία και ζητά την απομάκρυνσή της από τη ζωή μας, πολεμώντας την ανελέητα, και από την άλλη οι άνθρωποι αναζητούν παρηγοριά και ελπίδα για τις δυσκολίες τους στην τύχη και σε απρόσωπες δυνάμεις, επιλέγοντας μια κεκαλυμμένη και άρρωστη θρησκευτικότητα. Δεν ζητούν να προσεγγίσουν αυθεντικά τον Θεό και να πιστέψουν σ’ Αυτόν. Θέλουν την μαγική επίλυση συμπτωμάτων, χωρίς να χρειαστεί να αναλάβουν την συνολική ευθύνη για την πορεία της ζωής.
Οι υποστηρικτές της δεισιδαιμονίας σπεύδουν να κατηγορήσουν την θρησκεία. Τι άλλο κάνει αυτή παρά να εμπορεύεται λείψανα, εικόνες, φυλαχτά και άλλα σύμβολα αποτρεπτικά του κακού στο όνομα του Θεού; Είναι αυτονόητο ότι όπου γίνεται τέτοιο εμπόριο είναι καταδικαστέο. Ούτε και εκφράζει την Εκκλησία στο σύνολό της. Όμως οι επικριτές αδυνατούν να κατανοήσουν ότι τα άγια της Εκκλησίας δεν είναι απρόσωπα. Είναι μνήμες και σημάδια ανθρώπων οι οποίοι έζησαν τον Θεό και αφέθηκαν χάρις στην αγάπη προς Αυτόν να μεταμορφωθούν σε θεούμενες υπάρξεις και δι’ αυτών ο Θεός ευλογεί τον κόσμο.
Μόνο που αυτοί ανέλαβαν την ευθύνη να ακολουθήσουν τις εντολές Του. Να πολεμήσουν όχι μία απρόσωπη δύναμη ή άλλες απρόσωπες «ενέργειες», αλλά τον διάβολο ως προσωπική υπόσταση του κακού. Ως πατέρα του ψεύδους και της απάτης. Και αυτή η μάχη γίνεται στην Εκκλησία και στη ζωή της. Δεν είναι μόνο ατομικό γεγονός. Είναι ο αγώνας των μελών του σώματος του Χριστού να αγαπήσουν Θεό και πλησίον, βλέποντας τα πάθη και τα λάθη. Ωριμάζοντας μέσα από τις ήττες. Με εμπιστοσύνη στα μυστήρια της Εκκλησίας. Με ταπείνωση και προσευχή. Με μαρτυρία και μαρτύριο, όχι για «θετική ενέργεια» στη ζωή, αλλά για την χάρη του Αγίου Πνεύματος και τους καρπούς της.
Πολλοί νέοι εύκολα πέφτουν στην παγίδα του απρόσωπου. Αποδέχονται την ύπαρξη ενεργειών οι οποίες μας στερούν την ευχαρίστηση. Υπάρχουν όντως τέτοιες ενέργειες, αλλά είναι προσωπικές. Είναι αυτές του διαβόλου που κατάφερε να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει ο ίδιος και παγιδεύει την ψυχή και τον νου μας ώστε να αρνηθούμε και την ύπαρξη του Θεού. Να νομίζουμε ότι μόνοι μας μπορούμε. Με τις δεισιδαιμονίες μας.
Ας επιστρέψουμε στην αλήθεια της παράδοσής μας και ας αφήσουμε κατά μέρος ό,τι μας αλλοτριώνει. Με τη ευθύνη της ζωής στα χέρια μας και την επίκληση του ονόματος του Θεού στη ζωή της Εκκλησίας. Εκεί είναι η απάντηση.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 25 Ιανουαρίου 2017
https://proskynitis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_985.html
Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016
Γιόγκα: φοράς Σταυρό; να τον βγάλεις αμέσως, άκουσες;
Γιόγκα: Aληθινά περιστατικά. ~ Φοράς Σταυρό;
να τον βγάλεις αμέσως δε μπορώ να συγκεντρωθώ, άκουσες;
Πρωτ. Γεώργιος Χριστοδούλου
Αγαπητοί μου, θα μοιραστώ δύο περιστατικά μαζί σας σε σχολές Yoga, με την άδεια των δύο πνευματικών μου παιδιών που μου τα διηγήθηκαν χωρίς να σχολιάσω κάτι περαιτέρω.
1ο περιστατικό στην Αθήνα
Ο εκπαιδευτής κατευθύνεται αγριεμένος προς το πνευματικό μου παιδί και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
- Φοράς Σταυρό;
Σοκαρισμένο το κορίτσι απαντά:
-Πώς το ξέρετε; (τον φορούσε απο μέσα)
-Είπα, φοράς Σταυρό;
-Ναί, φοράω!
- Να τον βγάλεις αμέσως, δε μπορώ να συγκεντρωθώ, άκουσες;
Το κορίτσι σοκαρισμένο και στενοχωρημένο αποχώρησε απο τη σχολή...
2ο περιστατικό στη Θεσσαλονίκη
Η εκπαιδεύτρια κατευθύνεται προς το μαθητή και με απόλυτο τρόπο...
του βγάζει με το ζόρι κομποσκοίνι που φόραγε στο χέρι, λέγοντάς του οτι δε μπορεί να συγκεντρωθεί και οτι δε μπορεί να φοράει τέτοια πράγματα στο μάθημα...
Πρωτ. Γεώργιος Χριστοδούλου
Δείτε και σχετικά: Aπό το Άγιο Όρος στα άδυτα των γκουρού
{Πήγα ένα βράδυ στο νεκροταφείο και εφάρμοσα αυτά που είχα μάθει.όταν ήρθαν τα πνεύματα, δεν μπορούσα να τ' αντιμετωπίσω, και τα έστρεψα σε μια μαθήτρια μου που την κατέλαβαν. Βασανίστηκε πολύ και τελικά πέθανε. Αλήθεια εσείς θα τον εμπιστευόσασταν μετά απ΄ αυτό; }
http://pneumatoskoinwnia.blogspot.gr/2016/09/blog-post_23.html
Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2016
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ.Αληθινή ιστορία από τον «κήπο της Όπτινα»
Από το νέο βιβλίο της Νίνας Πάβλοβα με τον τίτλο ''Η ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ''Ιστορίες από τον κήπο της Όπτινα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις''ΠΟΡΦΥΡΑ''
– Φτάνει, δεν θα φιλοξενήσεις κανέναν πια στο σπίτι,μου είπε μία μέρα αυστηρά ο γέροντας.
– Πάτερ, εσείς μου δώσατε ευλογία να δέχομαι προσκυνητές.
– Κάποτε έδινα ευλογία, μόνο που η κοινή συγκατοίκηση δεν σας ωφελεί πια και από σήμερα απαγορεύεται να ξαναφιλοξενήσετε.
Πρέπει να ακούσω τον γέροντα. Πόση ντροπή όμως αισθάνθηκα που δεν μπόρεσα να φιλοξενήσω για ένα βράδυ μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Το μωρό κλαίει στην αγκαλιά της μάνας του. Είναι αργά και τα παιδιά νυστάζουν, ενώ στο ξενοδοχείο των προσκυνητών απαγόρευονται τα μικρά παιδιά. Τους εξηγώ μπερδεμένη ότι ο στάρετς δεν μου δίνει ευλογία να φιλοξενήσω προσκυνητές και νιώθοντας ενοχή τους ζητώ να με συγχωρήσουν.
– Σωστά, πρέπει να ακούμε τον στάρετς, λέει η κουρασμένη μητέρα. Να, παιδιά, ένα μάθημα σημαντικό από το άγιο μοναστήρι. Σε κάποιους από σας δεν αρέσει η υπακοή. Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τους μοναχούς και τα μικρά παιδιά;
– Η υπακοή!
Το αισθάνεσαι πως πρόκειται για μια πιστή οικογένεια. Γι’ αυτή τους την πίστη ο Κύριος τους έδωσε μερικούς καλούς φίλους κι ένα καταφύγιο. Επέστρεψε από το μοναστήρι η φίλη μου η Γκαλίνα και δέχτηκε την οικογένεια σπίτι της.
– Το σπίτι μου είναι μεγάλο, υπάρχει χώρος για όλους και πολλά σμέουρα ώριμα. Μήπως δεν σας αρέσουν τα σμέουρα;
– Δεν είμαστε από αυτούς! φώναξαν τα παιδιά διασκεδάζοντας και ανέβηκαν στο αυτοκίνητο της Γκαλίνας.
***
Ο στάρετς έχει δίκιο όταν λέει πως πως η κοινή διαβίωση στο σπίτι δεν με ωφελεί επειδή, όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να γλιτώσω από το πάθος της ικανοποίησης των ανθρώπων. Αυτό είναι κάτι που έχω κληρονομήσει από τους συγγενείς μου στην Σιβηρία, οι οποίοι πιστεύουν πως ο μουσαφίρης είναι σταλμένος από το Θεό και ό,τι έχεις στο φούρνο πρέπει να το βάλεις στο
τραπέζι. Τότε αφήνεις τα πάντα στην άκρη, αφού πρέπει να φροντίσεις τους φιλοξενούμενους. Τους μαγειρεύω κάτι νόστιμο, έπειτα τους ξεναγώ στο μοναστήρι, τους διηγούμαι, τους εξηγώ και τους κανονίζω μια εξομολόγηση στον στάρετς. Οι προσκυνητές φεύγουν ευχαριστημένοι ενώ εγω μένω σαν στυμμένη λεμονόκουπα.
Τον καιρό που μπορούσα να φιλοξενήσω σταματούσαν στο σπίτι μου διάφοροι άνθρωποι, ξένοι μοναχοί, μοναχές και φίλοι από την Μόσχα που μόλις είχαν γνωρίσει την πίστη, αλλά και μια μαχητική άθεη.
Γι’ αυτήν τη φιλοξενούμενή μου θα σας μιλήσω. Είναι ψυχολόγος από τη Δημοκρατία της Μολδαβίας και ονομάζεται Τατιάνα. Έχει δύο παιδιά, είναι άνεργη όπως και ο σύζυγός της και ζουν στα όρια της φτώχιας πουλώντας ό,τι πολύτιμο έχουν στο σπίτι.
– Πούλησα το τελευταίο μου δαχτυλίδι, ανέβηκα στο τρένο και ήλθα σε σας, μου εξηγεί για την εμφάνισή της στο σπίτι μου.
Τότε άρχισα να θυμάμαι πως πριν από τρία χρόνια η Μολδαβή φίλη μου, η Λυδία Μιχαήλοβνα, με παρακάλεσε πριν πεθάνει να φιλοξενήσω κάποια Τάνια και να την βαπτίσω οπωσδήποτε.
– Όχι, όχι, κατηγορηματικά το λέω, δεν επιθυμώ να βαπτιστώ, προλαμβάνει την ερώτησή μου η Τατιάνα. Το είπα και στη Λυδία Μιχαήλοβνα: «Πώς μπορεί να περιοριστεί όλος ο πλούτος της πνευματικής ζωής στο επίπεδο κάποιων στενοκέφαλων δογμάτων; Δεν είμαστε εχθροί του χριστιανισμού, προσπαθούμε μόνο να τον εμπλουτίσουμε και να τον βγάλουμε από το πλαίσιο του ορθόδοξου γκέτο.
Η Τατιάνα λέει «εμείς» επειδή σπουδάζει στην Ακαδημία Κοσμικών Επιστημών (ή Καρμικών). Θυμάμαι με νοσταλγία τους καιρούς εκείνους όταν τα μαθήματα ραπτικής λέγονταν μόνο μαθήματα και όχι ακαδημία δημιουργών μόδας. Η Τατιάνα λοιπόν κάνει κάποια μαθήματα, τα οποία φυσικά πληρώνει, γι’ αυτό και πούλησε την γούνα της και άρχισε να έχει χρέη. Ο σύζυγός της έξαλλος
την απειλεί με διαζύγιο, αλλά η Τατιάνα μόνο μουρμουρίζει με αυταπάρνηση: «κάρμα», «τσάκρα», «έξοδος στον αστρικό κόσμο».
– Σας έφερα για δώρο τα εγχειρίδιά μας, μου λέει και βγάζει έναν σωρό βιβλία με απόκρυφη λογοτεχνία. Μη γυρνάτε με αηδία από αυτές τις πηγές της σοφίας, αλλά προσπαθήστε να πλατύνετε τον περιορισμένο ορίζοντά σας!
Άραγε να διευρύνω την σκέψη μου τόσο πολύ ώστε να πω στην ομιλητική κυρία: παρακαλώ, μπορείτε να περάσετε έξω; Με σταματάει μόνο η παράκληση της φίλης μου πριν πεθάνει, η οποία με ικέτευε να βοηθήσω την Τανετσίκα.
Πώς όμως θα μπορούσα να την βοηθήσω, αφού και στην πιο απλή αναφορά περί Ορθοδοξίας αυτή η μαχητική άθεη αρχίζει να μας ονομάζει «στενόμυαλο γκέτο»;
Θυμάμαι τη συμβουλή του στάρετς της Όπτινα του Αγίου Νεκταρίου που έλεγε να έχουμε καλές κοσμικές σχέσεις με τους άπιστους αλλά να αποφεύγουμε τις συζητήσεις και τις διαφωνίες όσον αφορά τη θρησκεία, για να μη βλασφημείται το όνομα του Θεού. Ο στάρετς προειδοποιούσε μάλιστα πως τέτοιου είδους συζητήσεις μπορεί να πληγώσουν την καρδιά ανεπανόρθωτα. Γι’ αυτό και
προσπαθώ να αλλάξω θέμα συζήτησης αναφερόμενη σε εγκόσμια θέματα: τι κάνει ο σύζυγος, τα παιδιά, πώς είναι η ζωή στην Μολδαβία; Τη στιγμή εκείνη όμως η Τατιάνα αρχίζει να κλαίει:
– Δεν έχουμε δουλειά, ο σύζυγός μου είναι καταθλιπτικός και εγώ πούλησα το τελευταίο δαχτυλίδι μου!
Τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι και ακούγονται λόγια απελπισίας, πως αν δεν ήταν τα παιδιά καλύτερα να κρεμιόνταν και ο σύζυγος την απειλεί με διαζύγιο.
Πρόκειται για μια συνηθισμένη σκηνή. Πριν από λίγο καιρό το ίδιο έκλαιγε μια γυναίκα που ήρθε στο μοναστήρι να πάρει ευλογία για να χωρίσει:
– Δεκαπέντε χρόνια αγαπούσα τον σύζυγό μου και τον πρόσεχα σαν τα μάτια μου! Τώρα όμως ώρες ολόκληρες κάθεται σε στάση γιόγκα και απαγγέλλει τις μάντρες μπροστά στα παιδιά: «Εγώ είμαι το κέντρο του σύμπαντος. Γύρω μου γυρίζει ο κόσμος μου». Θου Κύριε, τώρα είναι ο ομφαλός της γης! Το χειρότερο είναι πως την κόρη μας την ονομάζει Ρμαχαντράν. Το βαπτιστικό της όνομα είναι Βέρα, αλλά δεν με αφήνει να την ονομάζω έτσι.
– Καταραμένη να είναι αυτή η γιόγκα! είπε τότε ο στάρετς, αλλά την συμβούλεψε να μη χωρίσει και να προσεύχεται μαζί με τα παιδιά της για τον σύζυγό της.
Διηγούμαι στην Τάνια πώς είχα γνωρίσει, πριν ακόμη βαπτιστώ, τον φημισμένο μοσχοβίτη «γκουρού» Γκάρι.
Στο διαβατήριο ήταν γραμμένος με το όνομα Ιγκόρ. Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο εργάστηκε στο Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών της βιομηχανίας τροφίμων, όπου αισθανόταν αφόρητη βαριεστημάρα, αφού πληρωνόταν και με πολύ λίγα χρήματα.
Κοντά στο Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών άνοιξε ένα εργαστήρι όπου μελετούσαν την αύρα, τη γιόγκα, την τηλεπάθεια και περιοδικά έβγαιναν στον αστρικό κόσμο. Οι μισθοί σ’αυτό το εργαστήρι ήταν παραμυθένιοι και ο Γκάρι γρήγορα μετακινήθηκε στους «αστρικούς».
Μετά από μόλις ένα χρόνο έκανε συνεδρίες θεραπευτικές στα σαλόνια της Μόσχας. Μια μέρα με καλεσαν κι εμένα σε μία συνεδρία υπό την ιδιότητα της μαγείρισσας.
Η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος ήξερε την αρνητική μου στάση σε σχέση με αυτούς τους «θεραπευτές», αλλά με παρακάλεσε να την βοηθήσω στον μπουφέ, αφού θα έρχονταν για τη συνεδρία και άνθρωποι επιφανείς, όπως ο συγγραφέας Λ. και ο νομικός Σ. Δηλαδή, όπως λεει και η παροιμία, κάλεσαν τον γάιδαρο στο γάμο να κουβαλήσει νερό, δέχτηκα όμως το ρόλο της μαγείρισσας, επειδή είχα το σκοπό μου. Την περίοδο εκείνη έκανα το μάστερ μου και έπρεπε να ετοιμάσω μια εργασία για τις μεθόδους χειραγώγησης της συνείδησης και εδώ είχα ένα ζωντανό πειραματικό υλικό.
Στη συνεδρία ο Γκάρι ήταν άψογος. Βελούδινη φωνή αριστοκρατική στάση και ελκυστικά λόγια. Φαίνεται πως κατείχε τις μεθόδους του νευρογλωσσικού προγραμματισμού, εντυπώνοντας στη συνείδηση τις σαγηνευτικές μορφές της μαγείας σε αντιπαράθεση με την άθλια μοίρα
των αμαθών – αρρώστιες, γεράματα και θάνατος. Ο Γκάρι τους καλούσε όλους στην πνευματική χαρά των ουτοπικών Ιμαλαΐων, όπου από τους πανάρχαιους χρόνους κατοικούσαν οι σοφοί, αιώνια νέοι, ήδη αθάνατοι και ικανοί να θεραπεύσουν μέχρι και τον καρκίνο.
Παρόλο που ο Γκάρι δεν πήγε κάπου μακρύτερα από την Ανάπα έδινε με μετριοφροσύνη την εντύπωση πως είχε αστρικές σχέσεις με τα ουτοπικά Ιμαλάϊα.
Ο Γκάρι μετέτρεψε την συνεδρία «θεραπείας» σε ένα ιατρικό στριπτίζ. Αποκάλυψε μπροστά σε όλους πως ο φημισμένος Σ. υπέφερε από χρόνια δυσκοιλιότητα την οποία διαδεχόταν μια ατέλειωτη διάρροια. Εαν όμως θα εξάγνιζε τα τσάκρα του με τη Γιόγκα, θα μπορούσε να φτάσει στην αθανασία και θα γλίτωνε από τις ρυτίδες το πρόσωπο. Ο Γκάρι αφήνιασε όταν έγινε κουβέντα για τα όργανα αναπαραγωγής, τόσο που ντράπηκα! Ο Γκάρι κατάλαβε ότι αγανακτώ κι, άρχισε τις επιθέσεις προς το πρόσωπό μου.
– Ω, η αύρα σας είναι πολύ δυνατή και έχετε μεγάλη οξυδέρκεια. Δεν θέλετε να αναπτύξετε αυτό το χάρισμά σας;
– Μην αγγίζεις την αύρα μου! του απάντησα σκληρά και επανήλθα στην διαδικασία προετοιμασίας των σαλατών.
Παρατήρησα με έκπληξη πως άτομα μορφωμένα και με επιρροή στην κοινωνία γέμιζαν τα μπουκάλια τους με νερό από την βρύση, το οποίο ‘’φόρτωνε’’ο Γκάρι, μεταμορφώνοντας το σκληρό, χλωριωμένο μοσχοβίτικο νερό σε θαυματουργό φάρμακο.
Το αποκορύφωμα του σώου όμως συνέβη την ώρα του τσιμπουσιού. Πρέπει να πω ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που είχαν έρθει εδώ δεν έπιναν αλκοόλ, αλλά πώς μπορούσαν να έρθουν επίσκεψη χωρίς να φέρουν ένα δώρο; Έτσι οι «θεραπευμένοι» αμέσως έβαλαν στο τραπέζι είτε κονιάκ Hennessy είτε βότκα, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα: «Εμένα δεν μου επιτρέπει ο γιατρός να
πιω».
– Τι ξέρουν οι γιατροί, αυτοί είναι άσχετοι, αναφώνησε ο Γκάρι. Ενώ στα Ιμαλάϊα…
Συνεπώς ο Γκάρυ «φόρτωσε» αμέσως τα μπουκάλια,μετατρέποντας το κονιάκ και τη βότκα σ’ ένα θαυματουργό ιμαλαϊανό νέκταρ. Έτσι οι πάσχοντες από υπερτονία, γαστρικό έλκος και καρδιακές παθήσεις κατάπιναν ολόκληρα ποτήρια βότκας. Πως εξελίχθηκαν τα πράγματα παραπέρα είναι ήδη ξεκάθαρο. Πιο πολύ απ’όλους υπέφερε ο κακομοίρης ο Γκάρι. Μπροστά στους καλεσμένους συγκρατήθηκε κάπως, έπειτα πρασίνισε και έτρεξε στην λεκάνη. Βασανίζονταν πολύ και βογγούσε, ρωτώντας με:
– Με περιφρονείς;
– Μα τι λες, Γκάρι; Τέτοιο τσίρκο και μάλιστα δωρεάν! Ενδιαφέρον αλλά από πού γνωρίζεις τον νευρολογικό προγραμματισμό;
– Δεν γνωρίζω τίποτα, μιλάω τυχαία.
Αργότερα ο Γκάρι έθεσε ως όρο να μην συμμετέχω εγώ στις συνεδρίες αφού η ατίθαση αύρα μου εμποδίζει την έξοδο στον αστρικό κόσμο.
Για πολλά χρόνια δεν είχα ακούσει τίποτα για τον Γκάρι, ώσπου κάποιοι γνωστοί, μου είπαν πως έχασε τα μυαλά του και τρέχει στους δρόμους, φωνάζοντας: «Ήρθα στην γη να σκοτώσω τον Χριστό!»
– Το «φλερτάρισμα» με τις δυνάμεις του σκότους συχνά οδηγεί στην τρέλα, διηγείτο ο αρχιμανδρίτης Ερμογένης από την Πιούχτιτσα. Και αλίμονο, πόσοι άνθρωποι που έκαναν γιόγκα «για λόγους υγείας» δεν κατέληξαν στα ψυχιατρικά νοσοκομεία!
Βασικά δεν το διηγείτο σ’ εμένα αλλά σε έναν πρώην γιόγκι που ήλθε στο μοναστήρι για να βαπτιστεί.
– Δεν φοβάστε, τον ρωτούσε ο αρχιμανδρίτης, πως μετά τη βάπτιση θα αρχίσει μια πνευματική μάχη τόσο μεγάλη που μπορεί να υποφέρεις;
– Για τον Χριστό είμαι έτοιμος να υπομείνω τα πάντα,απάντησε αυτός με σταθερότητα.
– Ναι, ναι, για την αλήθεια μπορείς να υποφέρεις!αναφώνησε η Τάνια η οποία άκουσε με προσοχή τη διήγησή μου. Να, εμάς στην Ακαδημία μας λένε πώς να βγούμε στον αστρικό κόσμο με το σωστό τρόπο. Ίσως ο Γκάρι δεν είχε αρκετή πείρα και έβγαινε στον αστρικό κόσμο χωρίς άμυνα.
Μανούλα μου, τι μου ’ρθε να της διηγηθώ για τον Γκάρι; Η ιεραποστολική μου προσπάθεια στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία.
***
Η συμπεριφορά της Τάνιας ήταν πραγματικά μυστηριώδης. Πώς να εξηγήσεις το γεγονός πως μία άνεργη γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών, πούλησε το τελευταίο δαχτυλίδι της για να φτάσει στην Όπτινα και ταυτόχρονα να μη θέλει να πάει στο μοναστήρι; Με δυσκολία την έπεισα να επισκεφτεί την φημισμένη Όπτινα, αλλά να μπει στον ναό αρνήθηκε:
– Για ποιόν λόγο; Μπορώ να προσευχηθώ στην Ανώτατη Αρχή στον κήπο ή στο σπίτι. Γιατί, όπως κουβαλούσαν τους ανθρώπους στις συνεδριάσεις του κόμματος, τώρα τους κουβαλούν στην εκκλησία;
Και έτσι συνέχιζε στο ίδιο πνεύμα – «κληρικαλισμός», «γκέτο», «στενόμυαλα δόγματα». Κύριε ελέησον! Αισθάνομαι ήδη ανήμπορη και παρακαλώ τους μοναχούς να προσευχηθούν για την Τάνια.
– Ναι, πρόβλημα, αναστενάζει ο ιερομόναχος-αγιογράφος της μονής. Δεν μπορούμε να την μνημονεύσουμε και στον ναό αφού είναι αβάπτιστη. Τι να κάνουμε, θα προσευχηθούμε στο κελί. Θυμηθείτε τι έγραφε ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης; «Η αγάπη δεν υποφέρει να χαθεί ούτε μία ψυχή». Συνεπώς θα αγωνιστούμε στο όνομα της αγάπης.
Δεν ήταν όμως όλοι έτοιμοι να εκδηλώσουν την αγάπη τους. Ο αδελφός Ντ., πρώην κομσομολίστας, μας λέει αγριεμένος:
– Πρέπει να την διώξουμε αυτή την αποκρυφίστρια με τις κλοτσιές από το μοναστήρι για να μη μολύνει την αγία γη!
Κάποια στιγμή έρχεται ο ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος,ονομαστός για το γεγονός πως έφερε στο Θεό και βάπτισε εκατοντάδες εάν όχι χιλιάδες ανθρώπους. Ο π. Ηλιόδωρος δεν μπορεί αλλιώς– η ψυχή του κλαίει για τους ανθρώπους που χάνονται και δεν γνωρίζουν τον Σωτήρα και τον Ελεήμονα Θεό. Ο ηγούμενος Τύχωνας έλεγε γι’αυτόν κάποια στιγμή:
– Έρχεται ο πατέρας Ηλιόδωρος, ο Αβραάμ της Όπτινα. Βγαίνει στο δρόμο και ψάχνει ποιον θα φέρει κοντά στο Θεό.
Την ίδια στιγμή στρέφεται προς την Τάνια:
– Σου αρέσουν τα παιδιά;
– Πάρα πολύ. Πρώτα εργαζόμουν ως ψυχολόγος σ’ένα νοσοκομείο παίδων.
– Τότε έλα μαζί μου στο ορφανοτροφείο!
Η Τάνια επιστρέφει από το ορφανοτροφείο το βράδυ και διηγείται:
– Σήμερα έμαθα στα παιδιά να διαβάζουν. Ξέρετε,υπάρχει ένα παιχνίδι μέσω του οποίου τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν γρήγορα.
Μεταφέρω εδώ τους κανόνδες αυτού του παιχνιδιού για τις μητέρες και τους πατέρες. Στην αρχή, από ένα χαρτόνι κόβεις τέσσερις κάρτες στις οποίες γράφεις κάποιες απλές λέξεις: μαμά, γάτα κ.τ.λ. Έπειτα αρχίζουν το παιχνίδι του μαντέματος. Ένα παιδί τραβάει μία κάρτα και χαίρεται που βρήκε τη λέξη μαμά. Το νόημα της μεθόδου αυτής έγκειται στο γεγονός πως αμέσως ο εγκέφαλός μας γνωρίζει τη φόρμα της λέξης χωρίς να διαβάσει με συλλαβές. Είναι πολύ πιο δύσκολο να μάθει διαβάζοντας τις συλλαβές. Την Τάνια λοιπόν δεν την άφηναν να φύγει από το ορφανοτροφείο. Το νούμερο των καρτών έφτασε στις δώδεκα και τα παιδιά ενθουσιασμένα για την επιτυχία τους στο διάβασμα παρακαλούσαν την Τάνια να τους διαβάσει κι άλλο.
Πριν από τη νυχτερινή κατάκλιση μίλησα επί πολλή ώρα για τις νέες δημιουργικές μεθόδους εκμάθησης των παιδιών, αλλά δεν εφαρμόζονται στην πράξη.
– Πόσο έχω επιθυμήσει τη δουλειά μου, είπε πριν αποκοιμηθεί, και πόσο θα ήθελα να βοηθήσω τα παιδιά!
Την επόμενη ημέρα η Τάνια έφυγε ξανά με τον π.Ηλιόδωρο. Κάποιοι ευεργέτες έφεραν στο μοναστήρι τρόφιμα για τις οικογένειες με πολλά παιδιά και τους άπορους ηλικιωμένους και τώρα ο π. Ηλιόδωρος μαζί με την Τάνια τα μοιράζουν. Οι ηλικιωμένοι χαίρονται φυσικά για τα τρόφιμα αλλά πιο πολύ χαίρονται για την προσοχή που τους δείχνουν. Είναι μονοι τους, δεν έχουν με ποιον να μιλήσουν και γι’ αυτό τους καλούν επίμονα για τσάι, όπου κατά το σύνηθες γίνεται κουβέντα.
– Πάτερ Ηλιόδωρε, λέει ο βετεράνος του μεγάλου πολέμου για την άμυνα της πατρίδας, τώρα μελετώ την επιστήμη που μιλάει για την εξέλιξη και δεν μπορώ να καταλάβω κάτι. Δηλαδή στην αρχή το ψάρι βγήκε στη στεριά και έγινε σκύλος με τέσσερα πόδια και έπειτα από την
μαϊμού έγινε ο άνθρωπος. Αλλά ούτε ο παππούς μου, ούτε ο προπάππους μου δεν είδαν ποτέ έναν σκύλο να μετατρέπεται σε μαϊμού.
– Ο άνθρωπος προέρχεται από τον Θεό και όχι από τη μαϊμού, τον αμφισβητεί ο ιεροδιάκονος
– Αλλά ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή. Στον οργανισμό υπάρχει το συκώτι, το στομάχι, στον οργανισμό δεν υπάρχει η ψυχή.
– Πες μου, πήγες στο σχολείο;
– Πώς δεν πήγα.
– Συνεπώς έμαθες πως υπάρχουν αντικείμενα έμψυχα και άψυχα. Για παράδειγμα η πέτρα είναι άψυχη. Εσύ ποιος είσαι λοιπόν;
– Εγώ είμαι έμψυχος. Από την λέξη ψυχή προέρχεται;
Αργότερα οι άνθρωποι αυτοί ερχονται κοντά στο Θεό. Πιθανόν δεν πρόκειται μόνο για τις λέξεις, πειστικές ή αδιάφορες, αλλά για το γεγονός πως οι άνθρωποι αισθάνονται με την καρδιά τους πως ο π. Ηλιόδωρος τους αγαπάει. Είναι πολύ καλός, παρότι φαίνεται αυστηρός. Λόγου χάριν, ενώ κάθεται στο τιμόνι ο μονίμως λυπημένος και αγέλαστος Αρμένιος λέει γκρινιάζοντας:
– Τι βάσανο κι αυτό, δεν μπορώ να βγω στον κεντρική δρόμο! παντού πεζοί. Ο π. Ηλιόδωρος δεν μπορεί να περάσει δίπλα από κάποιον ανάπηρο ή από καμιά γριούλα και να μην τους πάρει στο αυτοκίνητό του. Μια μέρα έσπασε το πόδι του. Μόλις του έβαλαν γύψο έφυγε από το νοσοκομείο και έτρεξε όπως πάντα για να βοηθήσει κάποιον.
– Πατέρα Ηλιόδωρε, έτρεχαν πίσω του οι νοσοκόμες, θα μείνετε παράλυτος, έχετε βαθύ ράγισμα.
– Ποιο πόδι; είπε ο ιεροδιάκονος. Το πόδι θα σαπίσει, η ψυχή όμως θα μείνει. Πρέπει να σκεφτόμαστε την ψυχή ενώ εσείς όλο μου λέτε: «το πόδι, το πόδι»!
Για να φέρεις καποιον κοντά στο Θεό πρέπει να έχεις αυτή τη φλογερή αγάπη τόσο για το Θεό όσο και για τον άνθρωπο! Τότε η αγάπη καίει με αγάπη, όπως από ένα κερί ανάβει ένα άλλο κερί…
Μετά από δύο ημέρες βλέπω την Τάνια στην εκκλησία και υπό την επίβλεψη του π. Ηλιόδωρου διαβάζει ονόματα και προσεύχεται για τους κεκοιμημένους.
– Πατέρα Ηλιόδωρε, του λέω επιφυλακτικά, μα δεν είναι βαπτισμένη.
– Αμέσως μετά το μνημόσυνο θα την βαπτίσουμε.Έτσι ευλόγησε ο γέροντας
– Ναι, πρέπει αμέσως να βαπτιστώ, συμπληρώνει με θέρμη η Τατιάνα. Ο γέροντας μου έδωσε μετά την εξομολόγηση ένα σταυρουδάκι για να το φοράω στο λαιμό και μου έδωσε για ευλογία μια εικόνα.
Ακούω και δεν μπορώ να το πιστέψω, αλλά όλα είναι αλήθεια. Η δούλη του Θεού Τατιάνα βαπτίστηκε, έγινε πιστή στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Πώς συντελέσθηκε αυτό το θαύμα είναι αδύνατο να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους, αλλά όλοι ήμασταν τόσο χαρούμενοι, που κυ-
ριολεκτικά γεμίσαμε την Τάνια με δώρα. Έτσι έφυγε για το σπίτι της με αποσκευές …επιβλητικές.
Το τελευταίο βράδυ στεκόμουν με την Τατιάνα κοντά στη φωτιά. Ήταν φθινόπωρο και έπρεπε να κάψω τα πεσμένα φύλλα και τα ξερά κλαδιά. Οι σπίθες πετάγονταν ψηλά στον ουρανό, ενώ η Τάνια έσχιζε και έριχνε στην φωτιά τα «ακαδημαϊκά» εγχειρίδια αποκρυφισμού. Δεν συζητούσαμε όμως γι’ αυτό. Τι είναι άλλωστε τα λόγια;
Ολά τα γήινα λόγια είναι ελάχιστα όταν η ψυχή φλέγεται από αγάπη για τον Σωτήρα και το παρελθόν καίγεται κι εξαφανίζεται.
Κατά τον αποχωρισμό η Τάνια μου δώρισε ένα βιβλίο που είχε φέρει από την Μολδαβία: «Η ζωή και το έργο του στάρετς Παϊσίου Βελιτσικόβσκι», το οποίο είχε εκδώσει η Σκήτη Όπτινα το 1847.
– Το βιβλίο αυτό, μου το έδωσε πριν πεθάνει η Λυδία Μιχαήλοβνα και μου είπε: «Μία μέρα, Τανετσίκα, θα πας στην Όπτινα και θα καταλάβεις ότι η Όπτινα ξεκινάει από την Μολδαβία, από τον άγιο στάρετς Παΐσιο Βελιτσικόβσκι. Τότε, όταν διαβάζουμε βίους αγίων, αυτοί προσεύχονται για μας και μια μέρα ο στάρετς Παΐσιος θα σε πάρει από το χέρι σαν παιδάκι».
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού! Οι άγιοι πραγματικά προσεύχονται για μας και ο θαυμαστός στάρετς Παΐσιος Βελιτσικόβσκι φέρνει μέχρι σήμερα κάποιον στο μοναστήρι, όπως έφερε τώρα την Τανετσίκα μας.
Ως ιστορική αναφορά, η Όπτινα είναι δεμένη πνευματικά με την Μολδαβία, ενώ η αναγέννηση του μοναστηριού άρχισε με την έκδοση των έργων και των μεταφράσεων του οσίου Παισίου Βελιτσικόβσκι. Το ανυψωτικό πνεύμα αυτών των έργων γέννησε το φαινόμενο Όπτινα,όπου η κουλτούρα συνδυάζεται με την αγιότητα και η μοναχική μυστηριακή άσκηση με την αγάπη και το άνοιγμα στον πλησίον
***
Μετά από έξι μήνες έλαβα ένα γράμμα από την Τάνια,στο οποίο μου έγραφε πως τα πάει καλά με τον σύζυγο,πως παντρεύτηκαν και βάπτισαν τα παιδιά τους και ότι τώρα εργάζεται σ’ ένα ορφανοτροφείο.
Το γράμμα τελείωνε με μια ομολογία: «Πριν έλθω στο μοναστήρι, ήθελα να αυτοκτονήσω». Τη στιγμή εκείνη τρόμαξα, ενθυμούμενη πώς κρεμάστηκε ο Ντιμοτσίκα, ο μοναχογιός ενός περιφερειακού γιατρού.
Μια μέρα η μητέρα του Ντίμα έμαθε πως αυτός μαζί με την παρέα του, δοκίμασε ναρκωτικά και τον πήγε αμέσως στο Κέντρο Υγείας όπου γίνονταν θεραπείες για απεξάρτηση από ναρκωτικά με βάση τον αποκρυφισμό, τη γιόγκα και τους ατελείωτους διαλογισμούς, οι οποίοι όπως είναι γνωστό καταστρέφουν την ψυχοσύνθεση. Στο Κέντρο αυτό πλήρωνες και ακριβώς αυτό το πράγμα έπεισε την μητέρα πως εκεί γίνεται καλή δουλειά.
– Σε παρακαλώ, την ικέτευα εγώ, πάρε αμέσως τον Ντίμκα από το Κέντρο. Πίστεψέ με, αυτός είναι ένας δρόμος για την κόλαση.
Αλλά η Λ. δεν με πίστεψε και επέμενε ο Ντίμα να παρακολουθεί με επιμέλεια τις συνεδρίες. Θεέ μου, πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί και πόσο εύκολο είναι να το χάσεις! Μετά το θάνατο του Ντιμοτσίκα, η Λ.δεν συνήλθε. Είναι άρρωστη, κλαίει και δεν θέλει να ζήσει, ενώ εγώ προσπαθώ να την πείσω να πάει στην εκκλησία.
Το ίδιο μου έγραφε και η Τάνια για το άθεο παρελθόν της:
‘’Δεν ήθελα να ζήσω πια, ενώ μερικές φορές με καταλάμβανε ένας ζωώδης φόβος, τόσο τρομακτικός που έκρυβα από τον ίδιο τον εαυτό μου τα μαχαίρια και τα σχοινιά. Καταλάβαινα πως τελειώνω, αλλά δεν με πολυένοιαζε. Ένα πρωί πούλησα το τελευταίο δαχτυλίδι μου κι έτρεξα στο τρένο. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά κάποιος με πρόσταζε: «Φύγε. τρέχα!» Κι έτρεχα με μια μόνη σκέψη: Να πετύχω!»
Η Τάνια έτρεξε και τα κατάφερε.
https://proskynitis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_99.html#more
– Φτάνει, δεν θα φιλοξενήσεις κανέναν πια στο σπίτι,μου είπε μία μέρα αυστηρά ο γέροντας.
– Πάτερ, εσείς μου δώσατε ευλογία να δέχομαι προσκυνητές.
– Κάποτε έδινα ευλογία, μόνο που η κοινή συγκατοίκηση δεν σας ωφελεί πια και από σήμερα απαγορεύεται να ξαναφιλοξενήσετε.
Πρέπει να ακούσω τον γέροντα. Πόση ντροπή όμως αισθάνθηκα που δεν μπόρεσα να φιλοξενήσω για ένα βράδυ μια οικογένεια με πολλά παιδιά. Το μωρό κλαίει στην αγκαλιά της μάνας του. Είναι αργά και τα παιδιά νυστάζουν, ενώ στο ξενοδοχείο των προσκυνητών απαγόρευονται τα μικρά παιδιά. Τους εξηγώ μπερδεμένη ότι ο στάρετς δεν μου δίνει ευλογία να φιλοξενήσω προσκυνητές και νιώθοντας ενοχή τους ζητώ να με συγχωρήσουν.
– Σωστά, πρέπει να ακούμε τον στάρετς, λέει η κουρασμένη μητέρα. Να, παιδιά, ένα μάθημα σημαντικό από το άγιο μοναστήρι. Σε κάποιους από σας δεν αρέσει η υπακοή. Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τους μοναχούς και τα μικρά παιδιά;
– Η υπακοή!
Το αισθάνεσαι πως πρόκειται για μια πιστή οικογένεια. Γι’ αυτή τους την πίστη ο Κύριος τους έδωσε μερικούς καλούς φίλους κι ένα καταφύγιο. Επέστρεψε από το μοναστήρι η φίλη μου η Γκαλίνα και δέχτηκε την οικογένεια σπίτι της.
– Το σπίτι μου είναι μεγάλο, υπάρχει χώρος για όλους και πολλά σμέουρα ώριμα. Μήπως δεν σας αρέσουν τα σμέουρα;
– Δεν είμαστε από αυτούς! φώναξαν τα παιδιά διασκεδάζοντας και ανέβηκαν στο αυτοκίνητο της Γκαλίνας.
***
Ο στάρετς έχει δίκιο όταν λέει πως πως η κοινή διαβίωση στο σπίτι δεν με ωφελεί επειδή, όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να γλιτώσω από το πάθος της ικανοποίησης των ανθρώπων. Αυτό είναι κάτι που έχω κληρονομήσει από τους συγγενείς μου στην Σιβηρία, οι οποίοι πιστεύουν πως ο μουσαφίρης είναι σταλμένος από το Θεό και ό,τι έχεις στο φούρνο πρέπει να το βάλεις στο
τραπέζι. Τότε αφήνεις τα πάντα στην άκρη, αφού πρέπει να φροντίσεις τους φιλοξενούμενους. Τους μαγειρεύω κάτι νόστιμο, έπειτα τους ξεναγώ στο μοναστήρι, τους διηγούμαι, τους εξηγώ και τους κανονίζω μια εξομολόγηση στον στάρετς. Οι προσκυνητές φεύγουν ευχαριστημένοι ενώ εγω μένω σαν στυμμένη λεμονόκουπα.
Τον καιρό που μπορούσα να φιλοξενήσω σταματούσαν στο σπίτι μου διάφοροι άνθρωποι, ξένοι μοναχοί, μοναχές και φίλοι από την Μόσχα που μόλις είχαν γνωρίσει την πίστη, αλλά και μια μαχητική άθεη.
Γι’ αυτήν τη φιλοξενούμενή μου θα σας μιλήσω. Είναι ψυχολόγος από τη Δημοκρατία της Μολδαβίας και ονομάζεται Τατιάνα. Έχει δύο παιδιά, είναι άνεργη όπως και ο σύζυγός της και ζουν στα όρια της φτώχιας πουλώντας ό,τι πολύτιμο έχουν στο σπίτι.
– Πούλησα το τελευταίο μου δαχτυλίδι, ανέβηκα στο τρένο και ήλθα σε σας, μου εξηγεί για την εμφάνισή της στο σπίτι μου.
Τότε άρχισα να θυμάμαι πως πριν από τρία χρόνια η Μολδαβή φίλη μου, η Λυδία Μιχαήλοβνα, με παρακάλεσε πριν πεθάνει να φιλοξενήσω κάποια Τάνια και να την βαπτίσω οπωσδήποτε.
– Όχι, όχι, κατηγορηματικά το λέω, δεν επιθυμώ να βαπτιστώ, προλαμβάνει την ερώτησή μου η Τατιάνα. Το είπα και στη Λυδία Μιχαήλοβνα: «Πώς μπορεί να περιοριστεί όλος ο πλούτος της πνευματικής ζωής στο επίπεδο κάποιων στενοκέφαλων δογμάτων; Δεν είμαστε εχθροί του χριστιανισμού, προσπαθούμε μόνο να τον εμπλουτίσουμε και να τον βγάλουμε από το πλαίσιο του ορθόδοξου γκέτο.
Η Τατιάνα λέει «εμείς» επειδή σπουδάζει στην Ακαδημία Κοσμικών Επιστημών (ή Καρμικών). Θυμάμαι με νοσταλγία τους καιρούς εκείνους όταν τα μαθήματα ραπτικής λέγονταν μόνο μαθήματα και όχι ακαδημία δημιουργών μόδας. Η Τατιάνα λοιπόν κάνει κάποια μαθήματα, τα οποία φυσικά πληρώνει, γι’ αυτό και πούλησε την γούνα της και άρχισε να έχει χρέη. Ο σύζυγός της έξαλλος
την απειλεί με διαζύγιο, αλλά η Τατιάνα μόνο μουρμουρίζει με αυταπάρνηση: «κάρμα», «τσάκρα», «έξοδος στον αστρικό κόσμο».
– Σας έφερα για δώρο τα εγχειρίδιά μας, μου λέει και βγάζει έναν σωρό βιβλία με απόκρυφη λογοτεχνία. Μη γυρνάτε με αηδία από αυτές τις πηγές της σοφίας, αλλά προσπαθήστε να πλατύνετε τον περιορισμένο ορίζοντά σας!
Άραγε να διευρύνω την σκέψη μου τόσο πολύ ώστε να πω στην ομιλητική κυρία: παρακαλώ, μπορείτε να περάσετε έξω; Με σταματάει μόνο η παράκληση της φίλης μου πριν πεθάνει, η οποία με ικέτευε να βοηθήσω την Τανετσίκα.
Πώς όμως θα μπορούσα να την βοηθήσω, αφού και στην πιο απλή αναφορά περί Ορθοδοξίας αυτή η μαχητική άθεη αρχίζει να μας ονομάζει «στενόμυαλο γκέτο»;
Θυμάμαι τη συμβουλή του στάρετς της Όπτινα του Αγίου Νεκταρίου που έλεγε να έχουμε καλές κοσμικές σχέσεις με τους άπιστους αλλά να αποφεύγουμε τις συζητήσεις και τις διαφωνίες όσον αφορά τη θρησκεία, για να μη βλασφημείται το όνομα του Θεού. Ο στάρετς προειδοποιούσε μάλιστα πως τέτοιου είδους συζητήσεις μπορεί να πληγώσουν την καρδιά ανεπανόρθωτα. Γι’ αυτό και
προσπαθώ να αλλάξω θέμα συζήτησης αναφερόμενη σε εγκόσμια θέματα: τι κάνει ο σύζυγος, τα παιδιά, πώς είναι η ζωή στην Μολδαβία; Τη στιγμή εκείνη όμως η Τατιάνα αρχίζει να κλαίει:
– Δεν έχουμε δουλειά, ο σύζυγός μου είναι καταθλιπτικός και εγώ πούλησα το τελευταίο δαχτυλίδι μου!
Τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι και ακούγονται λόγια απελπισίας, πως αν δεν ήταν τα παιδιά καλύτερα να κρεμιόνταν και ο σύζυγος την απειλεί με διαζύγιο.
Πρόκειται για μια συνηθισμένη σκηνή. Πριν από λίγο καιρό το ίδιο έκλαιγε μια γυναίκα που ήρθε στο μοναστήρι να πάρει ευλογία για να χωρίσει:
– Δεκαπέντε χρόνια αγαπούσα τον σύζυγό μου και τον πρόσεχα σαν τα μάτια μου! Τώρα όμως ώρες ολόκληρες κάθεται σε στάση γιόγκα και απαγγέλλει τις μάντρες μπροστά στα παιδιά: «Εγώ είμαι το κέντρο του σύμπαντος. Γύρω μου γυρίζει ο κόσμος μου». Θου Κύριε, τώρα είναι ο ομφαλός της γης! Το χειρότερο είναι πως την κόρη μας την ονομάζει Ρμαχαντράν. Το βαπτιστικό της όνομα είναι Βέρα, αλλά δεν με αφήνει να την ονομάζω έτσι.
– Καταραμένη να είναι αυτή η γιόγκα! είπε τότε ο στάρετς, αλλά την συμβούλεψε να μη χωρίσει και να προσεύχεται μαζί με τα παιδιά της για τον σύζυγό της.
Διηγούμαι στην Τάνια πώς είχα γνωρίσει, πριν ακόμη βαπτιστώ, τον φημισμένο μοσχοβίτη «γκουρού» Γκάρι.
Στο διαβατήριο ήταν γραμμένος με το όνομα Ιγκόρ. Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο εργάστηκε στο Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών της βιομηχανίας τροφίμων, όπου αισθανόταν αφόρητη βαριεστημάρα, αφού πληρωνόταν και με πολύ λίγα χρήματα.
Κοντά στο Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών άνοιξε ένα εργαστήρι όπου μελετούσαν την αύρα, τη γιόγκα, την τηλεπάθεια και περιοδικά έβγαιναν στον αστρικό κόσμο. Οι μισθοί σ’αυτό το εργαστήρι ήταν παραμυθένιοι και ο Γκάρι γρήγορα μετακινήθηκε στους «αστρικούς».
Μετά από μόλις ένα χρόνο έκανε συνεδρίες θεραπευτικές στα σαλόνια της Μόσχας. Μια μέρα με καλεσαν κι εμένα σε μία συνεδρία υπό την ιδιότητα της μαγείρισσας.
Η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος ήξερε την αρνητική μου στάση σε σχέση με αυτούς τους «θεραπευτές», αλλά με παρακάλεσε να την βοηθήσω στον μπουφέ, αφού θα έρχονταν για τη συνεδρία και άνθρωποι επιφανείς, όπως ο συγγραφέας Λ. και ο νομικός Σ. Δηλαδή, όπως λεει και η παροιμία, κάλεσαν τον γάιδαρο στο γάμο να κουβαλήσει νερό, δέχτηκα όμως το ρόλο της μαγείρισσας, επειδή είχα το σκοπό μου. Την περίοδο εκείνη έκανα το μάστερ μου και έπρεπε να ετοιμάσω μια εργασία για τις μεθόδους χειραγώγησης της συνείδησης και εδώ είχα ένα ζωντανό πειραματικό υλικό.
Στη συνεδρία ο Γκάρι ήταν άψογος. Βελούδινη φωνή αριστοκρατική στάση και ελκυστικά λόγια. Φαίνεται πως κατείχε τις μεθόδους του νευρογλωσσικού προγραμματισμού, εντυπώνοντας στη συνείδηση τις σαγηνευτικές μορφές της μαγείας σε αντιπαράθεση με την άθλια μοίρα
των αμαθών – αρρώστιες, γεράματα και θάνατος. Ο Γκάρι τους καλούσε όλους στην πνευματική χαρά των ουτοπικών Ιμαλαΐων, όπου από τους πανάρχαιους χρόνους κατοικούσαν οι σοφοί, αιώνια νέοι, ήδη αθάνατοι και ικανοί να θεραπεύσουν μέχρι και τον καρκίνο.
Παρόλο που ο Γκάρι δεν πήγε κάπου μακρύτερα από την Ανάπα έδινε με μετριοφροσύνη την εντύπωση πως είχε αστρικές σχέσεις με τα ουτοπικά Ιμαλάϊα.
Ο Γκάρι μετέτρεψε την συνεδρία «θεραπείας» σε ένα ιατρικό στριπτίζ. Αποκάλυψε μπροστά σε όλους πως ο φημισμένος Σ. υπέφερε από χρόνια δυσκοιλιότητα την οποία διαδεχόταν μια ατέλειωτη διάρροια. Εαν όμως θα εξάγνιζε τα τσάκρα του με τη Γιόγκα, θα μπορούσε να φτάσει στην αθανασία και θα γλίτωνε από τις ρυτίδες το πρόσωπο. Ο Γκάρι αφήνιασε όταν έγινε κουβέντα για τα όργανα αναπαραγωγής, τόσο που ντράπηκα! Ο Γκάρι κατάλαβε ότι αγανακτώ κι, άρχισε τις επιθέσεις προς το πρόσωπό μου.
– Ω, η αύρα σας είναι πολύ δυνατή και έχετε μεγάλη οξυδέρκεια. Δεν θέλετε να αναπτύξετε αυτό το χάρισμά σας;
– Μην αγγίζεις την αύρα μου! του απάντησα σκληρά και επανήλθα στην διαδικασία προετοιμασίας των σαλατών.
Παρατήρησα με έκπληξη πως άτομα μορφωμένα και με επιρροή στην κοινωνία γέμιζαν τα μπουκάλια τους με νερό από την βρύση, το οποίο ‘’φόρτωνε’’ο Γκάρι, μεταμορφώνοντας το σκληρό, χλωριωμένο μοσχοβίτικο νερό σε θαυματουργό φάρμακο.
Το αποκορύφωμα του σώου όμως συνέβη την ώρα του τσιμπουσιού. Πρέπει να πω ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που είχαν έρθει εδώ δεν έπιναν αλκοόλ, αλλά πώς μπορούσαν να έρθουν επίσκεψη χωρίς να φέρουν ένα δώρο; Έτσι οι «θεραπευμένοι» αμέσως έβαλαν στο τραπέζι είτε κονιάκ Hennessy είτε βότκα, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα: «Εμένα δεν μου επιτρέπει ο γιατρός να
πιω».
– Τι ξέρουν οι γιατροί, αυτοί είναι άσχετοι, αναφώνησε ο Γκάρι. Ενώ στα Ιμαλάϊα…
Συνεπώς ο Γκάρυ «φόρτωσε» αμέσως τα μπουκάλια,μετατρέποντας το κονιάκ και τη βότκα σ’ ένα θαυματουργό ιμαλαϊανό νέκταρ. Έτσι οι πάσχοντες από υπερτονία, γαστρικό έλκος και καρδιακές παθήσεις κατάπιναν ολόκληρα ποτήρια βότκας. Πως εξελίχθηκαν τα πράγματα παραπέρα είναι ήδη ξεκάθαρο. Πιο πολύ απ’όλους υπέφερε ο κακομοίρης ο Γκάρι. Μπροστά στους καλεσμένους συγκρατήθηκε κάπως, έπειτα πρασίνισε και έτρεξε στην λεκάνη. Βασανίζονταν πολύ και βογγούσε, ρωτώντας με:
– Με περιφρονείς;
– Μα τι λες, Γκάρι; Τέτοιο τσίρκο και μάλιστα δωρεάν! Ενδιαφέρον αλλά από πού γνωρίζεις τον νευρολογικό προγραμματισμό;
– Δεν γνωρίζω τίποτα, μιλάω τυχαία.
Αργότερα ο Γκάρι έθεσε ως όρο να μην συμμετέχω εγώ στις συνεδρίες αφού η ατίθαση αύρα μου εμποδίζει την έξοδο στον αστρικό κόσμο.
Για πολλά χρόνια δεν είχα ακούσει τίποτα για τον Γκάρι, ώσπου κάποιοι γνωστοί, μου είπαν πως έχασε τα μυαλά του και τρέχει στους δρόμους, φωνάζοντας: «Ήρθα στην γη να σκοτώσω τον Χριστό!»
– Το «φλερτάρισμα» με τις δυνάμεις του σκότους συχνά οδηγεί στην τρέλα, διηγείτο ο αρχιμανδρίτης Ερμογένης από την Πιούχτιτσα. Και αλίμονο, πόσοι άνθρωποι που έκαναν γιόγκα «για λόγους υγείας» δεν κατέληξαν στα ψυχιατρικά νοσοκομεία!
Βασικά δεν το διηγείτο σ’ εμένα αλλά σε έναν πρώην γιόγκι που ήλθε στο μοναστήρι για να βαπτιστεί.
– Δεν φοβάστε, τον ρωτούσε ο αρχιμανδρίτης, πως μετά τη βάπτιση θα αρχίσει μια πνευματική μάχη τόσο μεγάλη που μπορεί να υποφέρεις;
– Για τον Χριστό είμαι έτοιμος να υπομείνω τα πάντα,απάντησε αυτός με σταθερότητα.
– Ναι, ναι, για την αλήθεια μπορείς να υποφέρεις!αναφώνησε η Τάνια η οποία άκουσε με προσοχή τη διήγησή μου. Να, εμάς στην Ακαδημία μας λένε πώς να βγούμε στον αστρικό κόσμο με το σωστό τρόπο. Ίσως ο Γκάρι δεν είχε αρκετή πείρα και έβγαινε στον αστρικό κόσμο χωρίς άμυνα.
Μανούλα μου, τι μου ’ρθε να της διηγηθώ για τον Γκάρι; Η ιεραποστολική μου προσπάθεια στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία.
***
Η συμπεριφορά της Τάνιας ήταν πραγματικά μυστηριώδης. Πώς να εξηγήσεις το γεγονός πως μία άνεργη γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών, πούλησε το τελευταίο δαχτυλίδι της για να φτάσει στην Όπτινα και ταυτόχρονα να μη θέλει να πάει στο μοναστήρι; Με δυσκολία την έπεισα να επισκεφτεί την φημισμένη Όπτινα, αλλά να μπει στον ναό αρνήθηκε:
– Για ποιόν λόγο; Μπορώ να προσευχηθώ στην Ανώτατη Αρχή στον κήπο ή στο σπίτι. Γιατί, όπως κουβαλούσαν τους ανθρώπους στις συνεδριάσεις του κόμματος, τώρα τους κουβαλούν στην εκκλησία;
Και έτσι συνέχιζε στο ίδιο πνεύμα – «κληρικαλισμός», «γκέτο», «στενόμυαλα δόγματα». Κύριε ελέησον! Αισθάνομαι ήδη ανήμπορη και παρακαλώ τους μοναχούς να προσευχηθούν για την Τάνια.
– Ναι, πρόβλημα, αναστενάζει ο ιερομόναχος-αγιογράφος της μονής. Δεν μπορούμε να την μνημονεύσουμε και στον ναό αφού είναι αβάπτιστη. Τι να κάνουμε, θα προσευχηθούμε στο κελί. Θυμηθείτε τι έγραφε ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης; «Η αγάπη δεν υποφέρει να χαθεί ούτε μία ψυχή». Συνεπώς θα αγωνιστούμε στο όνομα της αγάπης.
Δεν ήταν όμως όλοι έτοιμοι να εκδηλώσουν την αγάπη τους. Ο αδελφός Ντ., πρώην κομσομολίστας, μας λέει αγριεμένος:
– Πρέπει να την διώξουμε αυτή την αποκρυφίστρια με τις κλοτσιές από το μοναστήρι για να μη μολύνει την αγία γη!
Κάποια στιγμή έρχεται ο ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος,ονομαστός για το γεγονός πως έφερε στο Θεό και βάπτισε εκατοντάδες εάν όχι χιλιάδες ανθρώπους. Ο π. Ηλιόδωρος δεν μπορεί αλλιώς– η ψυχή του κλαίει για τους ανθρώπους που χάνονται και δεν γνωρίζουν τον Σωτήρα και τον Ελεήμονα Θεό. Ο ηγούμενος Τύχωνας έλεγε γι’αυτόν κάποια στιγμή:
– Έρχεται ο πατέρας Ηλιόδωρος, ο Αβραάμ της Όπτινα. Βγαίνει στο δρόμο και ψάχνει ποιον θα φέρει κοντά στο Θεό.
Την ίδια στιγμή στρέφεται προς την Τάνια:
– Σου αρέσουν τα παιδιά;
– Πάρα πολύ. Πρώτα εργαζόμουν ως ψυχολόγος σ’ένα νοσοκομείο παίδων.
– Τότε έλα μαζί μου στο ορφανοτροφείο!
Η Τάνια επιστρέφει από το ορφανοτροφείο το βράδυ και διηγείται:
– Σήμερα έμαθα στα παιδιά να διαβάζουν. Ξέρετε,υπάρχει ένα παιχνίδι μέσω του οποίου τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν γρήγορα.
Μεταφέρω εδώ τους κανόνδες αυτού του παιχνιδιού για τις μητέρες και τους πατέρες. Στην αρχή, από ένα χαρτόνι κόβεις τέσσερις κάρτες στις οποίες γράφεις κάποιες απλές λέξεις: μαμά, γάτα κ.τ.λ. Έπειτα αρχίζουν το παιχνίδι του μαντέματος. Ένα παιδί τραβάει μία κάρτα και χαίρεται που βρήκε τη λέξη μαμά. Το νόημα της μεθόδου αυτής έγκειται στο γεγονός πως αμέσως ο εγκέφαλός μας γνωρίζει τη φόρμα της λέξης χωρίς να διαβάσει με συλλαβές. Είναι πολύ πιο δύσκολο να μάθει διαβάζοντας τις συλλαβές. Την Τάνια λοιπόν δεν την άφηναν να φύγει από το ορφανοτροφείο. Το νούμερο των καρτών έφτασε στις δώδεκα και τα παιδιά ενθουσιασμένα για την επιτυχία τους στο διάβασμα παρακαλούσαν την Τάνια να τους διαβάσει κι άλλο.
Πριν από τη νυχτερινή κατάκλιση μίλησα επί πολλή ώρα για τις νέες δημιουργικές μεθόδους εκμάθησης των παιδιών, αλλά δεν εφαρμόζονται στην πράξη.
– Πόσο έχω επιθυμήσει τη δουλειά μου, είπε πριν αποκοιμηθεί, και πόσο θα ήθελα να βοηθήσω τα παιδιά!
Την επόμενη ημέρα η Τάνια έφυγε ξανά με τον π.Ηλιόδωρο. Κάποιοι ευεργέτες έφεραν στο μοναστήρι τρόφιμα για τις οικογένειες με πολλά παιδιά και τους άπορους ηλικιωμένους και τώρα ο π. Ηλιόδωρος μαζί με την Τάνια τα μοιράζουν. Οι ηλικιωμένοι χαίρονται φυσικά για τα τρόφιμα αλλά πιο πολύ χαίρονται για την προσοχή που τους δείχνουν. Είναι μονοι τους, δεν έχουν με ποιον να μιλήσουν και γι’ αυτό τους καλούν επίμονα για τσάι, όπου κατά το σύνηθες γίνεται κουβέντα.
– Πάτερ Ηλιόδωρε, λέει ο βετεράνος του μεγάλου πολέμου για την άμυνα της πατρίδας, τώρα μελετώ την επιστήμη που μιλάει για την εξέλιξη και δεν μπορώ να καταλάβω κάτι. Δηλαδή στην αρχή το ψάρι βγήκε στη στεριά και έγινε σκύλος με τέσσερα πόδια και έπειτα από την
μαϊμού έγινε ο άνθρωπος. Αλλά ούτε ο παππούς μου, ούτε ο προπάππους μου δεν είδαν ποτέ έναν σκύλο να μετατρέπεται σε μαϊμού.
– Ο άνθρωπος προέρχεται από τον Θεό και όχι από τη μαϊμού, τον αμφισβητεί ο ιεροδιάκονος
– Αλλά ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή. Στον οργανισμό υπάρχει το συκώτι, το στομάχι, στον οργανισμό δεν υπάρχει η ψυχή.
– Πες μου, πήγες στο σχολείο;
– Πώς δεν πήγα.
– Συνεπώς έμαθες πως υπάρχουν αντικείμενα έμψυχα και άψυχα. Για παράδειγμα η πέτρα είναι άψυχη. Εσύ ποιος είσαι λοιπόν;
– Εγώ είμαι έμψυχος. Από την λέξη ψυχή προέρχεται;
Αργότερα οι άνθρωποι αυτοί ερχονται κοντά στο Θεό. Πιθανόν δεν πρόκειται μόνο για τις λέξεις, πειστικές ή αδιάφορες, αλλά για το γεγονός πως οι άνθρωποι αισθάνονται με την καρδιά τους πως ο π. Ηλιόδωρος τους αγαπάει. Είναι πολύ καλός, παρότι φαίνεται αυστηρός. Λόγου χάριν, ενώ κάθεται στο τιμόνι ο μονίμως λυπημένος και αγέλαστος Αρμένιος λέει γκρινιάζοντας:
– Τι βάσανο κι αυτό, δεν μπορώ να βγω στον κεντρική δρόμο! παντού πεζοί. Ο π. Ηλιόδωρος δεν μπορεί να περάσει δίπλα από κάποιον ανάπηρο ή από καμιά γριούλα και να μην τους πάρει στο αυτοκίνητό του. Μια μέρα έσπασε το πόδι του. Μόλις του έβαλαν γύψο έφυγε από το νοσοκομείο και έτρεξε όπως πάντα για να βοηθήσει κάποιον.
– Πατέρα Ηλιόδωρε, έτρεχαν πίσω του οι νοσοκόμες, θα μείνετε παράλυτος, έχετε βαθύ ράγισμα.
– Ποιο πόδι; είπε ο ιεροδιάκονος. Το πόδι θα σαπίσει, η ψυχή όμως θα μείνει. Πρέπει να σκεφτόμαστε την ψυχή ενώ εσείς όλο μου λέτε: «το πόδι, το πόδι»!
Για να φέρεις καποιον κοντά στο Θεό πρέπει να έχεις αυτή τη φλογερή αγάπη τόσο για το Θεό όσο και για τον άνθρωπο! Τότε η αγάπη καίει με αγάπη, όπως από ένα κερί ανάβει ένα άλλο κερί…
Μετά από δύο ημέρες βλέπω την Τάνια στην εκκλησία και υπό την επίβλεψη του π. Ηλιόδωρου διαβάζει ονόματα και προσεύχεται για τους κεκοιμημένους.
– Πατέρα Ηλιόδωρε, του λέω επιφυλακτικά, μα δεν είναι βαπτισμένη.
– Αμέσως μετά το μνημόσυνο θα την βαπτίσουμε.Έτσι ευλόγησε ο γέροντας
– Ναι, πρέπει αμέσως να βαπτιστώ, συμπληρώνει με θέρμη η Τατιάνα. Ο γέροντας μου έδωσε μετά την εξομολόγηση ένα σταυρουδάκι για να το φοράω στο λαιμό και μου έδωσε για ευλογία μια εικόνα.
Ακούω και δεν μπορώ να το πιστέψω, αλλά όλα είναι αλήθεια. Η δούλη του Θεού Τατιάνα βαπτίστηκε, έγινε πιστή στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Πώς συντελέσθηκε αυτό το θαύμα είναι αδύνατο να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους, αλλά όλοι ήμασταν τόσο χαρούμενοι, που κυ-
ριολεκτικά γεμίσαμε την Τάνια με δώρα. Έτσι έφυγε για το σπίτι της με αποσκευές …επιβλητικές.
Το τελευταίο βράδυ στεκόμουν με την Τατιάνα κοντά στη φωτιά. Ήταν φθινόπωρο και έπρεπε να κάψω τα πεσμένα φύλλα και τα ξερά κλαδιά. Οι σπίθες πετάγονταν ψηλά στον ουρανό, ενώ η Τάνια έσχιζε και έριχνε στην φωτιά τα «ακαδημαϊκά» εγχειρίδια αποκρυφισμού. Δεν συζητούσαμε όμως γι’ αυτό. Τι είναι άλλωστε τα λόγια;
Ολά τα γήινα λόγια είναι ελάχιστα όταν η ψυχή φλέγεται από αγάπη για τον Σωτήρα και το παρελθόν καίγεται κι εξαφανίζεται.
Κατά τον αποχωρισμό η Τάνια μου δώρισε ένα βιβλίο που είχε φέρει από την Μολδαβία: «Η ζωή και το έργο του στάρετς Παϊσίου Βελιτσικόβσκι», το οποίο είχε εκδώσει η Σκήτη Όπτινα το 1847.
– Το βιβλίο αυτό, μου το έδωσε πριν πεθάνει η Λυδία Μιχαήλοβνα και μου είπε: «Μία μέρα, Τανετσίκα, θα πας στην Όπτινα και θα καταλάβεις ότι η Όπτινα ξεκινάει από την Μολδαβία, από τον άγιο στάρετς Παΐσιο Βελιτσικόβσκι. Τότε, όταν διαβάζουμε βίους αγίων, αυτοί προσεύχονται για μας και μια μέρα ο στάρετς Παΐσιος θα σε πάρει από το χέρι σαν παιδάκι».
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού! Οι άγιοι πραγματικά προσεύχονται για μας και ο θαυμαστός στάρετς Παΐσιος Βελιτσικόβσκι φέρνει μέχρι σήμερα κάποιον στο μοναστήρι, όπως έφερε τώρα την Τανετσίκα μας.
Ως ιστορική αναφορά, η Όπτινα είναι δεμένη πνευματικά με την Μολδαβία, ενώ η αναγέννηση του μοναστηριού άρχισε με την έκδοση των έργων και των μεταφράσεων του οσίου Παισίου Βελιτσικόβσκι. Το ανυψωτικό πνεύμα αυτών των έργων γέννησε το φαινόμενο Όπτινα,όπου η κουλτούρα συνδυάζεται με την αγιότητα και η μοναχική μυστηριακή άσκηση με την αγάπη και το άνοιγμα στον πλησίον
***
Μετά από έξι μήνες έλαβα ένα γράμμα από την Τάνια,στο οποίο μου έγραφε πως τα πάει καλά με τον σύζυγο,πως παντρεύτηκαν και βάπτισαν τα παιδιά τους και ότι τώρα εργάζεται σ’ ένα ορφανοτροφείο.
Το γράμμα τελείωνε με μια ομολογία: «Πριν έλθω στο μοναστήρι, ήθελα να αυτοκτονήσω». Τη στιγμή εκείνη τρόμαξα, ενθυμούμενη πώς κρεμάστηκε ο Ντιμοτσίκα, ο μοναχογιός ενός περιφερειακού γιατρού.
Μια μέρα η μητέρα του Ντίμα έμαθε πως αυτός μαζί με την παρέα του, δοκίμασε ναρκωτικά και τον πήγε αμέσως στο Κέντρο Υγείας όπου γίνονταν θεραπείες για απεξάρτηση από ναρκωτικά με βάση τον αποκρυφισμό, τη γιόγκα και τους ατελείωτους διαλογισμούς, οι οποίοι όπως είναι γνωστό καταστρέφουν την ψυχοσύνθεση. Στο Κέντρο αυτό πλήρωνες και ακριβώς αυτό το πράγμα έπεισε την μητέρα πως εκεί γίνεται καλή δουλειά.
– Σε παρακαλώ, την ικέτευα εγώ, πάρε αμέσως τον Ντίμκα από το Κέντρο. Πίστεψέ με, αυτός είναι ένας δρόμος για την κόλαση.
Αλλά η Λ. δεν με πίστεψε και επέμενε ο Ντίμα να παρακολουθεί με επιμέλεια τις συνεδρίες. Θεέ μου, πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί και πόσο εύκολο είναι να το χάσεις! Μετά το θάνατο του Ντιμοτσίκα, η Λ.δεν συνήλθε. Είναι άρρωστη, κλαίει και δεν θέλει να ζήσει, ενώ εγώ προσπαθώ να την πείσω να πάει στην εκκλησία.
Το ίδιο μου έγραφε και η Τάνια για το άθεο παρελθόν της:
‘’Δεν ήθελα να ζήσω πια, ενώ μερικές φορές με καταλάμβανε ένας ζωώδης φόβος, τόσο τρομακτικός που έκρυβα από τον ίδιο τον εαυτό μου τα μαχαίρια και τα σχοινιά. Καταλάβαινα πως τελειώνω, αλλά δεν με πολυένοιαζε. Ένα πρωί πούλησα το τελευταίο δαχτυλίδι μου κι έτρεξα στο τρένο. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά κάποιος με πρόσταζε: «Φύγε. τρέχα!» Κι έτρεχα με μια μόνη σκέψη: Να πετύχω!»
Η Τάνια έτρεξε και τα κατάφερε.
https://proskynitis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_99.html#more
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2016
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΓΚΟΥΡΟΥ
Ο Ράμπι ήταν ένα συνηθισμένο παιδί, για την ηλικία του, στην κοινωνία του Τρινιδάδ. Η αγαπημένη απασχόληση του ήταν το ξύσιμο της αγελάδας, την οποία λάτρευε σαν θεά, ασχολία που του εξασφάλιζε καλό κάρμα για την επόμενη ζωή του. Έψελνε με τις ώρες ζωγραφίζοντας εικόνες μερικών εκ των εκατομμυρίων θεών του Ινδουϊσμού, όπως η Κάλι, η οποία πάντα απεικονίζεται να πίνει ζεστό αίμα από μια κούπα, έχοντας στεφάνια από φρεσκοκομμένα κεφάλια και χέρια κρεμασμένα στο λαιμό της. Στην προσευχή του προσέφερε νερό στις θεότητες κι ύστερα έβγαινε να λατρέψει τον ήλιο κοιτάζοντάς τον για πολύ ώρα με ανοιχτά μάτια. Κρατούσε στο δωμάτιό του ένα φίδι και το λάτρευε, όπως λάτρευε το θεό πίθηκο και το θεό ελέφαντα. «Για μένα θεός ήταν το κάθε τι, και κάθε τι ήταν θεός, εκτός, φυσικά, από τα άτυχα πλάσματα που δεν είχαν κοινωνική τάξη», λέει ο ίδιος.
Οι οικείοι του τον μεταχειρίζονταν σαν πρίγκηπα και δεν του έφερναν ποτέ αντίρρηση. Η παρουσία του θεωρούνταν ευλογία, μιας και ανήκε στην ανώτατη τάξη των βραχμάνων. Ο μεγαλύτερος ινδουϊστής ιερέας της περιοχής και πολλοί παλμολόγοι, μελλοντολόγοι και αστρολόγοι, συμφωνούσαν ότι θα γίνει μεγάλος γιόγκι, σαν τον πατέρα του. Αυτό τον έκανε πολύ περήφανο. Ο πατέρας του, από τη γέννηση του μέχρι τα οκτώ του χρόνια, ποτέ δεν του μίλησε ή του έδειξε την παραμικρή προσοχή, όσο απεγνωσμένα κι αν εκείνος το επιζητούσε.
Οι γονείς του παντρεύτηκαν με συνοικέσιο, αφού πρώτα οι ιερείς της περιοχής διάβασαν τις παλάμες του ζεύγους. Όμως ημέρες μετά το γάμο ο πατέρας του απότομα απαρνήθηκε τα επίγεια για να ζήσει σύμφωνα με το ιερό βιβλίο των Ινδουϊστών. Η τέλεια αφοσίωσή του και η αδιάκοπη εξάσκηση της γιόγκα, είχαν πείσει την κοινωνία του Τρινιδάδ ότι είχε επιτύχει απευθείας επικοινωνία με το Βραχμάν (την Τελική Πραγματικότητα) και είχε ξεφύγει από τον τροχό των μετενσαρκώσεων.
Άνθρωποι ταξίδευαν χιλιόμετρα για να τον λατρέψουν σαν αληθινό θεό που είχε έρθει στη γη για να δείξει τον δρόμο της αληθινής γιόγκα. Δεν μεριμνούσε για τον εαυτό του. Ήταν ένας θεός που έπρεπε να τον φροντίζουν, να τον πλένουν, να τον ταΐζουν και να τον αλλάζουν.
Λίγο μετά το θάνατο του συζύγου της, η μητέρα του Ράμπι έφυγε για την Ινδία, ενώ ο ίδιος πήγε να μείνει στο σπίτι του παππού του Νάνα. Ο παππούς του απότομα και χωρίς προφανές αίτιο είχε γίνει ένας από τους πιο πλούσιους και δυναμικούς ανθρώπους στο Τρινιδάδ, ένας Ινδουϊστής ηγέτης με μυστηριακές υπερφυσικές δυνάμεις. «Όλοι ξέραμε ότι οι παντοδύναμοι θεοί τον είχαν βοηθήσει. Σε αντάλλαγμα τους είχε δώσει την ψυχή του», λέει ο Ράμπι. Μερικές φορές ήταν πολύ γενναιόδωρος και καλοσυνάτος, ενώ αρκετές άλλες αδικαιολόγητα βίαιος. Ενώ σερβίριζε πελάτες στο ποτοπωλείο του, έφευγε ξαφνικά και ανέβαινε στο τσιμεντένιο σαν φρούριο σπίτι του, για να δείρει όλη την οικογένεια με μια βαριά δερμάτινη λουρίδα. Οι οικείοι του το απέδιδαν σε κατάλοιπα προηγούμενης ενσάρκωσης. Με την ίδια βαναυσότητα έδειρε παραδειγματικά και την παράλυτη γυναίκα του, πριν την πετάξει από τις σκάλες, επειδή αυτή κατείχε και διάβαζε μια Βίβλο. Μετά το θάνατό του, στο σπίτι παρουσιάστηκε σωρεία μεταφυσικών φαινομένων. Οι φιλοξενούμενοι δέχονταν σωματική επίθεση από αόρατα χέρια ή γίνονταν αυτόπτες φαντασμάτων κατά τη διάρκεια της νύχτας. Συχνά ακούγονταν άγρια τρεχάματα ή χτυπήματα στο πάτωμα και μια δυσάρεστη οσμή πλανιόταν στην ατμόσφαιρα για αρκετή ώρα.
Στα δέκα του χρόνια ο Ράμπι πέρασε λίγο καιρό σε ένα Ινδουϊστικό ναό. Εκεί εξασκούσε υπερβατική αυτοσυγκέντρωση μέσω της γιόγκα. Άρχισε να έχει ψυχεδελικά οράματα, να ακούει εξωγήϊνη μουσική, και να επισκέπτεται εξωτικούς πλανήτες όπου συζητούσε με θεούς και τρομακτικά πλάσματα. Ο γιόγκι του εξηγούσε ότι όλα αυτά ήταν φυσιολογικά. Ήταν μάλιστα κοινή γνώση ότι δαίμονες που περιγράφονται στις ιερές γραφές του Ινδουισμού έχουν καταλάβει γιόγκι στο παρελθόν. Οι εν λόγω εμπειρίες τον έκαναν να αισθάνεται ότι ήταν «το σύμπαν, Κύριος πάντων, παντοδύναμος, πανταχού παρών». Λάτρευε τον εαυτό του στεκόμενος μπροστά σε καθρέπτη, και όταν περπατούσε στο δρόμο αισθανόταν ότι τα πλάσματα υποκλίνονταν μπροστά του. Ο Κρίσνα είχε υποσχεθεί αυτή τη θεία γνώση σε όποιον εξασκείτο στη γιόγκα, δηλαδή ότι όλοι οι άνθρωποι ήταν από την αυτή Ουσία, εκτός φυσικά από εκείνους που δεν ανήκαν στις τέσσερις Ινδουιστικές κάστες.
Μόλις επέστρεψε από την εκπαίδευσή του απέκτησε τη συνήθεια του καπνίσματος, και έκλεβε τσιγάρα, αφού δεν μπορούσε να αγοράσει λόγω ηλικίας. Στις δημόσιες θρησκευτικές τελετές ράντιζε τους παρευρισκόμενους με ιερό νερό ή τους σημάδευε το πρόσωπο με ιερή άσπρη πάστα και μάζευε σημαντικές χρηματικές προσφορές. Ήταν το κέντρο της προσοχής και του θαυμασμού, κάτι το οποίο απολάμβανε. Αναλόγως έπρατταν και άλλοι σαν αυτόν, οι οποίοι υπόσχονταν να προετοιμάσουν το δρόμο –με μεγάλη χρηματική αμοιβή– για την είσοδο κάποιου στην επόμενη ζωή, και υπόσχονταν ακόμα και τη νιρβάνα.
Όσο συνέχιζε ανελλιπώς και με ζήλο να εξασκεί τη γιόγκα, οι εμπειρίες του αυξάνονταν. Μερικές φορές μεταφέρονταν με αστρική προβολή σε μακρινούς πλανήτες, όπου θεοί έπαιρναν μορφές και κουβέντιαζαν μαζί του. Ύστερα από χρόνια έμαθε ότι τέτοιες εμπειρίες είχαν αναπαραχθεί σε εργαστήρια με τη χρήση ύπνωσης και LSD. Σε βαθιά αυτοσυγκέντρωση βρισκόταν με φόβο καθισμένος στα πόδια του θεού Σίβα, ο οποίος είχε μια απειλητική κόμπρα τυλιγμένη στο λαιμό του.
Ο Ράμπι δεν φοβόταν κανέναν άλλο θεό όπως αυτόν, και γι’ αυτό τον λάτρευε, για να τον εξευμενίσει. «Παρά τις προσπάθειές μου με μάντρας, τελετουργίες και λατρεία, δεν μπορούσα να βρω ειρήνη στη σχέση μου με το φοβερό αυτό θεό, που ήταν γνωστός ως καταστροφέας», λέει ο ίδιος. Ένα βράδυ ο ξάδερφός του είχε χτυπηθεί στον πρόσωπο από τον Σίβα ενώ διάβαζε, και το πρωί τα σημάδια ήταν ακόμα εμφανή, ενώ άλλες φορές ένιωθε αόρατα χέρια να τον πνίγουν στο κρεβάτι του. Ο Ράμπι είχε δεχθεί παρόμοιες επιθέσεις.
Με το θάνατο του παππού του, η θεία του Ρεβάτη έγινε η κεφαλή της οικογενείας. Ήταν πολύ ευλαβής ινδουίστρια, έκανε πολλές ώρες προσευχή και πολλές προσφορές στους θεούς. Οι απαιτήσεις των εργασιών στο σπίτι της σπαταλούσαν πολύτιμο χρόνο και δυσανασχετούσε. Ο Ράμπι φιλονικούσε έντονα μαζί της, επειδή θεωρούσε κι αυτός ότι οι εργασίες του σπιτιού ήταν κατώτερες του επιπέδου του. Στο αποκορύφωμα ενός καβγά έφτασε μέχρι και να μαστιγώσει τις τσιμεντένιες κολώνες του σπιτιού για εκφοβισμό και έδειρε τα ξαδέλφια του με τη ζωστήρα, ενώ στο τέλος υποχώρησε συγχυσμένος και ντροπιασμένος. Ήταν περιπτώσεις όπου αισθανόταν ότι το πνεύμα του Νάνα τον καταλάμβανε προσωρινά.
Ως μελλοντικός πνευματικός ηγέτης, ήξερε ότι έπρεπε να αποκτήσει και συμβατική εκπαίδευση, για να μπορεί να ανταπεξέλθει στις διδασκαλικές απαιτήσεις της θέσης αυτής, κι έτσι γράφτηκε σε γυμνάσιο. Όμως, η επαφή του με αλλόθρησκους και αλλόφυλους απετέλεσε σοβαρή πρόκληση για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Όλη του τη ζωή είχε βαθύ μίσος γι αυτούς, επειδή έτρωγαν το θεό του, την αγελάδα. Εκεί γνώρισε αρκετούς από πλούσιες οικογένειες με πολύ καλύτερη χρήση της αγγλικής από τον ίδιο. Στο μέρος όπου ζούσε ήταν αναγνωρισμένος σαν θεός, αλλά οι συμφοιτητές του τον έβλεπαν σαν όμοιό τους, αν όχι κατώτερο, και έκαναν ερωτήσεις που εξέθεταν την πίστη του. Τέτοιες εμπειρίες τον έφερναν κοντά στην γελοιοποίηση.
Η ύπαρξη ανθρώπων που δεν ανήκαν στις τάξεις–κάστες του Ινδουισμού τον έκανε να αναρωτιέται, αφού σύμφωνα με τον Ινδουισμό, ο ίδιος ο Βράχμα δημιούργησε τις τέσσερις τάξεις από το σώμα του. Μάλιστα, όλοι οι μη ινδουιστές δεν είχαν ελπίδα σωτηρίας μέσω της γιόγκα και της μετενσάρκωσης. Επίσης ήξερε ότι η Ινδία είναι μια χώρα με εξαθλιωμένους και φτωχούς πολίτες σε απελπιστικά ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης, έστω κι αν είχαν περάσει χιλιάδες χρόνια γιόγκα, βελτιωμένου Κάρμα και ανοδικής μετενσάρκωσης προς την ένωση με το Βραχμάν. Η μόνη απόδειξη της πραγματικότητας του Ινδουισμού που είχε ήταν οι συναντήσεις του με πνευματικά όντα κατά την διάρκεια των λατρευτικών του καθηκόντων.
Το αποκορύφωμα της εσωτερικής του σύγχυσης ήλθε κατά τον τρίτο χρόνο στο γυμνάσιο. Ταλαντευόταν ανάμεσα στην Ινδουιστική πεποίθηση ότι ο Θεός-Δημιουργός και δημιουργία ήταν ένα και το αυτό, και την αντίληψη πως ο Θεός-Δημιουργός ήταν ξεχωριστός από την δημιουργία. Άρχισε σιγά-σιγά να σκέπτεται τον Δημιουργό ως τον αληθινό Θεό, αγαθό και τρυφερό, σε αντίθεση με τους ινδουιστικούς θεούς που του προξενούσαν φόβο. «Δεν υπήρχε ούτε ένας ινδουιστικός θεός τον οποίον αισθανόμουν ότι μπορούσα να εμπιστευθώ πραγματικά. Ούτε ένας δεν με αγαπούσε», ομολογεί. Αισθάνονταν πως η επιδίωξη της αυτογνωσίας μέσω της γιόγκα στην ουσία τον απομάκρυνε από τον αληθινό Θεό. Μεγάλη διάσπαση του προκαλούσαν επίσης τα έντονα ξεσπάσματα θυμού εναντίον της θείας του, που έφτασαν μέχρι και να της επιτεθεί με μια ράβδο γυμναστικής με βάρη που σήκωσε υπερφυσικά, κάτι που βέβαια τον τρόμαξε. Τέτοιες ακρότητες ερχόντουσαν σε πλήρη αντίθεση με τη μακαριότητα και ειρήνη που είχε κατά την αυτοσυγκέντρωσή του και την πεποίθησή της μη-βίας και σεβασμού κάθε έμβιου όντος, κι έτσι, δυσκολευόταν να πείσει τον εαυτό του ότι ήταν το Βραχμάν.
Μια μέρα έριξε κατά λάθος στο πάτωμα ένα άγαλμα του Κρίσνα, παραμορφώνοντάς το ελαφρώς. Πραγματικά παγωμένος από τρόμο, προσπαθούσε να διορθώσει μιαν αδιόρθωτη για οποιονδήποτε ινδουιστή κατάσταση, αφού η αυτογνωσία και η νιρβάνα θα ήταν πλέον για αυτόν άπιαστο όνειρο και η τιμωρία στην επόμενη ζωή του βέβαιη και αμείλικτη. Αναγκάστηκε παρά ταύτα, να αναγνωρίσει τον παραλογισμό αυτής της σκέψης.
Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα, ο Θεός του έδειχνε διακριτικά το δρόμο με κάποια θαυμαστά γεγονότα. Το πρώτο περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου στην ύπαιθρο, όπου ένα μεγάλο φίδι τον στρίμωξε σε ένα γκρεμό. Έντρομος, θυμήθηκε κάτι που του είχε πει η μητέρα του όταν ήταν μικρός: «εάν ποτέ είσαι σε πραγματικό κίνδυνο και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, υπάρχει ένας θεός που μπορείς να επικαλεστείς. Το όνομά του είναι Ιησούς». Το δοκίμασε, και το φίδι έκανε γρήγορα μεταβολή και έφυγε.
Κάμποσο καιρό αργότερα, ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο μετά από εγχείρηση, αισθάνθηκε μεγάλο πόνο και σκοτοδίνη. Πριν λιποθυμήσει, ζήτησε μηχανικά βοήθεια από τον Ιησού και αμέσως αισθάνθηκε ένα χέρι να τον κρατάει από το μπράτσο, έστω κι αν ήταν μόνος στο δωμάτιο. Όταν επανήλθε ο πόνος είχε εξαφανισθεί και αισθάνονταν υγιής, δυνατός και γαλήνιος.
Κανένα από τα δύο περιστατικά δεν τον συντάραξε τόσο, όσο αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας τελετής, κατά το τέλος του τρίτου έτους του γυμνασίου: όταν άπλωσε το χέρι να ευλογήσει μια γυναίκα, άκουσε μέσα του μια «φωνή αλάνθαστης παντοδύναμης εξουσίας», να του λέει: «Δεν είσαι Θεός Ράμπι! Δεν είσαι Θεός!». Ήξερε ότι ήταν η φωνή του πραγματικού Θεού. Τρέμοντας, αισθάνθηκε την ανάγκη να πέσει στα γόνατα ζητώντας συγχώρεση, αλλά δεν το έκανε, επειδή θα ήταν αδύνατο να δικαιολογηθεί στους παρευρισκόμενους. Συντετριμμένος, κλείστηκε για μέρες στο δωμάτιό του, μη μπορώντας να διανοηθεί πώς τόλμησε να δεχτεί τη λατρεία που ανήκε μόνο στον Θεό. Ήταν τόσο απελπισμένος, που μόνο ο φόβος του τί τον περίμενε τον απέτρεπε από την αυτοκτονία. Δεν ήξερε όμως άλλο τρόπο να βρει το Θεό πέραν του Ινδουισμού.
Εκείνες τις ημέρες μια φίλη πήγε σπίτι του να του μιλήσει για την εμπειρία της με τον Χριστιανισμό, τον οποίο είχε πρόσφατα ασπασθεί. Ο Ράμπι, αρνούμενος φανατικά να δεχθεί οποιαδήποτε χριστιανική διδαχή, προσποιήθηκε πως είναι απόλυτα ευχαριστημένος με τη θρησκεία του. Του μίλησε για συγχώρεση αμαρτιών, αλλά ο ίδιος ήξερε από τον Ινδουισμό ότι δεν υπήρχε συγχώρεση, μόνο κάρμα, και πως οποιαδήποτε οδό κι αν πάρει κανείς στη ζωή του, το κάρμα και η μετενσάρκωση θα τον φέρουν στον Κρίσνα. Εκνευρισμένος προσπαθούσε να υποστηρίξει τις θεωρίες του Ινδουισμού, αλλά η κοπέλα είχε την ειρήνη που χαρίζει η επαφή με τον Ιησού, κάτι που ο Ράμπι δεν μπορούσε να αμφισβητήσει και ζήλευε. Όταν έμεινε πια μόνος και εγκλωβισμένος σε έναν εσωτερικό τυφώνα αμφιβολιών, μίσους για τον Χριστιανισμό, υπερηφάνειας, εγωϊσμού, συναισθηματικής συντριβής, αλλά και εσωτερικής πληροφορίας πως υπήρχε κάτι αληθινό στον Ιησού, πίεσε τον εαυτό του και προσευχήθηκε στον Θεό να του δείξει την αλήθεια. Γαλήνευσε με τη σιγουριά πως για πρώτη φορά στη ζωή του ο Θεός θα απαντούσε στην προσευχή του, έστω κι αν έτσι πρόδιδε τη θρησκεία, την τάξη και τον πατέρα του.
Πλέον, του ήταν σαφές πως ήταν ένας μικρός τύραννος που περιστρέφονταν γύρω από τις επιθυμίες του. Η καρδιά του τον πληροφορούσε αλάνθαστα πως η αλήθεια ήταν στον Ιησού, έστω κι αν δεν μίλαγε γι’ αυτό σε κανέναν. Ώσπου μια μέρα δέχτηκε αυθόρμητα να πάει με τον ξάδελφό του σε μια χριστιανική συνάθροιση που θα γινόταν στην παράγκα μιας φτωχογειτονιάς. Όλα ήταν απλά, αλλά τον συνεπήρε ο ενθουσιασμός των λίγων παρευρισκομένων. Μετά από την ανάγνωση ψαλμών και τον λόγο του κήρυκα, όπου νόμιζε ότι απευθυνόταν αποκλειστικά σε αυτόν, γονάτισε μπροστά του για να δεχθεί τον Ιησού στην ζωή του. Σε κατάσταση πραγματικής μετανοίας είπε μια αυτοσχέδια προσευχή και αισθάνθηκε ένα λαμπρό φως να πλημμυρίζει την ψυχή του. Ήξερε ότι ο Ιησούς είχε έλθει να ζήσει μέσα του και τον ανακαίνισε πνευματικά και ψυχικά. Ήταν ευτυχής που για πρώτη φορά αισθάνθηκε τί σημαίνει να έχει κανείς πραγματική εσωτερική ειρήνη, αγάπη και κοινωνία με τους ανθρώπους γύρω του.
Όταν το ανακοίνωσε στην οικογένειά του, ανακάλυψε ότι λίγο-πολύ όλοι είχαν αρχίσει να μεταστρέφονται κρυφά ή φανερά στον Χριστιανισμό. Αυτός και η θεία του συγχώρεσαν ο ένας τον άλλο και το παρελθόν μίσους κατέρρευσε, δίνοντας νέα πνοή στη σχέση τους. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν όλοι Χριστιανοί. Έκαψαν τα είδωλα, τελετουργικά σκεύη και οτιδήποτε ινδουιστικό είχαν στο σπίτι, και οι εμφανίσεις του πνεύματος του Νάνα σταμάτησαν. Η γιαγιά του, η οποία ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι, ξαναπερπάτησε επειδή το ζήτησε με μεγάλη πίστη από τον Κύριο. Οι μέχρι τότε φίλοι τούς αντιμετώπιζαν τώρα με θυμό και μίσος.
Ο Ράμπι φοίτησε στο Βιβλικό Κολλέγιο του Λονδίνου και ξεκίνησε μια μακρά πορεία ως κήρυκας του Ευαγγελίου, οδηγώντας πολλούς στον Χριστό.
Αυτή ήταν εν συντομία η ιστορία του Rabindranath R. Maharaj, που πέρασε μέσα από σκοτεινούς δρόμους, και παθαίνοντας έμαθε την αλήθεια. Παρόμοιες διηγήσεις από τον κόσμο της άπω Ανατολής είχαμε και από παθόντες που κατέφυγαν στην βοήθεια και στήριξη του οσίου γέροντος Παϊσίου. Αυτό που διαφαίνεται σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι η αφετηρία των πνευματικών αυτών εμπειριών, που είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από τον αγαθό αληθινό Θεό.
Δεν είναι δύσκολο να πλανηθεί κανείς, επειδή κι ο διάβολος μπορεί να κάνει θαύματα και να παρέχει «πνευματικά ταξίδια». Όλες οι θρησκείες δεν αναφέρονται στον ίδιο Θεό, ούτε όλες οι θρησκείες οδηγούν στον ίδιο Θεό. Όμως, σήμερα ξένες θρησκείες οικειοποιούνται και «ντύνουν» τη φιλοσοφία τους με χριστιανικά στοιχεία, όπως η αγάπη, ώστε να διευκολύνουν το δρόμο της διάδοσής τους στο χριστιανικό κόσμο. Είναι εμφανής στην Ευρώπη η συστηματική προώθηση φιλοσοφιών της Άπω Ανατολής, όπως η γιόγκα, διαφημιζομένων με εύπεπτη ορολογία, καλυμμένων με το περιτύλιγμα της πνευματικής και σωματικής υγείας και ευεξίας. Συχνά παραλείπεται η οργανική σύνδεση αυτών των πρακτικών με τους Ινδουιστικούς «θεούς » και τη στάση ζωής που απορρέει από τους μύθους τους.
Η ευαισθησία που συχνά έχουμε ως προς την ποιότητα και τα αγνά συστατικά της υλικής τροφής καλό θα ήταν να χαρακτηρίζει και την πρόσληψη της πνευματικής τροφής και την αναζήτηση της αληθινής εμπειρίας.
Μεταγραφή – περίληψη από το βιβλίο «Ο θάνατος ενός γκουρού – ένας Ινδουιστής έρχεται στο Χριστό», Rabindranath R. Maharaj, εκδόσεις Πέργαμος, 1990.
(επιμέλεια μ. Χριστοφόρος Κουτλουμουσιανός)
πηγή
Πέμπτη 14 Απριλίου 2016
Christ the Eternal Tao - Hieromonk Damascene (video)
Orthodox monk, Hieromonk Damascene, lectures on his book "Christ the Eternal Tao."
Κυριακή 23 Αυγούστου 2015
Τρίτη 16 Ιουνίου 2015
Ανακοίνωση της Ι.Μ.Γλυφάδας για την πρώτη Παγκόσμια Ημέρα Γιόγκας
Την ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, ημέρα εορτασμού από μάγους, αποκρυφιστές και σατανιστές επέλεξαν για να εορτάζουν και την «Παγκόσμια Ημέρα Γιόγκα». Σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ (Δεκεμβρίου 2014), η 21η Ιουνίου ανακηρύσσεται ως «Διεθνής Ημέρα της Γιόγκα». Η απόφαση ελήφθη με την αιτιολογία ότι «η γιόγκα εξασφαλίζει μια ολιστική προσέγγιση στην υγεία και την ευημερία», και μάλιστα υποστήριξαν ότι είναι «ωφέλιμη για την υγεία του παγκόσμιου πληθυσμού»! Ωστόσο, το περιεχόμενο της αιτιολογίας αυτής έρχεται σε αντίθεση τόσο με την Ορθόδοξη Χριστιανική θεώρηση, όσο και με τα επιστημονικά δεδομένα.
Η λεγόμενη ολιστική θεώρηση, στην οποία βασίζεται η γιόγκα, αποτελεί διδασκαλία αποκρυφιστικών και παραθρησκευτικών ομάδων, σύμφωνα με ειδικές Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας. Οι Συνδιασκέψεις αυτές, που απαρτίζονται από ειδικούς -εκπροσώπους από όλες τις Ορθόδοξες χώρες- έχουν επανειλημμένως ασχοληθεί με τη γιόγκα και τους πνευματικούς κινδύνους της.
Τη γιόγκα βρίσκει κανείς ακόμα και στη διεθνή βιβλιογραφία για τις σέκτες, αλλά και στις εκτενείς αναφορές της Miviludes (της Γαλλικής Διυπουργικής Επιτροπής Επαγρύπνησης και Αγώνα εναντίον των Σεκτών), η οποία την εντάσσει και στο Φάκελο με τους κινδύνους για την υγεία.
Υπενθυμίζουμε ότι η γιόγκα παρουσιάζεται ως γυμναστική, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί μία από τις 6 σχολές του Ινδουισμού.
Ο τρόπος με τον οποίο προωθείται μέσω του εορτασμού της «Παγκόσμιας Ημέρας Γιόγκα» (με το σλόγκαν «Γιόγκα για Αρμονία και Ειρήνη») είναι παραπλανητικός και αντίκειται στο Σύνταγμα, το οποίο απαγορεύει τον προσηλυτισμό. Η γιόγκα αποτελεί θρησκευτική πρακτική των ανατολικών θρησκειών, για αυτό και η ιδιότητα του Ορθόδοξου Χριστιανού είναι εντελώς ασυμβίβαστη με την άσκηση της γιόγκα ή τη συμμετοχή σε οποιοδήποτε εορτασμό, φεστιβάλ, ή εργαστήριο γιόγκα.
Ο όρος «γιόγκα» προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα «yuj» (γιουτζ) και σημαίνει «ένωση της ψυχής με την Υπερψυχή, το Θεό». Η γιόγκα αποτελεί εξωχριστιανική πρακτική, η οποία δεν μπορεί να αποκοπεί από το θρησκευτικό της υπόβαθρο, και η οποία κρύβει πνευματικούς, σωματικούς και ψυχικούς κινδύνους. Οι πνευματικοί κίνδυνοι είναι : α) ο κίνδυνος να δράσει η γιόγκα ως γέφυρα, η οποία θα οδηγήσει ανύποπτους Χριστιανούς στις ανατολικές θρησκείες και τον αποκρυφισμό και β) οι σοβαροί κίνδυνοι από το άνοιγμα στον αποκρυφισμό, όπως επισημαίνονται και από τους ίδιους τους γκουρού, αλλά και από επιστήμονες-μελετητές.
Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιους από τους καταγεγραμμένους κινδύνους:
- «προσωρινή ή μόνιμη απώλεια λογικής»[1]
- «ανάρμοστα και ασύνδετα συναισθηματικά ξεσπάσματα, τινάγματα μυών, σπασμοί, ψευδαισθήσεις»[2]
- «τρομακτικά οράματα»[3]
- «διανοητική σύγχυση»[4]
- «ψύχωση»[4]
- «επιληψία και άλλες ακούσιες σωματικές κινήσεις»[4]
- «στρες»[4]
- «κατάθλιψη»[4]
- «ακανόνιστη αναπνοή»[4]
- «ανήθικη συμπεριφορά»[4]
- «μυοσκελετικά προβλήματα»[5]
- «σωματικοί τραυματισμοί»[6]
- «γαστρικά προβλήματα»[6]
- «εσωτερικές αιμορραγίες»[6]
- «προσωρική απώλεια της όρασης»[6]
- «ψευδο-ψύχωση»[6]
- «κρίσεις πανικού»[6]
- «αγωνία»[6]
- «φονικές παρορμήσεις»[6]
- «κίνδυνος διαχωρισμού των σπονδυλικών αρτηριών στην αυχενική μοίρα»[7], που ενδέχεται να οδηγήσει σε εγκεφαλικό επεισόδιο
- «καταστροφή του νευρικού συστήματος»[8]
Να τονιστεί εκ νέου[9] ότι η ίδια η Αμερικανική Ένωση Γιόγκα αποτρέπει από τη γιόγκα τα παιδιά, αλλά και τις εγκύους και θηλάζουσες μητέρες, επισημαίνοντας ότι «είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνο για τις εγκύους να κάνουν ασκήσεις γιόγκα, εξαιτίας της πιθανότητας εμβολισμού αγγείων με αέρα». Επίσης, πολλοί δάσκαλοι γιόγκα, αλλά και η Αμερικανική Ένωση Γιόγκα τονίζουν τους σωματικούς κινδύνους που συνεπάγεται η γιόγκα, ιδιαίτερα για τα παιδιά κάτω των 16 ετών[10].
Και όμως στον προσεχή εορτασμό της «Παγκόσμιας Ημέρας Γιόγκα», η οποία θα λάβει χώρα και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, διαφημίζονται εργαστήρια γιόγκα για παιδιά, εφήβους και εγκύους. Αυτό δεν είναι μόνο επικίνδυνο, αλλά και αντισυνταγματικό, καθότι το Ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο υπερτερεί των αποφάσεων του ΟΗΕ, επισημαίνει ότι «Το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας».[11]
Παράλληλα, στα πλαίσια της μαζικής προώθησης της γιόγκα, γίνονται αυτή την περίοδο και διάφορες εκδηλώσεις «Γέλιου», οι οποίες δεν είναι απλές εκδηλώσεις χαράς και γέλιου, αλλά αποτελούν και αυτές μορφή γιόγκα -τη γνωστή ως «Γιόγκα Γέλιου»[12]- με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Επιπροσθέτως, θα θέλαμε να ενημερώσουμε τους πιστούς Χριστιανούς, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη, ότι το προσεχές «Φεστιβάλ Χρωμάτων» («Colour Day Festival») δεν αποτελεί απλή γιορτή χρωμάτων, αλλά Ινδουιστικό θρησκευτικόφεστιβάλ, το γνωστό ως «Holi». Στην Ελληνική ιστοσελίδα του φεστιβάλ διαβάζουμε ότι πρόκειται για «διάσημη θρησκευτική γιορτή στην Ινδία», η οποία «γιορτάζεται με ευλάβεια εδώ και χιλιάδες χρόνια». Κανείς δεν μας πληροφόρησε όμως στην Ελλάδα, για την πραγματική ταυτότητα αυτού του φεστιβάλ. Το φεστιβάλ αυτό γίνεται προς τιμή του Κρίσνα, και κατά τη διάρκειά του αναβιώνεται με τελετουργικό τρόπο η Ινδουιστική ιστορία της δαιμόνισσας Holika[13].
Ως πιστοί Χριστιανοί οφείλουμε, όχι μόνο να απέχουμε πλήρως από όλα τα προαναφερθέντα, αλλά και να ενημερώνουμε και να διαμαρτυρόμεθα με Ορθόδοξο τρόπο. Σε εποχές ύπουλου, κρυμμένου προσηλυτισμού και ανατροπής των αιώνιων αξιών, οι Χριστιανοί καλούνται να γρηγορούν, να προσεύχονται, να μη «συσχηματίζονται» και να πολεμούν με όπλα πνευματικά. Έχουμε χρέος να το κάνουμε αν δεν θέλουμε να βρεθούμε αναπολόγητοι.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1]. Σύμφωνα με τον Γκουρού Ραζνίς
[2]. Singer Thaler Margaret, Cults in Our Midst -The Continuing Fight Against their Hidden Menace, John Wiley, 2003, κεφ.6
[3]. Σύμφωνα με τον Γκουρού Μουκτανάντα
[4]. http://www.abc-of-yoga.com/styles-of-yoga/kundalini-yoga.asp
[5]. T. Matsushita, T. Oka, A large-scale survey of adverse events experienced in yoga classes, BioPsychoSocial Medicine 2015, 9:9 και αλλού
[6]. http://www.yogadvdguru.com/yoga-side-effects.shtml
[7]. Caso V, Paciaroni M, Bogousslavsky J (2005). "Environmental factors and cervical artery dissection". Front Neurol Neurosci 20: 44–53.
[8]. http://www.yogajournal.com/article/teach/how-to-teach-peace/
[9]. Βλέπε σχετικό άρθρο: www.imglyfadas.gr
[10]. www.americanyogaassociation.org/general.html
[11]. ´Αρθρο 21 Παράγραφος 3
[12]. Hasyayoga
[13]. www.bbc.co.uk/religion/religions/hinduism/holydays/holi_1.shtml
http://proskynitis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_80.html
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015
Συνέντευξη Μοναχοῦ π. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη στό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ ¨Παγκόσμια ἐνέργεια" & διαλογισμός- Ἀπωανατολικές τεχνικές, θεραπεῖες & ὁμοιοπαθητική Β΄ ΜΕΡΟΣ
Συνέντευξη Μοναχοῦ π. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη
στό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ
¨Παγκόσμια ἐνέργεια" & διαλογισμός-
Ἀπωανατολικές τεχνικές, θεραπεῖες & ὁμοιοπαθητική
Β΄ ΜΕΡΟΣ
Τήν Πέμπτη στίς 8-1-2015, τό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ εἶχε τήν τιμή νά συναντήσει τόν Μοναχό π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἀρσενίου Χαλκιδικῆς καί νά τοῦ πάρει μία μεγάλη καί ἄκρως ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη γιά φλέγοντα πνευματικά ζητήματα, πού τόσο προσφάτως, ὅσο καί συνεχόμενα δυστυχῶς, ἀπασχολοῦν τό χριστεπώνυμο ποίμνιο.
Παραθέτουμε ἀπομαγνητοφωνημένο τό Β΄ μέρος τῆς συνέντευξης:
Ἐρώτηση 3η:
-Πάτερ, ὅλο αὐτό τό σύστημα μέ τόν βελονισμό, μέ τήν ὁμοιοπαθητική, μέ τίς ἀνατολικές πολεμικές τέχνες, τό ρέικι, τό φένγκ σούι κ.λ.π., ἀνήκουν στό ἴδιο πλαίσιο τοῦ ἀνατολικοῦ ἀποκρυφισμοῦ ὅπως καί ἡ γιόγκα;
Ἀπάντηση:
-Ἡ βασική ἰδέα, πράγματι εἶναι ἡ ἴδια. Δηλαδή ποιά; Οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες, κι ὅταν λέμε ἀνατολικές, καλύτερα ἀπωανατολικές, ἐκ τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, ὅπως ὁ Ἰνδουϊσμός καί ὁ Βουδισμός, στηρίζονται πάνω σέ κάποια θεμέλια. Ἕνα βασικό θεμέλιο εἶναι ἡ πίστη τους ὅτι ὑπάρχει μιά παγκόσμια ἐνέργεια. Αὐτοί δέν ἔχουν τήν ἀντίληψη γιά τόν Θεό, γιά τόν ἄνθρωπο καί γιά τόν κόσμο, πού ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Αὐτοί δέχονται ἕναν ἀπρόσωπο θεό ὡς συμπαντική ἀπρόσωπη ἐνέργεια. Εἶναι ἡ "πράνα" τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ. Δέν εἶναι ὁ Θεός γι' αὐτούς Πρόσωπο. Οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἶναι γι' αὐτούς πρόσωπο. Ὁ Θεός δέν εἶναι οὔτε Δημιουργός, οὔτε Προνοητής, οὔτε Πατέρας, οὔτε τίποτε! Εἶναι μιά ἀπρόσωπη συμπαντική ἐνέργεια. Ἐκεῖ ἐπάνω βασίζονται ὅλα. Τώρα, ἀπό τό πῶς θά χειριστεῖ κανείς αὐτή τήν ἐνέργεια, κατ' αὐτούς βέβαια πάντα, ἐξαρτᾶται τί ἀποτέλεσμα θά ἔχει. Δηλαδή ἡ γιόγκα εἶναι ὁ τρόπος, πού διδάσκουν, γιά νά χειρίζεται κανείς τήν ἐνέργεια, τήν ὁποία τήν λένε καί "κουνταλίνι", ἡ ὁποία θά πρέπει νά ξυπνήσει, διότι κοιμᾶται, λένε, στή βάση τῆς σπονδυλικῆς στήλης...Εἶναι μυθώδη τά περισσότερα ἀπό αὐτά. Εἶναι μία πρωτόγονη μυθική σκέψη ἀναμεμιγμένη μέ πολλή φαντασία ἀλλά καί μέ δαιμονική πλάνη! Λοιπόν, κοιμᾶται ἡ "κουνταλίνι" καί θά πρέπει νά τήν ξυπνήσουν γιά νά φτάσουνε στή "φώτιση". Ποιά εἶναι αὐτή ἡ "φώτιση"; Ἡ "φώτιση" εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῆς θεϊκῆς φύσης τοῦ ἀνθρώπου. Τό νά "συνειδητοποιήσεις τή θεϊκή σου φύση", εἶναι ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἀρχαίου ἑωσφορικοῦ ψέματος πού ὁ ἀρχαῖος ὄφις, ὁ Διάβολος, εἶπε στούς Πρωτοπλάστους. Τί τούς εἶπε; Ἐσεῖς εἶστε Θεοί. Ὁ Θεός σᾶς εἶπε ψέματα: δέ χρειάζεται κανένας Θεός ἔξω ἀπό ἐσᾶς γιά νά σᾶς σώσει. Ἐσεῖς εἶστε ἀπό τή φύση σας Θεοί. Αὐτό πιστεύει καί ἡ γιόγκα καί οἱ ποικιλώνυμες ὁμάδες τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς. Ὁ ἀσκούμενος στή γιόγκα καί στόν διαλογισμό τί κάνει; Βλέποντας μέσα του, ἀνακαλύπτει-ὑποτίθεται-τόν θεϊκό ἑαυτό του καί αὐτοθαυμάζεται. Πιστεύει ὅτι εἶναι θεός ὁ ἴδιος ἀπό τήν φύση του. Αὐτό μέ τά κριτήρια τά ὀρθόδοξα, τά πατερικά, δέν εἶναι "φώτιση", ἀλλά εἶναι ὁ ἔσχατος σκοτασμός τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς κι ἡ ἔσχατη πλάνη. Ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος ἐπιδίδεται στήν προσευχή, σκάβει μέσα του καί φωτιζόμενος ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ βλέπει τήν ἀμαυρωθεῖσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του καί αὐτό τόν ὠθεῖ στό νά μετανοεῖ. Καί μέ τή μετάνοια, μέ τά δάκρυα, μέ τήν συντριβή, μέ τήν ἐξομολόγηση καί μέ τήν Μυστηριακή ζωή προσπαθεῖ αὐτήν τήν ἀμαυρωθεῖσα εἰκόνα νά τήν φέρει στό πρότερον κάλλος. Καταλάβατε; Καί αὐτή ἡ ἐργασία εἶναι πού, μέσα ἀπό τή μετάνοια καί τήν συντριβή, τοῦ δίνει πραγματική χαρά. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστός πού ἀγωνίζεται φιλότιμα μέσα στήν Ἐκκλησία θεωρεῖ ὅτι ὅ,τι καταφέρνει τό καταφέρνει ὄχι μέ τίς δικές του δυνάμεις ἀλλά μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ ἀντίθετα ὁ ὀπαδός τῆς γιόγκα καί τοῦ διαλογισμοῦ αὐτοθαυμάζεται ὡς θεός κατά φύσιν. Δέν εἴμαστε θεοί ἀπό τήν φύση μας, εἴμαστε χῶμα, πηλός, εἴμαστε κτιστοί, εἴμαστε δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός, ὅμως, ἡ Ἁγία Τριάδα: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, λόγῳ τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του γιά τόν ἄνθρωπο, μᾶς δίνει ὅλα αὐτά τά χαρίσματα καί τά δῶρα. Ὑπάρχει, λοιπόν, τεράστια διαφορά, μεταξύ τοῦ ἑνός καί τοῦ ἄλλου. Δέν εἶναι καθόλου τό ἴδιο. Αὐτοί προσπαθοῦν νά βροῦν ὁμοιότητες ἐξωτερικές, τελείως ἐπιφανειακές. Τίς ὑπερτονίζουν καί λένε ὅτι, τάχα, προσευχή καί διαλογισμός εἶναι τό ἴδιο πράγμα. Ἐνῶ εἶναι ἀκριβῶς τό ἀντίθετο. Ὁ διαλογιμός εἶναι ἐγωκεντιρκό βραχυκύκλωμα, ἐνῶ ἡ Ὀρθόδοξη προσευχή εἶναι ἔξοδος ἀπό τό ἐγώ μας πρός τό Ἐσύ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι διαπροσωπική σχέση ἀγάπης. Οἱ ὁμοιότητες, ὅπως εἶπα, εἶναι ἐξωτερικές καί ἐπιφανειακές. Στή νοερά προσευχή μπορεῖ κάποιος, ἄς ποῦμε, νά προσέχει καί τήν ἀναπνοή. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι βοηθάει στή συγκέντρωση τοῦ νοῦ, ἀλλά αὐτό εἶναι τελείως ἐξωτερικό. Σημασία ἔχει ποιόν ἐπικαλεῖται κανείς! Αὐτό εἶναι τό σημαντικό. Ἄλλο εἶναι τό νά ἐπικαλεῖσαι τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ἀληθινό Θεό, στήν προσευχή καί ἄλλο εἶναι νά ἐπικαλεῖσαι στόν διαλογισμό τά δαιμόνια μέ τά μάντραμς! Στή μία περίπτωση ἁγιάζεσαι καί φωτίζεσαι καί στήν ἄλλη περίπτωση πού ἐπικαλεῖσαι τούς ψεύτικους θεούς, τούς δαίμονες, παραχωρεῖς δικαιώματα στόν πονηρό καί σταδιακά δαιμονίζεσαι.
Καί γιά νά ἔρθουμε καί στίς λεγόμενες ἐναλλακτικές θεραπεῖες.
Εἶπα ὅτι στή γιόγκα καί στόν διαλογισμό προσπαθοῦν νά χρησιμοποιήσουν αὐτήν τήν "ἐνέργεια", γιά νά φθάσουν στήν "αὐτοπραγμάτωση", ὅπως τήν λένε. Δηλαδή, στό νά συνειδητοποιήσουν τήν θεϊκή τους φύση, πού αὐτό εἶναι ὄχι φωτισμός, ἀλλά σκοτισμός καί πλάνη. Στίς "ἐναλλακτικές θεραπεῖες" προσπαθοῦν αὐτήν τήν ἴδια "ἐνέργεια", "πράνα" τῶν Ἰνδουιστῶν ἤ "τσί" τῶν Κινέζων, νά τή χρησιμοποιήσουν γιά θεραπεία. Ὅσον ἀφορᾶ τόν ὅρο "ἐναλλακτικές θεραπεῖες", ὅπως εἶναι ἡ ὁμοιοπαθητική, ἡ πιό γνωστή ἀπ' αὐτές: ἀλλά καί ἄλλες ὅπως τό ρέικι, ὁ βελονισμός κ.ἄ., κατ' ἀρχήν ὁ ὅρος αὐτός δέν εἶναι ὁ καλύτερος, διότι ὅταν λέμε ἐναλλακτικές θεραπεῖες σημαίνει ὅτι τίς νομιμοποιοῦμε. Σύμφωνα μέ τόν Ἰατρικό Σύλλογο Ἀθηνῶν, δέν πρέπει νά χρησιμοποιοῦμε τόν ὅρο "ἐναλλακτικές θεραπεῖες", ἀλλά τόν ὅρο "ἀνορθόδοξες θεραπευτικές μέθοδοι", τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι δέν τίς νομιμοποιοῦμε! Εἶναι ἀνορθόδοξες, δέν εἶναι κατοχυρωμένες ἐπιστημονικά! Ὁ Ἰατρικός Σύλλογος μιλάει ἀπό πλευρᾶς ἐπιστημονικῆς. Ἐμεῖς προτιμοῦμε τόν ὅρο "Ἰατρική τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς". Τό θέμα τῶν λεγομένων "ἐναλλακτικῶν" τό βλέπει κανείς καί ἐπιστημονικά, ἰατρικά, τό βλέπει καί πνευματικά, διότι ἔχει κυρίως πνευματική βάση. Διότι, ἐάν θά δεῖ κανείς τά θεμέλεια αὐτῶν τῶν λεγομένων "ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν", εἰδικά στήν ὁμοιοπαθητική, καί τί δέν διαβάζει κανείς ἐκεῖ: γιά "πράνα", γιά "τσάκρας", γιά "συντονισμούς" καί ἄλλα πολλά ἀνατολίτικα...Μποροῦμε νά ποῦμε περισσότερα, εἰδικά γιά τήν ὁμοιοπαθητική, ἐπειδή εἶναι ἡ πιό διαδεδομένη, ἀλλά καί ἐπειδή πηγαίνουν ἐκεῖ καί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἡ βάση τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς καί τῶν ἄλλων μορφῶν τῆς "Ἰατρικῆς τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς" εἶναι ὅτι ἡ ἀρρώστεια ὀφείλεται σέ μπλοκάρισμα τῆς ἐνέργειας. Αὐτή εἶναι ἡ βάση τῆς θεωρίας. Ἀρρώστεια σημαίνει: μπλοκάρισμα ἐνέργειας καί θεραπεία σημαίνει: ξεμπλοκάρισμα. Ἡ κάθε μία μέθοδος προτείνει τόν δικό της τρόπο τοῦ "ξεμπλοκαρίσματος". Ἡ ὁμοιοπαθητική λέει ὅτι τό "ξεμπλοκάρισμα" θά τό κάνουμε μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο, ἔτσι τό ὀνομάζουν. Οἱ βελονιστές λένε ὅτι θά τό κάνουμε μέ τίς βελόνες, οἱ θεραπευτές ρέικι, πιό προχωρημένοι αὐτοί..., ἐντός εἰσαγωγικῶν, λένε ὅτι δέν χρειάζονται οὔτε χάπια, οὔτε βελόνες! Ὁ θεραπευτής πλησιάζει τά χέρια του χωρίς νά τά ἀκουμπάει στόν ἀσθενή καί ὁ θεραπευτής ὄντας ἕνα μέντιουμ, ἕνα διάμεσο δηλαδή μεταξύ τῆς συμπαντικῆς ἐνέργειας, τῆς "πράνας", καί τοῦ ἀσθενοῦς, ξεμπλοκάρει τήν ἐνέργειά του πνευματικῷ τῷ τρόπῳ. Δέν χρειάζονται, λέει, οὔτε βελόνες, οὔτε χάπια, οὔτε τίποτε. Μέ βάση αὐτά ποῦ εἶπα ἤδη, τό ρέικι, οἱ λεγόμενες βιοενεργειακές θεραπεῖες, εἶναι ξεκάθαρα ἀποκρυφιστικές, διότι ἔχουν καί βαθμούς μύησης. Μάστερ ρέικι πρώτου βαθμοῦ, δευτέρου βαθμοῦ, τρίτου βαθμοῦ. Ὁπότε γιά τό θέμα τοῦ ρέικι καί τῶν βιοενεργειακῶν θεραπειῶν μποροῦμε νά ποῦμε ξεκάθαρα, καί πρέπει νά τό ποῦμε, ὅτι αὐτά εἶναι ἀντίθετα καί ἀσυμβίβαστα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη μας. Γιά τά ἄλλα, στόν βαθμό πού ὑπάρχει πνευματική θεμελίωση, παρμένη ἀπό τόν χῶρο τῶν ἀπωανατολικῶν θρησκειῶν, Ἰνδουϊσμοῦ, Βουδισμοῦ ἤ ὑπάρχουν προεκτάσεις σοβαρές σ' αὐτούς τούς χώρους, τότε καί ἐκεῖ τίθεται θέμα ἀσυμβατότητος μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας. Π.χ. εἶπα γιά τήν ὁμοιοπαθητική καί βλέπει κάποιος στούς ἐπιφανέστερους δασκάλους ὁμοιοπαθητικῆς, ἀπό τόν ἱδρυτή της τόν Χάννεμαν, μέχρι τόν σημερινό θεωρούμενο κορυφαῖο τόν κ. Γιῶργο Βυθούλκα, βλέπει κανείς στά βιβλία τους πάμπολλες ἀναφορές σέ ὅλα αὐτά τά ἀπωανατολίτικα. Γιά "πράνα", γιά "τσάκρας", ...τά ὁποῖα εἶναι τά ὑποτιθέμενα "ἐνεργειακά κέντρα", γιά "συντονισμούς", γιά τό ὅτι θεραπεύεται ὅχι τό φυσικό σῶμα ἀλλά τό ἐνεργειακό σῶμα, τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι ἐκτός ἀπό τό φυσικό σῶμα ἔχουμε κι ἄλλα σώματα. Αὐτό οὔτε ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἰατρικῆς τό δέχεται, οὔτε καί ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία μας λέει γιά ἄλλα σώματα. Ποιά εἶναι αὐτά τά ἄλλα σώματα; Ὁ ἀποκρυφισμός λέει γιά "ἄλλα σώματα": αἰθερικό σῶμα κ.λ.π. Καί τελικά, ἡ ὁμοιοπαθητική γίνεται ἕνα σύστημα αὐτοπραγμάτωσης κι αὐτοσωτηρίας, ὅπως ἀναλύει ὡραῖα κι ὁ μακαριστός πατήρ Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὁ ὁποῖος ἦταν αὐθεντία στά θέματα ἀντιμετωπίσεως τῶν συγχρόνων αἱρέσεων καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί πράγματι, ὅπως διαβάζουμε στά δικά τους τά βιβλία, ἡ "νέα ἐκπαίδευση" καί ἡ "νέα Ἰατρική", αὐτή πού προτείνουν, εἶναι, λένε, ἡ συνταγή σωτηρίας γιά νά λύσει ὁ ἄνθρωπος τοῦ σήμερα τά προβλήματά του. Ἄρα λοιπόν, δέ μιλᾶμε γιά ἕνα σύστημα ἰατρικό, θεραπείας, ἀλλά μιλᾶμε γιά πνευματικό σύστημα. Νά ποῦμε ὅμως δυό λόγια γιά τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο, γιά νά πληροφορηθοῦν καί οἱ ἄνθρωποι πού δέν ξέρουν. Παίρνουν ἕνα μέρος δραστικῆς οὐσίας, τό διαλύουν μέ δέκα μέρη νεροῦ ἤ ἀλκοόλης καί τό ταρακουνοῦν. Ἀπό τό διάλυμα παίρνουν ἕνα μέρος, τό διαλύουν πάλι μέ δέκα μέρη νεροῦ ἤ ἀλκοόλης, τό ταρακουνοῦν κ.ο.κ. μέχρι τρεῖς καί εἴκοσι καί τριάντα φορές καί παραπάνω. Μέ βάση τό νόμο τοῦ Avogadro, μετά τήν δεκάτη διάλυση, δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνα μόριο τῆς ἀρχικῆς δραστικῆς οὐσίας στό διάλυμα. Εἶναι "νεράκι κοπανιστό". Αὐτό τό δέχονται καί οἱ ἴδιοι ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε, καί παρόλ' αὐτά ἰσχυρίζονται ὅτι θεραπεύει, τή στιγμή πού δέν ἔχει τίποτε τό φάρμακο. Καί λένε ὅτι δρᾶ ἐνεργειακά. Τί θά πεῖ "ἐνεργειακά"; Ἐδῶ ἀνοίγει ἡ πόρτα γιά τά μεταφυσικά παράδοξα τῆς ὁμοιοπαθητικῆς! Ὅτι θεραπεύει ὄχι τό φυσικό σῶμα, ἀλλά τό "ἐνεργειακό" σῶμα καί μετά ἀπό τό "ἐνεργειακό" θεραπεύεται καί τό φυσικό κι ἄντε τώρα νά βρεῖς ἄκρη...Καί ἰσχυρίζονται καί τό ἑξῆς ἐξωφρενικό, ὅτι μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο θεραπεύουν ἀκόμη καί τά πάθη τῆς ψυχῆς: τή ζήλεια, τόν θυμό, τήν ὀργή, τά σαρκικά πάθη. Τά θεραπεύουν μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο. Ἐδῶ θά πρέπει νά προβληματιστοῦν σοβαρά ὅσοι ὁμοιοπαθητικοί αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι, διότι οὐσιαστικά μ' αὐτόν τόν ἰσχυρισμό ἀκυρώνουν τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διακονία τῶν Πνευματικῶν! Δηλαδή, κάποιος ὁ ὁποῖος πιστεύει στήν ὁμοιοπαθητική, καί συγχρόνως δηλώνει καί Χριστιανός, δέν ἔχει λόγο νά πάει στόν Πνευματικό καί νά πεῖ· Πάτερ μου ὀργίστηκα, θύμωσα, ζήλεψα, ἔχω ἐγωισμό, εἶμαι θυμώδης, ἔχω σαρκικά πάθη πού μ' ἐνοχλοῦν κ.λ.π.. Δέν ἔχει λόγο νά τά πεῖ αὐτά στόν Πνευματικό. Θά πάει στόν ὁμοιοπαθητικό γιατρό καί θά τοῦ πεῖ ὅλα αὐτά καί αὐτός μέ βάση τό ἱστορικό, πού θά πάρει, τό ὁποῖο ὁ κ.Γιῶργος Βυθούλκας τό χαρακτηρίζει ὡς συγγενικό μέ τήν ἐξομολόγηση, θά τοῦ δώσει τό κατάλληλο φάρμακο! Ὁπότε παίρνοντας ἕνα σκονάκι θά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τόν ἐγωισμό, ἀπό τήν ζήλεια, ἀπό τά σαρκικά πάθη, ἀπ' ὅλα... Ἔ, λοιπόν αὐτά εἶναι δυνατόν νά συμβιβαστοῦν μέ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη; Ἀναιρεῖται οὐσιαστικά τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ Ἱερωσύνη καί ἡ διακονία τῶν Πνευματικῶν. Δέν τά ἀντιλαμβάνονται αὐτά; Φθάνουν στό σημεῖο νά λένε ὅτι ἡ ὁμοιοπαθητική θεραπεία μπορεῖ νά ἐξαλείψει καί τό κάρμα ἀπό προηγούμενες ζωές!...Τό κάρμα καί ἡ μετενσάρκωση εἶναι πλάνες 100% καί εἶναι πίστεις τῶν ἀπωανατολικῶν θρησκειῶν καί τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Εἶναι ἡ πλανεμένη πίστη ὅτι μετά ἀπ' τόν θάνατο ἡ ψυχή μπαίνει σ' ἕνα ἄλλο σῶμα. Τό ποῦ θά μπεῖ ἐξαρτᾶται ἀπό τό κάρμα, δηλαδή ἀπό τήν ἐνέργεια πού συσσωρεύει καθώς ζεῖ. Αὐτή εἶναι σέ γενικές γραμμές ἡ πνευματική διάσταση τῆς ὀμοιοπαθητικῆς, ἡ θεμελίωση καί οἱ προεκτάσεις. Κι ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὅλα αὐτά δέν εἶναι κάποιων περιθωριακῶν ὁμοιοπαθητικῶν, ἀλλά εἶναι τῶν ἐπιφανεστάτων ἀπό τόν ἱδρυτή τόν Samuel Hahnemann μέχρι τόν θεωρούμενο σήμερα κορυφαῖο τόν κ. Γιῶργο Βυθούλκα. Kάποιοι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι πού ἀσκοῦν τήν ὁμοιοπαθητική, λένε ὅτι ἐμεῖς δέν τά δεχόμαστε αὐτά. Ἔ, τότε νά διαχωρίσουν τή θέση τους καί νά ποῦν ὅτι αὐτά πού εἶναι ἀσυμβίβαστα μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη τά ἀπορρίπτουν καί μετά τήν ἀπόρριψή αὐτῶν τῶν θεμελίων, τῶν ἀπωανατολίτικων, νά μᾶς ποῦν πλέον: ἡ δική τους ὁμοιοπαθητική ποῦ βασίζεται; Ἀλλά δέν ὑπάρχει ἄλλη ὁμοιοπαθητική. Μία εἶναι ἡ ὁμοιοπαθητική, αὐτή πού ἔφτιαξε καί προσδιόρισε τίς ἀρχές της ὁ Samuel Hahnemann. Χρειάζεται λοιπόν ἐνημέρωση. Ἐπειδή ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς συγχύσεως καί τῆς πλάνης χωρίς φόβο καί πάθος νά λέμε τήν ἀλήθεια πρός ἐνημέρωσιν. Τό τί θά κάνει ὁ καθένας, εἶναι ὑπεύθυνος ὁ ἴδιος. Ἀλλά ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά χαϊδεύει τ' αὐτιά, οὔτε καί νά λέει στούς ἀνθρώπους ψεύτικα πράγματα. Πρέπει νά τούς πεῖ μέ ἀγάπη, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὡραῖα· μέ πόνο καί ἀγάπη, νά πεῖ, στούς ἀνθρώπους τήν ἀλήθεια!
Ἄς φύγουμε ὅμως ἀπό τό Ρέικι καί τήν Ὁμοιοπαθητική καί ἄς πᾶμε καί στό Φένγκ Σούι καί στίς "πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς", πού ἀναφέρατε ἐπίσης στήν ἐρώτησή σας.
Τό Φένγκ Σούι εἶναι, ὅπως λένε ὅσοι πιστεύουν σ' αὐτό, ἡ ρύθμιση τῆς μεταφυσικῆς αὐτῆς ἐνέργειας, τῆς "πράνα", σ' ἕνα χῶρο, ὥστε νά πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές, οἱ ἐπαγγελματικές καί ἄλλες σχέσεις κ.ο.κ. Εἶναι ἡ ἴδια βασική παραδοχή γιά τήν "πράνα", πού λέγαμε καθώς μιλήσαμε γιά γιόγκα καί ὁμοιοπαθητική. Ἐδῶ τίθεται τό ἑξῆς ἁπλό ἐρώτημα: οἱ Ἰνδοί, πού γνωρίζουν τό Φένγκ Σούι ἐδῶ καί δυό καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια, ἔγιναν οἰ ἴδιοι εὐτυχισμένοι καί ἐπιτυχημένοι μέ τή ρύθμιση τῆς "πράνα", καί ἦρθαν τώρα νά κάνουν καί ἐμᾶς εὐτυχισμένους καί ἐπιτυχημένους;
Καί γιά νά πᾶμε καί στίς λεγόμενες πολεμικές τέχενς τῆς Ἀνατολῆς, Κούνγκ Φού καί ἄλλα παρόμοια. Καί ἐδῶ ἡ βασική ἰδέα εἶναι ἡ ἴδια. Πῶς θά χρησιμοποιήσουν τήν "πράνα" ἤ "τσί" στά κινέζικα. Σέ κάποιες ἄλλες σχολές ὑπάρχει ἀγαλματίδιο τοῦ Βούδδα στό ὁποῖο ὑποκλίνονται. Πάντως ὅλοι οἱ ἀσκούμενοι ὑποκλίνονται στόν δάσκαλο. Ὅπως βλέπετε καί ἐδῶ ὑπάρχει πρόβλημα. Τό ἐρώτημα εἶναι ἐάν μπορεῖ νά γίνει διδασκαλία αὐτῶν τῶν πολεμικῶν τεχνῶν χωρίς αὐτό τό ἀνατολίτικο πνευματικό ὑπόβαθρο. Ἐδῶ παίζει ρόλο καί ὁ δάσκαλος, ἐάν, δηλαδή, θά προχωρήσει στά βαθύτερα. Αὐτό ἰσχύει ἰδιαίτερα στίς μέρες μας, ὁπότε ἔγιναν μόδα καί οἱ "πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς", ὅπως καί ἡ γιόγκα καί προσφέρονται σέ ὅλα σχεδόν τά γυμναστήρια, ὑποτίθεται ὡς γυμναστική. Ἡ γιόγκα, ὅπως ἀναλύσαμε, σίγουρα εἶναι κάτι ἄλλο καί ὄχι γυμναστική. Οἱ πολεμικές τέχνες, ἄν θά πᾶνε καί στό πνευματικό μέρος καί πόση βαρύτητα θά δώσουν σ' αὐτό, ἐξαρτᾶται ἀπό πολλούς παράγοντες. Κυρίως ἀπό τήν συγκεκριμένη σχολή, ἤ "στύλ", ὅπως τό λένε, ἀπό τόν δάσκαλο, ἀλλά καί ἀπό τούς μαθητές.
Ὅλα αὐτά "πωλοῦνται" στό "σούπερ μάρκετ", ὅπως λέγεται ἀπό κάποιον ξένο τῶν συγχρόνων αἱρέσεων, ὁ ὁποῖος χρησιμοποίησε ὡραῖα τόν ὅρο: "σούπερ μάρκετ θρησκεία", "ὑπεραγορά θρησκεία". Λοιπόν, εἶναι σούπερ μάρκετ. Εἶναι μπίζνες. Στήν τελική ἀνάλυση οἱ ἄνθρωποι βγάζουν χρήματα καί ἐνῶ αὐτοί οἱ γκουρού πού πουλᾶνε αὐτά τά ψεύτικα προϊόντα εἶναι κατά κανόνα ἀνέντιμοι. Σέ σπάνιες στιγμές εἰλικρίνειας, λένε τήν ἀλήθεια. Καί μιά τέτοια στιγμή εἰλικρίνειας ἦταν ὅταν κάποιος εἶπε σ' ἕναν δυτικό: ναί, λέει, τί θέλετε; Παίρνουμε πίσω τό αἷμα πού μᾶς πήρατε μέ τήν ἀποικιοκρατία. Δηλαδή γιά αὐτά πού μᾶς ἐκμεταλλευτήκατε, γιά αὐτά πού μᾶς ρουφήξατε τό αἷμα μέ τήν ἀποικιοκρατία, τώρα κι ἐμεῖς παίρνουμε πίσω τό αἶμα τό δικό μας. Τά παιδιά τά δικά σας χάνονται στά Ἰμαλάια καί στό Νεπάλ καί στό Θιβέτ καί μαζεύουμε καί τά χρήματά σας, ὁπότε τώρα εἶναι ἡ ρεβάνς ἡ δική μας!
ΤΕΛΟΣ Β΄ ΜΕΡΟΥΣ
(ἕπεται συνέχεια μέ Γ΄ καί Δ΄ μέρος…)
http://kaiomenivatos.blogspot.gr/2015/01/blog-post_509.html
στό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ
¨Παγκόσμια ἐνέργεια" & διαλογισμός-
Ἀπωανατολικές τεχνικές, θεραπεῖες & ὁμοιοπαθητική
Β΄ ΜΕΡΟΣ
Τό Α΄ μέρος τῆς συνέντευξης διαβάστε πατώντας στόν παρακάτω τίτλο:
Τήν Πέμπτη στίς 8-1-2015, τό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ εἶχε τήν τιμή νά συναντήσει τόν Μοναχό π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἀρσενίου Χαλκιδικῆς καί νά τοῦ πάρει μία μεγάλη καί ἄκρως ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη γιά φλέγοντα πνευματικά ζητήματα, πού τόσο προσφάτως, ὅσο καί συνεχόμενα δυστυχῶς, ἀπασχολοῦν τό χριστεπώνυμο ποίμνιο.
Παραθέτουμε ἀπομαγνητοφωνημένο τό Β΄ μέρος τῆς συνέντευξης:
Ἐρώτηση 3η:
-Πάτερ, ὅλο αὐτό τό σύστημα μέ τόν βελονισμό, μέ τήν ὁμοιοπαθητική, μέ τίς ἀνατολικές πολεμικές τέχνες, τό ρέικι, τό φένγκ σούι κ.λ.π., ἀνήκουν στό ἴδιο πλαίσιο τοῦ ἀνατολικοῦ ἀποκρυφισμοῦ ὅπως καί ἡ γιόγκα;
Ἀπάντηση:
-Ἡ βασική ἰδέα, πράγματι εἶναι ἡ ἴδια. Δηλαδή ποιά; Οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες, κι ὅταν λέμε ἀνατολικές, καλύτερα ἀπωανατολικές, ἐκ τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, ὅπως ὁ Ἰνδουϊσμός καί ὁ Βουδισμός, στηρίζονται πάνω σέ κάποια θεμέλια. Ἕνα βασικό θεμέλιο εἶναι ἡ πίστη τους ὅτι ὑπάρχει μιά παγκόσμια ἐνέργεια. Αὐτοί δέν ἔχουν τήν ἀντίληψη γιά τόν Θεό, γιά τόν ἄνθρωπο καί γιά τόν κόσμο, πού ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Αὐτοί δέχονται ἕναν ἀπρόσωπο θεό ὡς συμπαντική ἀπρόσωπη ἐνέργεια. Εἶναι ἡ "πράνα" τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ. Δέν εἶναι ὁ Θεός γι' αὐτούς Πρόσωπο. Οὔτε ὁ ἄνθρωπος εἶναι γι' αὐτούς πρόσωπο. Ὁ Θεός δέν εἶναι οὔτε Δημιουργός, οὔτε Προνοητής, οὔτε Πατέρας, οὔτε τίποτε! Εἶναι μιά ἀπρόσωπη συμπαντική ἐνέργεια. Ἐκεῖ ἐπάνω βασίζονται ὅλα. Τώρα, ἀπό τό πῶς θά χειριστεῖ κανείς αὐτή τήν ἐνέργεια, κατ' αὐτούς βέβαια πάντα, ἐξαρτᾶται τί ἀποτέλεσμα θά ἔχει. Δηλαδή ἡ γιόγκα εἶναι ὁ τρόπος, πού διδάσκουν, γιά νά χειρίζεται κανείς τήν ἐνέργεια, τήν ὁποία τήν λένε καί "κουνταλίνι", ἡ ὁποία θά πρέπει νά ξυπνήσει, διότι κοιμᾶται, λένε, στή βάση τῆς σπονδυλικῆς στήλης...Εἶναι μυθώδη τά περισσότερα ἀπό αὐτά. Εἶναι μία πρωτόγονη μυθική σκέψη ἀναμεμιγμένη μέ πολλή φαντασία ἀλλά καί μέ δαιμονική πλάνη! Λοιπόν, κοιμᾶται ἡ "κουνταλίνι" καί θά πρέπει νά τήν ξυπνήσουν γιά νά φτάσουνε στή "φώτιση". Ποιά εἶναι αὐτή ἡ "φώτιση"; Ἡ "φώτιση" εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῆς θεϊκῆς φύσης τοῦ ἀνθρώπου. Τό νά "συνειδητοποιήσεις τή θεϊκή σου φύση", εἶναι ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἀρχαίου ἑωσφορικοῦ ψέματος πού ὁ ἀρχαῖος ὄφις, ὁ Διάβολος, εἶπε στούς Πρωτοπλάστους. Τί τούς εἶπε; Ἐσεῖς εἶστε Θεοί. Ὁ Θεός σᾶς εἶπε ψέματα: δέ χρειάζεται κανένας Θεός ἔξω ἀπό ἐσᾶς γιά νά σᾶς σώσει. Ἐσεῖς εἶστε ἀπό τή φύση σας Θεοί. Αὐτό πιστεύει καί ἡ γιόγκα καί οἱ ποικιλώνυμες ὁμάδες τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς. Ὁ ἀσκούμενος στή γιόγκα καί στόν διαλογισμό τί κάνει; Βλέποντας μέσα του, ἀνακαλύπτει-ὑποτίθεται-τόν θεϊκό ἑαυτό του καί αὐτοθαυμάζεται. Πιστεύει ὅτι εἶναι θεός ὁ ἴδιος ἀπό τήν φύση του. Αὐτό μέ τά κριτήρια τά ὀρθόδοξα, τά πατερικά, δέν εἶναι "φώτιση", ἀλλά εἶναι ὁ ἔσχατος σκοτασμός τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς κι ἡ ἔσχατη πλάνη. Ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανός, ὁ ὁποῖος ἐπιδίδεται στήν προσευχή, σκάβει μέσα του καί φωτιζόμενος ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ βλέπει τήν ἀμαυρωθεῖσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του καί αὐτό τόν ὠθεῖ στό νά μετανοεῖ. Καί μέ τή μετάνοια, μέ τά δάκρυα, μέ τήν συντριβή, μέ τήν ἐξομολόγηση καί μέ τήν Μυστηριακή ζωή προσπαθεῖ αὐτήν τήν ἀμαυρωθεῖσα εἰκόνα νά τήν φέρει στό πρότερον κάλλος. Καταλάβατε; Καί αὐτή ἡ ἐργασία εἶναι πού, μέσα ἀπό τή μετάνοια καί τήν συντριβή, τοῦ δίνει πραγματική χαρά. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστός πού ἀγωνίζεται φιλότιμα μέσα στήν Ἐκκλησία θεωρεῖ ὅτι ὅ,τι καταφέρνει τό καταφέρνει ὄχι μέ τίς δικές του δυνάμεις ἀλλά μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ ἀντίθετα ὁ ὀπαδός τῆς γιόγκα καί τοῦ διαλογισμοῦ αὐτοθαυμάζεται ὡς θεός κατά φύσιν. Δέν εἴμαστε θεοί ἀπό τήν φύση μας, εἴμαστε χῶμα, πηλός, εἴμαστε κτιστοί, εἴμαστε δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός, ὅμως, ἡ Ἁγία Τριάδα: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, λόγῳ τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του γιά τόν ἄνθρωπο, μᾶς δίνει ὅλα αὐτά τά χαρίσματα καί τά δῶρα. Ὑπάρχει, λοιπόν, τεράστια διαφορά, μεταξύ τοῦ ἑνός καί τοῦ ἄλλου. Δέν εἶναι καθόλου τό ἴδιο. Αὐτοί προσπαθοῦν νά βροῦν ὁμοιότητες ἐξωτερικές, τελείως ἐπιφανειακές. Τίς ὑπερτονίζουν καί λένε ὅτι, τάχα, προσευχή καί διαλογισμός εἶναι τό ἴδιο πράγμα. Ἐνῶ εἶναι ἀκριβῶς τό ἀντίθετο. Ὁ διαλογιμός εἶναι ἐγωκεντιρκό βραχυκύκλωμα, ἐνῶ ἡ Ὀρθόδοξη προσευχή εἶναι ἔξοδος ἀπό τό ἐγώ μας πρός τό Ἐσύ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι διαπροσωπική σχέση ἀγάπης. Οἱ ὁμοιότητες, ὅπως εἶπα, εἶναι ἐξωτερικές καί ἐπιφανειακές. Στή νοερά προσευχή μπορεῖ κάποιος, ἄς ποῦμε, νά προσέχει καί τήν ἀναπνοή. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι βοηθάει στή συγκέντρωση τοῦ νοῦ, ἀλλά αὐτό εἶναι τελείως ἐξωτερικό. Σημασία ἔχει ποιόν ἐπικαλεῖται κανείς! Αὐτό εἶναι τό σημαντικό. Ἄλλο εἶναι τό νά ἐπικαλεῖσαι τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ἀληθινό Θεό, στήν προσευχή καί ἄλλο εἶναι νά ἐπικαλεῖσαι στόν διαλογισμό τά δαιμόνια μέ τά μάντραμς! Στή μία περίπτωση ἁγιάζεσαι καί φωτίζεσαι καί στήν ἄλλη περίπτωση πού ἐπικαλεῖσαι τούς ψεύτικους θεούς, τούς δαίμονες, παραχωρεῖς δικαιώματα στόν πονηρό καί σταδιακά δαιμονίζεσαι.
Καί γιά νά ἔρθουμε καί στίς λεγόμενες ἐναλλακτικές θεραπεῖες.
Εἶπα ὅτι στή γιόγκα καί στόν διαλογισμό προσπαθοῦν νά χρησιμοποιήσουν αὐτήν τήν "ἐνέργεια", γιά νά φθάσουν στήν "αὐτοπραγμάτωση", ὅπως τήν λένε. Δηλαδή, στό νά συνειδητοποιήσουν τήν θεϊκή τους φύση, πού αὐτό εἶναι ὄχι φωτισμός, ἀλλά σκοτισμός καί πλάνη. Στίς "ἐναλλακτικές θεραπεῖες" προσπαθοῦν αὐτήν τήν ἴδια "ἐνέργεια", "πράνα" τῶν Ἰνδουιστῶν ἤ "τσί" τῶν Κινέζων, νά τή χρησιμοποιήσουν γιά θεραπεία. Ὅσον ἀφορᾶ τόν ὅρο "ἐναλλακτικές θεραπεῖες", ὅπως εἶναι ἡ ὁμοιοπαθητική, ἡ πιό γνωστή ἀπ' αὐτές: ἀλλά καί ἄλλες ὅπως τό ρέικι, ὁ βελονισμός κ.ἄ., κατ' ἀρχήν ὁ ὅρος αὐτός δέν εἶναι ὁ καλύτερος, διότι ὅταν λέμε ἐναλλακτικές θεραπεῖες σημαίνει ὅτι τίς νομιμοποιοῦμε. Σύμφωνα μέ τόν Ἰατρικό Σύλλογο Ἀθηνῶν, δέν πρέπει νά χρησιμοποιοῦμε τόν ὅρο "ἐναλλακτικές θεραπεῖες", ἀλλά τόν ὅρο "ἀνορθόδοξες θεραπευτικές μέθοδοι", τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι δέν τίς νομιμοποιοῦμε! Εἶναι ἀνορθόδοξες, δέν εἶναι κατοχυρωμένες ἐπιστημονικά! Ὁ Ἰατρικός Σύλλογος μιλάει ἀπό πλευρᾶς ἐπιστημονικῆς. Ἐμεῖς προτιμοῦμε τόν ὅρο "Ἰατρική τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς". Τό θέμα τῶν λεγομένων "ἐναλλακτικῶν" τό βλέπει κανείς καί ἐπιστημονικά, ἰατρικά, τό βλέπει καί πνευματικά, διότι ἔχει κυρίως πνευματική βάση. Διότι, ἐάν θά δεῖ κανείς τά θεμέλεια αὐτῶν τῶν λεγομένων "ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν", εἰδικά στήν ὁμοιοπαθητική, καί τί δέν διαβάζει κανείς ἐκεῖ: γιά "πράνα", γιά "τσάκρας", γιά "συντονισμούς" καί ἄλλα πολλά ἀνατολίτικα...Μποροῦμε νά ποῦμε περισσότερα, εἰδικά γιά τήν ὁμοιοπαθητική, ἐπειδή εἶναι ἡ πιό διαδεδομένη, ἀλλά καί ἐπειδή πηγαίνουν ἐκεῖ καί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἡ βάση τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς καί τῶν ἄλλων μορφῶν τῆς "Ἰατρικῆς τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς" εἶναι ὅτι ἡ ἀρρώστεια ὀφείλεται σέ μπλοκάρισμα τῆς ἐνέργειας. Αὐτή εἶναι ἡ βάση τῆς θεωρίας. Ἀρρώστεια σημαίνει: μπλοκάρισμα ἐνέργειας καί θεραπεία σημαίνει: ξεμπλοκάρισμα. Ἡ κάθε μία μέθοδος προτείνει τόν δικό της τρόπο τοῦ "ξεμπλοκαρίσματος". Ἡ ὁμοιοπαθητική λέει ὅτι τό "ξεμπλοκάρισμα" θά τό κάνουμε μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο, ἔτσι τό ὀνομάζουν. Οἱ βελονιστές λένε ὅτι θά τό κάνουμε μέ τίς βελόνες, οἱ θεραπευτές ρέικι, πιό προχωρημένοι αὐτοί..., ἐντός εἰσαγωγικῶν, λένε ὅτι δέν χρειάζονται οὔτε χάπια, οὔτε βελόνες! Ὁ θεραπευτής πλησιάζει τά χέρια του χωρίς νά τά ἀκουμπάει στόν ἀσθενή καί ὁ θεραπευτής ὄντας ἕνα μέντιουμ, ἕνα διάμεσο δηλαδή μεταξύ τῆς συμπαντικῆς ἐνέργειας, τῆς "πράνας", καί τοῦ ἀσθενοῦς, ξεμπλοκάρει τήν ἐνέργειά του πνευματικῷ τῷ τρόπῳ. Δέν χρειάζονται, λέει, οὔτε βελόνες, οὔτε χάπια, οὔτε τίποτε. Μέ βάση αὐτά ποῦ εἶπα ἤδη, τό ρέικι, οἱ λεγόμενες βιοενεργειακές θεραπεῖες, εἶναι ξεκάθαρα ἀποκρυφιστικές, διότι ἔχουν καί βαθμούς μύησης. Μάστερ ρέικι πρώτου βαθμοῦ, δευτέρου βαθμοῦ, τρίτου βαθμοῦ. Ὁπότε γιά τό θέμα τοῦ ρέικι καί τῶν βιοενεργειακῶν θεραπειῶν μποροῦμε νά ποῦμε ξεκάθαρα, καί πρέπει νά τό ποῦμε, ὅτι αὐτά εἶναι ἀντίθετα καί ἀσυμβίβαστα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη μας. Γιά τά ἄλλα, στόν βαθμό πού ὑπάρχει πνευματική θεμελίωση, παρμένη ἀπό τόν χῶρο τῶν ἀπωανατολικῶν θρησκειῶν, Ἰνδουϊσμοῦ, Βουδισμοῦ ἤ ὑπάρχουν προεκτάσεις σοβαρές σ' αὐτούς τούς χώρους, τότε καί ἐκεῖ τίθεται θέμα ἀσυμβατότητος μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας. Π.χ. εἶπα γιά τήν ὁμοιοπαθητική καί βλέπει κάποιος στούς ἐπιφανέστερους δασκάλους ὁμοιοπαθητικῆς, ἀπό τόν ἱδρυτή της τόν Χάννεμαν, μέχρι τόν σημερινό θεωρούμενο κορυφαῖο τόν κ. Γιῶργο Βυθούλκα, βλέπει κανείς στά βιβλία τους πάμπολλες ἀναφορές σέ ὅλα αὐτά τά ἀπωανατολίτικα. Γιά "πράνα", γιά "τσάκρας", ...τά ὁποῖα εἶναι τά ὑποτιθέμενα "ἐνεργειακά κέντρα", γιά "συντονισμούς", γιά τό ὅτι θεραπεύεται ὅχι τό φυσικό σῶμα ἀλλά τό ἐνεργειακό σῶμα, τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι ἐκτός ἀπό τό φυσικό σῶμα ἔχουμε κι ἄλλα σώματα. Αὐτό οὔτε ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἰατρικῆς τό δέχεται, οὔτε καί ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία μας λέει γιά ἄλλα σώματα. Ποιά εἶναι αὐτά τά ἄλλα σώματα; Ὁ ἀποκρυφισμός λέει γιά "ἄλλα σώματα": αἰθερικό σῶμα κ.λ.π. Καί τελικά, ἡ ὁμοιοπαθητική γίνεται ἕνα σύστημα αὐτοπραγμάτωσης κι αὐτοσωτηρίας, ὅπως ἀναλύει ὡραῖα κι ὁ μακαριστός πατήρ Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὁ ὁποῖος ἦταν αὐθεντία στά θέματα ἀντιμετωπίσεως τῶν συγχρόνων αἱρέσεων καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί πράγματι, ὅπως διαβάζουμε στά δικά τους τά βιβλία, ἡ "νέα ἐκπαίδευση" καί ἡ "νέα Ἰατρική", αὐτή πού προτείνουν, εἶναι, λένε, ἡ συνταγή σωτηρίας γιά νά λύσει ὁ ἄνθρωπος τοῦ σήμερα τά προβλήματά του. Ἄρα λοιπόν, δέ μιλᾶμε γιά ἕνα σύστημα ἰατρικό, θεραπείας, ἀλλά μιλᾶμε γιά πνευματικό σύστημα. Νά ποῦμε ὅμως δυό λόγια γιά τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο, γιά νά πληροφορηθοῦν καί οἱ ἄνθρωποι πού δέν ξέρουν. Παίρνουν ἕνα μέρος δραστικῆς οὐσίας, τό διαλύουν μέ δέκα μέρη νεροῦ ἤ ἀλκοόλης καί τό ταρακουνοῦν. Ἀπό τό διάλυμα παίρνουν ἕνα μέρος, τό διαλύουν πάλι μέ δέκα μέρη νεροῦ ἤ ἀλκοόλης, τό ταρακουνοῦν κ.ο.κ. μέχρι τρεῖς καί εἴκοσι καί τριάντα φορές καί παραπάνω. Μέ βάση τό νόμο τοῦ Avogadro, μετά τήν δεκάτη διάλυση, δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνα μόριο τῆς ἀρχικῆς δραστικῆς οὐσίας στό διάλυμα. Εἶναι "νεράκι κοπανιστό". Αὐτό τό δέχονται καί οἱ ἴδιοι ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε, καί παρόλ' αὐτά ἰσχυρίζονται ὅτι θεραπεύει, τή στιγμή πού δέν ἔχει τίποτε τό φάρμακο. Καί λένε ὅτι δρᾶ ἐνεργειακά. Τί θά πεῖ "ἐνεργειακά"; Ἐδῶ ἀνοίγει ἡ πόρτα γιά τά μεταφυσικά παράδοξα τῆς ὁμοιοπαθητικῆς! Ὅτι θεραπεύει ὄχι τό φυσικό σῶμα, ἀλλά τό "ἐνεργειακό" σῶμα καί μετά ἀπό τό "ἐνεργειακό" θεραπεύεται καί τό φυσικό κι ἄντε τώρα νά βρεῖς ἄκρη...Καί ἰσχυρίζονται καί τό ἑξῆς ἐξωφρενικό, ὅτι μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο θεραπεύουν ἀκόμη καί τά πάθη τῆς ψυχῆς: τή ζήλεια, τόν θυμό, τήν ὀργή, τά σαρκικά πάθη. Τά θεραπεύουν μέ τό δυναμοποιημένο ὁμοιοπαθητικό φάρμακο. Ἐδῶ θά πρέπει νά προβληματιστοῦν σοβαρά ὅσοι ὁμοιοπαθητικοί αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι, διότι οὐσιαστικά μ' αὐτόν τόν ἰσχυρισμό ἀκυρώνουν τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διακονία τῶν Πνευματικῶν! Δηλαδή, κάποιος ὁ ὁποῖος πιστεύει στήν ὁμοιοπαθητική, καί συγχρόνως δηλώνει καί Χριστιανός, δέν ἔχει λόγο νά πάει στόν Πνευματικό καί νά πεῖ· Πάτερ μου ὀργίστηκα, θύμωσα, ζήλεψα, ἔχω ἐγωισμό, εἶμαι θυμώδης, ἔχω σαρκικά πάθη πού μ' ἐνοχλοῦν κ.λ.π.. Δέν ἔχει λόγο νά τά πεῖ αὐτά στόν Πνευματικό. Θά πάει στόν ὁμοιοπαθητικό γιατρό καί θά τοῦ πεῖ ὅλα αὐτά καί αὐτός μέ βάση τό ἱστορικό, πού θά πάρει, τό ὁποῖο ὁ κ.Γιῶργος Βυθούλκας τό χαρακτηρίζει ὡς συγγενικό μέ τήν ἐξομολόγηση, θά τοῦ δώσει τό κατάλληλο φάρμακο! Ὁπότε παίρνοντας ἕνα σκονάκι θά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τόν ἐγωισμό, ἀπό τήν ζήλεια, ἀπό τά σαρκικά πάθη, ἀπ' ὅλα... Ἔ, λοιπόν αὐτά εἶναι δυνατόν νά συμβιβαστοῦν μέ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη; Ἀναιρεῖται οὐσιαστικά τό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ Ἱερωσύνη καί ἡ διακονία τῶν Πνευματικῶν. Δέν τά ἀντιλαμβάνονται αὐτά; Φθάνουν στό σημεῖο νά λένε ὅτι ἡ ὁμοιοπαθητική θεραπεία μπορεῖ νά ἐξαλείψει καί τό κάρμα ἀπό προηγούμενες ζωές!...Τό κάρμα καί ἡ μετενσάρκωση εἶναι πλάνες 100% καί εἶναι πίστεις τῶν ἀπωανατολικῶν θρησκειῶν καί τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Εἶναι ἡ πλανεμένη πίστη ὅτι μετά ἀπ' τόν θάνατο ἡ ψυχή μπαίνει σ' ἕνα ἄλλο σῶμα. Τό ποῦ θά μπεῖ ἐξαρτᾶται ἀπό τό κάρμα, δηλαδή ἀπό τήν ἐνέργεια πού συσσωρεύει καθώς ζεῖ. Αὐτή εἶναι σέ γενικές γραμμές ἡ πνευματική διάσταση τῆς ὀμοιοπαθητικῆς, ἡ θεμελίωση καί οἱ προεκτάσεις. Κι ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὅλα αὐτά δέν εἶναι κάποιων περιθωριακῶν ὁμοιοπαθητικῶν, ἀλλά εἶναι τῶν ἐπιφανεστάτων ἀπό τόν ἱδρυτή τόν Samuel Hahnemann μέχρι τόν θεωρούμενο σήμερα κορυφαῖο τόν κ. Γιῶργο Βυθούλκα. Kάποιοι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι πού ἀσκοῦν τήν ὁμοιοπαθητική, λένε ὅτι ἐμεῖς δέν τά δεχόμαστε αὐτά. Ἔ, τότε νά διαχωρίσουν τή θέση τους καί νά ποῦν ὅτι αὐτά πού εἶναι ἀσυμβίβαστα μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη τά ἀπορρίπτουν καί μετά τήν ἀπόρριψή αὐτῶν τῶν θεμελίων, τῶν ἀπωανατολίτικων, νά μᾶς ποῦν πλέον: ἡ δική τους ὁμοιοπαθητική ποῦ βασίζεται; Ἀλλά δέν ὑπάρχει ἄλλη ὁμοιοπαθητική. Μία εἶναι ἡ ὁμοιοπαθητική, αὐτή πού ἔφτιαξε καί προσδιόρισε τίς ἀρχές της ὁ Samuel Hahnemann. Χρειάζεται λοιπόν ἐνημέρωση. Ἐπειδή ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς συγχύσεως καί τῆς πλάνης χωρίς φόβο καί πάθος νά λέμε τήν ἀλήθεια πρός ἐνημέρωσιν. Τό τί θά κάνει ὁ καθένας, εἶναι ὑπεύθυνος ὁ ἴδιος. Ἀλλά ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά χαϊδεύει τ' αὐτιά, οὔτε καί νά λέει στούς ἀνθρώπους ψεύτικα πράγματα. Πρέπει νά τούς πεῖ μέ ἀγάπη, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὡραῖα· μέ πόνο καί ἀγάπη, νά πεῖ, στούς ἀνθρώπους τήν ἀλήθεια!
Ἄς φύγουμε ὅμως ἀπό τό Ρέικι καί τήν Ὁμοιοπαθητική καί ἄς πᾶμε καί στό Φένγκ Σούι καί στίς "πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς", πού ἀναφέρατε ἐπίσης στήν ἐρώτησή σας.
Τό Φένγκ Σούι εἶναι, ὅπως λένε ὅσοι πιστεύουν σ' αὐτό, ἡ ρύθμιση τῆς μεταφυσικῆς αὐτῆς ἐνέργειας, τῆς "πράνα", σ' ἕνα χῶρο, ὥστε νά πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές, οἱ ἐπαγγελματικές καί ἄλλες σχέσεις κ.ο.κ. Εἶναι ἡ ἴδια βασική παραδοχή γιά τήν "πράνα", πού λέγαμε καθώς μιλήσαμε γιά γιόγκα καί ὁμοιοπαθητική. Ἐδῶ τίθεται τό ἑξῆς ἁπλό ἐρώτημα: οἱ Ἰνδοί, πού γνωρίζουν τό Φένγκ Σούι ἐδῶ καί δυό καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια, ἔγιναν οἰ ἴδιοι εὐτυχισμένοι καί ἐπιτυχημένοι μέ τή ρύθμιση τῆς "πράνα", καί ἦρθαν τώρα νά κάνουν καί ἐμᾶς εὐτυχισμένους καί ἐπιτυχημένους;
Καί γιά νά πᾶμε καί στίς λεγόμενες πολεμικές τέχενς τῆς Ἀνατολῆς, Κούνγκ Φού καί ἄλλα παρόμοια. Καί ἐδῶ ἡ βασική ἰδέα εἶναι ἡ ἴδια. Πῶς θά χρησιμοποιήσουν τήν "πράνα" ἤ "τσί" στά κινέζικα. Σέ κάποιες ἄλλες σχολές ὑπάρχει ἀγαλματίδιο τοῦ Βούδδα στό ὁποῖο ὑποκλίνονται. Πάντως ὅλοι οἱ ἀσκούμενοι ὑποκλίνονται στόν δάσκαλο. Ὅπως βλέπετε καί ἐδῶ ὑπάρχει πρόβλημα. Τό ἐρώτημα εἶναι ἐάν μπορεῖ νά γίνει διδασκαλία αὐτῶν τῶν πολεμικῶν τεχνῶν χωρίς αὐτό τό ἀνατολίτικο πνευματικό ὑπόβαθρο. Ἐδῶ παίζει ρόλο καί ὁ δάσκαλος, ἐάν, δηλαδή, θά προχωρήσει στά βαθύτερα. Αὐτό ἰσχύει ἰδιαίτερα στίς μέρες μας, ὁπότε ἔγιναν μόδα καί οἱ "πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς", ὅπως καί ἡ γιόγκα καί προσφέρονται σέ ὅλα σχεδόν τά γυμναστήρια, ὑποτίθεται ὡς γυμναστική. Ἡ γιόγκα, ὅπως ἀναλύσαμε, σίγουρα εἶναι κάτι ἄλλο καί ὄχι γυμναστική. Οἱ πολεμικές τέχνες, ἄν θά πᾶνε καί στό πνευματικό μέρος καί πόση βαρύτητα θά δώσουν σ' αὐτό, ἐξαρτᾶται ἀπό πολλούς παράγοντες. Κυρίως ἀπό τήν συγκεκριμένη σχολή, ἤ "στύλ", ὅπως τό λένε, ἀπό τόν δάσκαλο, ἀλλά καί ἀπό τούς μαθητές.
Ὅλα αὐτά "πωλοῦνται" στό "σούπερ μάρκετ", ὅπως λέγεται ἀπό κάποιον ξένο τῶν συγχρόνων αἱρέσεων, ὁ ὁποῖος χρησιμοποίησε ὡραῖα τόν ὅρο: "σούπερ μάρκετ θρησκεία", "ὑπεραγορά θρησκεία". Λοιπόν, εἶναι σούπερ μάρκετ. Εἶναι μπίζνες. Στήν τελική ἀνάλυση οἱ ἄνθρωποι βγάζουν χρήματα καί ἐνῶ αὐτοί οἱ γκουρού πού πουλᾶνε αὐτά τά ψεύτικα προϊόντα εἶναι κατά κανόνα ἀνέντιμοι. Σέ σπάνιες στιγμές εἰλικρίνειας, λένε τήν ἀλήθεια. Καί μιά τέτοια στιγμή εἰλικρίνειας ἦταν ὅταν κάποιος εἶπε σ' ἕναν δυτικό: ναί, λέει, τί θέλετε; Παίρνουμε πίσω τό αἷμα πού μᾶς πήρατε μέ τήν ἀποικιοκρατία. Δηλαδή γιά αὐτά πού μᾶς ἐκμεταλλευτήκατε, γιά αὐτά πού μᾶς ρουφήξατε τό αἷμα μέ τήν ἀποικιοκρατία, τώρα κι ἐμεῖς παίρνουμε πίσω τό αἶμα τό δικό μας. Τά παιδιά τά δικά σας χάνονται στά Ἰμαλάια καί στό Νεπάλ καί στό Θιβέτ καί μαζεύουμε καί τά χρήματά σας, ὁπότε τώρα εἶναι ἡ ρεβάνς ἡ δική μας!
ΤΕΛΟΣ Β΄ ΜΕΡΟΥΣ
(ἕπεται συνέχεια μέ Γ΄ καί Δ΄ μέρος…)
http://kaiomenivatos.blogspot.gr/2015/01/blog-post_509.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)