Γενικότερα σαν έφηβος υπήρξα πολύ συνεσταλμένος.Την ηλικία των 13-17 χρόνων,η οποία υποτίθεται ότι είναι η πιο ξέγνοιαστη ηλικία για όλους,εγώ την πέρασα μέσα στα κόμπλεξ και στην κακομοιριά...Δεν ήμουν ωραίο παιδί, ήμουν χοντρός, φορούσα και σιδεράκια καταλαβαίνετε νομίζω...Γι αυτό ακριβώς και δεν τολμούσα να διανοηθώ να κάνω παρέες με κοπέλες..η χυλόπιτα ήταν σίγουρη..Και επιπλέον..σκέφτηκα ήταν που ήταν χάλια η ψυχολογία μου να φάω και απόρριψη..άστο καλύτερα..Έβλεπα που λες τους ωραίους της τάξης και άλλους στον δρόμο να "χαριεντίζονται" κι εγώ στην απέξω..μούγκα..Από εκείνη την περίοδο απέκτησαν γερές ρίζες μέσα μου τα πάθη,όπως τα λέτε κι εσείς,της μνησικακίας και της ζηλοφθονίας..
Πέρασαν τα χρόνια και παρόλο που αδυνάτισα, έκανα ένα αρκετά ωραίο σώμα και ομόρφυνα αρκετά, εντούτοις στο πανεπιστήμιο τα κορίτσια με θέλαν μόνο σαν φίλο..Όταν προσπαθούσα να "προχωρήσω"με αντιμετώπιζαν με μια "ευγενική" απόρριψη..και μετά μην τις είδατε..Ξέρεις αγαπητέ Χρήστο πόσα χρόνια από τα 13 μου προσπαθώ να καταλάβω τι είναι τόσο πια αυτό που έχω και απωθεί τους ανθρώπους τόσο μακριά από μένα..Άλλοι άνθρωποι είναι ωραίοι, άλλοι είναι άσχημοι, άλλοι έχουν μεγάλη μύτη,άλλοι μεγάλο σαγόνι κ.ο.κ. κι όμως εγώ έχω δει στο δρόμο όλους αυτούς τους τύπους ανθρώπων "ζευγαρωμένους"..Εγώ τι έχω και δεν αντέχομαι;
Συγγνώμη για την μακρηγορία μου θα περάσω τώρα στο θέμα το οποίο με απασχολεί..Προκειμένου να πάψω να ζηλεύω και να μιζεριάζω θανάσιμα πήρα την απόφαση και πήγα πέρυσι πρώτη φορά σε οίκο ανοχής..Η σκέψη μου ήταν:"Γιατί εγώ να στερούμαι κάτι το οποίο οι άλλοι το απολαμβάνουν δωρεάν αφενός" και αφετέρου "τουλάχιστον μπορεί να μην έχω κοπέλα αλλά άμα αποκτήσω θα είμαι καλός στον σ......... τομέα και θα με εκτιμάει.."Πήγα που λες και μάλιστα πολύ συχνά και για ένα διάστημα ένιωθα "νικητής" και νόμιζα ότι είχα ξεπεράσει τους φόβους μου...Παρόλα αυτά περνώντας ο καιρός όχι μόνο τα σαρκικά μου πάθη αναζωπυρώθηκαν(νόμιζα συν τοις άλλοις ότι άπαξ και πήγαινα με γυναίκα θα λιγόστευαν οι σαρκικοί πειρασμοί)αλλά νιώθω ένα αφάνταστο κενό μέσα μου,ένιωσα σε μια στιγμή να υποδαυλίζομαι σε μια μηχανή χωρίς συναισθήματα...Και φυσικά νιώθω κυρίως βαθύτατα αμαρτωλός,ένοχος ενώπιον του Θεού..Θα ήθελα να μου δώσεις τη συμβουλή σου..Τι να κάνω για να συμφιλιωθώ ξανά με τον Θεό;
Σε ευχαριστώ που με άκουσες...
" σχετικά orthodoxy rainbow" φίλε μου μην απογοητεύεσαι και μην αφήνεις το αμαρτωλό παρελθόν σου να συνεχίσει να σε βασανίζει. Έχε στο νου σου την υπέροχη παραβολή του ασώτου υιού και προσέγγισε τον Πατέρα μας που σε αγαπάει και θα συνεχίσει να σε αγαπάει πάντα. Προσέγγισε τον μέσω της προσευχής και της εξομολόγησης, αφέσου στην αγκαλιά του και θα βρεις λύση στα προβλήματα σου. Εμπιστέψου τα βήματα σου στον Ουράνιο Πατέρα μας που σε αγαπάει χωρίς καμία διάκριση και εκείνος θα σε οδηγήσει σε γη ευθεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου