Ένα ποίημα που έγραψα για τον υπεραγαπημένο μας Πατέρα...
Γαλήνη ακατανόητη
Λάμψη των άστρων, όμορφα σύμπαντα που την ψυχή μαγεύουν, καραβάκι γίνονται και το
νου μας ταξιδεύουν, της γης πολλά μαργαριτάρια είδαν τα μάτια μας και πολλά αγαθά πόθησαν
της ζωής τα πάθη μας. Μα όλα όσο λαμπρά και αν ήταν το δρόμο της φθοράς κάποια στιγμή διαβήκαν, για μια στιγμή χαρά μας έδωσαν και στο άγνωστο χαθήκαν. Και ψάξαμε την ευτυχία να βρούμε μέσα σε ήχους κάλπικους και προσκυνήσαμε αφέντες και κυρίους άσεμνους, στο σκοτάδι τις ψυχές μας οδηγήσαν και με αλαζονεία πότισαν την ταπεινή ύπαρξή μας. Μα να εκεί που το δάκρυ στέγνωσε και η ζωή έγινε εφιάλτης, σαν Φως γαλήνης φάνηκες πάνω μας να ανασάνεις, ω της αγάπης άρωμα ουράνια ευωδιά, εσένα θα δοξάζουμε την Τριάδα την Αγία, πήρες της θλίψης τα δεινά την πίκρα έκανες γέλιο, το όνομα σου στον αιώνα θα υμνώ για εσένανε θα ψέλνω.
Χρήστος.
Γαλήνη ακατανόητη
νου μας ταξιδεύουν, της γης πολλά μαργαριτάρια είδαν τα μάτια μας και πολλά αγαθά πόθησαν
της ζωής τα πάθη μας. Μα όλα όσο λαμπρά και αν ήταν το δρόμο της φθοράς κάποια στιγμή διαβήκαν, για μια στιγμή χαρά μας έδωσαν και στο άγνωστο χαθήκαν. Και ψάξαμε την ευτυχία να βρούμε μέσα σε ήχους κάλπικους και προσκυνήσαμε αφέντες και κυρίους άσεμνους, στο σκοτάδι τις ψυχές μας οδηγήσαν και με αλαζονεία πότισαν την ταπεινή ύπαρξή μας. Μα να εκεί που το δάκρυ στέγνωσε και η ζωή έγινε εφιάλτης, σαν Φως γαλήνης φάνηκες πάνω μας να ανασάνεις, ω της αγάπης άρωμα ουράνια ευωδιά, εσένα θα δοξάζουμε την Τριάδα την Αγία, πήρες της θλίψης τα δεινά την πίκρα έκανες γέλιο, το όνομα σου στον αιώνα θα υμνώ για εσένανε θα ψέλνω.
Χρήστος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου