Google+ Followers

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας.

Στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας.

 

Στην γη που ο αιώνιος πάγος κυβερνάει,
εκεί που το χιόνι τα ποιήματα του Βορρά τραγουδάει,
εκεί που τα Βόρεια Φώτα χορεύουν στον νυχτερινό ουρανό,
εκεί άγιε βασιλιά έζησες και είχες μέσα στην καρδιά σου τον Χριστό.
Την σκοτεινή ειδωλολατρία απέρριψες,
την ψυχή σου με του αληθινού Θεού την λάμψη την έντυσες.
Πάνω από την πατρίδα σου απλωνόταν του Όντιν η μαύρη σκιά, όμως εσύ την έδιωξες με της Αγίας Τριάδας την ιερή φωτιά.
Της Βαλχάλα σίγασες τις τρομερές  φωνές,
στην παγωμένη γη σου ακούστηκαν των αγγέλων οι ψαλμωδίες οι χερουβικές.
Το είδωλο του Θώρ με γενναιότητα συνέτριψες,
στον αγαπημένο λαό σου το φως της Αλήθειας έδειξες.
Παιδιά θεράπευσες με του Χριστού την χάρη,
εξόριστος πλανήθηκες σε μακρινά πελάγη.
Για του Χριστού την πίστη την αγία σαν μάρτυρας στο πεδίο της μάχης έπεσες,
ανάμεσα στους αγίους σαν ολόφωτος αστέρας έλαμψες.
Άγιε Όλαφ, της Νορβηγίας γενναίο παλικάρι,
κάνε να φυτρώσει στην ψυχή μας της αγάπης το πολύτιμο μαργαριτάρι.

(ένα ποίημα που έγραψα για τον άγιο Όλαφ της Νορβηγίας)






Image result for saint olav norway


        

Από τον βίο του Οσίου Αμφιλοχίου του Ποτσάεφ-Θαυμαστή θεραπεία από τον καρκίνο

Αποτέλεσμα εικόνας για АМФИЛОХИЙ (ГОЛОВАТЮК) ПОЧАЕВСКИЙ,

Όλα ξεκίνησαν στις 6 Δεκεμβρίου 1965. Εγώ ήμουν εφημέριος στο ναό τών Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στην πόλη Κόρτσα, της περιοχής Ρόβενσκ. Τότε οι κομμουνιστές έκλεισαν την εκκλησία τού Αγίου Νικολάου. Εγώ ήξερα ότι θα γίνει αυτό και μετά το τέλος μιας Θείας Λειτουργίας από τη στενοχώρια μου έψαλα τόσο δυνατά, πού έσπασαν οι φωνητικές μου χορδές. Το επόμενο πρωί ίσα-ίσα πού μπορούσα να μιλάω.
Άρχισα θεραπείες, χάπια, ενέσεις. Τίποτα δε με βοηθούσε, μ’ όλο πού πήγα σε γιατρούς και στο Κίεβο και στη Μόσχα. Εξαιτίας της λαρυγγίτιδας και της φαρυγγίτιδας, άρχισαν να δημιουργούνται κάποια εξογκώματα. Παρ’ όλες τις θεραπείες έχασα τη φωνή μου οριστικά. Μετά από ένα χρόνο δεν μπορούσα να μιλάω ούτε ψιθυριστά. Στη Θ.Λειτουργία με βοηθούσαν άλλοι ιερείς και διάκονοι.

Στην κεντρική πολυκλινική της Μόσχας όπου έφτασα χάρη σε παλιούς συμφοιτητές μου, ή διάγνωση ήταν ή εξής: Καρκίνος γ' βαθμού...στό λαιμό.

Έπρεπε επειγόντως να γίνει εγχείριση. Για να επιβεβαιώσουμε τη διάγνωση, ό καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, ηγούμενος Σωφρόνιος (Ντμιτρούκ, τώρα επίσκοπος Τσέρσκας και Κάνεβσκ) με πήγε σ’ έναν καθηγητή πού προσέφερε τις ιατρικές του φροντίδες στούς μοναχούς της Λαύρας τού Αγίου Σέργιου (Σεργκέεβ Πόσαντ), πού αφού με εξέτασε, μου είπε: «Εσείς είστε ιερέας. Ετοιμάζετε τούς ανθρώπους για την αιώνια ζωή. Τώρα πρέπει να ετοιμαστείτε και σεις γι’ αυτόν το δρόμο, επειδή ή θεραπεία δε σάς βοηθά σε τίποτα...Έγώ άκουσα ταπεινά όλα όσα μου είπαν και γύρισα στο σπίτι μου. Δεν ξαναλειτούργησα και τον περισσότερο χρόνο μου τον περνούσα στη Μονή Κόρετσκ.
Την ημέρα πού γιορτάζουμε το Γενέσιο της Θεοτόκου, μετά την αγρυπνία με πλησίασαν κάποιες μοναχές και με συμβούλευσαν να επισκεφτώ το στάρετς Ιωσήφ, ένα μοναχό από το Ποτσάεφ πού ζούσε στην Ίαλόβιτσα, όχι μακριά από το Κρεμενέτς.



Ακολούθησα τη συμβουλή τους.

  Στο λεωφορείο πού πήγαινε προς την Ίαλόβιτσα ό συνωστισμός ήταν μεγάλος. Στα μισά τού δρόμου πολλοί επιβάτες πού ήταν δαιμονισμένοι, άρχισαν να φωνάζουν. Όταν έφτασα στο χωριό, προχώρησα μαζί με τους άλλους ανθρώπους προς το σπίτι του.
Τον καιρό εκείνο δεν είχα μούσι και ήμουν ντυμένος λαϊκός. Μόλις με είδε ό στάρετς με κάλεσε για δείπνο και μου είπε πώς οι επισκέπτες θα κοιμηθούν σε διάφορα σπίτια στο χωριό. Μου είπε επίσης πώς το πρωί εγώ θα τελέσω την ακολουθία τού αγιασμού και τούς Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Εγώ τού έδειχνα με χειρονομίες πώς δεν μπορώ να μιλήσω, εκείνος όμως μού είπε πώς αφού ήρθα για να θεραπευτώ, δε θα πρέπει να έχω αμφιβολίες. Με προέτρεψε επίσης να διαβάσω και τον Κανόνα εις τον Ιησού Χριστό. Δείπνησα, ξεκουράστηκα και στις πέντε το πρωί πήγα στην ίδια αυλή. Είχαν ήδη μαζευτεί πενήντα άτομα. “Ήταν όλοι έτοιμοι για τον αγιασμό. Φόρεσα το ράσο, το σταυρό, το πετραχήλι και το φελόνι. Πώς όμως να κάνω την ακολουθία αφού δεν μπορούσα να μιλήσω;

 Την ίδια στιγμή ό στάρετς Ιωσήφ ήταν στο λιβάδι, περιποιούνταν τά δέντρα και προσευχόταν. Ξεκίνησα την ακολουθία τού αγιασμού και προσπάθησα να πω τουλάχιστο το: «Ευλογητός ό Θεός ημών...». Αντί όμως να το πω ψιθυριστά, αντήχησε ή φωνή μου. Δεν ήξερα τί μου συμβαίνει! Τελέσαμε τις ακολουθίες, έκανα απόλυση και άκολούθως έπρεπε να ραντίσω τούς παρευρισκόμενους με αγιασμό. Τη στιγμή αυτή πλησίασε ό στάρετς και μου είπε πώς εκείνος δεν τούς ράντιζε, αλλά έριχνε αγιασμό επάνω τους μ’ ένα φλυτζάνι. Έτσι έκανα κι εγώ. Έπειτα με κάλεσε στο κελλί του για το γεύμα.

 Εγώ άλλαξα και φόρεσα πάλι τά ρούχα τού λαϊκού. Είχα την επιθυμία να ευχαριστήσω το στάρετς για τη θεραπεία, αλλά δεν είχα πια φωνή. Έβηξα πιο πολλές φορές, πιστεύοντας ότι έτσι θα ξανάθει ή φωνή μου, δοκίμασα ακόμα μια φορά αλλά μάταια, δεν είχα πια φωνή.

Καθίσαμε στο τραπέζι τού κελιού, όπου υπήρχαν επίσης μια μικρή ντουλάπα και ένα κρεβάτι με σανίδες, στρωμένο με κουβέρτες. Μάς σέρβιραν κοτόπουλο ψητό, ένα κομμάτι ψάρι, δύο ποτήρια και μισό λίτρο βότκα. Την ώρα πού ό στάρετς άνοιγε το μπουκάλι και σέρβιρε, εγώ σκεφτόμουν:

«Καλός μοναχός! Αφού πιει βότκα και φάει και ψητό, μετά πράγματι μπορεί να κάνει καλά και τούς αρρώστους!» Ό στάρετς μου γέμισε το ποτήρι ενώ εκείνος στο δικό του έβαλε ελάχιστο. Εγώ τού έδειξα με χειρονομίες πώς δεν πίνω, αφού ό λαιμός μου είναι κλειστός. Αυτός όμως με προέτρεψε να πιώ λέγοντας: «Αφού έτσι κι αλλιώς είσαι ετοιμοθάνατος, τί πειράζει;»

Ήπια. Ό στάρετς δεν ήπιε. Μου έκοψε από το ψητό κοτόπουλο, εκείνος έφαγε ψάρι. ’Ήπια κι άλλο και μετά σκέφτηκα με λύπη πώς όλη τη βότκα την ήπια εγώ και όλο το ψητό το έφαγα εγώ, ενώ το γέροντα πού με φιλοξένησε τον έκρινα. Μετά κατάλαβα πώς ή βότκα ήταν ευλογημένη από το στάρετς, πού είχε το χάρισμα της θαυματουργίας. Έκανα την ευχαριστία στο Θεό για το φαγητό άλλ’ ό στάρετς με συμβούλευε να μείνω και να συνεχίσω τη θεραπεία με τά βότανα.

Την επομένη ήταν ή εορτή του Τιμίου Σταυρού και εγώ έφυγα για το σπίτι μου. Όντας πνευματικά ανώριμος, δεν είχα καταλάβει γιατί τελικά πήγα εκεί: δε ζήτησα τίποτα και τελικά δεν πήρα τίποτα, μ’ όλο πού δέχτηκα το θαύμα της θεραπείας μου κατά τη διάρκεια τού αγιασμού και δε ζαλίστηκα καθόλου μετά την κατανάλωση της βότκας. Εκείνη τη στιγμή όμως δε συνειδητοποιούσα τί έγινε πραγματικά.

Γύρισα στο σπίτι χωρίς κάποιο αποτέλεσμα και άρχισα θεραπείες στον ομοιοπαθητικό Ποπώφ. Ή κατάστασή μου χειροτέρευε. Τώρα είχα και δυνατούς πόνους. Ταλαιπωρήθηκα έτσι για μισό περίπου χρόνο. Βρισκόμασταν στα 1968 και είχε αρχίσει ή Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Το Σάββατο του Ακαθίστου πήγα στη Μονή Κόρετσκ και το πρωί ή ακολουθία έγινε έξω. Εκεί έγινε κάτι θαυμαστό: Δεν άκουσα το ξυπνητήρι και με ξύπνησε ό ήχος της καμπάνας. Την ώρα του όρθρου είχα μπροστά στα μάτια μου το όνειρο πού είχα δει εκείνο το βράδυ. Ονειρεύτηκα λοιπόν πώς βρισκόμουν στην αυλή του στάρετς Ιωσήφ.
Ήταν πρωί, το δάσος και ό κάμπος ήταν καλυμμένα με ομίχλη. Στην αυλή βρίσκονταν περίπου σαράντα άτομα. Ό στάρετς φύτευε δέντρα στο λιβάδι. Κάποια στιγμή άφησε το φτυάρι, μού έγνεψε με το δάχτυλό του και με κάλεσε κοντά του. Μόλις τον πλησίασα, με πρόσταζε ν’ ανοίξω το στόμα μου και τότε έχωσε το δείκτη και το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του μέσα στο στόμα μου. Ήταν τόσο μεγάλα τά δάχτυλά του, ώστε έφτασαν μέχρι το άρρωστο σημείο, στην αριστερή πλευρά του λαιμού. Ό στάρετς Ιωσήφ άγγιξε με τά δάχτυλά του το σημείο εκείνο, το έσφιξε δυνατά, το τράβηξε και το πέταξε κάτω. Μετά έκανε το ίδιο και στη δεξιά πλευρά του λαιμού. ’Έπειτα με άφησε να φύγω.

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε ή καμπάνα και ξύπνησα. Άρχισε ή ακολουθία, μπήκα στο διακονικό και δοκίμασα τη φωνή μου. Είχε επανέλθει! Ευχαρίστησα το Θεό, την Παναγία και το στάρετς Ιωσήφ, δίσταζα όμως να προφέρω κάποια λέξη, επειδή φοβόμουν μήπως μου συμβεί ότι και την προηγούμενη φορά. Στο τέλος της Θ. Λειτουργίας δοκίμασα ξανά τη φωνή μου. Την είχα ακόμα! Ό πόνος στο λαιμό είχε εξαφανιστεί κι ή καρδιά μου είχε γεμίσει με μια άρρητη και ατέλειωτη χαρά.

Επειδή αμφέβαλα ακόμα για την οριστική θεραπεία μου, την Τρίτη επισκέφτηκα στην πολυκλινική το γιατρό πού είχε παρακολουθήσει την περίπτωσή μου από την αρχή. Τον χαιρέτησα και τον παρακάλεσα να εξετάσει ακόμα μια φορά το λαιμό μου.

Είδατε Ίάροσλαβ Βασιλίεβιτς; Από την αρχή σάς είχα πει ότι πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε εγχείριση για να πάνε όλα καλά. Να λοιπόν, αφού την κάνατε δεν έχετε πια τίποτα.
Εγώ άρχισα να του εξηγώ:
-Δε μου έκαναν εγχείριση. Τά βότανα με βοήθησαν.

Άρχισα να του διηγούμαι τά πάντα με λεπτομέρειες. Μετά από αυτήν την ομολογία, ό γιατρός πίστεψε στο Θεό και άρχισε να εκκλησιάζεται.

Πέρασαν τριάντα δύο χρόνια από τότε και δε με ξαναπόνεσε ό λαιμός, ενώ ή φωνή μου έχει την ίδια δύναμη πού είχε και πρώτα. Όταν επισκέπτομαι τη Λαύρα του Ποτσάεφ, περνώ και από τον τάφο του στάρετς. Ό Κύριος με θεράπευσε δι’εύχών του στάρετς Ιωσήφ από αυτή τη δύσκολη ασθένεια. Αυτό το θαύμα είναι μια δυνατή μαρτυρία για τά πνευματικά ύψη όπου είχε φτάσει ό Όσιος, τού οποίου ή παρρησία στο Θεό είναι μεγάλη (πρωτ. Ίάροσλαβ Άντωνιούκ-Βλαντιμίρ Βολίνσκι).

σ.σ.Ιωσήφ ήταν το μοναχικό όνομα του Αγίου πριν γίνει μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Αμφιλόχιος

Από το βιβλίο «Όσιος Αμφιλόχιος της Λαύρας του Ποτσάεφ
Μετάφραση πρωτ.Γεώργιος Κονισπολιάτης
Εκδ.Πέτρου Μπότση,Αθήνα 2015

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_612.html#more

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΔΟΞΙΑ



Τον τελευταίο καιρό, και με αφορμή την πανορθόδοξο Σύνοδο της Κρήτης, περιφέρεται ο προβληματισμός για τη χρήση του όρου Εκκλησία και για τις σχέσεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τις άλλες χριστιανικές ομολογίες. Εύλογες ανησυχίες παράγουν γόνιμη κριτική, κάποτε όμως η κριτική διάθεση φθάνει σε επίπεδα αμείλικτης καταδίκης όλων όσοι δεν κατακεραυνώνουν τους ετεροδόξους. Με άλλα λόγια, όποιος δεν καταδικάζει την (ήδη καταδικασμένη) αίρεση, όποιος δεν αποκαλεί τους ετεροδόξους συμμορίες αιρετικών, όποιος μάλιστα έπεσε στο παράπτωμα να αποκαλέσει τους άλλους «εκκλησία», αυτομάτως κατατάσσεται στη χειρότερη μορφή
οικουμενισμού.

Εξαρχής δηλώνουμε ότι το κείμενο αυτό δεν στοχεύει να εκτιμήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο τα κείμενα και πεπραγμένα της Συνόδου. Στόχος είναι η ανάδειξη μιας σχετικώς άγνωστης πτυχής των αγίων Πατέρων, που μπορεί να φωτίσει σήμερα τις καρδιές μας.

Αναμφίβολα, οι θεοφόροι Πατέρες ήσαν προσεκτικοί και ακριβείς στην οριοθέτηση της ορθής πίστης από την εσφαλμένη και, κατ’ επέκτασιν, στην καταδίκη των αιρέσεων που αναστάτωναν το πλήρωμα της Εκκλησίας. Αλλά πολύ πριν εισαχθούν στις μοναστικές βιβλιοθήκες οι τόμοι της Γαλλικής χρηστοήθειας, οι ίδιοι Πατέρες έδωσαν παραδείγματα μιας ευγένειας που μπορεί να σκανδαλίσει την υπερευαίσθητη συνείδηση. Η ευγένεια αυτή δεν αποτελεί εξωτερική συμπεριφορά, αλλά έκφραση βαθειάς ανθρωπιάς και πνευματικής διάκρισης. Εκδηλώνεται στις επιμέρους σχέσεις με ετεροδόξους, αλλά κάποιες φορές και στη χρήση του όρου εκκλησία, τουλάχιστον όπου υπάρχουν ιστορικοί τίτλοι.
Από τις πηγές αντλήσαμε και παραθέτουμε κάποια παραδείγματα.

Κοντά τέσσερις αιώνες μετά το οριστικό σχίσμα με τη Ρώμη, μπροστά στον εφιάλτη των Οθωμανών, συγκαλείται το 1438 σύνοδος στη Φεράρα, με σκοπό την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής κοινωνίας Ορθοδόξων και Λατίνων, αφού ο Έλλην αυτοκράτωρ ήλπιζε στη βοήθεια των Ευρωπαίων (χωρίς δυστυχώς να γνωρίζει ότι η Ευρώπη δεν έδινε και μεγάλη σημασία στον συγκεκριμένο πάπα).

Από την πολυάριθμη Ορθόδοξη αντιπροσωπεία ο Μάρκος Ευγενικός, μητροπολίτης Εφέσου, συντάσσει επιστολή προς τον «μακαριώτατο πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης«. Αποτελεί έκκληση για επανένωση στη βάση της αληθινής πίστεως, χωρίς προκαταλήψεις ή σκοπιμότητες. Σταχυολογούμε και μεταγράφουμε στην καθομιλουμένη κάποια σημεία:

Σήμερα τα μέλη του Δεσποτικού σώματος, που διασπάσθηκαν και διερράγησαν πριν από πολλά χρόνια, σπεύδουν στη μεταξύ τους ένωση. Διότι δεν ανέχεται η κεφαλή, ο Χριστός, να είναι το σώμα διαιρεμένο, ούτε η αγάπη θέλει να αναιρείται από μας ο δεσμός της. Γι αυτό παρακίνησε εσένα, τον πρωτεύοντα των ιερέων, να ανταποκριθείς στο κάλεσμά μας … Έλα, λοιπόν, αγιότατε πάτερ, υποδέξου τα τέκνα σου που έρχονται από τη μακρινή Ανατολή, … ανάπαυσε τους σκανδαλισμένους, … Έως πότε όσοι ανήκουμε στον ίδιο Χριστό και στην ίδια πίστη θα χτυπάμε ο ένας τον άλλον; Έως πότε οι προσκυνητές της Τριάδος θα δαγκώνουμε και θα κατασπαράζουμε ο ένας τον άλλον, μέχρι αλληλοεξόντωσης και πλήρους εξαφάνισης από τους έξω εχθρούς; Μη γένοιτο τούτο, Χριστέ Βασιλεύ, ας μη νικήσει την αγαθότητά Σου η πληθύς των αμαρτιών μας…

Με τη γρήγορη αποκάλυψη του ψεύδους της συνόδου, ο Μάρκος αρνήθηκε τον ενωτικό όρο, και επιστρέφοντας κατήγγειλε την κακήν αιχμαλωσία. Είναι βέβαιο όμως τούτο: αν τότε υπήρχε διαδίκτυο να δημοσι­εύσει το κείμενό του προς τον πάπα, ή αν γραφό­ταν σήμερα τούτο το κείμενο, οι Ορθόδοξοι ιστότοποι θα εμπλουτίζονταν με σχόλια ιερής αγανάκτησης και ομολογιακού παροξυσμού, όπως «Αίσχος», «Ντροπή», «Προδοσία», «οι οικουμενιστές ξεσκεπά­ζονται», αλλά και άλλες χριστιανικές αβρότητες!

Τί συνέβη λοιπόν; Γιατί ο Μάρκος αποκαλεί τους Ορθοδόξους «τέκνα» σκανδαλισμένα του «μακαριωτάτου» πάπα; Και γιατί χρησιμο­ποιεί την ανορθόδοξη εικόνα του διαιρεμέ­νου Σώματος του Χριστού; Δεν ήσαν οι αιρετικές θέσεις των Λατίνων απολύτως γνωστές; Δεν είχε ήδη προηγηθεί η σύγκρου­ση του ορθόδοξου ησυχασμού με τη σχολα­στική θεολογία; Δεν έφερε ο Άγιος τη συλλο­γι­κή μνήμη της σκληρής Φραγκοκρα­τίας και της ψευδο-συνόδου της Λυών (1274), γεγονό­των που πλάτυναν ακόμη περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και τη Ρώμη με τους δορυφόρους της; Αλλά ο Μάρκος γνώριζε ότι γενιές και άνθρωποι αλλάζουν και, εν πάση περιπτώσει, τίποτε δεν μεταβάλλει το ήθος του αληθινού Χριστια­νού. Παρέμενε, έτσι, ο οικουμενικός άνθρω­πος, που αγκαλιάζει, ελπίζει, συγχωρεί, τείνει χείρα καταλλαγής, γίνεται Ιουδαίος για τους Ιουδαίους (Α Κορ. 9, 20). Η επιστολή του εκφράζει τη σταθερότητα στην ορθόδοξη πίστη («Τί λάθος βρήκαμε στους Πατέρες, ώστε να ομολογούμε πράγματα έξω από την κοινή παράδοση;»), αλλά ο λόγος της είναι γέννημα ευαισθησίας, διάκρισης και γνήσιου πόθου για την προσέγγιση του πλησίον.

Ας πάμε πιο πίσω, στην εποχή του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όπου ο ίδιος αναφέρεται στην ενδεδειγμένη στάση των Ορθοδόξων έναντι των αιρετικών Ανομοίων (που αποτελούσαν σκληροπυρηνικό παρακλάδι του Αρειανισμού) και ουσιαστικά περιγράφει μια ουσιώδη πτυχή του πνευματι­κού ανθρώπου:

Ας μην είμαστε επιθετικοί προς αυτούς, ας μη προβάλλουμε θυμό, αλλά ας διαλεγόμεθα με επιείκεια μαζί τους. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε ισχυρότερο από την επιείκεια και την πραότη­τα. Τονίζοντας αυτό ο Παύλος έλεγε «Δοῦλον δὲ Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ’ ἥπιον εἶναι πρὸς πάντας» (Β Τιμ. 2, 24). Όχι προς τους αδελφούς μόνο, αλλά προς όλους … Αν βέβαια οι φιλίες μαζί τους βλάπτουν και σπρώχνουν στην ασέβεια, ακόμη κι αν πρόκειται για τους γονείς, πρέπει κανείς να τρέχει μακριά … Αν δεν βλάπτεται ως προς την πίστη, ας τους ελκύει προς το μέρος του. Αν πάλι υφίσταται βλάβη χωρίς να βοηθά και τους ίδιους, ας φεύγει. Ας φεύγει μόνο, δίχως να κάνει πόλεμο. Αυτό και ο Παύλος παραινεί λέγοντας, «Ὀσο εξαρτάται από σας, να είσθε ειρηνευμένοι με όλους» (Περί Ακαταλήπτου).

Ο Άγιος θεωρεί την αίρεση φλεγμονώδες τραύμα. Και τέτοια τραύματα, λέγει, δεν ανέχονται απρόσεκτες επεμβάσεις, ούτε το άγγιγμα του χεριού. Έτσι οι πιο σοφοί των ιατρών με πολύ απαλό σπόγγο καταψύχουν παρόμοια έλκη. Έλκος στην ψυχή είναι και η αιρετική δοξασία και χρειάζεται προσηνές ύδωρ με απαλό σπόγγο. Ακόμη κι αν ο ασθε­νής βρίζει και λακτίζει και φτύνει, είναι ανάγκη να το υπομένουμε, χωρίς να παρατά­με τη θεραπεία. Αυτό βέβαια μπορούν να το κάνουν οι δυνατοί και ανεπηρέαστοι (Βλ. Περί Ακαταλήπτου).

Λίγο νωρίτερα, ο Μέγας Βασίλειος, στους Όρους κατ’ επιτομήν, απαντά στο ερώτημα, αν ο μοναχός μπορεί να ασπασθεί ή να συμφάγει με αιρετικό: Τον κοινό ασπασμό δεν απαγόρευσε για κανέναν ο Κύριος, λέγο­ντας «ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε; Οὐχὶ καὶ οἱ ἐθνικοὶ οὕτω ποιοῦσιν;» (Ματθ. 5, 47). Όσο για το με ποιούς εμποδιζόμαστε να παρακαθί­σουμε σε τράπεζα, το Ευαγγέλιο αναφέρει συγκεκριμένα τους (αμετανόητους) μοιχούς, πόρνους, άρπαγες και ειδωλολά­τρες.

Τέλος, στην Κλίμακα του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, ο πατήρ της ερήμου παραθέτει δείπνο που θα σκανδάλιζε τον ασυμβίβαστο ζηλωτή του κανόνα (ή, μάλλον, του γράμμα­τος του κανόνα). «Οι αδύνατοι ας μη συντρώ­γουν με αιρετικούς», λέγει ο Όσιος, «όπως έχει ορισθεί από τους ιερούς κανόνες. Όσοι, όμως, με τη χάρη του Θεού είναι δυνα­τοί, εάν προσκαλούνται με εμπιστοσύνη και καλή προαίρεση από αυτούς, και θέλουν να πάνε, ας πηγαίνουν προς δόξαν Κυρίου» (Εις τον Ποιμένα, 65).

Η μεγαθυμία, αρχοντιά και πνευματική ελευθερία των Ελλήνων Πατέρων φαίνεται και στη χρήση του όρου «εκκλησία» για τους ετεροδόξους της Δύσης μετά το σχίσμα. Ακόμη και για τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά παραμένει η των Λατίνων Εκκλησία, πεπτωκυ­ία βέβαια ως προς την ορθή πίστη, ενώ άλλες εκκλησίες έπεσαν και σύντομα ανορθώθηκαν. Αλλά οι Ορθόδοξοι δείχνουν ακόμη μεγαλύτερη συμπάθεια, όταν αναφέ­ρονται όχι στους θεσμούς και τους εκπροσώ­πους τους, αλλά στον ίδιο τον λαό. Έτσι, διαβάζουμε, όχι χωρίς έκπληξη, στην πραγματεία του Μανουήλ του Ρήτο­ρος για τον άγιο Μάρκο: «οι κατ’ Ιταλίαν κοινώς άπαντες Χριστιανοί … οι όντες και ονομαζόμε­νοι πιστός Κυρίου λαός … ως την του θείου βαπτίσματος ενδεδυμένοι χάριν». Λόγος οικονομίας, όχι όμως έξω από την παράδο­ση, αφού και ο ίδιος ο άγιος Μάρκος μαρτυρεί τη συνήθεια της εποχής του να γίνεται η υποδοχή των Λατίνων στην Ορθοδοξία όχι με βάπτισμα, αλλά με χρίσμα με άγιο μύρο, όπως ορίζει ο αρχαίος κανόνας για παλαιές αιρέσεις (βλ. Εγκύκλιο Επιστολή).

Η ίδια συμπάθεια και φιλανθρωπία αποτυπώνεται και στην παρατήρηση του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου προς κληρικό που δρούσε μεταξύ ετεροδόξων: «Αν η ψυχή τους γνωρίζει ότι καλώς πράττουν πιστεύο­ντας στον Ιησού Χριστό, τιμώντας την Θεομήτορα και τους Αγίους, όταν τους λέτε ότι η πίστη τους είναι αμαρτωλή, θα κλείσουν τα αυτιά τους. Αλλ’ εάν λέτε στον λαό ότι καλώς πράττουν πιστεύοντας στον Θεό, τιμώντας την Παναγία και τους Αγίους, προσερχόμενοι στον ναό για τις λειτουργίες και προσευχόμε­νοι στις οικίες τους, μελετώντας τον λόγο του Θεού και τα παρόμοια, σε κάποια όμως σημεία υπάρχουν σφάλματα που πρέπει να διορθωθούν, τότε τα πάντα θα είναι καλά και θεάρεστα, και ο Κύριος θα χαίρεται γι’ αυτούς και χάριτι Θεού όλοι θα σωθούμε. Ο Θεός αγάπη εστί, γι’ αυτό και το κήρυγμα πάντοτε οφείλει να προέρχεται εξ αγάπης. Αν, όμως, τους κατηγορείτε, τότε η ψυχή του λαού δεν θα σας ακούσει» (Αρχιμ. Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Έσσεξ 1995, σ. 79-80)

Τα παραπάνω περιστατικά συγκλίνουν σε τούτο: οι Πατέρες προχωρούν διακριτικά και με γλώσσα οικονομίας στη συνάντηση και τον διάλογο με τους ετεροδόξους, και συμβουλεύ­ουν εμάς το ίδιο, εφόσον δεν παραβλάπτεται η πίστη. Η χρήση από τους Πατέρες μιας γλώσσας καταλλαγής και η αγαπητική τους συμπεριφορά δεν εκφράζουν συμβιβαστική περί την αλήθεια διάθεση, δεν αποτελούν διπλωματία ή «πολιτική ορθότητα», αλλά διάκριση και συγκατάβαση, με στόχο την αποκατάσταση της καλής ειρήνης και τη σωτηρία και προκοπή πάντων.
Αναμφίβολα, στη νέα εποχή υπάρχει και η κακή ειρήνη των απροϋπόθετων συμβιβασμών, της ασχετοσύνης, της μετα-πατερικής αμνησίας ή και αδιαφορίας. Το να καταδικάζουμε όμως συλλήβδην κάθε λόγο καταλλαγής και οικονομίας και να «αποτειχιζόμεθα» από όποιον εκφέρει τέτοιο λόγο, είναι τουλάχιστον επιπόλαιο και ξένο της ευαγγελικής αγάπης. Το Πατερικό μέτρο και ήθος δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, κι αν οι δεσμοί μας με αυτό διαρραγούν, τότε δεν έχει και τόση σημασία από ποια μεριά θα γκρεμισθούμε.

Το θέμα είναι βαθύτερο. Οι Πατέρες γνωρί­ζουν ότι η επικοινωνία με αιρετικούς δεν καθιστά τον Ορθόδοξο αιρετικό, όπως και αντί­στοιχα η επίμονη (ή έμμονη) καταδίκη των αιρέσεων δεν εξασφαλίζει στον Ορθόδο­ξο την παραμονή του στην ορθή πίστη ή στην ορθή πράξη. Όσο κι αν μας αποδομεί, ο αββάς Βαρσανούφιος επισημαίνει ότι αιρετικός είναι αυτός που φέρει στο στόμα του τον Χριστό, αλλά δεν ακολουθεί τις εντολές Του. Έτσι, στο ίδιο πνεύμα ο Μάρκος Ευγενικός συμβουλεύει μοναχούς (διά του πνευματικού τους πατρός και καθηγουμένου) να παραμέ­νουν στην ορθή πίστη και μοναδι­κή κεφαλή, τον Χριστό, αλλά ταυτόχρονα να μην ερίζουν προς αδελ­φούς «για ψυχρές υπόνοιες», με «ζήλον μη κατ’ επίγνωσιν», διότι μπορεί απλά κάποιος να εκπληρώνει «το ταραχώδες και μάχιμον» της ψυχής του, προφάσει της πίστεως (Επιστολή προς την μονή Βατοπεδίου).

Ίσως θα έπρεπε να ακολουθούμε τους Πατέρες και σε τούτο: να είμαστε περισ­σότερο ευαίσθητοι στο να ελέγχουμε την παρουσία ή απουσία ή έλλειψη της ορθής πίστεως και πράξεως αρχικά μέσα μας και ανάμεσά μας, στην καρδιά μας και στις κοινότητές μας, προτού αρχίσουμε με συνοπτικές διαδικασίες, και εμφανιζόμενοι συχνά ως νέοι Μάρκοι και ομολογητές, να κατακεραυνώνουμε τους πάντες, ετεροδόξους και ορθοδόξους.

Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου

πηγή 


Τον άγιο Οσιομάρτυρα Αναστάσιο τον Πέρση πολύ ευλαβόταν ο μακαριστός Γέροντας Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης



Τον άγιο Οσιομάρτυρα Αναστάσιο τον Πέρση πολύ ευλαβόταν ο μακαριστός Γέροντας Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης, του οποίου τον Μάρτιο του 2006 όταν έγινε η ανακομιδή του αντί για λειψάνα βρέθηκε όλο το σκήνωμά του άφθαρτο.
Ο ίδιος ο μακάριος Γέροντας συνέστηνε σε όσους Αναστάσιους γνώριζε να εορτάζουν και να τιμούν την μνήμη του αγίου Αναστασίου του Πέρσου λέγοντάς τους: «Να εορτάζεις τον άγιο Αναστάσιο τον Πέρση, γιατί το Πάσχα όλοι γιορτάζουμε».

Έζησε τον 7ο αιώνα μ.X. στα χρόνια του βασιλιά των Περσών Xοσρόη και του αυτοκράτορα Kωνσταντινουπόλεως Ηρακλείου. Γιός Πέρση, από την τάξη των Mάγων, είχε λάβει αξιόλογη εκπαίδευση και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τα φιλοσοφικά και θρησκευτικά προβλήματα.

Όταν ο Xοσρόης κυρίευσε τα Ιεροσόλυμα το 614, και έστειλε τον Tίμιο Σταυρό στην Περσία, οι μορφωμένοι Πέρσες ενδιαφέρθηκαν πολύ για το πρόσωπο του Xριστού και τη θρησκεία Tου. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Mαζοενδάτ, ο γιός του Bάβ, που κατέληξε στο ν’ αποφασίσει ν’ ασπασθεί τη χριστιανική θρησκεία. Γι’ αυτό πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου βαπτίσθηκε και μετονομάσθηκε Αναστάσιος.

Kατόπιν πήγε στην Kαισάρεια, όπου θεώρησε καθήκον του να προσηλυτίσει στον χριστιανισμό την εκεί περσική φρουρά. Στην προσπάθειά του αυτή, καταγγέλθηκε στον διοικητή Mαρζαβανά. Aυτός, όταν öμαθε ότι ο Αναστάσιος ήταν γιός Mάγου, προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον επαναφέρει στην περσική θρησκεία. Απέτυχε όμως και διέταξε το θάνατό του με απαγχονισμό. Αλλ΄ όταν τον έπνιγαν, την τελευταία στιγμή που θα πέθαινε τον έλυσαν, για να δεί ότι και θα τον αποκεφάλιζαν. Ο Αναστάσιος μειδίασε ευτυχισμένος, διότι αξιώθηκε όχι μόνο να πιστέψει, αλλά και να πάθει για τον Xριστό.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_22.html

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το μήλο του Παραδείσου- Γέροντας Τιμόθεος ο Ρώσος(+1848)

Αποτέλεσμα εικόνας για яблоки монастырь

Είχαμε κάποτε στο Βαλαάμ (νησί της Ρωσίας με περίφημο κοινόβιο μοναστήρι) έναν καλόγερο πνευματικό μου αδελφό. που μου άνοιξε την καρδιά του και μου είπε ότι ως εκείνη την στιγμή προσευχόταν έχοντας αφιερώσει στην προσευχή όλη του την διάνοια και με την καρδιά να καίγεται από θεία φλόγα αγάπης και γινόταν άλλος άνθρωπος, άλλαζε ολοκληρωτικά συχνά βρισκόταν σε έκσταση και φαινόταν να΄ ναι μαζί μ΄ αυτούς που βρίσκονταν κιόλας στον Παράδεισο.

 Έβλεπε πλήθη αγγέλων, αγίων και άλλων εκλεκτών του Θεού, έβλεπε δέντρα διάφορα με υπέροχους καρπούς, μα πιο πολύ απ΄ όλα τραβούσε την προσοχή του ένα και μοναδικό δέντρο, το πιο υπέροχο απ΄ όλα, που οι καρποί του μοιάζανε συνηθισμένα μήλα. Αυτό το δέντρο το εθαύμαζε ιδιαίτερα και δεν ήθελε να κουνήσει από κοντά του.

Έρχεται λοιπόν και τον πλησιάζει ένα παλληκάρι με λαμπρή φορεσιά και χρυσό ζωνάρι κι τον ρωτάει :
- Τί στέκεσαι και θαυμάζεις εκεί ; Θέλεις να δοκιμάσεις ετούτα τα φρούτα ;
Ο μοναχός του απάντησε :
- Αν ήταν τούτο δυνατό, πολύ θα τόθελα.
Το παλληκάρι έκοψε ένα μήλο, του τόδωσε και τον πρόσταξε να το φάει. Όταν τόφαγε, τότε βρέθηκε ξαφνικά στο κελλί του να κάνει προσευχή. Και τόσο γλυκιά και νόστιμη έμεινε στο στόμα του η γεύση του μήλου που δεν μπορούσε να την περιγράψει με ανθρώπινα λόγια και τίποτα στον κόσμο δεν του φάνηκε αντάξιό της. Ό,τι είναι γλυκό και νόστιμο σ΄ αυτό τον κόσμο, είναι γλυκό και νόστιμο όταν το δοκιμάζεις, όταν δηλ. είναι ακόμα μέσα στο στόμα σου, ύστερα όμως το ξεχνάς. Όμως ο καρπός του Παραδείσου είναι αλλιώτικος. Πέρασαν δέκα χρόνια κι ακόμα υπάρχει στο στόμα του η γλύκα.
Μολονότι ο γέρων Τιμόθεος μιλούσε για κάποιον άλλο, υποθέτω πως αυτός ο ίδιος αξιώθηκε αυτή την αγγελική ζωή. Στον Άθωνα εγκαταβίωσε στο κελλί του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στο Παλιομονάστηρο. Ετελειώθη στα 1848.

 "ΠΡΩΤΑΤΟΝ", ΜΑΪΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 1984, αριθ. 10, σελ. 55.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/01/1848.html

Για ένα μαχαίρι το οποίο ευλόγησε ο άγιος Columba με τον Σταυρό του Κυρίου.

Για ένα μαχαίρι το οποίο ευλόγησε ο άγιος Columba με τον Σταυρό του Κυρίου.



Μία φορά, ένας αδερφός ονόματι Molua, εγγονός του Brian, πήγε στον άγιο Columba την ώρα που εκείνος έγραφε και του είπε: «Το μαχαίρι το οποίο κρατάω στο χέρι μου σε ικετεύω να το ευλογήσεις..» Ο άγιος, χωρίς να πάρει το βλέμμα του από το βιβλίο στο οποίο έγραφε, άπλωσε το άγιο χέρι του κρατώντας την πένα και ευλόγησε το μαχαίρι με το να σχηματίσει επάνω του (με την πένα) το σημείο του Σταυρού. Όμως όταν ο προαναφερόμενος αδερφός έφυγε με το μαχαίρι που είχε ευλογηθεί, ο άγιος ρώτησε: «Τι είδους μαχαίρι ευλόγησα για αυτόν τον αδερφό;» Ο Diormit, ο πιστός βοηθός του αγίου, είπε: «Ευλόγησες ένα μαχαίρι με το οποίο σκοτώνουμε ταύρους και βόδια.» Έπειτα ο άγιος είπε: «Προσεύχομαι στον Κύριο το μαχαίρι που ευλόγησα να μην τραυματίσει ποτέ κάποιον άνθρωπο ή κάποιο ζώο.»  
Αυτά τα λόγια του αγίου άνδρα επιβεβαιώθηκαν εκείνη την ώρα. Ο ίδιος αδερφός πήγε πίσω από το μοναστήρι στο μέρος όπου είχαν τα ζώα και προσπάθησε να σκοτώσει ένα βόδι, όμως, παρότι έκανε τρεις προσπάθειες με δύναμη δεν μπόρεσε να κόψει ούτε το δέρμα. Όταν το έμαθαν αυτό οι μοναχοί, με επιδεξιότητα έλιωσαν το σίδερο του μαχαιριού και έπειτα επένδυσαν με αυτό όλα τα σιδερένια εργαλεία που βρίσκονταν στο μοναστήρι. Και τόσο μεγάλη ήταν η χάρη της ευλογίας του αγίου που τα εργαλεία δεν μπορούσαν να προκαλέσουν κάποια φθορά σε σάρκα μετά από αυτό.  

Αγγλικό κείμενο (από τον βίο του αγίου Κολούμπα ο οποίος γράφτηκε από τον άγιο Άνταμναν ένατο ηγούμενο της Αϊόνα)
http://www.ucc.ie/celt/online/T201040/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

On Sorrows

image

https://orthodoxcityhermit.com/2017/01/16/10837/

Το απόρρητο της Εξομολόγησης




Κάποιοι δυσκολεύονται νά προσέλθουν στό πανίερο Μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως μέ τήν σκέψη ὅτι ὑπάρχει πιθανότητα ὁ Πνευματικός νά κοινοποιήσει τήν ἐξομολόγησή τους. Αὐτό βεβαίως εἶναι ἕνα ἀκόμη δαιμονικό τέχνασμα πού σκοπό ἔχει νά τούς κρατήσει μακρυά ἀπό τό Μυστήριο καί τή λύτρωση πού παρέχει.«Τό Μυστήριο εἶναι «ἀπόρρητο». Δέν ἔχει δικαίωμα οὔτε ὁ Πνευματικός ν'άνακοινώσει τίποτε ἀπ'όσα ἀκοῦσε στήν Ἐξομολόγηση, οὔτε ἄλλος κανείς νά ζητήσῃ ἤ ν" ἀπαιτήσῃ πληροφορίες» .

Τό ἀπόρρητο τῆς Ἐξομολογήσεως, ἀναγνωρίζεται καί ἀπό τόν νόμο.
«Σύμφωνα μέ τόν κώδικα τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου 983 πάρ.1: «τό ἀπόρρητο τοῦ ἐξομολογητηρίου εἶναι ἀπαραβίαστο, ἑπομένως εἶναι ἀπόλυτα ἀπαγορευτικό γιά ἕναν Ἐξομολόγο νά παραδώσει μέ ὁποιονδήποτε τρόπο ἕνα μετανοήσαντα μέ λόγια ἤ ὁποιαδήποτε συμπεριφορά καί γιά κανένα λόγο». Οἱ ἱερεῖς ὀφείλουν νά μήν ἀποκαλύπτουν ὅ,τι ἔχουν μάθει κατά τή διάρκεια μίας Ἐξομολογήσεως σέ κανένα, ἀκόμα καί ἄν ἀπειλεῖται ἡ ἴδια τους ἡ ζωή ἤ ἡ ζωή ἄλλων (ἐδῶ ἔγκειται καί ἡ μοναδικότητα τοῦ Ἀπορρήτου του Ἐξομολογητηρίου… Γιά ἕναν Πνευματικό, ἡ παραβίαση τοῦ ἀπορρήτου θά τόν ὁδηγοῦσε αὐτόματα σέ μοιραία καταδίκη καί ἀφορισμό, ἀποδοθέντα ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς (κώδ. τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, 1388 παρ.1)» .

Ὁ Πνευματικός μας εἶναι ἀνθρωπίνως ὁ ἰατρός-θεραπευτής τῆς ψυχῆς μας. Ἀπαιτεῖται λοιπόν νά τόν περιβάλλουμε μέ τήν ἀνάλογη ἐμπιστοσύνη.
Τόν ἐπιλέγουμε προσεκτικά ἔπειτα ἀπό πολλή προσευχή προσέχοντας ὥστε νά εἶναι πρόσωπο μέ πίστη ἀσκητική ζωή καί ἀρετή καί νά ἔχει τήν καλή μαρτυρία τῶν πιστῶν. Ἀπό τήν στιγμή πού θά τόν βροῦμε θά πρέπει νά ἐξομολογούμαστε τακτικά καί νά μήν τόν ἐγκαταλείπουμε. Πολλές φορές ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καί ὄχι ὁ Πνευματικός γινόμαστε αἰτία κοινοποίησης τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς, ὅταν τήν ἐμπιστευόμαστε σέ ἀκατάλληλα πρόσωπα, τά ὁποῖα δέν ἔχουν κἄν τήν ἰδιότητα τοῦ πνευματικοῦ.

Ὅμως τό Μυστήριο καί ὅλα ὅσα λέγονται ὡς συμβουλές, κατευθύνσεις, ἐπιτίμια στή διάρκειά του εἶναι ἀπόρρητα ὄχι μόνο γιά τόν Πνευματικό ἀλλά καί γιά τόν ἐξομολογούμενο.Ὁ Ἐξομολογούμενος» δέν «πρέπει ν” ἀνακοινώνει όσα ἄκουσε, διότι αὐτά ἰσχύουν μόνο γιά τή δική του περίπτωση. Σ' άλλον, ἄλλο φάρμακο, ἀνάλογα μέ τήν ἰδιοσυγκρασία του, καί τήν ἰδιαιτερότητά του θά δώσῃ ὁ Πνευματικός» .

Χαρακτηριστικό εἶναι τό παράδειγμα τοῦ Ἀββᾶ Ἰωσήφ ἀπό τό Γεροντικό ὅπου διαφαίνεται ἡ διαφορετική, ἀνάλογα μέ τό πρόσωπο τοῦ ἐξομολογουμένου, καθοδήγηση καί ἡ ἐξατομικευμένη ἀγωγή ἡ ὁποία προσφέρεται στήν ἐξομολόγηση ἀπό τούς διακριτικούς Πνευματικούς πατέρες ὅπως ὁ Γέρων Ἰωσήφ. Στό περιστατικό αὐτό παρουσιάζεται καί ὁ σκανδαλισμός πού μπορεῖ νά προκύψει ἀπό τήν κοινοποίησή σέ κάποιον ἄλλον τῆς συμβουλῆς-καθοδήγησης πού πῆρε αὐτός πού ἐξομολογήθηκε.
 Στό παράδειγμά μας ἐνῶ οἱ δύο μοναχοί ἐρώτησαν τό ἴδιο πρᾶγμα τόν Ἀββᾶ Ἰωσήφ πῆραν διαφορετικές ἀπαντήσεις. Ἐπειδή ὁ ἕνας εἶπε στόν ἄλλο τήν ἀπάντηση προέκυψε σκανδαλισμός τόν ὁποῖο τακτοποίησε ὁ Γέροντας Ἰωσήφ.

Τό ἐρώτημα πού τοῦ ἔθεσαν χωριστά ὁ καθένας ἦταν ἄν ἔπρεπε νά ἀφήσουν τά πάθη νά εἰσέλθουν μέσα τους καί ἐκεῖ νά τά πολεμήσουν ἤ νά τά κόψουν εὐθύς ἐξ ἀρχῆς. Ὁ Γέροντας στόν μέν ἕνα συνέστησε: «ἄφες αὐτά εἰσελθεῖν καί πολέμησον μετ’ αὐτῶν», καί αὐτό γιά νά γίνῃ δοκιμότερος. Στόν ἄλλο ὅμως πού ἦταν πνευματικά πιό ἀδύνατος τοῦ εἶπε: «Μή ἀφήσῃς ὅλως εἰσελθεῖν τά πάθη, ἀλλ’ εὐθέως ἔκκοψον αὐτά» . Κατόπιν συζήτησαν μεταξύ τους ὅ,τι τούς εἶπε ὁ Γέροντας καί σκανδαλίσθηκαν γιά τήν διαφορετική ἀπάντηση στήν ἴδια ἐρώτηση. Ὁ Γέροντας τούς ἔλυσε τόν σκανδαλισμό λέγοντάς τους ὅτι στόν καθένα εἶπε αὐτό πού τοῦ ἦταν τό πλέον συμφέρον γιά τήν πνευματικό του ἀγῶνα.

Πολλές φορές δημιουργοῦνται «μπερδέματα», σκανδαλισμοί καί παρερμηνεῖες ἀπό αὐτήν τήν ἀνακοινωση πού κάνουν κάποιοι ἐξομολογούμενοι τῶν ὅσων εἰπώθηκαν στήν ἐξομολόγηση.Πρέπει νά τό καταλάβουμε. Τό ἀπόρρητο τῆς Ἐξομολόγησης δέν ἰσχύει μόνο γιά τόν Πνευματικό ἀλλά καί γιά τόν ἐξομολογούμενο. Τό φάρμακο τοῦ ἑνός μπορεῖ νά ἀποδειχθεῖ φαρμάκι γιά τόν ἄλλο.Ὁ πνευματικός θεραπευτής εἶναι ἐκεῖνος πού μᾶς καθορίζει τό εἶδος τοῦ ἀγῶνος καί τῆς πάλης πού ταιριάζει ἀποκλειστικά σ’ ἐμᾶς. Κανένας ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀπόλυτα ὅμοιος μέ κάποιον ἄλλον. Καθένας εἶναι διαφορετικός καί μοναδικός ὄχι μόνο σέ σχέση μέ τούς ἄλλους, ἀλλά καί μέ τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό ὅπως αὐτός παρουσιάζεται στίς διάφορες χρονικές στιγμές καί περιστάσεις .

Γι’ αὐτό ἀπαιτεῖται ἡ προσωπική ἀναφορά τοῦ κάθε πιστοῦ σέ διακριτικό Πνευματικό, δηλαδή σέ Πνευματικό πού ἔχει τήν διάκριση τῶν πνευμάτων. Αὐτός ἐφαρμόζει τήν ἐξατομικευμένη ἀγωγή -πάντα ὅμως μέσα στό πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας- καί αὐτός μόνο μπορεῖ νά θεραπεύσει τίς ψυχές τῶν προσερχομένων μέ τήν Θεία Χάρη. Τό ἀπόρρητο τῆς ἐξομολόγησης ἰσχύει καί γιά τόν Πνευματικό καί γιά ἐμᾶς. Ὅ,τι θά μᾶς πεῖ ὡς δικό μας πνευματικό κανόνα ἤ ὡς καθοδήγηση στά διάφορα προσωπικά μας θέματα ἰσχύει μόνο γιά ἐμᾶς καί δέν εἶναι πρός κοινοποίηση. Εἴθε νά λειτουργοῦμε σωστά κάθε φορά πού ἐξομολογούμαστε ὥστε νά καρπωνόμαστε τή μέγιστη ὠφέλεια ἀπό τό φιλανθρωπότατο τοῦτο μυστήριο.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_93.html#more

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola / Deicolus) ο Ιρλανδός, όσιος ιδρυτής & ηγούμενος Μονης στη Lure Γαλλίας & Ισαπόστολος Γαλλίας (+625) – 18 Ιανουαρίου

3461965831330193185-account_id=182.jpg

Άγιος Ντεΐκολος (St Deicolus / Deicola)

2016-08_-_Église_Saint-Martin_de_Lure_-_06.jpg

Ι. Λείψανα του Αγίου Ντεΐκολα (St Deicolus / Deicola)

threemonthsinfor00stokrich_0109.jpg

Το Ι. Πηγάδι του Αγίου Ντεΐκολα (St Deicola)

Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola / Deicolus),

όσιος ιδρυτής & ηγούμενος Μονης στη Lure Γαλλίας

& Ισαπόστολος Γαλλίας, από Ιρλανδία (+625)

Προστάτης των παιδιών & των ζώων

18 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ντεΐκολα (Deicola, Deicolus, Déicole, Dichuil, Deel, Deicuil, Delle, Desle, Dichul, Dicuil) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος της Δυτικής Ευρώπης. Γεννήθηκε στο Leinster της Ιρλανδίας το 530 και σπούδασε στο Bangor της Ιρλανδίας.

Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αγίου Γάλλου (St Gall) του Ιρλανδού Ισαποστόλου της Ελβετίας και επιλέχτηκε να είναι ένας από τους δώδεκα ακολούθους του Αγίου Κολουμπάνου (St Columbanus) στο ιεραποστολικό ταξίδι του στη Γαλλία.

Ο Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola) μετά από μια σύντομη διαμονή στη Μ. Βρετανία το 576 ταξίδεψε στην Γαλλία όπου εργάστηκε το έργο της Ιεραποστολής μαζί με τον Άγιο Κολουμπάνο (St Columbanus).

Όταν ο Άγιος Κολουμπάνος (St Columbanus) εκδιώχθηκε από τον Theuderic II, το 610, ο Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola), 80 ετών, αποφασισε να ακολουθήσει τον Πνευματικό του Πατέρα, αλλά αναγκάστηκε, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα, να εγκαταλείψει το ταξίδι, και ίδρυσε ένα ερημητήριο σε μία κοντινή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο της Tours (St Martin) σε ένα μέρος που ονομάζεται Lure, στην Επισκοπή της Besançon της Γαλλίας.

Μέχρι την κοίμησή του, έγινε ο Απόστολος αυτής της περιοχής, όπου του δόθηκε μια εκκλησία και ένα κομμάτι εδάφους από την Berthelde, χήρα του Weifar, άρχοντα της Lure. Σύντομα μία Ιερά Μονή ανεγέρθηκε για πολλούς μαθητές του, παραδίδοντάς τους τον κανόνα του Αγίου Κολουμπάνου (St Columbanus).

O Άγιος Ντεΐκολα (St Deicolα) με τη Χάρη του Θεού επιτέλεσε πολυάριθμα θαύματα. Κρεμμούσε τον μανδύα του σε μια ηλιαχτίδα και εξημέρωνε τα άγρια θηρία.

Ο Βασιλιάς Clothaire ΙΙ της Βουργουνδίας, αναγνώρισε τις αρετές του Αγίου και βοήθησε πολύ στις ανάγκες της Μονής του.

Ο Άγιος Ντεΐκολα (St Deicola) προαισθάνθηκε ότι η κοίμησή του πλησιάζει. Έκανε ηγούμενο της Μονής του έναν από τους Μοναχούς του και ο ίδιος αποχώρησε σέ ένα μικρό παρεκκλήσι, όπου και κοιμήθηκε οσιακά στις 18 Ιανουαρίου το 625.

Είναι προστάτης των παιδιών και θεραπεύει ασθένειες της παιδικής ηλικίας και επίσης είναι προστάτης των ζώων.

πηγή 

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η αγία Genevieve (Γενεβιέβη) του Παρισιού σώζει το Παρίσι από τον Αττίλα.

Η αγία Genevieve (Γενεβιέβη) του Παρισιού σώζει το Παρίσι από τον Αττίλα.



Όταν έγινε γνωστό πως ο Αττίλας ο Ούννος πλησίαζε στο Παρίσι, η Genevieve και οι άλλες μοναχές προσευχήθηκαν και νήστεψαν ικετεύοντας τον Θεό να λυτρώσει την πόλη. Ξαφνικά, οι βάρβαροι απομακρύνθηκαν από το Παρίσι και κατευθύνθηκαν προς άλλη κατεύθυνση.

Αγγλικό κείμενο
http://www.pravoslavie.ru/english/75709.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας και ο άγιος Παύλος ο Ερημίτης σε αρχαίους Κελτικούς σταυρούς.

Ο σταυρός του Ruthwell.

Σταυρός που φτιάχτηκε στην περιοχή Ruthwell της Σκωτίας από τον άγιο Colman της Lindisfarne και τους μοναχούς του. Αυτός ήταν ένας Preaching Cross (σταυρός κηρύγματος) δηλαδή ένας σταυρός γύρω από τον οποίο μαζεύονταν οι πιστοί και τελούταν η Θεία Λειτουργία (κυρίως σε τόπους όπου δεν υπήρχαν εκκλησίες). Είναι διακοσμημένος με σκηνές από την Καινή Διαθήκη. Παρακάτω βλέπουμε μία εικόνα που είναι λαξευμένη επάνω στον σταυρό και απεικονίζει τον Μέγα Αντώνιο να τρώει ψωμί μαζί με τον Ερημίτη Παύλο. Λέγεται ότι και άλλοι σταυροί σαν και αυτόν υψώθηκαν σαν διαμαρτυρία ενάντια στην κυριαρχία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.

Ο σταυρός


Ο Μέγας Αντώνιος και ο Ερημίτης Παύλος.



Άλλη εικόνα του σταυρού.



 
λεπτομέρεια από άλλον Κελτικό σταυρό που απεικονίζει τον Μέγα Αντώνιο και τον Ερημίτη Παύλο να τρώνε μαζί ψωμί. Και αυτός βρίσκεται στην Σκωτία.



εικόνες και πληροφορίες από εδώ