Google+ Followers

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Ο άγιος Balthere (ή Baldred) του Tyninghame της Σκωτίας.

Ο άγιος Balthere (ή Baldred) του Tyninghame της Σκωτίας.

baldred

Ήταν ιεραπόστολος και ερημίτης. Τον έστειλε ο άγιος Kentigern (518 – 613) τον 6ο αιώνα να διαδώσει τον Χριστιανισμό στην περιοχή Lothian της Σκωτίας. Ο Baldred ίδρυσε ένα μοναστήρι στο Tyninghame. Επιθυμώντας να ζήσει σαν ερημίτης, εγκαταστάθηκε σε ένα κελί στην περιοχή Bass Rock (στο North Berwick)  και πιθανόν πέθανε εκεί.    
Το όνομα του έχει δοθεί στην περιοχή St. Baldred’s Boat (περιοχή νότια του Bass Rock) και στην περιοχή St. Baldred’s Cradle.
Η παράδοση λέει πως κάποτε ο άγιος μετακίνησε έναν επικίνδυνο ύφαλο με την προσευχή του.  
Το πηγάδι του αγίου Baldred βρίσκεται κοντά στο Preston Kirk (στο ανατολικό Lothian) και δημιουργήθηκε από τον άγιο.

baldreds well

Αγγλικό κείμενο
https://citydesert.wordpress.com/2014/03/02/saint-balthere-of-tyninghame/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

«Καλώδιο υψηλής τάσης»

Αποτέλεσμα εικόνας για bird on the wire

Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.

Γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ

πηγή 

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Τόσο διαφέρει η διδασκαλία, από την εφαρμογή...

Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ



Το να διδάσκεις τους άλλους είναι τόσο εύκολο, όσο το να ρίχνεις πέτρες από ένα καμπαναριό! Το να εφαρμόζεις όμως όσα διδάσκεις, αυτό είναι σαν να ανεβάζεις τις πέτρες εκεί πάνω... Τόσο διαφέρει η διδασκαλία, από την εφαρμογή...

πηγή 


Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Νέοι,βία και ποδοσφαιρικός φανατισμός

Σχετική εικόνα

 Οι νέοι δεν είναι συμβιβασμένοι με την ήττα. Θέλουν να κερδίζουν, κάποτε ανεξαρτήτως του τρόπου. Αυτό διαφαίνεται συχνά στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, αθλήματα ιδιαίτερα αγαπητά. Εκτός του ότι όλοι όσοι ασχολούνται ως θεατές με αυτά, έχουν άποψη, χωρίς συνήθως να γνωρίζουν καλά τους κανονισμούς, αλλά και χωρίς να καταλαβαίνουν ότι σ’ ένα παιχνίδι δεν συμμετέχουν αλάθητοι άνθρωποι, διαφαίνεται και ένας έντονος φανατισμός στην παρακολούθηση των αγώνων, όπως και στα πριν και στα μετά.
Και επειδή ο αθλητισμός διασώζει έντονα το αίσθημα «του ανήκειν» σε μία εποχή στην οποία οι άνθρωποι δεν αισθάνονται ότι μπορούν να δώσουν εύκολα τον εαυτό τους κάπου και να μην εισπράξουν αδιαφορία και περιφρόνηση, συνδέεται με το δόγμα: «να κερδίσω με κάθε τρόπο».

Διότι δεν είναι μόνο η ομάδα που κερδίζει, αλλά και ο οπαδός μαζί της. Αυτός που μπορεί την ίδια στιγμή να ειρωνευτεί τους οπαδούς της άλλης ομάδας στο Διαδίκτυο. Να αισθανθεί σπουδαίος, επειδή η ομάδα του νίκησε, ή αδικημένος, επειδή η ομάδα του ηττήθηκε. Δύσκολα αναγνωρίζει στην άλλη ομάδα ότι ήταν καλύτερη ή έπαιξε καλύτερα. Συνήθως επικρατεί η αντίληψη της αδικίας. Επειδή δεν μου αρέσει να χάνω, δεν πρέπει και να χάσω. Αλλά κι αν ακόμη συμβεί αυτό, ο αντίπαλος δεν είναι τίμιος. Ή δικαιούμαι να κερδίσω, επειδή στο παρελθόν αδικήθηκα και τώρα μπορώ να ανταποδώσω το άδικο με άδικο.

Μια ματιά στα σχόλια των νέων συνήθως, οι οποίοι πληκτρολογούν τις απόψεις τους κάτω από τις περιγραφές των αγώνων ή με αναρτήσεις τους στο Facebook, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Η βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά στα γήπεδα. Η εκμετάλλευση της ανάγκης του ανθρώπου να κερδίσει, προετοιμάζει το έδαφος. Ο εμπαθής άνθρωπος οργίζεται με την ήττα. Βρίζει με αισχρό τρόπο όλους όσους είναι αντίπαλοί του ή και τους παίκτες της δικής του ομάδας, όταν δεν αποδίδουν όπως περιμένει. Και περνά εύκολα από το στάδιο της εκτόνωσης για τα προβλήματα ή τις υποχρεώσεις της ζωής του, στο στάδιο του μίσους για τους άλλους, τους «αντιπάλους», της πλήρους απομάκρυνσης από την αλήθεια, το μέτρο, το αίσθημα της δικαιοσύνης.

Οι ειδικοί προτείνουν καλλιέργεια μιας άλλης κουλτούρας μέσω της παιδείας. Μόνο που το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και εκεί. Η βία και ο φανατισμός επικρατούν και σε σχολικούς αγώνες, διότι κι εκεί το Γυμνάσιο ή το Λύκειό μας πρέπει να κερδίσει. Παρά τα μαθήματα για την χαρά της συμμετοχής, η νίκη γίνεται αυτοσκοπός. «Ο πρώτος είναι το παν, ο δεύτερος τίποτα», αυτό είναι το δόγμα των καιρών μας.

Η Εκκλησία μιλά για τον εμπαθή άνθρωπο. Γι’ αυτόν που δεν θέλει την ταπεινοφροσύνη, αλλά και ταυτίζει την χαρά με τη εξουσία και όχι με την αγάπη. Στην πνευματικότητα της παράδοσής μας βρίσκεται η αυθεντική απάντηση στα προβλήματα της βίας και του φανατισμού. Μπορούμε να εμπνεύσουμε τους νεώτερους, βλέποντάς μας να μην νικιόμαστε από την υπερηφάνεια για την με κάθε τρόπο νίκη, αλλά επιλέγοντας να χαιρόμαστε να είμαστε αληθινοί και στις κρίσεις μας και στον τρόπο που βλέπουμε το όποιο «ανήκειν», ώστε να μάθουμε ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται στην συνύπαρξη. Το εμπορευματοποιημένο αθλητικό σύστημα δεν το θέλει αυτό. Η ελπίδα όμως βρίσκεται στην επιλογή του καθενός!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 24 Μαΐου 2017

πηγή 

Δύο θαύματα του αγίου Μαρτίνου της Τουρς της Γαλλίας.



Κάποτε, ο άγιος Μαρτίνος έβαλε φωτιά σε έναν ειδωλολατρικό ναό κοντά στην Τούρς της Γαλλίας. Οι φλόγες εξαπλώθηκαν και πήγαν να κάψουν ένα γειτονικό σπίτι όμως ο άγιος Μαρτίνος απώθησε τις φλόγες θαυματουργικά. Σε μία άλλη περίπτωση ο άγιος ήθελε να κόψει ένα έλατο που βρισκόταν κοντά στον ειδωλολατρικό ναό που προαναφέρθηκε και το οποίο αποτελούσε αντικείμενο λατρείας για τους ειδωλολάτρες. Οι Δρυίδες συμφώνησαν να αφήσουν να κοπεί το δέντρο εάν ο Μαρτίνος στεκόταν στο σημείο όπου θα έπεφτε το δέντρο ώστε να τον πλακώσει. Ο Μαρτίνος δέχτηκε και θαυματουργικά το δέντρο άλλαξε κατεύθυνση και δεν τον πλάκωσε.  

Αγγλικό κείμενο
http://www.newworldencyclopedia.org/entry/Martin_of_Tours

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ο άγιος Cissa (Κίσα), ηγούμενος του Crowland της Αγγλίας.

Ο άγιος Cissa (Κίσα), ηγούμενος του Crowland της Αγγλίας.


 

Ο άγιος Cissa του Crowland ήταν ο διάδοχος του Guthlac στην ηγουμενία του Crowland και αναφέρεται στον βίο του αγίου Guthlac ο οποίος γράφτηκε από τον άγιο Felix. Σύμφωνα με τα Χρονικά του Crowland ο τάφος του ήταν δίπλα στου Guthlac, και όπως και ο τάφος του Guthlac, καταστράφηκε από τους Σκανδιναβούς. Τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Αβαείο του Thorney τον 10ο αιώνα.

Η προφητεία του αγίου Guthlac για τον άγιο Cissa.

Λίγο πριν από την κοίμηση του (του αγίου Guthlac)  η Ηγουμένη Edburga του Repton η οποία αγαπούσε και σεβόταν τον Guthlac του έστειλε ένα σάβανο και ένα μολύβδινο φέρετρο τα οποία είχε ετοιμάσει μόνη της. Τον παρακάλεσε να δεχτεί αυτά τα δώρα για τον Χριστό και τον ρώτησε, γνωρίζοντας για τις προφητικές του ικανότητες, να της αποκαλύψει ποιος θα ήταν ο επόμενος ηγούμενος του Crowland μετά από αυτόν. Ο Guthlac με ταπεινότητα δέχτηκε τα δώρα της και προείπε πως ο επόμενος ηγούμενος θα είναι ένας άνδρας ο οποίος τότε ήταν ακόμη ένας παγανιστής αλλά θα βαπτιζόταν σύντομα (εννοούσε τον άγιο Cissa) και η προφητεία του εκπληρώθηκε έπειτα.

Αγγλικό κείμενο εδώ και εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow          

Αν θες να γνωρίσεις τον Δημιουργό.


Αν θες να γνωρίσεις τον Δημιουργό, γνώρισε την δημιουργία γύρω σου.

Άγιος Κολουμπάνος της Ιρλανδίας. 

Αγγλικό κείμενο http://www.orth-transfiguration.org/resources/library/writings-of-the-saints/st-columbanus-543-615/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Ο ιερέας που έσωσε το «Αβέρωφ»

ΩΡΑΙΟΙ ΕΝΘΕΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Ο ιερέας που έσωσε το «Αβέρωφ»
(Μεγάλη Πέμπτη Απρίλιος 1941)

Image may contain: 1 person

O αρχιμανδρίτης Διονύσιος Παπανικολόπουλος με το πλήρωμα του ΑΒΕΡΩΦ

Απρίλιος του 1941.
Οι Γερμανικές δυνάμεις έχουν εισβάλει στην Πατρίδα μας. Σε λίγο θα ελέγχουν τα πάντα. Το πολυθρύλητο θωρηκτό του Πολεμικού Ναυτικού «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», πού είχε κατατροπώσει τον τουρκικό στόλο στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο, βρίσκεται τώρα αραγμένο στα νερά της Ελευσίνας, περιτριγυρισμένο από συρματοπλέγματα, για να ασφαλισθεί από τις τορπίλες των εχθρικών υποβρυχίων.
Η διαταγή του Γ.Ε.Ν. (Γενικού Επιτελείου Ναυτικού) απόλυτα αυστηρή: Απαγορεύεται ό απόπλους του. «Όμως, ή δόξα των Ελληνικών θαλασσών κινδυνεύει από κατάληψη των εχθρών ή αυτοβύθιση…
Τότε ήταν πού ό φλογερός στρατιωτικός ιερέας του «Αβέρωφ», ό Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Παπανικολόπουλος – μετέπειτα Μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης – πήρε τη δυναμική πρωτοβουλία και ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας. Ήταν Μεγάλη Πέμπτη και λίγο πριν τελέσει την Ακολουθία των Παθών στο εκκλησάκι του πλοίου, κάλεσε επειγόντως το πλήρωμα του υπερήφανου καραβιού και με βουρκωμένα μάτια τους είπε:
«Παιδιά μου, θέλουν να μας βουλιάξουν το θρυλικό μας καράβι. Το βαστάει αυτό ή ψυχή σας; Τέτοιο άδοξο τέλος θα έχει το πιο δοξασμένο καράβι μας, το «Αβέρωφ»;
Θα μας καταριόνται από’ τον ουρανό οι ψυχές των ηρώων μας ναυτικών, του Μιαούλη, του Κανάρη, τού Κουντουριώτη, της Μπουμπουλίνας.
Ιδέστε με τα ψυχικά σας μάτια, παιδιά, το Ναύαρχο μας Παύλο Κουντουριώτη στον ουρανό. Κλαίει, και μας εξορκίζει να μη δώσουμε τέτοιο τέλος στο καράβι, αλλά τέλος ανάλογο με τη δόξα του. Τι λέτε, παιδιά;».

Τότε όλοι οι ναύτες και οι αξιωματικοί είπαν: «Παπά, θα κάνουμε ότι μας πεις».
Και συνέχισε ό π. Διονύσιος:
«Πρέπει να πάρουμε το «Αβέρωφ» και να φύγουμε. Πρέπει να σώσουμε την τιμή του».
Το πλήρωμα συμφώνησε απόλυτα. Όμως συνέχισε ό ιερέας:
«Μα, πρέπει να είμαστε και εξηγημένοι. Θα λάβετε υπ’ όψιν σας ότι πεντακόσια τα εκατό έχουμε να βουλιάξουμε περνώντας το ναρκοπέδιο. Αν ό Θεός μας περάσει από κει χωρίς να πάθουμε κακό, έχουμε τριακόσια τα εκατό να βουλιάξουμε στο φράγμα της Ψυτάλλειας.
Αν κι εκείνο μας βοηθήσει ό Θεός να περάσουμε, έχουμε διακόσια τα εκατό να βουλιάξουμε στο δρόμο από τις βόμβες των αεροπλάνων. Αν και αυτό τον κίνδυνο περάσουμε, τότε θα σώσουμε την τιμή τού «Αβέρωφ» και του Ναυτικού μας.
Αν -Θεός φυλάξοι- βουλιάξουμε, τότε εμείς μεν θα πάμε όλοι δοξασμένοι στον ουρανό να βρούμε αιώνια ανάπαυση, ή τιμή δε τού Ναυτικού μας θα μείνει πάντα στην ελληνική ιστορία ένας θρύλος. Τι λέτε, έπειτα από αυτά, παιδιά;».

Και όλοι με δάκρυα φώναξαν: «Θα φύγουμε, Παπά, με το «Αβέρωφ» και ότι πει ό Θεός ας γίνει».
Ό ιερέας έκανε το σημείο του σταυρού λέγοντας «Ευλογητός ό Θεός» και συνέχισε: «Σήμερα είδα σε όραμα τον Άγιο Νικόλαο και μού είπε: Μη φοβόσαστε. Θα φθάσετε εκεί πού θέλετε. Ό Θεός είναι μαζί σας».
Και ενώ οι ναύτες ετοίμαζαν το καράβι, ό π. Διονύσιος άρχισε την ακολουθία των Άγιων Παθών. Αργά τη νύχτα περιέφερε τον Εσταυρωμένο σε όλα τα διαμερίσματα του πλοίου, στα κανόνια, στην αποθήκη των πυρομαχικών και τέλος Τον στερέωσε στον Πύργο της πρώρας και φώναξε: «Παιδιά μου, έχουμε κυβερνήτη τον Χριστό. Μη φοβάσθε. Θα νικήσουμε…».

averophMARIA

Σε λίγο άνοιγαν δίοδο στα συρματοπλέγματα. Το καράβι πέρασε το ναρκοπέδιο χωρίς να αγγίξει τις νάρκες.
Στη Ψυτάλλεια έκοψαν το φράγμα με το πρώτο κτύπημα σαν να ‘ταν κλωστή. Μετά ανέπτυξαν ταχύτητα προς την Τσακωνιά. Και τα ξημερώματα της Μεγάλης Παρασκευής βρέθηκαν στα ήσυχα νερά της Κυνουρίας. Και ασφαλίσθηκαν στις ακτές της κάτω από τις σκιές των πανύψηλων βουνών της. Κανένα βομβαρδιστικό των Γερμανών δεν αντιλήφθηκε το κρυμμένο αυτό δοξασμένο καράβι!
Με τα φώτα σβησμένα μόλις νύκτωσε, το «Αβέρωφ» κατευθύνθηκε με την πιο δυνατή ταχύτητα προς την Κρήτη. Και ενώ διέσχιζε ατρόμητα τα νερά του Αιγαίου, ό π. Διονύσιος είχε βγάλει τον Επιτάφιο και έψελναν όλοι μαζί τα Εγκώμια μέσα σε ατμόσφαιρα ουράνιας μυσταγωγίας.
Πρωί πρωί έφθασαν στη Σούδα. Και από εκεί μετά λίγες μέρες το θωρηκτό μας με το πιστό του πλήρωμα και εμψυχωτή τον ιερέα του Διονύσιο Παπανικολόπουλο έφθανε στην Αλεξάνδρεια!

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_788.html


Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Η Ανάσταση συνεχίζεται !!!

Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη



Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ίδια γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.
Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.
Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.

Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανηγύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου.

Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος» (κανόνας Πάσχα).

Η Ανάσταση συνεχίζεται. Κάθε φορά, που τελούμε τη θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστά μας όλα τα στάδια της ζωής του Χριστού. «Οδεύωμεν διά πασών των ηλικιών του Χριστού», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος.

Ο Χριστός γεννάται, στην «πρόθεση», που τελείται στην αριστερή κόγχη του ιερού που μοιάζει με φάτνη.
Ο Χριστός βγαίνει στο κόσμο για να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του, κατά τη μικρή είσοδο, που ο ιερέας βγαίνει με υψωμένο το Ευαγγέλιο.
Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για να θυσιαστεί, κατά τη μεγάλη είσοδο.
 Ο Χριστός υψώνεται πάνω στο Σταυρό και θυσιάζεται, κατά την προσφορά και τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, που γίνεται με την προσφώνηση: «Τα σα εκ των σων…».
 Ο Χριστός ανασταίνεται, κατά τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων, που πλημμυρίζει τη καρδιά από αναστάσιμη χαρά. Γι’ αυτό και ο λειτουργός, όταν κοινωνεί, ευθύς αμέσως λέει το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…».

Κάθε θεία Λειτουργία είναι μια ανάμνηση του Σταυρού και της Αναστάσεως. Είναι το σταυρώσιμο και αναστάσιμο Πάσχα. Ιδιαίτερα η Λειτουργία της Κυριακής έχει αναστάσιμο χαρακτήρα. Είναι η Λειτουργία της «μιας των σαββάτων». Την Κυριακή είναι όλα αναστάσιμα. Τα απολυτίκια των οκτώ ήχων, όλα αναστάσιμα. Αλλά και τα τροπάρια του όρθρου της Κυριακής. Κατεξοχήν αναστάσιμη είναι η περίοδος του Πάσχα, του Πεντηκοσταρίου, που αρχίζει τη νύχτα της Αναστάσεως και τελειώνει τη Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται κάθε φορά, που οι πιστοί έχουν Πάσχα. Οι κοσμικοί συνάνθρωποί μας μια φορά το χρόνο έχουν Πάσχα. Και ούτε αυτό αντιλαμβάνονται. Δεν το απολαμβάνουν. Νομίζουν, πως Πάσχα είναι το σουβλιστό αρνί, τα κόκκινα αυγά, το γλέντι και το ξεφάντωμα! Οι πιστοί γιορτάζουν το αληθινό Πάσχα, μάλιστα πολλές φορές στη ζωή τους. Όταν με πίστη ζουν το μυστήριο του Χρίστου, το μυστήριο του Σταύρου και της Αναστάσεως. Ζουν το νέο Πάσχα. Όταν κατορθώνουν και κάνουν μεγάλα περάσματα. Πάσχα σημαίνει διάβαση, πέρασμα. Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε, για να μας περάσει απ’ την ενοχή της αμαρτίας στη δικαίωση. Απ’ τα έργα του σκότους στην αγιότητα. Απ’ τη φθορά στην αφθαρσία.

Κάθε φορά, που ξεπερνάμε τα γήινα, που υπερπηδάμε τα προβλήματα, που υπερνικάμε τις θλίψεις, που περνάμε το ορμητικό ποτάμι της ζωής ή τη φουρτούνα της θάλασσας των πειρασμών, κάνουμε θαυμαστή διάβαση. Πάσχα γιορτάζουμε! Όταν αξιωνόμαστε να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού. Με τη Θεία Κοινωνία κάνουμε όχι απλώς διάβαση, αλλά υπέρβαση. Ξεπερνάμε τα μέτρα μας. Αποκτάμε θεϊκές διαστάσεις. Αποσπόμαστε απ’ τη γη. Ξεκολλάμε απ’ τη λάσπη. Ανερχόμαστε προς τον ουρανό. Γινόμαστε κοινωνοί του Χριστού. Κοινωνοί των παθημάτων Του και της Αναστάσεώς Του. Γινόμαστε κοινωνοί θείας φύσεως (Β’ Πέτρ. α’ 4). Γινόμαστε χριστοφόροι, θεοφόροι.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται στη ζωή των αγίων. Οι άγιοι είναι αμαρτωλοί, που αναστήθηκαν. Σ’ ένα τροπάριο παρακαλούμε· «Ανάστησον ημάς πεσόντας τη αμαρτία». Η αμαρτία είναι θάνατος. Η μετάνοια είναι ανάσταση. Νύχτα σκοτεινή η αμαρτία, μέρα λαμπρή η ζωή της μετανοίας. Κάθε χριστιανός, που μετανοεί, είναι ένας αναστημένος. Κάθε άγιος αποτελεί ζωντανή απόδειξη της δυνάμεως της Αναστάσεως. Η φωτεινή ζωή του αποτελεί ανταύγεια του αναστάσιμου φωτός.
Ο ιερός Χρυσόστομος στην ομιλία του «Εις το Άγιον Πάσχα», αναφερόμενος στους νεοφώτιστους χριστιανούς, για κείνους, δηλαδή, που βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μεγ. Σαββάτου, λέει:
 Θέλω ν’ απευθύνω το λόγο σ’ αυτούς, που τη φωτόλουστη αυτή μέρα αξιώθηκαν το θείο βάπτισμα. Οι νεοφώτιστοι είναι τα καλά δενδρύλλια της Εκκλησίας, τα λουλούδια τα πνευματικά, οι νέοι στρατιώτες του Χριστού. Πριν από χτες ο Κύριος μας βρισκόταν στο Σταυρό. Έτσι κι αυτοί, πριν από χτες βρίσκονταν στην κυριαρχία της αμαρτίας. Αλλά τώρα συναναστήθηκαν μαζί με το Χριστό. Ο Χριστός σωματικά πέθανε κι αναστήθηκε. Αυτοί ήσαν πεθαμένοι στο λάκκο της αμαρτίας. Κι απ’ την αμαρτία αναστήθηκαν. Η γη τώρα την άνοιξη τριαντάφυλλα και γιασεμιά κι άλλα λουλούδια μας χαρίζει. Το βαπτιστήριο με τ’ αγιασμένα νερά μας χάρισε σήμερα ανθόκηπο πιο όμορφο απ’ της γης.

Η αλλαγή του ανθρώπου αποτελεί την τρανότερη απόδειξη της Αναστάσεως. Απ’ τον τάφο της αμαρτίας ανασταίνεται ο άνθρωπος με τη δύναμη της μετανοίας.

Ποιό είναι δυσκολότερο; Το ν’ αναστηθεί ένας αμαρτωλός απ’ το μνήμα της ακολασίας ή το να αναστηθεί το σώμα του ανθρώπου απ’ τον τάφο της φθοράς; Φαίνεται το δεύτερο δυσκολότερο. Κι όμως, το πρώτο είναι. Για την ανάσταση των σωμάτων καμιά αντίσταση δεν προβάλλεται. Για την αλλαγή της ψυχής υπάρχει η αντίστασης της θελήσεως, του παλαιού άνθρωπου.

Πολύ δύσκολη η πνευματική ανάσταση. Το να γίνει: Ο θυμώδης, πράος. Ο χαρτοπαίκτης και φιλάργυρος, ελεήμων. Ο μέθυσος, εγκρατής. Ο σαρκολάτρης, σώφρων. Ο εγκληματίας, ήσυχος. Ο άγριος, άγιος. Αυτό το τόσο δύσκολο είναι γεγονός. Το βλέπουμε στο χώρο της χάριτος, στη ζωή της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία έχει τη δύναμη της μεταμορφώσεως, της αλλαγής του ανθρώπου. Είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως. Ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, είναι όχι μόνο ο αναστάς εκ νεκρών, αλλά και ο εγείρων τους νεκρούς. Είναι νεκρεγέρτης ο Ιησούς Χριστός. Αφού, λοιπόν, γίνεται το δύσκολο, η ανάσταση τόσων αμαρτωλών, δεν μπορεί να γίνει το εύκολο, η ανάσταση των σωμάτων κατά την κοινή ανάσταση;

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_893.html

Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mel / Moel) Επίσκοπος Ardagh της Ιρλανδίας (+488) – 6 Φεβρουαρίου

Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mel / Moel)

Επίσκοπος Ardagh της Ιρλανδίας (+488)

6 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Μελ ή Μόελ (St Mél / Moel) του Ardagh είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος του 5ου αιώνα στην Ιρλανδία, ο οποίος ήταν ανιψιός του Αγίου Πατρικίου του Φωτιστού της Ιρλανδίας. Ήταν ο γιος του Conis (ή Chonis) και της Αγίας Νταρέρκα (St Darerca) της αδελφής του Αγίου Πατρικίου. Η Αγία Νταρέρκα είναι γνωστή ως «Μητέρα των Αγίων» επειδή τα περισσότερα από τα παιδιά της (δεκαεπτά γιοι και δύο κόρες) εισήλθαν στη Μοναχική ζωή και πολλοί από τους γιους της έγιναν Επισκόποι και Άγιοι της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Μελ (St Mel) και οι αδελφοί του Melchu, Munis και Rioch συνόδευαν τον θείο τους Άγιο Πατρίκιο (St Patrick) στην Ιρλανδία και τον βοήθησαν στο ιεραποστολικό έργο του εκεί. Ο Άγιος Μελ και ο αδελφός του Melchu χειροτονήθηκαν Επίσκοποι από τον Άγιο Πατρίκιο. Αφού ο Άγιος Πατρίκιος έκτισε την εκκλησία στο Ardagh, όρισε τον Άγιο Μελ ως Επίσκοπο του Ardagh.

Ο Άγιος Μέλ (St Mel) βοήθησε στον Ευαγγελισμό της Ιρλανδίας, ενώ παράλληλα έκανε χειρωνακτική εργασία. Έχτισε επίσης το μοναστήρι του Ardagh, όπου ήταν επίσκοπος και ηγούμενος και είχε το δώρο της προφητείας.

Μια περίοδο ο Άγιος Μελ (St Mel) έζησε με τη θεία του, Lupait, στο αγρόκτημά της και κάποιοι συκοφάντες τους συκοφάντησαν ότι είχαν αμαρτωλές σχέσεις. Ο Άγιος Πατρίκιος πήγε να ερευνήσει. Καθώς συζητούσαν, ο Άγιος Μελ και η Lupait έκαναν δύο θαύματα με την προσευχή τους για να μαρτυρήσουν την αθωότητά τους. Ο Άγιος Μελ προσευχήθηκε και εμφανίστηκε ένα ζωντανό ψάρι στη μέση του αγροκτήματος και η Lupait έφερε ζεστά κάρβουνα χωρίς να καεί για να το ψήσουν και να το φάνε όλοι μαζί.

Ο Άγιος Μελ (St Mel) κοιμήθηκε οσιακά το 488 και η εορτή του είναι στις 6 Φεβρουαρίου.



Ερείπια από το αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Μελ (St Mel)
στο Ardagh της Ιρλανδίας

πηγή  

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Η αγία Brigid σώζει έναν άρχοντα από μία δολοφονία.

Η αγία Brigid σώζει έναν άρχοντα από μία δολοφονία.



Ένας άρχοντας, ο οποίος ζούσε στην πεδιάδα του Liffey. πήγε στην αγία μας και ζήτησε την ευλογία της. Η αγία τον ευλόγησε με χαρά. Με μεγάλη χαρά, ο άρχοντας επέστρεψε στο κάστρο του. Όμως την νύχτα, ένας θρασύς και εχθρικός άνδρας μπήκε μέσα στο κάστρο όταν όλοι κοιμόντουσαν. Παίρνοντας ένα κερί από ένα κηροπήγιο, έψαξε για τον άρχοντα. Τον βρήκε να κοιμάται και είχε δίπλα του το σπαθί του επάνω στο μαξιλάρι.  

Παίρνοντας το σπαθί του άρχοντα, ο εχθρός του το κάρφωσε με μεγάλη δύναμη τρεις φορές, όπως νόμιζε, στην καρδιά του άρχοντα και έπειτα έφυγε. Οι άλλοι ένοικοι του κάστρου ξύπνησαν έπειτα και ανακάλυψαν τι είχε συμβεί. Άρχισαν να φωνάζουν δυνατά και να θρηνούν πιστεύοντας πως ο αφέντης τους είχε δολοφονηθεί.

Όμως ο άρχοντας σηκώθηκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα και ανακάλυψαν πως η πληγή του δεν ήταν πολύ σοβαρή. Παρηγόρησε τους φίλους του λέγοντας: «Σταματήστε να θρηνείτε, γιατί η ευλογία της αγίας Brigid, την οποία μου έδωσε σήμερα, με προστάτεψε από αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο.»

Ο άρχοντας, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του για αυτό το θαύμα, επισκέφτηκε την αγία Brigid ευχαριστώντας την και προσφέροντας της πολύτιμα δώρα την επόμενη ημέρα. Η αγία μας, συμφιλίωσε έπειτα τον άρχοντα με τον εχθρό του.  

Αγγλικό κείμενο
https://archive.org/stream/lifeofstbrigidvi00ohanuoft/lifeofstbrigidvi00ohanuoft_djvu.txt

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Αλλά ας μην αφήνουμε να γίνονται οι σκέψεις λόγια

Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου



Έχεις πονηρές σκέψεις; Μην τις προφέρεις με λόγια· άφησέ τες να ησυχάζουν μέσα σου και γρήγορα εξαφανίζονται.Είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές κάνουμε πολλές πονηρές, απρεπείς και αισχρές σκέψεις.

Αλλά ας μην αφήνουμε να γίνονται οι σκέψεις λόγια, ώστε, πιεζόμενες προς τα κάτω, να εξασθενίζουν και να χάνονται. Γιατί, όπως ακριβώς όταν ρίξει κανείς μέσα σε λάκκο διάφορα άγρια θηρία και τον φράξει από πάνω, τα πνίγει εύκολα, ενώ αν αφήσει κάποιο άνοιγμα, για να αναπνέουν λίγο, τα ανακουφίζει πολύ και δεν τα αφήνει να χαθούν, αλλ’ αντίθετα τα εξαγριώνει περισσότερο, έτσι γίνεται και με τις πονηρές σκέψεις.

Όταν γεννηθούν μέσα μας, αν φράξουμε το δρόμο τους προς τα έξω, τις εξαφανίζουμε γρήγορα. Αν όμως τις εξωτερικεύσουμε με λόγια, και αυτές τις κάνουμε πιο δυνατές, αφού επιτρέψαμε να αναπνεύσουν με τη γλώσσα, και γρήγορα πέφτουμε από τη συνήθεια των αισχρών λόγων στα βάραθρα των παράλογων πράξεων.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_743.html