Google+ Followers

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Η γενική εξομολόγηση με τον Άγιο Πορφύριο – Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος (βίντεο)

Ομιλία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στο Μετόχι Κύκκου, στις 19 Μαρτίου 2014, στο πλαίσιο των συνάξεων του Φιλανθρωπικού Ομίλου Αποστόλου Βαρνάβα. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρεται σε προσωπικές εμπειρίες που είχε με τον Άγιο Πορφύριο. Μία από αυτές ήταν και η γενική εξομολόγηση που είχε με τον Άγιο Πορφύριο. Ο Πανιερώτατος κάνει λόγο για την κληρονομικότητα των διαφόρων παθών και αμαρτιών που κληρονομήσαμε από τους συγγενείς μας. Απαραίτητη είναι η γενική εξομολόγηση ως ορθόδοξος τρόπος θεραπείας και απαλλαγής της κληρονομικότητας αυτής, έτσι ώστε ο πιστός με βοηθό την εσωτερική ειρήνη της καρδίας του και τη Χάρη του Θεού, να μπορέσει να συνεχίσει την επιμελημένη μετάνοιά του.

Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι(Άγ.Ιωάννης Κρονστάνδης)



Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Με τη διαφορά πως το παιχνίδι αυτό δεν είναι αθώο αλλά αμαρτωλό.
Εμείς οι ενήλικες διαθέτουμε ώριμο μυαλό, γνωρίζουμε το σκοπό της ζωής μας. Επομένως δεν πρέπει να αμελούμε το σκοπό αυτό και ν' ασχολιόμαστε με ασήμαντα κι άσκοπα πράγματα. Γιατί έτσι η ζωή μας γίνεται ένα παιδικό κι ασυγχώρητο παιχνίδι.

  Διασκεδάζουμε με τα καλά φαγητά, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο για την απαραίτητη συντήρηση του σώματος, για τη στήριξη της πρόσκαιρης ζωής μας. Ευχαριστιόμαστε με τα καλά ρούχα, αντί να ντυνόμαστε απλά και διακριτικά, για να καλύψουμε το σώμα μας και να το προστατεύσουμε από τα στοιχεία της φύσης.
 Κολακευόμαστε με τα χρυσά και τα αργυρά που έχουμε, τα θαυμάζουμε ή τα χρησιμοποιούμε αν είδη πολυτελείας, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο εκεί που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και να τα μοιράζουμε τα περιττά σε κείνους που τα στερούνται.
 Υπερηφανευόμαστε για τα σπίτια μας, για την πολυτελή τους επίπλωση και την πλούσια και εκλεπτυσμένη διακόσμηση, αντί να αρκούμαστε σ' ένα ασφαλές σπίτι για να προστατευτούμε από τις καιρικές συνθήκες, καθώς και στ' απαραίτητα αγαθά που χρειάζεται το σπιτικό μας.
 Κομπάζουμε για τα χαρίσματά μας, για την ευφυΐα και τη φαντασία μας, ολ' αυτά όμως τα χρησιμοποιούμε για να υπηρετούμε την αμαρτία και τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, δηλαδή για εγκόσμια και φθαρτά πράγματα, μας διαφεύγει ότι ολ' αυτά πρέπει να τα θέσουμε κυρίως και πρωτίστως στην υπηρεσία του Θεού, για να γνωρίσουμε τον πάνσοφο δημιουργό όλων των πλασμάτων.

   Αγνοούμε ότι τα χαρίσματα μας δόθηκαν για να επιδιδόμαστε στην προσευχή, στην ικεσία, στην ευχαριστία και τη δοξολογία στο Θεό, να δείχνουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό και να υπηρετούμε μερικώς αυτόν τον κόσμο, που θα παρέλθει οριστικά.
 Καμαρώνουμε για τη μάταιη κοσμική γνώση μας, για την απόκτηση της οποίας δαπανήσαμε πολύτιμο χρόνο που μας δόθηκε μόνο για να προετοιμαστούμε, ώστε να κληρονομήσουμε την αιωνιότητα.
 Ξιπαζόμαστε συχνά για τις ασχολίες και τις επιχειρήσεις μας, για τα καθήκοντά μας, που πολλές φορές τα εκτελούμε με αδιαφορία και αμέλεια ή και με πονηρία, με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν την απληστία και τους εγκόσμιους στόχους μας.

   Μας αρέσει να βλέπουμε τα όμορφα πρόσωπα των γυναικών, μόνο και μόνο όμως για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας. Χαιρόμαστε για τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτουμε, αντί όμως να τον ξοδεύουμε για να εξαγοράσουμε την αιωνιότητα, τον χρησιμοποιούμε για παιχνίδια κι άλλες άσκοπες διασκεδάσεις.

  Τέλος θαυμάζουμε τον εαυτό μας, τον κάνουμε είδωλο μπροστά στο οποίο υποκλινόμαστε, μα έχουμε την απαίτηση να του υποκλίνονται και οι άλλοι!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_19.html

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Πως ο άγιος Ciaran δώρισε το αγγείο του βασιλιά σε φτωχούς και αιχμαλωτίστηκε και πως οι άγγελοι άλεθαν για χάρη του Ciaran.

Πως ο άγιος Ciaran δώρισε το αγγείο του βασιλιά  σε φτωχούς και αιχμαλωτίστηκε και πως οι άγγελοι άλεθαν για χάρη του Ciaran.



Μία ημέρα ο πατέρας του αγίου Ciaran έφερε στο σπίτι ένα βασιλικό αγγείο από το κάστρο του βασιλιά Furbithus για να το κρατήσει για λίγες ημέρες. Έπειτα ο βασιλιάς επιθύμησε να πάρει πίσω αυτό το αγγείο. Όμως ο άγιος Ciaran δώρισε το αγγείο του βασιλιά σε κάποιος φτωχούς ανθρώπους οι οποίοι ζήτησαν ελεημοσύνη στο όνομα του Χριστού καθώς δεν είχε τι άλλο να τους δώσει. Όταν το έμαθε αυτό ο βασιλιάς, οργίστηκε πολύ και διέταξε να αιχμαλωτιστεί ο Ciaran και να γίνει υπηρέτης του. Και για αυτό τον λόγο ο ευλογημένος Ciaran  οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία και ήταν σκλάβος στο κάστρο του βασιλιά Furbithus. Του δόθηκε η εντολή να γυρνάει τον χειρόμυλο καθημερινά για να φτιάχνει αλεύρι.

Όμως το θαυμαστό ήταν πως ο άγιος Ciaran καθόταν και μελετούσε δίπλα στον χειρόμυλο και ο χειρόμυλος γυρνούσε απαλά μόνος του χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση και άλεθε το σιτάρι μπροστά σε όλους. Γιατί άγγελοι του Θεού άλεθαν για τον Ciaran αόρατοι στα μάτια των ανθρώπων.

Και μετά από λίγο καιρό ένας άνδρας από την επικράτεια της Mumenia, καταγόμενος από την φυλή των Desi, ο οποίος ονομαζόταν Hiernanus, οδηγημένος από τη θεία χάρη ήρθε μαζί με δύο εξαιρετικά αγγεία, όμοια με το αγγείο του βασιλιά και τα δώρισε σαν λύτρα για την απελευθέρωση του αγίου Ciaran.

Όταν ο βασιλιάς άκουσε για το θαύμα με τον χειρόμυλο, δέχτηκε αυτά τα δύο αγγεία και ελευθέρωσε τον άγιο Ciaran. Προηγουμένως δεν δεχόταν τίποτα λόγο της οργής του. Έτσι ο άγιος Ciaran ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία του βασιλιά. Έπειτα ο Ciaran ευλόγησε αυτόν τον άνδρα και τη φυλή του για το καλό που του έκανε.

Αγγλικό κείμενο  http://www.gutenberg.org/files/16479/16479-h/16479-h.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow
 



Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Όταν φανερώθηκε ο Αγ.Νικόλαος σε μια σοβιετική ηθοποιό



Ονομάζεται Λιούμποβ Σοκόλοβα.Παρότι είναι γνωστή για δευτερεύοντες κυρίως ρόλους θεωρείται μία από τις μεγάλες ηθοποιούς του σοβιετικού και ρωσικού κινηματογράφου.
 Γεννήθηκε σε μία οικογένεια εργατών στο Ιβάνοβο το 1921.
Κοινωνική,γενναιόδωρη και ασυμβίβαστη,η Λιούμπον Σοκόλοβα κατάφερνε πάντα να εισάγει ακτίδες ειλικρίνειας και αλήθειας ακόμη και στις ταινίες που υπόκεινταν στους κομμουνιστικούς κανόνες.Είναι αλήθεια πως οι μεγάλοι κινηματογραφιστές της ρωσικής σχολής την υποστήριξαν στους ελιγμούς της ανάμεσα στους σκόπελους της λογοκρισίας,αποδεικνύοντας πως το ταλέντο είναι ανώτερο από τους ιδεολογικούς περιορισμούς.
Μέχρι το 2001- ημερομηνία του θανάτου της-έπαιξε σε πάνω από 370 ταινίες

 Εδώ όμως δεν θα μιλήσουμε για την νίκη του ταλέντου επί της ιδεολογίας,αλλά για το πως η Θεία Πρόνοια οδήγησε τα βήματά της σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.Αλλά και για την ευτυχία..



Ήταν το 1941 και μόλις είχε παντρευτεί στο Λένινγκραντ.Ο σύζυγός της ήταν τόσο ερωτευμένος που την ανέβαζε αγκαλιά μέχρι τον 6ο όροφο,σε μία πολυκατοικία χωρίς ανελκυστήρα,θυμάται η Λιούμποβ.Εδώ τους βρήκε ο πόλεμος.Για να συντηρηθεί εργάζονταν σ'ένα εργοστάσιο μαζί με την πεθερά της.Η πολιορκία της πόλης δεν είχε αρχίσει αλλά υπήρχαν πολλές δυσκολίες.
Ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων της,στις 31 Ιουλίου 1941,ενώ περπατούσε στον δρόμο μαζί με την πεθερά της,την πλησίασε ένας γέρος με καστανά μάτια και κοντό μούσι και της είπε:«Θα φας τόσο ψωμί(και της έδειξε το χέρι του, εννοώντας  ψίχουλα)αλλά θα ζήσεις πολύ και θα είσαι ευτυχισμένη.Εμένα με λένε Νικόλαο.Εαν θα έχεις κάποια ανάγκη να μου ζητήσεις.Ο καθένας ξέρει να σου πει που μπορείς να με βρεις.Να μάθεις όμως το ''Πάτερ Ημών''...και μερικές ακόμη λέξεις»

Μου ψιθύρισε τότε κάποιες λέξεις στα γερμανικά.'Επειτα απομακρύνθηκε και χάθηκε σαν να έλιωσε!-διηγείται η ηθοποιός στην Όλγα Σουμεάτσκαια,η οποία το 2011 επιμελήθηκε ένα ντοκυμαντέρ με θέμα την ζωή της Σοκόλοβα.

«Είσαι τυχερή Λιούμπα!Σου φανερώθηκε ο Άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός»μου είπε η πεθερά μου.Εγώ δεν ήξερα από τέτοια πράγματα,ήμουν είκοσι ετών.Την φράση στα γερμανικά όμως την συγκράτησα.Έπειτα ήλθε ο αποκλεισμός της πόλης,η πείνα.Άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους...ήταν φρικιαστικό.Κοντά στο Λένινγκραντ όμως έμεναν Γερμανοί.Όχι φασίστες.Από τους δικούς μας.Άρχισα να πηγαίνω σε αυτούς.Τους έλεγα εκείνες τις λέξεις,μου έδιναν ένα φτυάρι και εγώ έσκαβα τον κήπο τους.Σε αντάλλαγμα μου έδιναν πατάτες,κρεμμύδια,γάλα...Τα έφερνα σπίτι και η πεθερά μου έλεγε:«Λιούμπα,έσυ έγινες η τροφέας μας.»Έπειτα ο σύζυγός μου και η πεθερά μου πέθαναν από την πείνα.

 Η Λιούμποβ θα είχε την ίδια τύχη αλλά ως εκ θαύματος κατάφερε να ξεφύγει από τον αποκλεισμό,πιάνοντας έναν διάδρομο εκκένωσης.Έπειτα τελείωσε τις σπουδές της στην ηθοποιία.Έκανε ντεμπούτο με την πολεμική ταινία ''Διήγηση για έναν αληθινό άνθρωπο''(1948)και ακολούθησαν προτάσεις από πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες.



Η Σοκόλοβα με τον Νικήτα Μιχαλκώφ στην ταινία I Step Through Moscow (1964)

 Εξαιτίας των τραυμάτων από τον πόλεμο δεν επιθυμεί να ξαναπαντρευτεί.Το 1958 γνωρίζει τον μεγάλο έρωτα και παντρεύεται τον σκηνοθέτη Γκεόργκι Ντανέλια,ο οποίος βρισκόνταν στην αρχή της καριέρας του.Στα 38 της χρόνια γέννησε έναν γιό,τον Νικόλαο,ο οποίος θα γίνει και αυτός ηθοποιός.Αρρνήθηκε πολλούς μεγάλους ρόλους για να αφιερωθεί στην ανατροφή του γιού της.Ο Νικόλαος πέθανε στα 26 του χρόνια κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες,αφήνοντας πίσω του την σύζυγο και δύο κόρες.Για να ξεχάσει τον πόνο της αφιερώνεται στην δουλειά της.Μετά από λίγο καιρό την εγκαταλείπει και ο σύζυγός της για μία άλλη γυναίκα.Συνέχισε να δουλεύει ασταμάτητα στο θέατρο,στο ραδιόφωνο στον κινηματογράφο.

 Παρότι ήταν το αντίθετο του βεντετισμού,το κοινό ήταν το μόνο που έμεινε κοντά της πιστό.Την λάτρευε.Ποτέ δεν δέχονταν αρνητικούς ρόλους,θέλοντας να μεταδίδει μόνο αισθήματα θετικά.Οι ερμηνείες της ήταν πάντοτε συγκλονιστικές.Πολλοί θεωρούν ότι είχε μία μοίρα τραγική.Ο Άγιος Νικόλαος όμως την ονόμασε ευτυχή...

ΠΗΓΗ/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης-proskynitis.blogspot.

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_5.html

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"Κανών και υποτύπωσις" (Αγ.Σάββας ο ηγιασμένος)

Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ САВВА ОСВЯЩЕННЫЙ


  "Διηγούνται οι βιογράφοι του, πώς, τόσο πολύ κρατούσε την τάξη και τον κανόνα της νηστείας του, που, όταν βρήκε σε κάποιο δέντρο του κήπου όπου δούλευε ένα μήλο, το πέταξε και δεν το έφαγε, για να μην υποχωρήσει στον πειρασμό.
Και προχωρεί ο βιογράφος του σε μια ακατανόητη για τους πολλούς σήμερα λεπτομέρεια, πώς, από το δυνατό εκείνο πάλαιμα με τον πειρασμό, πήρε απόφαση να μη φάει ποτέ πια, σ'ολη τη ζωή του, κανένα μήλο. Πράγμα που το τήρησε αυστηρά, για να νικήσει το δαίμονα της γαστριμαργίας, όπως μας πληροφορούν τ'ασκητικά κείμενα. Αυτό ήταν κάτι προσωπικό βέβαια.

'Εγινε όμως, και κάτι άλλο, που έκαμε γνωστή την αρετή του και την μελλοντικήν αγιότητα του νέου μοναχού. Ο φούρναρης του μοναστηριού, είχε βραχεί και νοτίσει ως το κόκκαλο. 'Εβγαλε τα ρούχα του και τα'βαλε στον ζεστό ακόμα φούρνο, για να στεγνώσουν, κι εκεί τ'απολησμόνησε . 'Οταν όμως τα θυμήθηκε, είχαν ανάψει ξανά το φούρνο για να ψήσουν το ψωμί. Ποιός να περάσει τη φωτιά; Πετάγεται τοτε ο νεαρός μοναχός Σάββας, μπαίνει στον αναμένο φούρνο και βγάζει απ'το βάθος, τα στεγνωμένα ηδη ρούχα του φούρναρη, δίχως να καψαλιστεί ούτε μια τρίχα του.
'Ολοι τότε κατάλαβαν πως τούτος ο μοναχός είχε φτάσει πια σε μεγάλα μέτρα αρετής."

"Η Δρόσος του Πνεύματος" Π.Β.Πάσχου

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_50.html

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ιρλανδικά Χριστούγεννα με τους Kelly Family!

Πανέμορφα βίντεο με Ιρλανδικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια ερμηνευμένα από τους αγαπημένους Kelly Family: εδώ όλα τα τραγούδια:

«Τους κακούς λογισμούς με τις ''κλωτσιές'' να τους διώκης»(Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης)



 Πρόσεχε το μυαλό να μη σου φεύγη εδώ και εκεί, αλλά κόλλησέ το σφικτά εις το όνομα του Χριστού,και ωσάν να είναι έμπροσθέν σου, να Τον ικετεύης επικαλούμενος το όνομά Του με πόνον ψυχής και τότε θα ίδης πόσην ωφέλειαν θα βγάλης.

 Τους κακούς λογισμούς έξω γρήγορα με τις «κλωτσιές» να τους διώκης, «έξω, αλήτες», να φωνάζης, «από τον ναόν του Θεού, από την ψυχήν μου»! Δίωκε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν, μη τους αφήνης μέσα σου, διότι κινδυνεύεις να υποστής πληγήν και ύστερα χρειάζονται δάκρυα και στεναγμοί.

 Κάμνε υπομονήν, παιδί μου, φεύγε ως από φωτιά τους λογισμούς, διότι αυτοί ερημώνουν την ψυχήν, την ψυχραίνουν, την νεκρώνουν! Εάν όμως τους διώκωμεν με την οργήν, με την προσοχήν και την ευχήν, γίνονται πρόξενοι μεγάλης ωφελείας.

 Δια τούτο αγωνίζου, μη φοβού, επικαλού τον έτοιμον ιατρόν μας, δεν χρειάζονται πολλαί παρακλήσεις, δεν ζητεί χρήματα δεν συχαίνεται πληγάς, δέχεται τα δάκρυα, ως καλός Σαμαρείτης, περιθάλπει και επιμελείται τον τραυματισμένον από τους νοητούς ληστας. Ας σπεύσωμεν λοιπόν εις Αυτόν.



https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_96.html




Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Οι πάπιες του αγίου Colman του απογόνου του Fiachra.

Οι πάπιες του αγίου Colman του απογόνου του Fiachra.

Image result for celtic monastery cross

Στην εκκλησία του βρίσκονταν μερικές πάπιες τις οποίες δεν πείραζε κανένας.  Αν κάποιος τις έβαζε μέσα σε μία κατσαρόλα με νερό πάνω από τη φωτιά και αν ακόμη έκαιγε μεγάλη ποσότητα από ξύλα το νερό δεν ζεσταινόταν ώσπου να βγάλει τις πάπιες από μέσα και να τις πάει πίσω στη λίμνη τους.

Από το Μαρτυρολόγιο του Oengus. 27 Οκτωβρίου. Σελίδα 229.

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow  

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.



Το έχω ξαναπεί οτι μου άρεσε πολύ το δάσος.Είχα συνηθίσει στη μοναξιά κι ήθελα να είμαι μόνος.Ήθελα να ζώ έξω, και πιο πολύ τη νύκτα.Γι' αυτό το λόγο ανέβαινα πάνω σε ένα πρίνο, ψηλά, πάνω απο δυόμιση μέτρα.Έφτιαξα εκεί ένα κρεβάτι με σχίνους.Έκοψα σχίνα και τα έπλεξα με τα κλαδιά του πρίνου.Έβαλα απο πάνω μία κουβέρτα και τυλιγόμουνα.Ηταν πολύ ωραίο.
Ανέβαινα με μία σκάλα, που την είχα φτιάξει μόνος μου, κι οταν έφθανα πάνω, την τραβούσα και κανείς δεν με ενοχλούσε.Το κρεβάτι το είχε ζώσει μία αγράμπελη, που ευωδίαζαν πολύ ωραία τα άφθονα άνθη της.Κάτω απο τον πρίνο ηταν ένας πλούσιος σχίνος.Απείχε απ' τον πρίνο, απ' τη ρίζα του πρίνου, κανά δυό μέτρα με τρία.Ανέβαινα στο κρεβάτι σκαρφαλώνοντας.Εκεί ήμουν όλος προσευχή.Ήμουν Αγιορείτης.Ήθελα μοναξιά και ψαλτήρι.Αλλά και το "Κύριε Ιησού Χριστέ..."Προσευχόμουν ώρες εκεί στον πρίνο, μές στα λουλούδια της αγράμπελης, πάνω στο σχινένιο κρεβάτι μου.

Ένα βράδυ που σκαρφάλωσα στο κρεβάτι αυτό, το γεμάτο λουλούδια, έκανα την προσευχή μου.Ήταν νύκτα, μές την ερημιά.Το φεγγάρι έλουζε την πλάση.Με συνόδευαν τα αηδόνια, που μόλις είχαν ξυπνήσει και κελαηδούσαν.Είπα πολλα απο το ψαλτήρι και κυρίως το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με".
Σε μιά στιγμή σηκώθηκα όρθιος κι είπα νοερώς το απόδειπνο.Την ώρα που άρχισα να λέω την ευχή της Παναγίας, έφτιαξα μία εικόνα νοερή της Παναγίας:Πάνω σε έναν ωραίο, θείο και υψηλό θρόνο η Υπεραγία Θεοτόκος και γύρω γύρω τα τάγματα των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ, Σεραφείμ, των Μαρτύρων, των Αγίων, των Οσίων, των Προφητών.Μπροστά σε αυτό το μεγαλείο γονάτισα σαν ανάξιος κι άρχισα να λέω δυνατά:"Άσπιλε, Αμόλυντε, Άφθορε, Άχραντε, Αγνή Παρθένε Θεόνυμφε Δέσποινα...".
Δέος, τρόμος με κατέβαλε, οταν μία ακτίνα φωτεινή, που ερχόταν απο την Παναγία μας, χτυπούσε το κεφάλι μου, που είχα σκύψει ταπεινά ταπεινά για τη μεγάλη μου αναξιότητα.Αλήθεια σας λέγω, ηταν μπροστά μου η Υπεραγία Θεοτόκος κι έστελνε τη φωτεινή της ακτίνα σε εμένα τον ταπεινό!Καλογεράκι ήμουνα, παπάς βέβαια, κάπου εκεί είκοσι χρονώ..

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_8.html

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Tο “παλιατζίδικο” της ψυχής μας…

Ο άγιος γέροντας Πορφύριος μιλάει παραστατικά για την απώθηση ψυχικών τραυμάτων και αμαρτημάτων στο ασυνείδητο και την ανάδυσή τους σε απροσδόκητο χρόνο…




 Κάποτε ο Γέροντας είπε σε μια κυρία:“Πολλές από εσάς τις γυναίκες, ό,τι κατεστραμμένο και άχρηστο έχετε, παλιά και τρύπια κατσαρολικά, έπιπλα, παπούτσια και άλλα φθαρμένα πράγματα, πάτε και τα πετάτε σε κάποια απόμερη αποθήκη σας, κλειδώνετε την πόρτα και ησυχάζετε. Δεν ξέρετε όμως ότι θα έρθει στιγμή που αυτό το παλιατζίδικο θα το βρουν και θα εκτεθείτε”.
 
Έμεινα έκπληκτος από τα λόγια του Γέροντα. Διάβαζα εκείνες τις μέρες βιβλία ποιμαντικής ψυχολογίας, που μιλούσαν για απώθηση τραυματικών βιωμάτων από το συνειδητό στον ασυνείδητο χώρο της ψυχής και για την ανάδυσή του σε απροσδόκητο χρόνο.

Το ζωντανό παράδειγμα του Γέροντα, για την αποθήκη απορριμάτων, μου έλεγε πολύ περισσότερο, από ό,τι τα επιστημονικά εγχειρίδια. Ήταν σαφής ο συμβολισμός, ο αναφερόμενος στα αμαρτήματά μας, που δεν εξαλείψαμε με την μετάνοια και την εξομολόγησή μας, αλλά τα πετάξαμε βιαστικά στην αποθήκη της λήθης, για να απαλλαγούμε από την ενοχλητική παρουσία τους και που θα τα ¨βρει¨ο Θεός για να τα επαναφέρει στη μνήμη μας, “εν ημέρα κρίσεως”. Ήδη τα γνωρίζει, ενώ εμείς τα αγνοούμε.

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/t.html