Google+ Followers

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Lecture 3 Swanwick 2016: St Ephraim the Syrian (video)

Lecturer: Revd Fr Jonathan Hemmings, parish priest of Holy Cross, Morecambe, Lancashire.

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ




Μία σύνοδος (αγία και μεγάλη ή ο,τιδήποτε άλλο) μπορεί να γίνει σε ένα νησί μέσα στο πέλαγος. Μια σύνοδος μπορεί επίσης, παραδόξως, να γίνει σε ένα πέλαγος μέσα σε ένα νησί. Νησί είναι ο άνθρωπος, πέλαγος είναι ο εσωτερικός κόσμος του.

Εάν το έσω πέλαγος είναι ειρηνικό, θα γίνει απάνεμη οδός επικοινωνίας. Εάν μάλιστα γίνει ύδωρ ζωής, θα υπερχειλίσει, δροσίζοντας και ποτίζοντας τις άλλες ψυχές. Εάν όμως παραμείνει μια τρικυμισμένη και θολή θάλασσα, θα καταδικάσει τον άνθρωπο ξερονήσι άγονης γραμμής.

Πάντοτε στην εμπειρική και χαρισματική σκέψη και γραφίδα των αγίων Πατέρων η πραγματικότητα θεωρείται διττώς. Εξωτερικά και εσωτερικά. Η εκκλησιαστική τάξη καὶ ακολουθία προβάλλεται ως εικόνα της πνευματικής ακολουθίας στην πρόοδο της ψυχής. Έτσι υπάρχει ο ναός όπου συνάζονται οι πιστοί, αλλά και ο εσωτερικός ναός της καρδίας. Υπάρχει το θυσιαστήριο όπου τελείται το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας αλλά και το ένδον θυσιαστήριο, όπου επίσης τελείται το ευχαριστιακό μυστήριο. Η εκκλησιαστική δομή αντιστοιχεί στις αρετές, η Ευχαριστία καὶ μετάληψη αντιστοιχεί στη μυστική ενέργεια Πνεύματος εν τη καρδία.

Έτσι, υπάρχουν η ορώμενη Σύνοδος, όπου πολλοί άνθρωποι συνάζονται επί το αυτό, αλλά και η μυστική, αόρατη Σύνοδος, που λαμβάνει χώρα σε έναν άνθρωπο. Τόπος εδώ είναι το υπερώο που λέγεται νους, οφθαλμός της ψυχής ή βαθεία καρδία. Μέλη αυτής της συνόδου οι δυνάμεις της ψυχής: βούληση, επιθυμία, θυμός, λογισμοί. Πολύ απλά οι Πατέρες της ερήμου λένε: Σύναξε όλους τους λογισμούς σου, τοποθέτησε τους μπροστά στον Χριστό και όλοι μαζί ας πουν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ καὶ Θεῷ ἡμῶν».

Ο άνθρωπος «προσκυνεῖ ἐν αὐλῇ ἁγίᾳ» του Θεού, διευρύνοντας την καρδιά του στον αγιασμό. Η αυλή είναι η εκκλησιαστική σύναξη, αλλά πολύ περισσότερο είναι κατάσταση πνευματική, εσωτερική. Χωρίς την επουράνια διαγωγή, λέγει ο Μ. Βασίλειος σε Ομιλία του στους Ψαλμούς, κανείς δεν προσκυνεί «ἐν αὐλῇ ἁγίᾳ», ακόμη κι αν θεωρεί τὸν εαυτό του άξιο των αισθητών συνάξεων. Ο εγκαινισμός της Εκκλησίας προκύπτει από την εν Πνεύματι ανακαίνιση του καθενός μέλους του Σώματος. Η επουράνια εκκλησία συνάγεται μυστικώς στον έσω άνθρωπο. Εδώ αρχικώς τελεσιουργείται το μυστήριο της ενότητας του ανθρώπου και της ενότητας του κόσμου. Και ο δρόμος προς την ενότητα είναι η μετοχή στην μία Σοφία, το ένα Κάλλος, την Δικαιοσύνη, την Αγάπη, την Αγιότητα.

Πως μπορεί να υπάρξει ενότητα, σύναξη, κοινωνία, αν ο άνθρωπος που καλείται να ενωθεί με τους άλλους είναι δέντρο χωρίς ρίζα και χυμούς, χωρίς εσωτερική ενότητα; Χωρίς την αγία αυτή και μεγάλη σύνοδο όλα τα άλλα σχήματα είναι τρίμματα που συντρίβονται. Αυτά είναι τα ανθρώπινα που είναι μόνο ανθρώπινα και έχουν την αφετηρία τους σε ένα Εγώ που διεκδικεί υπερβατική αξία. Έργα βαρύγδουπα και ασθμαίνοντα, που τελειώνουν γρήγορα. Κι είναι πια όπως όταν περπατάς στην άνυδρη έρημο, στα ερείπια μιας έρημης από εκατοντάδες χρόνια πόλης: βλέπεις αγάλματα, προτομές, στήλες αφιερωματικές και επιγραφές, όπου ο καυτός άνεμος και η άμμος έχουν σβήσει ονόματα και ιστορίες. Και ό,τι έγινε, πρόσωπα και γεγονότα, βυθίστηκαν, έσβησαν στη φθαρτή δόξα.

Κάτι αντίστοιχο σκέφθηκε και ο νομοδιδάσκαλος Γαμαλιήλ, όταν το Συνέδριο των Εβραίων ήθελαν να θανατώσουν τους Αποστόλους: «Προσέχετε αδελφοί», τους είπε, «πολλοί νόμισαν ότι κάτι είναι, απέκτησαν οπαδούς, αλλά μετά το θάνατό τους όλα εξαφανίσθηκαν. Μείνετε λοιπόν μακριά από τους ανθρώπους τούτους κι αφήστε τους. Αν το θέλημα και το έργο τους είναι ανθρώπινο, θα καταλυθεί. Αν πάλι είναι από Θεού, δεν θα μπορέσετε να το σταματήσετε, και θεομάχοι επιπλέον θα βρεθείτε.» (Βλ. Πράξεις 5, 35-40)

Κάποιοι, με σοβαρότητα και ευγενές αίσθημα, αγωνιούν για τα ανθρώπινα έργα, μήπως μας οδηγήσουν μακράν του Θεού και της αληθείας. Άλλοι, πάλι, με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια σπεύδουν να φέρουν οι ίδιοι καύσωνα άνεμο, και με κοφτερά εργαλεία να ξύσουν ονόματα και κείμενα. Αυτοί φέρνουν την έρημο, προτού ο ίδιος ο χρόνος δοκιμάσει την ποιότητα και αντοχή των πραγμάτων. Σπεύδουν να εντοπίσουν εχθρούς, να κυνηγήσουν ληστές, αφήνοντας την δική τους πόρτα ανοιχτή και την αυλή τους απότιστη. Είναι αυτοί που επιζητούν «βαρβάρους», γιατί αυτοί είναι μια κάποια λύσις, δίνουν κάποιο νόημα στη ζωή, διέξοδο στα πάθη που κινούνται προς μάχην.

Κάποιος διάβασε πως ο Θεός έχει «πείσμα» για τη σωτηρία του ανθρώπου, και θεώρησε ότι μιμούμεθα το Θείο πείσμα με το να επιδιώκουμε με πείσμα να γίνει το θέλημά μας—και μάλιστα το «πρώτο» μας θέλημα, αφού αγαθό είναι το πρώτο θέλημα του Θεού. Αυτό είναι ένα παράδειγμα του πώς διαβάζοντας τους Πατέρες διαβάζουμε μάλλον αυτό που έχουμε στο (πολύ μικρό) μυαλό μας…

Όσοι μαζεύουμε σακιά με άμμο στην πόρτα μας ή λίθους αναθέματος, ας μπούμε στον κόπο να ανοίξουμε το Ευαγγέλιο, σε κάποια σελίδα τυχαία, να εστιάσουμε σε μια φράση και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: Εγώ το κάνω αυτό; Αξίζει εδώ να καταγράψουμε μια στιχομυθία με κάποιον νέο του εξωτερικού. Στον οποίον είπαμε: «Αντί να ψάχνεις συνεχώς για αιρετικούς, και να ασχολείσαι αποκλειστικά με τους άλλους, να ασκείς πολεμική και να κάνεις την ψυχή σου πεδίο μάχης, γιατί δεν στρέφεις την προσοχή σου και στα ελλείμματα της προσωπικής σου ζωής, στις αμαρτίες σου, στην πνευματική σου καλλιέργεια;» Η απάντηση ήταν καταπέλτης: «Γιατί αυτό εμένα μου δίνει ζωή.» Α, τί ωραία! Πόσες άραγε φαινομενικά γενναίες και ασυμβίβαστα ορθόδοξες συμπεριφορές καλύπτουν μιαν επικίνδυνη παθολογία; Ο κίνδυνος έρχεται από αλλού, από το ίδιο το υποκατάστατο της ζωής. Κι αυτή η απειλή ανέτοιμους μας βρίσκει και μας συνεπαίρνει.

Ας επιστρέψουμε στη συμβουλή των Πατέρων:

«Ἐν σεαυτῷ τὴν κτίσιν πᾶσαν κατόπτευε, καὶ τὰ πάντα εἰς ἑαυτὸν ἐννόει. Μὴ βλέπε πρὸς τὰ ἔξω, σύννευσον πρὸς τὰ ἔσω, σύστρεψον τὸν νοῦν ὅλον εἰς τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς ταμεῖον, ἀνείδωλον τῷ Κυρίῳ τὸν ναὸν εὐτρέπισον.» (Οσίου Νείλου, Επιστολή 119)
Αυτή είναι πριν από όλα η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος. Κάποιοι ούτε καν την υποπτεύονται, γιατί ο σπόρος του σπορέα έχει πέσει πάνω σε πέτρα. Κάποιοι τη χρησιμοποιούν εικονικά για τα κηρύγματά τους, γιατί ο σπόρος έχει από καιρό συμπνιγεί στην κοσμική φαντασία. Και κάποιοι τη συκοφαντούν, γιατί δεν τους εξυπηρετεί.

Σήμερα τονίζεται μονομερώς το εξωτερικό, η δομή, η σχέση, και παραθεωρείται το εσωτερικό, σαν κάτι φανταστικό. Αυτή η στάση ταιριάζει στον άνθρωπο της νέας εποχής. Σ’ αυτή τη μονομέρεια συμβάλλει και η χτισμένη στον αέρα θεολογία του προσώπου, από την οποία προκύπτει το πρωτείο εξουσίας και η κατάργηση της αγιοπνευματικής ισότητας.

Γι αυτό και ένα καλό που έγινε στην πρόσφατη Σύνοδο της Κρήτης ήταν η μνεία στην ησυχαστική παράδοση και στις Συνόδους που την επικύρωσαν. Αυτή η θεολογική παράδοση, που ομολογεί την πραγματική, προσωπική μετοχή στις άκτιστες ενέργειες του Θεού, είναι η ουσία που χωρίζει εμπειρικά την ορθόδοξη πίστη από την αίρεση. Η μέθεξη των θείων ενεργειών υπερβαίνει την έννοια και λογική της άτεγκτης ιεραρχίας και των εξουσιαστικών σχημάτων και συμπεριφορών, που χαρακτηρίζει την Ρωμαιοκαθολική εκκλησιολογία, και τελευταίως παρεισφρέει στα καθ’ ημάς.

Ευτυχώς, ακόμη κάθε Ορθόδοξος κληρικός και λαϊκός καταλαβαίνει ότι η πνευματική ένδεια δεν αναπληρώνεται από δομές και αξιώματα. Κι ότι, αν θέλουμε να βρεθεί η αλήθεια σε κάτι, θα την αναζητήσουμε στους Αγίους, τους ταπεινούς φίλους του Θεού με την φωτισμένη καρδιά, που έχουν κάνει το δόγμα ζωή. Αυτή την αλήθεια ο ίδιος ο πιστός λαός θα παραλάβει και θα φυλάξει. Αυτή η αλήθεια θα μείνει.

Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου

πηγή 



Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Άγιος William (Γουίλιαμ) της Gellone της Γαλλίας.

Άγιος William (Γουίλιαμ) της Gellone της Γαλλίας.

Gellone monastery

Ο καλόκαρδος William της Gellone (στα Γαλλικά Guillaume d'Orange, Guillaume Fierabrace και Marquis au court nez) ήταν Κόμης της Τουλούζ, ο οποίος, σαν πραγματικός Χριστιανός ιππότης, υπερασπίστηκε την μεσαιωνική Γαλλία κατά τη διάρκεια επιθέσεων ενός Μουσουλμανικού στρατού προς το τέλος του 8ου αιώνα και στις αρχές του 9ου. Προς το τέλος της ζωής του ίδρυσε ένα μοναστήρι στην Gellone στο οποίο έγινε μοναχός. Η ημέρα της μνήμης του είναι στις 28 Μαΐου.

Βίος.    

Ο William γεννήθηκε το 755 μέσα στις αριστοκρατικές οικογένειες της Γαλλίας. Ο πατέρας του ήταν ο Thierry ο Τέταρτος, ο Κόμης της Autun και της Τουλούζ. Η μητέρα του, ονόματι  Aldana, ήταν η κόρη του Charles Martel (Κάρολου Μαρτέλου), έτσι ο άγιος ήταν ξάδερφος του Charlemagne (Καρλομάγνου). Ο William πέρασε ένα μεγάλο διάστημα της νιότης του στην αυλή του Charlemagne.



Το 790, ο William έγινε Κόμης της Τουλούζ, ένας τίτλος που τον κράτησε μέχρι το 811, και του ανέθεσαν την προστασία του Louis του Ευλαβούς, γιου του Charlemagne. Το 793, ο William ήταν αρχηγός στην άμυνα ενάντια στον Hisham τον πρώτο στην περιοχή Orange ο οποίος έκανε έναν ιερό πόλεμο ενάντια στους Χριστιανούς της Αυστρίας και του Λανγκεντόκ και τελικά κατάφερε να τον νικήσει. Αργότερα ο Κόμης William συνάντησε τις Μουσουλμανικές δυνάμεις ξανά στην περιοχή Villedaigne όπου σταμάτησε την προέλαση τους αλλά δεν μπόρεσε να διώξει τους Μουσουλμάνους από την περιοχή Narbonne.  




Το 803, ο William ίδρυσε το μοναστήρι στην Gellone κοντά στη Lodève στην νοτιότερη Γαλλία. Ο Κόμης William ίδρυσε το μοναστήρι του υπό την καθοδήγηση του Βενέδικτου της Aniane, ενός Βενεδικτίνου μοναχού. Το 806, έγινε μοναχός και πήγε στο μοναστήρι του στην Gellone. Εκεί έμεινε μέχρι τον θάνατο του στις 28 Μαΐου του 812. Αγιοκατατάχθηκε το 1066. Μετά το θάνατο του, το μοναστήρι πήρε το όνομα του: Saint-Guilhem-du-Desert.  



Στην φωτογραφία βλέπουμε το μοναστήρι όπως είναι σήμερα.

Αγγλικό κείμενο
https://orthodoxwiki.org/William_of_Gellone

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

π. Σεραφείμ: Ένας Γάλλος Ορθόδοξος Μοναχός στη Νήσο Porquerolles της Γαλλίας (βίντεο)

Απόψεις περί των σχέσεων μεταξύ νευρολογίας, ενδοκρινολογίας και πνευματικότητος (Γέροντος Αρσενίου Μποκά)



Κάθε ἄνθρωπος, σκεπτόμενος πάντοτε στόν κόσμο καί γιά τήν ἐπέκεινα τοῦ τάφου ζωή, θά ἔπρεπε νά φροντίζη τό σῶμα του νά εἶναι πάντα ὑγιές μέ σκοπό νά φθάση μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του σάν ἕνα ἀνθρώπινο στήριγμα στήν προσπάθεια ἁγιασμοῦ ἑνός πιστοῦ χριστιανοῦ.

Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος βλέπει τόν σκοπό του μόνο σ᾿ αὐτή τήν ζωή, αὐτό σημαίνει ὅτι εἶναι μόνο σῶμα. Τά πάθη ἐσκότισαν τήν ὅρασί του καί δέν βλέπει πλέον τίποτε.

Πῶς ἐξηγεῖται αὐτό;

Ὁ Θεός ἔβαλε στήν φύσι τοῦ ἀνθρώπου μερικούς θεμελιώδεις νόμους, πού καλοῦνται ἔνστικτα, ὅπως εἶναι τό ἔνστικτο τῆς συντηρήσεως τῆς ζωῆς καί τό ἔνστικτο τῆς διαιωνίσεως τῆς ζωῆς. Αὐτά τά ἔχουμε κοινά μέ ὅλες τίς τάξεις τῶν ζώων, τά ὁποῖα ὅμως τά ἔχουν σάν σταθερές καθορισμένες ἀρχές τῆς ζωῆς τους. Μόνο ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά τά ὑπερβαίνει μέ τήν ἐλευθερία τῆς θελήσεώς του καί μέ τήν λειτουργία τῆς συνειδήσεώς του, νά τροποποιῆ τήν φύσι αὐτῶν τῶν σταθερῶν νόμων, μέ δύο τρόπους:

Μέ τήν ἐκ νέου ρύθμισί τους, ὁπότε μετατρέπονται σέ πάθη·
Μέ τήν μετατροπή καί μεταποίησί τους σέ ἀρετές καί τήν ἐλευθερία ἀπό τήν τυραννία τους, μέσῳ τῆς ἀσκήσεως καί τῆς μεθοδικῆς πνευματικῆς μάχης.
Ἔτσι, ἐάν ὁ ἄνθρωπος ὑπερβῆ μέ τόν πρῶτο, οἱ νόμοι τῆς ὑπάρξεως φυτεύονται στήν φύσι τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ρυθμισθοῦν ἐκ νέου, μετά ἀπό τήν γεῦσι τοῦ δηλητηρίου τῆς ἁμαρτίας πού ἔνοιωσαν. Ἔτσι:

-τό πάθος τῆς συντηρήσεως, ἐκδηλώνεται μέ τήν λαιμαργία  καί τήν μέθη.

-τό πάθος τῆς ἰδιοκτησίας, ἐκδηλώνεται μέ τήν φιλαργυρία, τήν ληστεία, τήν τσιγγουνιά…

-τό πάθος τῆς ἀναπαραγωγῆς, ἐκδηλώνεται μέ τήν ἀκολασία καί τά ἄλλα σαρκικά ἁμαρτωλά πάθη..

-τό πάθος τῆς ἐξουσίας ἐκδηλώνεται μέ τήν ὑπερηφάνεια.

Συνεπῶς, ἕνα ἔνστικτο πού φυτεύεται σάν νόμος ὑπάρξεως στήν φύσι τοῦ ἀνθρώπου, γίνεται ἁμαρτωλό πάθος, μέ τήν ἐλεύθερη συγκατά­θεσι τοῦ ἀνθρώπου. Πῶς ἐξηγεῖται αὐτό;  Ἡ ἐκπλήρωσις τοῦ ὁποιου­δήποτε ἐνστίκτου τῆς φύσεως συνοδεύεται ἀπό τήν ἡδονή. Ὁ ἄνθρωπος, μόνο ὁ ἄνθρωπος, ἀνάμεσα στίς ζωϊκές ὑπάρξεις, θέλει νά διαχωρίση τήν βιολογική ἐργασία τοῦ ἐνστίκτου στά δύο, θέλει νά χωρίση τόν σκοπό τοῦ ἐνστίκτου ἀπό τήν ἡδονή πού τό συνοδεύει, ἐπιλέγοντας τήν ἡδονή καί ἀρνούμενος τόν σκοπό της. Ζητῶνας σκοπίμως τήν ἡδονή, μέ ἀναπό­φευκτες συνέπειες ἐπάνω σέ ἄλλες συνέπειες, μέ τίμημα τήν ἀπώλεια τῆς ἐλευθερίας, τήν ὁποία, ὅταν τήν εἶχε τήν χρησιμοποιοῦσε μόνο γιά τό κακό, μέ τίμημα τήν ἐκ νέου ρύθμισι τῶν ἐνστίκτων στήν ὑπέρ φύσιν ζωή, τήν ὁποίαν δέν ἐνδιαφέρεται πλέον νά τήν καλλιεργήση. Διότι ὁ Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο νόμους, διά τῶν ὁποίων κατευθύνει τήν ζωή του καί τήν δύναμι νά θέλη ἤ νά μή θέλη νά τά σέβεται, δηλαδή, ἔδωσε στόν ἄνθρωπο τήν  ἐπικίνδυνη τιμή τῆς ἐλευθερίας τῆς θελήσεώς του.

Συνεπῶς, ἐάν ἀποφασίζη νά παραμένη στούς στόχους του, πού εἶναι σύμφωνοι μέ τόν Θεό, τότε θά ζήση κατά φύσιν μέ ὅλη τήν ἐλευθερία του. Ὅμως, ἐάν ἐπιλέξη νά πορευθῆ ἐναντίον τῶν νόμων τῆς ζωῆς, καί συνεπῶς ἐναντίον τῶν ἐπιθυμιῶν τοῦ Θεοῦ, τότε ἁμαρτάνει, φθείρεται ἡ ἐλευθερία του, ὁδηγεῖται στήν ἀναπηρία τῆς φύσεώς του καί κινδυνεύει ἡ ζωή του στήν  κυριολεξία.

Τά ἔνστικτα – αὐτές οἱ τυφλές δυνάμεις τῆς φύσεως – ἔχουν σάν σκοπό τήν προστασία τῆς ζωῆς, πού ἀπειλεῖται ἀπό τόν θάνατο. Πῶς ὅμως ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων ἐρύθμισαν ἐκ νέου τόν κανονικό αὐτό σκοπό τῶν ἐνστίκτων ἀκολουθώντας ἀποκλειστικά τήν ἡδονή, ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ στήν ἱκανοποίησί τους, ἀρνούμενοι τόν βασικό σκοπό τοῦ ἐνστίκτου; Μέ τόν τρόπο αὐτό οἱ ἄνθρωποι κατήντησαν δοῦλοι τῶν παθῶν τους καί ἔχασαν πλήρως τήν ἐλευθερία τους. Ἡ ἐπιδίωξις μόνο καί μόνο τῆς ἡδονῆς, δημιουργεῖ ὅλο καί περισσότερο τήν ἐπανάληψί της μόνο γιά σωματική ἱκανοποίησι, μέχρις ὅτου φθάση ὁ ἄνθρωπος στήν καταστροφή τῶν ὁποιωνδήποτε ἠθικῶν δεσμῶν καί ἐμποδίζοντας τίς δυνατότητες τῆς κανονικῆς λειτουργίας τοῦ ἐνστίκτου, φθάνουν μερικοί στήν τρέλλα.

Παρ᾿ ὅλα αὐτά ὑπάρχει καί δεύτερος σκοπός, πού μεταβάλλει τήν λειτουργία τοῦ ἐνστίκτου, ὁ θεῖος σκοπός, τόν ὁποῖον ἐμνημόνευσα καί παραπάνω. Διότι ἡ ἀνθρώπινη φύσις εἶναι σχηματισμένη ἀπό δύο φύσεις· μία τήν ἰδική μας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βιολογική, φυσική καί ἡ ἄλλη εἶναι ἡ πνευματική φύσις, μέ θεία καταγωγή, ἡ ὁποία κατοικεῖ προσωρινά στήν φυλακή αὐτοῦ τοῦ σώματος. Τό σῶμα καί τήν ψυχή πρέπει νά τά ὁδηγοῦμε σέ μία ἑνοποίησι, ἔτσι ὅπως ἦσαν στήν σκέψι τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ἀρχή τῆς δημιουργίας. Γι᾿ αὐτό, γιά νά μή γίνη ὁ ἄνθρωπος μόνο βιολο­γική φύσις «μόνο σάρκα», πέρα ἀπό τόν μηχανισμό τῆς λειτουργίας τοῦ ἀνθρώπου, τοποθετήθηκαν ἀπό τήν δημιουργία μας, δύο ἐνέργειες διοικητικές:

Λογοκρισία τῆς λογικῆς καί
μαρτυρία τῆς συνειδήσεως.
Γιά τόν μηχανισμό τῆς λειτουργίας τοῦ ἀνθρώπου ἠμποροῦμε νά εἰποῦμε κατ᾿ ἀρχήν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει περίπου 13 ἑκατομμύρια νεῦρα, τά ὁποῖα ἁπαρτίζουν τό νευρικό σύστημα καί τά ὁποῖα ἔχουν ἀνάγκη τροφῆς καί ἐκπαιδεύσεως:

Τό ὀξυγόνο τό ὁποῖο τά αἱμοσφαίρια τοῦ αἵματος τό φέρουν στόν ἐγκέφαλο.
Ἡ γλυκόζη εἶναι ἡ εἰδική ζάχαρι, πού ἑτοιμάζεται ἀπό τήν φύσι γιά τά νεῦρα.
Οἱ ὁρμόνες, δηλαδή τό προϊόν τῶν ἐνδοκρινῶν ἀδένων, οἱ ὁποῖες κινοῦν ὁλόκληρο τόν ὀργανισμό καί ἰδιαίτερα τό νευρικό σύστημα.
Ὁ ὕπνος, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ ὕπνος εἶναι ὑποχρεωτικός, γνωρίζοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος, χωρίς τόν ὕπνο πεθαίνει.
Μία ἀντίληψις τῆς ἀναγκαίας ζωῆς τῶν νεύρων, τά ὁποῖα φέρουν μέσα τους τήν ἐγκράτεια ἀπό ὁποιαδήποτε ὑπερβολή.
Στόν ὀργανισμό μας ἔχουμε διασκορπισμένα περισσότερους ἀδέ­νες,­ τῶν ὁποίων ἡ ἐσωτερική ἔκκρισις εἶναι οἱ ὁρμόνες. Αὐτές εἶναι ἕνα εἶδος ἁλάτων, ἕνα εἶδος χημικῶν οὐσιῶν, οἱ ὁποῖες ἔχουν σκοπό νά ἐρεθίσουν στήν πρᾶξι ἐσωτερικά ὄργανα, νά κινηθοῦν τά νεῦρα καί νά ἀνανεωθῆ ὁ νοῦς, νά μᾶς κάνουν τήν ζωή μας εὐχάριστη καί τό σπουδαι­ότερο μ᾿ ἕνα λόγο οἱ ὁρμόνες εἶναι οἱ πράκτορες πού βοηθοῦν στήν παράτασι τῆς ζωῆς. Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτούς τούς ἀδένες εἶναι κι αὐτοί πού παράγουν τό σπέρμα στόν ἄνθρωπο, καί οἱ ὁποῖοι, πρός διάκρισι ἀπό τούς ἄλλους, ἔχουν μία διπλῆ λειτουργία, μία ἐσωτερική -ἔκκρισις ὁρμονῶν – καί μία ἐξωτερική – παραγωγή ἐκφυομένων κυττάρων· δίπλα στούς ἄλλους σκοπούς ἔχουν ἐπί πλέον νά προκαλοῦν τήν λειτουργία τῶν ἄλλων ἀδένων καί δίνουν μία εἰδική διάπλασι, γεμάτη ἀπό εὐρρωστία πού προσδιορίζει ὁλόκληρο τό σῶμα, εἴτε τοῦ ἀνδρός, εἴτε τῆς γυναικός.

Μέσα στό αἷμα εὑρίσκονται ἐκτός ἀπό τίς  ὁρμόνες καί οἱ βιταμίνες, κυτταρική ἔκκρισις τοῦ κάθε ἱστοῦ ξεχωριστά, κατόπιν ὀξυγόνο, τοξίνες, μικρόβια καί ἄλλα.

Ὅλα αὐτά εὑρισκόμενα σ᾿ ἕνα τόπο ἀποτελοῦν τό ἐσωτερικό μας περιβάλλον, τό ὁποῖον πρέπει νά ἔχη μία κανονική σύνθεσι καί καθο­ριστική θέσι γιά νά λειτουργήση φυσιολογικά ὁ ὀργανισμός μας, διότι αὐτή εἶναι ἡ ἐπίδρασις ἐπάνω στό νευρικό σύστημα καί στήν κεφαλή, στόν ἐγκέφαλο.

Γνωρίζοντας αὐτά ἠμποροῦμε νά διακρίνουμε μία σχέσι συγκρού­σεων, καθώς καί μία καλή συγκατάθεσι μεταξύ τῆς λογικῆς καί τοῦ ἐνστίκτου, ἐπειδή κατά τήν ἀντίληψι τῆς ζωῆς, αὐτοί οἱ δύο ἀδένες ἔχουν μία στενή σχέσι. Ἔτσι, κατά ἕνα ὑπερβολικό τρόπο, λειτουργοῦν ὅλοι οἱ ἐνδοκρινεῖς ἀδένες, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει, γιά παράδειγμα, τήν ἀντίληψι τῆς ζωῆς κατά τόν Ἐπίκουρο καί τῶν διαδόχων του πού βασίζονται στήν σαρκική ἡδονή. Ὅμως, ὅταν ἔχης μία καλλίτερη ἀντίληψι γιά τήν ζωή, δηλαδή τήν χριστιανική θέωσι, τότε δέν παράγεται αὐτή ἡ ἔκκρισις ὁρμονῶν, διότι ἐγκρατεύεσαι ἀπό ἁμαρτίες σαρκικές.

από το βιβλίο: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ» – ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ
ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – Μ.Δ.Γ – 2003

πηγή 

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Άγιος Benen (ή Benignus). Υποτακτικός και ψάλτης του αγίου Πατρικίου και επίσκοπος της Armagh.

Άγιος Benen (ή Benignus). Υποτακτικός και ψάλτης του αγίου Πατρικίου και επίσκοπος της Armagh.

Κοίμηση 467

Kilbennan St. Benin's Church Window St. Benen Detail 2010 09 16.jpg

Ο άγιος Benen ήταν γιος του Sescnen, υποτακτικός του αγίου Πατρικίου και διάδοχος του στην επισκοπή της Armagh. Καταγόταν από την φυλή του Cian. Το όνομα της μητέρας του ήταν Sodelbh. Το όνομα του σημαίνει αγαθός. Του έδωσαν αυτό το όνομα γιατί ήταν αγαθός και πιστός. Ήταν παρθένος και ποτέ δεν εγκατέλειψε την παρθενία του. Όταν ήταν ψάλτης στην Armagh μαζί με τον άγιο Πατρίκιο, η Earcnat, κόρη του Daire, τον ερωτεύτηκε και την πρόσβαλε μία αρρώστια με αποτέλεσμα να πεθάνει ξαφνικά. Ο Benen της πήγε νερό το οποίο είχε ευλογήσει ο άγιος Πατρίκιος και αφού το έριξε επάνω της εκείνη αναστήθηκε και ήταν απόλυτα υγιείς. Έπειτα αγάπησε τον Benen πνευματικά και πήγε στον άγιο Πατρίκιο και του εξομολογήθηκε όλες τις αμαρτίες της. Μετά έγινε μοναχή και μετά το θάνατο της η ψυχή της αναπαύτηκε ειρηνικά. Το όνομα του Θεού, του αγίου Πατρικίου και του Benen δοξάστηκαν χάρη σε αυτό το θαύμα.

Από το Μαρτυρολόγιο του Donegal. 9 Νοεμβρίου. Σελίδα 301.

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ. ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ.

ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ
Χρυσοστόμου Κουτλουμουσιανοῦ ἱερομονάχου


Κάντε κλικ εδώ  για να διαβάσετε το κείμενο του πατέρα Χρυσόστομου. 

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Άγιος Caencomhrac.

Άγιος Caencomhrac.

 

Ο άγιος Caencomhrac ήταν Επίσκοπος της περιοχής Inis Endaimh (Νήσος Endaimh), στη Loch Ribh (Λίμνη Ribh). Προηγουμένως ήταν Επίσκοπος του Clonmacnoise (ή Cluain-mic-Nois στα Ιρλανδικά). Καταγόταν από την φυλή των Muintir Degha. Εγκατέλειψε το Clonmacnoise γιατί οι κάτοικοι τον δόξαζαν και τον τιμούσαν σαν προφήτη και έτσι πήγε έπειτα να αναζητήσει μια ησυχαστική ζωή στην Loch Ribh.

Από το Μαρτυρολόγιο του Donegal. 23 Ιουλίου. Σελίδα 199.

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow