Google+ Followers

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

Άγιος Αντώνιος

Σχετική εικόνα

 Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς.

 Επίσης και εκείνοι που είναι παραδομένοι σε σαρκικά αμαρτήματα φροντίζουν να είναι όλοι οι άλλοι χειρότεροί τους, νομίζοντας οι δυστυχείς ότι επειδή θα είναι πολλοί οι αμαρτάντοντες, θα εξασφαλιστούν οι ίδιοι από την κατηγορία.

 Η χαλαρή ψυχή χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας, γιατί έχει μέσα της ασωτεία, υπερηφάνεια, απληστία, θυμό, αυθάδεια, μανία, φόνο, στενοχώρια, φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, ραθυμία, λύπη, δειλία, ασθένεια, μίσος, φιλοκατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λησμοσύνη του Θεού.

Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_427.html


Σχετικά με την ασκητικότητα του αγίου βασιλιά Olaf της Νορβηγίας.

Σχετικά με την ασκητικότητα του αγίου βασιλιά Olaf της Νορβηγίας.

 


Κάποτε συζητούσε ο άγιος επίσκοπος Sigfrid (φωτιστής της Σουηδίας) με τον βασιλιά Canut. Ο βασιλιάς Canut ήταν παλιά στενός φίλος του Olaf όμως έπειτα άρχισε να τον ζηλεύει και τώρα τον κατηγορούσε για την πολυτελή ζωή του.

Έλεγε ο Canut: «Εγώ φοράω ένα λινό και όχι ένα μεταξωτό πουκάμισο, ένα πορφυρό ένδυμα και όχι ένα βελούδινο ή μωβ. Πίνω μόνο μπίρα και όχι υδρόμελι. Όμως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι και ένα βελούδινο ένδυμα. Έχει τα ποιο εκλεκτά φαγητά ετοιμασμένα για αυτόν και ένα αγγείο με κρασί βρίσκεται στο τραπέζι του».

Ο επίσκοπος Sigfrid απάντησε: «Είναι αλήθεια, άρχοντα μου, πως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι, όμως φοράει ένα μάλλινο ένδυμα κάτω από το πουκάμισο για άσκηση και άλλο ένα ένδυμα που φτάνει από τους γοφούς του μέχρι την ωμοπλάτη του και είναι επενδυμένο με σίδερο. Θα παρατηρήσεις πως όταν ο βασιλιάς Olaf κάθετε στη θέση του και τα ποιο εκλεκτά φαγητά σερβίρονται μπροστά του, υπάρχει ένα ανάχωμα στο σημείο όπου κάθεται. Εκεί κρύβεται ένας παράλυτος και αυτός είναι που τρώει τα εκλεκτά φαγητά. Ο Olaf τρώει ψωμί και αλάτι. Υπάρχει ακόμη και ένα αγγείο με νερό και αυτό είναι που πίνει ο Olaf και δεν πίνει τίποτα άλλο. Ο παράλυτος πίνει όλο το κρασί.»

     
Αγγλικό κείμενο
http://www.orthodox.net/western-saints/olaf-martyr-king-of-norway.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Άγιος Τρύφωνας της Pechenga ο Φωτιστής των Λαπώνων.

Άγιος Τρύφωνας της Pechenga ο Φωτιστής των Λαπώνων.



Το 1495, ο Τρύφωνας γεννήθηκε σε μία ιερατική οικογένεια στην πόλη του Torzhok στην επικράτεια του Novgorod της Ρωσίας. Τον βαπτίσανε με το όνομα Μητροφάνης και σε νεαρή ηλικία αισθάνθηκε την επιθυμία να υπηρετήσει τον Θεό και να ακολουθήσει τη ζωή του ερημίτη. Παρότι τους γνώριζε μόνο από προμηθευτές ψαριών, ο Μητροφάνης αποφάσισε από νωρίς να πάει στους Σάμη, παγανιστές κάτοικοι της Λαπωνίας, και να διαδώσει σε αυτούς το Ευαγγέλιο του Θεού. Παρακινημένος από μία φωνή, καθώς προσευχόταν μέσα στο δάσος, να πάει στην «διψασμένη γη» να κηρύξει στους παγανιστές, ο Μητροφάνης ταξίδεψε βόρεια στις άγριες χώρες της χερσονήσου Kola γύρω στο έτος 1520. Εγκαταστάθηκε στην ακτή του ποταμού Pechenga και άρχισε να γνωρίζεται με τους ανθρώπους, τη γλώσσα τους, και τα παγανιστικά πιστεύω τους.          

Οι Λάπωνες υποδέχτηκαν το κήρυγμα του Μητροφάνη με δυσπιστία. Οι μάγοι τους υποκινούσαν τον κόσμο εναντίων του, προκαλώντας του πολλές δυσκολίες, προσβολές, ακόμη και ξυλοδαρμούς. Συχνά αναγκαζόταν να κρύβεται σε σπηλιές. Ζούσε τη ζωή ενός ασκητή, αφιερώνοντας τις νύχτες του στην προσευχή. Χάρη στα σοφά και ευγενικά του λόγια και χάρη στην πραότητα του, διαπίστωσε πως ο αριθμός εκείνων που τον άκουγαν αυξήθηκε. Σύντομα, πολλοί πίστεψαν στον Χριστό. Τον βοήθησε πολύ στο έργο της διάδοσης του Ευαγγελίου η άφιξη του μελλοντικού αγίου Θεοδώρητου, ενός μοναχού από το Μοναστήρι Solovetsky, ο οποίος γνώριζε τη γλώσσα των Σάμη. Καθώς ο αριθμός των πιστών αυξανόταν, ο Μητροφάνης και ο Θεοδώρητος, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Μακάριου του Novgorod,  έχτισαν για αυτούς μια εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα. Όμως, δεν τους βάπτισε ο ίδιος.

 


       
Το 1532, ο ιερομόναχος, πατέρας Ηλίας, πήγε στο ερημητήριο του Μητροφάνη για να βαπτίσει όλους όσους ήθελαν να βαπτιστούν και να κάνει τα θυρανοίξια του ναού. Έκανε μοναχό τον Μητροφάνη δίνοντας του το όνομα Τρύφωνας. Δίπλα στην εκκλησία, ο Τρύφωνας εγκατέστησε το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας της Pechenga, στο οποίο έγινε ηγούμενος. Αργότερα ο Ηγούμενος Gury έγινε ηγούμενος του μοναστηριού το οποίο έλκυε όσους αναζητούσαν τη ζωή του μοναχού μέσα στην ερημιά. Το 1556,  οι δύο μοναχοί ταξίδεψαν στην Μόσχα όπου τους έκαναν μία πλούσια δωρεά, η οποία επέτρεψε στο φτωχό μοναστήρι να συνεχίσει.  

Έπειτα ο Τρύφωνας εγκατέστησε το ερημητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο σημείο του πρώτου του κελιού στον ποταμό Pechenga. Με την δική του επιθυμία το Ερημητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έγινε ο τόπος της ταφής του. Ακόμη, κοντά στα τότε σύνορα ανάμεσα στην Νορβηγία και τη Ρωσία, ο Τρύφωνας έχτισε στο στόμα του ποταμού Paats (Paatsjoki)  μία εκκλησία αφιερωμένη στους αγίους Boris και Gleb, μία εκκλησία που υπάρχει και σήμερα.  

Ο Τρύφωνας κοιμήθηκε, σαν ο Φωτιστής των Σάμη, στις 15 Δεκεμβρίου, του 1583, στην ηλικία των 88, έχοντας ζήσει στην Pechenga για σχεδόν εξήντα χρόνια. Σύντομα μετά τον θάνατο του οι ντόπιοι άνθρωποι άρχισαν να τον τιμούν σαν άγιο.    


Πριν από τον θάνατο του, ο άγιος Τρύφωνας προείπε για την καταστροφή του μοναστηριού της Αγίας Τριάδος της Pechenga από τους Σουηδούς. Αυτό συνέβη το 1589, με τον θάνατο πολλών μοναχών και εργατών. Όταν το μοναστήρι ξαναχτίστηκε, μεταφέρθηκε στην χερσόνησο Kola. Εκεί χτίστηκε και μία εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Τρύφωνα και πάνω στον τάφο του χτίστηκε μία εκκλησία αφιερωμένη στην Υπαπαντή του Κυρίου.    


Αγγλικό κείμενο
https://orthodoxwiki.org/Tryphon_of_Pechenga

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Στον εικοστό αιώνα Φαρισαίοι ήσαν οι φύλακες των αθέων ολοκληρωτικών καθεστώτων

Αποτέλεσμα εικόνας για gulags orthodox christians

Στον εικοστό αιώνα Φαρισαίοι ήσαν οι φύλακες των αθέων ολοκληρωτικών καθεστώτων, η νομενκλατούρα τους. Θέλησαν να εξοντώσουν τον Χριστό με τις μεθοδεύσεις τους. Ηττήθηκαν κατά κράτος. Καταποντίστηκαν. Οι σύγχρονοι φαρισαίοι επανέρχονται στις μεθόδους των προγόνων τους, της εποχής του Χριστού.

Κατασκευάζουν ανύπαρκτες κατηγορίες, ότι ο χριστιανισμός οδηγεί στη θρησκευτική ανελευθερία και πρέπει να εξοβελιστεί από τη δημόσια σφαίρα, ως γνήσιοι υποκριτές διαστρέφουν την αλήθεια και την φύση των πραγμάτων και τη διαστροφή την ονοματίζουν «εκσυγχρονισμό», βρίσκουν προδότες εντός του Χριστιανισμού, δημιουργούν λόμπι πίεσης της πολιτικής εξουσίας για να περνούν την ιδεολογία τους και πιστεύουν ότι έτσι θανατώνουν τον Χριστό….
Όμως και αυτοί απατώνται. Θα ηττηθούν.-



Από το βιβλίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος»

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_539.html

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ορθοδοξία: Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) Ισαπόστολος & Επίσκοπος Tullich Σκωτίας (+678) – 19 Ιανουαρίου

___2839439-1.jpg

Η αρχαία Ορθόδοξη εκκλησία που έκτισε ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan)

στο Cowie της Σκωτίας τον 7ο αιώνα

9535367.jpg

Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan / Nachlan)

Ισαπόστολος & Επίσκοπος Tullich Σκωτίας (+678)

19 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ναθάλαν ή Νάχλαν (St Nathalan ή Nachlan) είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος που έδρασε στην περιοχή Aberdeenshire της Σκωτίας.

Ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) γεννήθηκε στο χωριό Tullich της Σκωτίας, όπου και έγινε Επίσκοπος. Η παλαιότερη εκκλησία στο Tullich ιδρύθηκε από τον Άγιο Ναθάλαν τον 7ο αιώνα. Επίσης, έχτισε εκκλησίες στο Bothelim και στο Colle της Σκωτίας. Ο Άγιος Ναθάλαν ήταν ένας ευγενής που καλλιεργούσε τη γή. Κατείχε μια μεγάλη περιουσία, την οποία καλλιέργησε και μοίρασε τη συγκομιδή απλόχερα στους φτωχούς.

Ο Άγιος Ναθάλαν ήταν ένας από τους Αποστόλους της Σκωτίας και κατασκεύασε το πρώτο μικρό παρεκκλήσι στο ανεμοδαρμένο Cowie της Σκωτίας κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα.

Ένα πολύ βροχερό καλοκαίρι ο μεγάλος Άγιος Ναθάλαν, στην αδυναμία μιας στιγμής, καταράστηκε τη βροχή η οποία εμπόδιζε την συγκομιδή. Αμεσώς μετανόησε και ως πράξη  μετάνοιας για τη μεγάλη αμαρτία του που καταράστηκε την δημιουργία του Θεού έβαλε αλυσίδες με λουκέτο στο δεξί του χέρι και στο δεξί πόδι του, πέταξε το κλειδί στον ποταμό Dee και αλυσσοδεμένος ξεκίνησε με τα πόδια να πάει στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση.

Όταν έφτασε στη Ρώμη κάθισε για δείπνο και όταν έκοψαν στη μέση ένα μεγάλο μαγειρεμένο ψάρι βρήκε το κλειδί των αλυσσιδών του το οποίο είχε ρίξει στον ποταμό Dee πολλούς μήνες προηγουμένως.

Ο Άγιος Ναθάλαν (St Nathalan) κοιμήθηκε οσιακά το 678 και τιμάται ως ένας από τους Ισαποστόλους της Σκωτίας.

https://saintsofmyheart.wordpress.com/2017/02/21/6845-456/

ON MARTIN SCORSESE’S MOVIE “SILENCE”

“Silence”, a shot from the movie.
“Silence”, a shot from the movie.

After a series of gangster movies which he shot in great numbers in the 1990s and 2000s and which ensured his popularity among film fans and film critics, after his “black” comedy, “The Wolf of Wall Street”, which focused on the financial crisis, Martin Scorsese has returned to the theme of his scandalous religious tragedy “The Last Temptation of Christ” (which was not a success precisely because it involved blasphemy against Christ) by making a new and rather controversial movie on spiritual temptations, tests of faith, and search for God.

Today, when ISIS is persecuting Christians worldwide, when wearing crosses around the neck [while at work] is banned in a number of European countries, when Christianity is being demonized all over the world, it’s a wonder that a movie that praises martyrdom for Christ has appeared. The secret is obviously in Scorsese’s biography as a film director—at present he is allowed to shoot anything. However, not one of the major Hollywood studios agreed to produce this project so the director was limited to dealing with the small studios.

Shooting, as usual, his three-hour movie in a big way, Scorsese has developed three-dimensional techniques of narration, rich in brilliant dialogues, intense action scenes, excellent acting, and sharp psychological confrontations between the characters. Though the cut and the camera shooting from four points show it is a Hollywood production. First of all, we should note the good and even almost perfect performance of Andrew Garfield who is convincing in displaying the spiritual wavering and hesitation of his character, from firm faith to brokenness after betrayal.

The film director raises the problem of spiritual betrayal, the renunciation of faith—the faith everything around and inside you (including your blood) is calling you to. But Scorsese is mistaken in thinking that the main thing is to keep faith inside you, while the renunciation of faith is just a formality through which your life and those of others can be saved. If it were just a formality, the persecutors wouldn’t have demanded it so fiercely and wouldn’t have executed Christians for disobedience. What delights you the most in this film (which is a remake of a movie by Masahiro Shinoda) is the firm faith of common people; they are not versed in theology, yet their faith proves to be stronger than that of well-educated clergymen. They (the simple folk) consciously went to their death and (whatever Priest Ferreira, the main character’s antagonist, might have said) they died not for the man whom they respected, but for God.

The episode of the main character’s fall was shot spectacularly. Here Scorsese applied all his skills in order to create a psychologically depressing, dismal atmosphere: The character waits for God’s reply but hears only the devil’s voice inside him, calling him to betrayal. In the meantime, there is the sound of the voices of two tempters, which made the main character’s choice even more difficult. The actor Liam Neeson who played Priest Ferreira appeared only towards the end of the picture to play the role of a devilish figure who calls for betrayal: the apostate priest, spiritually broken due to trials and tribulations, is now tempting another, hesitating and analyzing priest.

In the scenes of their conversations Scorsese nearly reaches the energy of Robert Bresson [a French film director (1901-1999)], reminding the viewers of “The Diary of a Country Priest” [a 1951 film directed by Bresson and based on the novel with the same name by the French writer Georges Bernanos]. Here the rottenness of the “reflective consciousness”, full of doubts, reveals itself—it is considerably weaker than the integral thinking of ordinary people, which is “solid as a rock”. Where an intellectual would fall an ordinary man will stand: the latter has more courage and steadfastness in the hour of trials because he is not preoccupied with analyzing himself, going over his own behavior point by point, as intellectuals and cultivated persons usually do.

“Silence” is not so much a movie about the silence of God as a movie about the silence of the consciousness of martyrs, which is very necessary in the hour of trials. If it is not silent, accepting suffering with patience, if it starts analyzing and questioning everything, then it will not withstand and will betray its ideals. This is what Martin Scorsese’s movie is about. Raising the problem of Christian martyrdom, the director makes much broader generalizations than were expected—he creates a picture of betrayal as such and reflection on its source.

It is worth paying attention to the figure of Kichijiro, an apostate who repeatedly renounces Christ but then wholeheartedly repents. Unlike his relatives and friends who are strong in spirit, Kichijiro is weak. He can be described as an alter ego of the main character who renounces his faith only once but gives up immediately after that. The character asks himself, “Did Christ really love such miserable men like him? He probably did, as these people are not ill-natured?” Yes, he answers his own question, Christ loved them as He loves every single penitent. If a person sincerely repents of his sins, regardless of how many times he has committed them, he will certainly be forgiven.

It’s another matter if his way of life does not change and he will go to eternity with his passions and deep-rooted sinful habits. The Lord will forgive all, that is true, but if we make no effort, if our repentance is in word only, it will be of no advantage to our souls. A great merit of Martin Scorsese’s movie is that it shows the ambivalence of spiritual prosperity—those who seemed weak appear to withstand all tests and become genuine martyrs, while those who feigned confidence and courage fall and renounce their faith.

As it is said of the main character after one dialogue: “He is arrogant, that is why he is sure to renounce his faith.” And that’s precisely what happened to him. The movie showed horrifying methods by which the seventeenth-century Christians were tortured, but they cannot be compared with the vile atrocities that ISIS terrorists are committing to force Christians to abandon their faith. The movie encourages us to think: “And what am I ready to do for Christ? Am I prepared to endure tortures like these in order not to apostatize, or ‘to comply with the formality’, as torturers say?”

Image result for silence movie

To Scorsese’s credit, we should admit that he has not confined himself to the destiny of only one priest and has shown us another example of responding to trials and tribulations. Another priest (played by Adam Driver) dies trying to save his flock, dies as a Christian, without grumbling at the Almighty, which means that it is possible to endure all trials even for the “reflective consciousness”, provided that all doubts fade away making room for unshakeable faith; silence in the face of torments.

Of course, it is surprising that the director who once shot such a blasphemous picture as “The Last Temptation of Christ”, now, perhaps in the final years of his life, has created “Silence”—an explicitly Christian movie that praises the podvig of martyrdom for the glory of Christ. But it is likely that “Silence” will be one of his good deeds which may serve as atonement for the outrageous blasphemy against God that he committed many years ago in his scandalous picture. Let us hope so.

Alexander Popov
Translated by Dmitry Lapa


22 / 02 / 2017

http://www.pravoslavie.ru/english/101273.htm

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

«Μόλις ακούμπησα την εικόνα του Αγίου στο παιδί μου, άρχισε να κουνάει χέρια και πόδια!»



Με λένε Βασιλική και μένω στη Γερμανία.

Εγέννησα πριν από ένα χρόνο ένα κοριτσάκι, το βάπτισα και το είπα Μαρίνα. Ένα υγιέστατο παιδάκι ήταν, ξαφνικά όμως όταν έγινε οκτώ μηνών έμεινε παράλυτο. Δεν κουνούσε ούτε χέρια ούτε πόδια και το έπιαναν σπασμοί. Το πήγα στο νοσοκομείο, δεν μπορούσαν να βρούν οι γιατροί από πού έπαθε αυτή την ανίατη αρρώστεια. Εγώ δεν έπαψα να καίω το καντηλάκι του Αγίου Κυρίλλου και στο κομοδίνο του παιδιού μου είχα την εικόνα του Αγίου και τον παρακαλούσα μέρα και νύχτα για το παιδί μου. Μετά από 7 μήνες παίρνω την εικόνα του Αγίου και την βάζω επάνω του. Αμέσως αυτή την στιγμή άρχισε να κουνάει χέρια και πόδια! Οι γιατροί δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν και με ρωτούσαν ποιος Άγιος είναι και πώς τον λένε και τους είπα ολόκληρη την ιστορία με τον Άγιο Κύριλλο και το θαύμα. Δοξάζω τον Θεό όπου η χάρις του Αγίου έκανε καλά το παιδί μου. Είθε η χάρις του Αγίου να σκεπάζει όλο τον κόσμο!

diakonima.gr




Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Άγιος Hallvard (Χάλβαρντ) της Νορβηγίας.

Άγιος Hallvard (Χάλβαρντ) της Νορβηγίας.

Image result for saint hallvard

Ο άγιος Hallvard Vebjørnsson της Νορβηγίας, επίσης γνωστός σαν Hallvard της Husaby ή Halward του Όσλο (1020-1043), είναι ο προστάτης άγιος του Όσλο, της Νορβηγίας. Τον τιμούν σαν μάρτυρα γιατί υπερασπίστηκε μία αθώα γυναίκα.

Βίος.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, και όλες οι παραδοσιακές ιστορίες αναφέρουν πως τον σκοτώσανε στην περιοχή Drammen. Ο ακριβής χρόνος της γέννησης του και ο τόπος της γέννησης του είναι άγνωστα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πατέρας του ήταν ο αγρότης Vebjørn. Οι γονείς του ήταν εύποροι αγρότες και κατείχαν την φάρμα Husaby στην περιοχή Lier. Η μητέρα του ήταν η Torny Gudbrandsdatter. Αναφέρεται πως η μητέρα του είχε συγγένεια με τον άγιο Olav, τον προστάτη άγιο της Νορβηγίας. Λέγεται πως η μητέρα του ήταν κόρη του Gudbrand Kula από την Oppland, ο οποίος ήταν επίσης ο πατέρας της Åsta Gudbrandsdatter,  η οποία ήταν η μητέρα του αγίου Olav.

Ο Hallvard υπερασπίστηκε μία έγκυο γυναίκα, πιθανότατα μία σκλάβα, η οποία βρήκε καταφύγιο στο καράβι του κυνηγημένη από τρεις άνδρες που την κατηγορούσαν άδικα για ληστεία. Ο Hallvard, μαζί με τη γυναίκα, δολοφονήθηκαν από αυτούς τους τρεις άνδρες με βέλη. Τη γυναίκα την έθαψαν στην ακτή. Όμως τον Hallvard τον έδεσαν με μία μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό και επιχείρησαν να βυθίσουν το σώμα του στο φιόρδ Drammensfjord όμως το σώμα δεν βυθιζόταν και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το έγκλημα τους.      

Ο Hallvard απεικονίζεται συνήθως στις αγιογραφίες κρατώντας μία μυλόπετρα.

Ο Καθεδρικός του Hallvard (Hallvardskatedralen), ένας καθεδρικός αφιερωμένος στη μνήμη του ολοκληρώθηκε στο Oslo το 1130 και εκεί φυλάσσονται τα λείψανα του.

Η μνήμη του τιμόταν αρχικά στις 14 Μαΐου αλλά έπειτα μετατέθηκε στις 15 Μαΐου.



   
Αγγλικό κείμενο
https://orthodoxwiki.org/Hallvard_of_Norway

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Μεγαλυνάρια για τους Σκανδιναβούς αγίους (βίντεο)

Η επανεµφάνιση του Αγίου Σεραφείµ του Σαρώφ πριν το τέλος του κόσµου

Σχετική εικόνα

Μία σπουδαία προφητεία για το µέλλον της Ρωσίας ήταν γνωστή σε ελάχιστους πριν την Επανάσταση.

Ήταν τόσο τολµηρή που ο εκλησιαστικός λογοκρίτης δεν θα επέτρεπε να τυπωθεί. Βρέθηκε στην ίδια συλλογή του Μοτοβίλωφ που έδωσε στον κόσµο την περίφηµη «Συνοµιλία» του Αγίου Σεραφείµ του Σαρώφ περί της αποκτήσεως του Αγίου Πνεύµατος. Η προφητεία, η οποία τώρα εµφανίσθηκε σε µερικές εκτυπώσεις στην τελευταία δεκαετία, προειδοποιεί για την επανεµφάνιση του Αγίου Σεραφείµ του Σαρώφ πριν το τέλος του κόσµου. Εδώ είναι ότι είπε ο Άγιος Σεραφείµ του Σαρώφ στον Μοτοβίλωφ:

«Πολλές φορές άκουσα από το στόµα του µεγάλου ευαρέστου στον Θεό Γέροντος, πατρός Σεραφείµ, ότι δεν θα έκειτο στο Σάρωφ µε το σώµα του. Και τόλµησα µόνος εγώ (ο Μοτοβίλωφ) να τον ρωτήσω: «Μπάτιουσκα (παπούλη), καταδέχεσαι να µας λες συνεχώς ότι το σώµα σου δεν θα κείται στο Σάρωφ. Μήπως αυτό σηµαίνει ότι οι Μοναχοί (της Μονής του Σαρώφ) θα το αποµακρύνουν;

«Θεοφιλέστατε, ο Κύριος και Θεός είχε καθορίσει ότι εγώ, ο ταπεινός Σεραφείµ, θα έπρεπε να ζήσω αρκετά περισσότερο από 100 χρόνια. Αλλά επειδή µετά από καιρό οι επίσκοποι θα γίνουν τόσο ολιγόπιστοι που θα ξεπεράσουν στην ολιγοπιστία τους Ρωµιούς επισκόπους της εποχής του (αυτοκράτορος) Θεοδοσίου του Μικρού, ώστε δεν θα πιστεύουν πλέον στο κυρίαρχο δόγµα της Χριστιανικής Πίστης (της Αναστάσεως -Λ.Μ.∆.), γι’ αυτό φάνηκε ευάρεστο στον Κύριο να πάρει εµένα, τον ταπεινό Σεραφείµ, από την πρόσκαιρη ζωή, άχρι καιρού, και µετά να µε επανεµφανίσει. Και η επανεµφάνισή µου θα είναι κάπως σαν το ξύπνηµα των Επτά Παίδων στο σπήλαιο της Οχλίδος στις ηµέρες του Θεοδοσίου του µικρού».

«Έχοντας αποκαλύψει σε µένα αυτό το µεγάλο και φοβερό µυστήριο, ο µεγάλος Γέροντας µε πληροφόρησε ότι µετά την επανεµφάνισή του θα πήγαινε από το Σάρωφ στο Ντιβέγιεβο και από εκεί θα ξεκινούσε το κήρυγµα για την µετάνοια όλου του κόσµου. Για το κήρυγµα αυτό και την θαυµαστή του επανεµφάνιση ,ένα µεγάλο πλήθος ανθρώπων θα προσέλθουν από όλα τα µέρη της Γης. Το Ντιβέγεβο θα γίνει Λαύρα, η Βερτυάνοβα πόλι και η Αρζαµάς επαρχία.» Και φτάνοντας να κηρύξει µετάνοια στο Ντιβέγεβο, ο µπάτιουσκα Σεραφείµ, θα αποκαλύψει τέσσερα Άγια λείψανα σε αυτό, και µετά την αποκάλυψή τους, αυτός ο ίδιος θα τοποθετηθεί ανάµεσά τους. Και ύστερα, σύντοµα, θα έρθει το τέλος όλων…

Μία άλλη φορά, ο Άγιος Σεραφείµ, µίλησε στο Μοτοβίλωφ για τα αφορώντα την πνευµατική κατάσταση των τελευταίων Χριστιανών που θα αποµείνουν να πιστεύουν (αληθινά) στο Θεό πριν το τέλος του κόσµου:

«Και στις ηµέρες αυτής της µεγάλης θλίψης, από την οποία δεν θα σωζόταν κανείς άνθρωπος, αν για χάρη των εκλεκτών δεν περιεκόπτοντο αυτές οι ηµέρες, σ’ αυτές τις ηµέρες, οι πιστοί που θα έχουν αποµείνει πρόκειται να βιώσουν οι ίδιοι, κάτι σαν αυτό που βιώθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, όταν κρεµάµενος επί του Σταυρού, όντας τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, αισθάνθηκε τον Εαυτό του τόσο εγκαταλειµένο από τη Θεότητά Του, που εκραύγασε προς αυτήν: «Θεέ µου, Θεέ µου, ίνα τι µε εγκατέλειπες;»

Οι τελευταίοι Χριστιανοί επίσης, θα βιώσουν στον εαυτό τους µία παρόµοια εγκατάλειψη της ανθρώπινης φύσεώς τους από την Χάρη του Θεού. Αλλά µόνο για µια πολύ σύντοµη περίοδο, µετά το πέρασµα της οποίας, ο Κύριος δεν θα καθυστερήσει να εµφανισθεί µε όλη τη ∆όξα Του, και µε όλους τους Αγίους Αγγέλους µαζί Του. Και τότε θα ολοκληρωθεί σε όλη την πληρότητά του κάθε τι που προορίσθηκε προ των αιώνων από την προαιώνια βουλή της Αγίας Τριάδος. (Τhe Orthodox Word, 1973, Νο 50.)

πηγή


Σημεία των έσχατων καιρών (Π. Σεραφείμ Ρόουζ)

Image result for π. σεραφειμ ροουζ


Ο π. Σεραφείµ, στην τελευταία διάλεξή του, «Βιώνοντας την Ορθόδοξη παγκόσμια
άποψη», που έδωσε στο Θερινό Προσκύνημα το 1982, µόνο τρεις εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, μίλησε πάλι για τα σημεία του τέλους του κόσμου:

~ «Η ανωμαλία του κόσμου. Ποτέ δεν έχουν γίνει βεβαίως αποδεκτές τέτοιες παράξενες και αφύσικες εκδηλώσεις και συμπεριφορές όπως στις ημέρες µας. Εξετάστε µόνο τον κόσμο γύρω σας: τι υπάρχει στις εφημερίδες, ποιο είδος κινηματογράφου παίζεται, τι δείχνει η τηλεόραση, τι σκέφτονται οι άνθρωποι ότι είναι ενδιαφέρον και με τι
διασκεδάζουν, με τι γελούν: είναι τελείως αλλόκοτο. Και υπάρχουν άνθρωποι που
σκόπιμα προάγουν κάτι τέτοιο, φυσικά για οικονομικό τους όφελος, και επειδή αυτό είναι
µόδα, επειδή υπάρχει ένας διεστραµµένος πόθος για αυτού του είδους τα
πράγματα.

~ Οι πόλεμοι και οι φήμες για πολέμους, ο καθένας τους όλο και πιο ψυχρός και
ανελέητος από όσους έχουν προηγηθεί, και όλα αυτά να επισκιάζονται από την απειλή
του αδιανόητου παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, ο οποίος θα µπορούσε να αρχίσει από
µακριά με την αφή ενός κουμπιού.

~ Η αυξανόμενη συγκέντρωση πληροφοριών και ο έλεγχος του ατόμου

~ Εκ νέου, ο πολλαπλασιασµός ψευδών Χριστών και ψευδών Αντιχρίστων.

~ Η αληθινά παράξενη ανταπόκριση στη νέα ταινία που ο καθένας στην Αμερική µιλά για
αυτήν και τη βλέπει: τον Ε. Τ. που κυριολεκτικά έχει αναγκάσει εκατοµµύρια, φαινομενικά κανονικούς, ανθρώπους να εκφράσουν τη στοργή και την αγάπη τους για τον ήρωα, ένα “λυτρωτή” από το διάστημα, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ένας δαίμονας – µία προφανής προετοιμασία για τη λατρεία του επερχόμενου Αντιχρίστου.

Θα µπορούσα να συνεχίσω με λεπτομέρειες σαν κι αυτήν αλλά ο σκοπός µου δεν
είναι να σας φοβίσω, αλλά να σας ενημερώσω για αυτό που συμβαίνει γύρω µας. Είναι
πράγματι πιο αργά από ότι σκεφτόμαστε: η Αποκάλυψη είναι τώρα! Και πόσο τραγικό
είναι να βλέπεις Χριστιανούς, και προπάντων Ορθόδοξους νέους, με αυτή την ανυπολόγιστη τραγωδία να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους, να σκέφτονται ότι µπορούν να συνεχίσουν ότι λογίζεται σαν “κανονική ζωή” σε αυτά τα φοβερά χρόνια, συµµετέχοντας πλήρως στις ιδιοτροπίες αυτής της ανόητης, αυτό-λατρευόµενης γενιάς, τελείως απληροφόρητης ότι ο παράδεισος των ανοήτων που ζούμε είναι έτοιμος να συντριβεί, (γενιάς) απολύτως απροετοίμαστης για την απελπιστική εποχή που βρίσκεται ακριβώς µπροστά µας. Δεν υπάρχει πλέον ούτε ένα ερώτημα, να είσαι “καλός” ή ένας “φτωχός” Ορθόδοξος Χριστιανός. Η ερώτηση τώρα είναι: «η πίστη µας θα ζήσει παρ’ όλα αυτά»;

από το βιβλίο: «Π. Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ», (Μυριόβιβλος, Α έκδοση).

πηγή 

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Αγιασμός στο άγιο πηγάδι του αγίου Cybi, στο Llangybi του Creredigion της Ουαλίας.




Παρακάτω παραθέτω φωτογραφίες από τον αγιασμό (και την λειτουργία που προηγήθηκε) που πραγματοποίησε η Ορθόδοξη ενορία των Τριών Ιεραρχών και του αγίου Cybi στο ιερό πηγάδι του αγίου Cybi, την ημέρα της εορτής του αγίου. Η Ορθόδοξη ενορία των Τριών Ιεραρχών και του αγίου Cybi βρίσκεται στο Lampeter της Ουαλίας και ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.

   fr-tim-blessing-congregation


20161105_104610

20161105_113733

20161105_113826

20161105_115723


20161105_115727

holy-communion


prosphora

dsc00506

blessing-bread

blessing-the-bread

20161105_132158

20161105_145525

20161105_152418

20161105_154037

20161105_154025

St Cybi's Well

σχετικά με τον άγιο Cybi κλικ εδώ  

πηγή 


    

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας:Πρέπει να τρέξουμε πριν να είναι αργά



Το εμπόδιο για να φθάσουμε στο εξομολογητήρι, είναι η υπερηφάνεια και ο εγωισμός. Πώς θα πω τα αμαρτήματά μου;
Πιάνει τον άνθρωπο μια ντροπή, αλλά την ντροπή αυτή πρέπει να την έχουμε όταν πρόκειται να αμαρτήσουμε. Τότε θα μας φυλάξη για να μην κάνουμε αμαρτίες.
Όταν όμως πρόκειται να φθάσουμε στην μεγάλη αυτή σωτηρία, πρέπει να τρέξουμε αμέσως.

Όταν αντιληφθούμε ότι έχουμε την αρρώστια του καρκίνου και μάθουμε ότι κάποιος γιατρός είναι στον Βόρειο Πόλο…
αμέσως θα δώσουμε τα πάντα, θα εξοικονομήσουμε τα χρειώδη και θα σηκωθούμε να πάμε, να θεραπευθούμε από τη νόσο αυτή του σώματος. Δεν φειδόμεθα μήτε κόπους, μήτε μόχθους, μήτε οικονομικά, μήτε τίποτα. τα αφήνουμε όλα και τρέχουμε. Ταπεινώνεται η ψυχή μας, προκειμένου να γίνουμε καλά.

Όταν έχουμε όμως τον καρκίνο της αμαρτίας και μας απειλεί με θάνατον της ψυχής, πόσο πρέπει να εγκαταλείψουμε τα πάντα, και δουλειά και μεροκάματο και απόσταση και να τρέξουμε!

Να φθάσουμε εκεί, να γονατίσουμε, να αναποθέσουμε την πληγή μας εκεί κάτω, να πάρουμε το φάρμακο, να γίνουμε καλά, κι έτσι να γλυτώσουμε από τον φοβερό θάνατο της ψυχής!

Σαν άνθρωποι που είμεθα, δεν γνωρίζουμε την ώρα που θα έρθη ο Κύριος. Μας το είπε: «Γρηγορείτε, ότι ουκ οίδατε την ημέραν, ουδέ την ώραν, εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται» (Ματθ.25.13). Τρέξτε, λέει, μην κάθεστε καθόλου. Δεν γνωρίζετε την στιγμή, που θα αποφασίση ο Κύριος να φύγετε από τον μάταιο αυτό κόσμο.

Δεν έχουμε συλλάβει την έννοια του πράγματος, τόσον της Ιεράς Εξομολογήσεως όσον και της ίδιας μας της ζωής. Πόσον είναι επισφαλής η ζωή μας!

http://agios-nektarios.net/didaxes/gerontas-efrem-arizonasprepi-trexoume-prin-ine-arga/