Ποίημα προς την αγία Μπρίγκιντ της Ιρλανδίας

Παρακάτω ένα ποίημα αφιερωμένο στην αγία Brigid. Αυτό το ποίημα διασώζεται στο βιβλίο Liber Hymnorum το οποίο βρίσκεται στο Trinity College στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Ο άγιος Colgan, ο οποίος το μετέφρασε στα Λατινικά αποδίδει την συγγραφή του στον άγιο Columba. Άλλοι αποδίδουν την συγγραφή του στον άγιο Ultan. 

Μπρίγκιντ, γυναίκα ευγενικής γενιάς!

Φλόγα χρυσή, όμορφη.

Ένας ήλιος που αστράφτει με λαμπρότητα.

Μακάρι να μας οδηγήσει στην αιώνια βασιλεία.

Είθε η Μπρίγκιντ να μας σώσει.

Παρά τα πλήθη των δαιμόνων

είθε να κατατροπώσει ενώπιων μας

όλα τα στρατεύματα του κακού. 

Είθε να καταστρέψει μέσα μας

κάθε σαρκικό  πάθος

και να ανθήσουν όμορφα λουλούδια. 

Μητέρα του Ιησού!

Η αγνή Παρθένος, αγαπητή σε εμάς,

χαιρετίζουμε την αξιοπρέπειά σου.

Είθε να είμαστε πάντα ασφαλείς

με την αγία μας από το Lagenians*.

Είναι ένας στύλος της ουράνιας βασιλείας

μαζί με τον διαπρεπή Πατρίκιο. 

Το ομορφότερο ένδυμα από όλα τα ενδύματα

η Βασίλισσα των Βασιλισσών

όταν στα γεράματά μας

τα σώματά μας θα τοποθετηθούν μέσα σε σάβανα 

είθε η Μπρίγκιντ να μας λούσει με τις ευλογίες της,

είθε η Μπρίγκιντ να μας σώσει.  

*η ονομασία του σημερινού Leinster στα αγγλικά 

Νύχτα ευλογημένη

 Ένα Χριστουγεννιάτικο ποίημα μου 

Από το ανοιχτό παράθυρό μου μπήκαν του χειμώνα οι μυρωδιές

κανέλα, κρασί ζεστό, φρούτα του πάγου αναμνήσεις παιδικές.

Μπήκε και ένα αηδόνι που χρυσά σαν από μετάξι ήταν τα δύο του φτερά

ποιητή ένα ποίημα γράψε μου είπε και πήγαινε να δεις τον νεογέννητο Βασιλιά.

Απόψε μέσα στην πεδιάδα που αστράφτει γαλήνια μέσα στου χιονιού τη σιγαλιά

τα ζώα του δάσους και τα δέντρα στήσανε χορό αγάπη γέμισε η καρδιά.

Θαύμα παράδοξο στον σκοτεινό, ασυννέφιαστο ουρανό ξαφνικά ανατέλλει

αστέρι σαν τον ήλιο φωτεινό μπροστά στην ταπεινή φάτνη σύντομα θα με φέρει.

Αν έχεις ακούσει του κόσμου την πιο μεγαλειώδη συγχορδία

φτωχή τώρα θα σου φανεί μπροστά στων Αγγέλων την ουράνια μελωδία.

Με τους βοσκούς και τους μάγους ταπεινά μπροστά στην φάτνη γονάτισα και εγώ

τον νεογέννητο μικρό Χριστό σαν διψασμένος πόθησα να δω.

Της ψυχής μου τα σκοτάδια έλιωσαν σαν σκιές μέσα στο πρωινό

όταν το βλέμμα μου τρεμάμενο στάθηκε μπροστά στον Θεό που αγαπώ.

Δώρο ταπεινό και ασήμαντο το ποίημα μου προσφέρω συγκινημένος στον μικρό Βασιλιά

χαμόγελο σαν ανοιξιάτικη πνοή μου ανταπέδωσε, σαν λουλούδι μοναδικό του Χριστού η ομορφιά.

Νύχτα ευλογημένη μακάρι ποτέ να μην σε ξεχάσω

τον δρόμο για το παλάτι του μικρού Βασιλιά ποτέ να μην τον χάσω.

Χρήστος Βασιλόπουλος

Χιονόλευκη ψυχή (ποίημα)

Τραγούδια των σειρήνων άκουσες σε μια άγονη εποχή
με τις σκιές του φόβου χόρεψες σε μία άνοιξη νωθρή
στων αστεριών το φως πορεύτικες  με θλίψη στην καρδιά
σαν ναυαγός βυθίστηκες σε θάλασσα βαθιά.

Κρίνα λευκά και όνειρα χάθηκαν στην σιωπή
για έναν θησαυρό που έκλεψε κομμάτι απ'την ψυχή
και μέσα από την ομίχλη ατένισες τον άπειρο ουρανό
την αγάπη έψαξες σε ένα άστρο μακρινό.

Στα πουλιά του δάσους μίλησες με λέξεις μυστικές
των δέντρων την πνοή αισθάνθηκες μες στις φυλλωσιές,
η κτίση η αμόλυντη σου έμαθε για τον Δημιουργό,
για τον μεγάλο Ποιητή τον ενάρετο Στιχουργό.

Όπως το χιόνι χορεύοντας τυλίγει τις κοιλάδες
και λευκές σαν όνειρο παραμυθιού φαντάζουν οι πεδιάδες,
έτσι η ψυχή σου ενώθηκε με καθάριο όμορφο φως
πέρασε στην λήθη ο σκοτεινός παλιός καιρός. 

Χρήστος Βασιλόπουλος



  

Σαν ήλιου καθάρια ακτίνα φωτεινή

Ένα ποίημα που έγραψα για τον άγιο άρχοντα Ιωάννη Βατάτζη:



Σαν ήλιου καθάρια ακτίνα φωτεινή
που από τις στάχτες την πλάση ανασταίνει
με Άγιο Πνεύμα στην ψυχή και
με σπαθί κρυστάλλινο που δαίμονες φονεύει
έλα άγιε άρχοντα και πάλι ανάμεσα μας
ξύπνησε τον ηρωισμό και πάλι στην καρδιά μας.

Σαν κύμα του Αιγαίου που τραγουδάει άσμα ηρωικό
έλα και βύθισε τους τυράννους σε αυτόν τον άγονο καιρό
τους Έλληνες παρηγόρησε και δείξε τους μονοπάτι φωτεινό
λύτρωσε τους και ενέπνευσε τους άγιο σκοπό.   

Σαν της αυγής γλυκόηχο πουλί
που ύμνο υψώνει στον Κύριο τον αγαπητό
ψάλε και δίωξε την σκοτεινή ομίχλη
ταπείνωσε τον πονηρό εχθρό
ύψωσε περήφανα τον Τίμιο Σταυρό
στης Αγίας Σοφίας τον περίλαμπρο ναό. 

Χρήστος Βασιλόπουλος 

"Η αληθινή χαρά της φεγγαρόλουστης νύχτας είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε πια. Μόνο τα παλιά χρόνια, όταν δεν υπήρχαν φώτα, ο άνθρωπος μπορούσε να καταλάβει την αληθινή χαρά της φεγγαρόλουστης βραδιάς. Σήμερα οι άνθρωποι χωρίζονται μεταξύ τους με τοίχους από μπετόν που μπλοκάρουν τους δρόμους της επικοινωνίας και της αγάπης. Η Φύση έχει ηττηθεί στο όνομα της ανάπτυξης..."

Γιασουνάρι Καβαμπάτα.

Πηγή 

Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Λευκόβρυσης Κοζάνης

Ένας ναός που έχω αγαπήσει πολύ και αξιώθηκα να ψάλλω για μερικά χρόνια στα αναλόγια του.
Ένα ποίημα που έγραψα για αυτή την αγαπημένη εκκλησία:

Η χρυσαφένια του ήλιου ανατολή και των πουλιών η μελίρρυτη μελωδία,
τα βήματα μου συνοδεύουν στην αγαπημένη μου εκκλησία.
Ευλογημένο ξημέρωμα Κυριακής και η ψυχή ψαλμωδία να ακούσει  αναμένει
και αν είναι πικραμένη η καρδιά η ουράνια ευωδία του ναού την γαληνεύει.
Με Αναστάσιμη χαρά ψέλνουν τα στόματα στον Κύριο και στην Παναγία
η μνήμη μου αναπολεί μία κατανυκτική αγρυπνία.
Τι όμορφα που υψώνεται ο νους στα ουράνια παλάτια
όταν το Χριστός Ανέστη ψάλλουμε και λιώνουν τα σκοτάδια.
Ο νους σε σκέψεις άγιες μέσα στην θαλπωρή του ναού μας σεργιανίζει
μια φλόγα ανάβει, αγάπη ολάνθιστη για τον Θεό και όλη την κτίση.
Άγιε Νικόλα που κρατάς καράβια ασφαλή από των ωκεανών τα απύθμενα βάθη
κράτα την ψυχή μου δυνατή ενάντια στου εχθρού τα πάθη.
Ευλόγησε άγιε μου την Λευκόβρυση και στους κατοίκους δίνε ευημερία
κάνε να αξιωθούν όλοι τους του Παραδείσου την αγγελική ηρεμία.

Χρήστος Βασιλόπουλος. 
   

Ένα αηδόνι στην γη με τις κερασιές.

Ένα ποίημα αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο Κασάτκιν της Ιαπωνίας.



Σαν όμορφο και σπάνιο λουλούδι,
σαν άστρο από καθαρό ασήμι έλαμψες
και η ζωή σου ήταν ένα μελωδικό τραγούδι.
Άνεμος θεϊκός σε έφερε στη γη με τις κερασίες
στους δρόμους που με τα άνθη τους μαγευτικά στολίζονται
περπάτησες και γαλήνεψες των Ιαπώνων τις καρδιές.
Ένας Σαμουράι σε απείλησε με το ατσάλινο σπαθί του,
εσύ όμως τον κήπο του Παραδείσου φύτεψες μες την ψυχή του.
Σαν σπάνιο πετράδι σεβάστηκες την παράδοση την Ιαπωνική
μαζί με την Ορθόδοξη διδασκαλία συνέθεσες μία μελωδία αρμονική. 
Οι κίνδυνοι και οι απειλές ποτέ δεν σε πτόησαν,
οι εκκλησίες που έχτισες όμορφα ουράνια φώτα
που την Ιαπωνία στόλισαν.
Με πόθο εργάστηκες για την διάδοση της Ορθοδοξίας, ο χτύπος της καρδιάς σου συγχρονίστηκε με την καρδιά της Ιαπωνίας. 
Η ασκητική σου ζωή σε όλους ενέπνεε σεβασμό,
για εσένα από τον αυτοκράτορα πλέχτηκε λουλούδινο στεφάνι ξεχωριστό.
Άγιε Νικόλαε αγκάλιαζε από ψηλά την Ιαπωνία, τις κερασιές και τους Ιάπωνες ευλόγησε
και δίνε τους ευημερία.

Χρήστος Βασιλόπουλος 

Στον ταπεινό ποιμένα της Ιρλανδίας

Στον ταπεινό ποιμένα της Ιρλανδίας



Σαν υπέροχος ήλιος που σε μία πράσινη κοιλάδα ανατέλλει,
σαν βροχή του φθινοπώρου που γλυκούς ανέμους φέρνει,
σαν υπέροχη μελωδία που μας τραγουδάει μία άρπα Κελτική,
έτσι ήρθες Πατρίκιε και έψαλες το ευαγγέλιο στην Ιρλανδική γη.
Σαν παιδί σε δέσανε με της σκλαβιάς τα δεσμά,
για χρόνια ποίμανες τα πρόβατα για να ποιμάνεις
έπειτα του Χριστού τα παιδιά τα αγαπητά.
Στη γη που αντίκρισες τη σκλαβιά και την ασπλαχνία,
το φως του Χριστού έφερες και την ουράνια ευωδία.
Στα χώματα που ποτίστηκαν από των θυσιών το μαύρο αίμα,
εκκλησίες και μοναστήρια έχτισες και κατέστρεψες των ειδώλων το ψέμα.
Των Δρυίδων έκλεισες τα στόματα τα φαρμακερά, με μάγια σκοτεινά σε απείλησαν μα τους σταμάτησες με της Αγίας Τριάδας την φωτιά.
Το Άγιο Πνεύμα μέσα σου βρήκε μια ζεστή φωλιά, στους πάγους του χειμώνα απτόητος προσευχήθηκες γιατί σε ζέσταινε του Παράκλητου η αληθινή χαρά.
Τα πλάσματα της φύσης τα άγρια και τα μοναχικά,
διπλά σου γαλήνια στέκονταν νιώθοντας την αθώα σου καρδιά.
Από την κατοικία σου στους γλυκούς ουρανούς, στέλνε άγιε την ευλογία σου σε εμάς και σε όλους τους Ιρλανδούς.
Ευλόγησε άγιε την πράσινη και ηρωική Ιρλανδία και στερέωσε αυτή στην γλυκιά Ορθοδοξία.

Βασιλόπουλος Χρήστος.   
 

Στον άγιο βασιλέα Εδουάρδο τον Ομολογητή της Αγγλίας.

Στον άγιο βασιλέα Εδουάρδο τον Ομολογητή της Αγγλίας.



Φωτεινή και καθαρή ήταν του αγίου η ψυχή, σαν το ολόλευκο χιόνι όταν ανατέλλει η πορφυρή αυγή.
Την καρδιά του γλύκαναν οι ψαλμωδίες των μοναχών του Έλυ,
όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί και τα συναισθήματα του ομόρφυναν από το ουράνιο μέλι.
Το πρόσωπο του, έλαμπε με του Παραδείσου την γαλήνη,
την ευλάβεια και την ταπεινοφροσύνη του δεν τις νίκησαν η δόξα και η φήμη.
Ελεημοσύνη πρόσφερε με αληθινή χαρά και ο άγιος απόστολος Ιωάννης του κράτησε συντροφιά.
Τα αγιασμένα δάχτυλα του θεράπευαν κάθε άνθρωπο πονεμένο, τυφλοί έβρισκαν το φως τους δίπλα στον βασιλιά τον αγαπημένο.
Οι τυφλοί έβλεπαν με χαρά το χορτάρι της Αγγλίας το σμαραγδένιο και το υπέροχο φως της σελήνης το ασημένιο.
Την κοίμηση του συνόδευσε των αγγέλων η χορωδία, τα λείψανα του βρέθηκαν άφθαρτα και σκόρπισαν ευωδία.
Άγιε και αγαπημένε βασιλιά, από τα παλάτια του ουρανού πρέσβευε να ανθίσει και πάλι η Ορθοδοξία στης Αγγλίας την καρδιά.

(ένα ποίημα που έγραψα για τον άγιο βασιλέα Έντουαρντ-Εδουάρδο τον Ομολογητή της Αγγλίας)

Άρθρα σχετικά με τον άγιο:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2015/12/1066.html

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2017/01/edward_30.html

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2017/01/edward.html

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2017/03/edward-wulfwi.html
    

Το νησί στη λίμνη

Παντού υπάρχουν νησιά: στο Αιγαίο, στον Ατλαντικό, στον Ειρηνικό… Υπάρχουν μεγάλα νησιά, μικρά νησιά. Υπάρχουν όχι μόνο νησιά στη θάλασσα, αλλά και νησιά σε λίμνες. Αυτές είναι κατά το πλείστον μικρά νησάκια. Μερικά απ’αυτά είναι φημισμένα στη λογοτεχνία.

Ο Ρουσσώ είχε ένα νησί σε μια λίμνη, όπου ευτυχούσε. Έγραψε για αυτό το νησί δυο φορές, στις Εξομολογήσεις του, και στις Ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου, το τελευταίο βιβλίο του. Πρόκειται για το νησί του Αγίου Πέτρου στη Λίμνη Μπιέλ/Μπιέν στην Ελβετία. Πήγε στο νήσι επειδή έπρεπε να φύγει από τη Γαλλία κι αναζήτησε ασυλία στην πατρίδα του, την Ελβετία. Έμεινε μερικούς μήνες στο νησί του Αγίου Πέτρου, και λέει ότι αυτοί οι μήνες ήταν ο πιο ευτυχισμένος καιρός της ζωής του, αλλά στο τέλος τον εκδίωξε η κυβέρνηση της Βέρνης, η οποία κατείχε το νησί και τη λίμνη.

Ο Γέιτς είχε ένα νησί του σε μια λίμνη στην Ιρλανδία: το νησί Ινισφρί. Έγραψε ένα πολύ φημισμένο ποίημα, «Στης λίμνης το νησί», για το ακατοίκητο νησάκι, πού γνώρισε σαν παιδί:

«Θα σηκωθώ να φύγω τώρα, θα πάω στο Ινισφρί
Με λάσπη και καλάμια την καλύβα μου θα χτίσω,
Εννιά αυλακιές φασόλια ως και κυψέλες θα ‘χω κει
Και μόνος μου μες στη βουή των μελισσών θα ζήσω.

Κάποια γαλήνη θα ‘βρω εκεί, μια και η γαλήνη στάζει αργά
Από το πέπλο της αυγής ως τ’ άσματα των γρύλλων
Εκεί ‘ναι οι νύχτες φεγγερές, τα μεσημέρια είναι πυρά,
Και τα βραδάκια γέμουνε απ’ τα φτερά των σπίνων

Θα σηκωθώ να φύγω, γιατί με φως και σκοτεινιά
Ακούω της λίμνης το νερό να γλείφει την ακτή,
Κι ενώ στου δρόμου στέκομαι τη γκρίζα τη γωνιά,
Στα φύλλα της καρδιάς μου ηχεί της λίμνης η φωνή.»[1]

Ο Γέιτς ήθελε να ζει μόνος του σαν ερημίτης σ’αυτό το νησάκι. Αλλά δεν το έκανε ποτέ, ήταν μόνο ένα νοσταλγικό όνειρο.

Συχνά το νησί σημαίνει έναν χαμένο παράδεισο. Έτσι είχαν τα πράγματα με τους Ρουσσώ και Γείτς. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπόρεσαν να ξαναπάνε στον κόσμο της παιδικής τους ηλικίας. Εκδίωχτηκαν από τον παράδεισο, και ο άγγελος με «τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσει τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς».

[1] Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, «Μυθολογίες και οράματα»,  μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος , εκδ. Γαβριηλίδης, 1999.

Το ποίημα του Ιρλανδού ποιητή W.B. Yeats μελοποιημένο

πηγή 

Η Βάπτιση των Ποιητών. Πίστη και ποίηση στην αρχαία Ιρλανδική κοινωνία.

Κάντε κλικ εδώ   για να διαβάσετε το κείμενο του π. Χρυσόστομου Κουτλουμουσιανού. 

Στο λυκόφως της αυγής.

Στο λυκόφως της αυγής.
(ένα ποίημα που έγραψα και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας)



Φωνές θλίψης και σπαραγμού φωλιάζουν στην ψυχή σου,
οι δαίμονες της απελπισίας με θράσος ζητούν την δύναμη σου.
Στον ουρανό τώρα για εσένα θολά είναι τα αστέρια,
την ελευθερία σου παρέδωσες στων βάρβαρων τα χέρια.

Πάλεψε να μην ακούσεις, των σκοτεινών σειρήνων τις φωνές,
περπάτησε μέσα στου ήλιου τις ακτίνες τις λαμπρές,
Μέσα στο κελάιδισμα ενός αηδονιού το βράδυ άσε τον εαυτό σου να χαθεί,
φαντάσου πως το τραγούδι του κάτω από το φεγγάρι είναι μία συγχορδία μαγική.

Χόρεψε με την πριγκίπισσα της καρδιάς σου κάτω από τον έναστρο ουρανό,
ταξίδεψε πέρα από αυτόν τον κόσμο μέσα σε παραμύθι ξωτικό.
Εκεί που σβήνει στον ορίζοντα η μοχθηρία του κόσμου,
και η αγάπη μυρίζει δενδρολίβανο και τα μαλλιά της έχουν το άρωμα του δυόσμου.

Άκουσε των αιώνων τις ευτυχισμένες  και  ηρωικές διηγήσεις,
πως οι δαίμονας ηττήθηκαν και σκόρπισαν οι θλίψεις.
Με άρπα Κελτική ένας βάρδος θα τραγουδήσει δίπλα στην φωτιά,
για την αγάπη που δεν χάνεται και ζει στου ουρανού τα παλάτια παντοτινά.

Στο δρόμο σου πρόσεξε να μην σκοντάψεις και χαθείς,
μην σε μπερδέψουν τα είδωλα μιας περασμένης εποχής.
Κράτα τον αληθινό έρωτα μέσα στα κάστρα της ψυχής,
ένα εύθυμο ποίημα γράψε μέσα στο λυκόφως της αυγής.

Χρήστος Βασιλόπουλος      
 
 

Στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας.

Στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας.

 

Στην γη που ο αιώνιος πάγος κυβερνάει,
εκεί που το χιόνι τα ποιήματα του Βορρά τραγουδάει,
εκεί που τα Βόρεια Φώτα χορεύουν στον νυχτερινό ουρανό,
εκεί άγιε βασιλιά έζησες και είχες μέσα στην καρδιά σου τον Χριστό.
Την σκοτεινή ειδωλολατρία απέρριψες,
την ψυχή σου με του αληθινού Θεού την λάμψη την έντυσες.
Πάνω από την πατρίδα σου απλωνόταν του Όντιν η μαύρη σκιά, όμως εσύ την έδιωξες με της Αγίας Τριάδας την ιερή φωτιά.
Της Βαλχάλα σίγασες τις τρομερές  φωνές,
στην παγωμένη γη σου ακούστηκαν των αγγέλων οι ψαλμωδίες οι χερουβικές.
Το είδωλο του Θώρ με γενναιότητα συνέτριψες,
στον αγαπημένο λαό σου το φως της Αλήθειας έδειξες.
Παιδιά θεράπευσες με του Χριστού την χάρη,
εξόριστος πλανήθηκες σε μακρινά πελάγη.
Για του Χριστού την πίστη την αγία σαν μάρτυρας στο πεδίο της μάχης έπεσες,
ανάμεσα στους αγίους σαν ολόφωτος αστέρας έλαμψες.
Άγιε Όλαφ, της Νορβηγίας γενναίο παλικάρι,
κάνε να φυτρώσει στην ψυχή μας της αγάπης το πολύτιμο μαργαριτάρι.

(ένα ποίημα που έγραψα για τον άγιο Όλαφ της Νορβηγίας)









        

Κελτική μελωδία.

Κελτική μελωδία.



(ένα ποίημα που έγραψα για τους Κέλτες αγίους)

Ένας διαβάτης σκεπτικός και μελαγχολικός πέρασε από  της αγίας Μπρίτζετ το μοναστήρι,
μέσα από τα παράθυρα είδε να καίει ένα μικρό ασημένιο καντήλι,
στην πόρτα της σταμάτησε λίγο πιοτό και τροφή για να ζητήσει
και η γλυκιά φωνή της ηγουμένης βγήκε από μέσα την πικραμένη ψυχή του να φωτίσει.
Αφού η καρδιά του αγαλλίασε από της αγίας τις γλυκές συμβουλές,
το μοναστήρι πίσω του άφησε και έψαλε για του κόσμου τις χαρές.
Στα πράσινα Ιρλανδικά μονοπάτια περπατούσε
και για του Χριστού τον όμορφο κόσμο συνεχώς τραγουδούσε.

Ένα παιδί που τα χείλη του να τραγουδούν είχαν ξεχάσει,
στο μοναστήρι του αγίου Κολούμπα στο Ντέρρυ άθελα του βρέθηκε καθώς τον δρόμο είχε χάσει.
Του αγίου η μελίρρυτη φωνή μέσα στη σιγαλιά της νύχτας αντηχούσε,
γιατρειά η θεόπνευστη ποίηση του για κάθε καρδιά που πονούσε.
Ο άγιος και το παιδί κάτω από τα αστέρια περπάτησαν
και καθώς οι δυο τους έψελναν τα πουλιά του ουρανού μαζί τους κελάηδησαν.
Όλη η φύση γύρω τους πλημμύρισε από ουράνια ευωδία,
από τα χείλη του παιδιού ακούστηκε μία όμορφη μελωδία.

Μία γυναίκα με όψη σκοτεινή στην πύλη του μοναστηριού του αγίου Κέβιν είχε σταματήσει,
την ζωή της στην σκοτεινή θρησκεία των Δρυίδων είχε αφιερώσει και η χαρά της την είχε εγκαταλείψει.
Δίπλα της κάθισε ο άγιος και της μίλησε για του Παραδείσου την χαρά, την μαγεία αυτή εγκατέλειψε και το σκοτάδι που της έκλεινε τα φτερά.
Πέρασε δάση και βουνά, ερημίτισσα έγινε σε νησί μακρινό
και με μόνη συντροφιά τα ζώα και τα πουλιά στέλνει δακρύβρεχτες προσευχές στον φωτεινό ουρανό.

Οι άγιοι της Κελτικής εκκλησίας πάντα να σε συντροφεύουν και ουράνια αγαλλίαση στην καρδιά σου να φέρνουν.
Η Ασπίδα του αγίου Πατρικίου από τους δαίμονες να σε προστατεύει, μέσα σου στις δυσκολίες η καρτερία της αγίας Ίτα να ανατέλλει.  


 


        

ΔΥΟ ΥΜΝΟΙ

ΔΥΟ ΥΜΝΟΙ

ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Ένα χρυσόκλωνο δέντρο ψήλωνε, τρίκλωνο,
χρυσά είχε τα κλωνάρια.
Επάνω του καθισμένα άσπρα πουλιά,
κάτασπρα σαν το χιόνι.
Τα άσπρα πουλιά καταβαραθρώθηκαν, κάτω βαθιά έπεσαν,
μα το ψηλό, λαμπρό, χρυσό δέντρο ασάλευτο έμεινε.
Στα τρίσβαθα ήταν ο θάνατος και το σκότος∙
σκότος ολοένα βαθύτερο.
Η μοχθηρία και η πείνα∙ η λύπη και ο θρήνος∙
η παραφροσύνη, το παραλήρημα.
Όλα τα πουλιά βυθίστηκαν στο μαύρο σκοτάδι
ανήμπορα πλέον να πετάξουν στα ύψη.
Μα το χρυσόκλωνο δέντρο σπλαγχνίσθηκε τα άτυχα πουλιά,
μια μυστική συνομιλία θρόϊσε μέσα από τα κλαδιά.
Τότε το ένα κλωνάρι λύγισε,
έγειρε πάνω από τη φοβερή άβυσσο
και τη φωλιά των πουλιών ανέσυρε∙ την ύψωσε
ως την κορφή του βουνού.
Έτσι ο Χριστός, ο κλώνος ο χρυσός, έκλινε προς τη γη
και ύψωσε τον πεσμένο άνθρωπο
στην δόξα της Τριάδος.
Και τώρα το χρυσόκλωνο δέντρο ψηλώνει, τρίκλωνο,
χρυσά έχει τα κλωνάρια∙
επάνω του καθισμένα είναι άσπρα πουλιά,
κάτασπρα σαν το χιόνι.

ΘΥΣΙΑ ΑΙΝΕΣΕΩΣ

Θυσία προσφέρετε στον Θεό,
θυσίαν ευχαριστίας και αινέσεως,
εσείς που πλούσιοι είσαστε με το έλεός Του!
Όποιος είναι πλούσιος, ας ανταποδώσει μ’ αυτά που έχει.
Με τα δικά του χαρίσματα ο καθένας τη Βασιλεία ας αποκτήσει.
Όποιος ξεχειλίζει με χρήματα, ας προσφέρει χρήματα∙
όποιος άφθονο έχει σιτάρι, ας μοιράσει το σιτάρι∙
όποιος χαριτώθηκε με σοφία, ας διδάξει άλλους∙
όποιου τα χέρια είναι δυνατά, ας επιτελέσει έργο,
προσφέροντας υπηρεσία∙
όποιος ένα επάγγελμα γνωρίζει, έντιμα ας το ασκήσει,
με συνείδηση ότι είναι οφειλέτης στον Θεό∙
εκείνος που γνωρίζει να ψάλλει
ας υμνεί τον Θεό δοξολογώντας.
Μικρός είναι μόνον αυτός που δεν γνωρίζει τον Θεό.
Με όποιο χάρισμα λαμβάνει κάποιος, με αυτό ας διακονήσει∙
με έλεος προς τους ανθρώπους ας ανταποδώσει στον Θεό.
Δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν έχουν το ίδιο χάρισμα όλοι,
μα όλοι μπορούν να προσφέρουν
καθαρή καρδιά στον Θεό.
Ω αγνότητα καρδιάς, θυσία θαυμαστή,
εσύ είσαι η αρετή η καίρια για τη σωτηρία∙
στο θυσιαστήριό σου το θυμίαμά σου ανεβαίνει
και φθάνει πιο γρήγορα από κάθε τι άλλο ενώπιον του Κυρίου.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

πηγή 

​Ὁ Θεός κοντά σ᾽ ἕναν ἄθεο…

Ζοῦσα χωρίς Θεό,
ἀλλά ὁ Θεός ζοῦσε μαζί μου...

Περπατοῦσα χωρίς Θεό,
ἀλλά ὁ Θεός βάδιζε μέσα μου...

Νόμιζα ὅτι ὁ Θεός δέν ἦταν ποτέ δίπλα μου,
ἀλλά Ἐκεῖνος μέ κρατοῦσε στήν ἀγκαλιά Του...

Δέν εἶχα καμμία πνευματική ἀναζήτηση
ἀλλά ἡ ψυχή μου ἐπιθυμοῦσε Τόν Δημιουργό της...

Ἡ ἀγάπη μου ἔφτανε μέχρι τόν ἑαυτό μου...

Ἐνώ ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ξεκινάει ἀπ᾽τόν
κάθε ἕνα μας ξεχωριστά...

ποίημα του μοναχού Άβελ Γκιουζέλη. Για να δείτε και άλλα ποιήματα του κλικ εδώ 

WILLIAM BLAKE – ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο Ουίλιαμ Μπλέικ (1757-1827), Άγγλος ποιητής, και παράλληλα ζωγράφος, χαράκτης και οραματιστής, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μείζονες ποιητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η στάση των κριτικών την εποχή που έζησε κυμάνθηκε από την καχυποψία ως την απόλυτη εχθρότητα, ενώ κάποιος προειδοποιεί τον κόσμο ότι ο συγκεκριμένος ποιητής γράφει «για παιδιά ή για αγγέλους», όχι πάντως για τον κοινό αναγνώστη. Βαθιά αντικομφορμιστής, ενάντιος στις αξίες της Βρετανικής αυτοκρατορίας, συνδέθηκε με ριζοσπαστικά πνεύματα της εποχής του και θεωρούσε την εσωτερική γνώση ανώτερη από τον ορθολογισμό. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να γίνει διάσημος, δεν περιφερόταν στα σαλόνια της εποχής, ενώ μάλιστα άλλοι έκλεβαν από το έργο του, και πέθανε φτωχός.

Τα παρακάτω ποιήματα ανήκουν στον κύκλο «Songs of Experience». Το πρώτο αναφέρεται στις δύο μορφές της αγάπης, τονίζοντας την παρουσία της κίβδηλης, ιδιοτελούς αγάπης που κυριαρχεί στην κοινωνία. Στο δεύτερο ποίημα ο ποιητής εμπνέεται από την πομπή φτωχών παιδιών προς τον Καθεδρικό ναό, παιδιών που είναι θύματα στυγνής εκμετάλλευσης και καπηλείας σε μια υποκριτική πλουτοκρατική κοινωνία. Πικρό και πάντα επίκαιρο…

Ο ΠΗΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΟΤΣΑΛΟ

Ἡ ἀγάπη δὲν γυρεύει τὰ δικά της

Οὔτε ζητᾶ τοῦ ἄλλου τὸ χάδι

Γιὰ ὅλους δίνει τὴ βολή της

Χτίζει παράδεισο στὸν Ἅδη.

Ἔτσι τραγούδησε μικρὸς πηλὸς

Ποὺ τὸν πατοῦν τὰ ζωντανά,

Μὰ ἕνα βότσαλο στὴν ὄχθη

Μ’ ἄλλο τερέτισμα ἀπαντᾶ.

Γιὰ τὰ δικά της ὅλο τὸ μαράζι

Μὲ ἄτιμο κομποδένει ὑφάδι

Χαίρει σὰν τὴ χαρὰ ἁρπάζει

Χτίζει στὸν οὐρανὸ ἕναν Ἅδη.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Εἶναι ἅγια τούτη ἡ θέα

σε πλούσια καρποφόρα μέρη

παιδιὰ σὲ δυστυχιὰ νὰ τρέφει

τῶν κάπηλων τὸ κρύο χέρι;

Εἶναι τραγούδι αὐτὸ ποὺ τρέμει

χαρᾶς ἀντίλαλος κι ἐλπίδα

τόσα παιδιὰ μὲ ἄδεια χέρια;

τῆς φτώχειας εἶναι αὐτὴ ἡ πατρίδα.

Ὁ ἥλιος τους ποτὲ δὲ λάμπει

γυμνὰ καὶ κρύα τὰ χωράφια

αἰώνιος ἐκεῖ χειμώνας

κι οἱ δρόμοι τους γεμᾶτοι ἀγκάθια.

Γιατὶ ἐκεῖ ποὺ λάμπει ὁ ἥλιος

κι ἐκεῖ ποὺ ἡ βροχὴ ἁγιάζει

παιδὶ δὲν βρίσκεται σ̕ ἀνάγκη

οὔτε ἡ φτώχεια τὸ νοῦ τρομάζει

William Blake

(Songs of Experience)

Μετάφραση: ἱερομ. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός

http://koutloumous.com/el/788-2/

Να 'μουν του σταύλου έν' άχυρο (Κωστής Παλαμάς)

 Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι
κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι

Κωστής Παλαμάς

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/12/blog-post_30.html

Ο Κέλτης μοναχός

Ο Κέλτης μοναχός

 

(ένα ποίημα που έγραψα για τους παλιούς Κέλτες μοναχούς)
Κάτω από το φως της σελήνης είδα το ασκητικό σου σώμα να προχωράει, τυλιγμένο μέσα στον λευκό μανδύα όπου η υπερηφάνεια δεν χωράει.

Τα πόδια σου ξυπόλητα την πράσινη γη διέσχισαν, τα δυο γλυκά σου μάτια δάκρυα μετανοίας άφθονα έχυσαν.

Το Ευαγγέλιο διέδωσες σε χώρες άγνωστες και μακρινές, μέσα στων Δρυίδων τα αφιλόξενα δάση και στις θάλασσες τις βορεινές.

Του ανέμου η οργή και του ηλίου η ζέστη η πνιγερή σε τύλιξαν, μα η πίστη σου και η αγάπη σου όλα αυτά τα αψήφησαν.

Με την άρπα σου και την μελίρρυτη φωνή σου φίλους σου έκανες τα πουλιά του ουρανού, τα ψάρια του βυθού, τα ζώα κάθε δάσους μακρινού και αυτά έψαλλαν μαζί σου.

Ποίηση έγραψες για τα θαύματα του Δημιουργού, μας έμαθες να βλέπουμε την αγάπη του Θεού μας κάτω από κάθε φύλλο και μέσα σε κάθε σταγόνα του ωκεανού.

Μοναστήρια έχτισες και άναψες το φως του Χριστού στων ανθρώπων τις καρδιές, την ευωδία των αρχαγγέλων έφερες και έδιωξες των παγανιστών τις κατάρες τις βαριές.

Άγιε Κέλτη μοναχέ και για εμένα κάνε μια προσευχή, πως είμαι ένας αμαρτωλός φίλε μου θυμήσου, μα έχω μία επιθυμία θερμή να βρεθώ μαζί με εσένα κοντά στο Θεό μας στην αιώνια ζωή.

 

Για την αταξία των λογισμών (Ένα αρχαίο Ιρλανδικό ποίημα για την αταξία των λογισμών)

Για την αταξία των λογισμών (Ένα αρχαίο Ιρλανδικό ποίημα για την αταξία των λογισμών)








Ντροπή στις σκέψεις μου, πόσο εύκολα φεύγουν από τον έλεγχο μου και περιπλανιούνται!
Φοβάμαι πως μεγάλος κίνδυνος θα με βρει από αυτές την ημέρα της Κρίσης.
Μέσα από ανυπόμονα πλήθη, μέσα από τη συντροφιά φαύλων γυναικών, μέσα από δάση, μέσα από πόλης , είναι ποιο ευέλικτες από τον άνεμο.
Τώρα μέσα σε μονοπάτια από ωραιότητα, σύντομα μέσα από ταραχώδη ντροπή!
Χωρίς να αγκυροβολούν κάπου ή να χάνουν κάποιο βήμα διασχίζουν κάθε θάλασσα. Με ευελιξία πηδάνε με ένα τίναγμα από τη γη στον ουρανό.
Τρέχουν σε έναν αγώνα τρέλας μακριά. Μετά από μία ιλιγγιώδη διαδρομή επιστρέφουν στο σπίτι τους.
Παρότι κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να τις αιχμαλωτίσει ή να βάλει δεσμά στα πόδια τους, δεν είναι ούτε στατικές ούτε  λογικές για να δεχτούν να αναπαυτούν.
Ούτε η αιχμή ενός σπαθιού ούτε ένα χτύπημα από μαστίγιο μπορεί να τις χτυπήσει αποτελεσματικά. Γλιστερές σαν την ουρά ενός χελιού ξεγλιστράνε από τα χέρια μου.            
Ούτε κλειδαριά, ούτε ένα καλά φυλαγμένο μπουντρούμι, κανένα από τα δεσμά πάνω στη γη, ούτε Φρούριο , ούτε η θάλασσα μπορεί να τις βγάλει από την πορεία τους.
Ώ αγαπημένε, πραγματικά αγνέ Χριστέ, εσύ που βλέπεις ξεκάθαρα μέσα από τα μάτια  όλων μας, μακάρι η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος να έρθει να τις δαμάσει, να τις ελέγξει!  
Κυβέρνησε την καρδιά μου, Ώ φοβερέ Θεέ των στοιχείων, ώστε εσύ να είσαι ο πόθος της καρδιάς μου, ώστε να κάνω το θέλημα σου.
Ώστε να μπορέσω να πάω κοντά στον Χριστό μαζί με τους εκλεκτούς συντρόφους Του, ώστε να είμαστε μαζί! Δεν είναι άστατοι όπως είμαι εγώ.

Αγγλικό κείμενο  http://www.gutenberg.org/files/32030/32030-h/32030-h.htm#Page_35

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow