Google+ Followers

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Ο Κέλτης μοναχός

Ο Κέλτης μοναχός

 

(ένα ποίημα που έγραψα για τους παλιούς Κέλτες μοναχούς)
Κάτω από το φως της σελήνης είδα το ασκητικό σου σώμα να προχωράει, τυλιγμένο μέσα στον λευκό μανδύα όπου η υπερηφάνεια δεν χωράει.

Τα πόδια σου ξυπόλητα την πράσινη γη διέσχισαν, τα δυο γλυκά σου μάτια δάκρυα μετανοίας άφθονα έχυσαν.

Το Ευαγγέλιο διέδωσες σε χώρες άγνωστες και μακρινές, μέσα στων Δρυίδων τα αφιλόξενα δάση και στις θάλασσες τις βορεινές.

Του ανέμου η οργή και του ηλίου η ζέστη η πνιγερή σε τύλιξαν, μα η πίστη σου και η αγάπη σου όλα αυτά τα αψήφησαν.

Με την άρπα σου και την μελίρρυτη φωνή σου φίλους σου έκανες τα πουλιά του ουρανού, τα ψάρια του βυθού, τα ζώα κάθε δάσους μακρινού και αυτά έψαλλαν μαζί σου.

Ποίηση έγραψες για τα θαύματα του Δημιουργού, μας έμαθες να βλέπουμε την αγάπη του Θεού μας κάτω από κάθε φύλλο και μέσα σε κάθε σταγόνα του ωκεανού.

Μοναστήρια έχτισες και άναψες το φως του Χριστού στων ανθρώπων τις καρδιές, την ευωδία των αρχαγγέλων έφερες και έδιωξες των παγανιστών τις κατάρες τις βαριές.

Άγιε Κέλτη μοναχέ και για εμένα κάνε μια προσευχή, πως είμαι ένας αμαρτωλός φίλε μου θυμήσου, μα έχω μία επιθυμία θερμή να βρεθώ μαζί με εσένα κοντά στο Θεό μας στην αιώνια ζωή.

 


Δεν υπάρχουν σχόλια: