Το διορατικό χάρισμα του αγίου Πορφυρίου (αληθινά περιστατικά)

 Από το περιοδικό Προς τη Νίκη 

«Με τα μάτια του σώματος βλέπεις περιορισμένα, ενώ μ’ εκείνα της ψυχής μπορείς να «βλέπεις» και πίσω απ’ το φεγγάρι… Εσείς βλέπετε εξωτερικά, εγώ… «βλέπω» και «διαβάζω» την ψυχή του άλλου».[1] 

Με αυτά τά λόγια περιγράφει ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος το διορατικό χάρισμα που του έδωσε ο Θεός, για να υπηρετεί με αυτό τους ανθρώπους. Σαν να είχε μια πνευματική τηλεόραση μπροστά του, «έβλεπε» καθαρά πίσω από υλικά εμπόδια ή «διάβαζε» τις σκέψεις των ανθρώπων! Μετακινούνταν σωματικά και επισκεπτόταν πνευματικά του παιδιά ακόμα και στο εξωτερικό. Ο Άγιος είχε νικήσει από αυτή τη ζωή τους νόμους της φθοράς και ζούσε στη συχνότητα του Θεού.

 Το χάρισμα του δόθηκε, σε μικρή ηλικία, όταν ήταν στο Άγιον Όρος, για την απόλυτη υπακοή που έκανε στους Γέροντές του. Κι από τότε, το χρησιμοποίησε σε όλη του τη ζωή για την πνευματική ωφέλεια των ανθρώπων και προς δόξαν Θεού.

Το χάρισμα ήταν καταπληκτικό. Μπορούσε να «δει» το… …κρυμμένο κασετοφωνάκι της κυρίας που ήθελε να τον μαγνητοφωνήσει, αλλά και …το νερό που υπήρχε αρκετά μέτρα κάτω από τη γη, να «δοκιμάσει» το νερό και να δείξει το σημείο, όπου έπρεπε να γίνει η γεώτρηση![2] 

Μπορούσε ακόμη να υποδείξει τη σελίδα του βιβλίου, όπου θα έβρισκαν κάτι, χωρίς προηγουμένως να έχει διαβάσει το βιβλίο. Με την ίδια ευκολία επίσης, μπορούσε και να εντοπίσει κακοήθεις όγκους και να κάνει απίθανες τηλεδιαγνώσεις χωρίς μηχανήματα. 

 Μια φορά, πήγε στο Ναό της Πολυκλινικής για εξομολόγηση μια γυναίκα. Ο Γέροντας διέκρινε με τα μάτια της ψυχής ότι είχε καρκίνο. Την έστειλε αμέσως σε ένα γιατρό, εκ μέρους του, και της είπε μετά να γυρίσει να του πει. Η γυναίκα είχε όντως καρκίνο… σε τρεις μέρες θα έμπαινε στο χειρουργείο. Έπειτα από την εξέταση κατέβηκε στον Γέροντα κι αυτός προσευχήθηκε μαζί της και τη σταύρωσε. Όταν σε τρεις μέρες ήλθε για το χειρουργείο, δεν υπήρχε όγκος! Ο γιατρός κατέβηκε εκτός εαυτού στο εκκλησάκι. «Ρε παπά, τι της έκανες της γυναίκας και την έκανες καλά; Αν δεν είχα πιάσει τον όγκο με το χέρι μου… δεν θα το πίστευα», φώναζε.[3] 

Άλλη φορά, του είπε ένα πνευματικό του παιδί:

–Γέροντα, πονάει η κοιλιά μου.

–Να πεις στο γιατρό ότι πονάς στον τρίτο έλικα του λεπτού εντέρου… Και να προσέξει τι φάρμακο θα σου δώσει… Πρόσεξε τι θα πεις. Κατάλαβες;[4] συνέστησε ο Γέροντας.

Ο Γέροντας δεν «έβλεπε» μόνο υλικά πράγματα, ήξερε και τα προβλήματα των ανθρώπων πριν του τα πουν.

«Βρε ευλογημένη, γιατί είσαι ανυπόμονη; είπε σε μια άγνωστή του κυρία που τηλεφωνούσε από μακριά και επέμενε να του μιλήσει. Νομίζεις ότι χρειάζεται να σ’ ακούσω για να μάθω το πρόβλημά σου; Δεν είναι αυτό κι αυτό;». Η κυρία έκπληκτη επιβεβαίωσε. «Ε, αφού είναι έτσι, κάνε αυτά που μας λέει ο Χριστός, θα προσεύχομαι κι εγώ, και μην έχεις αγωνία». Η γυναίκα δεν έβρισκε λόγια να τον ευχαριστήσει.[5] 

Ο Γέροντας χρησιμοποιούσε πολύ το τηλέφωνο, και τη μέρα αλλά και τη νύχτα. Αλλά… η επικοινωνία δεν γινόταν πάντοτε μέσω του ΟΤΕ!

«Γέροντα, έφερα μερικά χρήματα, γιατί ο λογαριασμός του ΟΤΕ θα είναι μεγάλος», του είπε μια ψυχή, με την οποία επικοινωνούσε πολύ συχνά με υπεραστικά τηλεφωνήματα. Και του έδωσε ένα φακελάκι. 

«Τι λες, μωρέ; Εδώ θα χτίσουμε εκκλησία, και θα δώσουμε τόσα χρήματα στον ΟΤΕ; Ρίξτα στο κουτί για το χτίσιμο της εκκλησίας», της είπε. Αλλά η ψυχή εκείνη δεν ησύχαζε. Πού τα έβρισκε τα χρήματα ο Γέροντας; Τότε εκεῖνος την πήρε μαζί του κι έκαναν μια βόλτα στο Ησυχαστήριο.

 Καθώς περπατούσαν, κάποια στιγμή τον ακούει να απαντά στο τηλέφωνο: «Εμπρός, εμπρός! Ναι, έτσι να κάνεις…». Τον κοίταξε σαστισμένη. Στα χέρια του δεν κρατούσε κανένα τηλέφωνο! Έμεινε ακίνητη δίπλα του. Πώς γινόταν αυτό; «Να, αυτός είχε ανάγκη… Έπαιρνε κάτω στο κελλί, αλλά δεν ήμουνα εκεί και το σήκωσα από δω», έδωσε εξήγηση με απλότητα ο Γέροντας. Και κατάλαβε εκείνη ότι ο Γέροντας επικοινωνούσε με πνευματικό τρόπο![6] 

Ενώ όμως ήταν χαρισματούχος μεγάλου βεληνεκούς, ο Γέροντας Πορφύριος παρέμεινε, όσο ζούσε, ένας αφανής και ακτήμων ασκητής. Διότι απέφευγε την προβολή και δεν επεδίωκε να κερδίσει χρήματα και δόξα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η διαφορά του από κάποιους άλλους, που με επήρεια δαιμονική προσπαθούν να κάνουν ψευτοθαύματα, για να κερδίσουν χρήματα και να προκαλέσουν εντυπώσεις. Εκείνος χρησιμοποιούσε το χάρισμά του πάντα με διάκριση, με σεβασμό στην ελευθερία του άλλου, και μόνο όταν είχε την πληροφορία από τον Θεό ότι θα ωφελούσε. 

 Μια φορά τoν επισκέφθηκε ένας χίπης.[7] «Είδε» ο Άγιος την πληγωμένη και επαναστατημένη του ψυχή και του μίλησε με αγάπη. Του αποκάλυψε το όνομά του και μερικά πράγματα από τη ζωή του. Ο χίπης εντυπωσιάσθηκε και συγκινήθηκε. Την άλλη εβδομάδα έφερε και την παρέα του. Ήταν αρκετοί και μαζί τους μία κοπέλα. Ο Γέροντας «είδε» ότι δεν ήταν έτοιμοι να ακούσουν για τον Χριστό, γι’ αυτό τους μίλησε στη γλώσσα τους, μόνο για πράγματα που τους ενδιέφεραν. Όταν σηκώθηκαν να φύγουν, ήταν ενθουσιασμένοι. Του ζήτησαν μία χάρη: Να τους αφήσει να του φιλήσουν τα πόδια… Του έδωσαν δώρο και μια ωραία κουβέρτα. Αργότερα, τον επισκέφθηκε μόνη της η κοπέλα. Ο Γέροντας «είδε» τη δική της ψυχή πιο προχωρημένη πνευματικά, και της πρωτομίλησε για τον Χριστό. Εκείνη δέχθηκε τα λόγια του, πήρε καλό δρόμο και μίλησε και στην παρέα της.[8] 

Μερικές φορές ο Άγιος σιωπούσε. Όταν όμως διέκρινε ότι οι ψυχές χρειάζονταν μια βοήθεια ή ότι έπρεπε να προλάβει μεγαλύτερο κακό, δεν δίσταζε να τους κάνει μια αποκάλυψη, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Κάποτε μπήκε μαζί με άλλους σε ένα ταξί. Ο ταξιτζής ήταν επιθετικός και συνεχώς κατηγορούσε τους ιερείς. Ο Γέροντας σιωπούσε. Όταν όμως ο οδηγός απευθύνθηκε προσωπικά στον ίδιο, τότε του είπε σαν απάντηση μια ιστορία, όπου με καλυμμένο τρόπο του αποκάλυπτε τα σοβαρά παραπτώματα που είχε κάνει… Ο ταξιτζής συγκλονίστηκε. Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και φώναξε: «Μην πεις τίποτα, παππούλη. Αυτό το ξέρουμε μόνο εγώ κι εσύ». «Το ξέρει κι ο Θεός, είπε ο Γέροντας, κι Εκείνος μου το είπε. Γι’ αυτό, να φροντίσεις από δω κι εμπρός ν’ αλλάξεις ζωή».[9] 

Άλλοτε πάλι ο Άγιος έβλεπε με τη διόραση ότι κάποιες ψυχές κινδύνευαν. Τότε μετακινούνταν ξαφνικά, βρισκόταν μπροστά τους και τους βοηθούσε. Έτσι πρόλαβε την αυτοκτονία μιας κοπέλας, την ενίσχυσε και της έδωσε θάρρος.[10]

Το διορατικό του Γέροντα βέβαια δεν λειτουργούσε συνέχεια. Κάποτε ομολογούσε ταπεινά ότι «δεν είχε πληροφορία» και καλούσε τους επισκέπτες του να ξαναπάνε. Όμως, σίγουρα το χάρισμα …λειτουργεί και μετά θάνατον! Κάποιος έλειπε στο εξωτερικό και δεν είχε πληροφορηθεί την κοίμηση του Γέροντα. Τηλεφώνησε λοιπόν στο κελλί του. Ο Άγιος τότε σήκωσε το τηλέφωνο και του μίλησε, αλλά στο τέλος του είπε να μην ξανατηλεφωνήσει, …διότι είχε αποθάνει![11]

* * *

Ο άγιος Πορφύριος ήταν βαθύτατα ταπεινός, γι’ αυτό ο Θεός του εμπιστεύθηκε τα χαρίσματά Του.

«Το χάρισμα μου το έδωσε ο Θεός, για να γίνω καλός, έλεγε… Πιστεύω για τον εαυτό μου ότι είμαι μια παλιοσωλήνα σκουριασμένη, που όμως διοχετεύει το ύδωρ το ζων το πεντακάθαρο… Ο κόσμος έρχεται σε μένα… Δεν έχει τίποτε να πάρει από μένα… ο Χριστός μόνο έχει το παν…».

Πόθος του μοναδικός δεν ήταν άλλος από το να βρεθούν όλοι οι Χριστιανοί σε κοινωνία αγάπης με τον Χριστό. «Να αισθανθεί ο κόσμος το αγκάλιασμα που κάνει ο Χριστός σε όλους…».

Νεφέλη

Περιοδικό «Προς τη Νίκη», τεύχος Οκτωβρίου 2016

[1] Γέρ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, Εκδ. Ι. Μ. Χρυσοπηγής, Χανιά 2003, σ. 492.

[2] Γέρ. Πορφυρίου Ιερομονάχου, Ανθολόγιο Συμβουλών, Έκδ. Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Μήλεσι Αττ., σ. 182.

[3] Αγαπίου Μοναχού, Η θεϊκή φλόγα που άναψε στην καρδιά μου ο Γέρων Πορφύριος, Έκδ. Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Αθήναι 1999, σ. 71.

[4] Πορφυρίας Μοναχής, Μαθητεία στον Γέροντα Πορφύριο, Έκδ. Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, Μήλεσι 2012, σ. 83.

[5] Ανθολόγιο Συμβουλών, σ. 307.

[6] Μαθητεία στον Γέροντα Πορφύριο, σ. 46-48.

[7] Χίπις: Νεανικό κίνημα της δεκαετίας 1960-70, που απέρριπτε την υπάρχουσα κουλτούρα και κάθε μορφή ηθικής και χρησιμοποιούσε ναρκωτικά.

[8] Ανθολόγιο Συμβουλών, σ. 322-323.

[9] Ανθολόγιο Συμβουλών, σ. 178-180.

[10] Ανθολόγιο Συμβουλών, σ. 119.

[11] Ανθολόγιο Συμβουλών, σ. 204.

Πηγή 

Να ξέρεις, ότι οι Άγιοι του Θεού είναι ικανοί για τα πάντα.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Θα σού δώσω ένα παράδειγμα, για να καταλάβεις:

Φαντάσου μια πόλη με πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους, οι οποίοι αμαρτάνουν.

Σ’ ένα Μοναστήρι εκεί ζεί ένας μοναχός ασκητής, ο οποίος σηκώνει τα καθαρά χέρια του στον Θεό και τον παρακαλεί να μην τιμωρήσει όλες αυτές τις χιλιάδες που αμαρτάνουν.

 Σε διαβεβαιώνω, λοιπόν, ότι για το χατίρι αυτού του ασκητή ο Θεός δεν τιμωρεί τις πεντακόσιες χιλιάδες.

- Είναι εκπληκτικό αυτό που μας λέτε.

- Να ξέρεις, ότι οι Άγιοι του Θεού είναι ικανοί για τα πάντα.

Ο Άγιος μπορεί να ζητήσει από τον Θεό ο,τι θέλει και να του το δώσει ο Θεός.

Είναι πολύ μεγάλη η δύναμη των Αγίων.

«Ανθολόγιο συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου»

πηγή 

π.Ιερόθεος Σουρβανός και άγιος Πορφύριος

"Έρχομαι και του κάνω παρέα. Κάθομαι στ' αριστερά του μαξιλαριού του".



Ο π. Ιερόθεος ήταν για τρεις μήνες πολύ άρρωστος. Χωρίς φωνή, με πάρεση, κλεισμένος στο δωμάτιό του δεν μπορούσε να δεχθεί άνθρωπο. Ωστόσο, η ανιψιά του, η κ. Πολυξένη Πολλάτου, επέμενε να τον δει λέγοντας στην αδελφή του ότι του φέρνει ένα σημαντικό μήνυμα. Μπήκε, λοιπόν,  στο δωμάτιό του και τον βρήκε σε κακή κατάσταση.
 “ Θείε, ήρθε μια πνευματική κόρη του π. Πορφυρίου και μου είπε ότι έχει καλά νέα για σένα από τον Γέροντα. Να μην στενοχωριέσαι και σύντομα θα γίνεις καλά. Και αυτός έρχεται και σου κάνει παρέα. Και μάλιστα ξέρεις πού κάθεται;  Στ' αριστερά του μαξιλαριού σου, όπως είπε”.
Μόλις  άκουσε αυτό, κυριολεκτικά πετάχτηκε από το κρεβάτι και πήρε μιαν εικόνα του Αγίου Πορφυρίου που είχε στ' αριστερά του μαξιλαριού του και άρχισε να την ασπάζεται. Αυτό ήταν προάγγελος της αποθεραπείας του, γιατί σύντομα, με λαδάκι από την ακοίμητη κανδήλα του Αγίου, από το Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, επανήλθε και η υπέροχη φωνή του.
Και η κ. Πολυξένη θυμάται πώς γνώρισε και αυτή, αλλά και ο π. Ιερόθεος τον Άγιο Πορφύριο.
 Νεαρός τότε ο π. Ιερόθεος, με το όνομα Γεράσιμος Σουρβάνος,  πριν καταταγεί στο ναυτικό, πήγε να πάρει την ευχή του π. Πορφυρίου.  Στη Πολυκλινική Αθηνών των αδελφών Αλιβιζάτου, στο μικροβιολογικό εργαστήριο, δούλευε η  θεία του, Αλεξάνδρα Κανελάτου,  η οποία του είχε μιλήσει για τον αγιασμένο ιερέα. Είχε ακούσει ότι ο ακαδημαϊκός Αμίλκας Αλιβιζάτος, όταν  γνώρισε εκείνο τον ιερέα, τριαντατετράχρονο, εξεπλάγη και ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο να τον τοποθετήσει -αυτόν που είχε πάει μόνο στην πρώτη Δημοτικού-εφημέριο στην Πολυκλινική Αθηνών, στην Ομόνοια. Ο π. Πορφύριος βρισκόταν εκεί επί 33 χρόνια (1940 -1973). Πήρε, λοιπόν, την ευχή του και όποτε  ο νεαρός ναύτης είχε έξοδο, έφευγε από τον Πειραιά και πήγαινε στον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική Αθηνών, όπου έψαλλε στις θείες ακολουθίες που τελούσε ο Άγιος Πορφύριος. Είχε αρχίσει μια θεϊκή σχέση που θα κρατούσε για πάντα.
Με την ευχή αυτού του μεγάλου Αγίου της εποχής μας, όταν ο Γεράσιμος αποστρατεύτηκε, χειροτονήθηκε  παίρνοντας το όνομα Ιερόθεος. Κι όπως ο Άγιος Πορφύριος, είχε κι ο π. Ιερόθεος μιαν αύρα του Αγίου Πνεύματος και ένα θείο χαμόγελο για όλους τους κουρασμένους ανθρώπους που τον πλησίαζαν .

http://trelogiannis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_732.html

Ο Στάλιν και ο...Άγιος Πορφύριος

Όταν ζούσε ο Στάλιν,ένας χριστιανός παρεκάλεσε τον Γέροντα να προσευχηθεί να τον πάρει ο Θεός από την ζωή,να γλυτώσουν οι άνθρωποι από τα εγκλήματά του.
Ο Γέροντας τού απάντησε:
-Τι λες,παιδί μου;Πρέπει να προσευχηθούμε να μετανοήσει και όχι να πεθάνει αμετανόητος.

'' Από το σημειωματάριο ενός υποτακτικου.''

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_166.html

Ο Άγιος Πορφύριος συνομιλεί με τον Άγιο Γεράσιμο

Την ημέρα της εορτής του αγίου Γερασίμου ο Παππούλης ευρίσκετο κλινήρης, λόγω των πολλών ασθενειών του.
Ξαφνικά παρουσιάζεται ενώπιόν του, ολόσωμος, ο Άγιος Γεράσιμος! Οπότε, ο πατήρ Πορφύριος, που προηγουμένως δεν ήταν σε θέση να γυρίσει από το άλλο πλευρό, εξαιτίας των ισχυρών πόνων και της τρομερής σωματικής του αδυναμίας, εκτινάσσεται επάνω με τέτοια ευλυγισία και δύναμη, που θα την ζήλευε και ο καλύτερος παγκόσμιος πρωταθλητής, και με ιδιαίτερο σεβασμό, άρχισε να υποκλίνεται, να σταυροκοπιέται, να προσκυνά και να συνομιλεί, τετ-α-τέτ, με τον αγαπημένο του Άγιο Γεράσιμο, για πολλή ώρα.



Μια από τις γυναίκες, η οποία την ώρα εκείνη εκτελούσε την εθελοντική της «βάρδια», προς εξυπηρέτηση του Παππούλη, παρακολουθούσε άναυδη και σιωπηλή από απόσταση ολίγων μέτρων, όλα τα διαδραματισθέντα, χωρίς να μπορεί να δώσει καμμία εξήγηση! Γιατί έβλεπε τον Παππούλη να προβαίνει σε όλες τις προηγούμενες ενέργειες, αλλά δεν έβλεπε τον αποδέκτη των ενεργειών αυτών! Και έβλεπε και άκουγε τον Παππούλη, αλλά ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε τον συνομιλητή του, που δεν ήταν άλλος από τον Άγιο Γεράσιμο, και κυριολεκτικά, είχε σαστίσει!

Όταν, ο πατήρ Πορφύριος, τελείωσε την... συνομιλία με τον θαυματουργό και προστάτη του άγιο Γεράσιμο, εφανέρωσε και διηγήθηκε τα πάντα στην έκπληκτη γυναίκα και της έδωσε εντολή να μην αποκαλύψει τίποτε απ’ όσα είδε και άκουσε, πριν αυτός κοιμηθεί τον ύπνον του Δικαίου!

Από το Βιβλίο ¨ Ανθολόγιον Θαυμάτων¨¨ Έκδοσις Ιερού γυναικείου Ησυχαστηρίου ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_788.html

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Πιο εύκολα, μπορώ να σας πω ότι αύριο δεν θα βγει ο ήλιος, παρά ότι δεν υπάρχει η άλλη ζωή»

Ὁ Γέρων Πορφύριος πάντοτε τόνιζε στὰ παιδιά μου ὅτι ὑπάρχει ἡ αἰώνια ζωή. Πιὸ εὔκολα, τοὺς ἔλεγε, μπορῶ νὰ σᾶς πῶ ὅτι αὔριο δὲν θὰ βγεῖ ὁ ἥλιος, παρὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἡ ἄλλη ζωή. Τὸ ξέρουμε αὐτό, τὸ βλέπουμε.

Κ.Ἰ.: Ὁ Γέρων Πορφύριος εἶχε τὸ χάρισμα νὰ βλέπει καὶ ἀπὸ τὶς δύο ὄχθες.
Χ.Χ.: Ναί, πράγματι. Ἔλεγε στὰ παιδιά μου πόσο ὡραία εἶναι ἡ ἄλλη ζωὴ κι ὅτι τὸ σῶμα μας, αὐτὸ ποὺ μπαίνει μέσα στὸν τάφο, εἶναι μὲν δικό μας, ἀλλά, ὅπως εἶπε καὶ σ’ ἐμένα τὴν ἴδια, «τὴν ὥρα ποὺ βάζουν τὸ σῶμα μας μέσα στὸν τάφο, αὐτὸ γίνεται ὅπως τὸ κοστούμι τοῦ ἀνθρώπου».
Κι αὐτὰ τὰ λόγια του μὲ βοήθησαν πάρα πολὺ στὶς δύσκολες ἔκεινες ὧρες τῆς κηδείας καὶ τῆς ταφῆς τοῦ συζύγου μου.
Ὁ Γέρων Πορφύριος ἀποκάλυψε στὰ παιδιά μου, ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν πάρα πολύ, πολλὲς θεολογικὲς ἀλήθειες, χρησιμοποιώντας μόνο τὰ παραδείγματα καὶ τὰ παραμύθια.
Κάποια στιγμὴ ὁ μεγάλος μου γυιὸς μοῦ εἶπε: «Καλά, μαμά, τὸ κατάλαβα ὅτι ὁ μπαμπᾶς μας εἶναι καλὰ ἐκεῖ, ποὺ πῆγε. Ἀλλὰ τώρα θὰ πρέπει ἐγὼ νὰ περιμένω ἑβδομῆντα, ὀγδόντα χρόνια, γιὰ νὰ τὸν ξαναδῶ;». Τὸ εἶπα στὸν Γέροντα κι ἐκεῖνος μοῦ εἶπε νὰ πῶ στὸ γυιό μου νὰ ρωτήσει ἕνα ἡλικιωμένο ἄνθρωπο πότε ἔφτασε στὰ ὀγδόντα του χρόνια καὶ ν’ ἀκούσει τὴν ἀπάντηση, ποὺ θὰ τοῦ ἔδινε. Πράγματι ὁ γυιός μου ὑπέβαλε αὐτὴ τὴν ἐρώτηση στὸν πατέρα μου. Κι ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: «Παιδί μου, σὰν νά ’ταν χθές, ποὺ πέρασαν τὰ χρόνια».

Κ.Κ: Σ’ ἐσᾶς τὴν ἴδια, κυρία Χ., τί ἔλεγε τὶς ὧρες τῆς μοναξιᾶς καὶ τοῦ πόνου σας, ποὺ ὁ ἄνδρας σας πέθανε τόσο πρόωρα καὶ τόσο νέος;


Χ.Χ.: Μὲ βοήθησε πάρα πολὺ τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες, ποὺ εἶναι φυσικὸ νὰ σὲ πιάνει ἡ κατάθλιψη κι ἀρχίζουν νὰ σὲ βασανίζουν τὰ ἐρωτηματικὰ: «Γιατί, Θεέ μου, γιατὶ τόσο νωρίς;». Ἔνιωθα τότε μιὰ ἀκηδία κι ἕνα βούλιαγμα στὸ κάθισμα καὶ δὲν μποροῦσα νὰ σηκωθῶ. Μὲ συμβούλευσε τότε: «Μόλις αἰσθάνεσαι αὐτὸ τὸ πράγμα, νὰ πετάγεσαι ὄρθια, καὶ νὰ πηγαίνεις μιὰ βόλτα στὸ βουνό». Κι ὅταν τὸν ρώτησα πῶς νὰ ἔβγαινα ἔξω ἅμα ἦταν βράδυ, μοῦ ἀπάντησε: «Ἅμα δὲν μπορεῖς νὰ βγεῖς, νὰ φέρνεις στὸ νοῦ σου ὅλο ὡραῖες εἰκόνες, ὅπως, ἂς ποῦμε, ἐκεῖνο τὸ πάρκο ποὺ εἴχατε ἐπισκεφθεῖ μὲ τὸν ἄνδρα σου καὶ τὰ παιδιά σου ἢ ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο ἡλιοβασίλεμα, ποὺ ἀπολαύσατε στὴ θάλασσα. Θὰ διώχνεις τοὺς ἄσχημους λογισμοὺς καὶ θὰ λές: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησε τὸν ἄνδρα μου, ἐλέησε κι ἐμᾶς”». Μοῦ ἐνεφύσησε, ἀκριβῶς, αὐτὴ τὴν πεποίθηση ὅτι ὑπάρχει ἐπικοινωνία μεταξὺ τῆς ζώσας καὶ τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας.

Κ.Ἰ.: Πάρα πολὺ ὡραῖο αὐτό, ποὺ εἴπατε. Σᾶς μίλησε γιὰ τὸν ἄνδρα σας στὴν ἄλλη ὄχθη;

Χ.Χ.: Τὴ φορὰ ἐκείνη, ποὺ σᾶς εἶπα ὅτι εἶχα πάει μὲ τὸ μεγάλο γυιό μου, εἶχε δεῖ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ συζύγου μου.

Κ.Ἰ.: Αὐτὸ εἶναι πάρα πολὺ σπουδαῖο, διότι ἀποτελεῖ μιὰ ἀκόμη χειροπιαστὴ ἀπόδειξη τῆς ὕπαρξης τῆς ἄλλης ζωῆς ∙ ὄντας ἐδῶ στὴ γῆ ὁ Γέρων Πορφύριος, νὰ βλέπει τὴν ψυχὴ ἑνὸς κεκοιμημένου ἀδελφοῦ.


Χ.Χ.: Μοῦ ἐξήγησε καὶ πῶς μποροῦμε νὰ βοηθοῦμε τοὺς κεκοιμημένους μας.

Κ.Ἰ.: Τί σᾶς εἶπε;

Χ.Χ.: Νὰ κάμνουμε πολλὴ προσευχή, ἀγαθοεργίες, ἐλεημοσύνες, νὰ συμμετέχουμε στὶς θεῖες Λειτουργίες – κάμνοντας πρόσφορο καὶ δίνοντας τὸ ὄνομα τοῦ κεκοιμημένου – καὶ κοινωνώντας ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας ὅσο τὸ δυνατὸ πιὸ συχνά, σὲ κάθε θεία Λειτουργία, ἂν εἶναι δυνατό.

Κ.Ἰ.: Μιλώντας μαζί σας, κυρία Χ., αἰσθανόμαστε πολὺ μεγάλη συγκίνηση, διότι μᾶς μεταφέρετε λόγια τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴ ζωὴ μετὰ θάνατο ∙ τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου ἀπασχολεῖ ὅλους τους ἀνθρώπους καὶ εἶναι, πραγματικά, συγκλονιστικό, ἀλλὰ καὶ μεγάλη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ν’ ἀκούει ἕνας ἀπὸ τὸ στόμα ἑνὸς ἁγίου ἀνθρώπου, ὅπως ἦταν ὁ Γέρων Πορφύριος, μαρτυρίες καὶ ἀποδείξεις γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Χ.Χ.: Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς δοκιμασίας μου εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ διαπιστώσω γιὰ πρώτη φορὰ πόσο θαυματουργικὴ ἦταν ἡ προσευχὴ τοῦ Γέροντος.
Ὅταν πῆγα νὰ τοῦ ἀνακοινώσω ὅτι πέθανε ὁ ἄνδρας μου – ἤμουν μόνη μου ἐκείνη τὴ φορά, ἄλλη ἡμέρα μετὰ πῆγα μὲ τὸ γυιό μου – δὲν ἦταν στὸ δωμάτιό του.
Τὸν συνάντησα γιὰ μιὰ στιγμὴ ἔξω, στὸ δρόμο, κι ἐπειδὴ ὁ Γέρων Πορφύριος συμμετεῖχε πολὺ στὸν ἀνθρώπινο πόνο, δὲν μοῦ μίλησε καθόλου ∙ σὲ σημεῖο, ποὺ διερωτήθηκα ἂν εἶχε ἀκούσει ποὺ τοῦ εἶπα ὅτι πέθανε ὁ ἄνδρας μου.
Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας, ἐνῶ βρισκόμουν στὸ σπίτι μου, ἔνιωσα ξαφνικὰ νὰ φεύγει ὅλο τὸ βάρος ἀπὸ τὴν ψυχή μου καὶ ν’ ἀναβλύζει ἀπὸ μέσα μου μιὰ χαρά.
Σταυροκοπήθηκα καὶ εἶπα: «Θεέ μου, εἶναι λογικὴ αὐτὴ ἡ ἀντίδρασή μου;».
Μετὰ ἔμαθα καὶ διασταύρωσα αὐτὴ τὴν πληροφορία ὅτι, ἐκείνη ἀκριβῶς τὴν ὥρα, ποὺ αἰσθανόμουν ἔτσι, ὁ Γέρων Πορφύριος προσευχόταν γιὰ ἐμένα.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Κλείτου Ἰωαννίδη, “Ὁ Γέρων Πορφύριος. Μαρτυρίες καὶ Ἐμπειρίες“.

πηγή 

Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση...

.."Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε ὁ κόσμος αὐτό τό Πάσχα, αὐτό τό πέρασμα.Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα.

Συγκινήθηκε.Σιώπησε…καί συνέχισε :
- Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Ἅδης. Τώρα ὃλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του.Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση.. "

Άγιος Πορφύριος

 

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/04/blog-post_47.html

Οι μπερδεμένοι ψυχικά άνθρωποι γίνονται αιρετικοί.

«Οι μπερδεμένοι ψυχικά άνθρωποι γίνονται αιρετικοί. Η αίρεσις όμως είναι σύστημα και, ως σύστημα που είναι, κάνει τους ανθρώπους δραστηρίους, ενεργητικούς, μεθοδικούς. Η Εκκλησία μας όμως δεν είναι σύστημα. Είναι αγάπη, είναι σεβασμός προσώπου, είναι ελευθερία προσώπου, είναι ο Χριστός, είναι το παν.

Για να είσαι μεθοδικός, ενεργητικός, αποτελεσματικός μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πρέπει να έχεις σωστή σχέση με τον Χριστό. Εάν δεν έχεις σωστή σχέση με τον Χριστό, τότε γίνεσαι σκληρός, δηκτικός, μεσσίας, ζηλωτής, τεμπέλης και χίλια-δυο άλλα πράγματα και το πιο τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα ανάγεις σε πνευματικότητα και θεωρείς ότι εργάζεσαι για τον Χριστό, ενώ εργάζεσαι για τον διάβολο και έτσι γίνεσαι χειρότερος από τον αιρετικό».

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : Από το Σημειωματάριο ενός Υποτακτικού. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ. ΜΗΛΕΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ.

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_32.html

Η γενική εξομολόγηση με τον Άγιο Πορφύριο – Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος (βίντεο)

Ομιλία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στο Μετόχι Κύκκου, στις 19 Μαρτίου 2014, στο πλαίσιο των συνάξεων του Φιλανθρωπικού Ομίλου Αποστόλου Βαρνάβα. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρεται σε προσωπικές εμπειρίες που είχε με τον Άγιο Πορφύριο. Μία από αυτές ήταν και η γενική εξομολόγηση που είχε με τον Άγιο Πορφύριο. Ο Πανιερώτατος κάνει λόγο για την κληρονομικότητα των διαφόρων παθών και αμαρτιών που κληρονομήσαμε από τους συγγενείς μας. Απαραίτητη είναι η γενική εξομολόγηση ως ορθόδοξος τρόπος θεραπείας και απαλλαγής της κληρονομικότητας αυτής, έτσι ώστε ο πιστός με βοηθό την εσωτερική ειρήνη της καρδίας του και τη Χάρη του Θεού, να μπορέσει να συνεχίσει την επιμελημένη μετάνοιά του.

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.

Το έχω ξαναπεί οτι μου άρεσε πολύ το δάσος.Είχα συνηθίσει στη μοναξιά κι ήθελα να είμαι μόνος.Ήθελα να ζώ έξω, και πιο πολύ τη νύκτα.Γι' αυτό το λόγο ανέβαινα πάνω σε ένα πρίνο, ψηλά, πάνω απο δυόμιση μέτρα.Έφτιαξα εκεί ένα κρεβάτι με σχίνους.Έκοψα σχίνα και τα έπλεξα με τα κλαδιά του πρίνου.Έβαλα απο πάνω μία κουβέρτα και τυλιγόμουνα.Ηταν πολύ ωραίο.
Ανέβαινα με μία σκάλα, που την είχα φτιάξει μόνος μου, κι οταν έφθανα πάνω, την τραβούσα και κανείς δεν με ενοχλούσε.Το κρεβάτι το είχε ζώσει μία αγράμπελη, που ευωδίαζαν πολύ ωραία τα άφθονα άνθη της.Κάτω απο τον πρίνο ηταν ένας πλούσιος σχίνος.Απείχε απ' τον πρίνο, απ' τη ρίζα του πρίνου, κανά δυό μέτρα με τρία.Ανέβαινα στο κρεβάτι σκαρφαλώνοντας.Εκεί ήμουν όλος προσευχή.Ήμουν Αγιορείτης.Ήθελα μοναξιά και ψαλτήρι.Αλλά και το "Κύριε Ιησού Χριστέ..."Προσευχόμουν ώρες εκεί στον πρίνο, μές στα λουλούδια της αγράμπελης, πάνω στο σχινένιο κρεβάτι μου.

Ένα βράδυ που σκαρφάλωσα στο κρεβάτι αυτό, το γεμάτο λουλούδια, έκανα την προσευχή μου.Ήταν νύκτα, μές την ερημιά.Το φεγγάρι έλουζε την πλάση.Με συνόδευαν τα αηδόνια, που μόλις είχαν ξυπνήσει και κελαηδούσαν.Είπα πολλα απο το ψαλτήρι και κυρίως το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με".
Σε μιά στιγμή σηκώθηκα όρθιος κι είπα νοερώς το απόδειπνο.Την ώρα που άρχισα να λέω την ευχή της Παναγίας, έφτιαξα μία εικόνα νοερή της Παναγίας:Πάνω σε έναν ωραίο, θείο και υψηλό θρόνο η Υπεραγία Θεοτόκος και γύρω γύρω τα τάγματα των Αγγέλων, Αρχαγγέλων, Χερουβείμ, Σεραφείμ, των Μαρτύρων, των Αγίων, των Οσίων, των Προφητών.Μπροστά σε αυτό το μεγαλείο γονάτισα σαν ανάξιος κι άρχισα να λέω δυνατά:"Άσπιλε, Αμόλυντε, Άφθορε, Άχραντε, Αγνή Παρθένε Θεόνυμφε Δέσποινα...".
Δέος, τρόμος με κατέβαλε, οταν μία ακτίνα φωτεινή, που ερχόταν απο την Παναγία μας, χτυπούσε το κεφάλι μου, που είχα σκύψει ταπεινά ταπεινά για τη μεγάλη μου αναξιότητα.Αλήθεια σας λέγω, ηταν μπροστά μου η Υπεραγία Θεοτόκος κι έστελνε τη φωτεινή της ακτίνα σε εμένα τον ταπεινό!Καλογεράκι ήμουνα, παπάς βέβαια, κάπου εκεί είκοσι χρονώ..

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_8.html

Tο “παλιατζίδικο” της ψυχής μας…

Ο άγιος γέροντας Πορφύριος μιλάει παραστατικά για την απώθηση ψυχικών τραυμάτων και αμαρτημάτων στο ασυνείδητο και την ανάδυσή τους σε απροσδόκητο χρόνο…




 Κάποτε ο Γέροντας είπε σε μια κυρία:“Πολλές από εσάς τις γυναίκες, ό,τι κατεστραμμένο και άχρηστο έχετε, παλιά και τρύπια κατσαρολικά, έπιπλα, παπούτσια και άλλα φθαρμένα πράγματα, πάτε και τα πετάτε σε κάποια απόμερη αποθήκη σας, κλειδώνετε την πόρτα και ησυχάζετε. Δεν ξέρετε όμως ότι θα έρθει στιγμή που αυτό το παλιατζίδικο θα το βρουν και θα εκτεθείτε”.
 
Έμεινα έκπληκτος από τα λόγια του Γέροντα. Διάβαζα εκείνες τις μέρες βιβλία ποιμαντικής ψυχολογίας, που μιλούσαν για απώθηση τραυματικών βιωμάτων από το συνειδητό στον ασυνείδητο χώρο της ψυχής και για την ανάδυσή του σε απροσδόκητο χρόνο.

Το ζωντανό παράδειγμα του Γέροντα, για την αποθήκη απορριμάτων, μου έλεγε πολύ περισσότερο, από ό,τι τα επιστημονικά εγχειρίδια. Ήταν σαφής ο συμβολισμός, ο αναφερόμενος στα αμαρτήματά μας, που δεν εξαλείψαμε με την μετάνοια και την εξομολόγησή μας, αλλά τα πετάξαμε βιαστικά στην αποθήκη της λήθης, για να απαλλαγούμε από την ενοχλητική παρουσία τους και που θα τα ¨βρει¨ο Θεός για να τα επαναφέρει στη μνήμη μας, “εν ημέρα κρίσεως”. Ήδη τα γνωρίζει, ενώ εμείς τα αγνοούμε.

https://proskynitis.blogspot.gr/2016/12/t.html

»Προσωπικά βιώματα και εμπειρίες από τη γνωριμία μου με τον Όσιο Πορφύριο» (βίντεο)

Ο Φιλόλογος Κωνσταντίνος Γανωτής καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία από τη γνωριμία του με τον όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη στην Ημερίδα με τίτλο: ''Ο Όσιος Πορφύριος και οι Νέοι'', που συνδιοργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και ο Σύλλογος Φοιτητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «ὁ ὅσιος Πορφύριος». (στην ομιλία γίνεται θέμα και για το εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο σε όλους τους Κέλτες αγίους και βρίσκεται στην Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Μήλεσι της Αττικής)




https://www.pemptousia.gr/video/prosopika-viomata-ke-empiries-apo-ti-gnorimia-mou-me-ton-osio-porfirio/

Ο άγνωστος πνευματικός του Αγίου Πορφυρίου

Του Βασίλη Σπυρόπουλου



Μεγάλη ήταν η ευλογία για όλους τους χριστιανούς, όπου γης, η αγιοκατάταξη πριν από δύο χρόνια των σύγχρονων Αγίων της Εκκλησίας, γερόντων Παϊσίου και Πορφυρίου.Καθ' όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωή τους προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα βήματα του Χριστού.
Δεν διαμαρτυρήθηκαν ούτε λύγισαν από τις δυσκολίες, τις κακουχίες και τις ασθένειες. Αντιθέτως, αγκάλιασαν όλους τους ανθρώπους που πήγαιναν να τους δουν από κοντά, να μιλήσουν μαζί τους, για να πάρουν δύναμη και να σηκώσουν τον δικό τους σταυρό.
Στην περίπτωση του Αγίου Πορφυρίου, γνωρίζουμε ότι από μικρή ηλικία αφιερώθηκε στον Θεό πηγαίνοντας στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Αγιο Ορος.

Ωστόσο δεν είναι ευρύτερα γνωστό το γεγονός ότι ο Αγιος Πορφύριος είχε ως πνευματικό πατέρα μια ξεχωριστή προσωπικότητα, τον π. Αντώνιο Γκίκιζα.


 Ο ευλαβής αυτός κληρικός γεννήθηκε στο Κρανίδι Αργολίδας στις 7 Ιανουαρίου 1910 και εκοιμήθη στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών, στις 30 Σεπτεμβρίου 1999.
Εμενε ως ασκητής σε ένα υπόγειο διαμέρισμα επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, υπομένοντας καρτερικά και με δύναμη ψυχής τα χτυπήματα που προέρχονταν από μακρόχρονη ασθένεια.
Ο π. Αντώνιος διακόνησε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Κερατσίνι. Οι ακαδημαϊκές γνώσεις του ήταν αξιοθαύμαστες όχι μόνο για την εποχή όπου έζησε αλλά και για σήμερα. Κατείχε τέσσερα πτυχία και γνώριζε έξι ξένες γλώσσες!
Χάρη στο μορφωτικό επίπεδό του και στις ικανότητές του, υπηρέτησε ως νομικός (ήταν, μεταξύ άλλων, και πτυχιούχος Νομικής) στο αντίστοιχο γραφείο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Η γνωριμία του με τον γέροντα -και μετέπειτα Αγιο της Εκκλησίας- Πορφύριο έγινε όταν υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως ιεροκήρυκας στην Κύμη Ευβοίας.
Χαρακτηριστικό δείγμα της μεγάλης πνευματικότητάς του ήταν ότι δεν δέχτηκε ποτέ τα υψηλά αξιώματα τα οποία του προτάθηκαν.
Βεβαίως, επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, ο π. Αντώνιος Γκίκιζας είχε πνευματικό πατέρα μια άλλη οσιακή μορφή, τον π. Παύλο Νικηταρά από το Κρανίδι, με καταγωγή από τη γνωστή οικογένεια των γενναίων πολεμιστών του 1821.
Επίσης, όταν ακόμη ήταν μικρό παιδί, γνώρισε τον Αγιο Νεκτάριο, για τον οποίο έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια.
Ο π. Αντώνιος, μετά την κοίμησή του, ετάφη στον Ναό του Αγίου Αντωνίου, στην Αχλαδερή Ευβοίας, εκεί όπου το 2001 χτίστηκε η φερώνυμη μονή.

Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» φέρνει αποκλειστικά στο φως σκέψεις, διδάγματα και ξεχωριστές εμπειρίες, τις οποίες έζησε ο π. Αντώνιος Γκίκιζας και μοιράστηκε με ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν μαζί του.

Μεταξύ άλλων, ο ίδιος αναφέρεται στο πώς θα γνωρίσουμε τον Χριστό, στη σημασία της μετάνοιας και της ταπείνωσης, ενώ υπογραμμίζει ότι στην εποχή μας κυριαρχούν ο εγωισμός, η εμπάθεια και η αμαρτία.

Για το πώς θα γνωρίσουμε τον Χριστό: «Χρειάζεται μόνωση, λατρεία στον Θεό, τους Αγίους και αγγέλους. Εχουμε τον ίδιο προορισμό με τους αγγέλους, να δοξολογούμε τον Θεό. Υπάρχει ο γήινος και ο αόρατος κόσμος, δεν έχει αρχή και τέλος ο αόρατος (κόσμος). Ο γήινος κόσμος αυτοκαταστρέφεται, επειδή οι άνθρωποι έχουν πιστέψει ότι δεν υπάρχει αόρατος κόσμος. Ο Χριστός θα τους δείξει και θα πιστέψουν όσοι είναι καλοπροαίρετοι. Δεν υπάρχει νύχτα στον Θεό, μόνο ευφροσύνη φωτός. Η δόξα είναι το κυριότερο στον αόρατο κόσμο…»

Για την προσευχή και την ταπείνωση: «Καταργείται ο χρόνος σ' αυτούς που προσεύχονται. Τα πάντα και εν πάσι Χριστός, παρελθόν, παρόν και μέλλον δεν υπάρχει στον ουρανό. Οσο ταπεινωνόμαστε τόσο προσελκύουμε τη χάρη, κατά χάριν να επικοινωνούμε με την άκτιστη ενέργεια του Θεού… Ο Θεός είναι παρών είτε το ξέρουμε είτε δεν το ξέρουμε. Με τη σιωπή, πιο καλά».

Για την πίστη στον Θεό: «Οποιος πιστεύει τον επισκέπτεται ο Θεός διά του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός θα μπει στην ψυχή, θα Του κάνουμε τραπέζι και θα μας μεταδώσει την ουράνια βασιλεία».

Για την αξία της μετάνοιας: «Η μετάνοια εξασφαλίζει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. (Η ψυχή μας) γίνεται ναός της θεότητος όταν μετανοήσει. Οταν πιστεύουμε, δεν υπάρχει θάνατος. Του ορατού κόσμου η δόξα είναι θάνατος».

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
«Ο εγωισμός, το συμφέρον, η εμπάθεια, η αμαρτία, τρομερό πράγμα, αυτά κυριαρχούν. Με την αμαρτία εισχωρούν τα δαιμόνια μέσα μας και μας σκοτώνουν. Παραμονεύει ο θάνατος. Με τη βαθιά μετάνοια δεν θα εισχωρούν τα δαιμόνια μέσα μας…
Να προσευχόμαστε να μας δίνει ο Θεός μετάνοια, γιατί είναι δώρον Θεού. Κυοφορία πνευματική είναι η μετάνοια. Οπως η γυναίκα, όταν γεννήσει, έχει μεγάλη χαρά, έτσι και στην πνευματική ζωή, όταν έρθει το άκτιστον (βρέφος) της Θεοτόκου. Σ' αυτό συντελεί η μετάνοια.
Συγγενεύουμε με την Παναγία. Πρέπει να περιμένουμε την εξ ουρανού κυοφορίαν. Συμμόρφωση του Θεού εντός ημών είναι δύσκολο, είναι δύσκολο, αλλά ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από όλο τον κόσμο… Εμβάθυνση στην ταπείνωση. Για την είσοδό μας στον ουράνιο κόσμο είναι απαραίτητος η μετάνοια…»

Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

http://proskynitis.blogspot.gr/2016/01/blog-post_0.html

Ένα σύννεφο στα Καυσοκαλύβια

Του Νώντα Σκοπετέα



 Αρχές του Δεκεμβρίου . Ο Αη Νικόλας έρχεται με χιόνια φορτωμένος . Θάλασσες αφρισμένες κι οι ναυτικοί όλοι με την ευχή του στα χείλη . Νικολοβάρβαρα ζυγώνουν . Φυλλομετρώ το συναξάρι , το βαγγέλιο του πιστού …
 Στο γύρισμα των σελίδων του ήχοι αγριεμένων κυμάτων , αντίφωνα αγέρηδων που μανιάζουν , βροχής ο χτύπος ο άμετρος, τρυπά τη γη . Τα μάτια μου εκστατικά μπροστά στο αγρίεμα του καιρού . Μυρίσματα από καυσόξυλα και τζάκια που φουντώνουν την πύρα τους , μετά της μέρας τον κάματο τον ιερό . Λίγο καψαλισμένο ψωμί με το πρώτο χρυσάφι απ τα λιόδεντρα σταγμένο πάνω του . Τις αισθήσεις μου οδηγεί η μνήμη . Λιγοστά τα καταφύγιά μου . Στο γύρεμά τους καταλαβαίνω πως μόνο η αληθινή ζωή γεννά τη νοσταλγία . Μα υπάρχει κι ο αδελφός δόξα τω Θεώ ! Εκείνος που δεν κράτησε τίποτα μόνο για τον εαυτό του . Που μοιράστηκε τις ευλογίες πολλαπλασιάζοντάς τις . Που τις έκοψε αντίδωρο και ψίχουλο το ψίχουλο χόρτασε μ΄αυτές μυριαρίθμητες πεινασμένες για Θεό ψυχές .

Αρχές του Δεκεμβρίου . Στο συναξάρι της δεύτερης μέρας του μια προσθήκη που σκόρπισε ελπίδα στα πέρατα της γης . Ενεπλήσθημεν χαράς ! Τη αυτή ημέρα Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Τώρα τις αισθήσεις μου τις οδηγεί ο ταπεινός σκυφτός Γέροντας . Άλλος ένας ταπεινός Γίγαντας που θα πρόσθετε και ο Κυρ-Φώτης στην γνωστή χορεία των ηρώων του … Ορμή κυμάτων ξανά .

 Των Καυσοκαλυβίων ο αρσανάς δεν φαίνεται απ τα θεριασμένα βουνά τους , που τον σκεπάζουν ολότελα . Απ το κοιμητήρι που οι λιγοστοί μοναχοί με τα μουσκεμένα κουκούλια και τα ράσα αποθέτουν στη γη το Αγιασμένο και πολυβασανισμένο σκήνωμα , δεν ξεχωρίζεις τίποτα ! Σταγόνες χοντρές παγώνουν πιότερο τα πρόσωπα και σμίγονται με την αλμύρα των ματιών που ασταμάτητα κυλά . Μια ομίχλη σαν σύννεφο μπροστά σου περιμένει τον ταξιδευτή της .
Το χώμα που σκάφτηκε , μυρίπνοο κι αυτό ετοιμάζεται να μπλεχτεί με το μυρωμένο απ του Παναγίου Τάφου τα αρώματα σώμα του Πορφυρίου . Ίνα ώσι έν ! Ίνα ώσι έν ! Αντίλαλος στων Καυσοκαλυβίων τα βραχόσπαρτα μονοπάτια ! Σκέπασε η γη τον Άγιο . Ταξίδεψε το σύννεφο !

 Γαλήνεψε ο καιρός και φάνηκε το γαλάζιο του Θεού . Έμεινε παντοτινή η ευωδία και ο Ουρανός υποδέχθηκε το αλητόπαιδο του Χριστού ! Είκοσι χρόνια κύλησαν από εκείνο τον χειμώνα . Αγρύπνια στη χάρη του . Ασπασμός στο λουλουδοστόλιστο εικόνισμά του . Το φρέσκο ξύλο σιγά- σιγά ρουφά τα χρώματα των χαρισμάτων του . Και εμείς τις μνήμες όσων τον είδαν και τον άκουσαν . Όσων ψηλάφισαν την Αγιότητά του . Ακούμε ξανά την φωνούλα του να ψέλνει τον Ικετήριο κανόνα του Ιησού , φιλάμε τα χεράκια του , αυτά που ακόμα άφθορα σώζονται , εκεί δίπλα στην αυτοσχέδια ξυλόσομπά του στα Καλίσια , στον Αη Γεράσιμο , στο ευωδιαστό παράπηγμά του στο Μήλεσι εκεί που θέτει ακόμα νου και μπολιάζει με ελπίδα . Φίλος σας ο Χριστός βρε , αδελφός και Πατέρας ! Δεν βαστά την κόλαση στο χέρι !

Ένα απολυτίκιο ψέλνω , βγαλμένο γι αυτόν απ την ακάθαρτη ψυχή μου την μέρα που τ όνομά του γράφτηκε σιμά στον Θεηγόρο Προφήτη Αββακούμ .
Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω για αυτόν που τόσο Τον εμεγάλυνε ;
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες.

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο:Είδα και άκουσα έναν Άγιο .( 3 μέρη )

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/12/blog-post_73.html

Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια(Οσίου Πορφυρίου)

(Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)



Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια (πάθη),μην προσπαθείς να τα ξεριζώσεις και βρίσκεσαι διαρκώς τραυματισμένος και μολυσμένος από την ασχολία σου μαζί τους.

Δώσε όλη τη δύναμη σου στα λουλούδια της ψυχής σου,πότισέ τα, και τότε τ΄ αγκάθια θα ξεραθούν μόνα τους.

Και το καλύτερο λουλούδι είναι η αγάπη σου στον Χριστό.Αν ποτίσεις αυτήν και αναπτυχθεί, όλα τα αγκάθια μαραίνονται.

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/09/blog-post_43.html

“Μὴ λὲς τί σχεδιάζεις νὰ κάνεις” Άγιος Πορφύριος

Μὴ λὲς σὲ κανέναν τὰ μυστικά σου καὶ μὴν ὁμιλεῖς ὅτι αὐτὸ θὰ κάνω ἢ ἐκεῖνο, διότι τότε σὲ ἀκούει ὁ πονηρὸς καὶ βάζει ὅλη τὴ δύναμή του καὶ σὲ ἀναποδογυρίζει. Ἀπὸ τὸ βιβλίο Συνομιλώντας μὲ τὸν Γέροντα Πορφύριο

http://www.porphyrios.net/

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/%ce%bc%e1%bd%b4-%ce%bb%e1%bd%b2%cf%82-%cf%84%ce%af-%cf%83%cf%87%ce%b5%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%e1%bd%b0-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82-2/

Μία ψυχοσωματική αποτοξίνωση! (Άγιος Πορφύριος)

Γράφει ο π.Νεκτάριος Πόκκιας



  Αυτές τις μέρες που οι περισσότεροι από εμάς αγωνιούμε για το μέλλον της πατρίδας μας και καθόμαστε με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση για να δούμε τα νέα και τις εξελίξεις, μου ήλθε στο νου κάτι που είχα διαβάσει στο ανθολόγιο συμβουλών του Αγίου Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.

 Ήταν μία αφοπλιστική απάντηση σε ένα ερώτημα μιας νέας κοπέλας. Μία διέξοδος ξεχωριστή με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο που μόνο η εκκλησία ξέρει να μας υποδεικνύει και που μπορούμε όλοι μας να εφαρμόσουμε, εάν θέλουμε να κάνουμε ψυχοσωματική αποτοξίνωση.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Συνήθιζαν πολλοί νέοι να πηγαίνουν στον Γέροντα Πορφύριο και να ζητούν την συμβουλή και την προσευχή του για διάφορα θέματα που τους απασχολούσαν.
Μία νέα λοιπόν κοπέλα, ψιλή και εμφανίσιμη, τακτικά κατέφευγε στον Γέροντα για να πάρει την ευχή του και για να ακούσει αυτά που θα την συμβούλευε. Ήταν μελετηρή καθώς σπούδαζε στην Αρχιτεκτονική και δαπανούσε πολύ από τον ελεύθερο χρόνο της στην γυμναστική, πιστεύοντας ότι την ξεκούραζε και της έδινε ζωντάνια και ευεξία.

  Ο Γέροντας κάποια στιγμή με διάκριση της υπέδειξε ανώτερη άσκηση. Τις μετάνοιες! Όταν κάνουμε τον Σταυρό μας και μετά γονατίσουμε αγγίζοντας την γη με το πρόσωπο μας και μετά πάλι σηκωθούμε όρθιοι και ξαναγονατίσουμε πολλές φορές, με την ψυχή μας να αναστενάζει προς τον Θεό και να λέει ένα καρδιακό «Κύριε ελέησον…» τότε μπορούμε να ωφεληθούμε διπλά.
Έτσι συμβούλεψε ο Γέροντας την κοπέλα να αντικαταστήσει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου της που σπαταλούσε στις γυμναστικές ασκήσεις, με τις μετάνοιες.
 Μετά από τις μετάνοιες έρχεται μεγάλη χαρά, ανακούφιση και εσωτερική ειρήνη, ενώ το σώμα συμμετέχει κι αυτό στην άσκηση.

 Μάλιστα ο Χριστός για να τονίσει την σημασία των μετανοιών όταν βρισκόταν μέσα στον κήπο της Γεθσημανή αποτραβήκτηκε από τους μαθητές κι άρχισε να κάνει μετάνοιες, οι οποίες κάνουν και στο σώμα αντίστοιχο καλό όπως και στη ψυχή. Μάλιστα οι ασκητές δεν παθαίνουν εύκολα εμφράγματα, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά, γιατί οι αρτηρίες τους και τα διάφορα αγγεία συντηρούνται άριστα, τα λίπη διαλύονται, η ψυχή ηρεμεί και έτσι ο άνθρωπος μετά από τις ασκήσεις αυτές, μπορούμε να πούμε ότι μοιάζει με ένα αυτοκίνητο το οποίο πέρασε από το συνεργείο, και ελέγχθηκε σε όλα. Οι μετάνοιες δεν είναι ανθρώπινη αλλά θεία αποκάλυψη και είναι δυστυχισμένος όποιος άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει το μυστήριο που τις περικλείει, τόνιζε ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος και κατέληγε συμβουλεύοντας και τους πολυπράγμονες που δεν έβρισκαν χρόνο να σπαταλήσουν για τέτοια πράγματα:
Εσείς που όλο γεμίζετε τον χρόνο σας με δουλειά και άγχος και πάλι με άγχος και δουλειά, να ξέρετε ότι όταν τη νύκτα πριν κοιμηθείτε κάνετε τις μετάνοιες σας, θα ξεφύγετε από τις καθημερινές βασανιστικές σκέψεις σας και θα ειρηνεύσετε αλλά και θα έχετε ένα γρήγορο και ήρεμο ύπνο.

 Οι μετάνοιες είναι και γυμναστική για το στομάχι, τα έντερα, το στήθος, την καρδιά, τη σπονδυλική στήλη. Όταν αυτή η άσκηση γίνεται στη λατρεία του Θεού κατορθώνει η ψυχή να γεμίζει χαρά, να γαληνεύει και να ειρηνεύει. Αυτό είναι το παν. Αλλά βέβαια και το σώμα, ωφελείται. Στην ψυχή έρχεται ειρήνη και γαλήνη και στο σώμα η καλή λειτουργία όλων των συστημάτων του οργανισμού μας, όπως είναι το κυκλοφοριακό, το πεπτικό, το αναπνευστικό, το ενδοκρινολογικό, τα οποία έχουν άμεση σχέση με την ψυχή μας.
Τελικά μόνο όταν η προσευχή συνοδεύεται από εκούσια θυσία γίνεται πιο ευάρεστη στο Θεό αλλά και πιο αποτελεσματική. Μήπως θα πρέπει και εμείς να δοκιμάσουμε αυτή την μέθοδο που έχει εφαρμοσθεί τόσους αιώνες από αναρίθμητους πιστούς ανθρώπους και μόνο καλό μπορεί να κάνει και στο σώμα και στη ψυχή μας;

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/07/blog-post_9.html

Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου "Περί Νηστείας"

 

 Ὅλα τὰ πατερικὰ βιβλία μιλούν γιὰ τὴ νηστεία.
  Οἱ Πατέρες τονίζουν να μὴν τρώμε δυσκολοχώνευτα φαγητὰ ἢ λιπαρά καὶ παχιά, γιατὶ κάνουν κακό στὸ σώμα αλλά και στην ψυχή... Γι’ αυτό οἱ Πατέρες μιλούν γιὰ νηστεία καὶ κατακρίνουν τὴν πολυφαγία καὶ τὴν ἡδονὴ ποὺ αἰσθάνεται κανεὶς μὲ τὰ φαγητὰ τὰ πλούσια. Νὰ εἶναι πιὸ ἁπλὰ τὰ φαγητά μας. Νὰ μὴν ἀσχολούμαστε τόσο πολὺ μ’ αὐτά.

  Δὲν εἶναι τὸ φαγητό, δὲν εἶναι οἱ καλὲς συνθῆκες διαβίωσης, ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴν καλὴ ὑγεία. Εἶναι ἡ ἁγία ζωή, ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ξέρω γιὰ ἀσκητὲς ποὺ νηστεύανε πολὺ καὶ δὲν εἴχανε καμιὰ ἀρρώστια. Δὲν κινδυνεύει νὰ πάθει κανεὶς τίποτε ἀπ’ τὴ νηστεία. Κανεὶς δὲν ἔχει ἀρρωστήσει ἀπ’ τὴ νηστεία...

 Για να τα κάνετε όμως αὐτά, πρέπει νὰ ἔχετε πίστη. Ἀλλιῶς σας πιάνει λιγούρα.

  Ἡ νηστεία εἶναι καὶ ζήτημα πίστεως. Δὲν παθαίνετε μ’ αὐτὴν κακό, ὅταν τὸ χωνέψετε καλὰ τὸ φαγητό σας. Οἱ ἀσκητὲς μεταποιοῦν τὸν αέρα σὲ λεύκωμα καὶ δὲν τοὺς πειράζει ἡ νηστεία. Ὅταν ἔχετε τὸν ἔρωτα στὸ θεῖον, μπορεῖτε νὰ νηστεύετε μὲ εὐχαρίστηση κι ὅλα εἶναι εὔκολα· ἀλλιῶς σᾶς φαίνονται ὅλα βουνό.

  Ὅποιοι ἔδωσαν τὴν καρδιά τους στὸν Χριστὸ καὶ μὲ θερμὴ ἀγάπη ἔλεγαν τὴν εὐχὴ κυριάρχησαν καὶ νίκησαν τὴ λαιμαργία καὶ τὴν ἔλλειψη ἐγκράτειας.

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/03/blog-post_7.html

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Τι να κάνεις με τα όνειρά σου

– Γέροντα, πιστεύω πολύ στα όνειρα κι όταν το βράδυ δω κάποιο όνειρο, που νομίζω ότι είναι κακό προμήνυμα, ολόκληρη την επόμενη ημέρα είμαι αναστατωμένη, γιατί φοβάμαι ότι κάτι κακό θα μου συμβεί, όπως για παράδειγμα, χθες που είδα στον ύπνο μου ψάρια.

– Να μη αποδίδεις καμμιά σημασία στα όνειρά σου.
Πήγαινε, λοιπόν, τώρα στην ψαραγορά, αγόρασε ψάρια και τηγάνισέ τα να τα φάτε. Αυτό να κάμνεις πάντα με τα όνειρά σου.

Από το «Βίος και Λόγοι»,
εκδ. Ιερὰ Μονή Χρυσοπηγής,
Χανιὰ-Κρήτης 2004.

agioritikovima.gr

Δυό μεγάλοι άγιοι του 20ου αιώνα:Πορφύριος και Παϊσιος

Γράφει ο Γέρων Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης



Εγώ παιδιά μου είμαι ασπρόμαυρη τηλεόραση. Ο Γέρων Πορφύριος είναι έγχρωμη δορυφορική”. Αυτά ήταν τα λόγια που ο Άγιος Παΐσιος συνήθιζε να λέγει σε πολύ κόσμο που τον επισκέπτοταν στο Άγιον Όρος, στο ταπεινό του κελάκι στην Παναγούδα.
“Είναι Μέγας, γιατί από μικρό παιδάκι καταπιάστηκε με μεγάλους ασκητικούς αγώνες, όπως οι Μεγάλοι Άγιοι προηγούμενων αιώνων”.
Αυτή ήταν η άποψη του Αγίου Πορφυρίου για τον Άγιο Παΐσιο και την οποία συνήθιζε και αυτός να λέγει στον κόσμο που επίσης τον επισκέπτονταν.
Στις 27 Νοεμβρίου 2013 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενέταξε στο επίσημο Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη.
Από τις 13 Ιανουαρίου 2015 το Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, κοσμείται πλέον και με το όνομα του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου.
Είναι γεγονός ότι οι δύο αυτοί μεγάλοι Άγιοι της Ορθοδοξίας, είχαν κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής τους ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς.
Είναι επίσης γνωστό ότι και οι δύο ασκήτεψαν και ασκήθηκαν στο περιβόλι της Παναγίας, το Άγιον Όρος.



Το αξιοσημείωτο και ίσως λιγότερο γνωστό στοιχείο από την εν Χριστώ ζωή τους, είναι ότι οι ασκητικοί τους αγώνες ξεκίνησαν από το ίδιο ακριβώς σημείο του Αγίου Όρους, τα Καυσοκαλύβια.
Ο μεν Άγιος Πορφύριος ξεκίνησε δωδεκαετής το φθινόπωρο του 1918 απ' το κελί του Αγίου Γεωργίου, όπου στις αρχές του 19ου αιώνα ασκήτεψε η Οσιακή μορφή του Χατζηγιώργη.
Ο δε Άγιος Παΐσιος ξεκίνησε και αυτός το Μάϊο του 1953 απ' το κελί της Υπαπαντής του Κυρίου, ακριβώς δίπλα απ' το κελί του Αγίου Γεωργίου.
Είναι θαυμαστό το σημείο, ότι το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος, αναφέρεται στην Οσιακή μορφή του Γέροντος Χαζτηγιώργη, με τον οποίο άλλωστε έφεραν κοινή την καταγωγή απ' την Καππαδοκία.
Μιας και αναφερθήκαμε ότι αυτοί οι δύο Μεγάλοι Άγιοι, ξεκίνησαν τους πνευματικούς τους αγώνες στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, αξίζει να αναφερθεί η ονοματολογία της περιοχής.
Τον 14ο αιώνα σε τούτη την περιοχή ασκήτεψε επίσης ένας Μεγάλος Άγιος, ο Άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης.



Ασκητής μεγάλου πνευματικού διαμετρήματος που αξιώθηκε ολοφάνερη την παρουσία της Παναγίας στην κορυφή του Άθωνα.
Από αυτόν τον δια Χριστόν σαλό, έλαβαν το όνομά τους τα Καυσοκαλύβια, επειδή διαρκώς έκαιγε την καλύβη του και μετακινούμενος δημιουργούσε άλλη, που και πάλι έκαιγε, ώστε να μην αποκτά τον παραμικρό δεσμό με τη γη, αφού “έκτιζε” τη δική του Μονή, στην Άνω Ιερουσαλήμ.
Στη μνήμη αυτού του Αγίου που η Ορθοδοξία μας εορτάζει στις 13 Ιανουαρίου, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου ενέγραψε στο Αγιολόγιό της τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο, ο οποίος άλλωστε στη διάρκεια των προσωπικών του πνευματικών αγώνων εμιμήθη τον Άγιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη, μετακινούμενος από τόπου εις τόπον.

http://www.romfea.gr/arthra-apopseis/29514-21