Θαύμα θεραπείας μετά από βάπτιση

 Το κείμενο αυτό αποτελεί μεταφορά και επιμέλεια προφορικής αφήγησης του ιερέα Γεωργίου Μαξίμοβ σε βίντεο με τίτλο «Θαύμα θεραπείας μετά από βάπτιση». Βλ.

Θα ήθελα να σας διηγηθώ ένα θαυμαστό περιστατικό, το οποίο έλαβε χώρα στην ιεραποστολή μας στις Φιλιππίνες.

Σε ένα από τα χωριά της περιφέρειας Κισόν, ο Τζέφρι Μαρμόλ πέθαινε από μια άγνωστη αρρώστια. Το πρόβλημα ήταν ότι το στομάχι του δεν μπορούσε να δέχεται τροφές. Η φτωχή του οικογένεια δεν είχε χρήματα για να κάνει σωστή διάγνωση και θεραπεία, οπότε οι συγγενείς μπορούσαν μόνο να παρακολουθούν πώς ο Τζέφρι σβήνει σιγά-σιγά. Ήδη με τη σκέψη τους τον είχαν αποχαιρετήσει. Όταν είχε γνωρίσει ορθόδοξους ιεραποστόλους και όταν είχε μάθει για την Ορθοδοξία, ο Τζέφρι αποφάσισε να βαπτιστεί. Τη βάπτιση την τέλεσαν οι ιεραπόστολοι ο πατήρ Αλέξιος και ο πατήρ Δαβίδ. Ο Τζέφρι βαπτίστηκε με το όνομα Αθανάσιος. Μαζί του βαπτίστηκε η γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Μετά τη βάπτιση, το πρόβλημα που είχε στο στομάχι ξαφνικά εξαφανίστηκε πλήρως. Ο Αθανάσιος μπορούσε, πλέον, να καταναλώνει τροφές κανονικά και άρχισε να γίνεται καλά και να παίρνει βάρος. Τον ρώτησαν:

– Τι άλλαξε μετά τη βάπτιση;

– Τώρα, μπορώ να τρώω καλά.

– Σε ταλαιπωρεί κάτι ακόμα;

– Όχι, τίποτα.

– Μετά τη βάπτιση σου πονάει το στομάχι σου;

– Όχι.

– Και με τον Τζέιμς (γιο του Αθανασίου); Αυτός, μήπως, αρρώστησε, όταν τον βύθισαν στον ωκεανό;

– Όχι.

– Είχε αρρωστήσει μετά τη βάπτιση;

– Όχι.

Ο Αθανάσιος δείχνει ότι τα πλευρά του δεν εξέχουν πλέον. Δεν είναι εξουθενωμένος. Είναι ευτυχισμένος που θεραπεύτηκε. Το μόνο που τον λυπεί είναι που στη διάρκεια της ασθένειας δεν μπορούσε να τρώει αυτά που του έστελναν οι άνθρωποι. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Αθανάσιος, όταν έγινε καλά, ήταν να πάει στην πλησιέστερη ορθόδοξη εκκλησία, στον Ιερό Ναό του Χριστού Σωτήρος, στην πόλη Ταγκαϊτάϊ, όπου υπηρετεί ο πατήρ Δαβίδ (Γραμπς), για να ευχαριστήσει τον Κύριο για την θεραπεία. Πρόσφατα, έχει στείλει βίντεο με ευχαριστίες προς τους πατέρες που τον βάπτισαν και προς όλους όσοι προσεύχονταν για αυτόν και όσοι του έστελναν τρόφιμα.

Στο βίντεο ο Αθανάσιος λέει: «Γεια σας! Είμαι ο Αθανάσιος. Τώρα βρίσκομαι στην περιφέρεια Μπικόλ. Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους όσοι με βοηθούσατε. Πλέον, είμαι δυνατός. Θα συνεχίσω να προσεύχομαι. Ευχαριστώ που μου χαρίσατε μια δεύτερη ζωή. Ευχαριστώ πολύ! Είμαι ξανά δυνατός. Έτσι είμαι τώρα, όπως με βλέπετε».

4/19/2022

Πηγή 

The Real Freedom in Christ: The Example of Saint Nikolai of Japan during the Russo-Japanese War

Η πραγματική εν Χριστώ ελευθερία. Το παράδειγμα του Αγίου Νικολάου (Κασάτκιν) κατά την διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου.

 Ομιλεί ο π. Πέτρος Χιρς

  «Θέλω να δώσω μερικά παραδείγματα για να καταλάβουμε την στάση των Ορθοδόξων Χριστιανών εν μέσω πολέμου … και αυτό σχετίζεται, ίσως όχι τόσο πολύ, στους πραγματικούς λόγους που γίνονται πόλεμοι. Οι πραγματικοί λόγοι ελπίζω να καταλάβατε σε αυτήν την σύντομη παρουσίαση, είναι πολλοί. 

Είναι σαν ένα κρεμμύδι, υπάρχουν πολλά επίπεδα, όλα έχουν σχέση, κανένα δεν είναι άσχετο, αλλά σίγουρα στην ιεράρχηση των πραγμάτων εάν θέλεις να φτάσεις στο βάθος του προβλήματος, το βάθος είναι και θα είναι πάντα πνευματικό. Έχει να κάνει με τις δικές μας πτώσεις και έλλειψη μετάνοιας που δίνουν δικαιώματα στον εχθρό. Αυτό είναι το κλειδί.

Όταν κάνεις αναδρομή λοιπόν και λές, πώς κατέληξαν δύο Ορθόδοξες χώρες, είτε αυτή αφορά την Ελλάδα και την Βουλγαρία στις αρχές του 20ου αιώνα, στους Βαλκανικούς… είτε την Ουκρανία και την Ρωσσία σήμερα, πρόκειται για μία τραγωδία για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Και σίγουρα έχουμε πάλι μία μάχη, έχουμε τους παγκοσμιοποιητές, τους μασόνους και όλα τ’ άλλα. Αυτό το καταλαβαίνουμε αλλά δεν είναι το μόνο, ούτε είναι το βασικό επίπεδο, και αν μείνουμε σ’ αυτό δεν θα λύσουμε τίποτε πνευματικά, δεν θα κατανοήσουμε τα πράγματα εις βάθος, δεν θα φωτιστούμε. …

Θέλω να μιλήσω για το παράδειγμα του Αγίου Νικολάου Ιαπωνίας  κατά την διάρκεια του Ρωσσο-Ιαπωνικού Πολέμου. Αυτό είναι το γράμμα του Τσάρου Νικολάου, του Αγίου Νικολάου Ρωσσίας, στον Άγιο Νικόλαο Ιαπωνίας μετά τον Ρωσσο-Ιαπωνικό Πόλεμο.

Νομίζω είναι πραγματικά υπέροχο να βλέπει κανείς έναν κυβερνήτη, τον Τσάρο, να γράφει σε έναν Άγιο και να κατανοεί τον πρέποντα ρόλο του Επισκόπου σε τέτοιες στιγμές. Διότι και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι Επίσκοποι σε παρόμοια κατάσταση … στην Ουκρανία. Λένε οι άνθρωποι για παράδειγμα, πώς θα πρέπει να αντιδράσει ο Μητροπολίτης Ονούφριος με όλα αυτά που γίνονται.

Ας δούμε τί έκανε ο Άγιος Νικόλαος (Ιαπωνίας), θα μιλήσουμε λίγο για αυτό. Ας ακούσουμε όμως πρώτα τα λόγια του Αγίου Νικολάου του Τσάρου:

«Έδειξες σε όλους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού είναι ξένη στην εγκόσμια εξουσία…»

Αυτός είναι ο Τσάρος που μιλάει, σωστά; Και αναγνωρίζει πολύ ξεκάθαρα τον ρόλο της Εκκλησίας. Δεν προσπαθεί να αφομοιώσει την Εκκλησία. Αυτή είναι μεγάλη αρετή για έναν κυβερνήτη. Είναι σπάνια. Πολύ σπάνια.

«… η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού είναι ξένη στην εγκόσμια εξουσία και σε κάθε φυλετικό μίσος…»

Για να σας θυμίσω, είναι ιεραπόστολος στην Ιαπωνία και ο πόλεμος ήταν μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσσίας. Και φυσικά αυτός προσευχότανε ως Ρώσσος και για τις δύο πλευρές, αλλά προφανώς για τους Ρώσσους στους οποίους ανήκει. Αλλά ως Ιεράρχης της Εκκλησίας στην Ιαπωνία προσευχόταν και για τους ανθρώπους στην Ιαπωνία και έλεγε στους Ιάπωνες να προσεύχονται για την ασφάλεια της χώρας, για την πατρίδα κτλ. Πολύ ενδιαφέρον. Λέει λοιπόν:

«Έδειξες σε όλους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού είναι ξένη στην εγκόσμια εξουσία και σε κάθε φυλετικό μίσος και αγκαλιάζει όλες τις φυλές και τις γλώσσες με την αγάπη της. Την δύσκολη ώρα του πολέμου, όταν τα όπλα της μάχης καταστρέφουν τις ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των ηγεμόνων, εσύ, σύμφωνα με την εντολή του Χριστού, δεν άφησες το ποίμνιο που σου ενεπιστεύθη και με την αγάπη και την πίστη άντλησες δύναμη να αντέξεις την πύρινη δοκιμασία, και εν μέσω της εχθρότητας του πολέμου να κρατήσεις την ειρήνη της πίστης και την αγάπη στην Εκκλησία που έχτισαν οι κόποι σου.»

Εννοείται πως κι εμείς ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι δεν θα γίνουμε ιδεολόγοι, ειδικά μπροστά στο ποίμνιο που βρίσκεται μέσα στην διαμάχη, αλλά θα κάνουμε αυτό που έκανε ο Άγιος Νικόλαος στην Ιαπωνία.»

Πηγή 

Ο άγιος Βονιφάτιος & ο επανευαγγελισμός της νεοειδωλολατρικής Ευρώπης...

Κωνσταντίνος Μεταλλίδης
Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Ο Άγιος Βονιφάτιος -κατά κόσμον Winfrith-, ο ιεραπόστολος της Γερμανίας, γεννήθηκε το 675 ή το 673 μ.Χ.  στο Devon της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν Άγγλος ευγενής και η μητέρα του Κέλτικης καταγωγής . Την χριστιανική του παιδεία την έλαβε από ένα μοναστήρι στο Έξεστερ. Η απόφαση των γονέων του, να συνδεθεί ο μικρός Winfrith με μοναστήρι, μας οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ήταν άνθρωποι ευλαβείς. Η μοναστική βιωτή είλκυσε την ψυχή του Αγίου και θέλησε να την γευτεί, παρόλο που ο πατέρας του επιθυμούσε να συνεχίσει την εμπορική και επαγγελματική του δραστηριότητα.
Έτσι, ύστερα από αναζήτηση, αρχικά βρήκε το μοναστήρι που τον ανέπαυε και έπειτα έμαθε άπταιστα τα λατινικά και την ελληνική γλώσσα 3. Άξιο αναφοράς είναι ότι ο Winfrith διακατεχόταν από ακράδαντο πόθο για αποστολικό τρόπο ζωής και ευαγγελισμό των ειδωλολατρικών γειτονικών εθνών. Αυτός ήταν ο λόγος που, μαζί με την πνευματική προετοιμασία, φρόντισε να εμπλουτίσει τις γνώσεις του μαθαίνοντας τις γλώσσες των γύρω λαών. Στο μοναστήρι Nursling, στην ευρύτερη περιοχή του Wessex, ασκήθηκε, εντρύφησε στην μοναχική ζωή, σπούδασε τα πνευματικά γυμνάσια που την χαρακτηρίζουν και αναδείχτηκε «πρύτανής» της. Η φήμη του έγινε ευρέως γνωστή και η προσωπικότητά του κοινώς αποδεκτή .
Η καρδιά του όμως χτυπούσε ιεραποστολικά . Παρόλο που εκλέχτηκε ηγούμενος του μοναστηριού, μετά την κοίμηση του γέροντά του, απέρριψε την τιμητική θέση . Αποφάσισε να επισκεφτεί τον Πάπα Ρώμης 7-τότε το πατριαρχείο της Ρώμης ήταν αδελφή ορθόδοξη εκκλησία, όχι όπως σήμερα αιρετική-και να ζητήσει την ευλογία του, ώστε να κινηθεί ιεραποστολικά σε παγανιστικούς τόπους . Ο πάπας Γρηγόριος Β΄, αφού πρώτα δοκίμασε την πίστη του και βεβαιώθηκε για τις αγνές και ευαγγελικές προθέσεις του, τον ονόμασε Βονιφάτιο και του έδωσε την ευχή να υλοποιήσει τους κρύφιους και θεοδίδακτους πόθους της καρδιάς του.



Υπό τα οργισμένα μάτια των δρυΐδων, ο άγιος κόβει την δρυ του Θωρ, κάτω από την οποία τελούνταν ανθρωποθυσίες. Κατά μία άποψη, είναι εκείνος που καθιέρωσε το στολισμό του χριστουγεννιάτικου έλατου, για να αντικαταστήσει την ειδωλολατρική λατρεία της δρυός.


Μάιος, 719 μ.Χ.
Πρώτος σταθμός του, η Θουριγγία (περιοχή στα ανατολικά του Ρήνου). Έπειτα, αφού εκδιώχθηκε από εκεί, πορεύθηκε προς την Φραγκονία και στη συνέχεια έφτασε στο Φρίσλαντ (σημερινή ολλανδική επαρχία). Στον τόπο αυτό εργάσθηκε ιεραποστολικά για 3 χρόνια, μέχρι και το 722 . Ακόμη, ίδρυσε και οργάνωσε μια επαρχιακή εκκλησία ως βάση στην Ουτρέχτη (Ολλανδική επαρχία στην περιοχή της Δυτικής Φρισίας). Επίσης, επισκέφτηκε την Έσση (γερμανική επαρχία).
722 μ.Χ.
Μετά την πρώτη του περιοδεία, αναγνωριστική θα την αποκαλούσαμε, γύρισε στη Ρώμη με σκοπό να ενημερώσει το Πάπα για τον φωτισμό των Γερμανών. Στη συνάντησή τους συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ο Πάπας χειροτόνησε τον Άγιο Βονιφάτιο επίσκοπο σε ολόκληρη την Γερμανία (ανατολικά του Ρήνου) . Έτσι, με σύμμαχο την αρχιεροσύνη του και τις συστατικές επιστολές που συνέταξε ο ίδιος ο ποντίφικας, επέστρεψε στην Έσση για να συνεχίσει το έργο του . Εκεί, χάριτι Θεού -όπως άλλωστε πραγματοποιούνται όλα τα σημεία- ο Βονιφάτιος επιτέλεσε ένα σπουδαίο θαύμα που απέδειξε στους γηγενείς κατοίκους της περιοχής πως ο Θεός των Χριστιανών, ο Ιησούς Χριστός, είναι ο μόνος αληθινός και ισχυρός.
Μετά από το καθοριστικό αυτό θαυμαστό γεγονός για την ιστορία της Χριστιανοσύνης στην Ευρώπη, πλήθος κόσμου ασπάσθηκε την πίστη του Βονιφατίου, γκρέμισε παγανιστικούς ναούς και βαφτίσθηκε κατά χιλιάδες .
Στη συνέχεια συναντάμε τον Άγιο στη Θουριγγία, εργαζόμενο για τη σπορά του λόγου του Θεού, έχοντας από την μία να αντιμετωπίσει την άγνοια των παγανιστών και από την άλλη την εχθρότητα των «αδελφών» επισκόπων της περιοχής. Παρ’ όλες τις δυσκολίες ένθεν κακείθεν, από το 725 και έπειτα, το έργο του έδωσε ευωδιαστούς ανοιξιάτικους καρπούς. Επιτελούνταν ομαδικές βαπτίσεις, χτίζονταν ναοί και μοναστήρια.
Ωστόσο, καθοριστικό για την οργάνωση της τοπικής εκκλησίας της Γερμανίας και των γειτονικών όμορων χωρών ήταν το έτος 732. Ο Πάπας Ρώμης Γρηγόριος ο Γ΄ έδωσε το αξίωμα του Αρχιεπισκόπου στον Άγιο Βονιφάτιο και, μαζί με αυτό, την δυνατότητα να χειροτονεί επισκόπους . Από τότε και στο εξής, ο φωτιστής της Γερμανίας σχεδίασε και ολοκλήρωσε, από τα θεμέλια μέχρι και τον τελευταίο όροφο, την «οικοδομή» της εκκλησίας σε ένα μεγάλο μέρος της σημερινής Ευρώπης. Για 25 ολόκληρα χρόνια χειροτονούσε επισκόπους, κατηχούσε, έχτιζε ναούς και μοναστήρια σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Αγγλία και άλλες.
Το διαμάντι, όμως, της θυσιαστικής του διακονίας δεν ήταν άλλο από την μοναστική κοινότητα στη Fulda, που ίδρυσε και κατεύθυνε πνευματικά. Το κοινόβιο αυτό αποτελούνταν από τετρακόσιους και πλέον μοναχούς, από τους οποίους αρκετοί διακονούσαν και στο ιεραποστολικό έργο . Χαρακτηριστικό της σπουδαιότητας και της προσφοράς τής εν λόγω κοινότητας ήταν ότι υπαγόταν απευθείας στην δικαιοδοσία του ["N": ορθόδοξου τότε] Πάπα. Ήταν -θα λέγαμε με εκκλησιαστική ορολογία- σταυροπηγιακή μονή.

Ο Άγιος Βονιφάτιος λειτουργούσε ιεραποστολικά ως το τέλος της ζωής του. Δεν εφησύχασε τη συνείδησή του από το τεράστιο επίτευγμα που δωρεά Θεού επιτέλεσε. Με νεανικό σφρίγος καρδιάς, παρόλα τα 77 του χρόνια, κατευθύνθηκε προς τους παγανιστές Φριζιανούς (Friesland) δίνοντας τον εαυτό του εύχρηστο μέσο στο Λόγο του Θεού για την κατάκτηση του τοπικού λαού. Άρχισε το κήρυγμα, ο σπόρος έπεφτε και βλάσταινε στις καρδιές των πρώην ειδωλολατρών.
Το τέλος, όμως, ήρθε αναπάντεχα. Άδοξα για τον κόσμο, ένδοξα μπροστά στα μάτια του Θεού.
Στις 5 Ιουνίου του 754, ο Μέγας αυτός Απόστολος κάλεσε τους νεοφώτιστους να εορτάσουν όλοι μαζί την Πεντηκοστή. Το πρωί, ενώ ο Άγιος περίμενε την έλευση των προσκεκλημένων του, μια γειτονική φυλή παγανιστών Φριζιανών του επιτέθηκαν, τόσο σ’ αυτόν όσο και στη συνοδεία του -περίπου 50 άτομα-, και τους οδήγησαν στο μαρτύριο . Στη θέα του υψωμένου εναντίον του ξίφους, ο Άγιος σήκωσε το Ευαγγέλιο ψηλά και το τοποθέτησε στο κεφάλι του, θέλοντας να δείξει πως αυτό ήταν η υψίστη αρχή της ζωής του, ο λόγος της ανθρώπινης πορείας του [βλ. εικ., κάτω μεριά]. Τον θανάτωσαν σχίζοντας πρώτα το Ευαγγέλιο και στη συνέχεια την τιμία κάρα του∙ το Ευαγγέλιο ήταν όχι μόνο ο λόγος της επίγειας ζωής, αλλά και του επιγείου θανάτου του, που του εξασφάλισε την αιώνια ζωή. Μάλιστα, ακόμα και το μαρτύριο του Αγίου λειτούργησε ιεραποστολικά, αφού η σκληρή και ειδωλολατρική φυλή που τον δολοφόνησε, στράφηκε αμέσως μετά στο Χριστό .

Ο Επανευαγγελισμός της Ευρώπης του 21ου αιώνα 

Με αφορμή τον συγκλονιστικό και ταυτόχρονα διδακτικό βίο του Αγίου Βονιφατίου, αναδύεται ενδόμυχα ένα ερώτημα. Είναι δυνατόν να επανευαγγελιστεί η «χριστιανική» Ευρώπη; Και αν ναι, με ποιον τρόπο;

Στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, το χρήμα και η ηδονή έχουν αντικαταστήσει τον Θεό. Αυτά επιδιώκουμε στην πλειοψηφία μας, αυτά ποθούμε, γι’ αυτά ζούμε, αυτά αγαπάμε πρώτα, αγνοώντας την βασικότερη εντολή του Θεανθρώπου∙ «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. αὕτη πρώτη ἐντολή»(Μαρκ. 12,30). Μετατρέψαμε, δυστυχώς, τα εργαλεία προς εξυπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών σε σκληρούς δυνάστες της ζωής μας, ξεχνώντας πως «τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον» (Μαρκ. 2,27).

Η απόρριψη του Θεού και η προώθηση της Νεοειδωλοατρίας από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού και ο Νεονικολαϊτισμός στη νοοτροπία εκείνων που αποδέχονται -στα λόγια μόνο- την ύπαρξη του Θεού μαστίζουν την γηραιά ήπειρο. 

Οι πρώτοι κάνουν Θεό τα πάθη τους, θυμίζοντάς μας τη λατρεία των αρχαίων Θεών του Ολύμπου. Είσαι πολεμοχαρής, έχεις Θεό σου τον Άρη∙ είσαι φιλήδονος και επιρρεπής, προσκυνάς την Αφροδίτη και τον Δία. Οι δεύτεροι από την άλλη, χρησιμοποιώντας θρησκευτικό επικάλυμμα αμνηστεύουμε τα πάθη μας. Ερμηνεύουμε το Ευαγγέλιο κατά το δοκούν με μοναδικό σκοπό να επιτελέσουμε την αμαρτία. 

Ξεγελάμε τον ίδιο μας το εαυτό, ίσως και τους άλλους ανθρώπους, αλλά ουσιαστικά τον εαυτό μας αδικούμε διότι ο δίκαιος Κριτής και Παντογνώστης Κύριος γνωρίζει την αλήθεια και απεχθάνεται την υποκρισία. Σίγουρα όλοι ακούσαμε τα φοβερά εκείνα «Ουαί» κατά των υποκριτών. Στην ουσία, βγάλαμε τον Θεό από τη ζωή μας, οδεύοντας προς πάσα αμαρτία, όπως χαρακτηριστικά είπε ο Ντοστογέφσκι «Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται».

Και τώρα το ερώτημα: Ποιοι είναι η τρόποι του επαναευαγγελισμού της Ηπείρου μας; Ένας είναι ο ουσιαστικός και πολλοί οι πρακτικοί.

Ο ουσιαστικός είναι η επιδίωξη της Αγιότητας∙ όχι των άλλων, των γεροντάδων μας, των κατηχητών μας, των ιερέων ή των επισκόπων μας, αλλά του εαυτού μας. Με αυτόν οφείλουμε να ασχοληθούμε, αυτόν πρέπει να αλλάξουμε. Αυτό, φυσικά, μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν προσεγγίσουμε, αν ταυτιστούμε με τον Θεό, την Πηγή της αγιότητας. Ακούμε κατά καιρούς πόσο μεγάλο πλήθος κόσμου ωφελήθηκε από αυτούς τους μεγάλους νεοφανείς αγίους της Εκκλησίας μας, τους αγίους Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο, Γεώργιο (Καρσλίδη) και άλλους. Πόσο, άραγε, πιο όμορφος και απαλλαγμένος από την αμαρτία θα ήταν ο κόσμος αν σε κάθε χωριό ή τετράγωνο πόλεως είχαμε ένα τέτοιον Άγιο;

Ας δούμε όμως και μερικούς πρακτικούς -κατά την άποψή μας- τρόπους, σχετικούς με την ιεραποστολική δράση του Αγίου Βονιφατίου.

Δημιουργία πολλών επισκοπών, όπως έκανε ο Άγιος Βονιφάτιος.

Δημιουργία δραστήριων ενοριών, αποτελούμενων από εφημερίους με ιεραποστολικό φρόνημα, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτοί, σε αντίθεση με τους αιρετικούς που υπάρχουν στις ευρωπαϊκές χώρες, είναι οι μόνοι που έχουν την αλήθεια και οφείλουν να την μοιραστούν, να την διαδώσουν.

Δημιουργία και ανάδειξη των ήδη υπαρχουσών μοναστικών κοινοτήτων, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αγίου και των μαθητών του που είχαν ιδρύσει πληθώρα από αυτά.

Έτσι θα μπορέσει η Εκκλησία να λειτουργήσει –ας μας επιτραπεί η έκφραση- ως εργοστάσιο Αγίων. Και όταν κάποιος γίνει Άγιος, δεν μπορεί παρά να ζει ιεραποστολικά. Τι σημαίνει αυτό; Πως και σε απόμερη και κακοτράχαλη σπηλιά να κρυφθεί, αν θέλει ο Κύριος θα τον αναδείξει, όπως συνέβη με πολλούς. Αλλά και να μη συμβεί κάτι τέτοιο, η προσευχή του δικαίου είναι κραυγή στα «αυτιά του Θεού» -ας θυμηθούμε την απάντησή Του στην μεγάλης ψυχικής έντασης προσευχή του Μωυσή «Τι βοάς προς με;» (Έξοδ. 14,15). 

Είναι κραυγή που λειτουργεί ευεργετικά στις ψυχές των ανθρώπων, σπάει τα σκληρά και τραχιά από διαφόρων ειδών αμαρτίες τοιχώματα της καρδιάς. Ξαναβάζει σε λειτουργία, κάνει restart και format μαζί, την πνευματική προοπτική του καθενός, αφού είτε το θέλουμε είτε όχι ό άνθρωπος φτιάχτηκε για να επικοινωνεί με τον Θεό, να ζει παράδεισο εδώ και στον ουρανό.

Ας μην επιτρέψουμε στο ποτάμι της ανηθικότητας και της ισοπέδωσης κάθε ηθικής αξίας που υπάρχει στην Ευρώπη σήμερα να μας παρασύρει μαζί του. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν πνευματικές οάσεις, όπως μοναστήρια και χριστιανικές κινήσεις, προπάντων πνευματικοί πατέρες που λειτουργούν ως βράχοι ακλόνητοι μέσα σε αυτό τον ορμητικό χείμαρρο. Και φυσικά, ας μην απελπιζόμαστε, αφού με το βίο και το θαυμαστό έργο του Αγίου Βονιφατίου, του Ιεραποστόλου της Ευρώπης, ο Κύριος μάς έδειξε για ακόμη μια φορά πως μπορεί, αν Εκείνος θέλει, ο Ιορδάνης να στραφεί εις τα οπίσω.

Η μνήμη του Αγίου Βονιφατίου τιμάται στις 5 Ιουνίου εκάστου έτους.

Πηγή 

Finding Rich Orthodox Heritage through Western Saints

Those of us whose ancestors are French, Irish, Scandinavian, German, Italian or other British or European nationality, would do well to remember that we too have a rich Orthodox heritage. Unhappily, it has in many cases been buried under a thick layer of Catholic and Protestant history.

Despite the universality of the Holy Orthodox Church, it is not infrequently that converts confess to feeling “out of place” in the Russian, Greek, Serbian, or other ethnic tradition which, with few exceptions, dominates parish life in the Orthodox West. This is a natural outcome of the circumstances in which Orthodoxy spread to the West: it was primarily an immigrant rather than a missionary movement. Today, however, a majority of converts come from a West European stock that is neither Slavic nor Greek. Those of us whose ancestors are French, Irish, Scandinavian, German, Italian or other British or European nationality, would do well to remember that we too have a rich Orthodox heritage. Unhappily, it has in many cases been buried under a thick layer of Catholic and Protestant history. It would, however, serve not only our own interests, but the interest of the Orthodox Church as a whole, were we to bring to light that treasury of Western saints and their rich legacy, of which we are the unworthy inheritors.



This process was begun in earnest by a true apostle of our own day, Archbishop John Maximovitch, of Blessed Memory. While living in Paris as ruling Archbishop of Western Europe, he was inspired by a love for the Church to begin collecting information on early saints of the West, together with their pictures or icons. Thus he began a task of promoting amongst Orthodox living in the West, a consciousness of, and a devotion to, those saints who had lived in the West before the Schism of 1054. In 1952 he spoke on this subject before a Sobor of Bishops of the Russian Orthodox Church Outside of Russia, presenting for their consideration a list of pre-schism Western saints for inclusion in the Orthodox calendar.

A similar task was undertaken by one who was himself an Orthodox saint of the West, St. Gregory, Pope of Rome—also known as St. Gregory the Great, or St. Gregory the Dialogist. Writing at the end of the sixth century, he compiled a book honoring the memory of the saints of Italy for the edification and instruction of his fellow countrymen. The book is written in the form of a dialogue between himself and his deacon Peter, from whose comments it is clear that we are not alone in our ignorance of these holy and illustrious men of God.




Peter: “I do not know of any persons in Italy whose lives give evidence of extraordinary spiritual powers. This land of ours has undoubtedly produced its virtuous men, but to my knowledge no signs or miracles have been performed by any of them; or if they have been, they were till now kept in such secrecy that we cannot even tell if they occurred.”

Gregory: “On the contrary, Peter, the day would not be long enough for me to tell you about those saints whose holiness has been well established and whose lives are known to me either from my own observations or from the reports of good, reliable witnesses.”

St. Gregory proceeds to recount a veritable ‘Paradise of the Fathers’ of the West. These men and women, by whose prayers the dead were raised, the sick healed, who calmed the seas and tamed wild beasts, were in no way behind their fellow laborers of the East in their ascent of the ladder of virtue. Amantius, Eleutherius, Fortunatus, Boniface, Donatus, Honoratus, Cerbonius-these are but a few to whom we are introduced in St. Gregory’s Dialogues. The second book of the Dialogues is devoted entirely to the life of St. Benedict of Norcia, a monastic father of the West. Unable to confine his love and enthusiasm for God’ s saints to Italy, St. Gregory crosses over to Spain, a country which had Christian settlements as early as the first century.



Going north into France, we again discover a whole army of Orthodox saints: the desert- dwellers of the Jura Mountains, the monastic fathers of Lerins, the saintly bishops of Poitiers, Tours, Paris, Lyons. Numbered among their ranks is St. Clotilde, Queen of France (d. 545), by whose prayers her husband, Clovis, King of the Franks, received the faith of Christ where again we are fortunate in having primary sources available to us in English: St. Gregory of Tours’ History of the Franks contains some lives of saints, while his magnificent Vita Patrum (Life of the Fathers) was translated by Hieromonk Seraphim Rose.



In his Introduction to this series, Fr. Seraphim writes: “The 20th-century Orthodox Christian will find little that is strange in the Christianity of 6th-century Gaul; in fact, if he himself has entered deeply into the piety and spirit of Orthodoxy as it has come down even to our days, he will find himself very much at home in the Christian world of St. Gregory of Tours.” St. John Maximovitch included several of these saints in his own list, among them St. Germanus of Auxerre and his companion St. Lupus (St. Loup) of Troyes.



Crossing the Channel to England, we find a wealth of Orthodox saints all but unknown even to those living there! The discovery, not long ago, of the relics of St. Edward the Martyr, a 10th century King of England, has brought attention to the historical presence of Orthodoxy in Britain, but work has only just begun in this fertile field of Orthodox sanctity which could do so much toward the strengthening of faith among native Britons and those of British heritage. Two sources on this subject deserve special mention: A History of the English Church and People by the Venerable Bede and Saints of the British Isles, compiled by two English converts to Orthodoxy, A. Bond and N. Mabin.

What convert of Irish ancestry doesn’t have a devotion to St. Patrick? So successful were the apostolic labors of this wondrous saint that by the sixth century Ireland had become a genuine Thebaid of the West whose monastics penetrated the farthest corners of Europe in their missionary zeal. Wales, too, had an illustrious bishop, St. David, as its patron. Here was another breeding ground of missionary saints, many of whom are more illustrious in the lands they evangelized than in their homeland. St. Ninian of Scotland, Amend of Belgium, Anschar of Sweden . . . There is no country in Europe which does not have an Orthodox heritage. Let us make an effort to uncover these beacons of Christianity for our own edification and to the glory of God, wondrous in His saints.

source

Γκάνα: Μια ανθρώπινη ιστορία, γεμάτη από Θεό

 Ένα πρωινό μιας αυγουστιάτικης Κυριακής, περιμέναμε στο Ιεραποστολικό μας Κέντρο έναν Ιερέα από τη Σιέρρα Λεόνε, που είχε φέρει για λόγους υγείας στην Γκάνα την Πρεσβυτέρα του, η οποία έπασχε από την ανίατη νόσο σε διάφορα μέρη του σώματός της.
 Ο πατήρ Αλέξανδρος, εκείνο το πρωινό ήλθε μόνος του, επειδή η Πρεσβυτέρα του βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ο κληρικός αυτός, ήταν κοντός στο ανάστημα και μόλις είχε χειροτονηθεί, αφού περπατούσε και μπερδεύονταν τα πόδια του με τα ράσα. Όμως, ήταν ευδιάκριτο το ταπεινό του φρόνημα και, καθώς περπατούσε, φαινόταν ελαφρύς επάνω στην γη.

Πέρασαν αρκετές ημέρες και, μετά από μικρό χρονικό διάστημα, ήρθαν και έμειναν κοντά μας στο Ιεραποστολικό Κέντρο της Άκκρας. Δυστυχώς, στην Πρεσβυτέρα του, εκτός από μια σχετική αναπηρία, της προστέθηκε και ο ακρωτηριασμός του δεξιού της χεριού λόγω καρκίνου.

 Τους παρατηρούσα στην καθημερινή τους διαβίωση κοντά μας. Διέκρινα τον πατέρα Αλέξανδρο, μέρα παρά μέρα, να βάζει την σκάφη και, με τα χέρια του, να πλένει τα ρούχα του και αυτά της Πρεσβυτέρας του, ενώ εκείνη να μη τον αφήνει μόνο του, αλλά να κάθεται δίπλα του σε έναν τσιμεντόλιθο και να του μιλάει. Αφού στη συνέχεια τελείωνε το πλύσιμο, κουβαλούσε τα ρούχα για να πάει να τα απλώσει στην άλλη μεριά του Ιεραποστολικού Κέντρου. Αυτή από δίπλα του, με αργά βήματα, πήγαινε μαζί του σιγά σιγά, ενώ εκείνος άπλωνε τα ρούχα για να στεγνώσουν. Αυτή δίπλα του με την πατερίτσα, στεκόταν ανήμπορη να δώσει χέρι βοηθείας, στην πραγματικότητα όμως βοηθούσε με την στάση της. Το απόγευμα, καθόντουσαν δίπλα-δίπλα κάτω από το μεγάλο δέντρο του Ιεραποστολικού Κέντρου και εκείνος τής διάβαζε διάφορα κομμάτια από την Αγία Γραφή. Όταν τους έβλεπες να μιλάνε μεταξύ τους, υπήρχε πλήρης αρμονία. Μιλούσαν και κοίταζαν στην ίδια κατεύθυνση.

Η παρουσία του πατρός Αλεξάνδρου και της Πρεσβυτέρας του Ελισάβετ ήταν μεγάλο ζωντανό παράδειγμα και, ταυτόχρονα, κήρυγμα συζυγικής αγάπης, αφοσίωσης και πίστης στο θέλημα του Θεού. Η βιοτή τους είναι ένα σιωπηρό κήρυγμα, το οποίο αφήνει βαθύ αντίκτυπο και ζωντανό παράδειγμα της αθόρυβης παρουσίας του Θεού ανάμεσά μας.



Αγαπητά μου Μέλη της Αδελφότητος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, η παρουσία του Θεού στη ζωή μας είναι ο σπουδαιότερος και μεγαλύτερος συντελεστής εξευγενισμού μας. Ζωντανό παράδειγμα, οι πρωταγωνιστές της περιγραφόμενης ιστορίας μας. Αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση της ζωής του Θεού, η οποία περιγράφεται μόνο με μια λέξη: Αγάπη.

Την αγάπη αυτή κι εσείς την κάνετε πραγματικότητα με τη συμπαράστασή σας στον αγώνα που δίνουμε στο μεγάλο αγρό της Αφρικής, προσπαθώντας να σπείρουμε την αγάπη του Θεού στις ταλαιπωρημένες, πλήν αξιοπρεπείς, ανθρώπινες ψυχές.

Με την εν Χριστώ αγάπη
† Ο Άκκρας Νάρκισσος

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_75.html

Ινδιάνοι Μάγιας βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί (ΒΙΝΤΕΟ)

Στην μακρινή Γουατεμάλα, ο μακαριστός πατέρας Ανδρέας υποστήριξε τους Ινδιάνους και άφησε σπουδαία κληρονομιά που συνεχίζει ο πατέρας Τζον Τσάκος.

Πριν λίγο καιρό έγινε μαζική βάπτιση 100.000 νέων ατόμων κι… η Εκκλησία αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς.

Βλέπουμε πόση λαχτάρα έχουν οι κάτοικοι για τον εκκλησιασμό και πόσο βοηθούν το έργο της Εκκλησίας που στο συγκεκριμένο βίντεο είναι η δημιουργία εξωτερικών ιατρείων.

πηγή 

Οι πορσελάνες της γιαγιάς Ορθόδοξος Χριστιανισμός: Ένας θησαυρός Του Πρεσβυτέρου π. Ιωάννη Reeves

Οι πορσελάνες της γιαγιάς

Ορθόδοξος Χριστιανισμός: Ένας θησαυρός

Του Πρεσβυτέρου π. Ιωάννη Reeves

 

Πηγή: Περιοδικό Ελεύθερη Πληροφόρηση, 1 Απριλίου 2005


Ο συγγραφέας του κειμένου είναι Αμερικάνος Ορθόδοξος Ιερέας, διευθυντής του Γραφείου Αναπτύξεως του Ευαγγελισμού της «Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αμερική» (OCA) και εφημέριος σε ενορία στην Πενσυλβάνια. Πρώην Αγγλικανός, έγινε Ορθόδοξος προ 20ετίας. Πρόσφατα, έλαβε μέρος με ανακοίνωσή του στο συνέδριο περί Οικουμενισμού, το οποίο διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 2004. Στο παρόν κείμενο, μας εξηγεί με άλλα λόγια, αυτό που είπε ο Χριστός: "Πόλη πάνω σε όρος δεν μπορεί να κρυφθεί. Ούτε βάζουμε το λυχνάρι κάτω από το καλάθι. Ας λάμψει λοιπόν το φως σας μπροστά στους ανθρώπους". Κι εμείς δημοσιεύουμε το κείμενο αυτό, θέλοντας με αυτό να τονώσουμε το ιεραποστολικό πνεύμα πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ΤΙ ΘΗΣΑΥΡΟ ΣΤΕΡΟΥΝ από τους συνανθρώπους τους με την αδιαφορία τους για την προώθηση του Ευαγγελίου!

Συχνά ακούμε να λέγεται ότι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός μοιάζει με το παλιό πορσελάνινο σερβίτσιο της Γιαγιάς. Είναι ωραίο. Είναι ένας θησαυρός. Το κρατάμε, λοιπόν, προφυλαγμένο στη βιτρίνα, για να το θαυμάζουν από μακριά, και ποτέ δεν το χρησιμοποιούμε για να περιποιηθούμε τους επισκέπτες μας.

Μια από τις παγίδες της υπερασπίσεως των ορθών δογμάτων (εμείς φταίμε αν υπάρχουν παγίδες), είναι ότι μπορεί να καταντήσει αυτοσκοπός. Αν συμβεί αυτό (ή αν οι άγιοι πριν από μας είχαν οδηγήσει τα πράγματα έτσι ώστε να συμβεί αυτό), τότε χάνουμε κάθε προοπτική, χάνουμε το παν. Η Ορθοδοξία όντως κινδυνεύει να γίνει σαν το σερβίτσιο της Γιαγιάς, και εμείς να γίνουμε απλοί φύλακες εκκλησιαστικών κειμηλίων εκ πορσελάνης!

Αν η Ορθοδοξία είναι αληθινή, τότε γιατί αδιαφορούμε καθολικά και επίμονα για τη Μεγάλη Αποστολή, να πορευθούμε στον κόσμο και να κάνουμε μαθητές απ' όλα τα έθνη; Αν η Ορθοδοξία είναι αληθινή, δεν είναι ακριβώς η μόνη Αλήθεια για το Θεό και τον άνθρωπο, για την οποία ο κόσμος πεινά; Και αν, αντίθετα, η Ορθοδοξία δεν είναι αληθινή τότε, ειλικρινά, γιατί ασχολούμαστε να την προβάλλουμε;

Στα 1868, ο Άγιος Ιννοκέντιος (Αλάσκας) οδυρόταν που οι πιο πολλοί στην Ρωσική Αυτοκρατορία δεν είχαν γνωρίσει ακόμα το Ευαγγέλιο του Χριστού. Η μορφή αυτή ήταν αποκαλυπτική για την ιεραποστολική κοινωνία της εποχής του. ΤΙ να πούμε, όμως, για τη δική μας χώρα, για τη δική μας εποχή, που πολύ περισσότεροι αγνοούν το Ευαγγέλιο και δεν έχουν φτάσει σε ωριμότητα πίστεως; και όλο αυτό, γιατί εμείς κρατάμε… τις πορσελάνες της Γιαγιάς κλειδαμπαρωμένες!

Ο στίχος που προηγείται της Μεγάλης Αποστολής λέει: «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. κη' 18). Και ακριβώς μέσα σ' αυτό το πλαίσιο εξουσίας ο Χριστός βροντοφωνάζει: «Πηγαίνετε, λοιπόν». Είναι προσταγή. Είναι στοιχειώδες έργο. Επειδή όλες οι εξουσίες δόθηκαν στο Χριστό και στην Εκκλησία Του, μας δίδεται η εντολή (όχι παρότρυνση, αλλά διαταγή), να πορευθούμε και να κάνουμε μαθητές, βαφτίζοντάς τους στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η εντολή, αυτή η αποστολή, είναι ό,τι συνιστά όντως το raison d' etre (λόγο υπάρξεως) της Εκκλησίας.

Η Ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο, με το οποίο ο άνθρωπος έρχεται σε γνώση Θεού. αυτός είναι ο στόχος, γιατί σ' αυτή τη θεογνωσία υπάρχει η όντως αιώνια ζωή (Ιωάν. ιζ' 3). Έτσι, ο Χριστός έδωσε έμφαση κατά την ανάληψή Του στο να συλλάβουν οι Απόστολοι όλο το βάθος των εμπειριών, που είχαν βιώσει κοντά Του, όχι μόνο κατά τις προηγούμενες σαράντα μέρες, αλλά απ΄ όλη την πορεία Του πάνω στη γη. Πράγματι, έλαβαν την εντολή να γυρίσουν στην Ιερουσαλήμ, όχι για να διατηρήσουν κάποιες ευσεβείς αναμνήσεις από τις εμπειρίες τους αυτές, αλλά να περιμένουν να λάβουν εξ ύψους τη δύναμη και το φωτισμό για να εκπληρώσουν τη Μεγάλη Αποστολή να αγρεύσουν μαθητές.

Είναι γνωστό ότι η συμπεριφορά μας φανερώνει αυτό, που πιστεύουμε. (Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από τη συμπεριφορά κάποιου για να φανεί το πιστεύω του). Η όλη μας στάση, λοιπόν, δείχνει σα να μην πιστεύουμε καθόλου ότι η Μεγάλη Αποστολή είναι μια εντολή. Στην καλύτερη περίπτωση τη θεωρούμε ως προσωπική επιλογή κάποιων. Ακόμα και αν διατηρούμε ακέραιη την πίστη, η συμπεριφορά μας αποκαλύπτει το γιατί θέλουμε αυτή η πίστη να διατηρηθεί. Αν, δηλαδή, θεωρούμε ότι η Ορθόδοξη πίστη είναι βασική προϋπόθεση για τον άνθρωπο να γνωρίσει το Θεό, ή απλώς ότι πρέπει να την κρατήσουμε σαν ένα μεγάλο επίτευγμα, που προκαλεί ενδιαφέρον, μέσα στα τόσα ιδεολογικά συστήματα του ανθρώπινου γένους. Κάτι σαν το πορσελάνινο σερβίτσιο της Γιαγιάς, όμορφο να το βλέπει κανείς, άχρηστο, όμως, για την περιποίηση επισκεπτών.

Ας ερευνήσουμε την παγιωμένη νοοτροπία σε μια ενορία, όπως αποτυπώνεται στις καθημερινές εκφράσεις ενοριακής ζωής. Πώς κυλά ο χρόνος της; Πώς ξοδεύονται τα χρήματά της; Πώς τρέχουν οι υποθέσεις της; Βλέπουμε να έχει κάποια σχέση με την θεμελιώδη επιταγή του Χριστού προς τους Αποστόλους, να κάνουν μαθητές απ’ όλα τα έθνη; Ή δεν πράττει τίποτα πάρα πάνω απ’ ό,τι κάνουν καμιά δωδεκαριά άλλοι κοινωνικοί οργανισμοί; Αν όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη έχει δοθεί στην Εκκλησία, και έχει δοθεί ακριβώς για να εκπληρωθεί η Μεγάλη Αποστολή, φαίνεται αυτό τη ζωή της ενορίας; Ζούμε με την αίσθηση της άμεσης ανάγκης να εξαγγείλουμε το Ευαγγέλιο σ’ όποιον άντρα, σ’ όποια γυναίκα, σ’ όποια ψυχή πεθαίνει στην πόρτα της Εκκλησίας, έξω από το συνηθισμένο περίγραμμα των ενοριακών δραστηριοτήτων; Ή περιμένουμε παθητικά γεμάτοι θρησκευτική έπαρση, αυτόν τον άντρα, αυτή τη γυναίκα, αυτή την ψυχή, που πεθαίνει, να μας ζητήσουν να δουν την εκκλησιαστική μας συλλογή ειδών πορσελάνης, να θαυμάσουν το σερβίτσιο της Γιαγιάς;

Άγιοι και Μάρτυρες αγωνίστηκαν με ζέση για την Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων. Δεν το έκαναν για να διαφυλάξουν κάποια κειμήλια, ούτε για να υπερασπιστούν τετριμμένες εκφράσεις και έθιμα. Αγωνίστηκαν ολόψυχα για την πίστη, μήπως και μπορέσουμε, εσείς και εγώ, και όλος ο κόσμος, να έρθουμε σε σωτήρια γνώση Χριστού. Όταν, όμως, εμείς στεκόμαστε μπροστά στο βίο, στη θυσία, στη μαρτυρία τους γεμάτοι θρησκευτική έπαρση γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που ζούμε, δείχνουμε περιφρόνηση στα ίδια τα ιερά πρόσωπό τους. Μπορεί, τότε, να περιερχόμαστε γη και θάλασσα, και όταν προσηλυτίσουμε κάποιον, τον κάνουμε παιδί της κολάσεως, δυο φορές χειρότερο από μας (Ματθ. κγ' 15).

Αν η Ορθοδοξία είναι αληθινή, γιατί, με τόση επιμονή, αλήθεια, αδρανούμε για τη Μεγάλη Αποστολή; Αν κάθε εξουσία ουρανού και γης έχει δοθεί στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί φερόμαστε τόσο υποτονικά; Αν η Μεγάλη Αποστολή δεν είναι μια προσωπική επιλογή, αλλά γενική εντολή, γιατί την υποβαθμίζουμε τόσο με τις προτεραιότητες, τις οποίες έχουμε θεσπίσει στη ζωή μας;

Για πολλά πράγματα θα πρέπει να απολογηθούμε, αν πάρουμε στα σοβαρά το λόγο του Θεού. Πράγματι, Εκείνος μας έδωσε την εντολή να κάνουμε μαθητές απ’ όλα τα έθνη, και εφορεύει τόσο την ενοριακή ζωή στο σύνολό της, όσο και τη ζωή κάθε μιας ψυχής. Ζούμε (ή πρόκειται να ζήσουμε), σαν Εκκλησία και σαν απόστολοι, ή απλά και μόνο σαν έφοροι και φρουροί μουσείου; Είμαστε απλοί φύλακες του πορσελάνινου σερβίτσιου της Γιαγιάς, που είναι ωραίο, που είναι ένας θησαυρός, μόνο, όμως, για να τον δείχνει κανείς από μακριά και ποτέ να μη περιποιείται τους επισκέπτες με αυτό; Η Γιαγιά, βέβαια, ήξερε για ποια χρήση και για χάρη ποιών κρατούσε τις πορσελάνες της. Εμείς ξέρουμε;

http://oodegr.co/oode/ierapostoli/genika/porselanes.htm

Συγκινητικές μεταστροφές στη Σαμόα...

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

(...) Ἐφοδιασμένοι λοιπόν μέ τήν πλούσια χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φθάσαμε καί στήν πανέμορφη Σαμόα μέ τά ψηλά βουνά, τά φαράγγια καί τά κρύα νερά καί προπάντων μέ τούς πιστούς καί εὐσεβείς κατοίκους της.
Τό ταξίδι μας ἧταν διερευνητικό. Νά δοῦμε ἀν θά μποροῦσε νά κτιστεῖ ἐκεί ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία χριστιανικῆς οἰκογένειας ἀπό τόν Ἀσπρόπυργο.
Δύο πράγματα ἐνίσχυσαν τή θελησή μας νά προχωρήσουμε στό κτίσιμο τοῦ Ἱεροῦ αὐτοῦ Ναοῦ καί στό ξεκίνημα τῆς Ἱεραποστολῆς καί στό νησί αὐτό τῶν διακοσίων χιλιάδων κατοίκων.
Τό πρῶτο βράδυ κιόλας εἶδα στόν ὕπνο μου ὅτι βρέθηκα στό Ἱερό Σπήλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως στήν Πάτμο, ἀσχολούμενος μέ τήν καθαριότητα καί τή τακτοποίηση τοῦ Ἱεροῦ αὐτοῦ χώρου καί ἐχοντας στή συνέχεια συζήτηση μέ πρόσωπα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Θεολόγου γύρω ἀπό τά προβλήματα τοῦ παγκοσμίου αὐτοῦ προσκυνήματος.




 Η πρώτη ομάδα κατηχουμένων στα νησιά Τόνγκα

Τήν ἀλλή ἡμέρα τό πρωί οἱ σύντροφοί μου π. Παῦλος καί π. Μελέτιος βγῆκαν στόν κῆπο τοῦ ξενοδοχείου γιά νά προσευχηθοῦν. Τούς εἶδε ὁ κηπουρός μέ τά ράσα καί ρώτησε μήπως εἶναι Μουσουλμάνοι, παίρνοντας τήν ἀπάντηση ὅτι εἶναι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι. Σέ λίγο βρέθηκα καί ἐγώ ἐκεί καί τού ἐκάναμε μία σύντομη κατήχηση πάνω στήν ἰστορική ἀναδρομή καί τήν οὐσία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐνθουσιάστηκε ὁ κ. Οὐαλέση (αὐτό εἶναι τό ὀνομά του) καί μαζί του καί ὁ συνάδελφός του στόν κῆπο ὁ κ. Κέλυ, ὁ ὁποῖος μάς παρακάλεσε νά πᾶμε στό σπίτι του καί νά εὐλογήσουμε τήν ἀρρωστη σύζυγό του. Τό ἀπόγευμα τῆς ἰδιας ἡμέρας πήγαμε στό σπίτι τοῦ Οὐαλέση καί κάναμε ἀγιασμό στήν ἐπίσης ἀρρωστη σύζυγό του, ἡ ὁποία ὑπέφερε ἀπό φοβερούς πόνους σέ ὅλο τό σῶμα της. Τούς μιλήσαμε γιά τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τί σημαίνει καί πῶς πρέπει νά γίνεται, καί τόν ἔκαναν μέ βαθειά ἐπίγνωση καί πίστη μέχρι πού τελείωσε ὁ ἁγιασμός καί μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ σταμάτησαν καί οἱ πόνοι τῆς ἄρρωστης. Στή συνέχεια γνωρίσαμε τόν κ. Pepe, πάστορα μιᾶς μικρῆς προτεστάντικης ὁμάδος πού καί αὐτός δέν ξέρει τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ὁμάδα τους αὐτή καί μέ ἐνδιαφέρον καί χαρά ἄκουσε τά ὅσα τοῦ εἴπαμε γιά τήν Ὀρθοδοξία καί δέχθηκε νά τήν ἀσπασθεῖ καί νά γίνει Ὀρθόδοξος ἱερέας.
Τό βράδυ τῆς ἄλλης ἡμέρας μιλήσαμε σέ μικρή συγκέντρωση συγγενικῶν τους προσώπων γιά τήν Πάτμο καί τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη ζητώντας τήν συμπαράστασή τους γιά τήν ἀνεύρεση οἰκοπέδου πρός ἀνέγερση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ του.
Οἱ ἀνθρωποι στή Σαμόα ἔχουν μιά ἰδιαιτερότητα. Εἶναι ἤρεμοι, χαμογελαστοί καί πολύ θρῆσκοι. Νομίζω ὅτι δικαιοῦνται καί αὐτοί καί τό ἀξίζουν νά γίνουν μέλητῆς Ἁγίας καί ἀληθινῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί νά μήν περιμένουν ἀπό τά πνευματικά ψίχουλα τῶν αἰρετικῶν Προτεσταντῶν καί ἰδιαίτερα τῶν ἀκραίων Μορμόνων, οἱ ὁποῖοι δέν βάζουν στούς Ναούς τους τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὅπως ὅμως χωρίς τήν πίστη στήν Ἀνάσταση χάνει κάθε νόημα τό κήρυγμα τοῦ Ευαγγελίου, ἐτσι καί χωρίς τήν πίστη στό Σταυρό ἐξαφανίζεται ἡ ταυτότητα τῆς Χριστιανοσύνης καί χάνει τό νόημά της ἡ διά τῆς Σταυρικῆς θυσίας τοῦ Θεανθρώπου θεολογία τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.
Ἀς στηρίξουμε λοιπόν αὐτό τό νέο εὐαγγελικό ἄνοιγμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στό νησί αὐτό, πού θά ὁδηγήσει τούς ἀδελφούς μας στή σωτηρία.

† Ὁ Νέας Ζηλανδίας Ἀμφιλόχιος



http://o-nekros.blogspot.gr/2015/10/blog-post_37.html

π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος (Themi Adams): Από άθεος και ροκάς, Ορθόδοξος Ιεραπόστολος στην Αφρική!!!

Themi Adams – Ο Ελληνοαυστραλός π. Θέμιστοκλής Αδαμόπουλος
όταν ήταν στους The Flies μαζί με τον Mick Jagger των Rolling Stones




https://www.youtube.com/watch?v=YOQqHBKgZT0



Συνεντεύξεις στο π. Θεμιστοκλή Αδαμόπουλου (Fr. Themi Adams) στά αγγλικά
ΤΗΣ ΒΙΒΙΑΝ ΜΟΡΡΙΣ
Όταν ένα πρωί ο νεαρός Θέμης είπε στη μητέρα του ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», δίνοντάς της μια γεύση του νέο μαρξισμού, εκείνη έκανε έντρομη το σταυρό της και πήγε στο εικονοστάσι να προσευχηθεί. Ο Θέμης ήταν στο πρώτο έτος της Σχολής Εμπορικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μελβούρνης, σπουδές που δεν επρόκειτο όμως να ολοκληρώσει. Πολιτικές Επιστήμες και Φιλοσοφία ήταν οι σχολές που τον εξέφραζαν τότε περισσότερο, θα πει σήμερα. Συνάμα, επηρεασμένος από τη μουσική των «Beatles» και των «Rolling Stones», σχημάτισε το group «The Flies».

«Σκέφτηκα ότι αφού τα σκαθάρια έχουν τόση επιτυχία, γιατί όχι και οι… μύγες. Το κλίμα ήταν κατάλληλο και το εκμεταλλευτήκαμε στο έπακρο. Είχαμε μεγάλη επιτυχία. Δίναμε κονσέρτα σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας, πάντοτε σε ασφυκτικά γεμάτες αίθουσες. Το αποκορύφωμα όταν καλεστήκαμε να παίξουμε με τους “Rolling Stones” στην πρώτη τους τουρνέ στην Αυστραλία το 1965 στο Palais Theatre της St.Kilda. Δίπλα στον Mick Jagger, ήταν απίστευτο… αλλά αληθινό».

Συνάμα, έπαιρνε μέρος σε κινητοποιήσεις νέων για να σταματήσει ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ενδιαφερόταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του περιβάλλοντος, υποστήριζε το κίνημα των γυναικών και μελετούσε με πάθος τα διάφορα θρησκεύματα, προσπαθώντας να βρει απάντηση στα υπαρξιακά ερωτήματα που τον βασάνιζαν. «Το 1972 παρατώ τα πάντα, ακαδημαϊκή καριέρα, τίτλους, φιλοδοξίες, οράματα και ξαναγυρίζω στην ορθοδοξία. Έβλεπα το έργο της Μητέρας Τερέζας και παρ’ ότι η πανεπιστημιακή μου θέση μού εξασφάλιζε ένα καλό μισθό, ένοιωθα φτωχός, πάμφτωχος».





Ο π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος, ο ιεραπόστολος της Κένυα & της Σιέρα Λεόνε της Αφρικής
ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ

«Αρχίζω τότε μια νέα ζωή. Έχοντας στις αποσκευές μου το ακαδημαϊκό μου παρελθόν, αρχίζω να μελετώ τη Θεολογία. Παίρνω το πτυχίο μου από την Καθολική Θεολογική Σχολή «Corpus Christi» και μετά, με την καθοδήγηση του αρχιεπισκόπου Στυλιανού, φοιτώ στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστόνη. Συνάμα, μελετώ την Εβραϊκή και Αρχαία ελληνική στο Πανεπιστήμιο Harvard. Στη συνέχεια, παίρνω το δοκτορά μου στη Θεολογία από το Πανεπιστήμιο Princeton και γυρίζω στην Αυστραλία, όπου από το 1988 μέχρι το 1998 δίδασκα στη Θεολογική Σχολή του Sydney «Άγιος Αντρέας», καθώς επίσης και στο Πανεπιστήμιο του Sydney Θεολογία και την Αρχαία Αιγυπτιακή Γλώσσα, την Κοπτική. Ως ακαδημαϊκός, είχα μέλλον. Δεν ήμουν, όμως, ικανοποιημένος. Παρακολουθούσα το έργο της Μητέρας Τερέζας και ένοιωθα ένα τεράστιο κενό μέσα μου. Δεν ήμουν με το φτωχό. Δεν χρειάστηκε τότε να παλέψω καθόλου με τον εαυτό μου. Μέσα μου φούντωσε ένας πόθος να είμαι δίπλα στους φτωχούς και να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να είναι η ζωή τους πιο ανθρώπινη. Ένιωσα ότι όλες αυτές οι γνώσεις οδηγούσαν σ’ αυτόν τον δρόμο. Αυτή ήταν η ουσία. Ζήτησα τότε από τον σεβασμιότατο την ευλογία του ν’ αρχίσω ιεραποστολή στην Αφρική. Το 1999 ξεκινώ το έργο μου στην Κένυα με την εντολή του μακαριοτάτου πατριάρχη Αλεξανδρίας και πάσης Αφρικής, Πέτρου, αφού φρόντισε να χειροτονηθώ διάκος, ιερέας και μετά αρχιμανδρίτης».

Εκεί ιδρύει το πρώτο πανεπιστημιακό ορθόδοξο κολλέγιο, το Orthodox Teacher’s College of Africa.

«Πιστεύω ότι η μόρφωση είναι το μεγαλύτερο όπλο του ανθρώπου στη ζωή. Αν θέλεις να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου, να τού μάθεις την τέχνη να ψαρεύει και όχι να του δίνεις το ψάρι έτοιμο. Στο κολλέγιο προετοιμάζαμε νέους να γίνουν δάσκαλοι Νηπιαγωγείου και Δημοτικού. Στη συνέχεια, εισαγάγαμε και τον κλάδο της Κοινωνιολογίας».

Το επόμενο βήμα στο τεράστιο έργο του ιεραπόστολου που έχω απέναντί μου σήμερα, είναι «να χτίσουμε Νηπιαγωγείο και Δημοτικό για τα παιδιά των πολύ φτωχών που δεν μπορούν να πάνε σχολείο γιατί τα πόδια τους είναι γυμνά και τα στομάχια τους άδεια».

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Ρούχα, παπούτσια, συσσίτιο, όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά, στα παιδιά και αμέσως μετά η φροντίδα της γυναίκας που «είναι το μεγαλύτερο θύμα στην Αφρική. Είναι η καρδιά της οικογένειας. Ο άντρας μπορεί να έχει δυο και τρεις γυναίκες και να κάνει παιδιά με όλες. Η γυναίκα είναι εκείνη η οποία πουλά ακόμη και το κορμί της για ένα κομμάτι ψωμί, ώστε να μην πεθάνουν τα παιδιά της από την πείνα. Γι’ αυτό ανοίξαμε Σχολή Ραπτικής, όπου οι γυναίκες μάθαιναν την τέχνη και κέρδιζαν το ψωμί τους τίμια».

Από την Κένυα, το 2007, ο νέος πατριάρχης Θεόδωρος, που παρακολουθεί από κοντά το έργο του ιεραπόστολου και ανθρωπιστή Θέμη Αδαμόπουλου, του δίνει εντολή να πάει στη Δυτ. Αφρική, στη Sierra Leone, όπου ο εμφύλιος πόλεμος 12 ολόκληρων χρόνων έχει ισοπεδώσει τον τόπο και έχει αφήσει πίσω του φρικιαστικές εικόνες. Παιδιά ακρωτηριασμένα, πρόσωπα και κορμιά παραμορφωμένα, άνθρωποι που ζουν στους δρόμους και αφήνουν την τελευταία τους πνοή εκεί. Ο θάνατος είναι μέρος της καθημερινής τους ζωής. «Ζει» εκεί δίπλα τους κι ανάμεσά τους.

«Εκεί χτίζουμε ένα χωριό για 100 ανάπηρους που ζητιάνευαν στους δρόμους και η αστυνομία τους κυνηγούσε και τους έδιωχνε από παντού. Ξεκινήσαμε με την εκκλησία Άγιος Μωϋσής ο Αφρικανός, στην περιοχή Waterloo, Τεχνική Σχολή Ξυλουργικής και Ραπτικής, σπίτια, κλινική και σχολεία.

Στο Freetown, την πρωτεύουσα της Sierra Leone, ιδρύσαμε το πρώτο σχολείο για 1.200 παιδιά, όπου διδάσκουν 60 δάσκαλοι. Του χρόνου θα ιδρύσουμε Ορθόδοξο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο για τους φτωχούς. Υπάρχουν παιδιά που έχουν τα προσόντα, δεν έχουν όμως τη δυνατότητα να πάνε ούτε στο δημοτικό. Οφείλουμε να τα βοηθήσουμε».

ΟΙ γυναίκες στις φυλακές του Freetown, είναι εκείνες που θα τραβήξουν στη συνέχεια την προσοχή του και θα φροντίσει για την αποκατάστασή τους μετά την αποφυλάκισή τους: «Αν δεν έχουν μια δουλειά έντιμη, δεν αποκλείεται να καταλήξουν πάλι εκεί. Έτσι, φροντίζω να κάνουν εκεί μέσα μαθήματα ραπτικής και όταν βγουν τούς δίνω μια δική τους ραπτομηχανή».

Το επόμενο βήμα του είναι να δώσει χέρια και πόδια στα ακρωτηριασμένα παιδιά: «Είναι το πιο φρικτό θέαμα, τα πιο τραγικά θύματα του πολέμου. Μέχρι του χρόνου ελπίζω να είναι έτοιμη η κλινική που θα δώσει τεχνητά χέρια και πόδια σε χιλιάδες παιδιά και νέους για να επιβιώσουν και να πάρουν πίσω την αξιοπρέπειά τους. Σήμερα ζητιανεύουν και εκδιώκονται από την αστυνομία».

Στο εύλογο ερώτημα «από ποιους στηρίζεται οικονομικά ένα τόσο μεγάλο έργο», πληροφορούμαστε ότι στην Αυστραλία υπάρχουν δύο μεγάλοι φιλανθρωπικοί οργανισμοί οι «Paradise Kids for Africa» και «Light of the World Australia» που έχουν επιτροπές σε όλες τις πόλεις της Αυστραλίας γι’ αυτόν το σκοπό. Επίσης, στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μεγάλη στήριξη από Χριστιανικές Αδελφότητες. Μια από αυτές είναι ο «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός».





Οι The Flies που ίδρυσε ο Themi Adams
ο μετέπειρα πατήρ Θέμης Αδαμόπουλος (Fr. Themi Adams)
ιεραπόστολος της Sierra Leone της Αφρικής




π. Θέμης Αδαμόπουλος – Fr. Themi Adams

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/03/themi-adams.html