ΜΑΡΙΑ ΔΟΥΡΑΚΗ 'ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ - ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ -1994

The Revolution has now entered the Orthodox Church!

Bowie and the Devil in the Pool

In an age numbed by the constant glow of digital devices and the poisonous inoculation of indifference, the spiritual realm has become a haven for those who seek to pull themselves out of the mire of nothingness and depravity. However, still hypnotized by our culture of consumerism and it’s devilish daughter, self-gratification, some who seek escape are still held in bondage, turning to forms of spirituality that worship the self. Thus, the spiritual realm can be equated to just another form of entertainment, or at best a feel-good drug that satisfies our want for sensation in an otherwise bland and numb world. Spirituality has become a cerebral playground that one can conjure up whenever one hits the yoga mat or goes for a serene walk on the beach. In this “spiritual cafeteria,” modern man walks through and takes a scoop of eastern meditation here, a shock from a horror movie there, some tarot reading over there–all garnished with some lovely quotes from our social media feeds.

The constant search for pleasure and instant gratification has driven us mad, and addicted to the rush of feel-goods and fun-loving sensations, we have been blinded to the reality of life and the gravity our own actions have on the soul. We treat the spiritual life as a placid shallow pool and wade through it at our leisure, yet as we follow our feel-good senses we do not take into consideration what deadly currents might be in front of us, or what vile beasts might be swimming under our feet, seeking our destruction. Devoid of authentic spiritual guides, we are destined to drown in our own mire, unlike the saintly ascetics of old.

The story below is taken from the biography of a pop-icon who undoubtedly changed the face of music and the culture of his own time. As the reader will take notice, the waters David Bowie thought he could wade through turned out to be a rip current of no return. Sometime after releasing Young Americans, Bowie entered a stage of heavy drugs and dabbling in the occult. He would snort cocaine, and read books on white magic and the occult, doing what he thought would safeguard his psyche against evil powers. The book Psychic Self Defense could be found on his coffee table next to drawing pads and large amounts of high quality cocaine. The author Dione Fortune, described Psychic Self Defense as being a, “safeguard for protecting yourself against paranormal malevolence.” The Pop-star dove deeper, seeking advice from UFO experts and occult practitioners across the country.

When the spiritual world is interpreted by our own self-gratifying feelings, the reality can turn out to be grave. We post this article to show this generation that the devil indeed exists and he lurks in the waters waiting for one to make an undiscerning step. The spiritual realm is not a play arena, it is not always a feel-good place, but it is a battleground of unseen warfare that one must be trained to fight in in order to free one’s own soul. May the reader also take note that there could’ve been a turning point in this story, for God never abandons those who continue to knock, however it is up to the individual whether he chooses to walk in and take refuge under His wing, something Bowie chose against. There are only two masters, much to the dismay of many, and when we are not at one banquet, we are at the other, and it is obvious what feast Bowie decided to partake of.

Below is an excerpt from Bowie’s biography Backstage Passes: Life on the Wild Side With Bowie by his now ex-wife Angela Bowie. It takes place in Los Angeles, at a new home the couple had bought in the city that had just experienced the ritualistic Manson murders. Bowie’s occult and self-help strategies were not helping and cocaine fueled his paranoia. He believed evil spirits were after him and it came to a head when he decided to take the matter in his own hands through his occult practice:

“There was a beautiful Art Deco house on six acres, an exquisite site property and a terrific value at just $300,000, but he took one look at a detail I hadn’t noticed, a hexagram painted on the floor of a circular room by the previous owner, Gypsy Rose Lee.

“A great deal of codling and reassurance got us through that crisis, and I went and found the Doheny Drive house. Built in the late fifties or early sixties, it was a white cube surrounding an indoor swimming pool. David like the place, but I thought it was too small to meet our needs for very long, and I wasn’t crazy about the pool. In my experience, indoor pools are always a problem.

“This one was no exception, albeit not in any of the usual ways. Its drawback was one I hadn’t encountered before and haven’t seen or heard of since: Satan lived in it. With his own eyes, David said, he’d seen HIM rising up out of the water one night.”

Feeling demonic forces moving in, David felt strongly that he needed an exorcism and asked that his new found friend white witch Walli Elmlark be called upon to lend her assistance to remove the evil from his surroundings.

“A Greek Orthodox Church, in LA would have done it for us (there was a priest available for such a service, the people had told me) but David wouldn’t have it. No strangers allowed, he said. So there we stood, with just Walli’s instructions and a few hundred dollars’ worth of books, talismans, and assorted items from Hollywood’s comprehensive selection of fine occult emporia.

“There he (David Bowie) was, then, primed and ready. The proper books and doodads were arranged on a big old-fashioned lectern. The incantation began, and although I had no idea what was being said or what language it was being said in, I couldn’t stop a weird cold feeling rising up in me as David droned on and on.

“There’s no easy or elegant way to say this, so I’ll just say it straight. At a certain point in the ritual, the pool began to bubble. It bubbled vigorously (perhaps “thrashed” is a better term) in a manner inconsistent with any explanation involving air filters or the like.”

The rock and roll couple watched in amazement. Angie says she tried to be flippant – “’Well, dear, aren’t you clever? It seems to be working. Something’s making a move, don’t you think?’ – but I couldn’t keep it up. It was very, very strange; even after my recent experiences I was having trouble accepting what my eyes were seeing.”

Angie insists that she would peak through the glass doors leading to the pool every so often and was dumb founded by what she saw. “On the bottom of the pool was a large shadow, or stain, which had not been there before the ritual began. It was in the shape of a beast of the underworld; it reminded me of those twisted, tormented gargoyles screaming silently from the spires of medieval cathedrals. It was ugly, shocking, malevolent; it frightened me.

“I backed away from it feeling very strange, went through the doorway, and told David what I’d seen, trying to be nonchalant but not doing very well. He turned white but eventually became revived enough to spend the rest of the night doing coke. He wouldn’t go near the pool, though.

“I still don’t know what to think about that night. It runs directly counter to my pragmatism and my everyday faith in the integrity of the “normal” world, and it confuses me greatly. What troubles me the most is that if you were to call that stain the mark of Satan, I don’t see how I could argue with you.”

“David, of course, insisted that we move from the house as quickly as possible, and we did that, but I’ve heard from reliable sources (Michael Lipman for one, the property’s real estate agent) that subsequent tenants haven’t been able to remove the shadow. Even though the pool has been painted over a number of times, the shadow has always come back.”

by Fr John Valadez

πηγή

Star wars - Η τερατοποίηση του εχθρού (βίντεο)

Η Παλαιά Διαθήκη εναντίον του Σιωνισμού

Διαλύοντας μια παρεξήγηση
Είναι διάχυτη η αντίληψη ότι τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης εξυμνούν τον λαό των Εβραίων και κακολογούν τους υπόλοιπους λαούς, μεταξύ των οποίων είναι και οι Έλληνες. Ακόμη χειρότερα, κάποιοι πιστεύουν ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι το ιερό βιβλίο των Σιωνιστών και ότι ο Σιωνισμός πηγάζει από την Βίβλο. Άραγε έχουν δίκιο;



Διόδωρος Ράμμος Ιστορικός – αρχαιολόγος 

 Η αλήθεια είναι ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο! Δεν υπάρχει βιβλίο στον κόσμο, που να μιλάει με σκληρότερη γλώσσα εναντίον του εβραϊκού λαού, από την Παλαιά Διαθήκη. Αναρίθμητες φράσεις μέσα από τα διάφορα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως έκφραση του πιο ακραίου και φανατικού αντισημιτισμού!
Πού οφείλεται αυτή η φαινομενική αντίφαση, το ιερό βιβλίο των Εβραίων να βρίζει τους Εβραίους; Στο ότι πάντα υπήρχαν Εβραίοι οι οποίοι δεν πίστευαν στον αληθινό Θεό, αλλά παρέμεναν (είτε κρυφά είτε φανερά) ειδωλολάτρες, πολυθεϊστές. Επίσης, πάντα υπήρχε ένα τμήμα του εβραϊκού λαού που ήταν αποκρυφιστές, δηλαδή ασχολούνταν με την μαγεία.
Τότε, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί εξέλεξε ο Θεός τον λαό των Εβραίων και τον ονόμασε περιούσιο λαό;
Αυτό έγινε λόγω του ότι πάντα υπήρχαν και ενάρετοι Εβραίοι, λίγοι ευλαβείς, καλόκαρδοι και πιστοί Εβραίοι, οι οποίοι τελικά έγιναν Χριστιανοί, όταν ήρθε ο Μεσσίας (Ιησούς Χριστός). O ίδιος ο Θεός ξεκαθάρισε στους Εβραίους ότι ακόμη και αν είναι αριθμητικά σαν τους κόκκους της άμμου της θάλασσας, μόνο ένα μικρό τμήμα, ένα μικρό υπόλοιπο μονάχα θα σωθεί (Ησαΐας 10, 22).
Για του λόγου το αληθές, ας δούμε διάφορες φράσεις μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Γιαχβέ (Θεός) κατακεραυνώνει την πλειοψηφία των κακών και των αμετανόητων Εβραίων: τους ονομάζει «πονηρά συναγωγή» (Αριθμοί 14,27), «εξεστραμμένη γενεά» (Δευτερονόμιο 32,20), καβγατζήδες και σκληρόκαρδους: «πας ο οίκος Ισραήλ φιλόνεικοι εισι και σκληροκάρδιοι» (Ιεζεκιήλ 3,7).
Ένας από τους κορυφαίους Εβραίους Προφήτες, ο Ησαΐας, είπε χαρακτηριστικά:  «Πώς εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών» (1,22). Και πώς απευθύνεται στους ίδιους τους Εβραίους; «ουαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι» (1,4).
 Αντίστοιχα, ο προφήτης Ωσηέ λέει κατά λέξη στους Εβραίους ότι δεν είναι πια ο λαός του Θεού, «υμείς ου λαός μου, και εγώ ουκ ειμί υμών» (1, 9), όπως νόμιζαν και χαίρονταν, αλλά μια μοιχαλίδα, που θα υποστεί φρικτή τιμωρία, «...εκδύσω αυτήν γυμνήν και αποκαταστήσω αυτήν καθώς ημέρα γενέσεως αυτής. Και θήσω αυτήν έρημον και τάξω αυτήν ως γην άνυδρον και αποκτενώ αυτήν εν δίψει·  και τα τέκνα αυτής ου μη ελεήσω, ότι τέκνα πορνείας εστίν» (2, 5-7).
Ο προφήτης Ιερεμίας, αντίστοιχα, λέει: «…εμοιχάτο η κατοικία Ισραήλ και εξαπέστειλα αυτήν και έδωκα αυτή βιβλίον αποστασίου…» (3,8), δηλαδή ο Θεός έδωσε διαζύγιο στην μοιχαλίδα, τον λαό του Ισραήλ. Και έπειτα, απείλησε τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ ότι θα τους καταστρέψει: «Ιερουσαλήμ… εκτενώ την χείρά μου και διαφθερώ σε» (15,6), κάτι που έγινε τελικά το 587 π.Χ.
Τέλος, ο προφήτης Ιεζεκιήλ αφιέρωσε ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο του (κεφ.23), όπου παρομοιάζει την Σαμάρεια και την Ιερουσαλήμ με δύο πόρνες, που έκαναν ακατονόμαστες πράξεις…
Από την πλευρά τους, οι κακοί Εβραίοι δεν έμειναν αδρανείς, αλλά πέρασαν στην αντεπίθεση! Κυνηγούσαν η σκότωναν τους προφήτες του Θεού και στο τέλος οδήγησαν στον σταυρικό θάνατο και τον ίδιο τον Μεσσία. Επιπλέον, από το 70 μ.Χ. και έπειτα, έδωσαν την χαριστική βολή στην ίδια τους την θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό, με το να υποβαθμίσουν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και στην θέση τους να βάλουν το Ταλμούδ, το σύνολο των ραββινικών παραδόσεων.
Οπωσδήποτε, οι Εβραίοι Ραββίνοι δεν εξαφάνισαν εντελώς τα κείμενα του παρελθόντος. Κράτησαν όσα τμήματα της Παλαιάς Διαθήκης τους βόλευαν (ο περιούσιος λαός, ο Μεσσίας και το παγκόσμιο κράτος του), τα ερμήνευαν όπως τους άρεσε και καθιέρωσαν την ταλμουδική θρησκεία. Το πιο ακραίο και σκληροπυρηνικό τμήμα των ταλμουδιστών Εβραίων, όσοι ήταν κρυφο-ειδωλολάτρες και δαιμονολάτρες, έκαναν ένα βήμα παραπάνω, κατά την διάρκεια του  Μεσαίωνα: δημιούργησαν την Καμπάλα (η Καμπαλάχ), τον εβραϊκό αποκρυφισμό.
Μέσα από τους καμπαλιστές Εβραίους δημιουργήθηκε και ο Σιωνισμός, η μυστική οργάνωση που επιδιώκει να δημιουργήσει το παγκόσμιο κράτος των καμπαλιστών, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ (η Σιών, όπως αλλιώς ονομάζεται). Εδώ, όμως, οι καμπαλιστές Εβραίοι αντιμετώπισαν ένα σοβαρό πρόβλημα, καθώς η Παλαιά Διαθήκη έλεγε ξεκάθαρα ότι πρώτα θα έρθει ο Μεσσίας στην γη και μετά θα δημιουργήσει το παγκόσμιο κράτος.
Αντίθετα, οι καμπαλιστές ήθελαν πρώτα να φτιάξουν το κράτος και μετά να βρουν και κάποιον (ψευδο)μεσσία να τους κυβερνήσει! Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα υπάρχουν παραδοσιακοί ταλμουδιστές Εβραίοι που αντιτίθενται στον Σιωνισμό.
Συνεπώς, το μόνιμο εμπόδιο στα σχέδια των Σιωνιστών είναι η ίδια η Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός της και ο Μεσσίας της. Ο θεός των Σιωνιστών είναι ο Εωσφόρος, όχι ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης, τον οποίο μισούν οι καμπαλιστές, άσχετα που δεν το ομολογούν. Υποφέρουν, όταν βλέπουν τους Χριστιανούς, κυρίως τους Έλληνες, να πιστεύουν στον Μεσσία που έστειλε ο Θεός, στον Ιησού Χριστό.
Αλλά, πάνω από όλα, οργίζονται όταν ακούνε την αλήθεια, ότι το παγκόσμιο και αιώνιο κράτος του Μεσσία, που προφητεύει η Παλαιά Διαθήκη, δεν είναι η αυτοκρατορία του Ισραήλ, αλλά η Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό, με λύσσα αγωνίζονται να εξαφανίσουν και την πίστη στον Χριστό και την Εκκλησία.


Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο: «Η Σιών κατά του Σιωνισμού».

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/11/blog-post_762.html

Νομοσχέδια … της παρακμής

Είναι πολύ περίεργη η επιμονή και η τακτική με την οποία ψηφίστηκε το πρόσφατο  νομοσχέδιο αλλαγής φύλου. Το νομοσχέδιο αλλαγής φύλου σήμερα, το σύμφωνο συμβίωσης και τις ‘έμφυλες ταυτότητες’ χτες, και αύριο κάποιο άλλο αλλόκοτο νομοσχέδιο.
Στην γειτονιά μου, στους συγγενείς μου, στους συναδέλφους μου δεν γνωρίζω έναν, ο οποίος να ενδιαφέρεται για τέτοια θέματα. Το ίδιο ισχύει και για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Απ’ την άλλη απ’ όσο ξέρω, καμιά διαβούλευση δεν έγινε  στα διάφορα κόμματα, αυτά τουλάχιστον που έλαβαν μέρος στις εκλογές. Γιατί όμως όλα τα κόμματα άλλο σε λιγότερο και άλλο σε μεγαλύτερο βαθμό υπέκυψαν στις αξιώσεις αυτές;
Τι είναι αυτό που επιβάλει την ψήφιση ενός τέτοιων ανώμαλων και έκφυλων θεμάτων; Και την ίδια στιγμή να αγνοούνται βασικά θέματα οικογενείας και επιβίωσης πολιτών; Τι είναι αυτό που επέβαλε την με επιμονή ψήφιση ενός θέματος που η πλειοψηφία των πολιτών ούτε καν θέλει να το ξέρει;
Είναι προφανές ότι, τα νομοσχέδια υπαγορεύονται από ξένα κέντρα. Ως προ-απαιτούμενα για επόμενη χρηματοδότηση. Δηλαδή εκβιασμός. Και επιβάλλονται σχεδόν σε όλες τις Δυτικές Χώρες. Τα κέντρα αυτά –της Παγκοσμιοποίησης- υλοποιούν βήμα – βήμα την διεστραμμένη πολιτική τους. Το πρόσφατο νομοσχέδιο περί αλλαγής φύλλου, αφορά μια πολύ ελάχιστα μικρή μειονότητα. Υποτίθεται ότι την προστατεύει. Την προστατεύει όμως ή μήπως την εκθέτει ακόμη περισσότερο;
Είναι προφανές ότι από την αρχή ήθελαν το νομοσχέδιο να ισχύσει για ηλικία από 15 ετών και άνω. Όμως έντεχνα χρησιμοποίησαν κατ’ αρχήν τα 18 έτη ώστε να διευκολύνουν και να πείσουν στις αρχικές διαβουλεύσεις μεταξύ των κοινοβουλευτικών ομάδων. Τελικά όμως παρουσίασαν ως βάση εφαρμογής τα 15 έτη, που ήταν και ο αρχικός στόχος.
Η πίεση και η επιμονή των Παγκομιοποιητών είναι τόσο έντονη ώστε έφτασαν στο σημείο,  το γνωστό Forum G8 να γίνει G7 - αποβαλόντας την Ρωσία- με το αιτιολογικό ότι δεν επιτρέπει στην LBGTQ οργάνωση να δραστηριοποιηθεί –στο εσωτερικό της Ρωσίας. Θεωρούν δηλαδή την δράση της LBGTQ οργάνωσης στην δύση, ως αξία, στοιχείο πολιτισμού και προόδου. Είναι όμως έτσι; Η μήπως είναι σημείο αλλοτρίωσης, παρακμής και σήψης;
Τι ρόλο παίζουν οι ομοφυλόφιλοι, ο σοδομισμός και όλα αυτά τα αλλόκοτα; Πρόκειται για  ένα καλοδουλεμένο εργαλείο στα χέρια των ανθρώπων που προωθούν την Παγκοσμιοποίηση. Φαίνεται ότι είναι εργαλείο διάλυσης των κοινωνιών. Δεν είναι υπόθεση αριστεράς ή δεξιάς. Άλλωστε όλα τα κόμματα υπέκυψαν και οι Βουλευτές υπερψήφισαν σαν πρόβατα. Οι πολιτικοί και τα κοινοβούλια, ψηφίζουν πια ότι τους παραγγέλνουν. Σε ολόκληρη την Δύση δεν κυβερνούν οι Κυβερνήσεις. Αυτές απλά διεκπεραιώνουν εντολές.
Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι που δίνουν τις εντολές ελέγχουν οικονομικά τις διάφορες χώρες. Μπορεί να μην είναι γνωστά τα ονόματά τους αλλά είναι βέβαιο ότι εκδίδουν το νόμισμα και ελέγχουν και τις Τράπεζες. Έχουν όλα τα εργαλεία επιβολής αυτής της αλλόκοτης σκλαβιάς.
Επιπλέον, διαφαίνεται ότι η ομάδα αυτή εκτός της πίστη προς τον Μαμωνά (χρήμα) την οποία έχει, διαθέτει και ‘θρησκευτική’ πίστη. Και η θρησκευτική τους πίστη σχετίζεται με το ερμαφροδιτισμό και άλλες ανώμαλες καταστάσεις. Διότι πως αλλιώς να εξηγήσουμε την επιμονή τους να κάνουν το άνδρα να είναι γυναίκα και την γυναίκα να είναι άνδρας.
Αυτά τα νομοσχέδια που κατοχυρώνουν τις διάφορες ανωμαλίες δεν πρόκειται να σταματήσουν. Ας είμαστε έτοιμοι και για τα επόμενα … Πάτο το βαρέλι της παρακμής δεν φαίνεται να έχει.

Α. Λεώνη

http://trelogiannis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_200.html

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ : ΣΥΓΧΥΣΗ ΚΑΙ ΨΕΥΔΗ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

Ο Μπρεχτ είχε πει ότι το κακό άλλοτε ήταν ένα βουνό μέσα στην πεδιάδα, και το έβλεπες, τώρα είναι τα πάντα μια πεδιάδα. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να δοθεί πιο γραφική εικόνα για την εποχή μας, τη λεγόμενη νέα εποχή. Δεν είναι νέα, γιατί τα υλικά της είναι παλαιά. Είναι νέα σε τούτο, στον τρόπο που τα χρησιμοποιεί.

Η εποχή μας έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: τη σύγχυση και την πόλωση. Όχημα και των δύο είναι η γλώσσα. Η γλώσσα δεν είναι απλώς εργαλείο επικοινωνίας—το γνωρίζουν καλά αυτό οι μνηστήρες της εξουσίας. Οι λέξεις είναι σύμβολα και φορείς πολιτισμού και μπορούν να μπολιάσουν έναν ολόκληρο πολιτισμό.

Η γλώσσα ήταν στην αρχαία εποχή μέσο δημαγωγίας και χειραγώγησης. Σήμερα είναι, μαζί με την εικόνα, το όπλο της προπαγάνδας. Χρήση της γλώσσας στην προπαγάνδα σημαίνει παράχρηση, αλλοίωση και κατακρεούργησή της. Σημαίνει βίαιο χωρισμό της λέξης από το καθιερωμένο σημαινόμενο, ώστε να αποδοθεί σε κάποια άλλη πραγματικότητα. Οι λέξεις πλέον δεν σημαίνουν αυτό που η γλωσσική κοινότητα τις είχε αποδώσει στη διαχρονία της γλώσσας. Σημαίνουν αυτό που η τρέχουσα εξουσία επιβάλλει με όλα τα μέσα που διαθέτει, και με συνεπίκουρο το έλλειμμα παιδείας. Οι λέξεις δεν έρχονται να προσφέρουν τη συμβολική τους αξία στη διατύπωση μιας θέσης, αλλά επιτάσσονται για να κουβαλήσουν, σαν αχθοφόροι, μια καινούργια έννοια στο χτίσιμο μιας μορφής ζωής. Διατηρούν το συναισθηματικό τους φορτίο, αλλά συσχετίζονται με άσχετα σημαινόμενα.

Και ενώ σε αρχαιότερες εποχές η γλώσσα συνδεόταν περισσότερο με τον «λόγο», σήμερα γίνεται όλο και περισσότερο τεχνητή, βασίζεται σε κλισέ, όπως στα πολιτικά μηνύματα. Προσφυώς ήτο γεγραμμένον επί δημοσίου καζανακίου εν Λονδίνω: Πατήστε το κουμπί και θα ακούσετε λόγο του πρωθυπουργού. Εδώ δεν υπάρχει ο λόγος που χτίζει στο επιχείρημα και σφυρηλατεί σκεπτόμενους ανθρώπους, αλλά λέξεις και φράσεις τεχνητές που μπαίνουν στις κυψέλες του μυαλού για να μας κάνουν να φαντασθούμε την πραγματικότητα όπως την ορίζει ο υποβολέας. Χρησιμοποιούνται σαν εικόνες που δεν έχουν να πουν τίποτε, ωστόσο διεγείρουν το θυμικό και την επιθυμία. Περιδινούνται στα καθημερινά μηνύματα, για να δημιουργήσουν εντυπώσεις ανεξάρτητα από την ορθή σημασία τους. Μπορούν έτσι να κατευθύνουν χωρίς να καλλιεργούν. Όσο μεγαλύτερος είναι ο καταιγισμός, τόσο μεγαλύτερο και το ποσοστό επιτυχίας. Ο τρόπος αυτός έχει ένα επιπλέον πλεονέκτημα για τον εξουσιαστή. Να λέει ψέμματα χωρίς καν να χαμηλώνει τα μάτια.

Ο ευφημισμός οργιάζει όχι απλώς για την παραπλάνηση της κοινής γνώμης αλλά για την κατασκευή μιας νέας κοινωνίας. Μερικά παραδείγματα αρκούν: «Παράπλευρες απώλειες» για τον θάνατο αμάχων, «Ευρωπαϊκή εποπτεία» για κατοχή, «έκτακτη εισφορά» για το μόνιμο χαράτσι, «δανειστές» για τους τοκογλύφους, «αναβάθμιση της υγείας» για το κλείσιμο ή ιδιωτικοποίηση νοσοκομείων, «διαθέσιμο εργατικό δυναμικό» για την ανεργία, «εθνικός διχασμός» για το «πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι».

Η μέθοδος αυτή ξεκινά από πιο απλές λέξεις που στοιχειοθετούν μια κουλτούρα. Αναφέρω το περιστατικό ενός μαθητή, ο οποίος στο μάθημα της αγγλικής χρησιμοποίησε για τον εαυτό του τη λέξη gay, με την αρχική σημασία της, που δηλώνει τον ιλαρό και χαρούμενο άνθρωπο. Ο καθηγητής χαμογέλασε και του είπε ότι η λέξη δήλωνε πλέον κάτι άλλο. Γιατί όμως δήλωνε κάτι άλλο; Ενώ υπήρχε η ακριβέστατη (και ηθικά ουδέτερη) λέξη homosexual, γιατί αντικαταστάθηκε από μια άλλη; Μα ακριβώς επειδή η άλλη λέξη, με τη θετική της συνυποδήλωση, έδινε θετική σημασία στο περιεχόμενο. Μια λέξη δηλαδή ξαφνικά επιλέγεται (και επιβάλλεται με την επανάληψη) για να προωθήσει ένα συγκεκριμένο μήνυμα επευφημίας, μια καινούργια κουλτούρα. Στη βάση αυτή γίνονται μαθηματικές εξισώσεις: η ομοφυλοφιλία είναι «επιλογή», που σημαίνει έκφραση ελευθερίας του προσώπου. Ταυτόχρονα, όμως, ο ομοφυλόφιλος είναι «φυλακισμένος» σε ξένο σώμα, όπερ συνεπάγεται ότι έχει δικαίωμα να μεταποιήσει τη φυλακή του. Εννοείται ότι αν έχεις γνώμη αντίθετη σε κάτι τόσο θετικό, σου απαγγέλλεται η κατηγορία του ρατσισμού!

Ἠ έστω της … ομοφοβίας. Το παράδειγμα αυτό μαρτυρεί ένα άλλο χαρακτηριστικό των καιρών μας. Την τεχνητή πόλωση ή τα ψευδή-εκβιαστικά διλήμματα, για την κατασκευή των οποίων δημιουργούνται ασαφείς νεολογισμοί. Όσο ανόητη και άνευ περιεχομένου φαίνεται η λέξη ομοφοβικός, ωστόσο στοιχειοθετεί πλέον μομφή σοβαρή για όποιον εκλιπαρεί μια θέση στην κοινωνία! Αν δεν τάσσεσαι υπέρ της ομοφυλοφιλίας είσαι ομοφοβικός. Αντίστοιχα, αν δεν είσαι διεθνιστής, είσαι εθνικιστής. Η ετικέτα του εθνικιστή φοριέται σε όποιον ανησυχεί για την πατρίδα του, και του ρατσιστή σε όποιον ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και Έλληνες πρόσφυγες στη χώρα τους. Η λέξη ρατσισμός κατέληξε μέσο ενοχοποίησης αντιφρονούντων και χρησιμοποιείται για να επιβάλλει το ρατσισμό της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Ένα επίσης ψεύτικο και παραπλανητικό δίλημμα είναι αυτό που συνδέεται με τον μεγαλύτερο «τρόμο» των καιρών μας, την ισλαμική τρομοκρατία. Παρατηρεί κανείς τόσο σε Ελληνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο την προβολή ενός συγκεκριμένου διπόλου: Θρησκευτικός φανατισμός ή εκκοσμικευμένο άθεο Κράτος. Η ίδια πόλωση, με άλλους όρους, παρουσιάζεται και από το στρατόπεδο των «ενθέων»: Ή είσαι με τον Αλλάχ και την ευσέβεια που ορίζει ο θρησκευτικός νόμος, ή είσαι παιδί της άθεης ιμπεριαλιστικής Δύσης. Αυτά ορίζουν τις εναλλακτικές, από αυτά διαλέγετε και παίρνετε, καμιά άλλη πρόταση ζωής, σαν να μην υπάρχει, σαν να μην υπήρξε ποτέ η χριστιανική φιλοσοφία και εμπειρία, κι αν κάποτε γίνεται αναφορά σ’ αυτήν, τότε βιαστικά, συλλήβδην, ρίχνεται στο τσουβάλι του θρησκευτικού φανατισμού. Καμιά συζήτηση περί των διαφορών, επί της ουσίας. Πρόκειται για δόλια απόκρυψη, για άγνοια, ή για τον τέλειο συνδυασμό τους;

Και το αποτέλεσμα του εκβιαστικού διλήμματος; Ο ίδιος ο πολίτης αναζητά ασφάλεια σε αντιτρομοκρατικούς νόμους. Έρχεται και το Ευρωπαϊκό σχολείο και λέει απαγορεύεται οποιαδήποτε αναφορά στον Θεό, ακόμη κι αν πρόκειται για τον Θεό στη Λογοτεχνία! Και το Ελληνικό Κράτος απαγορεύει την είσοδο κληρικών επιστημόνων στα σχολεία και μετατρέπει τη διδασκαλία της Ορθοδοξίας σε θρησκειολογία. Οι επιλογές αυτές υπηρετούνται από την ξύλινη γλώσσα με τη δύναμη της απροσδιοριστίας και σύγχυσης: επιβάλλονται στο πλαίσιο της σύγχρονης πολυπολιτισμικής κοινωνίας, με κύριο χαρακτηριστικό τον σεβασμό των μειονοτήτων και της διαφορετικότητας. Δεν είναι αυτή η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι στη νέα αυτή κουλτούρα τίποτε διαφορετικό δεν είναι ανεκτό. Και το λιγότερο ανεκτό είναι η ίδια η χριστιανική πίστη. Απόδειξη είναι ότι ο λεγόμενος νέος αθεϊσμός που καταφθάνει από τη Δύση διαφέρει σε τούτο μόνο από τον παλαιό: είναι επιθετικός, καταλογίζει ηλιθιότητα στους Χριστιανούς, θεωρεί τη  χριστιανική πίστη ένα σύστημα μολυσματικό και επικίνδυνο. Η επιχειρηματολογία; Όταν δεν είναι ανύπαρκτη, είναι αφελέστατη και μυωπική, αγνοεί επιμελώς και τη θεολογία και την ιστορία.

Κι έρχονται σήμερα γνωστικοί, χρησμωδοί, και λοιποί μετρ της οκάς να εδραιώσουν τη νέα κουλτούρα, πείθοντας με έπεα άπτερα ρεντικουλάρια: ότι όποιος βάζει τη σημαία στο μπαλκόνι του είναι εθνικιστής, ότι όποιος μιλάει για Θεό είναι φονταμενταλιστής, ότι η πολλή διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής είναι «παρά φύσιν» (άμα έχεις μορφωμένο Υπουργό Παιδείας!), ότι  «εθνικές συλλογικότητες» έκαναν την επανάσταση του 1821, ότι η παντομίμα της πολιτικής είναι έκφραση της δημοκρατίας, ότι το παιδί μεγαλώνει φυσιολογικά με ένα πατέρα και ένα πατέρα, ότι ο γάμος δεν είναι απαραιτήτως μεταξύ άνδρα και γυναίκας, και το πλέον περιεκτικό, ότι το Όχι μπορεί να κατανοείται ως Ναι. Ευρύτερα, ότι είναι προοδευτικό να ζεις χωρίς όρια, αναστολές και ενοχές, άκρως «πραγματιστής»—ευφημισμός που δηλώνει το ξέστρωτο γαϊδούρι και τον νομότυπο λωποδύτη. Για την ακρίβεια, δεν έρχονται να μας πείσουν—αυτό ανήκει στην παρωχημένη εποχή των σοφιστών—αλλά να μας επιβάλουν μια νέα λογική, και να μας πουν πόσο ανόητοι ήμασταν μέχρι τη στιγμή που αυτοί οι αγωνιστές είχαν το θάρρος να αποκαλύψουν τον ορθό λόγο πέραν του καλού και του κακού.

Εφόσον οι ίδιες οι λέξεις χάνουν τη σταθερότητά τους, έρχεται η ασυνέπεια να συμπληρώσει τη σύγχυση. Ασυνέπεια στον λόγο και στην πράξη, που με τη σειρά της επιτείνει τη σύγχυση. Παρατεταμένη σύγχυση σημαίνει όχι μόνο άμβλυνση κριτηρίων της αληθείας αλλά και αποθάρρυνση ως προς αυτή την αναζήτηση της αλήθειας και εν τέλει αμφισβήτηση της ίδιας της έννοιας της αλήθειας. Μετά απ’ αυτό δεν έχει νόημα να κοιτάζω πέρα από τα τρέχοντα της απτής αμεσότητας. Το μόνο που απομένει είναι η προσαρμογή στην αλήθεια του ισχυρού, μια θέση στις βασιλείες αυτού του κόσμου, και η καταναλωτική μου «βούληση»…

Ας δούμε ένα παράδειγμα σύγχυσης και ασυνέπειας στο πνευματικό /εκκλησιαστικό χώρο. Είναι τα κείμενα των διαχριστιανικών διαλόγων, ή και αυτής της προγραμματισμένης Μεγάλης Συνόδου. Επιβλητικά στο ύφος τους, καταφεύγουν συχνά σε νοηματικά νεφελώματα. Διατείνονται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία Αγία Αποστολική και Καθολική Εκκλησία, και ταυτόχρονα αποδίδουν τον χαρακτηρισμό «Εκκλησία» στις άλλες χριστιανικές ομολογίες. Και έρχεται ο προτεστάντης ή Ρωμαιοκαθολικός και με το δίκιο του διαμαρτύρεται και λέει: «Βρε παιδιά, εμείς τελικά τί είμαστε; Πώς μας βλέπετε; Μέλη της Εκκλησίας ή όχι; Κι αν δεν ανήκουμε στην Μία Αγία κ.λπ., τότε οι Εκκλησίες μας, τις οποίες εσείς αναγνωρίζετε, τί στην ευχή είναι;» Δεν θέλω να πω ότι οι συντάκτες τέτοιων κειμένων ανήκουν σε κάποιο κίνημα νέας εποχής. Θέλω να πω ότι όλοι έχουμε επηρεασθεί από το ίδιο πνεύμα της ασυνέπειας και σύγχυσης.

Η εσφαλμένη ερμηνεία μιας λέξης μπορεί να κάνει τόσο κακό όσο και η εσφαλμένη μετάφραση ή το εσφαλμένο αντίγραφο. Πολύ περισσότερο η παράχρηση της γλώσσας που υπηρετεί κρυφά προγράμματα, αλλοιώνοντας ολόκληρη την πραγματικότητα. Η πράξη αυτή δεν προέρχεται από την ίδια την κοινότητα, αλλά από το πουθενά, όπως τα νυχτερινά νομοσχέδια που πέφτουν εξ ουρανού για να ανοίξουν και τα πιο γερά κεφάλια.

Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η επένδυση στο γλωσσικό κεφάλαιο. Μελετώντας ένα καλό βιβλίο, εμβαθύνοντας στη γλώσσα, βλέπουμε πρώτον, ότι τα όρια της πραγματικότητας είναι απείρως ευρύτερα από αυτά που μας παρουσιάζονται. Δεύτερον, ότι η πραγματικότητα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Τρίτον, ότι η πραγματικότητα, γι αυτόν που έχει ασκηθεί να βλέπει, έχει καθαρά περιγράμματα, ακόμη κι αν οι οροσειρές και η θάλασσα χάνονται στον ορίζοντα.

Μη σκιάζεσθε τα σκότη. Για τον Χριστιανό η πίστη είναι φως, και η γνώση είναι η πανοπλία του φωτός. Αλλά και για όποιον αναζητά την αλήθεια η γνώση ανοίγει ορίζοντες. Αν δεν παρέχεται σήμερα η γνώση, που ξεκινά από τις πιο απλές λέξεις, ας την αναζητήσουμε μόνοι μας, κι ας την προσφέρουμε στα παιδιά μας. Με το βιβλίο, τον λόγο, το παράδειγμα, τη συνέπεια. Έτσι μόνο θα είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε τη συμβουλή του αποστόλου Παύλου: πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε.

Ιερομ. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός

πηγή 

Έξω φρενών οι δυτικοί για το ξεμπρόστιασμα του κατηχητικού του Εωσφόρου απο την Μόσχα!!!(video)

Πρωτοφανές!!! Η Ορθόδοξη Ρωσία κατά των σατανιστών του Χάρυ Πότερ. Ρωσική σειρά για νέα παιδιά, με την ευλογία της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας, αναδεικνύει την μάχη, ανάμεσα στον Χριστό και τον Βελίαρ

H ρωσική σειρά κινουμένων σχεδίων,η οποία περιέχει τον ορθόδοξο μυστικισμό,ως απάντηση στην σατανιστική διδασκαλία των βιβλίων του Χάρυ Πότερ,απευθύνεται στην ορθόδοξη νεολαία και ουσιαστικά αποδομεί,αυτόν καθ’ευατόν τον σκοπό των αντιχρίστων της δύσεως,οι οποίοι σχεδιάζουν την στρατολόγηση στελεχών για την νέα εποχή, μέσω των συγκεκριμένων βιβλίων και ταινιών.Το σενάριο λοιπόν θέλει,μια ομάδα νέων σπουδαστών των στρατιωτικών σχολών της Ρωσίας,οι οποίοι βρίσκονται στο 1ο έτος των σπουδών τους,να αποστέλονται με την ευλογία της ρωσικής ορθοδόξου εκκλησίας,στο βορρά της χώρας,όπου οι δυτικοί,προχωρούν σε μαζική πλύση εγκεφάλου της νεολαίας,με τις ταινίες και τα βιβλία του Χάρυ Πότερ.Σκοπός τους είναι να δημιουργήσουν εντός της ρωσικής κοινωνίας,εστίες αντορθόδοξης και αντιρωσικής προπαγάνδας.

Η ρωσική σειρά αναφέρεται στον αντιχριστιανικό ρόλο του ΝΑΤΟ,οι ήρωες δρουν και στα Βαλκάνια και συγεκριμένα στο Κόσοβο,όπου νατοικοί στρατιώτες ποδοπατούν ορθόδοξους μοναχούς!Η Ρωσία με αυτήν την παραγωγή,κορυφώνει τον ψυχρό πόλεμο κατά των δυνάμεων της δύσης και στον πνευματικό τομέα,υπενθυμίζοντας σε όλους μας,πως απάτριδες,αντίχριστοι σε μια κοινωνία δεν δημιουργούνται από την μια στιγμή στην άλλη,υπάρχουν συγκεκριμένοι μηχανισμοί στρατολόγησης που δρούν για χρόνια και αυτούς τους μηχανισμούς,ρωσικό κράτος και ρωσική ορθόδοξη εκκλησία,είναι αποφασισμένοι να εξοντώσουν.Ευχόμαστε κάποια στιγμή η ρωσική σειρά να προβληθεί και στην Ελλάδα μας,από ιδιωτική φυσικά πρωτοβουλία,ώστε τα ελληνόπουλα να ωφεληθούν και δουν την διαφορά ανάμεσα σε Χριστό και διάβολο.

dioptra-news.com

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγορεί τον Πατριάρχη Γεωργίας για τις δηλώσεις του κατά των ομοφυλοφίλων!

Η έκθεση για ανθρώπινα δικαιώματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον μήνα Μάρτιο, «ρίχνει τα φαρμακερά βέλη της»  κατά του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας ενώ κατηγορεί τον  Πατριάρχη Γεωργίας κκ.  Ηλία ότι μιλάει τη «γλώσσα του μίσους», αναφέρει ρωσικό εκκλησιαστικό δημοσίευμα.

Υπενθυμίζεται ότι ο Πατριάρχης της Γεωργίας αφόρισε  εκδήλωση ομοφυλοφίλων  , τονίζοντας ότι αποτελεί  προσβολή για τους κατοίκους της χώρας του και τόνισε ότι η ομοφυλοφιλία  είναι » ασθένεια «,  αναφέρεται στην παράγραφο 37 της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

«Είμαι  έκπληκτος από αυτή την κατηγορία. Το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία  είναι αμαρτία, είναι γραμμένο στις Γραφές. Η Εκκλησία πρέπει να καλέσει όλους τους ανθρώπους  που διαπράττουν  αυτήν την αμαρτία, να απέχουν από αυτήν . Θα αποδεχθούν ή όχι, ότι είναι αμαρτωλοί» , τόνισε ο Παναγιώτατος Πατριάρχης της Γεωργίας .

Ο ίδιος έκανε  έκκληση για μια «σταυροφορία», για το θέμα αυτό .  Επίσης κάλεσε το «κοπάδι των πιστών»  να εκμεταλλευτεί  την χριστιανική ζωή, και  να ζει  με  ταπεινότητα , τονίζοντας ότι αυτό αποτελεί  κύριο καθήκον και του κλήρου.

«Η ομοφυλοφιλία είναι αντίθετη με τις αξίες του πολύπαθου λαού μας. Η Εκκλησία και κάθε ιερέας είναι υποχρεωμένοι να αγαπούν όλους τους ανθρώπους , αλλά πρέπει  να καλούν όλους  τους ανθρώπους να μην αμαρτάνουν, ο ίδιος είμαι υποχρεωμένος να  υπενθυμίσω ότι στις Γραφές επανειλημμένα αναφέρεται  σχετικά με την ομοφυλοφιλία , η οποία αποτελεί μεγάλη  αμαρτία. Όσο για την έκθεση  της ΕΕ και τις καταγγελίες,  από την δική μου άποψη δεν είναι σωστές  και είναι  αρκετά λανθασμένες», κατέληξε ο Πατριάρχης της Γεωργίας.

«Είμαι εξοργισμένος από αυτές τις κατηγορίες στο πρόσωπο του . Αυτό δεν είναι μόνο μια προσβολή για τον  αγαπημένο μας Πατριάρχη, αλλά και για το σύνολο του γεωργιανού λαού. Είναι προσβολή σε κάθε γεωργιανό πολίτη», τονίζει ένας Μητροπολίτης της εκκλησίας της Γεωργίας.

«Πώς μπορούμε να μιλάνε ( οι Ευρωπαίοι)  για  ρατσισμό και  μισαλλοδοξία κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων στην Γεωργία, όταν υπάρχουν στην χώρα  περισσότερα από 300 τζαμιά! Η μικρή μας χώρα  κατοικείται από ανθρώπους πολλών θρησκειών. Δεν καταλαβαίνω και δεν αποδέχονται αυτή την κριτική και είναι  ντροπή οι κατηγορίες αυτές «, κατέληξε ο ίδιος .

Στην συνέχεια ο Πατριάρχης της Γεωργίας τόνισε «Κατά τη γνώμη μου ένα πράγμα  είναι σαφές,  όλα είναι σκόπιμα και είναι ενάντια στην Ορθοδοξία. Καθώς και  κατά του λαού της Γεωργίας. Είναι κρίμα  το γεγονός ότι στην Τουρκία δεν υπάρχει κανένας ναός της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας. Όλη η Ευρώπη σιωπά γι “αυτό! Γιατί; Η απάντηση είναι απλή , όλοι αυτοί είναι ενάντια  στον σωτήρα Ιησού Χριστό!», τόνισε  ο Πατριάρχης Ηλίας.

«Η χώρα μας είναι  κληρονομιά της Θεοτόκου, και αν κατά και καιρούς πολλοί  εχθροί μας   προσπάθησαν  να μας αλλαξοπιστήσουν ,τελικά δεν ήταν σε θέση να καταστρέψουν τη χώρα μας και την ορθόδοξη πίστη μας. Πόσοι μάρτυρες αποκεφαλίστηκαν, βασανίσθηκαν και σκοτώθηκαν κατά τον τελευταίο αιώνα. Και σε αυτήν την γη , όπου έχυσαν  το αίμα τους  τόσοι  μάρτυρες , διαφυλάττεται  ο «χιτώνας » του Κυρίου και η αγία «Κάπα»  της Παναγίας, να  δεχθούμε να νομιμοποιηθεί ο γάμος ομοφυλοφίλων;!  Αναρωτιέμαι πόσο έχουν περάσει όλα αυτά τα όρια μας . Είναι κρίμα!», κατέληξε ο Παναγιότατος Πατριάρχης Γεωργίας.

Η Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου  Νεολαίας  Giorgi Gabedava , δήλωσε για αυτό το θέμα «Μισώ αυτή την Ευρώπη, η οποία προσβάλλει κυρίως το Κύριο  μας Ιησού Χριστό . Ας ζουν οι Ευρωπαίοι με τους δικούς τους  νόμους τους. Είναι προσωπικό  τους θέμα …».

Τελικά είναι  μεγάλη «συμμορία» η Νέα Τάξη Πραγμάτων ,και ευρίσκεται και εντός της  ΕΕ και κάθε μέρα «θεριεύει «. Δεν «βλέπουν» οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι την μουσουλμανοποίηση της ηπείρου μας από τους λαθρομετανάστες,  και «βλέπουν» ρατσισμό και μισαλλοδοξία στον Πατριάρχη Γεωργίας για την άποψη του για τους ομοφυλόφιλους ;

«Άιδώς  Αργείοι» , που έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας, αλλιώς ποιος  έχασε την τσίπα του  για να την βρουν κάποιοι εκεί στις Βρυξέλλες .

πηγή

«Η Ρωσία και η Δύση έχουν ανταλλάξει τους πνευματικούς και πολιτιστικούς τους ρόλους. Ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει πλέον κυριαρχήσει στην Δύση, την ώρα που οι Ρώσοι επιστρέφουν στον Χριστιανισμό», λέει Δανή δημοσιογράφος

«Οι Ρώσοι επιστρέφουν στο χριστιανισμό σε ένα μοντέρνο και σύγχρονο πλαίσιο».
«Είναι εξοικειωμένοι με τους πικρούς καρπούς του αθεϊσμού και δεν έχουν καμία όρεξη για την ψυχρή και άγονη έρημο που εκείνος παρήγαγε».
«Στη Ρωσία, ο χριστιανισμός συνδέεται με το σύγχρονο και το προοδευτικό».
«Ο νεαρός, ο hip (μοντέρνος), ο σοφός και ο πλούσιος, εκφράζουν τον Χριστιανισμό τους ως κάτι εντελώς φυσικό και απλό».
«Σήμερα, το πνεύμα του κομμουνισμού εμφανίζεται στη δυτική λατρεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου και των ουτοπικών αντιλήψεων των λεγόμενων “ανοικτών κοινωνιών” της ελίτ. Οδηγούμαστε στην ίδια εκείνη έρημο από την οποία οι Ρώσοι απαλλάχτηκαν και άφησαν πίσω τους».
«Οι Ρώσοι αντιλαμβάνονται τους “ακτιβιστές” τύπου Pussy Riot, ως τους μπολσεβίκους των τελευταίων ημερών».


Ο Θεός είναι της μόδας στη Ρωσία

Το θέμα αυτής της συνέντευξης είναι μια σειρά πέντε εκπομπών με τίτλο «Από τη Ρωσία με αγάπη», της Iben Thranholm, Δανέζας δημοσιογράφου και θεολόγου, η οποία τις παρουσίασε για την δανική εθνική ραδιοφωνία ‘Radio24syv’, με τον υπότιτλο «μία αντικειμενική ματιά στην Ρωσία του Πούτιν».
Εμπνευσμένη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, πιστεύει ότι ο Χριστιανισμός στη Δύση μπορεί να ανανεωθεί εάν κοιτάξει προς την Ανατολή. Η Iben έχει επίγνωση του μεγάλου τεράστιου μεγέθους του έργου αυτού. «Αυτό είναι, δυστυχώς, το βάθος στο οποίο έχει βυθιστεί το μίσος της Δύσης για τον Χριστιανισμό», λέει η θεολόγος, η οποία δεν διστάζει να υπερασπιστεί τον Πρόεδρο Πούτιν, τον οποίον τα δυτικά ΜΜΕ χαίρονται να του ‘στολίζουν’ με χλευασμό και περιφρόνηση.
«Η υπόθεση Riot Pussy άνοιξε την πόρτα προς τη Ρωσία για μένα», εξηγεί.
«Κατάλαβα ότι η Ρωσία είναι μια χώρα που αρνείται να δεχτεί συμβιβασμό στις χριστιανικές αξίες. Η Ρωσία δεν είναι απλώς μια χώρα ή ένα έθνος, η Ρωσία είναι μια πνευματική έννοια, μια νοοτροπία. Η κριτική στον πρόεδρο Πούτιν δεν ήταν το έγκλημα για το οποίο οι ‘ακτιβίστριες’ δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Το έγκλημά τους ήταν η εισβολή τους στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Σωτήρα, στον ιερότερο των ναών, και η συμμετοχή τους σε μια βλάσφημη πράξη μπροστά από το τέμπλο.



Η Thranholm σε ένα πρόσφατο ταξίδι της στη Ρωσία


Στη Δύση, η ελευθερία του λόγου είναι ευρέως διαδεδομένη για το σκοπό της βεβήλωσης της (χριστιανικής) θρησκείας, αλλά η Ρωσία δεν επιτρέπει να ξεπεραστούν τα όρια και να περάσουμε στη βλασφημία. Αυτό πραγματικά με γοήτευσε, και γι’ αυτό ταξίδεψα στη Μόσχα για να μάθω περισσότερα και αυτό τελικά με οδήγησε σε μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών οι οποίες προσπαθούν να βοηθήσουν τους Δανούς να κινηθούν πέρα ​​από τα κουραστικά και άχρηστα κλισέ – καρικατούρες και να τους παρέχουν μια διαφοροποιημένη άποψη για την Ρωσία».
Ποια ήταν η εντύπωσή σας από τη Ρωσία;
«Βίωσα μια φανταστική ενέργεια, μια ηθική ενέργεια παρόμοια με εκείνη της Αμερικής της δεκαετίας του ’50 με τις παλιές ηθικές αξίες. Γνώρισα εξυπηρετικούς, ποιητικούς και πολιτισμένους ανθρώπους, με πνεύμα αυτοθυσίας που δεν έχω ξαναδεί. Η ατμόσφαιρα στη Μόσχα είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη οποιασδήποτε πρωτεύουσας της Ευρώπης και σε αντίθεση με εδώ στη Δύση, αισθάνομαι πολύ πιο πνευματικά ελεύθερη στην Ανατολή.
Ενώ η Δύση λοιδορεί και απαρνείται τον Χριστιανισμό και η ίδια η Ευρώπη επιδίδεται σε μια αυτο-απέχθεια, οι Ρώσοι επιστρέφουν στον Χριστιανισμό σε ένα μοντέρνο και σύγχρονο πλαίσιο. Να θυμίσουμε ότι ο Χριστιανισμός κατεστάλη υπό το κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο ήταν αθεϊστικό. Οι Ρώσοι είναι εξοικειωμένοι με τους πικρούς καρπούς του αθεϊσμού και δεν έχουν καμία όρεξη για την ψυχρή και άγονη έρημο που εκείνος παρήγαγε.
Το ενδιαφέρον είναι, ότι στη Ρωσία, ο χριστιανισμός συνδέεται με κάτι το σύγχρονο και προοδευτικό. Είναι το πνεύμα των νέων, των μοντέρνων, των σοφών και των πλουσίων, οι οποίοι εκφράζουν το χριστιανισμό τους ως κάτι εντελώς φυσικός και απλός τρόπος ζωής. Ο Χριστιανισμός είναι απλά μόδα, αλλά όχι με τον επιφανειακό δυτικό ποπ τρόπο. Οι ρίζες του Χριστιανισμού αναπτύσσονται βαθιά μέσα στο έδαφος της ρωσικής ζωής, και μας κοιτούν με έκπληξη στο πώς εμείς προφυλάσσουμε ή μάλλον αδιαφορούμε για την πνευματική μας κληρονομιά.
Και δεν είναι μόνο αυτό: Διακρίνουν στην εμμονή μας με την πολιτική ορθότητα, και την κοινωνική φιλελεύθερη άποψη αστυνόμευσης των γενικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και την ακαδημαϊκή κοινότητα, μια νέα εκδήλωση του τρόμου του ολοκληρωτισμού από τον οποίον οι ίδιοι είχαν την τύχη να ξεφύγουν μετά από 75 φρικτά χρόνια.
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ανατολή και η Δύση αντάλλαξαν ρόλους πνευματικούς, πολιτιστικούς και ηθικούς. Ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει πλέον ανεξέλεγκτα κυριαρχήσει στην Δύση.
Αλλά ο κομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι πιθανώς το ίδιο;
«Επιτρέψτε μου να το θέσω διαφορετικά. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, η Ρωσία βρέθηκε στο έλεος μιας κουλτούρας του θανάτου, αλλά επέστρεψε στη ζωή, με την έννοια της χριστιανικής κουλτούρας με μια δυνατή συνειδητοποίηση των ιστορικών ριζών και της συνέχειας».
Η κατάσταση στη Δύση είναι το ακριβώς αντίθετο. Γιορτάζουμε το θάνατο και έχουμε παραδοθεί στη σατανική άποψη για τον άνθρωπο σε μια φαρισαϊκή οργή και ένα παραλήρημα κατά του Θεού. Μπορούμε να χωρίσουμε εύκολα on-line. Δίνουμε προτεραιότητα στην εργασία και στην καριέρα παρά στις οικογενειακές ευθύνες, ιδίως την ανατροφή των παιδιών. Είμαστε υπέρ της ευθανασίας, της άμβλωσης “κατ’ αίτηση”, των ‘δικαιωμάτων’ των ομοφυλοφίλων και του “γάμου” ατόμων του ιδίου φύλου, ενώ οι πόλεις μας βυθίζονται στο Ισλάμ και στον αυξανόμενο διαχωρισμό (φυλετικό/πολιτισμικό).
Η Ρωσία έχει επιλέξει μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, και είναι ένας από τους λόγους που πολλοί Ρώσοι αντιλαμβάνονται τους ‘ακτιβιστές’ όπως οι Pussy Riot ως Μπολσεβίκοι των τελευταίων ημερών. Αυτοί εισβάλλουν και βεβηλώνουν την ιερότητα της εκκλησίας, ένα ιερό τόπο. Η Δύση το γιορτάζει αυτό ως ‘πρόοδο’ και ‘ευημερία’. Οι Ρώσοι αντιλαμβάνονται ότι το πνεύμα του κομμουνισμού είναι ακόμα ζωντανό. Απλώς παίρνει νέες μορφές και εγκαθίσταται στη Δύση, όπου οι λίμπεραλς και οι ‘προοδευτικοί’ αγαπούν και λατρεύουν τις Pussy Riot.





Σήμερα, το πνεύμα του κομμουνισμού κάνει την εμφάνισή του στη δυτική λατρεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου και των ουτοπικών αντιλήψεων της ελίτ των λεγόμενων ‘ανοικτών κοινωνιών’. Οδηγούμαστε στην ίδια εκείνη έρημο από την οποία οι Ρώσοι απαλλάχτηκαν και άφησαν πίσω τους. Ο Πατριάρχης Κύριλλος έχει προειδοποιήσει τη Δύση: «Μην πάρετε το δρόμο που πήραμε εμείς. Τον έχουμε δοκιμάσει και οδηγεί στην καταστροφή!»
Πρόσφατα ο ρωσικός στρατός προέβη σε μία άσκηση με βάση το σενάριο μιας επίθεσης στη βόρεια Νορβηγία, στο Aaland, Gotland και Bornholm. Μήπως απλά γυρίσαμε το άλλο μάγουλο;
«Εντάξει, αυτός δεν είναι ο αληθινός τρόπος να το δει κανείς. Οι Ρώσοι διαθέτουν μια τέτοια άσκηση, λόγω της γεωπολιτικής πίεσης που δημιουργεί το ΝΑΤΟ με την ανάπτυξη εχθρικών στρατιωτικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας και των παλαιών χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Η ρωσική εξωτερική πολιτική έχει από καιρό δαιμονοποιηθεί. Η Ρωσία είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί σε μια κατάσταση που δεν δημιούργησε, κάτι το οποίο δεν είναι το ίδιο με την επιθετικότητα. Γιατί θα πρέπει η Ρωσία να αποδεχθεί, να αποκοπεί από την πρόσβασή της προς τη θάλασσα, από την Αγία Πετρούπολη μέχρι το Βλαδιβοστόκ; Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο. Με μια χοντροειδή υποκρισία, η Δύση κάνει να μοιάζει ότι η Ρωσία είναι ο νέος μας εχθρός. Η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο. Η Δύση είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της».


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Θ. Ι. Ρηγινιώτης, Το Σύνδρομο της Κόλασης

Είναι γνωστό πως η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος φαντασίας, επιστημονικής φαντασίας και τρόμου δεν είναι μόνο πηγές ψυχαγωγίας, αλλά και έκφραση του ανθρώπινου υποσυνείδητου. Ακριβώς όπως τα παλιά παραμύθια – δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά απ’ αυτά έχουν διασκευαστεί σε κινηματογραφικές ταινίες τρόμου, όπως η Χιονάτη και η Κοκκινοσκουφίτσα – έτσι και οι νεώτερες δημιουργίες αυτών των ειδών εκφράζουν μύχιους εφιάλτες, ενίοτε και φαντασιώσεις, όχι μόνο των δημιουργών τους, αλλά και της κοινωνίας που τις αγκαλιάζει.

Για παράδειγμα, τρεις σύγχρονοι πανανθρώπινοι εφιάλτες έχουν κυριαρχήσει στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο επιστημονικής φαντασίας, από την ίδρυσή τους ακόμη, το 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα: η ανακάλυψη νοήμονος εξωγήινης ζωής, ισχυρότερης όμως από εμάς και συγχρόνως επιθετικής και επικίνδυνης, η αυτονόμηση και επανάσταση των μηχανών και η σχεδόν ολοσχερής καταστροφή του πολιτισμού, όπως τον ξέρουμε, με επιβίωση ολιγάριθμου αγωνιζόμενου ανθρώπινου πληθυσμού.

Ο πρώτος και ο δεύτερος από αυτούς τους φόβους είναι οι φόβοι από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος, δηλαδή από τη βρώση του καρπού της γνώσης του καλού και του κακού, που ο σύγχρονος άνθρωπος (αγνοώντας πλήρως την κληρονομιά των αγίων διδασκάλων της Ορθοδοξίας), το φαντάζεται απλά ως «δέντρο της γνώσης».

Τρώγοντας τον απαγορευμένο καρπό, ο άνθρωπος εκπληρώνει τον πόθο που ξύπνησε μέσα του, διαστρέφοντάς τον, ο διάβολος: «και ως θεοί έσεσθε», θα είστε σαν θεοί (Γένεσις, 3, 5). Ο άνθρωπος, στη φαντασία του, γίνεται θεός, αφενός κατακτώντας τη γνώση που τόσο ποθεί (εξερευνά το διάστημα, αλλά εκεί βρίσκει την πανίσχυρη εξωγήινη απειλή) και αφετέρου δημιουργώντας ζωή από το μηδέν, δηλαδή τεχνητή νοημοσύνη, που όμως τελικά στρέφεται εναντίον του. Από τον Πόλεμο των Κόσμων του Χ. Γουέλς ώς το Σταρ Τρεκ και τη Μέρα Ανεξαρτησίας, από το Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ ώς τον Εξολοθρευτή του Τζέιμς Κάμερον (που δημιούργησε ολόκληρη μυθολογία) και φυσικά την τριλογία του Μάτριξ, αλλά και από το Φρανκενστάιν της Μέρι Σέλλεϋ και το Νησί του δόκτορος Μορώ του Χ. Γουέλς ώς τις σχετικές νεότερες δημιουργίες, που είναι πάρα πολλές, αυτοί οι φόβοι κυριαρχούν στο συλλογικό υποσυνείδητο του νεωτερικού ανθρώπου και παίρνουν σάρκα και οστά στη λογοτεχνική και κινηματογραφική (αλλά και κόμικς και τηλεοπτική) δημιουργία του.

Μεταμοντέρνος τρόμος, χωρίς… τρόμο, αλλά με έρωτα!

Στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο του τρόμου οι φόβοι που εκφράζονται είναι ανάλογοι και έχουν αναλυθεί αρκετά στη σχετική βιβλιογραφία: από τον παιδικό και πρωτόγονο φόβο του σκοταδιού και του μπαμπούλα, το φόβο των φαντασμάτων και των τερατωδών πλασμάτων, ώς το φόβο του serial killer, που συχνά έχει και μη ανθρώπινες πλευρές ή κάποιες υπερφυσικές ιδιότητες.

Στις μέρες μας όμως φαίνεται να αναδύεται ένα νέο είδος τρόμου, που ανατρέπει τα δεδομένα. Το νέο αυτό είδος λαμβάνει δύο μορφές, με ένα κοινό χαρακτηριστικό: το τέρας, που καταδιώκει τους ήρωες του έργου, δεν έρχεται πλέον απ’ έξω, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι γίνονται τέρατα. Μερικές φορές μάλιστα αυτά τα τέρατα είναι αξιαγάπητα και φιλικά, όχι αιμοδιψή και τρομακτικά, και δεν καταδιώκουν, αλλά ερωτεύονται και προστατεύουν.

Η μία μορφή αυτού του νέου είδους λογοτεχνίας και κινηματογράφου (και τηλεόρασης) τρόμου βασίζεται στον εφιάλτη ότι ένας ιός μετατρέπει μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης σε ανεγκέφαλα και ανθρωποφάγα ζόμπι! Οι λίγοι υγιείς αγωνίζονται να επιβιώσουν σ’ ένα πλανήτη που κυριαρχείται από τέρατα, που είναι η μετάλλαξη του εαυτού μας: εμείς οι ίδιοι είμαστε τα νεκροζώντανα τέρατα, οι πρώην άνθρωποι!

Εδώ ανήκουν έργα και σειρές έργων όπως τα Planet Terror, Resident Evil, I am Legend κ.ά. (το τελευταίο βασίζεται σ’ ένα σημαντικό μυθιστόρημα συνδυασμού επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, γραμμένο το 1954 από το Ρίτσαρντ Μάθεσον, που έχει γίνει ταινία άλλες δύο φορές στο παρελθόν). Τα παιχνίδια υπολογιστών φυσικά κατακλύζονται από τη σχετική μυθολογία, που δίνει σεναριακές ιδέες και για κινηματογραφικές σειρές, όπως το Resident Evil.

Η δεύτερη μορφή του είδους βασίζεται στη φαντασίωση ότι οι βρικόλακες ζουν πλέον ανάμεσά μας και μάλιστα ότι συγκροτούν μια οργανωμένη κοινωνία με ιεραρχία και κουλτούρα, που συνυπάρχει με τους «ανθρώπους». Ενίοτε βλέπουμε ανθρώπους που είναι «μισοί άνθρωποι και μισοί βρικόλακες», σαν ο βρικόλακας να είναι ένα άλλο είδος ή ένα υποείδος του ανθρώπου. Στη νέα αυτή βαμπιρική μυθολογία – που κυριολεκτικά έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας – κατά κανόνα πρωταγωνιστούν βρικόλακες φιλικοί προς τον άνθρωπο, με υψηλές ηθικές αρχές, γοητευτικοί, που ερωτεύονται ανθρώπους και τους υπερασπίζονται ηρωικά από τους μοχθηρούς βρικόλακες, που είναι «κάποιοι άλλοι», όχι οι ήρωες της ιστορίας.

Εδώ ανήκουν έργα ή σειρές έργων όπως τα Underworld, True Blood, Vampire Academy, Vampire Diaries, φυσικά το The Twilight Saga (για ν’ αναφέρω τα πιο γνωστά, νομίζω, στην Ελλάδα) και ένα σωρό άλλα.

Σε αρκετές περιπτώσεις εμφανίζεται μια προαιώνια έχθρα μεταξύ δύο κοινοτήτων, των βαμπίρ και των λυκανθρώπων, που είναι οργανωμένοι σε κοινωνίες (π.χ. το βλέπουμε στα Underworld, The Twilight Saga, Vampire Diaries). Κατά κανόνα οι λυκάνθρωποι περιγράφονται ως πιο πρωτόγονοι και οι βρικόλακες ως πιο αριστοκρατικοί, αλλά και στις δύο παρατάξεις υπάρχουν καλοί και κακοί και φορείς μιας αρχαίας κουλτούρας, με βίαια έθιμα αλλά συγχρόνως και με ομορφιά και σοφία. Έχουμε και περιπτώσεις μόνο με λυκανθρώπους, όπως στο Αίμα και Σοκολάτα (Blood And Chocolate).

Βλέπουμε ωστόσο και κάτι άλλο: νέους ανθρώπους, και μάλιστα έφηβους, ερωτευμένους με ευγενείς, ενάρετους και γοητευτικούς βρικόλακες, να γίνονται εν τέλει και οι ίδιοι βρικόλακες κι έτσι να λαμβάνουν το βραβείο των προσπαθειών τους: αθανασία και εκπλήρωση του έρωτά τους με το ιδανικό τους ταίρι. Όσο για την αιμοποσία, μην ανησυχείτε, δε θα πίνουν αίμα ανθρώπων, αλλά ζώων ή αίμα από τράπεζες αίματος. Δεν πρέπει να νιώθουμε αποτροπιασμό ή φόβο γι’ αυτούς.

Οι σκέψεις μου

Αξιαγάπητα τέρατα εμφανίζονται και σε παλιά κλασικά έργα του είδους, όπως στο Φρανκενστάιν. Όμως σήμερα είμαστε μπροστά σε μια νέα τάση, που δημιουργεί ολόκληρη παράδοση και ασκεί τις επιρροές της στον τρόπο που ο θεατής, και μάλιστα έφηβος ή άνθρωπος χωρίς ρίζες μέσα στο μίξερ των πολύπαθων δυτικών κοινωνιών, βλέπει το καλό και το κακό.

Τα δύο αυτά νέα είδη τρόμου (που το δεύτερο, τα βαμπιρικά έπη, δεν είναι καν γραμμένο ως ιστορίες τρόμου, αλλά περισσότερο ως αισθηματικές νεανικές ή εφηβικές περιπέτειες – κι όμως περιέχουν πολύ σκοτάδι, αίμα, φόβο, φόνους και συχνά την εθελοντική μετάλλαξη του ανθρώπου σε βρικόλακα), κατά τη γνώμη μου, έρχονται να σπρώξουν ένα βήμα παραπέρα τη μαζική ασθένεια που εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στο δυτικό κόσμο, την παράνοια.

Ξέρουμε ότι υπάρχουν ήδη στο εξωτερικό, μα φοβάμαι πως και στη χώρα μας, λέσχες ανθρώπων που ζουν σα λύκοι ή φαντασιώνονται πως είναι βαμπίρ και συμπεριφέρονται ανάλογα! (*) Πρόκειται για ένα αληθινό σύνδρομο της κόλασης, όπου όμως δαίμονες γίνονται οι ίδιοι οι άνθρωποι, έχοντας πλέον «ξεπεράσει» τα παραδοσιακά όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό.

Ίσως μάλιστα τα βαμπιρικά έπη γράφονται ή προωθούνται από ομάδες βαμπιριστών, όχι τυχαία, αλλά ακριβώς για να προπαγανδίσουν αυτό τον τρόπο ζωής και να τον εξαπλώσουν. Μέρος της βαμπιρικής μυθολογίας εξάλλου, ως γνωστόν, είναι και η εξάπλωση και μετάδοση του βαμπιρισμού από τον ένα στον άλλο με το γνωστό δάγκωμα.

Αυτό είναι λοιπόν το μέλλον, όπως τρυπώνει στη φαντασία των έφηβων αγοριών και κοριτσιών σας, από τα παράθυρα των μυθιστορημάτων, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, και φυσικά του διαδικτύου και των παιχνιδιών για υπολογιστές: ένα μέλλον συνύπαρξης με ζόμπι και βρικόλακες, που συχνά κυριαρχούν και είναι εμείς μεταμορφωμένοι, οι πρώην άνθρωποι. (Η άλλη όψη είναι η εμμονή με τις νεράιδες και τα ξωτικά – τα «όντα του αλλόκοσμου» – που επίσης ξεφεύγει από την ψυχαγωγία και παίρνει μορφή επιδημίας).

Είναι γνωστό δε ότι ο δυτικός άνθρωπος δεν πάει και τόσο καλά. Είναι φανερό πλέον πόσο εύκολο είναι να οδηγηθεί στην ψυχασθένεια, σύμπτωμα της οποίας είναι τα βίαια ξεσπάσματα, αλλά και η ταύτισή του με τους «κακούς» των φανταστικών διηγήσεων, σε μια προσπάθεια απόδρασης από τον αληθινό κόσμο, που τον απογοητεύει καθημερινά, στον κόσμο της φαντασίας που τον κατακλύζει. Σχετικό με το θέμα μας είναι ότι και ο Joker έγινε μόδα (ο παρανοϊκός αντίπαλος του Batman), ενώ στην πρεμιέρα της ταινίας Dark Knight Rises (από την τριλογία του Batman που σκηνοθέτησε ο Κρίστοφερ Νόλαν) στο Ντένβερ του Κολοράντο, 12 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 59 τραυματίστηκαν, όταν ένας άντρας βαμμένος σαν το Joker εισέβαλε στον κινηματογράφο και άρχισε να πυροβολεί (**). Μήπως πρέπει ν’ ανησυχήσουμε;

Νομίζω πως περιττεύει να γράψω άλλα. Ο κόσμος έχει γίνει κόλαση. Όμως εμείς έχουμε μια παράδοση – την ελληνική, τη ρωμέικη παράδοση, την ορθόδοξη παράδοση – που μιλάει για τον παράδεισο. Που μιλάει για αγίους και ευωδιάζει λιβάνι και νάμα κι όχι τις αποπνικτικές οσμές που αποβάλλει σχεδόν κάθε πόρος της σύγχρονης ζωής. Που φωτίζει με το γαλήνιο φως του καντηλιού και του κεριού από μελίσσι κι όχι με πολύχρωμα ηλεκτρικά φώτα που τυφλώνουν στο ημίφως. Έναν πολιτισμό που γιατρεύει τις πληγές και τις ψυχές των ανθρώπων, δεν τους εξαγριώνει, που τους κάνει αγίους κι όχι θηρία.

Έτσι ο παράδεισος με την κόλαση ήρθε η ώρα να μονομαχήσουν. Όχι όμως στο πανί, στο χαρτί ή το γυαλί, αλλά στη ζωή και την καρδιά των παιδιών μας. Και ο σκοπός είναι η σωτηρία των παιδιών μας και όλου του κόσμου (και εμάς των ίδιων) από την παράνοια.

Ναι στην ψυχαγωγία, φυσικά, ναι στη φαντασία, όχι στην παράνοια, όχι στη διείσδυση του πολύμορφου κακού από τις πόρτες και τα παράθυρα της φαντασίας και της εμμονής.

Και η μονομαχία – πολύ πιο συναρπαστική, καθότι πραγματική κι όχι σεναριακή –είναι επιτέλους ώρα ν’ αρχίσει.

(*) Σχετικά άρθρα εδώ:

Η μόδα των βαμπίρ (όπου αναφορές και σε ελληνικούς ομίλους): http://o-nekros.blogspot.gr/2010/09/vampires.html

Λυκάνθρωποι: http://www.greektube.org/content/view/112539/2/

(**) Για την τάση μίμησης του Joker, σχετικό άρθρο: http://redskywarning.blogspot.gr/2012/07/blog-post_28.html.

Ο Τζόκερ μού θυμίζει το «Κοράκι»: Στις 31 Μαρτίου 1993 ο Μπράντον Λη (γιος του Μπρους Λη) έπεσε νεκρός από σφαίρα, που ήταν αληθινή αντί για ψεύτικη, στα γυρίσματα της ταινίας Το Κοράκι (The Crow). Υποδυόταν ένα δολοφόνο φάντασμα, που είχε επιστρέψει από τον άλλο κόσμο να εκδικηθεί τους δολοφόνους του ίδιου και της αγαπημένης του. Ήταν βαμμένος σαν θλιμμένος κλόουν, όπως ο Τζόκερ.

Το Κοράκι ήταν επίσης μια σκοτεινή κόμικ ιστορία που έγινε σειρά ταινιών και τηλεοπτική σειρά. Στην τεράστια επιτυχία συνέβαλε και το «στοίχειωμά» της από το θάνατο του Μπράντον Λη. Από παλιά σκεφτόμουν αν ήταν ατύχημα ή ανθρωποθυσία, για την επιτυχία μιας κολασμένης ταινίας, μαύρης και βίαιης, όπου ο «καλός» είναι δολοφόνος φάντασμα...

Ο Χιθ Λέτζερ, ο ηθοποιός που υποδύθηκε το Τζόκερ στην ταινία The Dark Knight (2008), πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών λίγο μετά τα γυρίσματα της ταινίας. Ο προηγούμενος κινηματογραφικός Τζόκερ, ο μεγάλος ηθοποιός Τζακ Νίκολσον, δήλωσε πως τον είχε προειδοποιήσει ότι ο χαρακτήρας του Τζόκερ επηρεάζει αρνητικά τους ηθοποιούς (βλ. το ανωτέρω άρθρο). Τυχαία είναι όλα αυτά ή ο κόσμος βρίσκεται στο τελικό στάδιο της μεταμόρφωσής του σε κόλαση; Αναρωτιέμαι…

 http://vardavas.blogspot.gr/2013/06/blog-post_15.html

Το φαινόμενο του Otherkin στο βιντεοπαιχνίδι The Legend of Zelda.

Σχετικά με το παιχνίδι Zelda κλικ εδώ 
Για να μάθετε σχετικά με το Otherkin κλικ εδώ.

Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού μεταμορφώνεται στον λύκο που κρύβει μέσα του:






Σε άλλο παιχνίδι γίνεται λαγός:





Σε άλλο παιχνίδι πάλι, μεταμορφώνεται σε διάφορες οντότητες φορώντας μάσκες που μέσα τους κρύβουν το πνεύμα αυτών των οντοτήτων:







  

ΡΩΣΙΑ: Βουλευτής με την συνδρομή διμοιρίας ΜΑΤ έκανε επιδρομή σε γκέι μπαρ μετά από καταγγελίες ότι είχαν παγιδευτεί εκεί ανήλικοι

Με τη βοήθεια μίας τοπικής διμοιρίας ΜΑΤ, ο θεωρούμενος «υπερσυντηρητικός» βουλευτής από την Αγία Πετρούπολη VitalyMilonov,

μπήκε σε ένα τοπικό "gay club" που διοργάνωνε το λεγόμενο ‘Loshadka party’ που χαρακτηρίζεται από μεγάλης κλίμακας ακολασία.

Ο Milonov εισέβαλε στο ‘Central Station’, ένα από τα πιο γνωστά γκέι κλαμπ της πόλης, αφού έλαβε καταγγελίες από διάφορους γονείς ότι τα ανήλικα παιδιά τους είχαν παγιδευτεί στο χώρο και δεν μπορούσαν να φύγουν. Ο βουλευτής ήρθε συνοδευόμενος από τηλεοπτικό συνεργείο του τοπικού ειδησεογραφικού site Fontanka.ru.

Το πάρτι Loshadka, είναι γνωστό ως ένα φεστιβάλ γεμάτο με κάθε λογής ηδονισμού, ("γκουγκλάρετε" και θα καταλάβετε) όπου υπόσχεται «τρέλα, σκάνδαλο και σεξ», και στο οποίο στο παρελθόν έχουν βρεθεί ο σχεδιαστής μόδας Giorgio Armani και ο φωτογράφος Mario Testino, σύμφωνα με τους διοργανωτές. Η κύρια προϋπόθεση για την είσοδο κάποιου στο πάρτι είναι να έρθει ντυμένος όσο πιο επιδεικτικά γίνεται.

Στον Milonov, ο οποίος ήρθε ντυμένος με απλά ρούχα και καπελάκι, οι σωματώδεις μπράβοι αρνήθηκαν την είσοδο στο κλαμπ.

Στη συνέχεια κάλεσε μια διμοιρία ΜΑΤ για βοήθεια εξασφάλισης εισόδου στο κτίριο. Με την βοήθεια της αστυνομίας ο Milonov κατάφερε να μπει στο χώρο, όπου ζήτησε να ελεγχθούν τα έγγραφα των παρευρισκομένων "μαζικά". Βρέθηκαν αρκετοί ανήλικοι με το νεότερο από αυτού να είναι ένα 15χρονο κορίτσι, αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων FlashNord.

«Βρήκαμε περίπου 20 έφηβους εκεί που σχεδόν έκαναν σεξ στη σκηνή», είπε ο Milonov.

Ενώ Milonov ήταν μέσα στο κλαμπ, ξέσπασε καυγάς μεταξύ των υποστηρικτών του βουλευτή και των θαμώνων του club με την αστυνομία να μένει αμέτοχη.

Οι έφηβοι οδηγήθηκαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, ενώ το πάρτι συνεχίστηκε κανονικά παρά τις διαμαρτυρίες του Milonov.

Ο Milonov ισχυρίστηκε ότι ένας από τους μπράβους χτύπησε την 15χρονη καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από το κλαμπ. «Ένα 15χρονο κορίτσι πήγε στο κλαμπ και είδε αυτά που ένα 15χρονο κορίτσι δεν πρέπει ποτέ να δει. Προσπάθησε να φύγει, αλλά οι φρουροί δεν την άφησαν. Ένας από αυτούς την χτύπησε», είπε, ενώ υποσχέθηκε να στραφεί στους εισαγγελείς της πόλης με τις ελπίδες για την διακοπή του κλαμπ και την έναρξη μιας ποινικής υπόθεσης για τον ξυλοδαρμό.

Ο Milonov, (βουλευτής του κόμματος "Ενωμένη Ρωσία" του Ντμίτρι Μεντβέντεφ) ήταν ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του νόμου που ψηφίστηκε στη Ρωσία το 2013 κατά της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας στους ανηλίκους. Ο νόμος απαγορεύει την «προπαγάνδα των μη παραδοσιακών σχέσεων» μεταξύ των ανηλίκων.

Ο Ρώσος γερουσιαστής Konstantin Dobrynin ζήτησε το Νοέμβριο να διεξαχθεί ποινική έρευνα για τις δραστηριότητες του Milonov του. Ο Dobrynin ζήτησε επίσης να υποβληθεί ο Milonov σε αναγκαστική εξέταση για την ψυχική του υγεία.

Milonov : ο απόλυτος μη πολιτικά ορθός βουλευτής -για το μπλουζάκι δες εδώ

Το 2013, Milonov δήλωσε ότι οι ομοφυλόφιλοι αθλητές θα μπορούσαν να συλληφθούν βάσει του ψηφισθέντος νόμου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι, αν προωθούσαν την ομοφυλοφιλία σε ανήλικους.

Ο Milonov, ο οποίος ανήκε στην εκκλησία των Βαπτιστών, μέχρι που το 1998 επέστρεψε στην Ρώσικη Ορθόδοξη Εκκλησία, εκτός από «ομοφοβία», κατηγορείται και για «αντισημιτικές δηλώσεις», όταν στις 19 Μαρτίου 2014, σύμφωνα με την ιστοσελίδα svodka.net, o Milonov δήλωσε ότι οι Εβραίοι «δυσφημούν κάθε άγιο, είναι στην παράδοσή τους 2.000 χρόνια, αρχής γενομένης με τις εκκλήσεις τους να σταυρωθεί ο Σωτήρας, μέχρι τις κατηγορίες για αντισημιτισμό κατά του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Σεμινάριο για τα κρυμμένα μηνύματα στις ταινίες

δείτε αυτό το ιδιαίτερα ωφέλιμο σεμινάριο:

Μαθηματα ταινιών - Τα κρυμμένα μηνύματα στις... by kydoniaifilm
Μαθημα ταινιών 2 - Παιδεία by kydoniaifilm

http://www.kydoniaifilm.tk/2014/06/blog-post_3546.html

Ξωτικά στη μπλογκόσφαιρα!

Συγχωρέστε με, αν σας πικράνω. Καμιά φορά πικραίνεις, για να γλυκάνεις...

Από την εποχή της κινηματογραφικής μεταφοράς του εξαίρετου μυθιστορήματος επικής φαντασίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, αυξήθηκε κατακόρυφα η ενασχόληση των ανθρώπων με τις νεράιδες και τα ξωτικά.
Η ενασχόληση αυτή είναι όντως ενδιαφέρουσα και αποτελεί και για μένα γοητευτική ψυχαγωγία. Παρατηρούμε όμως σε αρκετούς συνανθρώπους μας μια εμμονή στην ενασχόληση με τα «μικρά πράσινα ανθρωπάκια» των αγρών (ή όπως αλλιώς τα περιγράφει κάθε λαϊκή μυθολογία), καθώς και πίστη στην πραγματική ύπαρξή τους.
Η πίστη αυτή, που τείνει να λάβει (ή έχει ήδη λάβει) χαρακτηριστικά ιδιαίτερης θρησκείας (μια μορφή «λατρείας της Γης», πνεύματα της οποίας θεωρούνται τα «αερικά»), είναι μια από τις πολλές εκφάνσεις του κινήματος της «νέας πνευματικότητας», της «νέας εποχής», που υπόσχεται στον άνθρωπο «εδώ και τώρα» πνευματικές εμπειρίες και «φώτιση» ή «αυτοπραγμάτωση» χωρίς τη συμμετοχή του σε κάποια θρησκεία. Το κίνημα ανακατεύει ιδέες όλων των θρησκειών προσφέροντας στους ανθρώπους νέες μορφές δεισιδαιμονίας, συχνά με το προσωπείο της «επιστήμης». Η χιονοστιβάδα του ενδιαφέροντος για τη γιόγκα και το διαλογισμό, το φενγκ σούι, τους «θεραπευτικούς κρυστάλλους», τον πνευματισμό, τη μαγεία κ.π.ά. λαμβάνει και τη μορφή του ενδιαφέροντος για τα «όντα του αλλόκοσμου», που πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχουν, ότι επιδρούν στη ζωή μας, μας προστατεύουν και μπορούμε να επικοινωνήσουμε με αυτά.



Η Ελλάδα δεν διαθέτει μόνο τη λαϊκή παράδοση, ούτε μόνο την αρχαία ελληνική παράδοση. Έχει και δύο χιλιετίες ορθόδοξης παράδοσης, η οποία περιέχει το «δρόμο το λιγότερο ταξιδεμένο» προς το Φως. Χιλιάδες άνθρωποι – ακόμη και στην εποχή μας – σε πολλούς λαούς έχουν ενωθεί με το Θεό και έχουν φτάσει σε κατάσταση θέωσης (ενώ ακόμη ζουν στη Γη, όχι μετά θάνατον) ακολουθώντας το δρόμο που δίδαξε ο Χριστός, τον ορθόδοξο δρόμο. Ο δρόμος αυτός δεν έχει διαμορφωθεί από κάποιες «ομάδες ρασοφόρων» αμφίβολης εγκυρότητας, αλλά από αγίους κάθε κοινωνικής τάξης, φύλου, ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου.
Επειδή λοιπόν είμαι Έλληνας, δηλ. μετέχω σ’ αυτή την πανανθρώπινη παράδοση της Ορθοδοξίας, δε μπορώ να αγνοήσω τους σοβαρούς αγίους διδασκάλους μου και διδασκάλους των προγόνων μου, να εκλάβω ως απλά έθιμα την ορθόδοξη χριστιανική ζωή και να θεωρήσω έγκυρους και αληθινούς τους μύθους.

Με βάση λοιπόν τη μεγάλη αυτή πνευματική κληρονομιά, βλέπουμε τα εξής:
Η πίστη στις νεράιδες και τα ξωτικά οδηγεί τον άνθρωπο σε προβληματικούς δρόμους και σε πνευματική σύγχυση. Κατ’ αρχάς, προκαλούν την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος ικανοποιεί τις πνευματικές του ανάγκες και αναζητήσεις ασχολούμενος με αυτά και εκτοπίζει από τη ζωή του κάθε σοβαρή ενασχόληση με το Χριστό, τους αγίους και τα άγια μυστήρια, δηλ. με τον πραγματικό δρόμο προς το Φως και τη Φώτιση. Ή υποβιβάζει το Χριστό και τη διδασκαλία των αγίων στο ίδιο επίπεδο με τα (μυθικά) διδάγματα που νομίζει ότι αντλεί από τα «πνεύματα της Γης».
Εκτός αυτού, εκτίθεται στον κίνδυνο ν’ αρχίσουν πράγματι να επικοινωνούν μαζί του «πνευματικές οντότητες», που θα εμφανίζονται ως νεράιδες και ξωτικά (κατά κανόνα, καλά), αλλά στην πραγματικότητα θα είναι δαίμονες. Θα συμβεί δηλαδή κάτι παρόμοιο με την εκτός ορίων ενασχόληση μερίδας των ανθρώπων με τους εξωγήινους, αλλά ακόμη και με τους αγγέλους – παρότι οι άγγελοι εξ ορισμού είναι καλοί, αλλά αυτοί που εμφανίζονται σαν άγγελοι δεν είναι πάντα άγγελοι.

Ακόμη κι από τον εορτασμό των Χριστουγέννων τείνουν να εξοβελιστούν οι άγγελοι (κι ας εμφανίστηκε ολόκληρη «ουράνια στρατιά» στους ταπεινούς βοσκούς ψάλλοντας «Δόξα εν υψίστοις…») και να αντικατασταθούν από τα «ξωτικά του άη Βασίλη». Όλα τα παιδάκια ξέρουν πλέον τα ξωτικά του άη Βασίλη. Τους αγγέλους και τους αγίους; Μπα… (Για τον αληθινό Μέγα Βασίλειο, ούτε λόγος να γίνεται αν τον ξέρουν – «δεν υπάρχει» λέει «άη Βασίλης». Μωρ’ τι μας λέτε; Τότε ποιος έχτισε τη Βασιλειάδα; Ποιος τάισε τόσους φτωχούς; Ποιος τα ’βαλε με αυτοκράτορες; Ποιος καθοδήγησε το λαό; Ποιος σύνδεσε την επιστήμη της εποχής του και τη θρησκεία με αξεπέραστο τρόπο; Ο άγιος υπάρχει, τον γιορτάζουμε και μας ακούει, αλλά φέρνει την ευλογία του Χριστού στις ψυχές μας κι όχι φθαρτά δώρα, που αύριο θα πάνε στον κάλαθο).

Ότι αμέσως πριν αρχίσει η λειτουργία στις ορθόδοξες εκκλησίες κάθε Κυριακή οι ψάλτες ψέλνουν τον ύμνο των αγγέλων («Δόξα σοι τω δείξαντι το Φως. Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία») και αμέσως μετά ευλογούμε το Θεό και αρχίζουμε τη θεία λειτουργία, που είναι η αληθινή επανάληψη του μυστικού δείπνου, με πρόσκληση να συμμετέχουμε όλοι, ποιος το ξέρει;

Και γιατί να το ξέρει; Δεν αποφέρει χρήμα στις εταιρίες, ούτε οπαδούς στις νεοεποχίτικες παραθρησκευτικές ομάδες και σέχτες – με το συμπάθιο…

Εδώ βλέπουμε ένα άρθρο που προσπαθεί να δώσει κάποιο σοβαρό νόημα για τη ζωή μας μέσα από τους μύθους για νεράιδες και ξωτικά, στηριζόμενο στη διδασκαλία του «εσωτερισμού». Μεταξύ άλλων γράφει:

Στην Εσωτερική Παράδοση ο κόσμος των ξωτικών περιγράφεται ως «στοιχειακό βασίλειο». Πρόκειται για οντότητες που υπάρχουν επάνω στη Γη από την αυγή της δημιουργίας της και είναι πιο αρχαίες και από τον άνθρωπο. Ουσιαστικά είναι εγγενείς δυνάμεις της φύσης, που ζουν και εργάζονται επάνω στη Γη. Η ύπαρξή τους αποτελεί μορφή έκφρασης και δράσης εκείνων των θεμελιωδών αρχών της Εκδήλωσης που αναφέρονται ως Τέσσερα Στοιχεία (Αέρας, Φωτιά, Νερό, Γη), παρόλο που δεν ταυτίζονται με τα τελευταία, αλλά αποτελούν μια κατώτερη αντανάκλασή τους. Τα στοιχειακά στο έργο τους, το οποίο αφορά στην ανοικοδόμηση, την υλοποίηση, τη διαμόρφωση και τη συντήρηση ολόκληρου του «φυσικού πεδίου» ύπαρξης, καθοδηγούνται από τους Αρχαγγέλους και τους Αγγέλους. 

Πρόκειται για μορφές ύπαρξης οι οποίες χαρακτηρίζονται ως «δημιούργημα του δημιουργήματος», καθώς συνιστούν ενεργειακά εργαλεία, τα οποία δομήθηκαν από το αγγελικό βασίλειο. Ως «τεχνητές» οντότητες, συνεπώς, στερούνται εκείνης της πνευματικής αρχής που ενυπάρχει, για παράδειγμα, στον άνθρωπο και την οποία οι εσωτερικές παραδόσεις αναφέρουν ως «πνευματικό σπινθήρα». Ωστόσο, τους έχει δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσουν αυτόν τον πνευματικό σπινθήρα, μοχθώντας και μαθητεύοντας δίπλα στον άνθρωπο, ο οποίος έχει, για αυτόν το λόγο, τεράστιες ευθύνες. Παραδοσιακά, τα στοιχειακά όντα τα οποία έχουν αποκτήσει αυτόν τον πνευματικό σπινθήρα αναφέρονται ως «στοιχειακοί βασιλιάδες» και αποτελούν ένα είδος γέφυρας με τον κόσμο των ανθρώπων, αλλά και καθοδηγητές των υπόλοιπων στοιχειακών. Τα στοιχειακά είναι άφθαρτα και η ζωή τους δεν διέπεται από τους κύκλους γέννησης και θανάτου που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά διαρκεί όσο και η ίδια η Εξέλιξη. Όταν, για παράδειγμα, ένα άνθος, ένα δέντρο ή οτιδήποτε άλλο με το οποίο συσχετίζονται πεθαίνει, εκείνα εξακολουθούν να ζουν, έστω και αν δεν φαίνονται πουθενά, συνεχίζοντας αλλού το έργο της δημιουργίας. 

Συνδέονται με κάθε μορφή ύπαρξης επάνω στη Γη, συμπεριλαμβανομένων των βουνών, των ποταμών, των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, της χλόης, των γκρεμών και των βραχωδών σχηματισμών. Είναι παρόντα στη δημιουργία των κλιματολογικών φαινόμενων, όπως βροχές, άνεμοι, καταιγίδες, ανεμοστρόβιλοι, αλλά και ουράνια τόξα. 

Η δική τους εξελικτική πορεία είναι διαφορετική, αλλά παράλληλη με την ανθρώπινη. Βρίσκονται σε μια άλλη διάσταση, από όπου όμως υπάρχει η δυνατότητα να επικοινωνούν μαζί μας. Οι πύλες που οδηγούν σε αυτούς τους κόσμους είναι αόρατες, χωρίς συγκεκριμένες γεωγραφικές διαστάσεις και ανοίγουν σε διαφορετικές επικράτειες συνείδησης, πέραν αυτής του φυσικού επιπέδου ύπαρξης. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα στοιχειακά μπορούν να γίνουν ορατά από ψυχικά ευαίσθητους ανθρώπους και υπάρχουν πλήθος τέτοιων αναφορών σε όλο τον κόσμο. 

Και προς το τέλος γράφει:

Εκείνο που χρειάζονται αυτά τα όντα από τον άνθρωπο είναι αγάπη, σεβασμός και συνεργασία. Ξαναβρίσκοντας τη χαμένη μας επαφή μαζί τους, βοηθάμε τη διαδικασία θεραπείας τόσο των εαυτών μας όσο και της Γης πάνω στην οποία ζούμε. Και μια τέτοια ουσιαστική σύνδεση με αυτά τα βασίλεια αναπτύσσεται όταν προσεγγίζουμε το περιβάλλον μας με λεπτότερο και βαθύτερο τρόπο. Πραγματοποιείται όταν, μέσα σε κλίμα αγάπης και γαλήνης, ανοίγουμε την καρδιά μας και αφήνουμε ελεύθερη και δεκτική την ύπαρξή μας στις ενέργειες της ζωής, πέρα από κάθε λογική και σκέψη. Μέσα σε νοητική σιγή, βιώνουμε τότε την παρουσία των λεπτότερων κόσμων, άμεσα και πέρα από κάθε ερμηνεία. 

Για το σκοπό αυτό, πολλοί άνθρωποι ανέκαθεν αναζητούσαν να φέρουν τον εαυτό τους πιο κοντά στη σοφία της φύσης, σε μια βαθύτερη εσωτερική αντίληψη των ενεργειών και των μηνυμάτων της. Αυτή η προσπάθεια ανοίγει τα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και των στοιχειακών πνευμάτων της φύσης, με αποτέλεσμα, μέσα στο ταξίδι της ζωής, να νιώθουμε όλοι μας τα αδιόρατα νήματα που μας συνδέουν με αυτούς τους μαγευτικούς και παράξενους λεπτούς κόσμους ύπαρξης. Τελικά, εκείνο που φαινόταν μύθος, λαϊκή παράδοση, όνειρο και φανταστικό διαπιστώνεται ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Μίας Ζώης, στην οποία όλοι συμμετέχουμε ως ζωντανά και δημιουργικά κύτταρα.

Ορίστε και ένα σχόλιο (ανάμεσα σε πολλά άλλα) σε ιστοσελίδα παρόμοιου ενδιαφέροντος:

Είναι απίστευτο αυτό το site για τις Νεράϊδες! Εγώ πιστεύω οτι υπάρχουν. Και υπάρχουν σε ένα κόσμο με άλλα, μυθικά πλάσματα, ξωτικά, περίεργους, μυστηριώδεις κόσμους, αόρατους στο ανθρώπινο -απασχολημένο από την επίπεδη καθημερινότητα- μάτι.

Ευτυχώς είμαι Σαββατογεννημένη, κι έτσι πιστεύω οτι κάποια μέρα θα δώ αυτά τα φανταστικά πλάσματα. Το λέω με σιγουριά, γιατί όταν ήμουν μικρή, “έβλεπα” και ζούσα περίεργα, παραφυσικά φαινόμενα, που μεγαλώνωντας, τα παρέβλεψα, χάρην της επίπεδης πραγματικότητας. Και ξαφνικά, συνάντησα κατα τύχη αυτό το υπέροχο site, που με ξύπνησε απ’το λήθαργο, και θυμήθηκα να ονειρεύομαι ξανά! 

Όλα τα παραπάνω πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι πλήρως αβάσιμα και παραπλανητικά, με βάση τη σοφία των αγίων διδασκάλων μας, που γνωρίζουν από την εμπειρία τους όλες τις πνευματικές καταστάσεις, θείες, δαιμονικές και ψυχικές, αλλά και την πλάνη, δηλ. την ψευδή εμφάνιση κακών πνευμάτων ως δήθεν «αγαθών».

Τώρα ας θέσουμε το ερώτημα: υπάρχουν πράγματι νεράιδες και ξωτικά;

Άγγελοι και δαίμονες ξέρουμε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι υπάρχουν, όχι μόνο λόγω των αναφορών τους στην Αγία Γραφή, αλλά και λόγω των αναρίθμητων συναντήσεών τους με ανθρώπους κάθε εποχής.

Αν υπάρχουν οι νεράιδες και τα ξωτικά, τι είδους όντα είναι; Αγαθά ή κακοποιά;

Στις Ελληνικές Παραδόσεις του Νικολάου Πολίτη συναντάμε ένα σωρό διηγήσεις για νεράιδες, που συμφωνούν σε ένα: ότι οι νεράιδες είναι κακοποιά όντα.

Παραθέτουμε μια κλασική διήγηση, αλιευμένη από το διαδίκτυο (από εδώ):

Οι αρκαδιανές νεράιδες υμνήθηκαν από το λαό μας περίσσια. Σύμφωνα με μαρτυρία μιας γερόντισσας στο Νεραϊδοβούνι Αρκαδίας έχουνε το λημέρι τους και γυρίζουν αναγύρω και μαζεύονται ύστερα εκεί πάνου κάθε μεσημέρι και κάθε βράδυ. Οι νεράιδες μπορεί να γίνουνε ό,τι θες. Γυναίκες είναι, μα μεταμορφώνονται και σε άλλα αερικά. Φορούνε όμορφα σκουτιά χρυσά κι ουλοένα γλεντάνε, τραγουδάνε και χορεύουνε. Έχουνε λογιώνε όργανα, νταούλια, σιουρίχτρες, χίλια δυο. Δεν κοτάει να ζυγώσει κανείς κατά το Νεραϊδοβούνι.

Όγιος τις γλέπει, λαβώνει. Ή γίνεται ζουρλός ή αρρωσταίνει καμπόσο καιρό κι αν δεν τουδιαβάσουνε ευκέλαιο, δε γιατρεύεται. Όσοι περνάνε από μακριά, ακούνε ναι βουή. Έχω κι εγώ ακουσμένα μια αντάρα που σειέται ούλος ο τόπος. Αν κάνει και μιλήσει κανείς κοντά τους, πάει δουλειά του. Θα του πάρουνε τη φωνή και θα μείνει άλαλος και μουγγός.

Έχουνε την Κυρά τους, τάχατες να πούμε, που τις διευθύνει, εδώ να πάτε, εκεί να πάτε, τους λέει ["Ν": παρόμοιες παραδόσεις υπάρχουν και για τους δαίμονες]. Όγιος περάσει νύχτα ή ντάλα μεσημέρι από το Νεραϊδοβούνι δίχως να ξέρει πως βγαίνουνε νεράιδες και τον ιδούνε, πάει! Του πέφτουνε κοντά και τον παίρνουνε μαζί τους. Από τότενες πλια χάνεται ο άνθρωπος. Τόνε κρατούνε δυο τρεις ημέρες και λένε τάχατες, ξέρω κι εγώ; Πως κάνουν αμαρτία και γεννάνε και παιδιά. Τόνε ταΐζουνε κει μέσα κάτι δικά τους φαγιά και τόνε ξελογιάζουνε με δικά τους κρασιά. Και κοιμώνται λέει αντάμα κι ο άνθρωπος τελεύεται από τις αγκαλιές τους. Υστερινά τον απολάνε και κείνος τότενες γυρίζει τα όρη και τα βουνά σαν τρελλαμένος. Γίνεται κατακίτρινος, ισχνός και ξεραγκιανός σαν τσίρος. Αρχινάει πλια και σώνεται και θα πεθάνει, αν δεν τον ξορκίσουνε οι μαγίστρες. Ετούτα τά ‘παθε ένας από τη Βυτίνα, μα εγίνηκε καλά, γιατί τον ξορκίσανε οι μαΐστρες. Τον παίρνουνε τον άρρωστο στο σπίτι τους και τον ξαπλώνουνε κατάχαμα, απάνου σ’ ένα κόκκινο σκουτί. Ύστερα παίρνουνε μέλι κι αλείβουνε γύρω γύρω το πάτωμα, γιατί μιλάνε των νεράιδωνε κι εκείνες έρχονται κι αν δεν τις γλυκάνεις, δεν ξαμποδένουνε τον άρρωστο, φεύγουνε. Εκεί καθόνται μοναχές οι μαΐστρες και κλειούνε τα παραθύρια και κάτι λένε μέσα τους κι ερχόνται οι νεράιδες με την Κυρά τους εκεί, ξέρω κι εγώ τι κουβεντιάζανε και σε λιγούλι βγαίνει όξω μια μαΐστρα και λέει στους συγγενείς του άρρωστου:

Μας είπε η Κυρά να μας φέρουτε το τάδε, ένα τουλούμι τυρί να ειπούμε, πέντε τουλούπες μαλλιά, έν’ αρνί, πενήντα δραχμές. Ό,τι θέλουν εκείνες, λένε τάχατες πως τα παίρνουνε οι νεράιδες για πλερωμή, μα δε με συχωράς, τα τρώνε οι μαΐστρες οι άτιμες. Άμα πλια πάρουνε ό,τι τις βαστάξει η ψυχή τους, κάνουν τα γητέματα και ποτίζουνε τον άρρωστο ένα γιατρικό από κάτι ρίζες, που λένε πως λάμπουνε σαν κωλοφωτιά τη νύχτα και γίνεται πλια ο άρρωστος καλά.

Ξόρκια και φυλαχτά

Οι Νεράιδες δίνουνε και πάθος στον άνθρωπο, που γιατρεύεται με ξόρκια και μαγικά. Με τους καλούς είναι καλές, τους δίνουν φυλαχτά και τους μαθαίνουν πολλά μαγικά γιατροσόφια. Για να προστατευτούν απ’ την κακή ώρα των νεράιδων οι άνθρωποι φοράνε φυλαχτά με ψωμί, μπαρούτι, σκόρδο, κόκκαλα χελώνας ή φιδιού τυλιγμένα σε άσπρο πανάκι. Στην Αρκαδία αν θέλει κανείς να δει τη νεράιδα της ανεμοξουριάς, να φανερωθεί μπροστά του μ’ όλη της την ομορφιά, πρέπει το καλοκαίρι να σούρνει πάντα κοντά του αλάτι κι όταν δει ανεμοξουριά να ρίξει τ’ αλάτι και η νεράιδα θα ξεφυτρώσει και θα τη δει. Μπορεί κανείς, αν κάνει όσα πρέπει, κι από μέσα απ’ την ανεμοξουριά να της αρπάξει το κόκκινο φεσάκι ή το μεταξωτό μαντήλι που φορεί στο κεφάλι της και να της γυρέψει ό,τι θέλει, ό,τι χάρη της ζητήσει του την κάνει και μετά τον αφήνει και γυρίζει στο σπίτι του. Το καλύτερο απ’ ούλα είναι να της γυρέψει το αθάνατο νερό ή κανένα ρούχο της νεράιδας, γιατί αυτό γιατρεύει κάθε λογής αρρώστια. 

Λαβώματα 

Οι νεράιδες γνέθουν και υφαίνουν κατάλευκα υφάσματα λεπτότατα σαν τον ιστό της αράχνης. Πλένουν στα ποτάμια και απλώνουν τα άσπρα αραχνοΰφαντα ρούχα τους στους γύρω θάμνους να στεγνώσουν. Αν κάποιος περάσει από κει τον πειράζουν, τον λαβώνουν και μόνο με μαγικά ξόρκια θεραπεύεται. 

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Δρ. Λαογραφίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Η διήγηση αυτή συνοψίζει πράγματι τα πιο βασικά στοιχεία που δίνει η λαϊκή μας παράδοση για τη νεράιδα, εκτός από το παραμύθι για το «μαντήλι της νεράιδας», που αν της το κλέψεις γίνεται γυναίκα και σε παντρεύεται (εδώ δίνεται με άλλη εκδοχή). Παρόμοιες παραδόσεις υπάρχουν πάρα πολλές, όπως και πολλές που μπλέκουν νεράιδες και αρσενικά, βάρβαρα δαιμόνια, αλλά και άλλες που, με την ίδια διήγηση, σε μια περιοχή της Ελλάδας αναφέρουν νεράιδες και σε άλλη δαίμονες.

Αν λοιπόν τα παίρνεις στα σοβαρά όλ' αυτά, καλύτερα να προσέχεις (περί των "αρχαίων παραδόσεων" της Αρκαδίας δες, αν θέλεις, και εδώ - έχει όμως και αγίους η Αρκαδία και σπουδαία μοναστήρια κ.τ.λ., που είναι η αληθινή πνευματική όψη της).

Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσουμε το θρύλο ότι οι νεράιδες κλέβουν ή πνίγουν μωρά ή μαγεύουν τα ρούχα των νεογέννητων κ.λ.π. Επίσης υπάρχουν και μύθοι για τερατόμορφες νεράιδες, μαύρες, με πόδια γαϊδάρου κ.τ.λ.

Αλλά και για παραδόσεις άλλων λαών διαβάζουμε παρόμοια στοιχεία. Είναι χαρακτηριστική η κέλτικη ιστορία με τα ξωτικά που το 'βαλαν στα πόδια - ενώ αρχικά εμφανίζονταν ως αγαθά - όταν τους είπε ο παπάς ενός χωριού ότι θέλει να τα συναντήσει (στο Θαν. Παπαθανασίου - Ελένης Ταμαρέση,Δρόμοι Κελτών - Δρόμοι Σαξόνων)

Ανάμεσα στις δραστηριότητες των ξωτικών αναφέρονται οι γιορτές, οι μάχες, ο έρωτας, η θεραπεία, ο χορός και η μουσική, που τόσο όμορφα ξέρουν να παίζουν. Στις περισσότερες χώρες η μουσική έχει συνδεθεί με τα ξωτικά και πολλοί άνθρωποι την έχουν διδαχτεί από αυτά τα όντα. Αναφέρεται, μάλιστα, πως η μουσική τους ασκεί μαγική επίδραση στους θνητούς, ρίχνοντάς τους συχνά σε μια κατάσταση έκστασης, μεταφέροντάς τους σε άλλους κόσμους. Πιθανά κάποιο ξόρκι να επαναφέρει τους μαγεμένους πίσω στον κόσμο, παρόλα αυτά θα είναι για πάντα αλλαγμένοι. Όσο για το χορό τους, είναι τόσο απαλός και αέρινος ώστε αφήνει άθικτα, αν και όχι πάντα, τα ξερά φύλλα του φθινοπώρου κάτω από τα πόδια τους.

Ορίστε και ο φόβος των ζώων για τις νεράιδες, στοιχείο που υπάρχει και για τους δαίμονες 

Ουλούθε όπου βγαίνει νερό, εκεί μένει και νεράιδα. Για τούτο, ο άνθρωπος, τη νύχτα που ήθελε να περάσει κοντά από τρεχούμενο νερό, δε μίλαγε, για να μην του πάρει η νεράιδα τη φωνή. Αλλά κάποσες βολές, και τούτο ακόμα το λένε μερικές γυναίκες ότι το είδανε, το νερό τη νύχτα κοιμάται, όπου λέμε, μένει χωρίς να κουνηθεί ολότελα, και τότε πλια η νεράιδα έναι κει στο νερό. Αλλά για να φύγει η νεράιδα και να τρέξει πάλε το νερό, είναι ετούτο: ο άνθρωπος πετάει μια πέτρα μες το νερό, και τότες αμέσως η νεράιδα φεύγει και το νερό τρέχει.

Τη νεράιδα τότε ούλοι δεν τη γλέπουνε. Μομ' τα άλογα τη γλέπουνε και φρουμάζουνε και ξαφνιάζονται, και δε θέλουνε να περάσουνε από κει, καθώς και τα σκυλιά – όσα όμως είναι τεσσερομάτικα, δηλαδή έχουν σημάδι απού πάνω από τα φρύδια, τα μαύρα άσπρο, τα άσπρα μαύρο. Τα άλλα δεν τη γλέπουνε.

πηγή : Aπό τις Παραδόσεις του Νικολάου Πολίτη (Εκδόσεις γράμματα) 

(Λάστα του Δήμου Μυλάνοτος της Γορτυνίας)

Ας σταματήσω εδώ. Αγαπώ τα παραμύθια και τη σχετική λογοτεχνία, τις ταινίες κ.τ.λ. Αγαπώ κι εκείνους που ασχολούνται μαζί τους και, στα διαλείμματα του χρόνου μου, συχνά ασχολούμαι κι εγώ. Αλλά, συγχωρέστε με, δεν είναι αληθινά. Οι άνθρωποι που τα πιστεύουν είναι αληθινοί και αγαπητοί μου αδελφοί, όποιοι κι αν είναι, ακόμη κι αν δεν τους ξέρω. Όμως οι νεράιδες και τα ξωτικά, τα «όντα του αλλόκοσμου», τα «πνεύματα των αγρών», δεν είναι αληθινά.

Όμως ο Χριστός και οι άγιοι είναι αληθινοί. Τα δάση μας (όπως & οι πόλεις μας) είναι αγιασμένα, επειδή είναι γεμάτα ξωκλήσια και μοναστήρια, επειδή έχουν ασκητέψει και σε πολλά σημεία ακόμη ασκητεύουν άγιοι άνθρωποι. Δεν είναι «μαγικά» επειδή, δήθεν, κατοικούνται από νεράιδες και ξωτικά.

Ο Χριστός και οι άγιοί μας είναι αληθινοί. Η Παναγία μας είναι αληθινή. Τα άγια μυστήρια της Εκκλησίας μας είναι αληθινά. Οι άγγελοι και οι δαίμονες είναι αληθινοί. Αλλά δεν είναι δουλειά μας να ψάχνουμε για «επικοινωνία» μαζί τους. Μας είναι αρκετή η θεία κοινωνία του σώματος και αίματος του Ιησού Χριστού, για να μας μεταμορφώσει σε μικρούς Χριστούς. Μας είναι αρκετός ο πνευματικός και ηθικός αγώνας που μας δίδαξαν και μας διδάσκουν οι άγιοί μας για να ενωθούμε με το Θεό εν Χριστώ.

Ας προτείνω τώρα και τρία βιβλία:

Το Γεροντικό, το Γεροντικό του 20ού αιώνος και το π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ζωή και τα έργα του. Γι’ αρχή. Και μετά, ίσως οδηγηθείς μόνος σου, νεραϊδομπλογκοναύτη μου, στη φωτεινή θάλασσα της αγιότητας.

Ο Χριστός και η Παναγία και οι άγιοι που έχεις το όνομά τους ας είναι μαζί σου.

http://o-nekros.blogspot.gr/2014/12/blog-post_92.html