Για αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εδώ christos.vas94@gmail.com.

Σελίδες

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

Ξυλόγλυπτη αγιογραφία του αγίου βασιλέα και μάρτυρα Edmund της Αγγλίας

Μία πανέμορφη ξυλόγλυπτη αγιογραφία του αγίου Edmund της Αγγλίας από τον Άγγλο αγιογράφο Aidan Hart.



Σχετικά με τον άγιο εδώ

πηγή εικόνας   http://aidanharticons.com/category/western-saints/


Τι έπαθε ο εισαγγελέας που αδίκησε τον Άγιο Νεκτάριο;

Τι έπαθε ο εισαγγελέας που αδίκησε τον Άγιο Νεκτάριο;



Κάποτε ένας Άγιος Γέροντας συκοφαντήθηκε άδικα και απειλήθηκε από ένα εισαγγελέα με χυδαίο και βάναυσο τρόπο... Ο κόσμος, της εποχής εκείνης τον γιουχάριζε, τον κορόιδευε, τον ειρωνευόταν, τον κατηγορούσε. Ο κόσμος και οι άρχοντές του, ταπείνωσαν τον Άγιο εκείνο Γέροντα, όμως ο Θεός τον δόξασε και θα τον δοξάζει εις πάντας τους αιώνες.

Στο παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο θα διαβάσετε τι έκανε και τι έπαθε ο εισαγγελέας που κατηγόρησε άδικα τον Άγιο Νεκτάριο. Βρωμερές συκοφαντίες Πολλά όμως διασπείρονταν από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανεγέρσεως της Μονής.

Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Αυτός ο δυστυχής ήταν μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία. Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών.

Ο Μεταξάκης, που έκανε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχε οικτρό τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεβάτι του νεκρό και με την γλώσσα του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσα, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ι. Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοση και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχε άγιο τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνο από το Πανελλήνιο, αλλά και από όλη την Υδρόγειο.

Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάσει και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. ΙΙαρ’ όλη την εκεί εργασία του, πολλοί κακοί, άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά.

Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρο ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι Μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι. Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα Κερού είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη.

Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρη της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώσει. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε. Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψει και άρχισε να συκοφάντη τον Άγιο. Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεση και την επομένη πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυο χωροφύλακες. Παραβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθεία στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε.

Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχτεί. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα: —Βρε παλιοκαλόγερε!... που είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επακολούθησε αισχρότατη φράση). Αυτά κάνεις εδώ πέρα;

Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας: Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα, τρίχα.

Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξη. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε: —Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!!

Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾶ». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαριά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστια του.

Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιο, για να τον συγχωρέσει. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθεί.

Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συγχώρησε με την καρδιά του. Τού Εισαγγελέως έπειτα από δύο χρόνια του κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο. Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, πρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε ένα πνευματικόν κέντρο, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους.


http://www.agioritikovima.gr

ΠΑΤΗΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ "Τι θυμάμαι από την προσωπική μου επαφή με τον γέροντα Εφραίμ;;;"




Τι θυμάμαι από την προσωπική μου επαφή με τον γέροντα Εφραίμ;;;


Τότε ερχόταν πάρα πολύ συχνά στο Τορόντο του Καναδά από το Άγιο Ορος.Ηταν ακόμα ηγούμενος στη Μονή Φιλοθέου.

Αγαπούσε και αγαπά πολύ την ομογένεια.Τον γνώρισα νομίζω,το 1988.Οταν τον πρωτοείδα....αυτό ήταν. Πήγα αμέσως για εξομολόγηση και από το πρωί.... μπήκα να τον δώ,το απόγευμα.

Είχα αριθμό 352 στη σειρά για να περάσω. Νόμιζα ότι ήμουν μπροστά σε άγγελο!!!! Δεν είπαμε τόσα πολλά,πιο πολύ προσευχόταν με το κομποσχοίνι του ,παρά, μου μιλούσε,είτε με κοιτούσε. Μου είπε να μην φύγω από τον Καναδά,προφανώς επειδή του είπα,ότι βλέποντάς τον θέλησα να γίνω μοναχός.

 Ομως,πως να έμενα Καναδά;;; εκεί ,όχι μόνον δεν είχε μοναστήρια, αλλά ούτε τι είναι μονή ...δεν γνώριζαν!!! Εκείνος φυσικά γνώριζε ότι εκεί είχε μπόλικο έμψυχο υλικό,όπως μου ανέφερε,για να χτίσει τα 18-20 μοναστήρια που έκανε ,κυρίως στην Αμερική,αλλά δεν μου είχε πει τίποτε, για ίδρυση μονών!!!.Αν το ήξερα,...δεν θα έφευγα. Από τότε έγινα ...η σκιά του στις ομιλίες του.Στα κηρύγματά του στο ναό της Μεταμορφώσεως στο Pape Avenue-Τοronto που κήρυττε,δεν ήθελε κανένα φως.Συνήθως μιλούσε τα απογεύματα,που ήδη νύχτωνε ενωρίς, και ο ναός ήταν μόνον στο φως των καντηλιών.Ηταν όμως....αυτόφωτος!!! Εγώ έψαχνα να βρω εάν κάτω από το τραπεζάκι που του είχαν ,μπροστά στο ιερό,του είχαν βάλει κανένα φωτάκι από κάτω,ίσως κάποιο κρυφό φωτισμό,.....έψαχνα να δω...και δεν έβρισκα τίποτε!!!Μπα......,έλεγα μόνος μου,από πού φωτίζεται όλο του το πρόσωπο μέσα στο σκοτάδι;;;Εβλεπες και την παραμικρή σύσπαση του μορφής του,όταν μίλαγε,και την πιο ελάχιστη ρυτίδα του προσώπου του,αν είχε.Τελευταία φορά τον είδα το 1992,που τελείωσα τα ξενοδοχειακά που σπούδαζα ,και αναγκαστικά δεν είχα βίζα,και έπρεπε να αναχωρήσω.Αν θυμάμαι κάτι έντονα από τα πέντε χρόνια που έμεινα στον Καναδά...είναι μόνον ο άγιος γέροντας Εφραίμ,ο παππούλης μας!!!!

Κι αυτός έχει φωτογραφίες με ζωάκια,βλέπετε;;; Ισως από πνευματική συγγένεια και "πνευματικά γονίδια", να μου κόλλησε κι εμένα.Ομως θα του μοιάσω και σε κάτι άλλο;;;Εχουμε ανάγκη από θέωση και αγιασμό των ψυχών μας!!! Αχ παππουλάκο μας καλέ....πόσο ακόμα θα αναπνέεις σε τούτον εδώ τον μάταιο κόσμο;;;.....................

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2014/06/blog-post_8889.html

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Η προφητεία του π.Αρσενίου Μπόκα και ο Ν.Τσαουσέσκου...




Ο Όσιος πατέρας Αρσένιος Μπόκα είναι ένας από τους πιο γνωστούς πνευματικούς πατέρες της Ρουμανίας  των τελευταίων 50 χρόνων.Μάρτυρες αυτού, οι χιλιάδες άνθρωποι που επισκέπτονται καθημερινά τον τάφο του στην Μονή Πρίσλοπ,25 χρόνια μετά την κοίμησή του.
 Ο άγιος βίος του τον έκανε ανεπιθύμητο για το κομμουνιστικό καθεστώς το οποίο τον έδιωξε από το μοναστήρι.Παρότι ήταν υπό συνεχή παρακολούθηση και έτσι όμως τον π.Αρσένιο τον αναζητούσαν χιλιάδες άνθρωποι.
 Κάποια στιγμή από περιέργεια και ο δικτάτορας της Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου ενδιαφέρθηκε για μια συνάντηση με τον μεγάλο πνευματικό,σύμφωνα με την εφημερίδα Jurnalul Naţional.



 Στις αρχές της δεκαετίας του '80 τον πήγαν στον Τσαουσέσκου,ο οποίος τον ρώτησε:
«Εϊ παπά,άκουσα ότι προλέγεις το μέλλον των ανθρώπων.Για μένα τι ξέρεις;»διηγείται η ανηψιά του π.Αρσενίου,Ζωή Ντειάν.
 Η απάντηση όμως χάλασε την διάθεση του κομμουνιστή ηγέτη:«Θα σας σκοτώσουν και τους δύο σε μια μεγάλη γιορτή(σ.σ.εκτελέστηκαν στις 25 Δεκεμβρίου 1989)
Αυτοί βέβαια δεν τον πίστεψαν και ζήτησαν από την φρουρά να τον πάρουν από μπροστά του και να μην τον ξαναδεί ποτέ,είπε η Ζωή Ντειάν.

Ταυτόχρονα ο π.Αρσένιος έστειλε ένα μήνυμα στον Ρουμανικό λαό μέσω της ανηψιάς του:«Μετά τον Τσαουσέσκου,όχι όμως αμέσως,ο λαός θα υποφέρει πολύ'' και συμβούλευσε τους Ρουμάνους ''να μην σκύβουν το κεφάλι''αλλά''να έχουν αξιοπρέπεια και προσωπικότητα»
Ο γέροντας Αρσένιος Μπόκα εκοιμήθη στις 28 Νοεμβρίου 1989.

Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης- proskynitis.blogspot.



Περισσότερα για τον π.Αρσένιο Μπόκα ΕΔΩ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ – Ο Χριστός μας φανέρωσε τον Θεό




Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε εμείς μένουμε στο σκοτάδι και είναι αδύνατο να δικαιώσουμε τον Θεό βλέποντας τα ατελείωτα παθήματα του κόσμου. Αν όμως πραγματικά ο Χριστός είναι Θεός, όπως εμείς αδίστακτα πιστεύουμε, τότε κανένας δεν μπορεί να μεμφθεί τον Θεό για τα κακά που διαδραματίζονται στον κόσμο.
Χάρη στην εμφάνιση του Χριστού γνωρίζουμε τώρα ποιός είναι ο Θεός. Τον αγαπούμε και δεν επιρρίπτουμε σε Αυτόν καμία μομφή. Ο Χριστός μας φανέρωσε τον Θεό, ο οποίος είναι Φως «και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία». Ομολογούμε ταυτόχρονα τον Χριστό ως αυθεντικό άνθρωπο.

Ο Πατέρας, βλέποντας έναν τέτοιο άνθρωπο, του έδωσε θέση στην αιωνιότητα, στα δεξιά Του. Τον απέδειξε τελείως ίσο με τον Εαυτό Του. Αν αυτός είναι ο άνθρωπος, τότε πια δεν χρειάζεται να μεταμεληθεί ο Θεός Πατέρας διότι δημιούργησε τον άνθρωπο, όπως έχει λεχθεί στη Γραφή: «Μετεμελήθην ότι εποίησα αυτούς (δηλαδή τους ανθρώπους)». Ίσως ιδιαίτερα στις ημέρες μας η κακία των ανθρώπων είναι σαφώς αισθητή, διότι το κακό εμφανίζεται οργανωμένο περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Είμαι πλέον γέρος αλλά ήδη από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια δέχθηκα τις εντυπώσεις της ειρήνης και του φωτός. Από την αρχή του ρωσοϊαπωνικού πολέμου(19041905) ως τις ημέρες μας βλέπω όλη την ανθρωπότητα βυθισμένη σε αδελφοκτόνους πολέμους, και ακόμη δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Αντιθέτως μάλιστα, κάλυψαν τον ουρανό πρωτοφανή μαύρα σύννεφα, έτοιμα να προκαλέσουν αποκαλυπτική καταιγίδα… Και εγώ, βλέποντας τήν θηριώδη αυτή κατάσταση από τα νεανικά μου χρόνια, ήμουν έτοιμος να βγω στους δρόμους και τις πλατείες με αναμμένο φανάρι, όπως ο Διογένης, για να αναζητήσω άνθρωπο… Βλέποντας όμως τον Χριστό, χάρηκα για το θαυμάσιο αυτό εύρημα και ποτέ πια δεν μπορώ να ξεχάσω το γεγονός αυτό της ιστορίας του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα μόνο Αυτός, ο Χριστός, είναι και τέλειος Άνθρωπος. Εμείς όμως όλοι διερχόμαστε την περίοδο της επίγειας περιπλανήσεώς μας με την έφεση να ομοιωθούμε προς Αυτόν.

Ο άνθρωπος αρχίζει πραγματικά να υπάρχει από τη στιγμή που συνειδητοποιεί τον εαυτό του ως υιό του αιωνίου Πατρός και προφέρει την προσευχή «Πάτερ ημών» με τη συνείδηση αυτή. Εμείς όμως δεν έχουμε αισθανθεί ακόμη πλήρως την αξία αυτή του ανθρώπου, και γι’ αυτό παρακάμπτουμε τον δρόμο της διαμορφώσεως μας, της αυξήσεως μας εν Πνεύματι Αγίω. Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να δικαιώσουμε την ανθρωπότητα… Και με τον τρόπο αυτό ο Χριστός, ταυτόχρονα Θεός και Άνθρωπος, δικαιώνει τον Θεό μπροστά στον κόσμο, φανερώνοντας στον κόσμο την άπειρη αγάπη του Πατέρα, ενώ δικαιώνει και τον άνθρωπο μπροστά στον Θεό, δείχνοντας στον Θεό Πατέρα τη γνήσια μορφή του ανθρώπου.

Η δικαίωση όμως αυτή δεν είναι «νομική», όπως πολλοί χριστιανοί τείνουν να νομίζουν, αλλά εντελώς άλλης τάξεως. Μετά από τόσα πολλά χρόνια αδιάκοπης σχεδόν αλληλοεξοντώσεως των ανθρώπων επάνω στη γη, για την οποία δικαιολογούνται όλοι αδιάκοπα μπροστά στον ίδιο τον εαυτό τους, είναι αδύνατο να περιμένουμε ότι αυτοί θα τολμήσουν να ατενίσουν το ύψος του Ουρανού και να ονομάσουν τον Θεό Πατέρα τους. Στις ημέρες μας η «αποκτήνωση» του κόσμου έλαβε φοβερές διαστάσεις.

Η έκπτωση από την αυθεντική χριστιανική πίστη έχει γίνει καθολικό φαινόμενο. Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι η «αποστασία». Φοβάμαι λοιπόν ότι μόνο η αύξηση των συμφορών μπορεί τώρα να οδηγήσει τους ανθρώπους στα παθήματα εκείνα που θα φανούν πραγματικά κρίσιμα, και τα οποία θα διεγείρουν σ’ αυτούς πάλι την ικανότητα να αντιληφθούν την πρωταρχική τους φύση κατ’ εικόνα Θεού. Τότε θα βασιλεύσει η ειρήνη στη γη. Όσο όμως οι άνθρωποι παραμένουν όμοιοι με τα άγρια θηρία, δεν πρέπει να αναμένουμε ειρήνη επάνω στη γη. Είναι μάταιες όλες οι προσπάθειες με τις οδούς της διπλωματίας και με άλλα παρόμοια μέσα για την αποτροπή της συμφοράς του πολέμου. Είναι πρωτίστως απαραίτητη η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, απαραίτητη η «ανθρωποποίηση» του θηριώδους αυτού κόσμου.

Καταλαβαίνεις ότι τα γραφόμενά μου είναι μόνο μικροί υπαινιγμοί, σύντομα αποσπάσματα από την εικόνα που παρουσιάζεται στον νου μου, ιδιαίτερα κατά τις ώρες της Λειτουργίας, της αιώνιας αυτής θυσίας για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Βέβαια θα ήθελα να συνομιλώ μαζί σου επί ώρες για τα ζωτικά αυτά θέματα, αλλά να που δεν μας δόθηκε αυτό στις ημέρες μας.

Αρχιμ. Σωφρονίου
«Γράμματα στη Ρωσία»
Εκδόσεις Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ

xristianos.gr


Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2014

Η αγάπη δεν ζητιέται μα γεννιέται ...




Ο Γέροντας είπε μια μέρα σε μία πνευματική του κόρη:
Έλα κοντά μου να σου πω ένα μυστικό. Αυτό αν εφαρμόσεις, θα δεις τον άντρα σου να έρχεται και να σε αναζητά, όπου είσαι, χωρίς να ξέρει γιατί, και θ’απορεί κι ο ίδιος. Το μυστικό είναι τούτο: Να προσεύχεσαι γι αυτόν μυστικά. Έτσι, μυστικά θα πηγαίνει η αγάπη σου και θα τον καλεί. Μη του λες

τη λέξη σ’ αγαπώ, αλλά προπάντων μην απαιτείς να σου τη λέει. Η αγάπη δεν ζητιέται μα γεννιέται. Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται. Να τυλίγεις τον αγαπημένο σου με θαλπωρή μυστικά δια της προσευχής. Τότε, κι ο πιο εύθικτος χαρακτήρας δεν αντιδρά. Η μυστική μετάδοση της αγάπης διώχνει τις φοβίες της δέσμευσης και καταπίεσης, και οι ευθύνες του γίνονται ελαφρές και κάποτε αγαπητές. Ένας κόκκος ανιδιοτελούς αγάπης να υπάρχει μέσα μας, έρχεται σιγά-σιγά η χάρη και τον κάνει να πετάξει δυο φυλλαράκια. Γρήγορα μετά μεγαλώνει.

ΠΗΓΗ: ΟΙΝΟΝ ΟΥΚ ΕΧΟΥΣΙ....
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ

http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2014/10/blog-post_127.html

Ένα ποίημα για την αγία Brigid (Μπριγκίτα) της Ιρλανδίας




Ένα ποίημα για την αγία Brigid (Μπριγκίτα) της Ιρλανδίας

Ένα υπέροχο ποίημα αφιερωμένο στην αγία  Brigid μας λέει για τα πράγματα τα οποία επιθυμούσε περισσότερο. Εάν δεν έχει γραφτεί από την ίδια την αγία, τότε σίγουρα έχει γραφτεί από κάποιον που την αγαπούσε και γνώριζε πολύ καλά την αγαθή φύση της:

Θα ευχόμουν μια μεγάλη λίμνη από ζύθο για τον Βασιλέα των Βασιλέων.
Θα ευχόμουν η οικογένεια του Παραδείσου να πίνει αιώνια.
Θα ευχόμουν οι άνθρωποι του Παραδείσου να επισκέπτονταν το σπίτι μου.
Θα ευχόμουν να τους δοθούν δοχεία γεμάτα γαλήνη.
Θα ευχόμουν να χαίρονται καθώς θα πίνουν.
Θα ευχόμουν ο Ιησούς να ήταν εδώ ανάμεσα τους.
Θα ευχόμουν οι τρεις Μαρίες να ήταν εδώ.
Θα ευχόμουν οι άνθρωποι του Παραδείσου από κάθε μεριά να ήταν εδώ.
Θα ευχόμουν να ήμουν σε ένα σπίτι που θα ανήκε στον Χριστό και να πλήρωνα σε αυτόν την διαμονή μου, έτσι όταν θα είχα κάποιο πρόβλημα θα μου έδινε μια καλή ευλογία.
   
Λέγεται πως ο Κύριος πρόσφερε στην  Brigid οτιδήποτε ζητούσε και εκείνο που επιθυμούσε ήταν πάντα το ίδιο «να ικανοποιήσει τους φτωχούς, να εκδιώξει κάθε κακουχία και να σώσει κάθε θλιμμένο άνθρωπο». Φαίνεται πως στην αγάπη της για τους άλλους η αγία Brigid πραγματικά ξεχνούσε τον εαυτό της και άφηνε την αγάπη και την πρόνοια του Θεού να την συντηρεί.

αγγλικό κείμενο http://www.roca.org/OA/107/107e.htm

μετάφραση orthodoxy-rainbow  





Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Οι αιτίες των λογισμών

Οι αιτίες των λογισμών

Η κίνηση των λογισμών στον άνθρωπο σε τέσσερις αιτίες οφείλεται.
Πρώτη αιτία είναι το φυσικό θέλημα του σώματος (της σαρκός), δεύτερη είναι η φαντασία που προκαλούν τα αισθητά πράγματα του κόσμου, που ακούμε και βλέπουμε, τρίτη είναι οι εμπειρίες που είχαμε στη ζωή μας και τα παραστρατήματα της ψυχής, που τριγυρίζουν στο νου μας, και τέταρτη...

οι προσβολές των δαιμόνων, που εκμεταλλεύονται τις παραπάνω τρεις αιτίες και μας πολεμούν να μας ρίξουν σε όλα τα πάθη. Γι΄αυτό ο άνθρωπος, μέχρι να πεθάνει, δεν μπορεί να είναι χωρίς πειρασμούς και χωρίς πόλεμο. Σκέψου τώρα και κρίνε: Προτού να φύγει ο άνθρωπος απ΄αυτή τη ζωή, είναι ενδεχόμενο να καταργηθεί μία από τις τέσσερις αυτές αιτίες; Και ακόμη:

Είναι δυνατό, το σώμα μας να μην αναγκασθεί να επιθυμήσει κάποιο από τα κοσμικά πράγματα;

Εάν λοιπόν είναι παράλογο να σκεφθούμε κάτι τέτοιο για το σώμα μας, μια και η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη από τα πράγματα του κόσμου, είναι επόμενο ότι τα πάθη παίρνουν αφορμές και δουλεύουν σε κάθε ζωντανό άνθρωπο, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει. Γι΄αυτό είναι ανάγκη κάθε άνθρωπος να προφυλάγεται μήπως και πέσει όχι σε ένα μόνο πάθος, που τον πολιορκεί συνεχώς, ούτε σε δύο, αλλά και σε περισσότερα, επειδή φοράει αδύνατο σώμα. Όσοι νίκησαν τα πάθη με την άσκηση στις αρετές, αν και ενοχλούνται από τους λογισμούς και από τις προσβολές των τεσσάρων αίτιων που αναφέραμε, παραμένουν ανίκητοι. Κι αυτό, γιατί έχουν μέσα τους τη δύναμη του Θεού και αρπάζεται ο νους τους σε μνήμες άγιες και θεϊκές. (319)

«ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ  από την ασκητική εμπειρία του Αγίου ΙΣΑΑΚ του Σύρου»

http://www.agioritikovima.gr

Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2014

Παρουσίαση του Ορθόδοξου γυναικείου μοναστηριού της αγίας Μαρίας και της αγίας Μάρθας (αδερφές του Λαζάρου) που βρίσκεται στις Η.Π.Α

Παρουσίαση του Ορθόδοξου γυναικείου μοναστηριού της αγίας Μαρίας και της αγίας Μάρθας (αδερφές του Λαζάρου) που βρίσκεται στις Η.Π.Α στην περιοχή Wagener στην Νότια Καρολίνα.






 

Η εικόνα της αγίας Μαρίας και της αγίας Μάρθας που βρίσκεται στο μοναστήρι



Η μπροστινή πόρτα










η γύρω φύση




το εκκλησάκι του μοναστηριού



ο κήπος του μοναστηριού


ο δενδρόκηπος του μοναστηριού







οι πάπιες του μοναστηριού


Corelli

Mancini

Makiko

Lady


τα κατοικίδια του μοναστηριού





εικόνα της αγίας Μπριγκίτας της Ιρλανδίας του μοναστηριού



το μαγαζί του μοναστηριού με διάφορα αντικείμενα προς πώληση (πνευματικά βιβλία, εικόνες κ.α)












το ερημητήριο του μοναστηριού όπου μπορεί κάποιος να περάσει κάποιες μέρες μένοντας μόνος του σαν ερημίτης. Ονομάζεται ερημητήριο της Θεοτόκου της Γερόντισσας.



Η εικόνα της Θεοτόκου της Γερόντισσας που βρίσκεται στο μοναστήρι στο μικρό ερημητήριο.






φωτογραφία μετά από την Θεία Λειτουργία












στο μοναστήρι φτιάχνουν τα δικά τους κεριά και τα πουλάν στο μαγαζί που ονομάζεται «το μαγαζί με τα κεριά του Αγίου Ιωσήφ», που βρίσκεται στο μοναστήρι


για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του μοναστηριού:   http://www.saintsmaryandmarthaorthodoxmonastery.org/candles.html






   

   



Τό ΟΧΙ τοῦ κλήρου στό ἔπος τοῦ 1940

Εὐδοξία Αὐγουστίνου. Φιλόλογος - Θεολόγος



Ἀναμφισβήτητα τό ἔπος τοῦ 1940 ἀνήκει σέ ὅλους τους Ἕλληνες. Ὅλος ὁ λαός μας τότε ἑνωμένος μέ μία ψυχή, χωρίς κανένα δισταγμό, ὄρθωσε τό ἀνάστημά του στόν ὁρμητικό χείμαρρο τοῦ φασισμοῦ καί τοῦ ναζισμοῦ. Ἔτσι, ἀπό αὐτήν τήν τιτάνια μάχη, πού ξεκίνησε τή Δευτέρα 28 Ὀκτωβρίου 1940, δέν θά ἦταν δυνατό νά ἀπουσιάζει ἡ Ἐκκλησία μας, ὁ ρόλος τῆς ὁποίας σήμερα μονίμως ἀγνοεῖται ἤ συστηματικά ἀποσιωπᾶται. Καί, ὅπως πάντοτε, ἔτσι καί τό 1940 ἔσπευσε νά καταγράψει μέ πράξεις ἡρωισμοῦ καί ἀντίστασης τήν ἀπροσκύνητη θέλησή της καί νά φανεῖ ἄλλη μία φορά ὁ φύλακας ἄγγελος τοῦ πονεμένου λαοῦ καί ὁ θύλακας τῆς σωτηρίας του.

 Μέ τήν κήρυξη τοῦ πολέμου ἡ ἱερά Σύνοδος ὑπό τήν προεδρία τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσάνθου ἐξέδωσε διάγγελμα πρός τόν λαό: «Ἡ Ἐκκλησία εὐλογεῖ τά ὅπλα τά ἱερά καί πέποιθεν ὅτι τά τέκνα τῆς Πατρίδος εὐπειθῆ εἰς τό κέλευσμα Αὐτῆς καί τοῦ Θεοῦ, θά σπεύσωσιν ἐν μιᾷ ψυχῇ καί καρδίᾳ νά ἀγωνισθῶσιν ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν καί τῆς ἐλευθερίας καί τιμῆς, καί... θά προτιμήσωσι τόν ὡραῖον θάνατον ἀπό τήν ἄσχημον ζωήν τῆς δουλείας... Ἐπιρρίψωμεν ἐπί Κύριον τήν μέριμναν ἡμῶν...».
Τότε, χωρίς χρονοτριβή, ὀγδόντα τέσσερις κληρικοί ὅλων τῶν βαθμίδων ἐγκαταλείποντας τίς ἄλλες ἐπείγουσες ὑποχρεώσεις καί διακονίες τους σκαρφάλωσαν χωρίς ποτέ κάποιοι νά ἐπιστρέψουν στά βουνά τῆς Βορείου Ἠ πείρου, γιά νά ἐνισχύσουν τόν ἕλληνα στρατιώτη μέ τά πύρινα κηρύγματά τους, τήν ἐξομολόγηση, τή θεία Λειτουργία. Συμπορεύθηκαν μαζί του στή δόξα, μά καί στήν ὀδύνη καί στή θανή. Πόσες φορές δέν δρόσισαν τά φρυγμένα χείλη τῶν στρατιωτῶν, δέν σκούπισαν τά δάκρυα καί τόν ἱδρώτα τους, περιθάλποντας τούς ἥρωες, σάν νά ’ταν δικοί τους! Κι ἄλλοτε πάλι νεκροστόλισαν καί κήδευσαν τούς λιονταρόψυχους πού θυσιάστηκαν στό πεδίο τῆς μάχης.
 Κι ὅταν τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1941 οἱ Γερμανοί μπῆκαν νικητές στήν Ἑλλάδα, πάλι ἡ Ἐκκλησία ἐπωμίσθηκε τό μεγάλο βάρος γιά τή διάσωση τοῦ λαοῦ. Πρῶτος σήκωσε τή σημαία τῆς Ἀντίστασης ὁ «ὑπέρτατος πνευματικός ἡγέτης» ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος. Ἀρνήθηκε νά συμμετάσχει στήν ἐπιτροπή παράδοσης τῆς πόλης τῶν Ἀθηνῶν ἀρνήθηκε νά τελέσει Δοξολογία στόν μητροπολιτικό ναό τῶν Ἀθηνῶν ἀρνήθηκε νά ὁρκίσει τήν κατοχική Κυβέρνηση Τσολάκογλου, μέ τίμημα τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τόν θρόνο του.
 Διάδοχός του ὁ «φιλόστοργος καί ἄκαμπτος πατριώτης» Δαμασκηνός ἀποδείχτηκε μεγάλη καί ἡγετική προσωπικότητα. Ἵδρυσε τόν Ἑλληνικό Ὀργανισμό Χριστιανικῆς Ἀλληλεγγύης (Ε.Ο.Χ.Α.) καί ἀπηύθυνε ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις στόν ἀνά τόν κόσμο Ἐρυθρό Σταυρό γιά ἀποστολή βοήθειας πρός τόν κακουχούμενο ἑλληνικό λαό.
 Περιδιαβαίνοντας τά μονοπάτια τῆς ἱστορίας κλίνουμε εὐλαβικά τό γόνυ μπροστά στή μεγαλοσύνη τῶν Πατέρων μας: Ὁ θαρραλέος μητροπολίτης Ἰωαννίνων Σπυρίδων Βλάχος ἀπό τήν πρώτη στιγμή βρέθηκε στό Μέτωπο καί μπῆκε πρῶτος μαζί μέ τούς στρατιῶτες στό ἐλεύθερο Ἀργυροκάστρο. Ὁ μητροπολίτης Μυτιλήνης Ἰάκωβος ὁ Α΄, ὅταν οἱ Γερμανοί εἰσῆλθαν στήν πόλη τῆς Μυτιλήνης, ἐνώπιον τοῦ ἀνώτατου γερμανοῦ στρατιωτικοῦ διοικητῆ δήλωσε τεταγμένος ἀπό τόν Θεό νά προστατεύει τό ποίμνιό του.
Ὁ μητροπολίτης Δημητριάδος Ἰωακείμ, μετά τούς βομβαρδισμούς πού ὑπέστη ὁ Βόλος μένει ἐκεῖ, συγκακουχούμενος μέ τόν λαό τοῦ Θεοῦ προσπαθώντας νά τόν ἐμπνεύσει. Ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος στήν ἀπαίτηση τοῦ στρατιωτικοῦ διοικητῆ νά τοῦ ὑποδείξει ὁμήρους προσῆλθε στή γερμανική Κομμαντατούρ μέ κάποιους ἱερεῖς καί δήλωσε: «Ἐμεῖς εἴμεθα οἱ ζητηθέντες ὅμηροι».
 Πόσα ἐπίσης χρωστᾶ τό Αἴγιο στόν ἀρχιμανδρίτη Κωνστάντιο Χρόνη (μετέπειτα Ἀλεξανδρουπόλεως), ὁ ὁποῖος τό ἔσωσε ἀπό ὁλοκληρωτική καταστροφή, ὅταν ὁ γερμανός στρατιωτικός διοικητής τό ἀπειλοῦσε μετά τίς σφαγές στά Καλάβρυτα. Ὁ μετέπειτα μητροπολίτης Τρίκκης καί Σταγών Διονύσιος Χαραλάμπους, ἐνῶ βρισκόταν ἔγκλειστος στό στρατόπεδο συγκεντρώσεως τῶν Γερμανῶν «Π. Μελᾶ» στή Θεσσαλονίκη, τοῦ ἐξασφαλίσθηκε ἡ δυνατότητα νά ἐλευθερωθεῖ. Δέν τή δέχθηκε. Ἔμεινε μέ τούς συγκρατούμενούς του, γιά νά τούς ἐνισχύει. Ὁδηγήθηκε στό Ἄουσβιτς καί ἔφθασε «παραπλήσιον θανάτου». Ὁ ἀρχιμανδρίτης Διονύσιος Παπανικολόπουλος, μετέπειτα μητροπολίτης Ἐδέσσης καί Πέλλης τή Μεγάλη Πέμπτη τοῦ 1941 μέ τά φλογερά του λόγια κατάφερε νά σώσει ἀπό τούς βομβαρδισμούς καί τόν ἐξευτελισμό τό ἱστορικό θωρηκτό «Ἀβέρωφ».
  Ἀλλά καί «ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης», γράφει ὁ Στέφανος Μυλωνάκης «οὐδέποτε οὐδαμῶς ὑστέρησεν εἰς ἐκδηλώσεις πατριωτισμοῦ, θυσίας καί ὁλοκαυτωμάτων... Ἅπαντες... εὑρέθησαν ἀμέσως εἰς τάς ἐπάλξεις καί προμαχώνας τῆς προσφιλοῦς πατρίδος... Βλέπομεν καί πάλιν ἐπισκόπους τραυματιζομένους... φυλακιζομένους... τυφεκιζομένους πλήν οὐδέποτε ἐνδίδοντας ἤ ὑποχωροῦντας».
Στόν ἀγώνα ἀκόμη συμμετεῖχαν δυναμικά καί τά μοναστήρια μας, πού πάντοτε στάθηκαν οἱ κυματοθραῦστες τῶν βαρβαρικῶν ἐπιθέσεων. Κάποια καταστράφηκαν ἀπό τούς κατακτητές, ἄλλα λεηλατήθηκαν, πυρπολήθηκαν, ἀνατινάχθηκαν, πλήρωσαν βαρύ τόν φόρο τοῦ αἵματος. Ἰδιαιτέρως ἀναφέρουμε τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῆς Ὕδρας, τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στή Σπάρτη, τῆς Δαμάστας στή Λαμία, τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου καί τῆς Ἁγίας Λαύρας, τῆς Βελλᾶς στά Ἰωάννινα πού μετατράπηκε σέ Νοσοκομεῖο.
 Ἀτελείωτο τό συναξάρι τῶν ἐθνομαρτύρων κληρικῶν μας, πού προμάχησαν γιά νά ἀναπνέουμε ἐμεῖς τόν ζείδωρο ἄνεμο τῆς ἐλευθερίας!
Γιά τίς τόσες ὅμως θυσίες καί τήν «κένωση» τήν ὁποία ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία μας, χάριν τοῦ Γένους μας, δέχεται διαρκῶς ταπεινώσεις καί ἀμφισβητήσεις ἀπό ἐκείνους πού κατά λόγον δικαιοσύνης τῆς χρωστοῦν εὐγνωμοσύνη. Ἄς μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεός γιά τήν ἀφροσύνη μας καί τά ὀλέθριά μας λάθη.


Περιοδικό “Απολύτρωσις”

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/10/1940.html

Υπέροχες προσωπογραφίες γερόντων από τον καλλιτέχνη Αντώνιο Μπυλίμπαση (βίντεο)

Δείτε το βίντεο με τα έργα του παρακάτω:

Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2014

Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ




Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του.
Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε - όπως και τώρα λένε κάποιοι - «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά».
Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.

Άκουσε πώς ο μεγάλος Παύλος, ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πώς μιλά:
«᾿Εν τῇ πρώτῃ μου ἀπολογίᾳ οὐδείς μοι συμπαρεγένετο, ἀλλὰ πάντες με ἐγκατέλιπον· μὴ αὐτοῖς λογισθείη· ὁ δὲ Κύριός μοι παρέστη καὶ ἐνεδυνάμωσέ με, ἵνα δι' ἐμοῦ τὸ κήρυγμα πληροφορηθῇ καὶ ἀκούσῃ πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἐρρύσθην ἐκ στόματος λέοντος » ( Β’ Τιμ. 4, 16-17 ).
Βλέπεις, λοιπόν, πόσο άγια σκέφθηκε και μίλησε ο δούλος του Χριστού Παύλος σ’ εκείνες τις πρώτες μέρες, όταν στον κόσμο δεν υπήρχε ακόμα ούτε ένας χριστιανικός ναός, ούτε ένας χριστιανός άρχοντας! Ενώ σήμερα όλη η γη είναι στολισμένη με χριστιανικούς ναούς και οι χριστιανοί απαριθμούνται σε κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια.

Μη λυπάσαι, λοιπόν, επειδή αισθάνεσαι μοναξιά στον δικό σας τόπο. Αν αισθάνεσαι σαν να είσαι στην έρημο, όπως γράφεις, γνώριζε ότι πολλοί στην έρημο σώθηκαν. Αλλά όλοι αυτοί οι ερημίτες του Θεού ανήλθαν στη μεγάλη κοινωνία του Θεού και των αγγέλων του Θεού.
Υπήρχαν άνθρωποι που για πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν είδαν ανθρώπινο πρόσωπο και όμως δεν έλεγαν «είμαστε μόνοι»! Αφού ο Θεός ήταν μαζί τους και αυτοί με τον θεό. Μπορείς να ζήσεις χωρίς κανέναν και χωρίς τίποτα∙ χωρίς τον Θεό όμως δεν μπορείς. Αυτή είναι η δική τους μαρτυρία που την παρέδωσαν στην Εκκλησία ως κάποιο κεφάλαιο δικό της.
Δεν είναι γνωστό εάν κάποιος άθεος μπόρεσε να επιζήσει επί πενήντα χρόνια σε πλήρη μοναξιά στην έρημο. Αυτό δεν έχει σημειωθεί στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Δεν είναι σε θέση ένας άθεος να πράξει κάτι τέτοιο. Σε κάποιον σαν αυτόν είναι βαρετό να ζει μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων και ακόμα πιο μονότονο - ακόμα και αδύνατο - έξω από την κοινωνία.
Διότι ο άθεος αναζητά τους ανθρώπους για να τους κεντρίσει την καρδιά με την αθεΐα του και να θρέψει τον εαυτό του με τον πόνο τους. Αλλά στην έρημο ποιόν να βρει να φάει παρά μόνον τον ίδιο του τον εαυτό; Και με ποιανού τον πόνο να τραφεί παρά με τον δικό του;
Γι’ αυτό απογείωσε τις σκέψεις σου στα πνευματικά ύψη όπου κατοικεί Εκείνος που μόνος Του είναι η μεγαλύτερη και τρυφερότερη κοινωνία από κάθε ανθρώπινη κοινωνία.
Εκείνον να υπηρετείς, μ’ Εκείνον να συναναστρέφεσαι, σ’ Εκείνον να μιλάς , για Εκείνον αγωνίσου, Εκείνον αγάπα με όλη σου την καρδιά, με όλον τον νου σου.
Εκείνος θα βρει τρόπους να ανοίξει τα μάτια των γειτόνων σου και την καρδιά τους, ώστε να εμφανίσει σ’ αυτούς τη ζωντανή πίστη σ’ Αυτόν. Τότε στον τόπο σου θα ψάλλεται η δόξα του Θεού όχι μόνον από έναν σολίστ, όπως τώρα, αλλά από μία χορωδία.
Ειρήνη και υγεία από τον Θεό.


 «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δεν φτάνει μόνο η πίστη…
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄» εκδόσεις «εν πλω

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/10/blog-post_88.html

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

Ο Σταυρός του Αγίου Kevin (Κέβιν)



Ο σταυρός του αγίου Kevin είναι ένα ωραίο δείγμα ενός απλού σταυρού  αξιοσημείωτα σκαλισμένου από μια πέτρα γρανίτη. Τα χέρια του σταυρού είναι πάνω από ένα μέτρο σε μάκρος.  Έχει 2,5 μέτρα ύψος περίπου. Ίσως να σημείωνε τα όρια του κοιμητηρίου δίπλα στο οποίο βρίσκεται το ονομαζόμενο σπίτι του ιερέα.


Μια τοπική παράδοση η οποία έχει να κάνει με τον σταυρό του αγίου Kevin λέει πως  όποιος αγκαλιάσει τον σταυρό μπορεί να ζητήσει από τον άγιο να του εκπληρώσει κάποια επιθυμία του.

Ο σταυρός βρίσκεται στην μονή του αγίου Kevin στο Glendalough της Ιρλανδίας.

 



O Άγιος Πορφύριος μιλά για τον Αντίχριστο και το 666!

agios

Τα παρακάτω λόγια ανήκουν στον Ιερομόναχο Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη και εμπεριέχονται στο βιβλίο «Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου».

Σήμερα ειδικά που πολύς ο λόγος περί Αντίχριστου και 666, τα λόγια του Αγίου Πορφυρίου μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ…

Μια μέρα τον ρώτησα στο κελί του: “Γέροντα, πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το 666, για την έλευση του αντιχρίστου, που πλησιάζει -μερικά μάλιστα ισχυρίζονται ότι ήδη ήλθε, για το ηλεκτρονικό χάραγμα του δεξιού χεριού ή του μετώπου, για τη σύγκρουση Χριστού και αντίχριστου και τη συντριβή του τελευταίου, για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Εσείς τι λέτε γι’ αυτά;”.

Ο Γέροντας απάντησε: “Τι να πω; Εγώ δεν λέω ότι είδα την Παναγία, ότι θα γίνει πόλεμος και άλλα τέτοια. Ξέρω ότι θα έρθει ο αντίχριστος, ότι θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλά πότε δεν ξέρω. Αύριο; μετά χίλια χρόνια; δεν ξέρω. Όμως δεν ανησυχώ γι’ αυτό. Διότι ξέρω ότι η ώρα του θανάτου είναι για τον καθένα η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Και η ώρα αυτή είναι πολύ κοντά”.

Το 666 και ο αντίχριστος

Μου είχε πει: “Πατέρα Αθανάσιε (με πήρε από το χέρι έτσι σφικτά), εγώ είμαι τυφλός τώρα, τα μάτια μου τα σωματικά δεν λειτουργούν, γιατί έχω καρκίνο στην υπόφυση, έχω όμως τα πνευματικά μάτια και βλέπω. Πριν φύγεις, θέλω να μου πεις. Τι είπε ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;” . Ήταν εκείνες τις μέρες μετά το Τσερνομπίλ. Ο κόσμος ήταν αναστατωμένος και πήγαινε κατά δεκάδες κάθε μέρα, ιδιαιτέρως στον πατέρα Πορφύριο που ήταν κοντά στην Αθήνα, και αναστατωμένοι τον ρωτούσαν: “Τι θα γίνει; Θα έρθει ο αντίχριστος να μας σφραγίσει με το 666;”.

Και με ρώτησε: “Για πες μου, παιδί μου, τι λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;”. Του λέω: “Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη προχθές να μην ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση με τον Χριστό και του αντιχρίστου να μην του δίνουμε πολλή σημασία, γιατί εκείνος θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός”.

Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε: “Τι λες παιδί μου, τι λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι έναν πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου. [...] “Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος. Δε μου λες; Εδώ που κάθομαι στο κρεβάτι μπορείς να καθίσεις εσύ;” . Του λέω: “Όχι, Γέροντα” . Μου λέει: “Γιατί;”. Του απάντησα: “Διότι, εάν καθίσω πάνω σας, θα σας πλακώσω”. Μου λέει: “Πότε μπορείς να καθίσεις;”. Του λέω: “Όταν φύγετε εσείς, Γέροντα, μπορώ να καθίσω εγώ”. Μου λέει: “Ακριβώς, παιδί μου, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό μας, μπορεί να έρθει ο αντίχριστος; Μπορεί να μπει καμιά άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας; Γι’ αυτό σήμερα, παιδί μου, δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο. Όταν βάλουμε τον Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισος. Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε, παιδί μου, να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν τον φοβόμαστε. [ ...] Γιατί, παιδί μου, τους πρώτους μάρτυρες τους είχαν βάλει στα θηρία κι έκαναν τον σταυρό τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια. Τους είχαν στη θάλασσα, έκαναν το σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γη και περπατούσαν. Τους είχαν μέσα στη φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά. Ευλογημένο μου παιδί, τι είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στον Χριστό; Το σταυρό μας; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι παιδί μου, να πεις και στον Γέροντα. Και συ να πεις στους ανθρώπους να μη φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαστε παιδιά της Εκκλησίας” .

Αυτό το πράγμα μου έκανε πάρα πολλή εντύπωση. Και μου πρόσθεσε: “Να σου πω κάτι;”. Λέω: “Γέροντα, παρακαλώ”. “Ο Πατριάρχης Δημήτριος πώς ήρθε στην Αθήνα;”. Του λέω: “με το αεροπλάνο”. “Ε, καλά, ξέρω πως ήρθε με το αεροπλάνο. Κολυμπώντας ήρθε ο άνθρωπος; Με τι ντοκουμέντα ήρθε;”. Του λέω: “Με διαβατήριο, Γέροντα”. -“Ελληνικό ή τουρκικό;”. Του λέω: “Δεν ξέρω”. -“Ε, μου κάνεις και τον σοφό. Με τουρκικό ήρθε. Και ποιο είναι το εθνόσημο της Τουρκίας, ξέρεις;”. Του λέω: “Δεν ξέρω, Γέροντα”. -“Ε, τότε το παράκανες, δεν ξέρεις το εθνόσημο της Τουρκίας; Είναι η ημισέληνος. Και ξέρεις πώς ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ;” Του λέω: “Όχι, Γέροντα”. -“Ε, να πάρω το πτυχίο σου και να το σχίσω. Τι θεολόγος είσαι εσύ;” [...] “Η ημισέληνος είναι σημείο του αντιχρίστου. Εάν είναι σημείο του αντιχρίστου η ημισέληνος και ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του το σημείο του αντίχριστου (και στις σφραγίδες τους, πόσες σφραγίδες βάζουν μέσα έξω;), πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος; Όχι, ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα! Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα. Έτσι να πεις στον Γέροντα και έτσι να λες στους ανθρωπους: ούτε τον αντίχριστο να φοβόμαστε ούτε το 666″.

http://www.pentapostagma.gr

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Πρόσωπο με πρόσωπο με έναν Άγιο! (Αληθινή Μαρτυρία)




“….Με βαθειά συγκίνηση θέλω να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που μου συνέβη πριν 45 χρόνια στη Μονή του Οσίου Δαβίδ.
Την εποχή εκείνη ζούσα με την οικογένειά μου στο χωριό Κοκκινομηλιά, ένα πανέμορφο χωριό της Β. Ευβοίας, ορεινό με θέα το γαλάζιο Αιγαίο.
Εκείνη την περίοδο υπηρετούσα ως ψάλτης στο αναλόγιο των ενοριών στη Κούλουρη και Μαρούλη, δύο γειτονικά μικρά χωριά με ξεχωριστή και αυτά ζωντάνια και ομορφιά.
Στις 31 Οκτωβρίου 1960 είχαμε αποφασίσει με την σύζυγό μου να πάμε στην Ιερά Μονή του Οσίου Δαβίδ για να προσευχηθούμε επειδή την άλλη ημέραήταν η γιορτή του Αγίου. Η μετάβαση τότε γινόταν ή με τα ζώα ή με τα πόδια.
Αιφνιδίως όμως το κοριτσάκι μας, αρρώστησε γεγονός που συνέβαλε στη ματαίωση του προσκυνήματος μας. Αν και κατά τη διάρκεια της νύχτας συνήλθε εν τούτοις η αναχώρηση μας για το μοναστήρι αναβλήθηκε.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1960, την παραμονή του Αγίου Νικολάου ξεκινήσαμε να πραγματοποιήσουμε το προσκύνημά μας. Στο μοναστήρι συναντήσαμε και άλλους 30 περίπου προσκυνητές από ένα κεντρικό χωριό της Ευβοίας, την Αγία Άννα.
Στην Ιερά Μονή βρισκόταν ως προσκυνητής και ο μακαριστός ηγούμενος της Μονής π.Κύριλλος, λαϊκός τότε με την μητέρα του, εκμεταλλευόμενος την άδεια του από το στρατό, όπου υπηρετούσε. Κατά τον Εσπερινό που τελέστηκε από τον πατέρα Ιάκωβο Τσαλίκη και τον πατέρα Γρηγόριο (που σήμερα βρίσκεται στην Αλόννησο), οι προσκυνητές από την Αγία Άννα μας πληροφόρησαν ότι μαζί τους είναι και ένα δωδεκάχρονο κορίτσι Γυμνασίου που συνομιλεί με τον Άγιο.
Η πρώτη επικοινωνία του έγινε στην Εκκλησία της Αγίας Άννας, όπου είχαν μεταφερθεί τα ιερά λείψανα του Οσίου Δαβίδ. Το δωδεκάχρονο κορίτσι έβλεπε τον Όσιο Δαυίδ και αυθόρμητα άρχισε διάλογο μαζί του.
Αυτό επαναλήφθηκε και στο μοναστήρι του Οσίου. Η έκπληξή μας ήταν μεγάλη. Παρακολουθούσαμε το διάλογο και από τις απαντήσεις συμπεραίναμε τι έλεγε στη μικρή ο Όσιος Δαυίδ.
Σημειωτέον πως δεν βλέπαμε ούτε ακούγαμε την φωνή του Αγίου.
Παραθέτω ορισμένα τμήματα από τον καταπληκτικό αυτό διάλογο που ειλικρινά σημάδεψε από τότε τη ζωή μας:
Ο Άγιος είπε,
–«Ο καθηγητής σου Μαντζ… είναι αμαρτωλός».
–«Όχι Όσιε, είναι πολύ καλός…» του απάντησε η κοπελίτσα.
–«Ναι, θα ’ρθει μια μέρα που θα μετανοήσει και στο κήρυγμά του θα πιστέψουν δύο χιλιάδες άνθρωποι» συμπλήρωσε ο Άγιος Δαυίδ.
Σε η ερώτηση του Αγίου, αν επιθυμεί να δει την κόλαση, η απάντηση του κοριτσιού ήταν καταφατική.
–«Ναι, θα ήθελα να δω την κόλαση και τους κολασμένους», (εδώ θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι το κορίτσι καθόταν και βρισκόταν σε κατάσταση έκστασης).
Αμέσως τότε βρέθηκαν στην κόλαση. Η κοπελιά τρόμαξε μ’ αυτά που αντίκρισε και ξεφώνησε:
–«Πάρε με Άγιε από εδώ, γιατί δεν αντέχω να βλέπω…»
Ρώτησε όμως τον Άγιο να εξηγήσει για μια φρικτή εικόνα που αντίκρισε.
–«Γιατί αυτή η γυναίκα τρώει το παιδί της;»
–«Επειδή το γέννησε και το σκότωσε, για αυτό το τρώει;» απάντησε ο Όσιος Δαυίδ.
Τότε ξανά παρακάλεσε τον Άγιο να φύγουν, διότι δεν άντεχε να βλέπει άλλο το φρικτό εκείνο θέαμα. Από τους μορφασμούς του προσώπου του κατανοούσες τη φρίκη που έβλεπε…
Ο Όσιος Δαυίδ τής είπε:
–«Θέλεις τώρα να δεις τους εκλεκτούς του Παραδείσου»;
–«Ναι, θέλω Όσιε» ήταν η απάντηση της μικρής. Αμέσως βρέθηκαν στον Παράδεισο.
–«Όσιε τού Θεού, τι λαμπρός που είναι ο Ήλιος εδώ και τι ωραία τριαντάφυλλα; Γιατί όμως τα τριαντάφυλλα είναι άλλα ανοιγμένα, άλλα μισοανοιγμένα και άλλα κλειστά»;
–«Τα ανοιγμένα είναι οι καθαρές ψυχές των χριστιανών, τα μισοανοιγμένα όχι και τόσο καθαρές και τα κλειστά οι άπιστες».
–«Όσιε, αυτοί με τα λευκά φτερά, γιατί σκουπίζουν τους δρόμους»;

O μακαριστός τώρα, γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης ο άνθρωπος τού Θεού, με την εικόνα τού Οσίου Δαβίδ με τον οποίο τακτικά καί ζωντανά συνομιλούσε…
–«Αυτοί είναι οι Άγγελοι και σκουπίζουν τους δρόμους για να περάσει η ψυχή του πατρός Ιακώβου» (ο πατήρ Ιάκωβος ήταν μαζί μας και τ’ άκουγε αυτά).
– «Και θα ’ρθει τώρα η ψυχή του πατρός Ιακώβου;
–«Θα αργήσει πολύ, γιατί πρέπει να εξομολογεί τον κόσμο…»
Τότε είδα τον γέροντα Ιάκωβο να σκουπίζει με ένα λευκό μαντήλι τα δάκρυά του…
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας ήλθε ένα λεωφορείο με 25 περίπου επιβάτες. Εισήλθαν στον Ιερό Ναό. Η ησυχία που επικρατούσε τους ώθησε την περιέργεια.
–Τι συμβαίνει, μας ρώτησαν.
Τους εξηγήσαμε πως ζούμε ένα θαύμα. Παρακολουθούμε μια συζήτηση του κοριτσιού με τον Άγιο Δαυίδ. Γέλασαν ειρωνικά και μας χλεύασαν…
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σταμάτησε η συνομιλία του κοριτσιού με τον Άγιο. Με απορία η κοπελίτσα απευθυνόμενη στον Άγιο ρωτά:
–«Όσιε, γιατί φεύγεις; μήπως οι ψυχές των χριστιανών δεν είναι καθαρές»;
–«Το πούλμαν που ήλθε τώρα με τα 25 άτομα είναι όλοι άθεοι; εκτός από μια γερόντισσα 85 περίπου ετών, η οποία είναι πολύ πιστή και χάριν αυτής της ψυχής έφτασε εδώ το πούλμαν;
–Τι είπες Άγιε;
–Στο πούλμαν υπάρχει και ένας Αθηναίος ψηλός και άκληρος που έχει ένα σκυλί που το ταΐζει καλύτερα από το παιδί του, ενώ πολλοί φτωχοί που έπεσαν στα χέρια του τους πέταξε στους δρόμους»; (τα λόγια τούτα του Αγίου συμπεραίνουμε από τις ερωτήσεις της κοπελίτσας…)
Ο άνθρωπος που περιέγραψε η κοπελιά ( ο Αθηναίος ), κατά σύμπτωση με πλησίασε και με ρώτησε:
–«Κύριε, τι είναι εδώ που ήλθαμε»;
Είναι το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, του είπα.
–«Μα αυτά που είπε το κορίτσι, αυτός που περιέγραψε είμαι εγώ. Πού ξέρει αυτό για μένα»;
Την στιγμή εκείνη πήρε την γυναίκα του και στάθηκαν μπροστά στην εικόνα του Αγίου λέγοντας:
–«Άγνωστε Άγιε, δεν σε ξέρω ποιος είσαι, αλλά σ’ ευχαριστώ που μέσα σ’ αυτή την ερημιά βρήκα τον Θεό μου».
Τότε το κοριτσάκι απευθυνόμενη προς αυτούς που είχαν εισέλθει στον Ιερό Ναό είπε:
–«Σας παρακαλώ, όσοι έχουν βαριά την συνείδησή τους ας βγουν έξω, διότι ο Άγιος δεν θέλει να τους βλέπει».
Οι επιβάτες του πούλμαν αναχώρησαν αφού δεν είχαν σκοπό και να μείνουν άλλο.
Μόλις έφυγαν, άρχισε πάλι η συζήτηση με τον Άγιο.
Ήταν πλέον περασμένα μεσάνυχτα.
–«Μη φεύγεις Όσιε, δεν κουράστηκα» είπε η κοπελίτσα και αμέσως συμπλήρωσε: «Α! θα ’ρθεις στις 3.00 η ώρα και θα κάνεις και θαύμα»;
Στη συνέχεια έτριψε τα μάτια του και απευθυνόμενη στη φίλη της που στεκόταν δίπλα της είπε:
–«Κοιμήθηκα»;
–«Ναι, σε είχε πάρει ο ύπνος» απάντησε εκείνη.
–«Συγχώρεσέ με Άγιε, ήλθα να σε προσκυνήσω και κοιμήθηκα» μονολόγησε. Τότε πράγματι καταλάβαμε ότι αυτά που προηγήθηκαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας τα αγνοούσε.
Εμείς όμως, με αγωνία περιμέναμε το θαύμα στις 3.00 π.μ. που είχε προαναγγείλει ο Άγιος. Ήταν 2:45 π.μ όταν οι καμπάνες του μοναστηριού άρχισαν να κτυπούν χαρμόσυνα. Πεταχτήκαμε έξω.
Κτυπούσαν μόνες τους!
Το γεγονός αυτό το εκλάβαμε ως το θαύμα που αναμέναμε. Εισήλθαμε πάλι στον Ναό. Το ρολόι έδειχνε 3:00.
Ξαφνικά η ματιά όλων μας επικεντρώθηκε στο πάνω μέρος του τέμπλου. Στο ύψος του μικρού παραθύρου στον λευκό τοίχο παρουσιάστηκε μια σκιά που τράβηξε σαν μαγνήτης την προσοχή μας. Διερωτηθήκαμε, τι είναι εκείνο πού προκαλεί αυτή τη μαύρη σκιά στον τοίχο;
Τότε είδαμε να προβάλλει το κεφάλι του Οσίου Δαβίδ, με τα λευκά γένια του, όπως ακριβώς είναι στην εικόνα η μορφή του. Φάνηκε ακόμη το πετραχήλι, καθώς και δύο, ή τρεις σταυροί από το πετραχήλι. Κουνούσε το κεφάλι του. Στο χέρι του κρατούσε το θυμιατό. Άρχισε να θυμιάζει. Τα κουδουνάκια του θυμιατού ακουγόντουσαν δυνατά…
Δάκρυα κατάνυξης πλημμύρισαν τους πάντες. Ικετεύαμε τον Άγιο να μας ελεήσει. Τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα. Ο Άγιος έπαιρνε το θυμιατό στο αριστερό χέρι και με το δεξί ευλογούσε τον κόσμο…
Ομολογώ ότι το θυμάμαι όσο ζω και δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την γλυκύτητα του προσώπου του. Μια γλυκύτητα που αγαλλίαζε την ψυχή μου.
Τη στιγμή που ο Άγιος έσκυψε και προσκυνούσε το κοριτσάκι φωνάζει δυνατά:
–«Παναγιά μου! Χριστέ μου! περνάει ο Χριστός, περνάει η Παναγία, ο Μ. Βασίλειος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Δημήτριος».Ανέφερε πλειάδα Αγίων για αρκετή ώρα.
Του λόγου μας διακρίναμε μόνο τον Όσιο Δαβίδ που έκανε αυτή την υπόκλιση. Εξ΄ αυτών που έλεγε το κορίτσι δεν βλέπαμε τίποτε.
Μέσα σε όλα αυτά οφείλω να σας διηγηθώ και ένα εξίσου σοβαρό περιστατικό που συνέβη στη σύζυγό μου την βραδιά εκείνη. Κρατούσε το μικρό μας κοριτσάκι στην αγκαλιά της όλη την νύχτα χωρίς να αισθάνεται κούραση. Σε μια στιγμή όμως που προσπαθούσε να δει καλύτερα, αισθάνθηκε ότι το μικρό έγινε φοβερά βαρύ.
Προσπάθησε να αφήσει κάτω το μικρό, αλλά εκείνο παρέμεινε στην αγκαλιά της χωρίς ωστόσο η ίδια να το κρατά.
Επί μία ώρα ο Όσιος Δαυίδ παρέμεινε ορατός δια γυμνού οφθαλμού μέσα στον Ναό του.
–«Παιδιά μου, ιδού ο Άγιος μας είναι εδώ κοντά μας. Να τον παρακαλείτε να σας βοηθάει πάντα. Ας αρχίσουμε όμως τώρα τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία» ( είπε ο π. Ιάκωβος Τσαλίκης ).
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας συνομίλησα με τον τότε φαντάρο φίλο μου και σημερινό Ηγούμενο της Μονής πατέρα Κύριλλο ( τότε Κωνσταντίνο ).
–«Είδες Κώστα- είπα- απόψε τι έγινε»;
–«Ναι Σταύρο, ζωντανά πράγματα αυτά, έχω συγκλονισθεί. Όπως βλέπεις είμαι στρατιώτης και αυτή τη στιγμή σου λέω πως όταν απολυθώ θα έλθω κατευθείαν εδώ και δεν θα πάω στο χωριό μου. Γιατί πλέον θέλω να υπηρετήσω τον Άγιο τον οποίο απόψε είδα με τα μάτια μου. Θα μείνω μοναχός στην Ιερά Μονή του Αγίου, διότι όπως είδες και συ τον είδα ζωντανό, τι άλλη απόδειξη θέλω».
Πράγματι έτσι και έγινε. Όταν απολύθηκε πήγε στο Μοναστήρι. Σήμερα είναι ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ.
Εύχομαι ολόψυχα να είναι πάντα Άξιος, να του δίδουν ο Όσιος Δαβίδ και ο Μακαριστός προκάτοχός του Ιάκωβος, δύναμη, κουράγιο και υγεία για να υπηρετεί τους πιστούς που προστρέχουν σε αυτό το λιμάνι, ώστε να βρουν την γαλήνη της ψυχής τους.

π. Σταύρος Αναγνώστου, εφημέριος Ιστιαίας Ευβοίας , αυτόπτης μάρτυς τού θαύματος

http://www.hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/10/blog-post_763.html

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

To Be Free or Not To Be: Welsh Christianity at the Crossroads




by Nun Nectaria (McLees)
Hieromonk Deiniol, the sole native Welsh Orthodox priest, the founder of the Wales Orthodox Mission, and pastor of the Church of All Saints in the North Wales mining town of Blaenau Ffestiniog, traveled with Road to Emmaus magazine in 2009 to ancient and little-known pre-schism shrines of the Welsh countryside. Along the way we talked of early Welsh Christianity, the effects of post-Reformation Calvinism, and the state of the Welsh Church today.
RTE: father, how did a native Welshman end up as an Orthodox priest in Blaenau Ffestiniog?
Fr. Deiniol: I originate from Anglesey, an island off the coast of North Wales, and I became Orthodox at the age of twenty, when I was living and studying in London. I became a monk in 1977, and was ordained a priest in 1979 by Metropolitan Anthony of Sourouzh, who gave me the task of opening an Orthodox church in North Wales. At that time, the nearest church was in Liverpool, which was very far for people from north-west Wales. After ordination I moved a few miles from where I was living to Blaenau Ffestiniog, where I’ve been for twenty-six years.
RTE: And what can you tell us about this remote and beautiful town?
Fr. Deiniol: The town of Blaenau Ffestiniog is a depressed post-industrial town in the middle of the mountains. It was a very busy town while the slate industry flourished, one of three or four such areas in north Wales, and in the 19th century, it employed many thousands of people. Unlike the other slate-mining areas in north Wales, extraction of the slate in Blaenau Ffestiniog took place underground. In other locations it was above ground, or at least in open pits, but here the slate was mined beneath the earth, and the conditions were terrible. Mines were often full of dust from blasting the slate, and smoke from the explosives.
The men worked in the dark with candles on their helmets. They were answerable to the mine’s steward and if they arrived at work a minute late they were sent home. They worked chained. A chain was fastened around their upper leg, and they were suspended from this chain, which was attached to a rod hammered into the slate face. In other countries, these working conditions are considered penal conditions, for example, in the old salt mines in Siberia. In the winter, the slate miners wouldn’t see the light of day. They started work before dawn and finished after dark.
Nevertheless, there was a sort of vibrant cultural life in those mining towns, partly due to the fact that these miners didn’t want bright young men to have to work in the same conditions. They would save money, for example, and gather pennies and subscriptions to send bright youngsters to the university. Many young men from that time owe a lot to their mining families and friends, who made sure that they didn’t have to go into the mines. In fact, those miners paid to set up the University of Wales.
In just such a way they built their nonconformist chapels, of which at one time there were forty-two in our town which, at its height, had a population of 12,000. Having all of these sectarian chapels was characteristic of Welsh society at the time.
That was the formative period for Blaenau Ffestiniog, but we have to realize that because the town is located very high up in the mountains at the end of a valley, in the normal course of events, no one would have thought of building a town there. It came into being only because of the slate mining industry, and is built in the shape of an inverted horseshoe—so you can be on one side of the town and look across the valley to the other side.
In addition to valuing culture, many people, of course, also valued their religious heritage, but as in most other places in North Wales, this was a very Calvinistic form of Protestantism. In the South Wales valleys, where coal mining was the dominant industry, Calvinism didn’t dominate in the same way. This is something we should return to when we analyze the logistics of what Orthodox mission involves in a post-Calvinist society.
RTE: When did the slate mining stop?

RTE: When did the slate mining stop?


St. Tanwg’s Church, Llandanwg



Fr. Deiniol: It hasn’t stopped; it continues, but on a much-reduced scale. People sometimes compare the North Wales slate-mining areas with the South Wales coal-mining valleys. If you go to a place called Tylotrstown in the Small Rhondda Valley, you wonder where does Tylotrstown end and where does the next town, Ferndale, begin?
These villages run into each other in a row, whereas in North Wales slate-mining towns were quite separate communities, particularly Blaenau Ffestiniog, and there is a certain air of isolation here. Also, of course, after the decline of the industry, it became a post-industrial town, which means that this town, which produced an income of millions of pounds from which the local people never benefited, then became a place of unemployment.
We have all the characteristics of the postindustrial communities of north-east England that are one hundred times our size, and the Pennsylvania coal-mining areas in the States: high degrees of social exclusion, substance abuse, family breakup, the break-down of social cohesion.
So this is the town I live in, a very poor town, high levels of unemployment and many people with a sense of hopelessness. Nevertheless, they wouldn’t think of turning to church, because the Calvinist legacy is a very negative one. I’m not saying that everything was bad about the chapels; the Nonconformist tradition produced a genuine Christian spirituality with a real love of Scripture, a real love of God, and very fine hymnography, but it had a shadow side, and this shadow side was Calvinism and its censoriousness, being very judgmental and placing people in categories. It wasn’t known for its compassion for the frail and vulnerable, or for those whose lives took a negative turn.
RTE: Scotland also has many adherents of Calvinism, doesn’t it?
Fr. Deiniol: It does, and Calvinism was also strong in parts of South Africa, but the form of Calvinism there is not as extreme as the form that dominated in Wales, where the belief in ‘Double Predestination’ was adhered to.
RTE: What is ‘Double Predestination’?
Fr. Deiniol: The Calvinist doctrine is that God has predestined people from before the creation of the world for redemption. ‘Double Predestination’ is the belief that God has predetermined and preordained not only who shall go to heaven, but who shall go to hell. In other words, He has brought some human beings into existence, having already determined that they shall go to hell for eternity. They maintain that He has done this in His infinite Wisdom and that the logical contradiction between that and God’s infinite love is not for us to question and understand. So, the God of love becomes, in their theology, a tyrannical and arbitrary monster, whose excesses are far worse than the worst tyrants of human history, who only tormented people for a limited period of time. The God of Calvinism creates some people in order that they should suffer for eternity.
RTE: And this not only severs any notion of free will, but I imagine that you would have to take care to appear “good” to prove that you are one of the saved, or is that too simplistic?



Abandoned church, Llandudno, North Wales.

Fr. Deiniol: No, that’s very accurate.
“How do we know who is saved?”
“Oh, by their fruits you shall know them.”
Accordingly, observable behavior becomes very important, and at a certain stage in the evolution of things, when conviction and faith are no longer so strongly present, this preoccupation with appearances becomes a very distinctive characteristic of these societies. That is certainly what I think happened in Wales. Also it means that people don’t look at the darker side of themselves, and don’t encounter their shadow. Darkness is then projected onto other people, so you have groups that are the scapegoats, the lowest of the low.
Communities are very hierarchical and there are people right at the bottom of the pile. In Wales, this emphasis on behavior also got linked up with the Temperance Movement, which, much as it may have been needed, divided the society into two—those who went to the chapel and those who went to the pub, those who drank and those who didn’t (or at least said they didn’t drink.)
To this very day, many Welsh people who go to the pub will not visit a church or chapel. The two locations are thought to be mutually exclusive locations, and those who frequent one of these places will usually hold the other place and its frequenters in contempt and think they will not be welcomed there! By now almost everybody does visit the pub, but the dichotomy persists and it is almost impossible to persuade people to visit a church. Furthermore, because every family was a ‘member’ of a Non-conformist chapel or of the Anglican parish Church, it means that people are still aware of their family ‘Church allegiance’.
They may still pay an annual fee for their family seat in a particular chapel, but never attend that chapel or any other place of worship, other than for baptisms, weddings, and funerals. However, they will use their ancestral allegiance to a particular denomination as a reason not to attend any other Church. An invitation to attend the Orthodox Church will therefore usually be met with a negative response. Typically, they might say ‘‘my ‘ticket’ (i.e. membership card which they maintain by payment of the rent for their seat in the chapel!) is in such and such a chapel.” Yet they may not have been there for 25 years.
Of course, as you’ve mentioned, Calvinism undermines any doctrine of free will. In fact they don’t believe in free will. Free will and predestination are opposing doctrines. This is perhaps what happens when you eliminate the role of the Mother of God from your theology, because it was of her own free will that she said,
“Be it unto me according to Thy will.”
At that point she was free to say, “No.” The redemption of the human race was in the balance at that moment. She could have said,
“This is too much, I can’t take this on,”
but instead she said,
“Be it unto me…”
So when you remove the Mother of God, and the very pivotal nature of her response, then the door is open to do away with the idea of free will in Christian theology, and the way is open for Calvinism. The Mother of God is our protection against Calvinistic doctrine. The Calvinistic doctrine that some are chosen for heaven, and others for hell, not only makes God seem very arbitrary, but it undermines any idea that God is the God of love and that our response to Him is a free and voluntary response.
RTE: In that case, you couldn’t possibly love Him yourself.
Fr. Deiniol: Yes—love is voluntary, not compulsory. We can only love God if we have free will. We might be frightened of Him, perhaps, or feel duty towards Him, but without free will we cannot love Him. Without free will our relationship with Him is not reciprocal. This attitude has created antipathy, and although people now don’t go to church, they know something—not theology, but the feel of Calvinism that permeates their culture. They keep their distance because they think they know what Christianity is, but it’s often a negative impression. For this reason, it would be easier to undertake a mission in Tibet than in a Calvinistic culture.
I imagine it will take a generation or two for people not only to consciously reject specific Calvinistic perspectives and teachings, but to rid themselves of its influence on their mentality. It has left behind a certain fatalism. These chapels have died very quickly. They are closing at the rate of one a week in Wales, which is a small country, and it’s as if people are glad to shake off the whole thing.
RTE: Do you think that after these generations pass, people will be ready to reconsider Christianity?

Fr. Deiniol: Because people free themselves doesn’t actually mean they will come to church, but that particular obstacle won’t be there. There will be other obstacles then. When people begin asking questions about the meaning of life, about the significance of things, they begin to touch on religious questions, but in general, people are not asking these questions, and I say this as one who has taught religious education for fifteen years here in Wales, and who has lived in this society most of his life.



RTE: Perhaps it’s a recovery period.
Fr. Deiniol: If it acts as a recovery period that would be very good. Of course, this is an attempt to provide some sort of diagnosis or analysis, and I’m not saying that I have answers as to what the strategy of the Orthodox Church in Wales should be. God does things in His way and His time, and it would be foolish of me to say,
“This is what we must do.”
But I think we won’t go far wrong if, for example, as Orthodox people in Wales, we try to demonstrate some care for people in their situations in life. for example, in our town there are high rates of unemployment. If our church can be instrumental in improving people’s lives so that they aren’t plagued by constant problems, this may be a way to show that God loves them and cares about them, and cares about their situations.
RTE: Do you have ideas as to how your parish can participate in that?
Fr. Deiniol: To be honest, although we are not numerous, many of us have been very actively involved in work in the community and for the regeneration of Blaenau Ffestiniog from the inception of our church. Orthodoxy believes not only in life after death, but in life before death. The quality of people’s lives is important. We are incarnate beings, not just souls, and we can’t be happy if we see people hungry or in anguish. We have to be concerned about people’s situations as a whole, in their totality.
RTE: Yes, and this approach has other 20th-century precedents. After World War II and the Greek civil war, there was massive unemployment and many Greeks were depressed and disillusioned with the Church. Fr. Amphilochius Makris, the well-known spiritual father of Patmos, said that the words of preachers and politicians were like throwing turpentine on the fire, and that only love and works of charity would bring them back to Christ.
Fr. Deiniol: Well, the Gospel actually says that, doesn’t it? Why should I consider preaching at people to be the main strategy? Why should they listen to me? For two centuries, they’ve listened to other preachers who didn’t make them feel good. I have no mandate from them. They didn’t ask me to come here and preach to them. On what basis would I assume that these people want to hear what I’ve got to say? That’s the first thing.
The second thing is that people do not go to church in Wales. I remember asking a young person,
“What would it take to get you to go to church?” He said, “A great deal of courage to actually be seen coming into the building by my friends.”
This is very different from many countries, even from the States, as I know from my visits there. But we have to be aware of what things are like in the United Kingdom and what things are like in Wales. And as I’ve tried to explain in giving this Calvinistic background, I’m not surprised that people don’t want to come to church.
This not to say we don’t get any people coming into church. In fact, we get many visitors and my parishioners are a mixture of nationalities. For Christmas we were ten nationalities, and there are also foreign Orthodox students at the universities and colleges where I am chaplain. We conduct our services in a number of languages, according to the need on any particular Sunday. We’ve been very fortunate in the support we receive from our hierarch, Bishop Andriy of Western Europe, who is a member of the Synod of Bishops of the Ukrainian Church of the Diaspora, within the Ecumenical Patriarchate.
We are officially called The Wales Orthodox Mission, of which I am the administrator. In fact, the term “mission” is not used very much in the U.K. by the Orthodox Church, but I think it is very important to state what we are. We are not a chaplaincy looking after a separate ethnic minority, nor are we a well-established church full of people who have become Orthodox (although there are increasing numbers). We are a mission. And I think that any church in Wales, whether Orthodox, Catholic, Anglican or anything else, should at this point call themselves a mission, because that is the nature of the situation.
The Wales Orthodox Mission is the contact point between the Orthodox Church and Welsh institutions. If Welsh organizations wish to be in touch with the Orthodox Church, they contact us, and we get many groups visiting us from churches and societies. I’m often asked to give talks and if subjects such as Eastern Europe or certain theological or social issues are being discussed on the radio or TV, they sometimes ask me for an interview on these topics as well. So our church is present and active, but I hope in a way that corresponds to the needs, realities, and possibilities that exist at this stage in Welsh cultural history.
RTE: We were told that you were invited to lead a prayer at the opening of your national parliament, the Welsh Assembly.



Fr. Deiniol blessing St. Engan's well, Llanengan

Fr. Deiniol: This is quite an interesting history. Wales lost its independence in government 700 years ago, and approximately six years ago, we received our own government again, not completely independent, but with certain powers. There was an ecumenical service to celebrate the opening of the Welsh Assembly Government, which took place at the Anglican cathedral in Llandaff, Cardiff. The Orthodox Church, amongst other churches, was invited to make a contribution to the format of the service. I prepared two prayers. Each prayer had a response, and as the response I included,
“All you saints of Wales, pray to God for us.”
The ecumenical organizers came back and said that they didn’t think this was acceptable. (Invocation of the saints, of course, had been outlawed during the Protestant period.) My response was,
“If you invite an Orthodox priest, you get an Orthodox response and an Orthodox contribution. If this is not acceptable, why do you ask us in the first place?”
At that point I felt that the ghost of Thomas Cromwell was striding rampantly through Wales. Thomas Cromwell was Henry VIII’s henchman and operator who closed all the monasteries throughout Britain, wrecked the shrines and relics, and destroyed the altars. I thought, “Well, they are still unwilling to invoke the saints,” and was about to write a fax that evening to say words to this effect, but at the moment I was about to send this letter, another fax arrived saying that the prayer was alright. So this prayer was used and the response was used.
Now the interesting part is this. on that occasion, the Queen of England, her husband the Duke of Edinburgh, and her son, Charles, Prince of Wales, were all present at the service. Normally, for security reasons, the three do not travel or appear together. So when that prayer was said, and the whole congregation responded,
“O, all you saints of Wales, pray to God for us!”,
this was the first time such a phrase had been used in that cathedral since the Reformation—with the successor of Henry VIII, the king who had originally made such an invocation illegal, present and taking part in the service. That was not an insignificant event, I think.
RTE: Wonderful. Can we go back some centuries and talk about how Wales, as we know it now, came into being?
Fr. Deiniol: The process was complicated. We first had the Celtic-speaking native British, who were pushed west as the invading Angles, Saxons, and Jutes gained ascendancy. In some places the original population of Britons probably mixed with them, in other places not. In Strathclyde, now in Scotland, for example, the Welsh language was spoken until the twelfth century, and the first Welsh poetry is found in Catterick in northern Yorkshire in England. Even to this day, when we speak in Welsh of the “old North,” we mean the area around Strathclyde.
At a certain point, various of these invading tribes developed kingdoms, such as in Mercia, where a wall was built separating the Brythonic-speaking Britons who had gone west, from the conquering tribes. In about the 7th century, the word “Welsh” began to be used by the English Anglo-Saxons, meaning “foreigners,” and the Welsh called themselves Cymry, which means “the brethren” or “compatriots.” We cannot speak of a separate England, Wales, and Scotland until that point.
So, the original Brythonic-speaking people in the old North, in Devon, Cornwall, and Wales, were now physically separated from one another. The Welsh language was eventually lost from the “old North,” and so it is no longer possible to identify the descendants of the ancient Britons who lived there. The Scots are not their descendants, but descendants of Irish migrants who settled there. That is why Scottish and Irish Gaelic are almost the same language. The Cornish language died in the 18th century. The only descendants of the ancient Britons who can still be identified are the people of Wales, and this is because we have preserved our ancient language. What we now call “the Welsh” is the identifiable remnant of the original people of the British Isles.
RTE: We tend to think of centers of early Romano-British Christianity as being near such places as York. When the Romans pulled out in the fifth century, did Wales also have a fully-established hierarchical church?
Fr. Deiniol: of course. They say that Bangor-in-Arfon in North West Wales was a diocese in the sense that we use the word now, as a territorial area from the sixth century. Bede talks about a monastery in Bangor-on-Dee (another Bangor) with 2,000 monks. Certainly, there were Celtic bishops as well.
Of course, we can’t speak about “The Celtic Church,” as if it was an organized entity that incorporated what we now call Brittany, Scotland, Wales, and Ireland into an identifiable independent body. It was part of the worldwide Church. It was catholic—but not in the contemporary sense of “Roman Catholic”—in faith and doctrine. There was coming and going, and there was much interest on the Continent about what was happening in Britain. Many writers speak of early Christianity here, and early fathers of the Church mention it as well—origen, Lactantius, Tertullian, Eusebius.
They knew of the Christian Church in Britain, and monks used to travel to the East from the Celtic-speaking lands on pilgrimage. There was evangelization along the trade routes, and our monks certainly went to see monastic life in Egypt, the Holy Land, Rome, and Constantinople. Monasticism here seemed to resemble more the Lavra system than the classical coenobitic monasteries that evolved in the West. There is also a tradition that the Celtic bishops St. David, St. Teilo, and St. Padarn were all consecrated by the patriarch of Jerusalem. According to tradition, one was given a sakkos, the bishop’s vestment, another, a portable altar, and the third, a bishop’s staff.
So there were connections with the East, but we don’t have to show a connection with the East to prove that this church of the Celts was Catholic and Orthodox in faith and doctrine. Yes, they had their local customs, such as shaving their head in a certain way for the monastic tonsure, as we find local customs today in various local Orthodox churches. And, as within Orthodoxy today, they had different calendars. After the Synod of Whitby, when the Church of the Celtic peoples adapted its local customs to conform to those of Rome, it came under Canterbury and thereby under Rome. So when the Great Schism came about, it was part of the patriarchate of the West, and went with the western Churches. Canterbury remained the primatial see of Britain.
RTE: How did the 11th-century Norman invasion affect Christian Wales?
Fr. Deiniol: In Wales, the Normans established many monasteries. In fact, all the big abbeys were established by them. The most significant thing about this was that, while previously the monasteries had followed the Orthodox tradition of being independent and generally self-ruling, now each monas­tery had to belong to one of the Western religious orders. The Welsh often chose the Augustinians, as being perhaps the nearest to the way of life they were accustomed to. There were also many Cistercian foundations in Wales, such as the monastery in Strata Florida. This is where the history of Wales, called “The Chronicles of the Princes,” in Welsh, Brut-y-Tywysogion, was written. The history of Wales begins with the death of St. Cadwaladr, the last Briton—i.e. Celt, to be king of Britain before the Saxons obtained the crown. He is the patron saint of The Wales Orthodox Mission. He was known for his compassion, otherworldliness, and generosity—giving away his possessions to those who had lost theirs and caring for the multitudes who were afflicted by a terrible plague which visited the land in those days.

RTE: With such a rich heritage, what allowed the Welsh and Scots to make such a radical change from traditional Catholicism and a Reformation-imposed Anglicanism, to Calvinism?




Fr. Deiniol: By the 18th century, the Anglican Church in Wales was pretty moribund. It was led by English, non-Welsh-speaking absentee Anglican bishops. Many of the clergy were also absentee and did not speak the language of the people (by no means everyone in Wales could speak English in those days).
When the Methodist Revival broke out in the U.K. and spread to Wales, John Wesley and Whitfield, his colleague, came to an agreement that Wesley would have England as missionary territory and Whitfield would take Wales. Methodism spread in Wales through the efforts of great “revivalists” like Howell Harris, Daniel Rowlands, and especially the magnificent hymnographer, William Williams of Pantycelyn, whose hymns are, by any measure, classics comparable to the great hymnographers of any Christian tradition, East or West. Thus, the people of Wales were offered a vibrant and rich religious life, in their own language.
Methodism became a popular movement—unlike the highly Anglicized Anglican Church in Wales which was essentially the Church of the landowners and to which the ordinary Welsh people may never have been very attached since the Reformation. The ordinary, poor Welsh people now had a form of Christianity of their own which flourished and produced some good fruit.
However, Whitfield was a Calvinist and so the form of Methodism that spread in Wales was Calvinistic Methodisim. When a Welsh person speaks of Methodism, he or she generally means this Calvinistic variety also known as the Presbyterian Church of Wales (the title they prefer these days). Methodism in England followed Wesley’s theology which was based on the teaching of Jacobus Arminius,which emphasizes free will as opposed to Calvin’s predestination.
Later on, Wesleyan Methodism also came to Wales, but it was a minority denomination here and strong only in certain specific areas. However, the Calvinists maintain (and I have heard this point being made by a Calvinist minister in my house a few years ago) that the ‘Wesleyans’ have no right to be in Wales owing to the agreement between Whitfield and Wesley.
I must say that the ethos of each of the two forms of Methodism was very different. They had very different cultures from each other. There was even a ditty about the Calvinists: ‘Nasty, cruel Methodists (i.e. Calvinists) who go to chapel without any grace….’
RTE: Have the Catholic and Anglican Churches returned in any force since?
Fr. Deiniol: The Roman Catholic Church, which was illegal for hundreds of years, only returned in the 19th century, although a few “recusant” families who could afford to pay the fines, remained Catholic. Accordingly, most Roman Catholics in Wales are not Welsh, but are usually partly of Polish or Irish extraction. There are some Welsh Roman Catholics but they aren’t numerous.
After the rise of Protestant Calvinism, the Anglican Church became a minority church compared to the Non-conformist denominations such as Baptists, Congregationalists, and Calvinists. only a small proportion of Welsh-speaking or culturally Welsh people belonged to it. This may still be true to some degree. It was only in the 20th century that the Anglican Church in Wales gained its independence from Canterbury and became disestablished.
So, we can say that this is a good time for Orthodoxy as a continuation of the Undivided Church, to be in Wales. None of the other churches dominate Welsh religious and cultural life, and people are not so sectarian in their mentality—it doesn’t mean as much to them now that they are Baptists or Calvinists. There is a very friendly atmosphere. Also, the prejudices against saints and their veneration (customs such as praying at shrines and holy wells, which reflect the sacramental understanding of life) are now more acceptable. At least we aren’t in the position of confrontation, and that is helpful.
RTE: Are people becoming more interested as they see your attempts to recover their heritage?
Fr. Deiniol: No, I don’t think so. The awareness of the saints is too lost. They are mostly remembered in place-names—for example, a majority of places in Wales begin with the prefix “Llan.” This can mean the church building, but it also means a Christian settlement, usually founded by a Christian saint. In many cases we are talking about the period of the Anglo-Saxon invasion, when the original Celtic-speaking British peoples began moving west. A saint might land on a coastal area, as did St. David, the patron saint of Wales, who went to a place called Vallis Rosina, “Valley of the Roses,” to live as a monk. The pagan tribes are at first hostile to him but eventually people are attracted by the holiness of his life and become Christian; a community forms, and around the community, a village. This is almost identical to what St. Sergei of Radonezh did in Russia, founding new hermitages and monasteries as he moved deeper into the forest.
These new communities that came into being because people were attracted by the saint who lived there, are called Llan, and very often in Welsh place-names, the name that follows Llan is the name of a saint: Llandanwg—the Christian settlement and Church of St. Tanwg, or Llandudno—the Church of St. Tudno.
What is this country that we now call Wales? It is the sum total of the Llans, these places created by saints, communities that didn’t exist before they came. As we travel these roads we go through one Llan after another, and each one is a saint’s name. This is why I use the expression, “Wales is a nation created by saints.”
But, even with such a rich history, we need more to awaken us than an understanding of place names. The young people in Russia, for example, still have a link with their spiritual past after the collapse of Soviet atheism—their grandmothers were still Orthodox Christians—but what we’ve had here was a much longer break. of course, after the Great Schism, I’m sure that very little changed, and much in Roman Catholic practice would have been indistinguishable from Orthodoxy for a very long time afterwards.
Even that break, however, goes back a thousand years, and the Reformation, which was largely destructive of tradition, goes back 400 years.
When we acquired our church, the Metropolitan suggested that we dedicate it to “All the Saints of Wales.” The idea is that when the church is finished with icons and frescoes, a person from any part of Wales will be able to come here and find his saint. This is part of our task, recreating this link with history, and this is done by things like the service to mark the opening of the Welsh Assembly, and the opportunity to give talks and welcome visitors to the church. our mission exists on various levels and different fronts.
RTE: And the interest will not only be local. We come across many interesting accounts of the strong appeal that the Celtic culture has, especially for young people, in many parts of the world.
Fr. Deiniol: of course, wonderful things have survived, such as The Book of Kells and the Lindisfarne Gospels. The art and imagery are amazing. The Christian Celts had developed a profound and deeply Christian culture. It’s not surprising that this should be of interest to people in other countries.
Orthodox youth in former Soviet countries or the emigration often think of their ancestral churches as something rather ethnic or old-fashioned. other things appear more interesting to them. But it’s a little bit like the Trojan Horse isn’t it? If they become interested in Celtic history and culture, they will soon find that inside, at the very core, is their own Christian faith.
The question for us is how we can encourage our own young people to be remotely interested in anything Christian whatsoever. As an old colleague of mine, Archimandrite Barnabas—the first Welsh Orthodox priest—used to say, the cultural legacy of Calvinistic teaching seems to have provided an immunization against all religious search and questions.
RTE: May God give the blessing.

From: Road to Emmaus, Winter 2009, No. 36.

http://journeytoorthodoxy.com/2011/09/13/to-be-free-or-not-to-be-welsh-christianity-at-the-crossroads/