Google+ Followers

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Κοσμίδης Ελευθέριος, «Ου φίλημά σοι δώσω καθάπερ ο Ιούδας»



Κοσμίδης Ελευθέριος, φυσικός
Είναι εκείνες οι στιγμές που κοιτάζουμε στο μέσα της καρδιάς μας, άλλοτε βλέπουμε μια σκοτεινιά, άλλοτε πάλι βλέπουμε αντανακλάσεις της φαντασίας και σπανιότερα πάνω στην καθάρια της παλμοσύνη, καθρεφτίζεται η αληθινή εικόνα του εαυτού μας.

Τη σκοτεινιά τη θρέφει η απειρία μας η πνευματική. Είναι που κάνουμε το κεφάλι μας αεροδρόμιο και προσγειώνουνται δίχως έλεγχο κάθε λογής λογισμοί, κάθε λογής πετούμενες σκέψεις, φοβίες, φαντασίες και ερμηνείες για τη ζωή μας. Λεφούσι πνευματικό που κρύβει καταιγίδες και αστραπόβροντα. Στεκόμαστε αποσβολωμένοι, τρέμουμε και μόνο στη θέα της επερχόμενης καταιγίδας, όταν στερείται η ψυχή πνευματικής εμπειρίας.
Τότε αντί να αρπάξουμε τα όπλα τα γνωστά, την ευχή, την εξαγόρευση, τη σχέση με τον γέροντα, τη Θεία Κοινωνία, από μια παρόρμηση πνευματική, βρισκόμαστε χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, στο κέντρο της σκοτεινιάς, στο μέσον της θυέλλης. Τότε με κρυμμένο το φώς του Ήλιου της δικαιοσύνης, χώνουμε το κεφάλι καταγής στρουθοκαμηλίζοντας.
Μα το πλάσμα του Θεού κοιτάζει ψηλά, γιαυτό λέγεται άνθρωπος. Όταν έρθει η στιγμή που θα ξετρυπώσουμε την κεφαλή μας από τη σκοτεινιά της τρύπας του, τότε ο μισόκαλος διάβολος, που είναι πατέρας της παραπλάνησης και της εξαπάτησης, φωτίζει με ψεύτικα φώτα την καρδιά μας και την καλεί σε δράση. Μια τρελή πορεία δίχως πυξίδα, δίχως "καπετάνιο" με δίχως το φώς του "φάρου" για οδοδείχτη. Μήτε ο χρόνος, μήτε η θάλασσα, μήτε η στεριά, συμμαχούν με  εμάς. Κοιτάζοντας τότες την καρδιά, βλέπουμε μόνον φαντασίες και ψεύδη. Αλοιώνουνται όλα τα ερείσματα, θεριεύει ο εγωϊσμός και παραμερίζεται η αγάπη. Εξαφανίζουνται εμπειρίες και θαύματα, σκαλώνει ο νους σε παραφουσκωμένα θέλω. Η αυτολύπηση και τα ενοχικά σύνδρομα γίνονται τερατόμορφα θέλω, ο κατήφορος μονόδρομος και η πορεία μας ελεύθερη πτώση.
Τότε δικαιωμένοι με ψεύτικες αλήθειες, ντοπαρισμένοι από τεχνητά κατασκευάσματα του νου, διαλεγόμενοι μονολογούμε και μονολογόντας δικάζουμε και δικάζοντας καταδικάζουμε τους πάντες και τα πάντα. Τότε ο Άννας και ο Καϊάφας, μέσα μας φαίνονται λίγοι, τότε ο Πιλάτος φαντάζει αρνάκι. Εγώ δικαστής, εγώ κριτής εγώ σταυρωτής.
Στο εδώλιο κατηγορούμενος ο γέροντας, εις τύπον εκείνου: “Σταυρωθήτω” η απόφασις. “Σταυρωθήτω” ξανά και ξανά. Κάθε λόγος καρφί πικρό στις παλάμες του γέροντα, κάθε κουβέντα λόγχη στην πλευρά του, κάθε λέξη που αρθρώνεται χολή και όξος. Στόχος γίνεται πάντοτε το αρνίο, ο ποιμήν ο καλός, ο πατήρ, ο φίλος, ο Καπετάνιος (.. δυστυχώς και ο Φάρος), στόχος γίνεται ο γέροντας...
Ξανά Γολγοθάς, ξανά Σταύρωσις εκείνου που δεν έχει μάθει να ζητά, μονάχα δίνει, εκείνου που δέχεται τους εμπτυσμούς, τους κολαφισμούς, τα μαστιγώματα, τους ήλους, τη χολή, τη λόγχη.
“Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καὶ τί μοι ἀνταπέδωκας;”
Η πρόνοια του Θεού όμως, μεριμνά για τα πλάσματά Του. Ο γέροντας εκείνος που υβρίστηκε, που κολαφίστηκε, που μαστιγώθηκε, που σταυρώθηκε για άλλη μια φορά από εμάς, βρίσκει τον τρόπο, γίνεται φρένο στον κατήφορο, γίνεται αλεξίπτωτο στην πτώση, διαλύει τη φαντασία, αποδιώχνει το σκότος της πλάνης και βγάζει τις ψυχές μας στο Φως το αληθινό. Αυτή είναι η Ορθοδοξία μας αδελφοί, αυτή είναι η μυσταγωγία της πίστεως, το ορθόδοξο βίωμα, το θαύμα.

Υ.Γ. Απείρου ευγνωμοσύνης ένεκεν πάλιν και πολλάκις, στο γέροντά μου παπα Νικόλα Μανώλη, τον μάστορα τον πνευματικό, τον έμπειρο, τον απλούν. Ευχόμενος μέσα από την καρδιά μου, ο Σταυρωθείς Κύριος να μας λυπηθεί και να αποδώσει δικαιοσύνη στην αδικία που βιώνουμε, ενορίτες του Ι. Βυζ. Ναού Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης, πνευματικά τέκνα και ακροατές των ομιλιών του πατρός Νικολάου.
“ ...῏Ω φίλοι ὁρᾶτε, μηδείς ὑμᾶς χωρίσει μου φόβος· εἰ γάρ πάσχω, ἀλλ᾿ ὑπέρ τοῦ κόσμου· μή οὖν σκανδαλίζεσθε ἐν ἐμοί· οὐ γάρ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι, καί δοῦναι τήν ψυχήν μου, λύτρον ὑπέρ τοῦ κόσμου...”
Καλή Ανάσταση σε όλους.

    http://katanixis.blogspot.gr/2015/04/blog-post_39.html      

Δεν υπάρχουν σχόλια: