ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ. Οι βασιλιάδες, οι ιερείς, οι λαϊκοί χρειάζονται τη μετάνοια. Η μετάνοια είναι δώρο του Θεού.

Ο Κύριος μας αγαπάει  με ζήλια. Οποιεσδήποτε αμαρτίες  κάνουμε , αλλά ο Κύριος μας ανέχεται. Πώς μπορούμε να μην  ανεχόμαστε  ο ένας τον άλλον όταν ο Κύριος μας ανέχεται;


Προσπαθούμε να σώσουμε την ψυχή μας, αλλά ο Κύριος  εγκατέλειψε την ψυχή Του για μας, υπέφερε για μας στο Σταυρό. Έχουμε υποφέρει; Πήγε στο Σταυρό ως Σωτήρας; Φέρνουμε το Σταυρό που έφερε ο Χριστός; Ο σταυρός μας είναι τόσο βαρύς; Πρέπει να αντέξουμε όλους τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες, όπως υπέφερε ο Σωτήρας. Και όχι μόνο πρέπει να αντέξουμε, αλλά και να υπομείνουμε ευχάριστα. Τότε θα επιτύχουμε τη σωτηρία. Μετά από όλα, όλοι υποφέρουμε από πνευματικές βλάβες. Κάποιος είναι καταθλιπτικός, κάποιος απογοητεύεται.  Ο Κύριος μας περιμένει να έρθουμε σε αυτόν, να μετανοήσουμε.



Όχι στην απόγνωση - μετανοήστε! Και να απαλλαγείτε από την απογοήτευση.
Έτσι και με άλλες ασθένειες.
Το πιο σημαντικό είναι να ακολουθήσετε το δρόμο της σωτηρίας της ψυχής σας.
Οι βασιλιάδες, οι ιερείς, οι λαϊκοί χρειάζονται τη μετάνοια.
Η   μετάνοια είναι δώρο του Θεού.



Η μετάνοια είναι το δεύτερο βάπτισμα, αυτός είναι ο τρόπος σωτηρίας.
Ακόμα και για τους μάγους, υπάρχει μετάνοια. Ζουν ήδη σε αυτή τη ζωή, όπως στην κόλαση. Η κόλαση έχει ήδη αρχίσει γι 'αυτούς. Αλλά μπορούν επίσης να μετανοήσουν, μέχρι ο διάβολος να τους καταβροχθίσει εντελώς. Αν μετανοήσουν με καθαρή καρδιά, θα τους συγχωρεθούν οι αμαρτίες.

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/11/blog-post_596.html

Τρίτο ουρανό ( π. Σεραφείμ Ρόουζ )

Κάποτε, κατά τη διάρκεια ενός φοβερού χειμώνα όταν ο άγιος Ανδρέας κειτόταν παγωμένος σε κάποιο δρόμο της πόλης, κοντεύοντας να πεθάνει, ένιωσε ξαφνικά μία θέρμη μέσα του και είδε ένα εκθαμβωτικό νέο με πρόσωπο που έλαμπε σαν τον ήλιο, ο οποίος τον οδήγησε στον παράδεισο και στον τρίτο ουρανό.
«Με τη θέληση του Θεού βυθίστηκα για δυό εβδομάδες σε ένα τερπνό όραμα… είδα ότι βρισκόμουν μέσα σε ένα θαυμάσιο και μεγαλοπρεπή παράδεισο… Ο νούς και η καρδιά μου είχαν συγκλονιστεί από την ανείπωτη ομορφιά του θεϊκού παραδείσου, και ένιωθα μιά γλυκιά απόλαυση περπατώντας μέσα σε αυτόν. Υπήρχαν πολλοί κήποι, γεμάτοι με ψηλά δένδρα, τα κλαδιά τους ανέδιδαν μία υπέροχη ευωδία και τα μάτια μου αγαλλίαζαν βλέποντας τις άκρες τους να λικνίζονται… Κανένα δένδρο στη γή δεν είναι τόσο όμορφο όσο αυτά τα δένδρα. Στους κήπους υπήρχαν επίσης αμέτρητα πουλιά με φτερά χρυσά, χιονάτα ή πολύχρωμα. Κάθονταν πάνω στα κλαδιά των δένδρων του παραδείσου, και το μαγευτικό τους κελάηδημα με είχε συνεπάρει. Μπροστά μου περπατούσε ένας νέος, με πρόσωπο λαμπρό σαν τον ήλιο και ντυμένος με μανδύα πορφυρό… Ακολουθώντας τον είδα ένα μεγάλο, υπέροχο Σταυρό, σαν φωτεινή νεφέλη, που γύρω του στέκονταν μελωδιστές με μάτια που άστραφταν σαν πύρινες ακτίνες, που έψαλλαν θεσπέσιους ύμνους, δοξάζοντας τον Σταυρωθέντα Κύριο. Ο νέος που με οδηγούσε, περνώντας μπροστά από τον Σταυρό, τον ασπάσθηκε και μου ένευσε να τον ασπασθώ κι εγώ… Καθώς τον ασπαζόμουν πλημμύρισα από άφατη πνευματική γλυκύτητα και μία ευωδία που όμοιά της ούτε στον παράδεισο δεν είχα οσφρανθεί. Προσωρώντας μπροστά από τον Σταυρό, κοίταξα κάτω και αντίκρισα άβυσσο θαλάσσης… Τότε ο οδηγός μου, γυρνώντας προς το μέρος μου, μου είπε: «Μη φοβάσαι, χρειάζεται να ανεβούμε ακόμα ψηλότερα» και μου έδωσε το χέρι.
Και τότε βρεθήκαμε αμέσως στο δεύτερο στερέωμα. Εκεί είδα ωραιότατους ανθρώπους σε μία τέτοια ανάπαυση και αγαλλίαση που δεν μπορεί να εκφράσει η ανθρώπινη γλώσσα… Και νά, μετά ανεβήκαμε στο τρίτο στερέωμα, όπου πλήθος ουράνιες δυνάμεις υμνούσαν και δοξολογούσαν τον Θεό. Φτάσαμε σε ένα υπέρλαμπρο παραπέτασμα, μπροστά από το οποίο στέκονταν μεγαλόσωμοι και φοβεροί νέοι, που έμοιαζαν με πύρινες φλόγες. Ο νέος που με οδηγούσε μου είπε: « Όταν σηκωθεί το παραπέτασμα, θα δείς τον Κύριο Ιησού Χριστό. Υποκλίσου βαθιά ενώπιον του θρόνους της δόξης Του». Ακούγοντάς τον, ένιωσα ανείπωτη αγαλλίαση αλλά και τρόμο… Και τότε, ένα πύρινο χέρι σήκωσε το παραπέτασμα, και όπως ο Προφήτης Ησαίας, « Είδον εν οράματι τον Κύριο να κάθεται επάνω εις ένα θρόνον υψηλόν και μετέωρον και είδα ακόμη να είναι γεμάτος από απερίγραπτον δόξαν ο ναός αυτού. Γύρω από τον άνδοξον αυτόν θρόνον ίσταντο τα Σεραφείμ».
Φορούσε μανδύα πορφυρό, το πρόσωπό Του ήταν απίστευτα λαμπρό, και τα μάτια Του με κοίταζαν με αγάπη. Έπεσα και Τον προσκύνησα ενώπιον του ολόλαμπρου και φοβερού θρόνου της δόξας Του. Η χαρά που με κατέκλυσε όταν αντίκρισα το πρόσωπό Του δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Ακόμα και τώρα, φέρνοντας στο μυαλό μου εκείνο το όραμα, η ίδια άφατη χαρά με κυριεύει. Τρέμοντας, έμεινα πεσμένος ενώπιόν Του…Τότε, οι στρατιές των αγγέλων άρχισαν να ψάλλουν έναν εξαίσιο, απερίγραπτο ύμνο και τη στιγμή εκείνη, εγώ ο ίδιος, δεν ξέρω πώς, βρέθηκα πάλι να περπατώ μέσα στον παράδεισο».
Όταν ο αγ. Ανδρέας συλλογίστηκε ότι δεν είχε δεί την Παναγία στον ουρανό ένας άγγελος του είπε: « Ευχήθηκες να δείς εδώ τη Βασίλισσα η Οποία είναι λαμπρότερη κι απ’ αυτές τις επουράνιες δυνάμεις; Δεν είναι εδώ, επισκέπτεται τον επίγειο κόσμο που βρίσκεται σε μεγάλα δεινά, για να βοηθήσει τους ανθρώπους και να ανακουφίσει τη θλίψη τους. Θα σου έδειχνα την ουράνια κατοικία Της, τώρα όμως δεν έχουμε χρόνο, αφού πρέπει και πάλι να γυρίσεις στη γή». Εδώ και πάλι επιβεβαιώνεται το ότι οι άγγελοι και οι άγιοι μπορούν να βρίσκονται σε ένα μόνο τόπο κάθε φορά.
Ακόμα και το 19ο αιώνα, ένα παρόμοιο αληθινό όραμα παραδείσου αντίκρισε ο Μεγαλόσχημος Μοναχός Θεόδωρος του Σβίρ, μαθητής του Πρεσβύτερου Παϊσίου του Βελιτσκόφσκυ. Προς το τέλος της ζωής του βίωνε πολύ έντονες εμπειρίες της χάρης του Θεού. Λίγο μετά από μία τέτοια εμπειρία αρρώστησε και επί τρείς ημέρες είχε πέσει σε ένα είδος κώματος: «Όταν περιήλθε σε έκσταση και βρέθηκε έξω από το σώμα του, εμφανίστηκε μπροστά του ένας αόρατος νεανίσκος, τον οποίο ένιωσε και είδε μόνο με την καρδιά του, αυτός τον οδήγησε προς τα αριστερά μέσα από ένα στενό μονοπάτι. Ο ίδιος ο πατέρας Θεόδωρος, όμως κατόπιν διηγήθηκε, είχε την αίσθηση ότι ήταν ήδη νεκρός, και είπε στον εαυτό του: «Έχω πεθάνει. Δεν ξέρω εάν θα σωθώ ή εάν θα αφανιστώ».
«Έχεις σωθεί!» του είπε μία αόρατη φωνή απαντώντας στη σκέψη του. Και ξαφνικά μία δύναμη, σαν ορμητικός ανεμοστρόβιλος τον σήκωσε ψηλά και τον μετέφερε στα δεξιά.
«Γεύσου τη γλυκύτητα των αρραβώνων του παραδείσου την οποία δωρίζω σε όσους Με αγαπούν», ακούστηκε να λέει δυνατά η αόρατη φωνή. Με αυτές τις λέξεις, φάνηκε στον Πατέρα Θεόδωρο ότι ο ίδιος ο Σωτήρας έθεσε τη δεξιά Του παλάμη επάνω στην καρδιά του, και μεταφέρθηκε σε έναν ανείπωτα ευχάριστο τόπο, που ήταν όμως τελείως αόρατος και αδύνατον να περιγραφεί με γήινες λέξεις. Μετά από αυτή την αίσθηση, βίωσε μία άλλη, ακόμα υψηλότερη, και μετά μία Τρίτη, όμως όλες αυτές τις αισθήσεις, όπως είπε ο ίδιος, μπορούσε μόνο με την καρδιά του να τις θυμηθεί, ενώ δεν μπορούσε να τις κατανοήσει με το μυαλό του.
Κατόπιν είδε κάτι σαν ναό, και στο εσωτερικό του, κοντά στην Αγία Τράπεζα, κάτι που έμοιαζε με σκηνή, στην οποία υπήρχαν πέντε ή έξι άνδρες. Μία νοερή φωνή είπε: «Για χάρη αυτών των ανδρών ο θάνατος σου παραμερίζεται. Θα ζήσεις γι’ αυτούς». Και τότε φανερώθηκε μπροστά του το πνευματικό ανάστημα μερικών από τους μαθητές του, και ο Κύριος του δήλωσε τις δοκιμασίες που έμελλαν να ταράξουν τη δύση της ζωής του. Όμως η Θεία φωνή τον διαβεβαίωσε ότι το πλοίο της ψυχής του δε θα τσακιζόταν από αυτά τα άγρια κύματα, αφού αόρατος οδηγός του θα ήταν ο Χριστός».
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και άλλες παρόμοιες εμπειρίες από Βίους Αγίων και ασκητών, τις παραλείπουμε όμως αφού και σε αυτές απλώς επαναλαμβάνονται τα χαρακτηριστικά που ήδη περιγράφηκαν εδώ. Ωστόσο, θεωρούμε διδακτική την παράθεση της εμπειρίας ενός σύγχρονου αμαρτωλού στον παράδεισο, ειδικά για λόγους σύγκρισης με τις μεταθανάτιες εμπειρίες της εποχής μας. Ετσι, ο συγγραφές του “Unbelievable for Many” , τη μαρτυρί του οποίου έχουμε παραθέσει αρκετές φορές, αφού διέφυγε από τους δαίμονες των τελωνίων με τη διαμεσολάβηση της Παναγίας, περιγράφει το πώς, συνοδευόμενος ακόμα από τους οδηγούς – αγγέλους του, «κατάλαβα πώς συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε ψηλά… σε λίγο είδα πάνω ένα δυνατό φώς: ήταν, όπως μου φάνηκε, σαν το δικό μας ηλιακό φώς αλλά πολύ πιο δυνατό. Ήταν το βασίλειο του φωτός.
» Ναι, είναι πραγματικά ένα βασίλειο με απόλυτη κυριαρχία του φωτός, επειδή το φώς αυτό δε δημιουργεί σκιά», σκεφτόμουν, ή καλύτερα να πούμε αισθανόμουν με έναν ανεξήγητο τρόπο αυτό που ποτέ δεν είχα ξαναδεί. «Αλλά πώς μπορεί να υπάρχει φώς χωρίς σκιά;» παρουσιάστηκε αμέσως στη σκέψη μου η απορία φανερώνοντας πώς σκέφτομαι ακόμα με τα κατηγορήματα του γήινου κόσμου.
» Ξαφνικά εισήλθαμε με μεγάλη ταχύτητα σ’ αυτήν την περιοχή του φωτός που κυριολεκτικά με θάμπωσε. Έκλεισα τα μάτια μου, έβαλα και τα χέρια μου πάνω σ’ αυτά. Όμως αυτό δε με βοήθησε καθόλου επειδή το φώς περνούσε και μέσα από τα χέρια μου. Άλλωστε τι νόημα είχε εδώ μία τέτοια προσπάθεια;
»Αχ, Θεέ μου, τι είναι αυτό το φώς; Αυτό με τυφλώνει. Δε βλέπω τίποτα, σαν στο σκοτάδι, δε βλέπω τίποτα…»
» Αφού σκοτίστηκαν τα μάτια μου μου δημιουργήθηκε περισσότερος φόβος. Ήταν φυσικό βέβαια να φοβάμαι επειδή βρισκόμουν σ’ έναν άγνωστο κόσμο. «Τι με περιμένει;» σκέφτηκα, «Πότε θα βγούμε απ’ αυτό το φώς; Υπάρχει πουθενά τέλος;»
» Όμως συνέβη κάτι που δεν το περίμενα. Μία φωνή μεγαλοπρεπής και αγέρωχη ακούστηκε από πάνω. Με ακλόνητη σταθερότητα και χωρίς θυμό αυτή η φωνή είπε: «Δεν είναι έτοιμος!».
» Και μετά… μετά αμέσως σταμάτησε η πορεία μας προς τα πάνω – και αρχίσαμε γρήγορα να κατεβαίνουμε».
Σε αυτήν την εμπειρία η ιδιότητα του φωτός του παραδείσου περιγράφεται πιο καθαρά: είναι ένα είδος φωτός που δεν μπορεί να το αντέξει κάποιος ο οποίος δεν έχει την κατάλληλη προετοιμασία γι’ αυτό, σε αντίθεση με τους αγίους Σάλβιο και Ανδρέα οι οποίοι υπέμειναν έως τέλους τον αγώνα της εν Χριστώ ζωής.

πηγή

- Σχετικά με τις καταγγελίες, ο Πατέρας απάντησε:
"Διαβάστε τον Ψαλμό!"
"Πατέρα, υπάρχουν μεγάλες διαμάχες στην οικογένεια."
"Διαβάστε το Ψαλτήριο."
"Πατέρα, υπάρχει πρόβλημα στη δουλειά."
"Διαβάστε το Ψαλτήριο."
Αναρωτήθηκα πώς αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει. Αλλά αρχίζετε να διαβάζετε - και όλα είναι ρυθμισμένα. Σε περίπτωση προβλημάτων με παιδιά, ευλόγησε να διαβάσει τον Ακάθιστο στη Μητέρα του Θεού.


Ο ΑΣΚΗΤΙΚΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ VERENDYAKIN .

πηγή

Να έχετε πίστη Θεού, ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει.

Όσιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης



«Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού, ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μήν φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_778.html

Αγιοκατάταξη π. Ιακώβου Τσαλίκη

Του Αιμίλιου Πολυγένη

Αγιοκατατάχθηκε σήμερα, Δευτέρα 27 Νοεμβρίου σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της Romfea.gr ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης.

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σε συνεδρίασή της, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

-Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης-

Ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε σης 5 Νοεμβρίου 1920 από ευσεβείς γονείς.

Ο μικρός Ιάκωβος ήταν επτά χρονών και είχε μάθει απέξω την θεία Λειτουργία χωρίς να γνωρίζει γράμματα. Το 1927 πήγε σχολείο και διακρίθηκε για τις επιδόσεις του. Η αγάπη του για την εκκλησία ήταν έκδηλη. Την ίδια χρονιά εμφανίσθηκε μπροστά του η Αγία Παρασκευή και του φανέρωσε το λαμπρό εκκλησιαστικό του μέλλον ενώ συχνά διάβαζε ευχές, προσευχόταν και θεράπευε συγχωριανούς του.

Από το 1938 και μετά η ζωή του ήταν καθαρά ασκητική. Έτρωγε λίγο, κοιμόταν ελάχιστα, προσευχόταν συνεχώς και δούλευε σκληρά. Τα βάσανα και οι κακουχίες της κατοχής ταλαιπώρησαν τους άτυχους πρόσφυγες. Τον Ιούλιο του 1942 πέθανε η μητέρα του προλέγοντας του ότι θα γίνει ιερέας.

Ο διοικητής του τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και ήταν από τους λίγους που κατάλαβε το λαμπρό μέλλον που θα είχε το νεαρό προσφυγόπουλο. Μετά την απόλυση του από το στρατό (1949) ο Ιάκωβος σε ηλικία 29 χρονών χάνει και τον πατέρα του.

Ο αγώνας του τώρα για να αποκαταστήσει την αδελφή γίνεται εντονότερος, χωρίς όμως να παραμελεί αυτό το οποίο ποθεί από τα παιδικά του χρόνια. Να γίνει μοναχός.

Σε ηλικία 32 ετών πλέον ο Ιάκωβος γίνεται δόκιμος μοναχός και στις 19 Δεκεμβρίου 1952 στην Χαλκίδα ο Μητροπολίτης Γρηγόριος τον χειροτόνησε ιερέα.

Στις 25 Ιουνίου 1975 ο γέροντας Ιάκωβος ανέλαβε το πηδάλιο της μονής της μετανοίας του.

Από το 1990 και μετά ο γέροντας δεν είχε πλέον δυνάμεις και οι κρίσεις στην υγεία του αυξήθηκαν. Τον Σεπτέμβριο του 1991 μετά από μικρο-εμφράγματα νοσηλεύθηκε στο Γενικό Κρατικό.

Το πρωί της 21ης Νοεμβρίου 1991 πήγε στην ακολουθία, έψαλε και κοινώνησε.

Μόλις ήλθαν οι πατέρες ο γέροντας προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά ζαλίστηκε. Η αναπνοή του βάρυνε, ο σφυγμός του εξασθένησε και από τα χείλη του βγήκε ένα μικρό φύσημα Ο γέροντας είχε πάρει πλέον τον δρόμο για την μακαρία ζωή.

Η νεκρώσιμος ακολουθία εψάλη στο ύπαιθρο και μετά από τους επικήδειους λόγους, ο πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιος είπε να υψώσουν το φέρετρο ψηλά να δουν α πιστοί τον Όσιο γέροντα. Μόλις εφάνη το ιερό λείψανο με μία φωνή οι χιλιάδες των πιστών κραύγασαν « Άγιος, Άγιος».

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_100.html

ΠΟΙΟΣ ΕΣΚΙΣΕ ΤΟ ΧΙΤΩΝΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ;

Άγιος Πέτρος Ιερομάρτυρας ~ Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας



«Το όραμα του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας»

Έβαλε ο Άρειος πολλούς ιερείς και διακόνους να μεσολαβήσουν προς τον άγιο Πέτρο και να του δώσει τη συγχώρεση, ως εύσπλαχνος που ήταν, τώρα πριν το τέλος του αγίου...

Οι ιερείς και οι διάκονοι, μη γνωρίζοντας τις πονηρές διαθέσεις του Αρείου, πήγαν στη φυλακή και, αφού προσκύνησαν τον αρχιερέα τους, του είπαν:
- Δέσποτα και άγιέ μας, όλοι εμείς σε παρακαλούμε με δάκρυα στα μάτια, να μας κάνεις μια χάρη. Επειδή ο Θεός σε προσκαλεί κοντά Του με το μαρτύριο και πρόκειται να πεθάνεις σήμερα ή αύριο, (ο Άγιος κατά προσταγή του βασιλιά, ετελειώθη δι’ αποκεφαλισμού...)  και να δοξαστεί το όνομα του Κυρίου με το αίμα του μαρτυρίου σου, συγχώρεσε τον Άρειο και επίτρεψέ του να ιερουργεί όπως και πριν…
- Όχι, τους διέκοψε ο άγιος χωρίς να τους αφήσει να συνεχίσουν και μόλις άκουσε εκείνο το βέβηλο και θεομίσητο όνομα, τους απάντησε:
- Ο Άρειος, ας είναι αφορισμένος και χωρισμένος από τη δόξα του Θεού σ’ όλους τους αιώνες, γιατί κι αυτός ο τρισκατάρατος χώρισε τον Υιό του Θεού από τη δόξα του Πατέρα και την ίδια ουσία.

Το πρόσωπο του αγίου πήρε άλλη μορφή και όψη ακούγοντας το όνομα του Αρείου. Σαν ένα βέλος διαπέρασε την καρδιά του μ’ αυτό το όνομα. Ο Άρειος ήταν ο άνθρωπος που τάραξε τα ήσυχα νερά της Εκκλησίας του Χριστού με τις αιρετικές του διδασκαλίες.
Όταν τα άκουσαν αυτά οι κληρικοί, τρόμαξαν και δεν είπαν τίποτε άλλο, γιατί γνώριζαν πως ο άγιος Πέτρος, όχι με λόγια και με θέληση δική του...

αλλά με τη χάρη και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος αφόρισε κάποτε τον Άρειο.

Ο δε άγιος Πέτρος όταν τους είδε σκυθρωπούς και σε μεγάλη λύπη, είπε τα εξής:
- Για τον Άρειο, μη νομίζετε πως είμαι σκληρός και μισάνθρωπος επειδή δεν τον συγχωρώ.

Αλλά να γνωρίζετε πως μέσα στη ψυχή του, ο άθλιος, έχει δόλο.



Γιατί την περασμένη νύχτα προσευχόμουν στον Θεό μετά το τέλος του όρθρου και αφού ύψωσα το νου προς Αυτόν, είδα μια φοβερή και θαυμάσια οπτασία.

Είδα τον Δεσπότη Χριστό μέχρι δώδεκα χρονών. Το κάλλος Του ήταν απερίγραπτο...

Και τόση λάμψη έβγαινε από εκείνο το θείο πρόσωπο, που φώτιζε όλο το σπίτι.

Φορούσε και ένα χιτώνα λινό που ήταν σχισμένος από πάνω μέχρι κάτω...
Ο μικρός Χριστός κρατούσε με τα δυο Του τα χέρια τα σχισίματα και τα έσερνε για να σκεπάζει τη γύμνια του Σώματός Του.
Εγώ, βλέποντας αυτά, Τον ρώτησα:

- Κύριε, ποιος έσκισε το χιτώνα Σου;
Ο δε Κύριος αμέσως απάντησε:
- Ο Άρειος, Με γύμνωσε· γι’ αυτό φύλαγε τον εαυτό σου και μην τον δεχθείς καθόλου σε κοινωνία.

Αλλά περισσότερο πες στους Αχιλλά και Αλέξανδρο, τους πρεσβυτέρους, που πρόκειται να γίνουν μετά το θάνατό σου ποιμένες της Εκκλησίας Μου, να μην τολμήσουν καθόλου να τον συγχωρέσουν…


πηγή «ΕΚΛΟΓΙΟΝ» ΑΓΑΠΙΟΥ ΤΟΥ ΛΑΝΔΟΥ, ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ (1580–1656)

πηγή 

Ο Θεός θά σοῦ βάλει λόγια στό στόμα σου καί θά μιλήσεις καταλλήλως!

Παναγία Οδηγήτρια(1350).Εθνικό Μουσείο Βελιγραδίου

 Κάποιος Χριστιανός βρέθηκε κάποτε σέ ἕνα κύκλο προτεσταντῶν, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦσαν τήν Παναγία καί ἔλεγαν, ὅτι δέν εἶναι Ἁγία.
Ὁ Ὀρθόδοξος αἰσθάνθηκε πολύ ἄσχημα, ἀλλά δέν ἦταν πνευματικά τόσο καταρτισμένος, ὥστε νά τούς ἀπαντήσει καταλλήλως.
 Προσευχήθηκε λοιπόν στό Θεό νά τόν βοηθήσει, ἔστω κάτι νά πεῖ, γιατί ὁ ἴδιος δέν ἤξερε τί ἔπρεπε νά κάνει.
Τότε,σάν νά ἄρχισε κάποιος νά τοῦ μιλάει ἀπό μέσα του, ρώτησε τούς προτεστάντες:
-Σέ ποιό Ὄρος ἔγινε ἡ μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ;
- Στό Ὄρος Θαβώρ ἀπάντησαν ἐκεῖνοι.
-Καί γιατί ὀνομάστηκε Ἅγιο, τό Ὄρος αὐτό, ξαναρώτησε ὁ Ὀρθόδοξος.
- Γιατί πάτησε ἐκεῖ ὁ Χριστός, ἀπάντησαν ἐκεῖνοι.
 -Καί δέν εἶναι Ἁγία ἡ Παναγία, πού εἶχε 9 μῆνες τό Χριστό στήν κοιλιά της, ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Ὀρθοδόξου.
Αὐτό εἶναι! Μοῦ ἔχει συμβεῖ καί ἐμένα. Ὅταν δέν γνωρίζουμε τί πρέπει νά ποῦμε σέ μιά περίσταση, προσευχόμενοι στό Θεό μέ πίστη καί ταπείνωση (κάνοντας μιά μικρή προσευχή μέσα μας), ὁ Θεός θά σοῦ βάλει λόγια στό στόμα σου καί θά μιλήσεις καταλλήλως, ἀκόμα καί ἄν δέν εἶσαι γνώστης τοῦ ἀντικειμένου!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_559.html

Άγιος Iestyn της Ουαλίας

Άγιος Iestyn της Ουαλίας

Ο άγιος Iestyn ήταν ένας Ουαλός ερημίτης και ομολογητής τον 6ο ή τον 7ο αιώνα. Ίδρυσε δύο εκκλησίες, μία στο Gwynedd και μία άλλη στο Anglesey, και οι δύο στην βόρεια Ουαλία. 

Οι ημερομηνίες της γέννησης και της κοίμησης του αγίου δεν καταγράφονται. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, άνθισε στις αρχές του 6ου αιώνα, σύμφωνα με άλλες, έδρασε μέσα στον 7ο αιώνα. Λέγεται πως ήταν γιος του Geraint ab Erbin, ενός βασιλιά της Dumnonia (ένα Κελτικό βασίλειο στην σημερινή νοτιοδυτική Αγγλία). Οι αδερφοί του ονομάζονταν Cador, ένας Δούκας της Κορνουάλης και Cyngar (ήταν και αυτός άγιος στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκκλησία στο Llangefni, στο Anglesey). Ο Iestyn, ένας ερημίτης και ομολογητής ο οποίος ήταν πιθανόν ακόλουθος του αγίου Cybi, ίδρυσε δύο εκκλησίες στην βόρεια Ουαλία:  μία στο Gwynedd και μία άλλη στο Anglesey.

Η εκκλησία του Anglesey κατέχει μία πέτρα του 14ου αιώνα πάνω στην οποία είναι σκαλισμένη η μορφή του αγίου. Ο άγιος απεικονίζεται να φοράει ένα μανδύα με κουκούλα και μία καρφίτσα. Κρατάει ένα ραβδί στο δεξί χέρι και έναν πάπυρο με μία επιγραφή στο αριστερό. Το κείμενο, στα Λατινικά, λέει πως ο Iestyn είναι θαμμένος εδώ και καταγράφει και τα ονόματα όσων έδωσαν χρήματα για την κατασκευή της πέτρας. Ίσως να ίδρυσε και την εκκλησία του αγίου Just στην Roseland σε ένα σημείο της σημερινής Κορνουάλης και συνδέεται επίσης με μία εκκλησία στην Βρετάνη της Γαλλίας. 

Η μνήμη του τιμάται στις 12 Απριλίου και στις 10 Οκτωβρίου. 

Αγγλικό κείμενο https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Iestyn

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Περί τριών πραγμάτων μην βιάζεσαι να μιλάς

Περί τριών πραγμάτων μην βιάζεσαι να μιλάς:
Περί του Θεού - μέχρι να στερεώσεις την πίστη σ’ Αυτόν.
Περί της αμαρτίας του άλλου - μέχρι να θυμηθείς τη δική σου.
Περί της επόμενης ημέρας - μέχρι την αυγή της.

περί καλού και κακού του Αγ Νικολάου Βελιμίροβιτς

πηγή

Athos - Die Republik der Mönche (video)

"Walaam - Die verborgene Welt eines russischen Klosters", in HD (video)

“WHEN THEY KILL ME, DON’T CRY FOR ME, BUT PRAY FOR ME” Remembrances of Fr. Daniel Sysoev

Archimandrite Melchisedek (Artiukhin)




Photo: facingislam.blogspot.com
   
Today is already eight years form the beginning of the eternal life of our dear brother and sincere pastor Fr. Daniel Sysoev!

A priest once wrote these words in his last book: “The best end, which only a Christian can imagine, is a martyric death.” These words were written by the murdered priest Daniel Sysoev. His Holiness the patriarch wrote in his message: “The Lord honored his faithful servant with a confessor’s and martyr’s death, and he now abides in the Synaxis of the saints among the righteous, in the Synaxis of spirits made perfect.” St. John Chrysostom once said, “It is not only death that makes martyrs, but the whole dispensation of life.” But the whole dispensation of life.

Fr. Daniel’s mother, Matushka Anna, said, “He grew up a very weak boy, and was near death three times, not distinguished by such a fighting nature as he later had, when he became a priest. He was a very bookish person, always reading books, which led to him needing glasses. Then he went to school. Remember, he was born in ’74; it was ’81 when he was seven—the peak of Soviet life. He missed the beginning of class in September in second grade. His homeroom teacher came to our house and suddenly saw a circle of icons. She was in shock. She told the headmaster, she talked about it at the teachers’ meeting, and they began to brainwash him, overloading him with books from the library. His physics teacher even brought some kind of device to our house (maybe you remember from when you studied), which produced lightning, saying, ‘Look, son, it’s not God in Heaven, and it’s not the prophet Elijah making the lightning—there’s no miracle here—it’s just this device.’ And nothing helped. Once his teacher stood him in front of the entire class and said, ‘Laugh at him. What, you believe in God? What, you know some prayers?’ My son said, ‘Yes, I believe in God, and I know some prayers.’ His confession began in second grade. He was the black sheep in those times, you know—Soviet, terrible godless, a-religious times. When he was six, our family spiritual father, an archimandrite, once asked him, ‘Danyush,[1] what do you want to be—a married priest or a monk?’ And he answered, ‘No, neither.’ ‘Then what?’ ‘The patriarch.’ He was always a maximalist.”



Archimandrite Melchisedek speaks about Fr. Daniel at an evening held in his honor. Photo: pravmir.ru
   
I remember, his classmate that he lived with in the same cell for four years at the Holy Trinity-St. Sergius Lavra, said, “He didn’t listen to the teacher in class. He would read books. He was surrounded by books. When we asked him, ‘Why don’t you listen to the teacher?’ he answered, ‘I’ve already read all that.’ But when the teacher would suddenly say something not quite right, he immediately noticed: ‘I’m sorry, but St. Symeon the New Theologian said about that subject…’ The teacher wouldn’t even know how to answer. Such was his knowledge. He told one friend, ‘I can read two-three books a day.’ He was a very shy person. When he was a deacon, having just finished seminary, he would gather dozens and hundreds of people for Bible talks at the Krutitsy podvoriye. I was there for these talks. If you didn’t say bye to him on time, then you couldn’t get out of the hall, because there were so many people. It was impossible to push through to him, and he lived for it; he breathed it.”

He had a choice. Many might think that, in fact, an unexpected death is not a martyric death. Why? But when there is no choice. But remember the words of St. John Chrysostom: “A martyric death comes not only at the moment of death, but is born from the whole will of man.” He received death threats fourteen times. He told his matushka, “I will not live to see thirty-three.” They spoke for a long time between themselves before that, about who would bury whom, and he said, “Let’s pray about it.” And Matushka said, “No, I feel that I will die before you.” And eventually, when he began to pray about it, he said, “No, most likely you will bury me. I think I won’t live to see thirty-three.” “Who will you leave us to?” “Oh,” he said, “I will leave you in reliable hands.” “Whose?” Matushka asked. “The Mother of God’s.”

It was a premonition, and a real sense of death. Matushka Julia said, “I’ve had the impression the last few weeks that death is breathing down my neck.”

The church where Fr. Daniel served was small. When his murderer entered the church, there’s some stairs to the second floor there just inside the door, that the regent, Vladimir Strelbitsky came down. The killer saw his cassock and shot the regent, wounding him in the shoulder, and two women who were there cried out. Fr. Daniel, in the altar, preparing to hear someone’s confession, must have heard this shot, or the women’s cries. And when the murderer yelled out, “Where is Sysoev?! Where is Sysoev?!” it was impossible not to hear it. Fr. Daniel walked out and answered the killer, “That’s me!” He was wounded in the neck, in the carotid artery, and when he fell to the floor, he was fatally shot in the back of the head, and the bullet went through, right through, into the floor of the church. He had a choice. He could have sat it out in the altar, or hidden, escaping through the attic. He didn’t do that.

When we read from the Old Testament on the day of the repose of a martyr, we read these words: He, being made perfect in a short time, fulfilled a long time (Wis. 4:13). It’s possible to live a long time and do nothing for God, for man, or for the Church. And it’s possible to live a short life, but when it’s with God it will be a long life before God, despite the fact that the number of years is not so large.

Not long before his death he told his daughter, “When they kill me, don’t cry for me, but pray for me.” We know that when we pray for sinful people, the Lord hears our prayers and gives them His merciful aid and strength. When we pray for the righteous, this prayer returns to us—our love returns to us.

We have gained a martyr in Heaven, a confessor of Christ, and an intercessor before God for us sinners.

Eternal and blessed memory to the ever-memorable murdered Priest Daniel!!!

Archimandrite Melchisedek (Artiukhin)
Translated by Jesse Dominick
Facebook
11/20/2017

http://orthochristian.com/108362.html

Daniel Sysoev, Priester der Kirche von Moskau, deutsch (video)

Ο επιστήθιος σταυρός του π. Δανιήλ Σισόγιεφ βαμμένος με το αίμα του.

πηγή εικόνας εδώ

ΓΕΡΩΝ ΙΛΑΡΙΩΝ Γιατί χρειάζεται να κάνουμε σωστά τον Σταυρό μας (βίντεο)

Ποιός ήταν ο π.Δανιήλ Σισόγιεφ (βίντεο)

Ο άγιος Ysfael Επίσκοπος της Menevia της Ουαλίας

Ο άγιος Ysfael Επίσκοπος της Menevia της Ουαλίας



Ημέρα μνήμης 16 Ιουνίου

6ος αιώνας. Ο άγιος Ysfael σύμφωνα με τον βίο του αγίου Teilo, ήταν υποτακτικός του αγίου Teilo, ο οποίος τον χειροτόνησε Επίσκοπο της Menevia προκειμένου να διαδεχθεί τον άγιο Δαβίδ της Ουαλίας. Ήταν γιος του πρίγκιπα Budic της Κορνουάλης, ο οποίος εξορίστηκε στην περιοχή Dyfed της Ουαλίας. Ο Budic επέστρεψε στην Βρετάνη, όμως οι γιοι του αργότερα επέστρεψαν στην Ουαλία όπου ο καθένας έγινε υποτακτικός ενός άλλου αγίου. Υπάρχουν πολλές εκκλησίες στην Ουαλία (στο Pembrokeshire και στο Carmarthenshire) που είναι αφιερωμένες στην μνήμη του.

(είναι επίσης γνωστός σαν Ισμαήλ, όμως το κανονικό του όνομα ,Ysfael, είναι Ουαλικό και σημαίνει "κατώτερος πρίγκιπας")

Αγγλικό κείμενο
http://celticsaints.org/2017/0616d.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Elder Michael the Blind

Michael was born in 1877 in the country of Latvia. He had hardly reached the age of one and a half when his mother died; and when he was six, his father died also. He lived a sorrowful life as an orphan, and thus his childhood was not worth remembering. Later he would never talk about it, thus there is little known. It took him a while to act on his resolve, but when he was in his teen he made the decision to become a monk. His relatives tried to talk him out of it, telling him to get a job and make a successful materialistic life for himself.

In the factory where Michael worked, an incident occurred that shook him to his core with the thought of sudden death. A mechanic, wanting to stop a certain machine, got too close. The mechanic’s jacket was caught and in a minute there was nothing left of him. This brush with death finally led him leave the world.

On the third day after Pascha (Easter), when Michael was eighteen, he—quietly, without saying anything to anyone—took a little bundle on his shoulders and silently left home. In his bundle, Michael carried a Holy Bible and two changes of clothes.



Sleeping in the forest under an open sky, the future elder fed off of what God sent him. Michael walked from Monastery to Monastery, which prayer upon his lips, abandoning all earthly care. While seeking the will of God about himself, the thought came to his mind: “Be firm, in defense of pure Orthodoxy. You will have to endure much, but stay firm, even unto death.”

In 1902, Michael entered Valaam Monastery and abandoned the world forever. Behind the ancient stone walls of the Monastery, he lived for many years in silence and peace, communing with his own heart. Fifteen years later, the Elder’s silence was broken. A revolution had taken place in Russia and a new government was instituted, a government based on Atheism. Much like in the arenas of Diocletian, the blood of Monks and Priests were spilled by the gallons into the barren earth. The young Monk Michael suffered much over this, knowing the fate that his fellow Christians were facing outside his Monastery.

Then one day, in the dead of winter, the Monastics of Valaam saw a man running towards their island, across the frozen lake, towards their Monastery. He shouted to warn the Monks that the communist soldiers were coming to the Monastery. The three hundred Monks quickly loaded all the Monastery possessions on sleds and horses and began the sorrowful walk to the free country of Finland. Since they were all nearly freezing to death, they decided to make a bonfire. Warming himself by the fire, with the rest of his brothers, the young Monk Michael stood looking at his beloved Monastery at a distance. Longing for his home, he wept as the winter breeze froze his tears.

Eventually the Monks made it safely to Finland; and free from persecution they built a new Monastery in the wilderness, practically out of nothing. During these dark and difficult times, there arose a new persecution from within the new Monastery. There was a movement to “reform” the ancient Tradition of Orthodoxy to make it conform to the fashions of the fallen world. All those who stood upright against this new “system” was mercilessly persecuted and shunned. Michael suffered much for this because he recalled his resolve to “be in firm defense of pure Orthodoxy.”

For his steadfastness to uphold the old Traditions, Michael was put on trial. In the midst of the trial, the future elder said: “You can bury me alive but I will not step away from the testament which I have been given.” After his trial, he was banished to a deserted island.

In 1957, Monk Michael was forced to leave the Monastery because of the persecution. Sorrowing that he had not won over his brothers, Michael moved to Pskov Caves Monastery, on the border of the Soviet Union. Elder Michael lived out the final years of his life on this earth in total silence and seclusion, living for prayer alone.


valaam monastery

The following accounts are accounts of meetings, talks, and conversations with the Elder in the years before his repose. His talks seem to reveal that his mind was dead to this world, and alive to the other world.

His astonishing eyes, bright and clear, looked at me. I realized that Fr. Michael had the gift of clairvoyance; He read my thoughts and knew my past. “Father,” I asked him, “what to you think of death?”

The Elder answered: There is no death. There is merely a passing from one state to another. To me personally, the life of the other world is much more real than my life here. The more the Christian lives the interior life, the more he is detached from this world, and imperceptibly he approaches the other world. When the end comes, it is easy; the thin curtain simply dissolves.

The mystery of sin is in operation from a long time ago, but rather I think the time is now pointing to another direction. Indeed, how many martyrs have we had recently and even now? It shows how many Saints are still living. At the end of time there will be no more martyrs because Apostasy will be so vile.

“Is the interior life difficult?” I asked the Elder.

The Elder said: No, if you are taking it in the right way. In the interior life, there is not straight line. A person either ascends or descends. No one who looks for comfort can expect to attain interior peace. He does not even know what it is. In the world there are many people who are merely just walking corpses, thinking about nothing but their comfort. When we are young, or even middle-aged, we can hide our true self. An old person cannot do this. Often the revelation of a person’s true self is appalling.

It is important to avoid the same falls, whatever they may be; drinking, gambling, impurity, and so on. After ever fall, our repentance weakens. We become accustomed to our sins and in the end Divine Grace produces no impression on us; and we become, first, indifferent to the Christian life, and then violently hostile to God. When a man reaches this stage, he looses the capacity to recognize his fault and becomes degenerate. On the other hand, those who truly feel sorry, even if they fall into the same sin again and again, begin to feel indifferent towards it and then hate it. Gradually all sins become disgusting to them, and they become Saints of God. Everyone is free to select the first or the second way. Thos who select the right way, must remember that the earlier one starts, the better it is. It is difficult to break former habits. Criminals and murderers are not born as such. They were not different from anybody else, but they neglected to regret small sins and ended up as degenerates.

Elder Michael once gave me a piece of paper that said the following, “Happiness and misfortune, rise and fall, health and sickness, glory and dishonor, wealth and poverty; everything comes from God and must be accepted as such.”



I looked at the Elder saying, “This is a hard saying, Father.”

The Elder Answered: No, many people struck by misfortune become either depressed, considering everything they lost, or rebellious, believing that they have suffered unjustly. The truth, of course, is that God bends us all His own way, which is the best for those concerned.

We have merely a dead faith. This is common to the devils. They no there is a God, but they oppose Him nevertheless. Remember always that all troubles in this life are designed to make us more detached from this world. Therefore they lead us to a better life.

You see, while we have no peace of mind, we cannot see God. We are able to understand the past within the limits allowed by God, but we do not know what to do now and what to plan for in the future. If we have no peace of soul, it means that, inwardly, we have still not reached a state of wholeness and are blinded with passions which prevent us from seeing the world in its true light. But when we attain an inward peace, our passions are mastered and we clearly see who we are and where we are going. You see, it is impossible to be a good servant of God and to labor in His vineyard in whatever position, with any success, unless inner peace is attained first. People value this peace above all else, but it is obvious that they cannot attain it from those who do not have it themselves. So many sermons, books, and exercises, produce no effects because they are not born out of inner peace, in contemplation and detachment. But when you attain inner peace, everything is all right because God is with you. Only in deep inward peace can we see God and understand His Will.

“What helps, Father,” I asked the recluse, “To obtain inward peace?”

The Elder answered: Patient enduring of sorrows and pure prayer.

http://deathtotheworld.com/articles/elder-micheal-the-blind/

Μνημονεύουμε γιατί αγαπάμε...

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι’ αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους;

 Όμως αυτοί που μιλούν και σκέπτονται έτσι, ξεχνούν ότι την προσευχή δεν την κάνομε για ενημέρωση του Θεού. Φυσικά ο Θεός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ενημερώσεως. Άλλη είναι η σημασία αυτής της προσευχής.

Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά. Γιατί δεν είμαστε απλώς συγγενείς ή φίλοι ή γνωστοί, αλλά «αλλήλων μέλη». Μέλη της Μιάς Εκκλησίας. Του Ενός Μυστικού Σώματος του Χριστού.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο ουρανός από τη γη.

Η προσευχή πρέπει να είναι ειλικρινής εκδήλωση αγάπης. Η αγάπη είναι η πρώτη και μεγάλη εντολή. Γι’ αυτό ο Θεός τη δέχεται. Και γι’ αυτό την περιμένει! Η αγάπη για τους ζώντες και κεκοιμημένους αδελφούς μας είναι χρέος. Το πρώτο από όλα. 

Κάθε λέξη στην προσευχή, κάθε λέξη που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς, έχει πολλή δύναμη: «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», λέγει η Αγία Γραφή.

Και αν έχει τόση μεγάλη σημασία η μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων σε οποιαδήποτε προσευχή, πόσο μεγαλύτερη σημασία και αξία έχει, όταν μνημονεύονται τα ονόματα στην ιερότερη προσευχή, στη Θεία Λειτουργία; Στη Θεία Λειτουργία ο ιερέας επισφραγίζει τη μνημόνευση των ονομάτων ζώντων και κεκοιμημένων με τα λόγια «Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου τω αίματί Σου τω αγίω».

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_63.html

Η κολυμβήθρα όπου βαπτίστηκε ο άγιος Rumwold.

Στην φωτογραφία βλέπουμε την κολυμβήθρα όπου πιθανόν βαπτίστηκε ο άγιος Rumwold. Βρίσκεται στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία των αγίων Πέτρου και Παύλου στην περιοχή Kings Sutton στην Αγγλία.

πηγή εικόνας εδώ 

για τον άγιο Rumwold κλικ εδώ 

ΚΡΥΜΜΕΝΑ Η ΚΡΥΦΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Τα τελευταία χρόνια στις επίσημες γιορτές του Ελληνισμού, από πλευράς είτε εθνικής είτε εκκλησιαστικής, εμφανίζονται στα Μ.Μ.Ε. διάφορα πυροτεχνήματα, που καταλήγουν σε κινέζικους δράκους φοβερούς και προσπαθούν να μας αναπροσδιορίσουν τα θέσμια του Ελληνισμού. Ό,τι δηλαδή γνωρίζουμε από τους παπούδες μας και αλλοτινούς τοπικούς άρχοντες είναι, εν ολίγοις, περισσότερο ή λιγότερο στρεβλά, λες και οι παλαιότεροι από εμάς κοιμούνταν ύπνον δικαίου και ό,τι τους έλεγαν το πίστευαν. Δηλαδή αυτοί που πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου και στο Ρούπελ, αυτοί που έφυγαν με τη βία στο εξωτερικό λόγω του εμφυλίου πολέμου, αυτός που τον χτύπησε το τανκ στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ο αρχιεπίσκοπος που δε δέχτηκε να ορκίσει την κυβέρνηση των Ναζί, ο Γερμανός Καραβαγγέλης που αγωνίστηκε κατά της βουλγαρικής επιβολής στη Μακεδονία και άλλοι πολλοί δεν ήξεραν τί ήταν και γιατί αγωνίστηκαν, ενώ εμείς οι νεοέλληνες των θρανίων, της υπερκατανάλωσης, της ηθικής και οικονομικής κρίσης τα ξέρουμε όλα, γιατί έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο!

Ειδικότερα διατυμπανίζεται ότι ο Γύζης κατά τη διάρκεια ενός ονείρου είδε ένα κρυφό σχολειό, έκανε έναν πίνακα και όλοι χειροκρότησαν τη φαντασία του και πλήρωσαν πολλά για την αγορά του, και μετά αντίγραφα γέμισαν τις αίθουσες διδασκαλίας, τις ιδιωτικές οικίες και τ’ αρχονταρίκια εκκλησιών!

Οι περιοχές της Μακεδονίας, Ηπείρου, Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου σεμνύνονται για τα κρυμμένα τους σχολειά στους βράχους και τις εσοχές των βουνών, προβάλλοντάς τα ως μνημεία και αξιοθέατα μέχρι τη σημερινή ημέρα. Όμως ο Γύζης δε ζωγράφισε ένα από αυτά, αλλά κάποιο σχολειό που στήνονταν αυτοσχέδια σε μοναστηριακό χώρο, όπου τα παιδιά διαβάζανε με συνοδεία μοναχού ή παπακαλόγερου το Ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο, την Οκτώηχο και το Ωρολόγιο. Επειδή δεν υπήρχαν χειρόγραφα, τα ελληνόπουλα, παράλληλα με τα τουρκικά γράμματα, που είχαν τη δυνατότητα να διδάσκονται, στην προσπάθεια να προσδιορίσουν την Ορθόδοξη ερμηνεία της καθημερινής τους ζωής, μαζεύονταν μακριά από τους χώρους του επίσημου οθωμανικού σχολείου να μελετήσουν, και εκεί ο ιερέας ή ο καλόγερος τους διαφώτιζε πως λίκνο των προγόνων τους δεν είναι η Κασπία θάλασσα, πως δεν είναι οι Τούρκοι, αλλά Έλληνες Ορθόδοξοι, ήτοι Ρωμιοί, Μακεδόνες, Μωραΐτες, νησιώτες κάτοικοι των ίδιων εδαφών που όριζαν, νέμονταν και πολεμούσαν γι’  αυτά οι δικοί τους πρόγονοι και πριν από 2500 χρόνια, και ότι οι Τούρκοι, όσο καλοί κι αν φαίνονται, είναι κατακτητές και κάποτε πρέπει να τους εκδιώξουνε. Ότι έχουμε ένδοξο παρελθόν, ότι οι παπικοί, οι ευρωπαίοι, άλλαξαν τις αλήθειες της Πίστης, γι’  αυτό και είμαστε χωρισμένοι. Πως ο Όμηρος, σαν ο Αβραάμ, ο γενάρχης του ισραηλιτικού λαού, είναι ο αρχαιότερος πρωτοπόρος των ελληνικών Γραμμάτων, όντας μικρασιάτης -και ουχί τούρκος, όπως διατείνονται σήμερα οι εξ ανατολών ιστορικοί του κεμαλικού κατεστημένου-, που μας συσπείρωσε και μέσα απ’ τα αρχαιότερα έπη του κόσμου, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια (τότε δεν ήταν ακόμη το βαβυλωνιακό έπος του Γκιλγκαμές, αρχαιότερο των ομηρικών μα κατώτερο σε σύνθετική δύναμη και χάρη λογοτεχνική), μας χάραξε την οδό της ευσέβειας, της τιμής των αρχαίων, του φιλότιμου και της ευπραξίας. Πως ο Παρθενώνας δεν ήταν τυχαίο κτίσμα ενός λαού άσχετου από καλλιέπεια, πως η προφητεία του τραγωδού Αισχύλου στον «Προμηθέα δεσμώτη» για την έλευση Εκείνου που θα λύτρωνε τον αλυσοδεμένο και ωμά τιμωρούμενο Προμηθέα, δηλαδή του ανθρώπου που θα ερχόταν μετά από δεκατρείς γενιές, μας ετοίμαζε να ξεφύγουμε από το δωδεκάθεο και να μετατεθούμε στην προσκύνηση του Ναζωραίου που σταυρώθηκε «έξω της πύλης». Πως ο τεράστιος Αλέξανδρος κέντησε το μωσαϊκό τόσων λαών, που ζούσαν υπό τις σκληρές σατραπείες των Περσών, χάρη στη διδασκαλία του σπουδαίου -και για τους σημερινούς άγνωστου- Αριστοτέλη. Ότι οι μαθηματικοί του κορυφαίου Σάμιου Πυθαγόρα, στον Κρότωνα της Ιταλίας, που μέχρι σήμερα στους αγωνιστικούς χώρους της οι φίλαθλοι επευφημούν την ομάδα τους με το «Magna Graecia», ήταν πράγματι μυημένοι, ενώ σήμερα δεν υπάρχουν παρά ανδρείκελα, αυτά του μαθηματικού κατεστημένου της Ελλαδίτσας.

Οι ιερείς και οι μοναχοί στ’ αρχονταρίκια των εκκλησιών και των μοναστηριών λέγανε στα παιδιά πως η σύζευξη του Ελληνισμού με το Χριστιανισμό γέννησε τη Ρωμηοσύνη (σάρκα στην ένωση αυτή έδωσε ο Μ. Κωνσταντίνος, και δημιουργήθηκε η Ρωμανία, λάβαρο του νέου υπερκράτους υψώθηκε το «εν τούτω νίκα»), πως ο Ιουστινιανός, συνεχίζοντας το έργο του Αλεξάνδρου, ανήγειρε το νέο Παρθενώνα του Ελληνισμού εκεί που ενώνονται οι δύο ήπειροι, Ευρώπη και Ασία, εκεί που, καθώς πίστευαν τότε, βρίσκεται το κέντρο του κόσμου. Τους μιλούσαν λοιπόν για πολλά θέματα ελληνορθόδοξης παράδοσης, που ετοίμαζαν τους νεανίες για την έξοδό τους από το μωσαϊκό του οθωμανικού κατεστημένου των λαών. Όλα αυτά δηλαδή, που εμείς οι μοναχοί, κρατώντας την ίδια συνήθεια μέχρι σήμερα, λέμε στους νεαρούς προσκυνητές, γνωρίζοντας πως η επίσημη Παιδεία μας έχει μετριοπαθώς έως πολύ διεστραμμένες κατευθύνσεις με αριθμητικούς προσδιορισμούς, με τη Ιστορία να μιλάει για το συνωστισμό των ρωμηών στην προκυμαία της Σμύρνης, με εθνικούς προδότες μόνο τους βασιλιάδες του τόπου και τα χριστιανόπουλα της ΕΟΚΑ, με φίλους στενούς τους γνωστούς εχθρούς του Ελληνισμού, απογόνους του Καρλομάγνου, που προσπαθούν να μας πιουν το αίμα μέσα στο πέλαγος της κρίσης μας, και πολλά άλλα.

Το κρυφό σχολειό ακόμα συνεχίζεται, δε χρειάζονται λόγια πολλά, αλλά ήσυχα-ήσυχα κι απλά, όπως έλεγε ο εθνικός μας βάρδος, να συνεννοούμαστε αναμεταξύ μας.

Μοναχός Ταράσιος Κουτλουμουσιανός

πηγή 

Παιδικά βιβλία για τους Ορθόδοξους αγίους της Δύσης από τις εκδόσεις Ποταμίτου

Ο άγιος Δαβίδ της Ουαλίας



Η αγία Γενοβέφα (Γενεβιέβη) του Παρισιού



Άγιοι της Αγγλίας



Άγιοι της Ιρλανδίας

π. Αρσένιος Μπόκα ο θαυματουργός: Ο Οικουμενισμός οδηγεί στην Κόλαση

«Ὁ Oἰκουμενισμός; Εἶνε ἡ αἵρεσι ὅλων τῶν αἱρέσεων! Ἡ πτῶσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἰδίους της τοὺς ὑπηρέτες, τὰ ὄργανα τῆς Δύσης. Τὰ ἀποτελέσματά του εἶνε τὰ σάπια συντρίμμια ποὺ πέφτουν, ἀκόμα κι ἂν εἶνε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ ἢ λαϊκοί…

Ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἁγία παράδοσι, στὰ δόγματα καὶ στοὺς κανόνες τῶν ἁγίων πατέρων, τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων. Διαφορετικά, θὰ πᾶμε στὴν κόλασι, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐπισκόπων μας! Θεὸς φυλάξοι!»

π. Ἀρσένιος Μπόκα ο θαυματουργός (1910 – 1989)

πηγή

Το Ταξίδι του Αγίου Μπρένταν του Ιρλανδού (βιβλίο)

Από τις εκδόσεις Ποταμίτου κυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο με τίτλο Το Ταξίδι του Αγίου Μπρένταν του Ιρλανδού. Πληροφορίες και παραγγελία του βιβλίου  εδώ 

Κι έφαγαν και έκλαιαν

«Μου εδιηγείτο ο παππούς» λέει κάποτε σε μία ομιλία του ο μακάριος Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός , αναφερόμενος σε μία διήγηση του πολυαγαπημένου Γέροντα του, Ιωσήφ του Ησυχαστού, «που πήγαινε στα Καυσοκαλύβια να μάθει εργόχειρο κι είχε εκεί κάτι γεροντάκια που δεν ήξεραν καν το λάδι, ότι, δηλαδή, γίνεται κατάλυσις ελαίου!».
«Ήταν ασκητές» μεταφέρει τη διηγήση ο Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, «και σιγά σιγά τους έπεισαν κάθε Σαββατοκύριακο να βάζουν από μία κουταλιά λάδι, διότι τα φαγητά ήταν τέσσερα: φακές, ρεβίθια, φασόλια και κουκιά. Αυτά ήταν, δεν ήταν τίποτε άλλο. Και κάθε εβδομάδα είχαν ένα είδος από αυτό το φαγητό και το Σαββατοκύριακο έβαζαν και μία κουταλιά λάδι».
«Μία φορά» λέει, τώρα, ο Γέρων Ιωσήφ, όπως ακριβώς τους το μετέφερε ο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής, «επειδή ήταν τόσο ταλαιπωρημένα τα γεροντάκια, έπιασε ο Γέροντας και τους έβρασε λίγο καλαμπόκι, μπομπότα, που λένε, και αφού το έβρασε, έσκασε αυτό και του έριξε λίγο σωρώπι μέσα. Είχε κάτι παλιοζάχαρες σε ένα κουτί μέσα, είχε σκουριάσει, σαν αίμα ήταν, ποιος ξέρει, τους το έδωσαν οι Ρώσοι παλιά και δεν ήξεραν τι να το κάνουν. Κι έπιασε ο Ιωσήφ ο Ησυχαστής κι έλιωσε εκείνην τη ζάχαρη, την έκανε σωρώπι και το έριξε στην μπομπότα τη σκασμένη».

«Κι έφαγαν και έκλαιαν από τη χαρά τους!!» λέει με έμφαση ο παππούς, μεταφέροντας αυτή τη θύμηση του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.
«Πρώτη φορά είδαν και αυτοί ότι υπάρχει γλύκασμα στη ζωή των ανθρώπων!!...
Έκλαιαν από χαρά, σαν μωρά έκαναν!!».

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/11/blog-post_949.html

Η συνείδησή σου είναι η φωνή και ο έλεγχος του φύλακα αγγέλου

Η συνείδησή σου είναι η φωνή και ο έλεγχος του φύλακα αγγέλου, πού σου έστειλε ο Θεός στο άγιο Βάπτισμα.
 Και λέω η φωνή του φύλακα αγγέλου, γιατί δεν τολμώ να πω ότι συνείδηση είναι η ίδια η φωνή του Αγίου Πνεύματος μέσα σου...

 Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ



https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_61.html

Η Παλαιά Διαθήκη εναντίον του Σιωνισμού

Διαλύοντας μια παρεξήγηση
Είναι διάχυτη η αντίληψη ότι τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης εξυμνούν τον λαό των Εβραίων και κακολογούν τους υπόλοιπους λαούς, μεταξύ των οποίων είναι και οι Έλληνες. Ακόμη χειρότερα, κάποιοι πιστεύουν ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι το ιερό βιβλίο των Σιωνιστών και ότι ο Σιωνισμός πηγάζει από την Βίβλο. Άραγε έχουν δίκιο;



Διόδωρος Ράμμος Ιστορικός – αρχαιολόγος 

 Η αλήθεια είναι ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο! Δεν υπάρχει βιβλίο στον κόσμο, που να μιλάει με σκληρότερη γλώσσα εναντίον του εβραϊκού λαού, από την Παλαιά Διαθήκη. Αναρίθμητες φράσεις μέσα από τα διάφορα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως έκφραση του πιο ακραίου και φανατικού αντισημιτισμού!
Πού οφείλεται αυτή η φαινομενική αντίφαση, το ιερό βιβλίο των Εβραίων να βρίζει τους Εβραίους; Στο ότι πάντα υπήρχαν Εβραίοι οι οποίοι δεν πίστευαν στον αληθινό Θεό, αλλά παρέμεναν (είτε κρυφά είτε φανερά) ειδωλολάτρες, πολυθεϊστές. Επίσης, πάντα υπήρχε ένα τμήμα του εβραϊκού λαού που ήταν αποκρυφιστές, δηλαδή ασχολούνταν με την μαγεία.
Τότε, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί εξέλεξε ο Θεός τον λαό των Εβραίων και τον ονόμασε περιούσιο λαό;
Αυτό έγινε λόγω του ότι πάντα υπήρχαν και ενάρετοι Εβραίοι, λίγοι ευλαβείς, καλόκαρδοι και πιστοί Εβραίοι, οι οποίοι τελικά έγιναν Χριστιανοί, όταν ήρθε ο Μεσσίας (Ιησούς Χριστός). O ίδιος ο Θεός ξεκαθάρισε στους Εβραίους ότι ακόμη και αν είναι αριθμητικά σαν τους κόκκους της άμμου της θάλασσας, μόνο ένα μικρό τμήμα, ένα μικρό υπόλοιπο μονάχα θα σωθεί (Ησαΐας 10, 22).
Για του λόγου το αληθές, ας δούμε διάφορες φράσεις μέσα από την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Γιαχβέ (Θεός) κατακεραυνώνει την πλειοψηφία των κακών και των αμετανόητων Εβραίων: τους ονομάζει «πονηρά συναγωγή» (Αριθμοί 14,27), «εξεστραμμένη γενεά» (Δευτερονόμιο 32,20), καβγατζήδες και σκληρόκαρδους: «πας ο οίκος Ισραήλ φιλόνεικοι εισι και σκληροκάρδιοι» (Ιεζεκιήλ 3,7).
Ένας από τους κορυφαίους Εβραίους Προφήτες, ο Ησαΐας, είπε χαρακτηριστικά:  «Πώς εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών» (1,22). Και πώς απευθύνεται στους ίδιους τους Εβραίους; «ουαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι» (1,4).
 Αντίστοιχα, ο προφήτης Ωσηέ λέει κατά λέξη στους Εβραίους ότι δεν είναι πια ο λαός του Θεού, «υμείς ου λαός μου, και εγώ ουκ ειμί υμών» (1, 9), όπως νόμιζαν και χαίρονταν, αλλά μια μοιχαλίδα, που θα υποστεί φρικτή τιμωρία, «...εκδύσω αυτήν γυμνήν και αποκαταστήσω αυτήν καθώς ημέρα γενέσεως αυτής. Και θήσω αυτήν έρημον και τάξω αυτήν ως γην άνυδρον και αποκτενώ αυτήν εν δίψει·  και τα τέκνα αυτής ου μη ελεήσω, ότι τέκνα πορνείας εστίν» (2, 5-7).
Ο προφήτης Ιερεμίας, αντίστοιχα, λέει: «…εμοιχάτο η κατοικία Ισραήλ και εξαπέστειλα αυτήν και έδωκα αυτή βιβλίον αποστασίου…» (3,8), δηλαδή ο Θεός έδωσε διαζύγιο στην μοιχαλίδα, τον λαό του Ισραήλ. Και έπειτα, απείλησε τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ ότι θα τους καταστρέψει: «Ιερουσαλήμ… εκτενώ την χείρά μου και διαφθερώ σε» (15,6), κάτι που έγινε τελικά το 587 π.Χ.
Τέλος, ο προφήτης Ιεζεκιήλ αφιέρωσε ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο του (κεφ.23), όπου παρομοιάζει την Σαμάρεια και την Ιερουσαλήμ με δύο πόρνες, που έκαναν ακατονόμαστες πράξεις…
Από την πλευρά τους, οι κακοί Εβραίοι δεν έμειναν αδρανείς, αλλά πέρασαν στην αντεπίθεση! Κυνηγούσαν η σκότωναν τους προφήτες του Θεού και στο τέλος οδήγησαν στον σταυρικό θάνατο και τον ίδιο τον Μεσσία. Επιπλέον, από το 70 μ.Χ. και έπειτα, έδωσαν την χαριστική βολή στην ίδια τους την θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό, με το να υποβαθμίσουν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και στην θέση τους να βάλουν το Ταλμούδ, το σύνολο των ραββινικών παραδόσεων.
Οπωσδήποτε, οι Εβραίοι Ραββίνοι δεν εξαφάνισαν εντελώς τα κείμενα του παρελθόντος. Κράτησαν όσα τμήματα της Παλαιάς Διαθήκης τους βόλευαν (ο περιούσιος λαός, ο Μεσσίας και το παγκόσμιο κράτος του), τα ερμήνευαν όπως τους άρεσε και καθιέρωσαν την ταλμουδική θρησκεία. Το πιο ακραίο και σκληροπυρηνικό τμήμα των ταλμουδιστών Εβραίων, όσοι ήταν κρυφο-ειδωλολάτρες και δαιμονολάτρες, έκαναν ένα βήμα παραπάνω, κατά την διάρκεια του  Μεσαίωνα: δημιούργησαν την Καμπάλα (η Καμπαλάχ), τον εβραϊκό αποκρυφισμό.
Μέσα από τους καμπαλιστές Εβραίους δημιουργήθηκε και ο Σιωνισμός, η μυστική οργάνωση που επιδιώκει να δημιουργήσει το παγκόσμιο κράτος των καμπαλιστών, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ (η Σιών, όπως αλλιώς ονομάζεται). Εδώ, όμως, οι καμπαλιστές Εβραίοι αντιμετώπισαν ένα σοβαρό πρόβλημα, καθώς η Παλαιά Διαθήκη έλεγε ξεκάθαρα ότι πρώτα θα έρθει ο Μεσσίας στην γη και μετά θα δημιουργήσει το παγκόσμιο κράτος.
Αντίθετα, οι καμπαλιστές ήθελαν πρώτα να φτιάξουν το κράτος και μετά να βρουν και κάποιον (ψευδο)μεσσία να τους κυβερνήσει! Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα υπάρχουν παραδοσιακοί ταλμουδιστές Εβραίοι που αντιτίθενται στον Σιωνισμό.
Συνεπώς, το μόνιμο εμπόδιο στα σχέδια των Σιωνιστών είναι η ίδια η Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός της και ο Μεσσίας της. Ο θεός των Σιωνιστών είναι ο Εωσφόρος, όχι ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης, τον οποίο μισούν οι καμπαλιστές, άσχετα που δεν το ομολογούν. Υποφέρουν, όταν βλέπουν τους Χριστιανούς, κυρίως τους Έλληνες, να πιστεύουν στον Μεσσία που έστειλε ο Θεός, στον Ιησού Χριστό.
Αλλά, πάνω από όλα, οργίζονται όταν ακούνε την αλήθεια, ότι το παγκόσμιο και αιώνιο κράτος του Μεσσία, που προφητεύει η Παλαιά Διαθήκη, δεν είναι η αυτοκρατορία του Ισραήλ, αλλά η Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό, με λύσσα αγωνίζονται να εξαφανίσουν και την πίστη στον Χριστό και την Εκκλησία.


Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο: «Η Σιών κατά του Σιωνισμού».

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/11/blog-post_762.html

What Saint John Taught Me…

By an Orthodox Subdeacon
From Issue 16
This article was written by a subdeacon who had the blessing of serving with Saint John as a child as well as having the Saint as a family friend and mentor. These are his reflections, looking back at the greatest things Saint John revealed to him about the spiritual life.

I look down from my perch in the choir loft, the cathedral is spread before me like a map. From the chandeliers above to the lit candles, everything is a sea of light. People still returning from the Cross Procession, candles in hand, only add to the radiance. With the start of the Orthros Service, the choir now sings what must be some of the most beautiful hymns in Christendom.

The air, too is permeated with the smells of the season. From the sweetness of the rare Czar’s rose incense to the exotic gardenia, nothing is spared. After all, we have just spent the last 40 days preparing ourselves for this night. And although known by many names, to the Russian it is simply- The Night. This is the Pascha Service in the Orthodox Church.

With so much activity at this moment, it is hard to notice the small figure almost floating among the crowds of people; incense billowing from his censer; calling out “Christ is Risen” (in Russian, of course) to everyone in ear-shot. This is His Grace John Maximovitch, (previously) Bishop of  Shanghai, China and now of San Francisco, California, USA. A living wonderworker as through his prayers miracles occurred. But to us, his spiritual children, he is simply Vladika John.

From my vantagepoint, I am mesmerized by the events unfolding below. I’m still a bit too young to participate as altar boy, this will come later, I take little notice right now. Besides, tomorrow I will serve when Vladika comes to dine at our table. I will join everyone outside to meet his arrival (A Russian tradition). It will be my job, as his server, to escort him into the dining room where he will offer a Moleben (prayer service for the living). I will now be his ‘altar’ boy. And let me point out that this Moleben was not something real short.

The beloved Saint John

Vladika, to the chagrin of a lot of people, NEVER liked cutting corners. So, we would do the full Moleben with incense (he brought), Gospel reading and all. And as his ‘altar’ server, his only ‘altar’ server I might add, I saw no reason to rush through or cut out anything either.

Visits to the house by Vladika were festive, they fascinated me. But, they were not seen by anyone as extraordinary. After all, he was a friend of the family all the way back to Shanghai. And as I grew older, I heard his views, as many people did on various subjects discussed at the table. Later, he would teach (as guest lecturer) at our Russian school. Eventually, I would finally have the opportunity to serve with him at the Altar.

This is the slice of my life I want to share with you. I don’t want to go over things already in books (well, maybe I should as they’re probably better written.) Certainly, the miracles done by Our Lord through him were really something, as was his prayer rule and compassion. But right now I want to share with you how he taught us to pray.

Before even beginning to look at prayer techniques, one must understand Vladika John’s reasoning behind prayer itself. He repeatedly affirmed the “veil” separating us from the divine is very frail and can be breached. And although this doesn’t happen often enough, or by our own will, when it does it is worth all the effort and then some. Also, he taught that the Holy Spirit is “waiting” for us to make this effort and actually helps us along. It is only when we choose not to that God backs away. Can we blame Him? After all He would then be doing it for us. And, with human nature such as it is we could never truly appreciate it. In the end, I began to see that maybe it is not God’s problem at all. Maybe it is we who need to feel like we worked for it?

He also stressed that this effort on our part must be sincere. We must also be honest. I think this is why St. John loved children so much. Maybe the child hasn’t pre-judged things yet. Maybe only a child can be genuinely honest with himself and thereby with God?

The first thing I noticed that he would do is isolate himself from the world when preparing to pray. Just prior, say to Liturgy; he would make sure that everything was calm. When speaking to others, especially clergy, he would emphasize what is about to take place and the necessity for the right atmosphere and focus. I think that in public areas he closed his eyes in order to accomplish this detachment from extraneous activity. I’ve heard some say that he slept. But I don’t buy it 100%, as St. John knew where he was in the services and what he needed to do. I do know 100% that when I’ve fallen asleep in class or at meetings, I didn’t have a clue where I even was when I woke up. And I’m an accomplished class-sleeper.

Next, he would never hurry during prayer. Think about it. Who really would even want to hurry when speaking with God? A good example here is how we respond to a friend who is in a big hurry. Don’t we try not to burden him but let him move on, so to speak? How much more does Our Lord who loves us so much do the same. And in the case of St. John, this created problems. We were all on ‘earth’ time, especially after the watch became affordable.

Have you ever watched a cat lie in wait for its prey? It doesn’t matter whether you were watching a lion on (hopefully) TV or a kitten stalking a ball on a string. There’s always a lot of waiting. A very patient waiting with all attention focused on the objective. The opportunity to grasp comes only after the prey has come to the cat. Young kittens make especially good examples here, too.  Notice how fast they lose their attention? Not trained in the art, they go blundering at precisely the wrong moment. By then the cricket has vanished and the kitten is left with frustration and a lesson, if he chooses to learn it. In other words, the kitten hasn’t mastered the necessary discipline.

Saint John captured radiating uncreated light, an event many of his altar servers witnessed.

The same analogy may be made also with regards to St. John and prayer. I loved serving with him because of the, let’s say, prayerful atmosphere he would create prior to the service. Then, when the service began, I saw how he would focus (like the disciplined cat) on the words of the service as it proceeded. Waiting. Letting each piece come to him. Experiencing the Holy Spirit’s direction through our mother Church’s celebration. Years later, I found out that this was also how St. John of Kronstadt taught his monks. It is for this, and other reasons, that I now have come to the belief that St. John of Shanghai was from the school of St. Paisius. And we must not forget that Vladika John was an experienced teacher of monks in his own right prior to his arrival in Shanghai. For me, all this made for some really meaningful services. There are some great corollary lessons here on Vladika’s compassion and personal prayer life, but they must wait for another day.

I think this experience must have meant a lot to Vladika, as I never saw him leave the church after services without first saying thank you in the form of the Post Communion Prayers. However, unlike the lone leper who returned, from the group of lepers to thank Our Lord for cleansing, St. John made sure that all of us servers stayed to say thank you as well.

In the classroom, during lectures, I remember St. John telling us that the Holy Spirit not only waits for us to communicate with God, but to actually begin developing a relationship together.

Maybe the tragedy of St. John of Shanghai’s persecutions could ultimately rest in our lack of sincere desire or laziness or ?  Which has kept us procrastinating; outside Christ’s bridal chamber; never experiencing even a glimpse of that relationship with the Holy Spirit of which he trumpeted to all around him. A relationship that is so real and dynamic that after this material world has finally ended, as it will for each of us, that loving relationship will live on into eternity itself.

http://deathtotheworld.com/articles/what-saint-john-taught-me/

Τα παιδάκια με καρκίνο προσκυνούν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της ''Πραϋνουσας τας κακάς καρδίας''

Τα παιδάκια με καρκίνο ενός ρωσικού Ογκολογικού Κέντρου παίδων και εφήβων προσκυνούν την θαυματουργή και συνεχώς μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της ''Πραϋνουσας τας κακάς καρδίας''(Η ''Παναγία με τα επτά σπαθιά''όπως είναι αλλιώς γνωστή.




















Είθε η Παναγία να δίνει κουράγιο και δύναμη σε αυτούς τους μάρτυρες και στις οικογένειές τους

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_40.html

Ύμνος στους Αγίους αρχιστρατήγους και τις λοιπές ουράνιες Δυνάμεις (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ουράνιοι Αρχιστράτηγοι,

εσείς που άνωθεν επιβλέπετε με μεγάλη στοργή,
σκεπάστε μας με τις φτερούγες σας,

προστατέψτε μας με τη δύναμή σας.

Είσαστε οπλισμένοι με τη δύναμη του Θεού,

στεφανωμένοι με τη δόξα Του,
κρατάτε πύρινες ρομφαίες
για να θερίζετε τους δαίμονες.



Αστραπιαία, σαν ακτίνες φωτός
διασχίζετε τα σύννεφα,
τα σύννεφα του αέρα, όπου δίνετε μάχες,
παλεύοντας υπέρ του Θεού.



Ακούραστοι, άγρυπνοι φρουροί, χαριέστατοι,
ακαταπαύστως υπερίπτασθε
πάνω από τους ανθρώπους και όλη την κτίση,
πάνω από αναρίθμητους κόσμους.


Όλες οι κραταιές στρατιές του ουρανού

– οι ενάρετες λεγεώνες
με τα αγαθοποιά τάγματα των αγγέλων –
δικές σας είναι,
αδελφοί μας, κατά τον κοινό μας Πλάστη!



Θείοι αρχιστράτηγοι των ουρανίων Δυνάμεων,
οδηγήστε μας εκεί όπου πρέπει να αρθούμε,
στον θρόνο του Υψίστου Θεού,
ο Οποίος τα πάντα δημιούργησε εκ του μηδενός!


Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» -Νοέμβριος, εκδ. Άθως

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_99.html

Άγιος Asaph της Ουαλίας

Άγιος Asaph της Ουαλίας

(520-601)



Ο πρίγκιπας Asaph ήταν γιος του βασιλιά Sawyl Penuchel (του αλαζόνα) στην νότια Pennines (Ουαλία). Ήταν ακόμη νέο παλικάρι όταν έφυγε για την βόρεια Ουαλία μαζί με τον πατέρα του. Από το Tegeingl στάλθηκε σαν μαθητής στον μακρινό ξάδερφο του, τον άγιο Kentigern στο Llanelwy (εκεί όπου μετέπειτα ο άγιος Asaph έχτισε το μοναστήρι του).  Μία ημέρα, αφού ο Kentigern διάβαζε τους ψαλμούς γυμνός μέσα σε μία παγωμένη λίμνη, ζήτησε από τον νεαρό Asaph να του φέρει μερικά αναμμένα κάρβουνα για να ζεσταθεί. Ο Asaph τα έφερε τυλίγοντας τα μέσα στο ένδυμα του και δεν υπήρχε ίχνος καψίματος. Όταν ο Kentigern επέστρεψε στο Strathclyde, ο Asaph έγινε Επίσκοπος του Llanelwy αφού πολύς κόσμος απαίτησε να γίνει αυτό. Στα χρόνια που ακολούθησαν ίδρυσε ένα δεύτερο μοναστήρι στην περιοχή Llanasa στο Powys. Κοιμήθηκε εκεί την 1η Μαΐου του 601. 

Αγγλικό κείμενο
http://www.earlybritishkingdoms.com/bios/asaphpn.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Archimandrite Gabriel Bunge (video)

Άγιος Eleri, Ηγούμενος του Gwytherin της Ουαλίας.

Άγιος Eleri, Ηγούμενος του Gwytherin της Ουαλίας.

(Κοίμηση 670)

Ο πρίγκιπας Eleri ήταν ένας από τους πολλούς γιους του βασιλιά  Dingat, ο οποίος διοικούσε την παλιά επικράτεια της φυλής των Selgovae στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα η Νότια Σκωτία, και της γυναίκας του, της αγίας Tenoi κόρης του βασιλιά Lot Luwddoc του Gododdin. Πιθανόν η οικογένεια να εξορίστηκε από την επικράτεια κατά τη διάρκεια της τρομερής βασιλείας του βασιλιά Edwin της  Northumbria στον βορρά γύρω στο 620.  Φαίνεται πως εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Bryn Buga του Gwent, όταν ο Eleri ήταν ακόμη νεαρός άνδρας. Ο πατέρας τους έγινε ιερέας και οι πέντε γιοι του έκαναν το ίδιο, παρότι ο Eleri είχε μπει σε αυτή την πορεία πολλά χρόνια πριν, καθώς είχε πάει να σπουδάσει στο μοναστήρι του αγίου Asaph στο Llanelwy στην βόρεια Ουαλία με δάσκαλο του τον άγιο Asaph.
Ήταν πιθανόν μετά τον θάνατο του πατέρα του όταν ο Eleri πήγε να ιδρύσει το μοναστήρι του Gwytherin στο Rhufoniog (Gwynedd) καθώς πήρε μαζί του την χήρα μητέρα του. Εδώ δέχτηκε την κόρη του ξαδέρφου του, την αγία Winifred (ουαλικά Gwenfrewy) όταν αυτή προσπαθούσε να ξεκινήσει ένα γυναικείο μοναστήρι στην βόρεια Ουαλία. Σύντομα ίδρυσε ένα διπλό μοναστήρι στο χωριό, με τον άγιο Eleri σαν Ηγούμενο για τους μοναχούς και την αγία Tenoi σαν Ηγουμένη για τις μοναχές. Ο Eleri έζησε περισσότερο από την Winifred και την έθαψε ο ίδιος στο Gwytherin τον Νοέμβριο του 660.  Ο άγιος κοιμήθηκε στις 13 Ιουνίου, πιθανόν το 670.

Αγγλικό κείμενο
http://www.earlybritishkingdoms.com/bios/elerisv.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Οι διωγμοί είναι η μοίρα των αληθινών. Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας

Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής της Γεωργίας
Εορτάζει στις 2 Νοεμβρίου



Ο σύγχρονος άγιος Γέροντας Γεώργιος Μπασιλάντζε μιλά σε συνέντευξη για τον άγιο Γαβριήλ της Μτσχέτας της Γεωργίας ,τον Ομολογητή
…Είχε πνεύμα παλικαρίσιο. Οι διωγμοί και οι σκληρές δοκιμασίες τον συντρόφευαν σ’ όλη του τη ζωή. Όλα τα υπέμενε χωρίς παράπονο. Θα μπορούσε όμως να μην τα υπομένει. Είχε αήττητη ψυχή.
Ο π. Γαβριήλ είχε το μεγάλο χάρισμα του σαλού και το πρόσωπο της αγνότητας. Ταυτόχρονα ήταν άκρως ταπεινός, καλοσυνάτος, πολύ ευαίσθητος και είχε το φόβο του Θεού. Πονούσε επειδή συναισθανόταν τη δυστυχία και τα βάσανα των ανθρώπων. Ζούσε για τους άλλους. Κι ενώ η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτη λύπες, εκείνος ήταν μεγάλος μαέστρος του χιούμορ. Μπορούσε να μεταδώσει τη χαρά και στον πιο απελπισμένο άνθρωπο. Ο π. Γαβριήλ είναι το καύχημα των σύγχρονων αγίων.
Δεν πρέπει οι διωγμοί του π. Γαβριήλ να διεγείρουν τη σκέψη και να ξυπνήσουν πνευματικά τον γεωργιανό λαό;
Τον Γαβριήλ, αυτόν τον αληθινό πνευματικό, τον μεγάλο άγιο στη Γεωργία, δεν τον κοινωνούσαν. Και ποιοι; Οι ίδιοι Γεωργιανοί ιερείς! Ή μήπως από Γεωργιανούς δεσπότες δεν του είχε απαγορευτεί να τελεί τα καθήκοντα του; Χρειάζεται πολλή σοφία; Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους! Τι συνέβαινε; Δεν αντιλαμβάνονταν τον Γαβριήλ ή δεν τον άντεχαν; Αν πουν πως δεν τον καταλάβαιναν, εγώ θα σας πω το εξής: Αν ένας επίσκοπος ή ιερέας δεν αντιλαμβάνεται με τα μάτια του πνεύματος και της ψυχής την παρουσία του αγίου αλλά αρκείται στην εξωτερική του συμπεριφορά, δεν μπορεί να υπολογίζεται αυτός ο ιερέας ως πνευματικός πατέρας. Γιατί δεν βλέπει πνευματικά. Τέτοιοι ιερείς δεν μπορούν να ανεβάσουν τον αμαρτωλό στη Βασιλεία των Ουρανών, γιατί αυτοί εδώ στη γη δεν διακρίνουν τον φορέα της αγιοπνευματικής χάριτος.
Γι’ αυτό σε κανέναν ιερέα δεν χωρά καμιά δικαιολογία!
Οι πιστοί, για να διαπιστώσουν την αγιότητα του π. Γαβριήλ, έψαχναν πολύ καιρό στα βιβλία αν μπορούσε ο άγιος να πίνει κρασί και να μεθάει. Αλλά δεν έβρισκαν απάντηση στα βιβλία. Ήταν μπερδεμένοι. Ρωτούσαν κι εμένα. Με την καρδιά τους αισθάνονταν ότι ο Γαβριήλ ήταν ένας μεγάλος άγιος αλλά συγκρούονταν με άλλες ακρότητες του. Ο Γαβριήλ μεθούσε. Και αφού δεν είχαν καταλάβει την πραγματική χάρη του αγίου, και αυτό που έβλεπαν παρέμενε ανεξήγητο, ήταν πολύ μπερδεμένοι. Σήμερα ο πιστός ψάχνει τον άγιο με τα βιβλία. Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο. Τον άγιο θα τον βρείτε με την καρδιά και με την ψυχή! Ας πούμε, τώρα, ότι πολλοί τον αναγνώρισαν. Αλλά πριν τον δίωκαν. Γιατί δεν ήταν ακριβώς στο δικό τους πνεύμα. Διότι οι ιερείς που είχαν συλληφθεί από το κομουνιστικό κόμμα και φοβούνταν την Κα Γκε Μπε πιο πολύ από τον Θεό δεν έφεραν μέσα τους βέβαια το αληθινό πνεύμα!
Πολλά γράφουν για τον π. Γαβριήλ. Και τα γράφουν έτσι που τον τοποθετούν μέσα σε καλούπια. Δεν βάζουν αυτά για τα οποία κυρίως πάλευε ο π. Γαβριήλ. Γράφουν μόνο για τα θαύματα που και άλλοι άγιοι έκαναν. Διάβασα πολλά βιβλία που γράφουν για τον π. Γαβριήλ. Και θα σας πω ότι παραλείπουν τα περισσότερα από τα λόγια του. Πολλά τα έχουν διορθώσει. Άλλα τα πέρασαν από λογοκρισία.
Τότε μη γράφεις ή, αν γράψεις, πρέπει να διαθέτεις την πνευματική δύναμη, την παλικαριά, να τα γράφεις όπως ακριβώς ειπώθηκαν από εκείνον. Και εκείνος δεν χρειάζεται βοήθεια, διορθώσεις και ωραιοποιήσεις. Εκείνος δεν έκανε λάθη. Εκείνος δεν ήταν ποτέ σε καλούπια. Και να μη χρησιμοποιήσετε τα λόγια του για κάποιο δικό σας όφελος. Θα λογοδοτήσετε στον Θεό γι” αυτό…
Τα κηρύγματα του π. Γαβριήλ πολύ γρήγορα θα σας τα εξηγήσει εκείνος ο οποίος περισσότερο απ’ όλους τον κατανοεί, ο οποίος εκπαιδεύτηκε από τον ίδιο το Γαβριήλ. Θα μας παρουσιαστεί εκείνος που από τον Θεό πήρε το δικαίωμα αυτό, και όχι εκείνοι που με «εντολές» προσπαθούν ή θα προσπαθήσουν να το κάνουν…
Τι γνώμη μπορώ να έχω για έναν που τον μεγάλωσε και τον δίδαξε ένας μεγάλος άγιος μοναχός; Εκείνος είναι αληθινός και όλοι οι αληθινοί στη Γεωργία -κι όχι μόνο στα Γεωργία- περιμένουν την εμφάνιση του. Η δίωξη του σας κάνει ν’ απορείτε. Οι διωγμοί είναι η μοίρα των αληθινών. Μη στενοχωριέστε. Ο Νικόλας* είναι σε φόρμα! (Γελάει). «Να δεις τον Θεό τι θα κάνει στον εχθρό!». Αυτή την έκφραση πολύ την αγαπώ γιατί κάποτε ο Άγγελος μου μ’ αυτά τα λόγια με ενθάρρυνε!..
Σύμφωνα με τους κανόνες, η αλυσίδα των αγίων δεν σπάει. Και ο μεγάλος άγιος είναι υποχρεωμένος «να βρει» τον κληρονόμο που του προόρισε ο Θεός. Να τον καθαρίσει, να τον πηγαίνει μυστικά στον Θεό και, τέλος, να του αφήσει τη δύναμη, τις γνώσεις και τα πνευματικά μυστικά που αυτός είχε κληρονομήσει από τους αγίους που προηγούνταν…


Έτσι οι γνώμες οι απόψεις, οι επιθυμίες και οι θεωρίες των ανθρώπων δεν καθορίζουν αν είχε ή δεν είχε ο Γέροντας μαθητή και πώς πρέπει να είναι αυτός. Αυτό είναι μαζί και άγνοια και αυθάδεια και θράσος! Ο Θεός έχει προορίσει ποιός και σε ποιόν θα γίνει υπάκουος και κληρονόμος. Έτσι, η σκέψη των αμαρτωλών ανθρώπων δεν απασχολεί τον άγιο μοναχό. Η μέριμνα του είναι πώς ο μαθητής του θα τα καταφέρει επάξια ν’ ανταποκριθεί στην πνευματική του αποστολή.
Ο π. Νικόλαος είναι πολύ σπάνιος. Βασανισμένος. Και αληθινός ασκητής της εποχής μας. Ο Θεός να τον βοηθάει. Ο Θεός να του δίνει μακροημέρευση και να τον έχει νικητή, αυτόν που γίνεται θυσία, σταυρώνεται για την πατρίδα και για τον πλησίον του. Επίμονος, προοδευτικός, ακατάβλητος στις μέρες μας.Έμπιστος και τηρητής των μοναχικών υποσχέσεων. Σπάνιος δάσκαλος της μετάνοιας και της αγάπης. Ισχυρός πνευματικός ήρωας, πολέμιος του κακού. Μέγα παράδειγμα αφοσίωσης και αγάπης προς τον πνευματικό πατέρα του… Σκληραγωγημένος από τον π. Γαβριήλ. Βαδίζοντας το δρόμο της «ανυπακοής», αληθινός δάσκαλος της υπακοής! Μεγάλη ελπίδα της Γεωργίας. Ξεχωριστός, μεταξύ αληθινών μοναχών, με τους οποίους θα λάμψει η Γεωργία!
Είχε πει ο π. Γαβριήλ στον π. Νικόλαο, προετοιμάζοντας τον για τις επερχόμενες δοκιμασίες:
— Παιδί μου, Νικόλαε, θα σε κατηγορήσουν για πόρνο, ομοφυλόφιλο, κλέφτη, τρελό και άλλα πολλά. Ο δρόμος όμως του μοναχού αυτός είναι…
απόσπασμα από συνεντεύξεις που έδωσε ο π. Γεώργιος Μπασιλάντζε (Basiladze-მამა გიორგი ბასილაძის) για τον άγιο Γαβριήλ τον Ομολογητή στην εφημερίδα Κβίρις Παλίτρα κατά το έτος 2007.

* π. Νικόλαος Μακαρασβίλι: αγαπημένος υποτακτικός του Αγίου Γαβριήλ του Ομολογητή

Ο Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και Ομολογητής, 1929-1995, Μαλχάζι Τζινόρια,μτφρ. Νάνα Μερκιβιλάτζε, Αθήνα 2013

Απολυτίκιον αγίου Γαβριήλ του Σαμτάβρο,της Γεωργίας.
Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον. Πολιτεία ενθέω καλλωπιζόμενον, Αρχιμανδρίτην θεόπνουν πανευλαβώς Γαβριήλ ευφημήσωμεν ως φάρον διοράσεως και ασθενούντων ιατρόν, ου ο τάφος δαψιλώς ισχύος εκχέει ρείθρα, βοώντες· Πάτερ, ευλόγει θεόθεν πάντας τους τιμώντάς σε.

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/11/blog-post_61.html

ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΑΝΟ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΚΑΙ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΛΧΑΖΙ ΤΖΙΝΟΡΙΑ:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ».
(1929-1995)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΑΝΑ ΜΕΡΚΒΙΛΑΤΖΕ - ΑΘΗΝΑ 2013
 Επιλογή αποσπασμάτων, αρίθμηση και σχόλια:
Λεόντιος Μοναχός Διονυσιάτης



   Ο Γέροντας Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός (1929-1995), πλήρης χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, απολάμβανε μεγάλου σεβασμού στη Γεωργία. Ήταν ασυμβίβαστος με κάθε αντίχριστη πολιτική και πρακτική.
    Την Πρωτομαγιά του 1965 έκαψε ένα 12μετρο πορτρέτο του Λένιν που κρεμόταν στο κτίριο του ανωτάτου Σοβιέτ στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Συνελήφθη από την Κα-Γκε-Μπέ. Στην ερώτηση του ανακριτή γιατί το έκανε απάντησε:
    Το έκανα γιατί δεν είναι δυνατόν να λατρεύουμε ένα κοινό άνθρωπο. Εκεί, στη θέση του πορτρέτου του Λένιν, πρέπει να κρεμάσετε την εικόνα της σταυρώσεως του Χριστού. Γιατί γράφετε "Δόξα στο Λένιν"; Πρέπει να γράψετε: «Δόξα στον Κύριο Ιησού Χριστό». Μετά από αυτό τον έκλεισαν σε ψυχιατρική κλινική όπου διέγνωσαν σχιζοφρένεια!
 Χάρτης της Γεωργίας:



Α. ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
Α.1. Ο Γέροντας εμφανιζόταν και σ' αυτούς που βρίσκονταν πολύ μακριά και τους βοηθούσε, ενώ σε άλλους εμφανιζόταν στο όνειρό τους κι έτσι τους έσωζε. Μια νέα γυναίκα, που ήταν άστεγη, έμενε σ' έναν εγκαταλειμμένο χώρο, δίπλα στην είσοδο του νεκροταφείου. Κάποια μέρα ληστές της έσπασαν την πόρτα. Τρομοκρατημένη, άρχιζε να φωνάζει καλώντας σε βοήθεια τον π. Γαβριήλ. Και πράγματι εμφανίστηκε μπροστά τους ο Γέροντας κρατώντας ένα μαδέρι. Οι ληστές φοβήθηκαν κι έφυγαν τρέχοντας, ενώ ο Γέροντας αμέσως εξαφανίστηκε! (128)
    Α.2. Ένα φίδι δάγκωσε μια μοναχή του Σαμτάβρο. Αμέσως έτρεξε στον πατέρα Γαβριήλ, ο οποίος τότε ήταν βαριά άρρωστος. Εκείνος τότε μισοσηκώθηκε από το κρεβάτι, σταύρωσε την πληγή, τη ράντισε με αγιασμό και την καθησύχασε:

- Μη φοβάσαι. Πήγαινε να σε δει κι ο γιατρός. Η μοναχή ηρέμησε. Ο π. Γαβριήλ παρακάλεσε και τη μον. Παρασκευή να τη συνοδέψει στην κλινική. Οι γιατροί ανησύχησαν, γιατί δεν είχαν το αντίδοτο για το δηλητήριο και της είπαν να καθίσει για να δουν αν θα πρηστεί το πόδι. Περνούσε η ώρα και δεν διαπίστωναν καμιά αλλαγή. Ο π. Γαβριήλ γλίτωσε τη μοναχή από βέβαιο θάνατο. Μάλιστα όποτε κάποιος φοβόταν για κάτι, ο Γέροντας του έλεγε χαρακτηριστικά:

- Τότε γιατί έχεις τον π. Γαβριήλ;  (137)




Β. ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ
 Β.1. - Πού να είναι τώρα ο Νοστράδαμος, που προφήτευε το μέλλον του κόσμου; τον ρώτησα μια μέρα.
         - Ο Νοστράδαμος μαζί με τον Ιούδα κάθονται σε «κελί φυλακής». (137)

Β.2.  Ο άγιος γέροντας Γαβριήλ εμπόδιζε την έλευση του Αντιχρίστου.
Βαριά άρρωστος ο Γέροντας σηκωνόταν από αγάπη, πιέζοντας τον εαυτό του, και καθόταν έξω στο κελί.
   - Ακόμη δεν με παίρνει ο Κύριος, έλεγε.
   Παρατηρούσε πολύ προσεκτικά τους ανθρώπους. Μερικούς τους ευλογούσε. Σε άλλους αποκάλυπτε. Σε όλους όμως δίδασκε την αγάπη. Όλα τα άλλα ήταν γι' αυτόν ασήμαντα. Στους νέους έδινε ιδιαίτερη προσοχή. Μετρούσε την υπομονή και την ταπείνωσή τους. Παρακαλούσε τον Κύριο γι' αυτούς, τους αγκάλιαζε και τους ευλογούσε, ενώ ταυτόχρονα υπέφερε από απίστευτους πόνους.
Μια μέρα του έκαναν δώρο μια μεγάλη εικόνα της Παναγίας, την οποία είχαν φέρει από το Αγιον Όρος. Χάρηκε πολύ:
- Η Παναγία δεν πηγαίνει έτσι, χωρίς λόγο, σε κανέναν. Και πρόσθεσε στο τέλος:
- Εγώ φεύγω!
- Πώς, π. Γαβριήλ, δεν θα σας δούμε να λειτουργείτε; τον ρώτησαν ανήσυχοι.
- Όχι. Φεύγω για να βάλω στο τραπέζι του Θεού την αγάπη σας. Φεύγω παίρνοντας μαζί μου την αγάπη σας.
Ύστερα, μας κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα και άρχισε πάλι τις σαλότητες.
- Δεν πρέπει να μείνω. Πιστέψτε με, αν δεν φύγω, ο Αντίχριστος δεν μπορεί να έρθει. Εγώ πρέπει να φύγω για να έρθει εκείνος. (Βλ. Β Θεσ. 2:6-8). Καταλάβετέ με. Πρέπει να πληρωθεί η Αγία Γραφή. Το Ευαγγέλιο το γράφει. Αυτός (που εμποδίζει τον Αντίχριστο) είμαι εγώ!  (183-4)

- Έζησα περίεργα γεγονότα. Δεν ξέρω πώς, με το σώμα ή με το πνεύμα, ήμουν ανεβασμένος στον ένατο ουρανό. Ο θρόνος του Κυρίου βρίσκεται στον ένατο ουρανό. Ήμουν και στην Κόλαση! Δεν με πιστεύετε; Και μας έδειξε κάτω στη γη.
- Εκεί κάτω οι άνθρωποι βασανίζονται. Κι εγώ πώς μπορώ να χαίρομαι;  (213)

 Β.4. Ο Κύριος επιτρέπει την πτώση στην αμαρτία. Έτσι φανερώνεται η ευσπλαχνία του Θεού. Όμως, όλοι μπορούν να μετανοήσουν κάποτε στο χρόνο που μεσολαβεί μέχρι το τέλος της ζωής τους. Ο χρόνος είναι το μεγάλο έλεος του Θεού. Στη διάρκειά του ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί, αλλά μπορεί και να καταστραφεί. Ο άνθρωπος πρέπει ασταμάτητα να επιδιώκει να πλησιάζει τον Θεό. Τότε ο Κύριος θα τον ελεήσει και θα του δώσει όλα όσα του χρειάζονται.
          Ο άνθρωπος μια φορά έρχεται στον κόσμο και μια φορά του δίνεται η ευκαιρία να σωθεί. Καμιά μετεμψύχωση δεν υπάρχει. Επιδίωξή σας (πρέπει να) είναι το να γίνετε παιδιά του Θεού. Κάθε βαπτισμένος μπορεί να ονομάζεται παιδί του Θεού. Με την εφαρμογή του Ευαγγελίου και τον ασκητικό του βίο, που θα τον οδηγήσουν στη Βασιλεία των Ουρανών, ο άνθρωπος γίνεται παιδί του Θεού.
     Οι απόγονοι του Κάιν θεωρούνται (και αυτοί) παιδιά του Αδάμ. Όμως οι απόγονοι του Σηθ είναι παιδιά του Θεού. Δηλαδή τα παιδιά του Θεού δεν είναι τα σαρκικά παιδιά, αλλά τα (υπάκοα) παιδιά της Διαθήκης. Με αυτό ξεχωρίζουν τα παιδιά του Θεού από τα παιδιά του Πονηρού. Όποιος δεν κάνει καλό δεν είναι από τον Θεό, όπως κι εκείνος που δεν αγαπάει τον αδελφό του. Εμείς όμως, αδέλφια μου, περιμένουμε την υιοθεσία και την εξαγορά μας από τον Κύριο.  (207-8)

 Ο π. Γαβριήλ δεν ξεχώριζε ποτέ κανέναν. Τους αγαπούσε όλους και πάντα ήταν έτοιμος να δώσει και τη ζωή του για τον καθένα. Δεν έτρωγε ούτε έπινε νερό όση ώρα συνομιλούσε με κάποιον που είχε προστρέξει σε εκείνον ζητώντας τη βοήθειά του.
- Έστω και μόνο έναν άνθρωπο να μισείς, τότε είσαι μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών. Να τους αγαπάτε όλους για να την κερδίσετε. Η αγάπη είναι μητέρα όλων των αρετών, μας έλεγε συχνά.
Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς την ανεξάντλητη καλοσύνη και χάρη του π. Γαβριήλ:
- Μακάρι όλοι να αξιωθούν της σωτηρίας και να μη κριθούν άξιοι τιμωρίας, παρακαλούσε με δάκρυα τον Δημιουργό.  (208)



Ποιοι θα σωθούν; ρώτησε κάποιος διάκος.
    - «Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά Μου. Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Μαρκ. 13:13). Ιδού ο Θεός! Ισχυρός και μέγας, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε ούτε την αρχή ούτε το τέλος Του. Η σοφία Του είναι ανεξερεύνητη και η καλοσύνη Του κρυφή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο Κάιν πάντα σκοτώνει τον Αβελ και ο δρόμος του τελευταίου κατευθύνεται προς την ευλογημένη αιωνιότητα.  (209)

 Β.7. Ο π. Γαβριήλ συχνά αναφερόταν στο εξής χωρίο: «Γίνεσθε ουν (λοιπόν) φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί» (Ματθ. 10, 16). Και εξηγούσε:
- Αν σήμερα δεν συμπεριφέρεστε με σοφία και δεν είστε αγνοί και άδολοι, δεν θα σωθείτε.  (209)

Β.8. - Θα έρθουν οι καιροί που ο Χριστιανός θα δυσκολευτεί να σωθεί. Τότε τι θα γίνει ο άπιστος;
Έπειτα αναφέρθηκε στις έσχατες μέρες, στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε οι χριστιανοί, αλλά και στους πνευματικούς πατέρες, που αντί να σώζουν τις ψυχές θα τις καταστρέφουν.
- Τότε με ποιο κριτήριο πρέπει να διαλέξουμε τον πνευματικό μας πατέρα, Γέροντα;
-Από τα έργα του.   (213)

Οι Ιεχωβάδες επικαλούμενοι κάποια χωρία από την Αγία Γραφή, (Βλ. Λευιτ. 17, 14 και 7, 26-27), αρνούνται τη μετάγγιση αίματος, θεωρώντας ότι με το αίμα «μεταγγίζονται» και οι αμαρτίες. Ο πατήρ Γαβριήλ έλεγε γι' αυτό το θέμα:
- Ναι, στο αίμα είναι οι αμαρτίες. Αλλά αν ο άνθρωπος πεθαίνει, πρέπει να του δώσεις αίμα για να τον σώσεις. Μεταγγίζεις αγάπη! Κι η αγάπη σκεπάζει τις αμαρτίες.  (222)

 Β.10. -Ο Θεός μας ζητάει οι καλές πράξεις που κάνουμε να πηγάζουν από την καρδιά μας. Ό,τι καλό κάνουμε στους άλλους, να το κάνουμε για τον Κύριο (Βλ. Ματθ. 25,40). Όταν κάνεις το καλό, ανεβαίνεις μια σκάλα. Όταν αμαρτάνεις, την κατεβαίνεις. Κι αυτό συμβαίνει σ' όλη μας τη ζωή.  (223)

Β.11. Σε πολλούς που ζητούσαν να προσευχηθεί για κάποιο ζήτημα που τους απασχολούσε ο Γέροντας έλεγε:
- Ο Θεός μου είπε: «Γαβριήλ, αυτός ο ίδιος δεν μου το ζητάει. Γιατί εσύ λοιπόν με παρακαλάς»; Και τότε έβαζε πολλές φορές τον επισκέπτη να προσευχηθεί:
- Να παρακαλέσεις εσύ τον Κύριο! Γονάτισε και, έτσι γονατιστός, να λες τον 50ό ψαλμό. (236)

 Β.12. Ο π. Νικόλαος Μακαρασβίλι έλεγε ότι η επαφή με τον πατέρα Γαβριήλ, η υπακοή και ο δρόμος της αρετής τον δίδαξε πως ο άνθρωπος, καθώς προχωρά στην πνευματική ζωή, ανεβαίνει την εξής κλίμακα:
        1.     Αμαρτωλός.
        2.     Ανθρωπος που τηρεί τις δέκα εντολές.
        3.     Πιστός, δοκιμασία του Αβραάμ.
        4.     Ιερομόναχος, μαθητής, εκείνου που αναζητά τη γνώση.
        5.     Υπακοή μόνο στον Θεό κι όχι στον άνθρωπο.
        6.     Αντίληψη του πνεύματος του άλλου (διόραση).
        7.     ΑΓΙΟΣ.  (241)

Κάποιες φορές που παρακαλούσαν τον Γέροντα να τους ευλογήσει, εκείνος έλεγε:
- Ο Θεός να σε ελεήσει, όταν εσύ ελεείς τον βασανισμένο σαν εσένα άνθρωπο... (241)

 Β.14. Ο γέροντας Γαβριήλ για την αμαρτωλή προσευχή:
- Πείτε μου τι να συμβαίνει; Πότε μπορεί η προσευχή να λογαριαστεί ως αμαρτία;
- Μήπως όταν κάποιος δεν προσεύχεται σωστά;
- Όχι, όταν προσεύχεται σωστά.
- Μήπως όταν δεν προσεύχεται με την καρδιά του;
- Όχι, όταν προσεύχεται με την καρδιά του.
- Μήπως όταν δεν έχει συγκεντρωμένο το νου του όταν προσεύχεται;
- Θέλεις να γίνεις και άγιος; Είναι πολύ δύσκολο όταν προσεύχεσαι να μη σε βομβαρδίζουν λογισμοί.
- Τότε μπορείτε να μας εξηγήσετε πότε συμβαίνει αυτό, π. Γαβριήλ;
- Αμέσως, είπε ο Γέροντας.
Εκείνη τη στιγμή ήρθε μια πιστή για να πάρει την ευχή του. Ο πατήρ Γαβριήλ την παρακάλεσε να κάνει κάτι και εκείνη απάντησε ότι δεν μπορούσε εκείνη την ώρα. Και ο π. Γαβριήλ μας είπε:
- Τώρα αυτή θα πάει να προσεύχεται πέντε ώρες. Αλλά θα την ακούσει ο Θεός που δεν με βοήθησε; Αν δεν τηρείτε τις εντολές του Θεού, καλύτερα να μην Τον κουράζετε με τόσες προσευχές. Δεν σας ακούει και οι προσευχές σας λογαριάζονται ως αμαρτίες. (242)

Β.15. Για το Μυστήριο της Βαπτίσεως:
    Μόλις απέκτησα το πρώτο μου παιδί, ρώτησα τον π. Γαβριήλ πότε θα ήταν καλύτερα να το βαπτίσω, και μου απάντησε:
- Το πνεύμα και το σώμα δημιουργούνται μαζί, με τη σύλληψη. Όταν συλληφθεί το παιδί, στην αρχή ζει με την ψυχή, όμως μετά ο Κύριος, στη μήτρα της μητέρας, δίνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, για να συνεχιστεί η ζωή τον τέταρτο μήνα από τη σύλληψη. Εκείνη τη χρονική στιγμή το παιδί στην κοιλιά θα κινηθεί και με τα άκρα του θα σε κλωτσήσει. Θα σου επισημάνει την παρουσία του: «Να 'μαι! Ήρθα».
     Το παιδί πρέπει να βαπτιστεί οκτώ ημέρες μετά τη γέννησή του. Αν η ζωή του βρεθεί σε επικίνδυνη κατάσταση, τότε μπορεί να βαπτιστεί και πριν από τις οχτώ μέρες. Αν περάσουν οι σαράντα μέρες και το παιδί πάθει κάτι, τότε οι γονείς είναι υπόλογοι στον Θεό. Αν πεθάνει αβάπτιστο μέσα στις σαράντα μέρες, θα ισχύσουν οι παλιοί νόμοι. Αν όμως περάσουν τις σαράντα μέρες, τότε πάει προσωρινά στον Αδη, αλλά δεν βασανίζεται. Κάθεται στις λάσπες αλλά δεν τιμωρείται, γιατί είναι πνεύματα αγγελικά. Στην τελική Κρίση θα βγουν αυτά τα πνεύματα από τον Αδη. Θα ελευθερωθούν απ' όλα. Όμως δεν θα δουν το μεγαλείο του Θεού, γιατί δεν έχουν λάβει το Αγιο Πνεύμα!
    Μέχρι που να βαπτίσεις το παιδί, βάλε το Σταυρό δίπλα στο κρεβάτι του. Το βαπτισμένο παιδί μπορεί να το πολεμά ο πονηρός ή να το ενοχλεί μια αρρώστια και αυτό δεν μπορεί να σου το πει. Γι' αυτό πρέπει ο ιερέας να διαβάζει, με σταυρό που έχει τον Εσταυρωμένο, τις ειδικές ευχές για τα νήπια. Αν το παιδί ασθενήσει και δεν προλαβαίνεις να το βαπτίσεις, τότε ακόμη και ο παππούς μπορεί να βαπτίσει τον εγγονό του. Σε αυτή την περίπτωση ούτε ο άγγελος μπορεί να εμποδίσει τη βάπτιση. Ο νονός είναι υπεύθυνος για το βαπτιστήρι του, για να μην πεθάνει πνευματικά. Αν όμως ο νονός πει κάτι και το βαπτιστήρι του δεν τον ακούσει, τότε εκείνος δεν φέρει ευθύνη. (245)



Β.16. Τι δύναμη έχει, Γέροντα, το ευχέλαιο;
- Το ευχέλαιο έχει τέτοια δύναμη, που εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος γίνεται σαν μικρό παιδί. Αν ο άνθρωπος είναι υγιής και δεν έχει ανάγκη, τότε το ευχέλαιο δεν κάνει να γίνεται παραπάνω από δύο φορές το χρόνο. Είναι μεγάλο μυστήριο.  (248)

Β.17. Στις αρετές ο Γέροντας, εκτός από το φόβο του Θεού, συνυπολόγιζε ως ιδιαίτερα σημαντική και την υπακοή. Πάντα έλεγε ότι με την υπακοή μπορείς να πετύχες τη θεία σοφία, αλλά πως και η υπακοή χρειάζεται μεγάλη σοφία. Μια φορά ρώτησε κάποιον πολύ καλό υποτακτικό του:
- Αλήθεια, σε όλα πρέπει να με υπακούς;
- Ναι, π. Γαβριήλ.
- Μεγάλη ανοησία! Αν εγώ πέσω στο γκρεμό, θα μ' ακολουθήσεις και εσύ; (265)
 
    Β.18. Όταν χάρισαν στον π. Γαβριήλ λίγα μήλα, είπε στη μοναχή Παρασκευή:
- Να τα κάνουμε γλυκό. Όμως να τα βράσεις μαζί με τα κουκούτσια τους.
Εκείνη δεν τον άκουσε. Σκέφτηκε ότι έτσι το γλυκό θα ξυνίσει. Και τα έβρασε όπως εκείνη θεώρησε σωστό, χωρίς δηλαδή τα κουκούτσια τους. Σε λίγο καιρό όμως όλο το γλυκό χάλασε. (265)
 
   Β.19. Όταν ήταν έγκυος η γυναίκα μου, ρώτησα τον Γέροντα αν έπρεπε να νηστέψει.
  - Πού ακούστηκε μια έγκυος ή αυτή που θηλάζει παιδί να νηστεύουν; (273)
 
    Β.20. Για την εγκράτεια:
   Ο π. Γαβριήλ συχνά εξηγούσε στη νεολαία τη σημασία της εγκράτειας και δίδασκε τους νέους πώς να ελέγχουν τα συναισθήματά τους. Όταν κάποτε τον ρώτησα τι σημαίνει να κοιτάζεις με πονηρό τρόπο κάποιον, μου εξήγησε:
- Να, εδώ σ' εμποδίζει το μέρος. Αλλά ακόμη κι αν σου συμβεί στο δάσος και δεν υποκύψεις στην επιθυμία, αυτό σημαίνει ότι δεν αμάρτησες. Όμως εσύ είσαι άνδρας. Ήρθε η ηλικία σου. Έχεις από τη φύση σου ανάγκη - και αυτό είναι ευλογία του Θεού. Και αγωνίζεσαι γι' αυτό. Το σημαντικότερο είναι να μην πέφτεις στην αμαρτία της υπερηφάνειας, που είναι πιο μεγάλη αμαρτία από τους σαρκικούς λογισμούς και τις επιθυμίες. Δεν είσαι Θεός, να μη σε πονάει τίποτα. Αν ο άνθρωπος δεν είχε καμιά επιθυμία, θα έλεγε: «Τι μου χρειάζεται ο Θεός»; Όμως ο Κύριος τα επιτρέπει όλα αυτά για να διαλέξει ο ίδιος ο άνθρωπος το πώς πρέπει να πορευτεί προς τον Θεό.
    Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, όταν στα ζευγάρια ο ένας νηστεύει και θέλει να εγκρατεύεται, ενώ ο άλλος έχει επιθυμία, καλύτερα είναι να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, παρά να γκρεμιστεί η οικογένεια με την αναζήτηση άλλου συντρόφου. (273)
 
    Β.21. Ο π. Γαβριήλ είπε σε μια έγκυο γυναίκα:
- Το παιδί ακούει, γι' αυτό να του μιλάτε από τώρα για τον Θεό, κι έτσι να το μεγαλώσετε.
- Τι λέτε, π. Γαβριήλ, πώς είναι δυνατόν ν' ακούει το παιδί μέσα στην κοιλιά της μάνας;
- Δεν το πιστεύετε δηλαδή;
Και στρεφόμενος προς την κοιλιά της μητέρας είπε:
- Ε; Δεν ακούς το λόγο του Κυρίου;
Τότε το παιδί άρχισε να κλωτσάει τόσο δυνατά την κοιλιά της μητέρας του, που εκείνη διαμαρτυρήθηκε:
- Το παιδί δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Μπορώ, σας παρακαλώ, να βγω λίγο έξω; (279)
 
    Β.22. Ένας λαϊκός τον ρωτούσε διάφορα για την πνευματική ζωή:
- Γιατί ενδιαφέρεσαι; απόρησε ο Γέροντας.
-Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απάντησε εκείνος.
- Τότε μη με ρωτάς. Διότι, αν σου απαντήσω, θα έχεις πλέον τη γνώση και θα είσαι υποχρεωμένος να την τηρείς. Κι αν δεν την τηρήσεις, θα τιμωρηθείς. «Ο γνούς και μη ποιήσας δαρήσεται πολλάς» (βλ. Λουκ. 12:47).
   Στις έσχατες ημέρες, θα ζητείται από τους λαϊκούς να τηρούν μόνο τις δέκα εντολές για να σωθούν. Όμως οι μοναχοί πρέπει να ζουν σύμφωνα με τους κανόνες του Ευαγγελίου για να σωθούν.  (285)
 
   Β.23. Ήθελε οι μοναχές να συνηθίσουν την αυστηρή ζωή του μοναστηριού. Τις ασκούσε στην υπομονή και την υπακοή. Κι έλεγε:
- Καλύτερα μια καλή μητέρα, παρά μια κακή μοναχή!  (287)



 
    Β.24. Η αρετή της φιλοπατρίας:
   Ο π. Γαβριήλ πονούσε πολύ για τη χώρα του. Όταν τον έπιανε η μελαγχολία για τη Γεωργία, φώναζε τη μοναχή Παρασκευή που τον φρόντιζε και την παρακαλούσε να τραγουδάει ένα νανούρισμα, το «Ιαβ-νάνα». Αυτή η μελαγχολική μελωδία του θύμιζε τον πόνο των Γεωργιανών.
- Αλοίμονο στον μοναχό ή στη μοναχή που δεν νιώθουν τον πόνο του λαού τους! Πώς μπορεί ο μοναχός να είναι καλά όταν ο λαός βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση; Όπου είναι ο λαός εκεί είναι και ο μοναχός!  (287)
 
Γ. ΠΕΡΙ ΚΛΗΡΙΚΩΝ
     Γ.1. Για τους άξιους ή μη ιερείς:
    Μερικοί ιερείς ήταν απότομοι και με τον τρόπο τους απομάκρυναν κάποιους από τους ναούς. Όταν όμως γνώριζαν τον άγιο Γέροντα, ξαναέβρισκαν την οδό της αληθείας. Ο Γέροντας μας έλεγε:
- Από την εποχή των αποστόλων, ο Ορθόδοξος ιερέας, με τη χειροτονία του, έχει πάρει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, την οποία οι αιρετικοί δεν έχουν. Αν ο ιερέας είναι αμαρτωλός, όταν τελεί τις ιερές ακολουθίες είναι δεμένος με σκοινί, και την τέλεση του μυστηρίου αναλαμβάνουν οι άγιοι άγγελοι.
   Ο αμαρτωλός ιερέας μοιάζει με κάποιον που βγάζει από το πηγάδι το αθάνατο νερό με χρυσό κουβά. Το νερό δεν παθαίνει τίποτα από τις αμαρτίες του. Γι' αυτό και ο σοφός άνθρωπος θα χρησιμοποιήσει τη χάρη εκείνη που κατέρχεται μέσα του από τη Θεία Λειτουργία. Όμως, αν ο ιερέας κηρύττει λανθασμένα σε δογματικά θέματα, τότε απομακρυνθείτε απ' αυτόν. Είναι εχθρός και προδότης. Μέχρι να τον αποσχηματίσουν, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, δεν θα λείψει η θεία χάρις απ' όσους τον πλησιάζουν για πρώτη φορά και δεν τον γνωρίζουν. Οι άγιοι πατέρες διδάσκουν: Ένας ιερέας με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος έχει τόση δύναμη όση δεν έχουν όλοι οι λαϊκοί μαζί!   (289)
 
    Γ.2. Ο Γέροντας αποκάλυπτε μια εσφαλμένη πράξη με ευθύτητα και ειλικρίνεια. Και αν παραβιάζονταν οι εντολές του Ευαγγελίου, δεν δικαιολογούσε ούτε τους ιερείς.
- Εκεί που ήταν ανάγκη ο Χριστός οργίστηκε. Αυτή είναι και η «δουλειά μου, η οποία μου ανατέθηκε από τον Κύριο», έλεγε.   (289)

    Γ.3. Ο π. Γαβριήλ θύμωνε πολύ όταν η εκτέλεση των κανόνων γινόταν ατελώς ή λανθασμένα.
- Πρέπει ο ιερέας να διαβάζει πλήρως τους εξορκισμούς. Και να διαβάζονται σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Τι γίνεται που τους διαβάζουν σε τόσους ανθρώπους; Κι αν το κακό πνεύμα μεταπηδήσει σε άλλον άνθρωπο; Είναι αρκετό, σ' αυτόν που δεν είναι δαιμονισμένος, να του διαβάζουν τρεις φορές τις ευχές. Και (γενικά) παραπάνω από εφτά φορές δεν κάνει.   (289)

   Γ.4. - Αν ο λαϊκός δώσει χαρτί με ονόματα υπέρ υγείας και αναπαύσεως για να τα μνημονεύσουν στη Θεία Λειτουργία, και ο ιερέας από ραθυμία δεν τα διαβάσει, τους μνημονεύει ο Θεός. Μη νομίζεις ότι ο Θεός κοιμάται. Ο Κύριος λέει: «Σε Μένα θα δώσουν λόγο για σας». (Βλ. Εβρ. 13, 17).  (289)

    Γ.5. - Αν εσύ δεν περάσεις εκείνες τις δοκιμασίες, για τις οποίες πρέπει να διδάξεις τον άλλον, τότε πώς θα γίνεις γιατρός του πλησίον σου; Γιατρέ, πρέπει πρώτα να θεραπεύσεις τον εαυτό σου. Όμως, όποιος είναι έξυπνος μαθαίνει από τα λάθη του άλλου, ενώ ο ανόητος από τα δικά του. Γνώση χωρίς πείρα είναι «θεολογία» του Πονηρού, έλεγε.  (296)
 
    Γ.6. - Αν πάντοτε ο Κύριος μας εκδήλωνε την αγάπη Του, τότε δεν θα ήταν φίλος μας. Δίνει δοκιμασίες σε μας τους αμαρτωλούς, ώστε να μας εξετάζει, για να μαθαίνουμε, για να δυναμώνουμε, και όταν τις αντιμετωπίζουμε με υπομονή, με αγωνιστικότητα και βγαίνουμε από αυτές καθαροί, τότε πληθαίνει η χάρις του Θεού!
          Ο Θεός είναι ατέλειωτη καλοσύνη, απέραντη αγάπη και αλήθεια. Όποιος αγαπάει την αλήθεια και την καλοσύνη, εκείνος αγαπάει και τον Θεό. Και ο Θεός θα τον αγαπήσει σαν δικό Του παιδί. Από μας τους αδύναμους θα ζητήσει λιγότερα, όμως από τους δυνατούς περισσότερα.  (295)
 
     Γ.7. Μια φορά τον ρώτησα:
- Τι να κάνω όταν είμαι άρρωστος: Να προσευχηθώ ή να πάρω φάρμακα;
- Όταν βρέχει, μερικοί θα φορέσουν σανδάλια και θα πουν ότι με τη βοήθεια του Θεού δεν θα κρυώσουν. Και όταν κρυώσουν; Τι θα φταίει ο Κύριος αν αυτοί κρύωσαν με την απερισκεψία τους; Κι άλλοι όταν αρρωσταίνουν, θα πουν από υπερηφάνεια: «Δεν θέλω φάρμακα, θα με βοηθήσει ο Θεός». Ευλογημένε! Αν πονάει το κεφάλι σου, πιες πρώτα ένα παυσίπονο, με πίστη στον Κύριο, διότι στα φάρμακα ο Κύριος έβαλε θεραπευτική δύναμη. Γιατί αμέσως καταφεύγεις στον Κύριο; Αν δεν σε βοηθήσει το παυσίπονο, τότε να επικαλεστείς τους αγίους. Εγώ, ο αμαρτωλός, δεν τολμώ να ζητήσω κάτι από τον Θεό. Μόνο το έλεός Του ζητάω!    (295-6)
 
   Γ.8. Ο Γέροντας έλεγε συχνά με πόνο και δάκρυα στους ανθρώπους που υπέφεραν από τις δοκιμασίες της χώρας ή εξαιτίας προσωπικών τους θεμάτων:
- Όταν ο Θεός σου στέλνει δοκιμασίες, πρέπει να χαρείς. Αυτή η χώρα θα αφανιστεί σαν το κερί που καίγεται. Γι' αυτό πρέπει να σκέφτεστε την ψυχή σας.  (296)

Δ.  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ
     Δ.1. Σωστά επιτρέπει η Εκκλησία να κάνουμε καλοσύνες για την ψυχή του αυτόχειρα. Δεν πρέπει όμως οι ιερείς να τον μνημονεύουν στη Θεία Λειτουργία, γιατί μνημόσυνο στη Λειτουργία σημαίνει ένωση με τον Θεό. Αν ο άνθρωπος φεύγει από αυτή τη ζωή χωρίς να έχει εξομολογηθεί και πλυθεί από τις αμαρτίες του, θα βασανίζεται πιο πολύ πλησιάζοντας στον Θεό. Όπως τα μυρμήγκια, που αν πλησιάσουν τον ήλιο θα καούν. (313)
 
   Δ.2. - Αν κάποιος άνθρωπος που είναι ψυχικά άρρωστος ή δεμένος με μάγια αυτοκτονήσει, ελεείται από τον Κύριο, επειδή τον θεωρεί θύμα του Πονηρού. Αν όμως ο άνθρωπος συνειδητά αυτοκτονήσει, τότε οδεύει προς την Κόλαση. Γι' αυτούς δεν κάνει να προσεύχεσαι (στην Εκκλησία). Μόνο να κάνεις καλοσύνες στ' όνομά τους, οι οποίες θα βοηθήσουν την ψυχή τους. Οι ελεημοσύνες και οι καλές πράξεις είναι ικανές να τους ελευθερώσουν από τα δεσμά της Κόλασης.  (313)
 
     Δ.3.  Περίπτωση αυτοκτονίας από μάγια.
   Μια γυναίκα, της οποίας ο γιος είχε πεθάνει από μάγια, πήγε απαρηγόρητη στον π. Γαβριήλ. Είχε αυτοκτονήσει πέφτοντας από το μπαλκόνι. (313)
 
Ε.  ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ
    Ε.1. Μια γυναίκα, της οποίας ο γιος είχε πεθάνει από μάγια, πήγε απαρηγόρητη στον π. Γαβριήλ. Είχε αυτοκτονήσει πέφτοντας από το μπαλκόνι. Αφού του διηγήθηκε τα πάντα, ο π. Γαβριήλ της απάντησε αυστηρά:
- Αφού βρήκες στο σπίτι ένα μαύρο αντικείμενο και σ' έβαλε σε υποψίες, γιατί δεν το πέταξες; Αυτά ήταν μάγια. Μετά, που έτρεχες τον γιο σου στους μάγους για να τον βοηθήσουν τάχα να λυθεί από τα μάγια, δεν ήξερες ότι θα πάθαινε χειρότερα; Αυτές είναι δουλειές του Πονηρού κι εσύ μόνη σου κατέστρεψες τον γιο σου. Ταυτόχρονα τον πήγαινες και στην εκκλησία. Αφού ξέρεις πως δεν μπορείς να είσαι υπηρέτης δύο (αντιπάλων) αφεντάδων. Ή στο έναν θα υπακούς ή στον άλλον. Αν έφερνες τον γιο σου σε μένα, τότε μεταξύ μας θα βρισκόταν ο Χριστός και δεν θα γινόταν τίποτα. Έπειτα όμως την παρηγόρησε, λέγοντάς της:
- Μη φοβάσαι. Μακάρι να ήμουν κι εγώ εκεί που είναι τώρα ο γιος σου (στον Παράδεισο). Εκείνος είναι πληγωμένος από τον Πονηρό. Και από τον άνθρωπο που έχασε τα λογικά του ο Θεός δεν θα ζητήσει λόγο για τις (μετά την απώλεια της λογικής) αμαρτίες του.   (313-4)


 
     Ε.2. Ένας ιερέας διηγείται:
     «Ο π. Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να μας προφυλάξει από την επήρεια του κακού με την προσευχή του αλλά και τις συμβουλές του. Έλεγε, για παράδειγμα, πως η μαγεία και η καφεμαντεία είναι δεμένες όπως το ψωμί με το ζυμάρι, ενώ έδινε πολύ μεγάλη σημασία στη δύναμη της προσευχής κι έλεγε πως είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα στα χέρια του καλοπροαίρετου χριστιανού.
     - Τι νομίζετε; Το κακό, η μαγεία, δεν είναι μόνο αυτό που κάνει ο μάγος. Το κακό μπορεί να το κουβαλάει και ο απλός άνθρωπος. Μπορεί ακόμη και ο καλόπιστος. Γι' αυτό λέγε πάντοτε την (Γεωργιανή) ευχή της «προϋπάντησης»: «Κύριε ο Θεός, απάλλαξέ μας από τις κακές προθέσεις για να πράττουμε εν ειρήνη το θέλημά Σου. Αμήν».
   Σταύρωσε και την πόρτα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Αν υπάρχουν υποψίες ότι στο σπίτι έχουν κάνει μάγια, πρέπει να φέρουν τον ιερέα να διαβάσει «ευχές κατά της μαγείας» και έτσι να ευλογηθεί το σπίτι. Ο ιερέας δεν πρέπει να φέρει τον αγιασμό από την εκκλησία, αλλά να κάνει μικρό αγιασμό μέσα στο σπίτι και με αυτό να το ραντίσει. Από μόνος του όμως ο αγιασμός δεν διώχνει τη δαιμονική ενέργεια! Αλλά, αν δεν έχουν γίνει μάγια, ένας απλός αγιασμός είναι αρκετός.  (317)
 
    Ε.3. Είπε ακόμη ο άγιος γέροντας Γαβριήλ:
    - Κήρυττα τον Χριστό όταν πέρασε από μπροστά μου ένα ανδρόγυνο που τσακωνόταν. Η καρδιά μου με οδήγησε να πάω κοντά τους. Κόντευαν να χωρίσουν. Παρακάλεσα τον νεαρό να του μιλήσω ιδιαιτέρως. Συναντηθήκαμε στο ναό και του είπα πως ξέρω ότι του έχουν κάνει μάγια, γι' αυτό και δεν μπορεί να έχει συζυγικές σχέσεις με τη γυναίκα του και πως, αν με ακούσει, θα τον βοηθήσω. Εκείνος με άκουσε. Μόνοιασε με τη γυναίκα του και έκαναν δύο παιδιά (όπως του προείπε ο Γέροντας).  (318)

    Ε.4. - Προ καιρού, μια γειτόνισσα με παρακάλεσε να τη βοηθήσω γιατί ήξερε πως της είχαν κάνει μάγια. Πήγα, παίρνοντας το Μεγάλο Ευχολόγιο, αγίασα το σπίτι και ύστερα διάβασα, σύμφωνα με τον κανόνα, τις ευχές κατά της μαγείας. Η καρδιά μου με πληροφόρησε πού ήταν τα μάγια. Τα έβγαλα και τα έκαψα στη μέση της αυλής.
    Μερικές μέρες αργότερα, πηγαίνοντας προς τη λαϊκή αγορά, δεν ξέρω γιατί, πέρασα απ' αυτό το σπίτι. Μπήκα στην αυλή και τους χαιρέτησα όλους. Γιατί μπήκα και τι ήθελα δεν ήξερα. Γυρνώντας να φύγω, σκόνταψα και έπεσα κάτω με την πλάτη, όπου κόλλησα ακριβώς στο σημείο εκείνο που την προηγούμενη μέρα είχα κάψει τα μαγικά αντικείμενα. Κατάπια και τη γλώσσα μου. Ήρθαν οι γείτονες και δεν μπορούσαν να με σηκώσουν. Ήμουν έτσι ξαπλωμένος, σαν να με είχαν καρφώσει στο έδαφος. Κι εκείνη τη στιγμή κατέφθασε ένας γνωστός μου ιερέας, ο οποίος μου είπε ότι η καρδιά του τον πληροφόρησε να με βρει. Μου διάβασε ευχές, με ράντισε με αγιασμό, με σταύρωσε και με σήκωσε εύκολα. Τότε είπα: «Στο σημείο αυτό έκαψα τις προάλλες τα μάγια και, από την απροσεξία μου, έμπλεξα στην παγίδα του Πονηρού».  (319)

     Ε.5. Μια πιστή θυμάται:
   «Κάποια γειτόνισσά μου, που μόλις είχε επιστρέψει από τον π. Γαβριήλ, δεν μπορούσε να περπατήσει. Ήρθε σπίτι και παραπονιόταν στη μητέρα μου:
- Ποιος είναι αυτός; Από την ώρα που με σταύρωσε δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Η μητέρα μου μετέφερε τα λόγια αυτά στον πατ. Γαβριήλ και εκείνος, συνοφρυωμένος, της απάντησε:
- Σε κανέναν δεν έκανα κακό. Απλώς εκείνη έπαθε αυτό που επιθυμούσε να πάθετε εσείς!
Αργότερα, αφότου πέθανε η μητέρα μου, η θεία μου με ρώτησε αν είχαμε τίποτα ρούχα της, διότι μια κοινή μας γνωστή ισχυριζόταν ότι την είδε στ' όνειρό της γυμνή και της ζητούσε να της δώσει ρούχα να ντυθεί. Και έτσι σκέφτηκε να της στείλει ρούχα μέσω κάποιου που πέθανε στο χωριό μας. Όλα αυτά τα αναφέραμε στον π. Γαβριήλ. Ο Γέροντας μας άκουγε σκεπτικός και ξαφνικά, με φωνή που δεν έμοιαζε ανθρώπινη, φώναξε:
- Ου! Σατανά! κουνώντας τις γροθιές του.
Σκέφτηκα μήπως τρελάθηκε. Μόλις ηρέμησε, μας είπε:
- Μη δώσετε επ' ουδενί τα ρούχα που σας ζήτησε. Θέλουν να κάνουν πιο δυνατά μάγια στο νεκρό.
Κι από τότε κανείς δεν μας ξαναζήτησε τίποτα».   (320)

    Ε.6. Μια νύχτα που ο π. Γαβριήλ βρισκόταν στην Τιφλίδα, άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε και τον διέταξε να τον ακολουθήσει. Πήγαν στο νεκροταφείο Χοντζεβάνι. Εκεί του είπε ν' ανοίξει έναν τάφο. Ο Γέροντας, χωρίς να πει λέξη, υπάκουσε κι άρχισε να σκάβει. Μετά από αρκετή ώρα δουλειάς, βρήκε μερικά παράξενα αντικείμενα, μαζί με μια κούκλα χειροποίητη, καρφωμένη με πολλές βελόνες. Ο άγγελος τον διέταξε να τα πετάξει όλα πίσω του, έτσι που να μην ακουμπάνε το ένα το άλλο. Τρεις μέρες ύστερα, είδε ένα όνειρο. Μας διηγήθηκε ο ίδιος:
    «Βρισκόμουν σ' ένα χωριό με Τατάρους. Προχωρώντας, έβλεπα αριστερά μου και δεξιά μου σπίτια με άσπρες ταράτσες. Σ' ένα σπίτι έμενε όρθιος μόνο ένας τοίχος κι αυτός ήταν έτοιμος να πέσει. Κοντά στον τοίχο ήταν μια νέα γυναίκα με μαντίλα κι ένα μωρό στην κούνια που το λίκνιζε.
- Γυναίκα, πάρε από εκεί την κούνια. Θα πέσει ο τοίχος και θα σας σκοτώσει και τους δύο.
Εκείνη δεν μου έδωσε σημασία και συνέχισε να κουνάει την κούνια. Την προειδοποίησα τρεις φορές. Την τρίτη φορά, με κοίταξε ήρεμα και χαμογελώντας μου είπε:
- Εσύ μου έκανες τέτοια καλοσύνη, που όχι ο τοίχος, αλλά τίποτα δεν θα μπορέσει πια να μας κάνει κακό».   (321)

ΣΤ.   ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
    ΣΤ.1.  Ο Θεός είναι ο Μέγας Κριτής. Γνωρίζει πόσες φορές θα ανασκιρτήσει η καρδιά σου και πόσες σταγόνες θα περάσουν από το νεφρό σου. Και αυτά τα μετράει ο Κύριος. Αλλά, είναι ο Δικαστής. Και κρατάει και την Κόλαση. Ο Θεός, όταν θέλει να καταδικάσει μια χώρα, αποστρέφει το βλέμμα Του από αυτήν. Κόλαση είναι η απομάκρυνση από τον Θεό. Κι απ' αυτό το μέρος έχει αποστρέψει το πρόσωπό του.
    Εκεί τα βάσανα δεν θα έχουν τέλος. Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, απομακρύνεται από μας σωματικά. Και αυτό μας στενοχωρεί. Όμως πόσο φοβερότερο είναι να απομακρυνθείς από τον Θεό... Το κακό δεν το δημιούργησε ο Θεός. Γιατί το κακό δεν είναι αυθύπαρκτο. Το κακό είναι η απώλεια της καλοσύνης! Ο Σατανάς ήταν πρώτα φορέας του φωτός, δημιουργημένος με καλοσύνη, αλλά όταν περιφρόνησε την καλοσύνη τη μετέτρεψε σε κακό. Και ο Θεός τον εξόρισε από τον Ουρανό για να εγείρει σ' αυτόν τη μετάνοια. Αν ο Αδάμ και η Εύα είχαν μετανοήσει, ο Θεός θα τους άφηνε στην Εδέμ. Γι' αυτό είπε στον Αδάμ: «Αδάμ, πού είσαι»; Επιζητούσε τη μετάνοιά του για να τον αφήσει στον Κήπο της Εδέμ! (314-5)

   ΣΤ.2. - Ο Θεός δεν δημιούργησε τα βασανιστήρια για τους ανθρώπους. Η Κόλαση είναι η ευσπλαχνία του Θεού. Όταν ο άνθρωπος είναι πικραμένος, προτιμάει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, γιατί ο τοίχος τον ανακουφίζει. Όμως το κεφάλι πονάει. Ό,τι κάνει εδώ ο τοίχος, έτσι και στην Κόλαση η φωτιά γλιτώνει την ψυχή από τα πιο πολλά βάσανα.
- Γέροντα, είναι αλήθεια όταν λένε ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ βγάζει στις 6 Σεπτεμβρίου τις ψυχές από την Κόλαση (ΑΔΗ για την ακρίβεια); Αυτό το λέει η Εκκλησία μας ή η παράδοση;
- Όχι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, αλλά η ελεημοσύνη του Θεού τις βγάζει, με τη βοήθεια του Αρχαγγέλου. (315)

Ζ.  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΟΜΕΝΟΥΣ: ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ, ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ κλπ
   Ζ.1. - Ο πάπας της Ρώμης θα ξεπεράσει τον λαό του στην Κόλαση. Κάθε αμαρτία μας απομακρύνει από τη χάρη του Θεού. Σύμφωνα με τις πράξεις μας θα είναι η αμοιβή μας. (324)

    Ζ.2. ...Ο π. Γαβριήλ, όταν μιλούσε για αιρετικούς ή πιστούς άλλων θρησκευμάτων, τόνιζε πάντοτε ότι πρέπει να επιδεικνύουμε την ίδια αγάπη σε όλους. Μια μοναχή του είπε κάποια φορά:
- Μίλησα με έναν αιρετικό. Οργίστηκα τόσο πολύ όταν με έβρισε, που νομίζω πως αμάρτησα.
Ο π. Γαβριήλ τότε της απάντησε γλυκά:
- Δεν είναι πέτρινη η καρδιά σου για ν' ακούς αδιάφορα να σε βρίζουν για την πίστη σου. Αν δεν είσαι αγνός και άκακος σαν μικρό παιδί, δεν θα μπεις στη Βασιλεία των Ουρανών. Όχι όμως να έχεις και το μυαλό ενός μικρού παιδιού!
Ενώ σε άλλη μοναχή είχε πει:
- Θα έρθει εποχή που θα σας οδηγούν κοσμικοί άνθρωποι.
Μακάρι να μου έρθει κάποιος αιρετικός ή Βαπτιστής ή Μάρτυρας του Ιεχωβά. Θα τους βάλω να καθίσουν, θα τους ταϊσω και θα τους διδάξω τον καλό λόγο. Αλλά εγώ δεν θα φάω μαζί τους. Δεν θα καθίσω με απίστους. Κι αν έρθει κάποιος, εσύ μη σηκώνεσαι. Μη δώσεις τη θέση σου. Αφησέ τον να καθίσει με τον εαυτό του. Δεν πήγες εσύ, αυτός ήρθε και κάθισε δίπλα στους πιστούς. Γι' αυτόν θα σηκωθούν όλοι;  (326)

   Ζ.3. Ο π. Γαβριήλ έκανε λόγο και για τον τρομερό Οικουμενισμό.
   Έλεγε ότι στην αρχή θα είναι μια αίρεση και αργότερα θα γίνει μεγάλο μπέρδεμα. Μετά την εμφάνιση του οικουμενισμού θα έρθει ο Αντίχριστος. Μια μέρα ήρθε κάποιος στο Σαμτάβρο που πήγε να κάνει τον δάσκαλο στον Γέροντα γύρω από το θέμα αυτό. Ο π. Γαβριήλ, σαν να μην καταλάβαινε τίποτα, τον σταμάτησε και τον ρώτησε:
- Τι οικούμενα; Ποια οικούμενα και πράσιν' άλογα; Δεν καταλαβαίνω! Και απευθυνόμενος στους άλλους συνέχισε:
- Τι σας εμποδίζει να σωθείτε αν οι άλλοι βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση;  (326)




      Ζ.4. Μάρτυρες του Ιεχωβά:
   Μια φορά πήγαν στον Γέροντα δύο γυναίκες Μάρτυρες του Ιεχωβά. Τις έστειλαν για να δουν αν ο π. Γαβριήλ θα τις έφερνε στην οδό της αληθείας. Όταν μπήκαν στο κελί, ο π. Γαβριήλ, με ένα μυστηριώδες ύφος στη φωνή του, φώναξε:
-Ήρθε το χαλάζι και βρήκε την πέτρα!
Μετά άρχισε να κλαίει για πολλή ώρα. Οι γυναίκες, μην αντέχοντας άλλο, τον ρώτησαν γιατί έκλαιγε.
- Πώς να μην κλαίω; Για όλους τους χριστιανούς η πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών είναι ανοιχτή, όμως εγώ από τις αμαρτίες μου δεν μπορώ να μπω! Κι αυτοί οι Ιεχωβάδες, πέντε εκατομμύρια στον κόσμο, λένε ότι θα σωθούν μόνο 144 χιλιάδες. Αυτοί έχουν πιάσει όλες τις θέσεις, κι εμένα ποιος θα με βάλει μέσα;
Οι γυναίκες τα έχασαν. Δεν ήξεραν τι ν' απαντήσουν. Ύστερα τους μίλησε για την πλάνη στην οποία βρίσκονταν, τους δίδαξε την ορθή πίστη και, τέλος, έγιναν μοναχές στο μοναστήρι Μπόδμπε.  (327)

     Ζ.5. Η πλάνη των εξωγήινων:
    Κάποτε είχε αναστατώσει την Τιφλίδα ένα άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο. Οι άνθρωποι στέκονταν ώρες στο δρόμο και κοιτούσαν το αντικείμενο που πετούσε αθόρυβα.
- Πώς γίνεται να πετάει πάνω απ' το κεφάλι σου ένα τόσο μεγάλο αντικείμενο και να μην ακούς θόρυβο; ρώτησαν τον Γέροντα.
- Αν αυτά ήταν καλοσυνάτα πλάσματα, γιατί να έρχονταν αθόρυβα; Ο Κύριος, όμως, όταν θα έρθει με τους αγγέλους Του, μέσα στη δόξα, θα ακουστεί απ' όλους. Αυτά, αν έρχονταν για κάτι καλό, θα μας φώναζαν: «Ε, καλοί μας άνθρωποι, ανοίξτε μας την πόρτα»! Αυτά όμως έρχονται κρυφά, έρποντας σαν φίδια και κατασκοπεύοντας. Τέτοια ύποπτη ησυχία δημιουργεί στον πιστό άνθρωπο αμφιβολία και είναι κακό σημάδι. Ύστερα είπε κάτι αστείο και άρχισε τις σαλότητες.   (330)

   Ζ.6. - Ο Αντίχριστος έχει για τον άνθρωπο 666 παγίδες. Δηλαδή στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητάει βοήθεια από τους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες! (330-1)

   Ζ.7. - Πόσοι ουρανοί υπάρχουν; Εννέα! Εμείς βλέπουμε το κομμάτι του σύμπαντος που είναι ορατό. Είναι το μέρος όπου έπεσαν τα πονηρά πνεύματα και τα οποία δεν μπορούν ν' ανέβουν πιο πάνω από τ' αστέρια. Κάθε σκέψη για εξωγήινους από χριστιανούς Ορθοδόξους είναι απαράδεκτη. Οι εξωγήινοι είναι δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν άγγελοι που έπεσαν στην αμαρτία. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν υπάρχει. Μόνον αυτόν τον κόσμο έφτιαξε ο Θεός για τους ανθρώπους. (331)

Η.  ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ
     Η.1. Πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός! Γιατί βέβαια πάνω του είναι ο Σταυρωμένος Χριστός. Γι' αυτό και τίποτα πιο ακριβό από το βαπτιστικό σου σταυρό δεν υπάρχει! Εκείνος είναι ευλογημένος στο όνομά σας, και να μην τον δίνετε σε κανέναν άλλον. Δεν κάνει να βγάλετε ούτε για μια στιγμή αυτόν το σταυρό. Ούτε όταν κάνετε μπάνιο, με την αιτιολογία ότι το βρώμικο νερό θα χύνεται πάνω στο σταυρό. Και τι να κάνουμε; Ίσα ίσα το νερό καθαρίζει το σταυρό. Χωρίς αυτόν μπορεί να σας χτυπήσει το κακό! Ούτε κι όταν έχετε συζυγικές επαφές να τον βγάζετε.   (331)

    Η.2. - Πρέπει να κάνεις σωστά το σταυρό σου. Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε. Και η Παναγία θυμώνει. Όταν κάνεις το σημείο του σταυρού, πρέπει να βάλεις το δεξί χέρι πρώτα στο μέτωπο, μετά στον αφαλό, ύστερα στον δεξιό ώμο και έπειτα στον αριστερό. Εκείνος που βάζει το χέρι του όχι πάνω στον αφαλό αλλά στην καρδιά, βγάζει ανάποδο σταυρό. Ούτε στον αέρα κάνει να σταυρώνεσαι. Το χέρι πρέπει οπωσδήποτε να αγγίζει το σώμα. Κι όταν σταυρώνεσαι, πρέπει να προσεύχεσαι. Αλλιώτικα, έτσι σταυρώνονται κι οι ηθοποιοί. (333)

   Η.3. - Πρέπει να σταυρώνεις τα πάντα, εκτός από τα άγια Δισκοπότηρα της Θείας Μετάληψης. Αν κάτι είναι πεταμένο στο δρόμο, ενδέχεται να είναι εκ του πονηρού. Αν δεις ότι κάποιος άλλος το σταύρωσε, τότε δεν χρειάζεται να το κάνεις κι εσύ. Αν δεν θέλεις να προκαλέσεις σύγχυση σ' όσους σε βλέπουν αλλά δεν σε κατανοούν, τότε μπορείς να σχηματίσεις το σημείο του σταυρού με τα μάτια σου.  (334)


     Η.4. Μια μέρα κάποιος έδωσε ένα μήλο σε έναν πιστό κι εκείνος αμέσως το έφαγε. Κι ο Γέροντας τον μάλωσε:

- Πόσο εύκολο είναι να σε καταστρέψουν! Κι άγγελος να σου το έδινε, έπρεπε πρώτα να το σταυρώσεις.  (334)


      Η.5. Ρώτησα κάποτε τον Γέροντα:
- Όταν χασμουριόμαστε, τι συμβαίνει; Τι μεταδίδεται;
- Όταν χασμουριέσαι, είναι καλό. Όμως πρέπει να σταυρώσεις το στόμα σου. Το τι ακριβώς συμβαίνει και τι μεταδίδεται δεν έχω δικαίωμα να σου αποκαλύψω. Δεν κάνει. Είναι μυστήριο. (334)

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/11/blog-post_99.html