Για αποστολή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εδώ christos.vas94@gmail.com.

Σελίδες

Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014

Μοναχός Γεώργιος Βίτκοβιτς-Το θαύμα με το τραίνο




.....Έτσι, λοιπόν, διακόπτει προτού ακόμα αποφοίτηση, και αποφάσισε να μεταβεί στους ιερούς εκείνους τόπους τούς όποιους πάτησε και αγίασε ό ίδιος ό Θεός. Ή διαδρομή ήταν από Παρίσι, Κωνσταντινούπολη, διά ξηρός με τραίνο, και από εκεί με τα πόδια μέχρι την Αγία Γη.

Ρωτάει, λοιπόν, ποιά γραμμή είναι για Κωνσταντινούπολη, τρέχει εκεί και πλησιάζει το τραίνο. Όμως παραδόξως προτού προλάβει να ανέβει, ακούει τις βαρειές πόρτες να κλείνουν και το ατμοκίνητο να παίρνει δρόμο. Φανταστείτε τότε πώς να αισθάνθηκε ό νεαρός Μπράνκο.

Κάτι παρόμοιο συνέβη κάποτε και με τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας μας άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτη. Ό νεαρός τότε Νικόλαος (κατά κόσμον) ζήλω θείω πυρούμενος έγκαταλείπει τήν πατρίδα του Νάξον για να έγκαταβιώση διά παντός εις το 'Ιερόν Περιβόλι της Θεοτόκου. Περιμένει με λαχτάρα την  μέρα πού θα ταξίδευε καράβι με προορισμό το Άγιον Όρος τρέχει στην προκυμαία ως διψώσα έλαφος.

Όμως όλως παραδόξως λίγες μόλις στιγμές πριν πηδήξει μέσα, να και το πλοίο ξεκολλά από την προκυμαία.

Ό νεαρός Νικόλαος τότε φωνάζει, κραυγάζει με όλη την δύναμη, νεύει με χέρια, πόδια κ. λ.π., όμως τίποτα, το πλοίο προχωράει κανονικά. Κι’ όμως ό ζηλωτής νέος αποφασισμένος να μεταβεί στον προορισμό του δεν το βάζει κάτω. Με μία βουτιά στο νερό τρέχει κολυμπώντας να φθάση το καράβι. Έ! αυτό ήταν. Δεν μπόρεσε ό καπετάνιος να μείνει ασυγκίνητος. Κάνει αντίθετη στροφή, περιμαζεύει το νέον και ξαναβάζει πλώρη για Άγιο Όρος.




Κάτι ακόμα πιο θαυμαστό συνέβη και με το νεαρό Μπράνκο. Μόλις κλείνουν οι πόρτες και το τραίνο ξεκινά, τρέχει ξωπίσω και ό Μπράνκο, φωνάζοντας δυνατά, κτυπώντας με τις γερές γροθιές του το τραίνο, ν’ ακούσει ό κυβερνήτης να σταματήσει. Όμως τίποτα. Το ατμοκίνητο αναπτύσσει από στιγμή σέ στιγμή ταχύτητα. Τότε ό Μπράνκο, ώσάν άλλος γίγαντας της μυθολογίας, επιχειρεί κάτι το αδύνατο. Και όμως έγινε δυνατό. Βάζει τον σταυρό του, επικαλείται το όνομα του Κυρίου Ιησού και με τα χέρια τραβάει δυνατά προς τα πίσω το ατμοκίνητο. Έ, το θαύμα έγινε. Για μία στιγμή το τραίνο μειώνει ταχύτητα και σέ λίγο μένει ακίνητο. Τότε ό Μπράνκο χωρίς χρονοτριβή κάνει ένα σάλτο και βρέθηκε κιόλας μέσα.
Εν τω μεταξύ ό μηχανικός αμήχανος για το συμβάν ψάχνει να βρει την βλάβη. Τότε ό επιβάτης τού φωνάζει, συνάμα και λίγο αστειευόμενος, όπως συνήθιζε• «άντε φύγε και αργήσαμε• για μένα σταμάτησε, δεν έχει τίποτα ή μηχανή».
Πράγματι ξεκίνησε και έφθασε στον προορισμό του χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ό π. Γεώργιος, όπως τον είχα γνωρίσει, ήταν πολύ δυνατός. Ό σεβαστός Γέροντας πάπα-Εφραίμ προηγούμενος της Ί. Μ. Φιλοθέου, σ’ ένα πρόσφατο βιβλίο του «Ό Γέροντάς μου Ιωσήφ ό ησυχαστής», κάνοντας μνείαν για τον π. Γεώργιον μεταξύ άλλων μαρτυρεί, ως αυτόπτης, ότι τα σακιά τον τσιμέντου, στη Νέα Σκήτη, τον έβλεπε να τα φορτώνεται τρία-τρία και να ανεβαίνει τις σκάλες.

Όμως όσο χειροδύναμος κι’ αν ήταν μόνο με θαύμα μπορεί να εξηγηθεί το ότι κατόρθωσε να σταματήσει ολόκληρη αμαξοστοιχία.
Φθάνει λοιπόν στον πρώτο σταθμό στην Βασιλεύουσα. Αφού πέρασε από την Άγιά Σόφιά και από όλα τα θαυμαστά προσκυνήματα, ώσάν διψασμένοι έλαφος συνεχίζει με τα πόδια μέχρις ότου έφτασε αισίως εις την Αγία Γή της Παλαιστίνης.

Όταν πάτησε τα πόδια του στην Αγίαν Πόλη, αλλά κυρίως όταν πάτησε στον τόπο όπου έτρεξαν κρουνηδόν τα αίματα τού Σωτήρος μας πάνω στον σταυρόν, όταν γονάτισε εκεί όπου φιλοξένησε ό τάφος επί τρεις ή μέρες το Πανακήρατο Σώμα τού Χριστού μας, ό νεαρός προσκυνητής πραγματικά έζησε την δεξιάν αλλοίωση τού 'Υψίστου. Ή συγκίνηση και τα δάκρυα ήταν ασταμάτητα, πού δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την προσοχή των άλλων  προσκυνητών, αλλά και αυτών των έχθρων της ορθοδόξου πίστεώς μας. Κατόπιν μετέβη εις την Λαύραν του Όσίου Σάββα του Ηγιασμένου, όπου και παρέμεινε για ένα διάστημα αποκομίζοντας ώσάν μέλισσα το πνευματικό νέκταρ από τούς τότε ενασκούμενους εκεί άγιους Πατέρες.



Από το βιβλίο ''Μοναχός Γεώργιος Βίτκοβιτς''Ι.Μ.Χιλανδαρίου.Ιωσήφ Μ.Δ

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_220.html

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Αυτοκυριαρχία- Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.




 Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να κυριαρχούν στην καρδιά τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να κυριαρχούν στη γλώσσα τους.
 Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να βάλουν τάξη στην ζωή τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να βάλουν τάξη στο κράτος.
 Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν αν δουν κόσμο μέσα τους, ακόμα λιγότερο μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον κόσμο.
 Οι άνθρωποι, που δεν μπορούν να συμμετέχουν στον πόνο του άλλου, ακόμα λιγότερο μπορούν να συμμετέχουν στη χαρά του άλλου.
 Κράτα όλα τα πράγματα στην κατάλληλη απόσταση, μόνο την ψυχή σου πλησίασε όσο περισσότερο στον Θεό.

 Εάν χύσεις νερό στην φωτιά, δεν θα έχεις ούτε νερό ούτε φωτιά.
Εάν επιθυμήσεις το ξένο, θα μισήσεις το δικό σου και θα χάσεις και τα δυο.
 Εάν πλησιάσεις την υπηρέτρια όσο και την γυναίκα σου, δεν θα έχεις ούτε υπηρέτρια ούτε γυναίκα.
Εάν πίνεις συχνά στην υγεία του άλλου, θα χάσεις τη δική σου.
 Εάν ασταμάτητα μετράς χρήματα του άλλου, όλο και λιγότερο θα έχεις δικά σου.
Εάν ασταμάτητα μετράς τις αμαρτίας του άλλου, οι δικές σου θα αυξάνονται!

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_348.html

Ο άγιος Columba και η θαλασσοταραχή.

Ο άγιος Columba και η θαλασσοταραχή.




Μια μέρα, όταν ο άγιος Columba βρισκόταν στην εκκλησία, ξαφνικά φώναξε με ένα χαμόγελο «ο Columbanus, ο γιος του Beogna, μόλις τώρα σάλπαρε για να έρθει σε εμάς και βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο μέσα στα μανιασμένα κύματα στην ρουφήχτρα του Brecan. Κάθεται στην πλώρη και έχει σηκώσει και τα δύο του χέρια στον ουρανό. Ευλογεί αυτή την θυμωμένη και όμορφη θάλασσα. Όμως, ο Κύριος μας απλώς τον τρομάζει, γιατί το πλοίο μέσα στο οποίο βρίσκεται δεν θα βυθιστεί από την καταιγίδα. Απλώς το επιτρέπει αυτό για να τον κάνει να προσευχηθεί ποιο θερμά, ώστε με τη χάρη του Θεού να γλιτώσει από τον κίνδυνο αυτού του ταξιδιού και να φτάσει σε εμάς με ασφάλεια.  
Αγγλικό κείμενο http://www.fordham.edu/halsall/basis/columba-e.asp
Μετάφραση orthodoxy-rainbow







Οι σταυροφορίες και οι προσπάθειες του Παπισμού για υποταγή της Ορθοδοξίας κατά τη Βυζαντινή περίοδο




Λίγα χρόνια μετά το σχίσμα (Ορθοδοξίας-Παπισμού) άρχισαν οι σταυροφορίες με τη γνωστή κατάληξη, την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 μ.Χ.
 Όπου οι σταυροφόροι ίδρυσαν στην ανατολή κρατίδια, π.χ. στην Κύπρο, οι λατίνοι καταπίεζαν τους ορθοδόξους να δεχθούν τις δογματικές και λατρευτικές θέσεις του Πάπα. Με τις σταυροφορίες ο Πάπας προσπάθησε να επεκτείνει τη δικαιοδοσία του έως και την ανατολή. Τις σταυροφορίες δεν τις ακολούθησαν μόνο θρησκευόμενοι πιστοί, αλλά και τυχοδιώκτες, πλιατσικολόγοι και αμαρτωλές γυναίκες. Με την πτώση της Κων/πολης το
1204 μ.Χ. φάνηκε άμεσα στους ανατολικούς η διαφθορά των δυτικών: σφαγές, κλοπές ιερών λειψάνων, ιερών εικόνων, αρχαίων αγαλμάτων (π.χ. τα άλογα του αγίου Μάρκου στη Βενετία), λεηλασίες, βανδαλισμοί και βεβηλώσεις ναών, κατάργηση του Ορθοδόξου Πατριάρχου και εγκαθίδρυση λατίνου Πατριάρχου.

Κι όταν ανακτήθηκε από τους βυζαντινούς η Κωνσταντινούπολη το 1261 μ.Χ., δε μπόρεσε το ανατολικό χριστιανικό κράτος να ορθοποδήσει και κατακτήθηκε τελικά από τους Τούρκους το 1453 μ.Χ.
Δεκατρείς προσπάθειες έγιναν επί Βυζαντίου για την ένωση ανατολικής και δυτικής εκκλησίας και απέτυχαν, γιατί ο Πάπας και οι βασιλείς της δύσης ήθελαν να κυριαρχήσουν θρησκευτικά και πολιτικά στην ανατολή.
Λίγα χρόνια πριν την τελική πτώση της Κων/πολης το 1453 μ.Χ. στους Τούρκους, έγινε η ενωτική σύνοδος της Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438-9. Αν και τότε πιεζόμενοι από τον Αυτοκράτορα της Κων/πολης υπέγραψαν οι ορθόδοξοι επίσκοποι (εκτός από τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό) την ένωση των εκκλησιών δεχόμενοι τις ρωμαιοκαθολικές θέσεις, οι παπικοί δε βοήθησαν στην αποτροπή της τουρκικής επέλασης.
Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις - Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.201-202), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου

http://makkavaios.blogspot.gr/2014/11/blog-post_997.html

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014

Η επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος στον Άγιο Columba


Η επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος στον Άγιο Columba

[St+Columba+of+Iona+(Dutch).jpg]

Όταν ο άγιος ζούσε στο νησί Hinba (Eilean-na-Naoimh), η Χάρη του Αγίου Πνεύματος τον επισκέφτηκε με αφθονία και έμεινε μαζί του με έναν υπέροχο τρόπο, ώστε για τρεις ολόκληρες ημέρες και νύχτες, χωρίς να φάει ή να πιει κάτι δεν άφηνε κανέναν να τον πλησιάσει και παρέμεινε κλεισμένος σε ένα σπίτι το οποίο ήταν γεμάτο από ουράνιο φως.    

 Έξω από αυτό το σπίτι, μέσα από τις χαραμάδες της πόρτας και την κλειδαρότρυπα ακτίνες  αξεπέραστης λαμπρότητας ήταν ορατές την διάρκεια της νύχτας. Τον άκουγαν να τραγουδάει πνευματικά τραγούδια, τα οποία δεν είχαν ακουστεί ποτέ ξανά πριν.

Του φανερώθηκαν πλήρως, όπως πληροφόρησε μερικούς έπειτα, πολλά μυστικά τα οποία ήταν κρυμμένα από τον άνθρωπο από την αρχή του κόσμου. Συγκεκριμένα δυσνόητα μέρη της Αγίας Γραφής του έγιναν απολύτως κατανοητά και ποιο καθαρά από το φως στα μάτια της αγνής καρδιάς του.

Θρήνησε για το ότι ο αγαπημένος υποτακτικός του, ο Baithen, δεν ήταν μαζί του γιατί εάν είχε την ευκαιρία να ήταν δίπλα του κατά την διάρκεια των τριών αυτών ημερών, θα μπορούσε να του εξηγήσει μυστικά που είχαν να κάνουν με τους αρχαίους και τους μελλοντικούς χρόνους άγνωστα στην υπόλοιπη ανθρωπότητα και να του ερμηνεύσει μερικά μέρη της Αγίας Γραφής.    

Όμως, εκείνον τον καιρό ο Baithen παρέμενε εγκλωβισμένος από αντίθετους ανέμους στο νησί  Egean και δεν είχε την δυνατότητα να είναι παρόν αυτά τα τρία μερόνυχτα που συνέβησαν αυτά.

Αγγλικό κείμενο http://www.fordham.edu/halsall/basis/columba-e.asp

Μετάφραση orthodoxy-rainbow

σχετικά με τον άγιο εδώ 

«Έλθε, Ω Εωσφόρε, έλθε» - Ανατριχιαστικές περιγραφές από μυήσεις σε μασωνικές στοές, όπου λατρεύεται ο Σατανάς!



Στα ΑΔΥΤΑ της ΜΑΣΟΝΙΑΣ - Μοναδικές Πληροφορίες για την Μύηση, τα Σύμβολα και τους Χαιρετισμούς

Στον ναό υπάρχει το άγαλμα του Βαφομέτ, παρά του οποίου γονυπετούν οι Γνωστικοί και οι Ναϊτες Ιππότες. Η εξήγηση της ύπαρξης του αγάλματος στον Ναό, που δίδουν, είναι ότι μεταξύ των δύο κεράτων της τραγόμορφου κεφαλής, βλέπουν να αναπαριστάται ο νους που ισοσταθμίζει τα πάντα.

Όταν ο Μεγάλος Δάσκαλος προβιβάζει τον υποψήφιο καθιστό Ιππότη στους βαθμούς 27ου, 28ου και 29ου, αποσύρεται. Τότε ένας αξιωματικός του Αρείου Πάγου ( ο Μέγας Εισηγητής) εισέρχεται εις τον Μέλανα θάλαμο και ενδύει τον υποψήφιο με σταχτοχρούν χιτώνα, τον οπλίζει με ξίφος και του καλύπτει το κεφάλι με σκοτεινό πέπλο.

Έπειτα εισάγουν τον υποψήφιο σε ένα υπόγειο τάφο ταχέως, του αφαιρούν το πυκνό πέπλο και φεύγουν. Ο υποψήφιος μένει μόνος του εντός του υπογείου τάφου, έχοντας ένα αμυδρό φως λυχνίας. Εντός του φέρετρου υπάρχει κεκαλυμμένος αδελφός ο οποίος αναφωνεί: « Τι θέλεις, τι είσαι, γιατί ταράττεις τον αιώνιον ύπνο μου;»

Η φωνή συνεχίζει: «Εσκέφθης καλά που βρίσκεσαι εδώ; Οι δοκιμασίες που σε περιμένουν είναι φοβερές, σε προειδοποιώ δια μέσου της ερώτησης που ακολουθεί και πρόσεξε την απάντηση που πρέπει να δώσεις».

Ερωτ.: Είσαι έτοιμος να διέλθεις;

Απαν.: Θέλω να διέλθω.

ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ 28ος βαθμός.

ΤΑΞΗ: Στον βαθμό αυτό δεν υπάρχει ιδιαίτερος τρόπος να τίθεσαι εν τάξει.

ΣΗΜΕΙΟ: Θέτει την δεξιά εν σχήματι γνώμονος επί της καρδιάς.

ΨΗΛΑΦΗΣΗ: Λαμβάνουν αμοιβαίας τα χείρας και τα θλίβουν ελαφρώς.

ΣΥΝΘΗΜΑ ΔΙΑΒΙΒΑΣΕΩΣ: Στίβιον, Ήλιος, Μήνη, Τετραγράμματον.

ΙΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ: ΑΔΟΝΑΗ, ΑΒΡΑΓ, ΓΑΔΟΛ.

ΗΛΙΚΙΑ: Στον βαθμό αυτό δεν υπάρχουν.

ΚΡΟΥΣΙΣ: Επτά χτύποι ισόχρονοι 0000000.

ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Δεν υπάρχει συγκεκριμένος.

ΔΙΑΣΗΜΑ: Εμπροσθέλα (ποδιά) μέλαινα, χιτών εκ γάζης, σκούφος κυανούς και ταινία αντί ιματίου.

Οι τακτικές ερωτήσεις που γίνονται για την είσοδο στον ναό είναι:

Ερώτηση: Πόθεν έρχεσθε;

Απάντηση: Από το κέντρο του σκότους.

Ερωτ.: Πώς κατορθώσατε να εξέλθετε;

Απαντ.: Δια της σκέψεως και της μελέτης της φύσεως.

Ερωτ.: Τι σημαίνει το σύνθημα τις διαβιβάσεως;

Απαντ.: Πρώτη η ύλη αρχή των πάντων δημιουργημάτων.

Ερώτ.: Ποία είναι τα ονόματα των επτά;

Απαντ.: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ουριήλ, Ζραχιήλ, Χαμαλιήλ, Ραφαήλ και Τσαφιήλ.

Ερωτ.: Πείτε μου ποία είναι η κατάσταση του χρόνου όταν αρχίζουν οι συνεδριάσεις;

Απάντ.: Νύξ καλύπτει την γη, αλλά στην Στοά ο ήλιος λάμπει.

Ερώτ.: Ποία είναι η κατάσταση του χρόνου όταν λήγουν οι συνεδριάσεις;

Απαντ.: Οι άνθρωποι ακολουθούν πάντοτε την πλάνη, ολίγοι καταπολεμούν αυτήν, και ολίγοι φτάνουν εις τον ιερό τόπον.


48

Απόσπασμα τελετής…

Ένα πλήθος από βάρβαρα κορακίστικα απαγγέλει ο Πρόεδρος του Αρείου πάγου (Ανώτεροι βαθμοί) και πάντες οι Κάδος (Ανώτεροι βαθμοί) και πάλλουν τα ξίφη κατά τον ουρανό κραυγάζοντας ΝΕΚΑΜ ΑΔΟΝΑΗ.

Κατά εκείνη την στιγμή το Πνεύμα δέον να φανή και ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου απαγγέλει την Εωσφορική προσευχή.

Έλθε ώ έλθε Εωσφόρε έλθε!…

Συ το οποίον οι ιερείς σε συκοφάντησαν. Συ τον οποίον οι βασιλείς καταδίκασαν! Έλθε!

Έλθε να σε σφίγξομεν εις τας αγκάλας μας.

Μόνο τα σκοτεινά έργα σου μπορούν να δώσουν εξηγήσεις στο σύμπαν.

Άνευ των έργων σου, ώ Σάταν το σύμπαν θα ήταν παράλογο.

Συ μόνο ζωοποιείς, Συ μόνο εξευγενίζεις τον χυδαίο πλούτο.

Συ δε Πρώτε Θεέ, άρπαξ, άδικε, σε απαρνούμεθα. Είθε να εκθρονιστείς και να συντριβείς.

Γονυπετούν ενωπιόν του Βαφομέλ και κραυγάζουν Νεκαμ (Αδοναη. Νεκρέ Πρώτε Θεέ).

Έκαστος τώρα θα μάθει ότι η φιλοσοφία του Τεκτονισμού είναι η καββάλα, οι μαγγανείες και η μαγεία.

Γίνεται κατανοητό ότι όταν ομιλούν περί φιλοσοφίας εννοούν τις σκοτεινές μαγείες. Ο μέγας αρχιτέκτων του παντός (Παν), τον όποιον πιστεύουν, είναι ο Σατανάς. Όλες οι εταιρίες αυτές (μασονία, καββαλισμός, Σιωνισμός, Ναϊτισμός κτλ) είναι ένα και το αυτό. Έχουν απορρίψει,σύμφωνα με το perierga.blogspot.gr, την αληθινή τους φύση και έχουν παρεισφρήσει συνειδητά στον σκοταδισμό και στις μαύρες τελετές. Οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, οι ανώτεροι ιεράρχες και πολλοί άλλοι άνθρωποι της ανωτέρας κοινωνίας έχουν πουλήσει την ψυχή τους εις τον σκοταδισμό.

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_633.html


Η τέχνη της προσευχής

 Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ




Όλη η τέχνη είναι αυτή ακριβώς. Είτε περπατάς είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία, άσε τη προσευχή αυτή να γλιστρήσει από τα χείλη σου "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με" με τη προσευχή αυτή στην καρδιά σου θα βρεις εσωτερική ειρήνη και γαλήνη σώματος και ψυχής.


http://proskynitis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_49.html

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2014

Το τραγούδι του ψάλτη

Ένα αρχαίο Κελτικό μουσικό κομμάτι.

Εφικτή η ένωση μετά των Παπικών;







Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Κανονικού Δικαίου

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο άμεσος συνεργάτης αυτού Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας κατά καιρούς ομιλούν για την επερχομένη ενότητα ορθοδοξίας και Παπισμού με στόχο την επίτευξη ολοκληρωμένης Μυστηριακής κοινωνίας.

Η Εκκλησία, όπως γνωρίζουμε, είναι Μία, για τον λόγο ότι είναι το Μυστικό Σώμα του Θεανθρώπου Κυρίου: «Υπέρ του σώματος αυτού (του Χριστού), ό εστίν η Εκκλησία...» (Κολ. 1, 25). Εφόσον, όμως, η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και άρα είναι Μία - «μεμέρισται ο Χριστός;» (Α΄ Κορ. 1, 13) - η αίρεση δεν διασπά το Σώμα του Χριστού, αλλά αποσπά μέλη από αυτό και εκτρέπεται από την διαχρονικότητα και τοιουτοτρόπως χάνει την καθολικότητα.

Ο Παπισμός έχει καταδικασθεί από την Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879 και από την Σύνοδο του 1341, αλλά και από τις πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, για τον λόγο ότι οι κακοδοξίες του συμπίπτουν με εκείνες των πρώτων αιώνων.

Αναφέρω τις σπουδαιότερες από αυτές: α) το πρωτείο, β) το αλάθητο του Πάπα, γ) το Filioque, (η εκπόρευση του Αγ. Πνεύματος και εκ του Υιού), δ) η  άσπιλος σύλληψη της Θεοτόκου, ε) οι κτιστές ενέργειες του Θεού, στ) το καθαρτήριο πυρ, ζ) η περισσεύουσα αξιομισθία των Αγίων, η) το βάπτισμα διά ραντισμού, θ) το μυστήριο του Αγίου Χρίσματος (από το 1563 με την εν Τριδέντω Σύνοδο το μυστήριο αυτό τελείται στο έβδομο έτος της ηλικίας του βαπτισθέντος), ι) ο άζυμος άρτος στην Θεία Κοινωνία (από το 1200 περίπου έπαυσαν να κοινωνούν τους πιστούς τους και με το Αίμα, αλλά προσφέρουν μόνον τον Άρτο), ια) το μυστήριο του ευχελαίου (το τελούν μόνον προ του θανάτου), ιβ) η υποχρεωτική αγαμία του κλήρου, ιγ) η επιτέλεση του σημείου του σταυρού με όλα τα δάκτυλα της χειρός και από αριστερά προς τα δεξιά, ιδ) η τέλεση πολλών Λειτουργιών υπό του ιδίου ιερέως την αυτήν ημέρα, ιε) η τροποποίηση του θεσμού της νηστείας κατά παράβασιν των ιερών κανόνων και πολλές άλλες.

Οι ανωτέρω αιρέσεις συνιστούν την αναβίωση των παλαιών αιρετικών δοξασιών των αιρεσιαρχών Αρείου, Μακεδονίου, Νεστορίου κ.ά. Τοιουτοτρόπως το consensus Patrum καταδικάζει τον Παπισμό ως αίρεση, καταγγέλλοντας τις αιρετικές δοξασίες του, όσο κι αν επιμένουν οι προαναφερθέντες εκκλησιαστικοί ταγοί, ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση και ότι είναι απλώς σχίσμα. Ο Μ. Βασίλειος στην Α΄ κανονική του επιστολή προς τον Αμφιλόχιο Ικονίου γράφει ως προς το θέμα αυτό: «Αιρέσεις μεν τους παντελώς απερρηγμένους και κατ’ αυτήν την πίστιν απηλλοτριωμένους, σχίσματα δε τους δι’ αιτίας τινάς εκκλησιαστικάς και ζητήματα ιάσιμα προς αλλήλους διενεχθέντας...» (PG 32, 665).

Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να υπάρξη ένωση και κοινωνία της αληθείας μετά του ψεύδους, του σκότους μετά του φωτός;

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας προέβαιναν στην αποκοπή των αιρετικών από το Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Με το εγχείρημα αυτό διεφύλασσαν την υγεία του όλου Σώματός της.

Πώς Σεις, Άγιοι Πατέρες, πιστεύετε και κηρύσσετε ότι υπάρχει δυνατότητα ενώσεως μετά του Παπισμού; Ο Παπισμός δεν είναι πλέον Εκκλησία, για τον λόγο ότι απεκόπη από την μια, αγια, καθολικη και αποστολικη εκκλησια που είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία και ως εκ τούτου στερείται της αγιαστικής χάριτος του Τριαδικού Θεού, η οποία οδηγεί στην λύτρωση και την σωτηρία.

Μήπως πρέπει να κατανοήση και ο Οικουμενικός Πατριάρχης ότι είναι μεγίστη πλάνη να αποδέχεται τους Παπικούς ως εκκλησία, αποδεχόμενος την θεωρία των κλάδων;

Όλους αυτούς τους αιώνες ο Παπισμός κινείται στον χώρο του ψεύδους και της απάτης. Εμμένει αμετανόητα στις αιρετικές δοξασίες και πλάνες, χρησιμοποιώντας τελευταίως τον θεολογικό διάλογο για την πλήρη υποταγή της Ορθοδοξίας σε αυτόν. Εκείνο, όμως, που πρέπει να του πη η Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω των εκπροσώπων της είναι το του Αποστόλου των Εθνών Παύλου: «Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει, ών αυτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11).

Μερικοί ίσως διερωτηθούν: Και η αγάπη; Πού είναι η αγάπη; Η αγάπη είναι οντολογική, όταν συναντάται με την αλήθεια. Όταν προσφέρης την αγάπη στο ψεύδος και την αίρεση, παραβλέποντας την αλήθεια, τότε το μόνο που κατορθώνεις είναι να βοηθάς τον αιρετικό να παραμείνη στις αιρετικές θέσεις του και  άρα δεν τον αγαπάς.

Η οικουμενική κίνηση διατείνεται ότι είναι μία προσπάθεια υπερβάσεως της χριστιανικής διαιρέσεως, με απώτερο σκοπό την intercommunio. Πρέπει, όμως, να κατανοήσουν οι πάντες ότι προηγείται η κοινωνία πίστεως και έπεται η κοινωνία εν τω Αγίω Ποτηρίω. Για τον λόγο αυτό εμμένουμε στην απάντηση, την οποία έδωσε η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1895 προς τον Πάπα Λέοντα ΙΓ´: «Η φυσικωτέρα οδός προς την ένωσιν εστίν η επάνοδος της Δυτικής Εκκλησίας εις το αρχαίον δογματικόν και διοικητικόν καθεστώς».

Ο καταδικασμένος Παπισμός από τις δύο προαναφερθείσες Συνόδους (879 και 1341) [σημειωτέον ότι και οι δύο πρέπει να ονομασθούν Οικουμενικές Σύνοδοι], αλλά και από τις επτά Οικουμενικές Συνόδους των πρώτων αιώνων, βάσει των αιρετικών δοξασιών του, είναι αίρεση και μάλιστα «παναίρεση», όπως έχει λεχθεί. Ως εκ τούτου οι ατέρμονες συζητήσεις και οι άκαρποι διάλογοι είναι περιττοί. Ο Μ. Βασίλειος γράφει σε μιά του επιστολή: «εάν μεν ούν πεισθώσι σοι, ταύτα άριστα. Ει δε μή, γνωρίσατε τους πολεμοποιούς και παύσασθε ημίν του λοιπού περί διαλλαγών επιστέλλοντες» (PG 32, 557).
Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήση και ο Οικουμενικός Πατριάρχης και όλοι όσοι συμπορεύονται μετ’ αυτού ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μια, αγια, καθολικη και αποστολικη εκκλησια και ο Παπισμός είναι αιρετικό κομμάτι που απεσπάσθη από αυτήν.

Για τον λόγο αυτό είναι καιρός να ακούσωμε τα λόγια του G. Florofsky: «Η ένωση των Χριστιανών, για μένα, σημαίνει ακριβώς την παγκόσμια επιστροφή στην Ορθοδοξία».

http://www.hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_423.html


Ενορία και Ευχαριστία: Η Ορθόδοξη Εμπειρία στον Δυτικό Κόσμο

Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware
Πηγή: Συλλογικός Τόμος: «Ενορία, προς μία νέα αποκάλυψη», εκδ. Ακρίτας 1993, από τη σειρά «Ορθόδοξη Μαρτυρία», αρ. 37, σελ. 126-134




Η Ενορία κατέχει σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μία σημασία πολύ μεγαλύτερη απ' όση κατείχε σε οποιαδήποτε άλλη εποχή στη διάρκεια των δεκαέξι τελευταίων αιώνων. Ποτέ άλλοτε, από την εποχή της μεταστροφής στο Χριστιανισμό του Μεγάλου Κωνσταντίνου, δεν είχε το τοπικό Ευχαριστιακό κέντρο τόση μεγάλη σπουδαιότητα στη ζωή της Ορθοδοξίας, όση έχει σήμερα.
Ποιο είναι το νόημα της υπάρξεως της Εκκλησίας; Ποιος είναι ο μοναδικός και χαρακτηριστικός της ρόλος τον οποίο κανείς άλλος και τίποτε άλλο δεν μπορεί να εκπληρώσει; Τι είναι εκείνο που πετυχαίνει η Εκκλησία και που δεν μπορούν να το πετύχουν ούτε οι εθνικές συναθροίσεις, ούτε οι λέσχες νεότητος ούτε τα σπίτια στοργής;

Η απάντηση δεν είναι παρά μόνο μία: η Εκκλησία υπάρχει για να μας φέρει σωτηρία εν Χριστώ Ιησού· να μας φέρει σωτηρία όχι με κάποιο αφηρημένο ή θεωρητικό τρόπο - αφού η Εκκλησία δεν αποτελεί ένα οποιοδήποτε φιλοσοφικό σύστημα η ιδεολογία - αλλά με συγκεκριμένη και ορατή μορφή, δια της τελέσεως της Θείας Λειτουργίας. Ιδού ο μοναδικός και χαρακτηριστικός ρόλος της Εκκλησίας, αυτό που μόνο Εκείνη μπορεί να επιτελέσει: να προσφέρει τη θεία Ευχαριστία. Η Θεία Ευχαριστία είναι που δημιουργεί την Εκκλησία. Η ενότης της Εκκλησίας δεν επιβάλλεται έξωθεν με την ισχύ ή τη βία, αλλά πραγματοποιείται έσωθεν με την τέλεση της Κοινωνίας με το Σώμα και Αίμα του Χριστού. Η Εκκλησία δεν είναι κάποιο κοινωνιολογικό κατασκεύασμα αλλά ένας ευχαριστιακός οργανισμός ο οποίος αποκτά οντότητα την ώρα που επικαλείται το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει πάνω στα τίμια δώρα. Αυτή η ευχαριστιακή φύση της Εκκλησίας έχει προσδιοριστεί με ιδιαίτερη σαφήνεια από τον Άγιο Ιγνάτιο Αντιοχείας λίγα χρόνια μετά τον θάνατο των Αποστόλων.

Η Θεία Λειτουργία, όμως, είναι κάτι που συντελείται μόνον εν τόπω. Μολονότι η Ευχαριστία είναι μία και απαράλλαχτη σ' όλο τον κόσμο, δια μέσου του χρόνου, η Θεία Λειτουργία δεν μπορεί να υπάρξει ως συγκεκριμένη και ζώσα πραγματικότητα παρά μόνον μέσω μιας ιδιαίτερης ιερουργίας σε ορισμένο τόπο και χρόνο. Με άλλα λόγια, η Θεία Ευχαριστία - που είναι η πεμπτουσία της Εκκλησίας - βρίσκει την ορατή πραγμάτωσή της μόνον εν τη εννοία της τοπικής ενορίας ή της τοπικής Μονής. Όταν λοιπόν κάνουμε λόγο για την Εκκλησία ως ευχαριστιακό οργανισμό, μιλούμε για την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας κάθε Κυριακή σε κάθε ενορία. Η Ενορία είναι το βασικό ευχαριστιακό «κύτταρο» χωρίς το οποίο δεν υπάρχει Εκκλησία. Επιπλέον σε κάθε τέλεση της Ευχαριστίας παρών είναι ο όλος Χριστός, κι όχι απλώς ένα μικρό τμήμα Του, έτσι ώστε η τοπική ενορία, όταν τελεί τα θεία Μυστήρια, δεν αποτελεί μία μικρή μονάδα μέσα σ' ένα μεγαλύτερο σύνολο, αλλά εκφράζει κατά τρόπο ορατό την Μία Καθολική Εκκλησία στην ολότητά της.

Πέραν από την τοπική ενορία που συναθροίζεται στην Θεία Λειτουργία, κάθε τι που εμείς οι Χριστιανοί λέμε για το Σώμα του Χριστού, την Τριαδική Βασιλεία του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, για την προσφορά της Εκκλησίας στην κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και τη μεταμόρφωση της Κοινωνίας από μία απρόσωπη αιχμαλωσία σε ελεύθερη κοινωνία προσώπων, ό,τι κι αν λέμε, δεν αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση, παρά μόνο μια αφηρημένη έννοια, το πολύ ένα αφελή ιδεαλισμό και συναισθηματικό ουτοπισμό. Μόνον μέσα στην Ενορία υπάρχει δυναμική απόδειξη, ιστορική πραγμάτωση, αληθινή ελπίδα. Όπως ορθά έχει λεχθεί, μόνο η ζωή της Ενορίας μπορεί να δώσει ιερατική διάσταση στην πολιτική, προφητικό πνεύμα στην επιστήμη, ανθρώπινο πρόσωπο στις οικονομικές σχέσεις και μυστηριακό χαρακτήρα στον έρωτα. Εν τούτοις κάθε φορά που εξετάζουμε τη συγκεκριμένη ζωή των Ορθοδόξων Ενοριών μας σήμερα, είτε στην Ελλάδα είτε σ' αυτό που συχνά αποκαλείται «διασπορά», πόση οδυνηρή έκπληξη δεν νιώθουμε από το τεράστιο κενό που χωρίζει τη θεωρία από την πράξη;

Ο ευχαριστιακός χαρακτήρας της Εκκλησίας στον κόσμο και μαζί της ή εκκλησιολογική σημασία της τοπικής ενορίας, από τον τέταρτο αιώνα και εντεύθεν έχει χάσει σταδιακά όλο και περισσότερο την καθαρότητα της εξ αιτίας των στενών δεσμών μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, Εκκλησίας και Έθνους. Στον κόσμο του Βυζαντίου, δεν τονιζόταν τόσο ο τοπικός ευχαριστιακός χαρακτήρας της Εκκλησίας αλλά μάλλον η εκτεινόμενη στα πέρατα της Γης παγκοσμιότητά της. Πολύ πιο ξεκάθαρα στα Σλαβικά Ορθόδοξα Βασίλεια και στον Ελληνικό κόσμο της Τουρκοκρατίας, η Εκκλησία εκλαμβανόταν από πολιτιστική και μορφωτική σκοπιά, όλο και περισσότερο ως η συνδετική δύναμη που εξασφάλιζε ένα αίσθημα εθνικής ταυτότητας. Ελάχιστα προβαλλόταν η Ενορία ως το τοπικό ευχαριστιακό κέντρο, μολονότι ήταν σ' αυτό το επίπεδό της Ενορίας που η ζωή της Εκκλησίας συνέχιζε να συντηρείται.

Οι μεταβαλλόμενες συνθήκες της εποχής μας, μάς οδήγησαν σε ριζική επανεκτίμηση. Σ' όλον τον Ορθόδοξο κόσμο του εικοστού αιώνα η παραδοσιακή συμμαχία μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας έχει προοδευτικά διαβρωθεί και σε πολλές χώρες απότομα διακοπεί. Η εξάπλωση της εκκοσμικεύσεως σημαίνει ότι στο μέλλον κάποιος θα είναι Ορθόδοξος όχι διότι γεννήθηκε από Έλληνες, Σέρβους ή Ρώσους γονείς, αλλά διότι ελεύθερα επέλεξε να είναι Ορθόδοξος μέσα από μία εσωτερική κίνηση πνευματικής ομολογίας. Χάνουμε τα παραδοσιακά μέλη της Εκκλησίας, ενώ στη σύγχρονη εκκοσμικευμένη Πολιτεία ο μορφωτικός και πολιτιστικός ρόλος της Εκκλησίας σπρώχνεται αναπόφευκτα στο περιθώριο. Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν πρέπει να το δούμε σαν τραγωδία αλλά μάλλον ως πρόκληση και ακόμη ως ευλογία. Ωθούμεθα πίσω στα στοιχειώδη, στο ένα και μοναδικό που είναι ουσιώδες, πίσω στο «ενός δε εστί χρεία» (Λουκά 10/ι: 42) και αυτό το ένα και ουσιώδες είναι η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας.

Απ' όλα όσα είπαμε, προκύπτει ότι η τοπική ενορία ανακτά στις μέρες μας την κεντρική της σημασία. Σήμερα, όπως κατά τους πρώτους τρεις αιώνες της Χριστιανικής Ιστορίας, η ζωή μας πρέπει να είναι άρρηκτα δεμένη με την Κυριακάτικη τέλεση της Θείας Λειτουργίας, στον τοπικό ενοριακό μας ναό. Η ζωτικότητα της Εκκλησίας στο μέλλον θα εξαρτηθεί από την ζωντάνια των ενοριών μας. Θα χρειαστεί να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις. Η Ιεραρχία της Εκκλησίας δεν θα μπορεί πλέον να στραφεί στους πολιτικούς για βοήθεια, οικονομική ή άλλη. ενώ ο παπάς της ενορίας δεν θα μπορεί πια να περιμένει από το δάσκαλο του τοπικού σχολείου ή τον τοπικό αστυφύλακα να προωθήσουν το έργο του.

Η Ορθόδοξη ζωή στην Δύση έχει συνειδητοποιήσει αυτές τις εξελίξεις μέσα από ιδιαίτερα συγκλονιστικές εμπειρίες. Αποτελούμε μία ελάχιστη μειονότητα σ' ένα ξένο περιβάλλον. Μολονότι απολαμβάνουμε θρησκευτική ελευθερία, η Εκκλησία μας δεν είναι δυνατόν να περιμένει προνομιακή μεταχείριση στο εκπαιδευτικό σύστημα των χωρών όπου ζούμε· δεν παίρνουμε καμιά οικονομική ενίσχυση από κυβερνήσεις, εκτός από την Δυτική Γερμανία, τη Φιλανδία και τις Σκανδιναβικές χώρες όπου το Λουθηρανικό σύστημα της «εκκλησιαστικής φορολογίας» ισχύει ακόμη. Προκειμένου να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας στην Ορθόδοξη πίστη, πρέπει να ενεργήσουμε μόνοι μας, μέσα από την εργασία της τοπικής ενορίας. Για να χτίσουμε Ορθόδοξους ναούς και να μισθοδοτήσουμε μόνιμους ιερείς, η οικονομική βοήθεια πρέπει να προέλθει αποκλειστικά από τις τοπικές μας κοινότητες. Από οικονομική πλευρά η επιβίωση της Ορθοδοξίας στη Δύση εξαρτάται από τα κέρματα που οι πιστοί θα ρίξουν κάθε Κυριακή στο δίσκο την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Αν δεν εξασφαλίσουμε μία δυναμική ενοριακή ζωή, η Ορθοδοξία στη Δύση δεν έχει μέλλον. Μετά από πενήντα ή εκατό χρόνια απλούστατα θα εξαφανιστούμε.

Κι ερχόμαστε τώρα να εξετάσουμε τι είδους Ορθόδοξες ενορίες έχουμε στη Δύση. Η πρώτη γενεά του Ορθόδοξου μετανάστη ίδρυσε ενορίες που διέθεταν, για λόγους προφανείς, ισχυρό εθνικό χαρακτήρα. Η τοπική ενορία ήταν ο κύριος και συχνά ο μόνος συνδετικός κρίκος που απομένει με την Μητέρα Πατρίδα και έτσι οι ενορίτες θέλησαν μία τοπική εκκλησία η όποια στον τρόπο της λατρείας και στις άλλες δραστηριότητές της θα αναπαρήγαγε όσο πιο πιστά γινόταν τα σχήματα που τους ήταν οικεία από την παιδική τους ηλικία. Κάθε προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί, παραδείγματος χάριν, η γλώσσα της χώρας στην οποία ζούσαν -Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά κ.τ.λ.- θεωρούνταν συνήθως ως απειλή και καταπολεμιόταν με πείσμα.

Όλα αυτά εύκολα κατανοούνται. Αλλά με τον ερχομό της δεύτερης και τρίτης γενεάς Ορθοδόξων της Δύσεως μία νέα πραγματικότητα εμφανίζεται. Οι ενορίες εκείνες που αρνήθηκαν να κάνουν οποιαδήποτε χρήση της τοπικής γλώσσας στις Λειτουργίες τους και έμειναν ανυποχώρητες στον πολιτισμό και τα ήθη της χώρας στην οποία ανήκουν, τείνουν να μαραζώσουν. Μόλις οι νέοι τους φθάσουν την «ηλικία της επαναστάσεως», απλούστατα σκορπίζουν, αφού δεν βρίσκουν τίποτε στην λατρεία της ενορίας που να έχει σχέση με την καθημερινή ζωή τους, κι έτσι απομένει ένα εκκλησίασμα ηλικιωμένων.

Οι ενορίες αντιθέτως που αποδέχθηκαν την ανάγκη προσαρμογής και αλλαγής, έγιναν συχνότατα πολύ πιο γνήσια ευχαριστιακές: όχι πλέον μία εθνική λέσχη αλλά μία αληθινή λειτουργική σύναξις - ο λαός του Θεού συναθροισμένος γύρω από την Αγία Τράπεζα. Ορατό σημείο αυτής της εξελίξεως υπήρξε η αναβίωση της συχνής Θείας Μεταλήψεως σε παλιές Ορθόδοξες ενορίες στη Δύση. Εκείνο που έχει συμβεί σε τέτοιες κοινότητες είναι απλούστατα η ανακάλυψη τον αληθινού νοήματος της ενορίας. Προφανώς η εξέλιξη αυτή δεν παρατηρείται παντού. Πολλές ενορίες ενώ αποδέχονται κάποιο μέτρο προσαρμογής στις δυτικές συνήθειες, συνεχίζουν να ρίχνουν μεγαλύτερο βάρος σε εθνικές αξίες και σε κοινωνικές δραστηριότητες μάλλον παρά στην Ευχαριστία.

Η εμπειρία της Ορθόδοξης κοινότητας της Οξφόρδης έχει ακολουθήσει ένα κάπως ασυνήθιστο σχήμα. Συμβιώνουν εδώ, η μια δίπλα στην άλλη, δύο ορθόδοξες ενορίες, μια ελληνική (που υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο) και μία ρωσική (που υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας). Η κάθε ενορία έχει τον ιερέα της και το δικό της εκκλησιαστικό συμβούλιο. Όμως οι δυό ενορίες μοιράζονται ίσοις όροις τον ίδιο ναό, που χτίστηκε το 1973 με την κοινή προσπάθεια και των δύο. Έτσι, κάθε Κυριακή λατρεύουμε όλοι μαζί συγχρόνως, ψάλλοντας μία Θεία Λειτουργία για τους πιστούς και των δυο κοινοτήτων. Υπάρχουν, όπως είναι φυσικό, δυσκολίες. Μνημονεύουμε π.χ. δύο επισκόπους στις ακολουθίες μας, τηρούμε δύο διαφορετικά ημερολόγια (αφού το ρωσικό ήμισύ της κοινότητός μας ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο), και χρησιμοποιούμε σε κάθε ακολουθία όχι λιγότερες από τρεις γλώσσες, Ελληνικά, Σλαβονικά και Αγγλικά. Καθ' όσο γνωρίζω, πουθενά αλλού στη Μεγάλη Βρετανία δεν υπάρχει ακριβώς όμοιο παράδειγμα μ' αυτό της Οξφόρδης.

Από την άποψη του Κανονικού Δικαίου οι λύσεις στις οποίες καταλήξαμε στην Οξφόρδη περιέχουν ορισμένες προφανείς ανωμαλίες: Πώς π.χ., είναι δυνατόν να μνημονεύονται δύο ανεξάρτητοι επίσκοποι, στην ίδια θεία Λειτουργία; Εμείς στην Οξφόρδη δεν διεκδικούμε να λύσουμε από μόνοι μας τα κανονικά προβλήματα που δημιουργούνται στη δυτική Ορθοδοξία. Όμως, όντας αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε συγκεκριμένες ποιμαντικές ανάγκες της τοπικής μας κοινότητας, επράξαμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να προσφέρουμε μία λειτουργική λύση που να ενθαρρύνει την επιβίωση και την ανάπτυξη της τοπικής Ορθοδοξίας.

Μολονότι κανονικά αποτελούμε δύο ξεχωριστές ενορίες, στην πράξη είμαστε μόνο μία λατρευτική κοινότητα. Εάν λοιπόν ο όρος «ενορία» είναι να προσδιοριστεί με βάση όχι το κανονικό δίκαιο αλλά την Ευχαριστία, τότε πνευματικά και λειτουργικά εμείς, οι Ορθόδοξοί της Οξφόρδης αποτελούμε μία ξεχωριστή τοπική ενορία.

Επ' ουδενί λόγω δεν επιδιώκω να εμφανίσω ως ιδανική την ζωή μας στην Εκκλησία της Άγιας Τριάδας και Ευαγγελισμού της Οξφόρδης. Εάν χρειάστηκε ο Σωτήρας μας να προσευχηθεί στο Μυστικό Δείπνο για την ενότητα των μαθητών του (Ιω. 17), αυτό έγινε διότι ακριβώς εγνώριζε πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να μείνουν ενωμένοι σε ένα πεπτωκότα κόσμο· και αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά εμείς στην Οξφόρδη, από προσωπική πείρα. Δεν υπάρχει πραγματική ενότητα παρά μόνο μέσω του Σταυρού. Κι η ενότητα αυτή απαιτεί από τον καθένα μας ατέλειωτη γενναιοδωρία, μυστηριακή κένωση, θυσία. Στην ευχαριστιακή κοινότητα, όπως ακριβώς και στην ένωση του γάμου η ενότητα των μελών πρέπει να επανεπιβεβαιώνεται και να επαναλαμβάνεται.

Όταν οι Έλληνες και οι Ρώσοι της Οξφόρδης αποφάσισαν να συνεργαστούν ήταν αρχικά για λόγους πρακτικούς. Και οι δύο κοινότητες είναι ολιγάριθμες και φαινόταν αμφίβολο αν καμία απ' αυτές θα επιβίωνε στην απομόνωση. Υπήρχε όμως η βεβαία ελπίδα, ότι δια της συνεργασίας θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μία ζωντανή Ορθόδοξη παρουσία στην πόλη και στο Πανεπιστήμιο. Στην πορεία της αμοιβαίας συνεργασίας μας, όμως, χρειάστηκε να υπερβούμε τις καθαρά πρακτικές ανάγκες και να επανεκτιμήσουμε τις βασικές προτεραιότητες. Χρειάστηκε να αναρωτηθούμε ποιο είναι το θεμελιώδες νόημα της ενορίας; «Όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. ς΄, 21). Πού λοιπόν βρίσκεται ο «θησαυρός» μας ως Ορθοδόξων που ζούμε στη Δύση;

Εάν η ενορία είναι πάνω απ' όλα μία εθνική συνάθροιση με μόνο λόγο υπάρξεως την διατήρηση ορισμένων πολιτιστικών αξιών, τότε οι Ορθόδοξοι της Οξφόρδης θα χρειαστεί να συντηρήσουν δύο διαφορετικές κοινότητες, που θα εκκλησιάζονται και θα λατρεύουν χωριστά. Εάν όμως η Ενορία υφίσταται κυρίως για την τέλεση της Ευχαριστίας και εάν στην Ευχαριστία «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην... πάντες γαρ... εις ... εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. γ΄, 28), τότε δίκιο δεν έχουμε να επιμένουμε πάνω απ' όλα στην τέλεση μιας κοινής θείας Λειτουργίας κάθε Κυριακή απ' όλους εμάς τους Ορθοδόξους, ανεξαρτήτως εθνικής προελεύσεως, ελληνικής, ρωσικής ή αγγλικής; Μόνον έτσι μπορούμε να δώσουμε μαρτυρία για το αληθινό νόημα της ενοριακής ζωής.

Περισσότερο από μία φορά τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια έχουν προκύψει προβλήματα που απείλησαν να διασπάσουν την ενότητά μας ως λατρευτικής κοινότητας. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι παρόμοια προβλήματα θα εμφανιστούν και εις το μέλλον. Αλλά κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο της διασπάσεως, συνειδητοποιούμε εκ νέου την υπέρτατη σπουδαιότητα της λειτουργικής μας ενότητας. Στην Θεία Λειτουργία έχουμε βρει τον κοινό δεσμό που μας συνέχει ανεξαρτήτως γλώσσας, εθνικής ταυτότητας ή εκκλησιαστικής «δικαιοδοσίας». (Πόσο δίκιο δεν έχει ο Αλέξανδρος Σολζενίτσιν να μέμφεται αυτή τη λέξη «δικαιοδοσία» που τόσο συχνά χρησιμοποιείται από τους Ορθοδόξους της Δύσης, χωρίς εν τούτοις να συναντάται πουθενά στο Ευαγγέλιο!) Μελετώντας τη διδασκαλία του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, που απευθύνεται στους Χριστιανούς της εποχής του, και τονίζει ότι πρέπει όλοι να συναντώνται σε μία Ευχαριστία, να συναθροίζονται γύρω από μία Τράπεζα και να πίνουν από ένα Ποτήριο, γνωρίζουμε ότι οι φλογεροί αυτοί λόγοι του ισχύουν το ίδιο και για μας τους Ορθόδοξούς της Οξφόρδης.

Στην περιγραφή που κάνει για τη ζωή της πρώτης χριστιανικής «ενορίας» -της κοινότητας της Ιερουσαλήμ των ημερών που ακολούθησαν την Πεντηκοστή- ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας λέει: «ήσαν δε προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων, και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς· πάντες δε οι πιστεύοντες ήσαν επί το αυτό και είχον άπαντα κοινά» (Λουκά β΄ 42, 44).

Αυτός ακριβώς είναι και ο σκοπός κάθε ενορίας σήμερα, είτε βρίσκεται στην Ελλάδα είτε στην αλλοδαπή: τα μέλη της εκφράζουν την ενότητά τους εν Χριστώ Ιησού δια της από κοινού κλάσεως του Άρτου στη θεία Ευχαριστία. Όλες οι άλλες δραστηριότητες της ενορίας, κοινωνικές, πολιτιστικές ή φιλανθρωπικές πηγάζουν από την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και είναι υπάλληλες σ' αυτήν. Η Ευχαριστία είναι ένα συνεχές θαύμα μας λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης. Παράλληλα με την Μονή, η ενορία αποτελεί ακριβώς το σχήμα, από το οποίο και σε κάθε συγκεκριμένο τόπο, τούτο το «συνεχές θαύμα» μαρτυρείται με ζωντανή παρουσία.
 
Σημειώσεις:
9. Αλεξάνδρου Καλομοίρου: "Ο Πύρινος Ποταμός", Αθήναι 1985, σελ. 14.
10. Παλλάδος, Λαυσαϊκή Ιστορία. Μigne 34. 1099.

http://o-nekros.blogspot.gr/


Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2014

Η κατάργηση των οκτώ παθών




Η κατάργηση των οκτώ παθών ας γίνεται με τον εξής τρόπο:

Με την εγκράτεια καταργείται η γαστριμαργία.

Με τον θείο πόθο και την επιθυμία των μελλόντων αγαθών καταργείται η πορνεία.

Με την συμπάθεια προς τους φτωχούς καταργείται η φιλαργυρία.

Με την αγάπη και την καλοσύνη προς όλους καταργείται η οργή.

Με την πνευματική χαρά καταργείται η κοσμική λύπη.

Με την υπομονή, την καρτερία και την ευχαριστία προς τον Θεό καταργείται η ακηδία.

Με την κρυφή εργασία των αρετών και την συνεχή προσευχή με συντριβή καρδιάς, καταργείται η κενοδοξία.

Με το να μην κρίνει κανείς τον άλλο, ή να τον εξευτελίζει, όπως έκανε ο αλαζόνας Φαρισαίος, αλλά να νομίζει τον εαυτό του τελευταίο από όλους καταργείται η υπερηφάνεια.

Έτσι λοιπόν αφού ελευθερωθεί ο νους από τα παραπάνω πάθη και ανυψωθεί στο Θεό, ζει από εδώ τη μακάρια ζωή και δέχεται τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος. Και όταν φύγει από εδώ, έχοντας απάθεια και αληθινή γνώση, στέκεται μπροστά στο φως της Αγίας Τριάδος, και καταφωτίζεται μαζί με τους αγίους αγγέλους στους απέραντους αιώνες.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_705.html

Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014

Ο σατανισμός της Νέας Εποχής



π. Κυριακού Τσουρού
Γραμματέως της Σ.Επιτροπής
επί των αιρέσεων
1.Ἡ θεωρητική βάση τοῦ σατανισμοῦ.
Ὅπως εἶναι γνωστό, κύρια «δόγματα» τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου» εἶναι ἡ «πίστη» σέ ἀπρόσωπο «θεό» καί ἡ κατάργηση τῆς διακρίσεως μεταξύ καλοῦ καί κακοῦ. Ὁ ἄνθρωπος τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι «θεός» κατ' οὐσίαν, ἤ ἀλλοιῶς «ἐκροή» τοῦ «θεοῦ». Κατά συνέπειαν, ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ ἔξω ἀπό τόν ἄνθρωπο δέν νοεῖται.
Ὁ αὐτοθεοποιημένος καί αὐτονομημένος αὐτός ἄνθρωπος τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος χαράσσει καί τόν «ἠθικό νόμο». Κατά τόν «νόμο» αὐτό ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ζῆ ὅπως θέλει, νά κάνει ὅ,τι θέλει. Τό καλό καί τό κακό εἶναι οἱ δυό ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος, χωρίς καμία οὐσιαστική διαφορά.
Πάνω σ' αὐτές τίς «ἀρχές», οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζουν κάθε παραθρησκευτική ὁμάδα τῆς «Νέας Ἐποχῆς», κινεῖται ἡ θεοσοφία τῆς Ἕλενα Μπλαβάτσκυ καί τῶν διαδόχων της στόν ἀποκρυφισμό. Οἱ ἴδιες αὐτές «ἀρχές» στήν ἀκραία μορφή τους ἐκδηλώνονται καί μέσα ἀπό τά διάφορα εἴδη τοῦ σύγχρονου σατανισμοῦ. Πράγματι, καί ὁ νεοσατανισμός μάχεται τήν πίστη στόν Ἕνα καί Ἀληθινό Θεό, καταργεῖ τήν διάκριση καλοῦ καί κακοῦ καί κηρύσσει τήν λατρεία στόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο. Μιά λατρεία ὅμως σύμφωνη μέ τό ἀρχαῖο «εὐαγγέλιο τοῦ ὄφεως», πού προτρέπει τόν αὐτονομημένο λάτρη της νά αὐτολατρευτεῖ μέσα σέ ἕνα ἐγκληματικό δόγμα, καταγραμμένο στό «εὐαγγέλιο τοῦ σατανισμοῦ» τό «βιβλίο τοῦ Νόμου» τοῦ Aleister Crowley: «Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τό δικαίωμα νά ζεῖ σύμφωνα μέ τό δικό του νόμο, νά παίζει ὅπως θέλει, νά ξεκουράζεται ὅπως θέλει, νά πεθαίνει ὅποτε θέλει καί ὅπως θέλει.... Νά σκέπτεται ὅ, τι θέλει, νά λέει ὅ,τι θέλει..... νά ἀγαπᾶ ὅπως θέλει: Καί ἐκπληρῶστε τήν ἐπιθυμία σας σέ ἀγάπη ὅπως θέλετε, ὅποτε θέλετε, ὅπου θέλετε καί μέ ὅποιον θέλετε!.... ὁ ἄνθρωπος ἔχει τό δικαίωμα νά θανατώνει ὅλους ἐκείνους πού προσπαθοῦν νά τοῦ ἀφαιρέσουν αὐτό τό δικαίωμα. Οἱ σκλάβοι πρέπει νά ὑπηρετοῦν».

2. Ἱστορικά στοιχεῖα.
Ὁ σύγχρονος σατανισμός, ἤ νεοσατανισμός ἔχει τίς ρίζες του στόν μεσαίωνα. «Μεσσίας» τοῦ νεοσατανισμοῦ εἶναι ὁ Ἄγγλος μάγος Aleister Crowley (1875-1947) πού ἦταν βασικό στέλεχος τοῦ «Τάγματος τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀνατολῆς» (ΟΤΟ). Αὐτός συνέταξε τό «Βιβλίο τοῦ Νόμου» σύμφωνα μέ τό ὁποῖο «θεός εἶναι ὁ ἄνθρωπος» καί τό οὐσιαστικό σ' αὐτό τό «θεό» εἶναι τό θέλημά του (βλ.περισσότερα στό βιβλίο τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, Νεοσαστανισμός, σελ.205). Ἀπό τήν ὀργάνωση τοῦ Crowley προῆλθαν πολλές ἄλλες θυγατρικές σατανιστικές ὁμάδες.
Μέ βάση τήν ὀργάνωση τοῦ Crowley καί μέ ἀνάμειξη ἄλλων σατανιστικῶν «παραδόσεων» ἤ «τάσεων» ἱδρύθηκε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Σατανᾶ ἀπό τόν Anton Szandon Lavey, στίς 30 Ἀπριλίου 1966, στήν Καλιφόρνια. Γι' αὐτό ἡ ἡμερομηνία αὐτή ἀποτελεῖ τήν βασική σατανιστική ἑορτή. Τό 1968 ὁ Lavey ἐξέδωκε τήν «Βίβλο τοῦ Σατανᾶ» καί τό 1972 τό «Τυπικό τοῦ Σατανᾶ». Καίτοι ἡ ὀργάνωση αὐτή ἀνήκει στόν λεγόμενο ὀρθολογιστικό σατανισμό, πού πιστεύει ὅτι ὁ Σατανᾶς δέν ἀποτελεῖ ὀντότητα, ἀλλά ἀντιπροσωπεύει τίς φυσικές δυνάμεις τοῦ σκότους, ἐν τούτοις εἶναι ἡ πιό καλά ὀργανωμένη σατανιστική ὁμάδα.
Ὅπως καί ἄλλες σατανιστικές ὀργανώσεις ἔτσι κι αὐτή ἔχει ὡς σύμβολο τήν ἀντεστραμμένη ἀποκρυφιστική πεντάλφα, ἡ ὁποία ἀποκαλεῖται ἐνίοτε καί «Μπαθομέτ», ὅπως καί τό ἄλλο σύμβολο τῶν σατανιστῶν μέ τήν μορφή τράγου, πού συμβολίζει τόν Σατανᾶ.
Στήν δεκαετία 1960 - 1970 προῆλθε ἀπό διάφορες ὁμάδες ὁ λεγόμενος Ἑωσφορισμός. Αὐτός τιμᾶ καί λατρεύει τόν Σατανᾶ, τόν ὁποῖο ὀνομάζει «ἀδικημένο θεό». Ὅμως δέν δέχεται ὅτι ὁ Σατανᾶς ἐκπροσωπεῖ τό κακό, ἀλλά ὅτι παίζει ἕνα θετικό ρόλο. Δηλαδή ἀναμασᾶ τό «δόγμα» τῆς «Νέας Ἐποχῆς» πού θέτει στό ἴδιο ἐπίπεδο τό καλό καί τό κακό καί τούς δίδει ἴδια ἀξία. Ἡ σατανιστική αὐτή ὁμάδα στηρίζεται κυρίως στήν ἀντίληψη τῆς Ἕλενας Μπλαβάτσκυ.

3. Τό «ἐγκληματικό δόγμα».
Ἔχει γίνει φανερό πλέον ὅτι ὁ νεοσατανισμός δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα «ἄλλο πιστεύω» ἔστω και διεστραμένο. Εἶναι ἕνα «ἐγκληματικό δόγμα», τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ἀπειλή, ὄχι μόνον γιά τά ἴδια τά θύματά του, ἀλλά καί γιά τό κοινωνικό σύνολον. Βεβαίως, δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τό μεγαλύτερο κακό εἶναι ἡ ἀπώλεια ψυχῶν καί ἡ παγίδευσή τους στά δίκτυα τοῦ «ἀνθρωποκτόνου» διαβόλου, ὁ ὁποῖος «ὡς λέων ὠρυόμενος, περιέρχεται, ζητῶν τίνα καταπίη» (Α´Πέτρ. 5-8).
Πέραν αὐτοῦ ὅμως, οἱ ἀρνητικές ἐπιδράσεις τοῦ ἐγκληματικοῦ αὐτοῦ δόγματος πάνω στήν προσωπικότητα τῶν νεαρῶν κυρίως ἀτόμων εἶναι καταλυτική. Ὁ «χειρισμός τοῦ νοῦ» πού ἐφαρμόζεται κι ἐδῶ, ὅπως σέ ὅλες τίς παραθρησκευτικές ὁμάδες (σέκτες) ὁδηγεῖ σέ τρομακτικές ψυχικές καταστάσεις, σέ ὁλοκληρωτική ἀλλοίωση τῆς σκέψεως, τῆς συμπεριφορᾶς, τοῦ ὅλου ψυχισμοῦ τῶν θυμάτων, στήν ἀποκοπή τους ἀπό τόν κοινωνικό περίγυρο καί τό παρελθόν. Ἡ ἀν-τικοινωνική συμπεριφορά καί ἡ ἐχθρική στάση ἔναντι τῆς οἰκογένειας καί τῆς κοινωνίας ἐκδηλώνονται μέσα ἀπό πράξεις βίας, ὀργιαστικές τελετές, πόση αἵματος, μέχρι καί θυσίες ζώων καί ἀνθρωποθυσίες.
Διαβάζομε στήν «σατανιστική βίβλο» (σελ. 89-90): «Ὅταν ἕνα ἄτομο μέ τήν ἀξιόμεπτη συμπεριφορά του πρακτικά ἀποζητᾶ νά καταστραφεῖ, εἶναι πραγματικά ὑποχρέωσή σου νά τούς ὑποβάλεις στήν ἐπιθυμία τους... Ἔχεις κάθε δικαίωμα νά τούς καταστρέψεις (συμβολικά) καί ἐάν ἡ κατάρα σου ὠθεῖ στήν πραγματική τους ἐκμηδένιση, χαροποιήσου γιατί ἔχεις συντελεστικά ξεφορτώσει τόν κόσμο ἀπό ἕνα κτῆνος. Ἐάν ἡ ἐπιτυχία ἤ εὐτυχία σου ἐνοχλεῖ κάποιον ἐσύ δέν τοῦ χρωστᾶς τίποτε. Ἔχει δημιουργηθεῖ γιά νά ποδοπατηθεῖ. Ἐάν οἱ ἄνθρωποι ἔπρεπε νά ἔχουν τίς συνέπειες τῶν πράξεών τους, θά τό σκεφτόταν δυό φορές».
Δέν ἀντιλέγει κανείς ὅτι ὑπάρχουν καί περιπτώσεις πού εἶναι ἀποτέλεσμα διαταραγμένης προσωπικότητας ἤ ἐπιπόλαιης νεανικῆς συμπεριφορᾶς γιά ἱκανοποίηση τῆς περιέργειας ἤ γιά τήν ἀπόκτηση, δῆθεν, μέσῳ τοῦ σατανᾶ (sic), δυνάμεως, πλούτου ἤ ἡδονῆς. Ὅμως ὑπάρχουν καί ἐκεῖνες οἱ περιπτώσεις γιά τίς ὁποῖες δέν χωράει καμιά ἀμφισβήτηση γιά τήν παρουσία τοῦ «ἀνθρωποκτόνου».
Καί τό ἐρώτημα πού προκύπτει εἶναι: Ἄραγε οἱ λεγόμενοι σατανιστές τῆς Γερμανίας ἦταν ψυχικά ἀσθενεῖς - ὅπως οἱ συνήγοροί τους θέλησαν νά ὑποστηρίξουν - καί γι' αὐτό προσχώρησαν σέ διεστραμένες ὁμάδες, ἤ μήπως ὁ ἴδιος ὁ σατανισμός διέστρεψε τήν ψυχή τους καί τούς κατάντησε ἐγκληματικά στοιχεῖα;
Καί τοῦτο διότι εἶναι διεθνῶς διαπιστωμένο ὅτι ὑπάρχουν σέκτες, ὅπως εἶναι καί ὁ σατανισμός, μέ «ἐγκληματικά δόγματα», τά ὁποῖα ὁδηγοῦν σέ ἐγκληματική συμπεριφορά καί ἐγκληματικές πράξεις. Γι' αὐτό καί διεθνεῖς ὀργανισμοί, ὅπως εἶναι τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ζητοῦν τήν λήψη μέτρων ἐναντίον τῶν ὁμάδων αὐτῶν. Τό Ψήφισμα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου τῆς 29.2.96 κάνει λόγο γιά «ἐγκληματική δραστηριότητα ὁρισμένων σεκτῶν» καί ζητεῖ ἀπό τίς χῶρες-Μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως νά λάβουν αὐστηρά μέτρα γιά τήν ἀντιμετώπισή τους.

4. Ὑποκριτική ἀνησυχία.
Κάθε φορά πού ἐκδηλώνεται κάποιο περιστατικό σατανιστικῆς δραστηριότητας γίνεται ἀντικείμενο ἔντονου σχολιασμοῦ καί προβολῆς μέσα ἀπό τά μέσα ἐνημερώσεως. Καλοῦνται φορεῖς καί εἰδικοί νά μιλήσουν γιά τόν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τοῦ «ἐχθροῦ» τῆς κοινωνίας καί εἰδικώτερα τῶν νέων. Ἀφοῦ ὅμως ὅλα σχολιαστοῦν, συχνά ἀπό ἀναρμόδιους, καί τό γεγονός «πουλήσει» ἀρκετά, ὅλα πάλι ξεχνιοῦνται καί οἱ μόνοι κερδισμένοι εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ σατανιστές πού κατόρθωσαν γιά ἄλλη μιά φορά νά κάνουν γνωστή τήν ὕπαρξή τους, σκορπώντας μάλιστα τόν φόβο σέ πολλούς γιά τίς δῆθεν «ὑπερφυσικές» διασυνδέσεις τους μέ τόν «ἄρχοντα τοῦ σκότους». Ἄραγε οἱ συζητήσεις καί ἐνίοτε ἡ δημιουργία πανικοῦ στούς ἐμβρόντητους πολίτες πού παρακολουθοῦν τά γεγονότα, λύνει τό πρόβλημα;
Ὅταν στήν συνέχεια, μέσα ἀπό τίς ἴδιες ὀθόνες, μέσα ἀπό τά ἴδια περιοδικά, καί ἄλλα ἔντυπα πού κραυγάζουν γιά τήν ἀντιμετώπιση δῆθεν τοῦ προβλήματος προβάλλονται, μέ ἕνα σωρό τρόπους, οἱ θέσεις τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, τοῦ νεοσατανισμοῦ, τῆς ἀστρολογίας, τῶν μάγων καί τῶν λοιπῶν «ἐμπόρων κάλπικης ἐλπίδας», δέν εἶναι τουλάχιστον ὑποκριτική ἡ ἀνησυχία πού ἀρκετοί ἐκδηλώνουν; Ὅταν τά παιδιά καί οἱ νέοι ἐξοικειώνονται μέ τόν ἀποκρυφισμό καί τόν νεοσατανισμό μέσα ἀπό τά χαρτοπαιγνίδια,τά video games, τά παιδικά βιβλία, τήν σκληρή ρόκ μουσική μέ τούς σατανικούς στίχους, τίς ταινίες θρίλερ κ.λ.π., δέν εἶναι πιθανόν νά θελήσουν κάποτε νά «δοκιμάσουν» στήν πράξη, μέσα σέ ὁμάδες περίεργων φαινομένων, τό πόσο στέκονται αὐτά πού διάβασαν ἤ εἶδαν; Μά ἐκεῖ εἶναι πολύ πιθανόν νά παραμονεύει ἕνα «ἐγκληματικό δόγμα», μιά θανάσιμη σέκτα, μιά σατανική παγίδα γιά τήν ἀθώα καί ἀπαλή νεανική ψυχή.
Ἄς μήν ὑποκρινόμαστε λοιπόν. Ἄς μή στρουθοκαμηλίζομε. Ἄς μή προσπαθοῦμε νά ξεφορτωθοῦμε τίς εὐθῦνες πού εμεῖς πρῶτοι ἔχομε ἀπέναντι στά παιδιά μας. Ἄραγε, φταῖνε μόνον οἱ σατανιστές ἤ καί ἐκεῖνοι πού ἀδιαφοροῦν γιά τήν σωστή διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν μας; Θά παραμένουν ἀνεξέλεγκτοι ἐκεῖνοι πού δέν διστάζουν νά ἐμπορεύονται τόν σατανισμό γιά νά αὐξήσουν τά παράνομα κέρδη τους; Μήπως καί ἕνα σατανικό δόγμα δέν εἶναι ἐξ' ἴσου θανατηφόρο ναρκωτικό, «ψυχοναρκωτικό», ὅπως καί οἱ ἐξαρτησιογόνες οὐσίες;

5. Ἀντιμετώπιση
Ποῦ ὅμως πρέπει νά ἀναζητηθῆ ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεως αὐτῆς τῆς ἀπειλῆς;
Ἀκούγεται συχνά τό ἐρώτημα: «Ἡ Ἐκκλησία τί κάνει;» Ἄν ἐκεῖνοι πού μεταφέρουν τήν πληροφόρηση στό Κοινό ἤθελαν πράγματι νά τοῦ κάνουν γνωστό τό τί κάνει ἡ Ἐκκλησία στόν πνευματικό καί κοινωνικό τομέα καθημερινά, τότε ἀσφαλῶς καί δέν θά ἐτίθετο αὐτό τό ἐρώτημα.
Καί τοῦτο διότι ἡ Ἐκκλησία διαθέτει καί προσφέρει ὅλα τά πνευματικά ὅπλα γιά νά θωρακίσει τόν πιστό ἀπό τήν ἀπειλή τοῦ σατανᾶ. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι «ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας». Γι'αὐτό εἶναι ἡ ἀσφαλής κιβωτός τῆς σωτηρίας γιά κάθε ἄνθρωπο. Ὁ πιστός ἀνήκει στόν Κύριο Ἰησοῦ, θωρακίζεται μέ τήν Χάρη τῶν Μυστηρίων καί πάνω του δέν μπορεῖ νά ἔχει καμιά δύναμη καί ἐξουσία ὁ σατανᾶς.
Ἐκτός τούτου, ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὀργανωμένους φορεῖς ποιμαντικῆς ἀντιμετωπίσεως προβλημάτων πού δημιουργοῦνται σέ ἄτομα καί οἰκογένειες ἀπό τήν ἐγκληματική δραστηριότητα τῶν ἐπικίνδυνων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων. Τό κέντρικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας σ'αὐτόν τόν τομέα, ἡ Συνοδική Ἐπιτροπή ἐπί τῶν αἱρέσεων, ἀντιμετωπίζει καθημερινῶς πληθώρα περιπτώσεων, συμπαρίσταται σέ θύματα καί οἰκογένειες θυμάτων, ὀργανώνει Πανορθόδοξες συνδιασκέψεις, ἱερατικές συνάξεις, ὁμιλίες, ἐκπομπές, ἐνημερώνει μέσῳ Ἐγκυκλίων, ἐντύπων καί ἀνακοινώσεων τόν Λαό τοῦ Θεοῦ.
Ὅμως δέν ἐξαντλεῖται ἐδῶ ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῆς ἀπειλῆς. Καί τοῦτο διότι, ὅπως ὑπογραμμίσαμε ἐπανειλημμένα πιό πάνω, πρόκειται γιά ἐγκληματική δραστηριότητα. Κι ὅταν ὑπάρχει ἔγκλημα, ὅταν διαπράττονται φόνοι (ἀνθρωποθυσίες) καί αὐτοκτονίες καί χάνονται ζωές, ὅταν νεαρά ἄτομα καταντοῦν ράκη καί ὁδηγοῦνται στά ψυχιατρεῖα ἤ ἀπειλοῦνται ἔννομα ἀγαθά, ἡ εὐθύνη ἀνήκει πλέον στά ἁρμόδια Ὄργανα τῆς Πολιτείας. Αύτό ἄλλωστε ζητᾶ τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέ τά Ψηφίσματά του, αὐτό κάνουν πολλές χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μέ εἰδικές Κρατικές Ἐπιτροπές, πλήν τῆς Ἑλλάδος.
Ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωση νά ἐνημερώνει, νά συμπαρίσταται καί νά συνεργάζεται ἐνδεχομένως μέ τήν Πολιτεία. Καί τό κάνει χωρίς φανατισμό καί μισαλλοδοξία. Τό ἔγκλημα ὅμως ἀντιμετωπίζεται μέ τόν νόμο.Ὑπάρχουν νόμοι τοῦ Κράτους γιά νά ἀντιμετωπίζουν, νά διώκουν καί νά τιμωροῦν τό ἔγκλημα. Κι ἄν δέν ὑπάρχουν τέτοιοι νόμοι γιά τήν συγκεκριμένη περίπτωση, τότε πρέπει ἐπειγόντως νά νομοθετηθοῦν. Αὐτό ὅμως εἶναι ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας καί ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Δέν διστάζομε νά ποῦμε ὅτι ἔχομε καθυστερήσει ἐπικίνδυνα.

6. Ἡ νίκη κατά τοῦ σατανᾶ.
«Ἡ Χριστιανική ἀντίληψη περί Θεοῦ, περί ἀνθρώπου, περί κόσμου καί περί σωτηρίας, ἡ οὐσιαστική σύνδεση ἀνάμεσα στήν χριστιανική πίστη καί στήν καθημερινή μας ζωή θά προσφέρει στούς νέους τήν ἀπαραίτητη αὐτοσυνειδησία τοῦ χριστιανοῦ, θά τόν καλύψει πνευματικά καί θά ἀποτρέψει τήν ἐσωτερική του ἀναζήτηση στήν ὁποία ἐξωθεῖται ἀπό τά ποικίλα ὑπαρξιακά κενά» (π.Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, Νεοσατανισμός, σελ. 288).
Ὁ σατανᾶς εἶναι ἕνας «πεπτωκός ἄγγελος», ἕνας νικημένος ἐχθρός. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Δυνατός καί Ἀληθινός Θεός, ἐνίκησε τόν σατανᾶ καί εἶναι ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας, ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Ἐκεῖνος πού ἔχει ἐξουσία «ἐπί πνευμάτων ἀκαθάρτων». Διαβεβαίωσε γι' αὐτό ὁ Ἴδιος τούς μαθητές Του: «Ἐθεώρουν τόν σατανᾶν ὡς ἀστραπήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα» (Λουκ. 10,18). Ὁ σατανᾶς, χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, δέν ἔχει ἐξουσία οὔτε πάνω σέ «ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένην» (Ματθ. 8, 30). Ὁ Χριστός εἶναι γιά μᾶς, ἡ δύναμη, ἡ ἐλπίδα, ἡ σωτηρία.
Ὁ πιστός Χριστιανός δέν φοβᾶται λοιπόν τόν σατανᾶ. Τό πολύ - πολύ αὐτός ὁ αἰώνιος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου νά γίνει μιά «καλή» εὐκαιρία γιά πολλούς, νικώντας τούς πειρασμούς καί τίς παγίδες του, νά μποῦν εὐκολώτερα στόν Παράδεισο.

http://www.hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_38.html


Άγιος Ethbin (Έθμπιν), Ερημίτης του Kildare


st_samson_dol

Άγιος Ethbin (Έθμπιν), Ερημίτης του Kildare
Ημέρα μνήμης 19 Οκτωβρίου
Γεννήθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Κοιμήθηκε το 600. Ο αριστοκράτης πατέρας του αγίου Ethbin πέθανε όταν αυτός ήταν μόλις 15 χρονών.  Η χήρα μητέρα του τον εμπιστεύτηκε στον συμπατριώτη του, τον μεγάλο άγιο Σαμψών (ημέρα μνήμης 28 Ιουλίου) στο Μοναστήρι του   Dol στη Βρετάνη για να τον διαπαιδαγωγήσει.

Μια ημέρα στην λειτουργία, άκουσε αυτά τα λόγια: «Ο καθένας από εσάς που δεν μπορεί να απαρνηθεί όλα όσα κατέχει, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου». Τότε αμέσως αποφάσισε να απαρνηθεί τον κόσμο.

Λόγω του ότι ήταν διάκονος, ο Ethbin ζήτησε την άδεια του επισκόπου του προκειμένου να απαρνηθεί τον κόσμο. Μόλις την έλαβε, ο Ethbin αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Taurac το 554.  Σαν πνευματικό του καθοδηγητή, ο άγιος διάλεξε τον άγιο  Winwaloee (ημέρα μνήμης 3 Μαρτίου). Η αδελφότητα διασκορπίστηκε από μια επιδρομή των Φράγκων το  556  και ο  Winwaloee σκοτώθηκε λίγο αργότερα. Έπειτα ο Ethbin πήγε προς την Ιρλανδία όπου έζησε την ζωή του ερημίτη σε ένα δάσος κοντά στο Kildare ονόματι Nectensis για 20 χρόνια.

Ήταν γνωστός για τον αυστηρό τρόπο ζωής του και για τα θαύματα του και κοιμήθηκε 83 χρονών.

Αγγλικό κείμενο http://citydesert.wordpress.com/2014/10/17/saint-ethbin-hermit-of-kildare/
μετάφραση orthodoxy-rainbow



Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014

Ποίημα του αγίου Oengus (Όενγκους)

Angus_of_Keld

Ποίημα του αγίου Oengus


Τον καιρό που υπηρετούσε στο  Tallaght και ήταν τριγυρισμένος από ένα τόσο όμορφο περιβάλλον ο άγιος συνέθεσε το διάσημο ποίημα του αφιερωμένο στον Χριστό και στους Αγίους Του.


Αγίασε, Χριστέ τα λόγια μου:
Ω Κύριε των εφτά ουρανών!
Δώρισε μου το χάρισμα της σοφίας.
Ω Κυρίαρχε του λαμπερού ηλίου!

Ω λαμπερέ Υιέ που φωτίζεις τους ουρανούς
με όλη την αγιότητα τους!
Ω Βασιλιά που κυβερνάς τους αγγέλους!
Ω Κύριε όλων των ανθρώπων!  

Κύριε των ανθρώπων,
Βασιλιά δίκαιε και αγαθέ!
Εύχομαι να λάβω όλη την τιμή
του να υμνώ τους βασιλικούς οικοδεσπότες Σου.

Τους βασιλικούς Σου οικοδεσπότες υμνώ
γιατί εσύ είσαι ο Κυρίαρχος μου.
Έχω αφιερώσει την σκέψη μου,
στο να εκλιπαρεί συνέχεια εσένα.

Εκλιπαρώ για μία χάρη από εσένα.
Το να καθαριστώ από τις αμαρτίες μου
δια μέσω του γαλήνιου και ολόλαμπρου ποιμνίου.
Τους βασιλικούς οικοδεσπότες τους οποίους τιμάω.

Αγγλικό κείμενο http://citydesert.wordpress.com/2014/03/11/oengus-the-culdee-hermit/

μετάφραση orthodoxy-rainbow

σχετικά με τον άγιο εδώ  

Με την πάροδο του χρόνου όμως και με την επιμέλεια τα πάθη νικούνται(Άγ.Νεκτάριος)

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα: πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά, δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.
Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεσθε στο Θεό να σας δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.
Αγρυπνείτε και προσεύχεστε για να μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου όμως και με την επιμέλεια νικούνται. Τίποτε να μη σας απελπίζει.



Άγιος Νεκτάριος

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_28.html

Sir John Tavener: Mother of God, here I stand - Exultate Singers (video)

Mother of God, here I stand now praying before this ikon of your radiant brightness, not praying to be saved from a battlefield; not giving thanks nor seeking forgiveness for the sins of my soul, nor for all the souls. Numb, joyless and desolate on earth; but for her alone, whom I wholly give you.

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

Valaam Monastery - Beatitudes (video)

Christian orthodox chant: "The Beatitudes", sang by the monks of the Valaam monastery (near Sankt Petersburg, Rusia)

Ένας πατριάρχης ''βγαλμένος΄΄από το Γεροντικό




Ο μακαριστός πατριάρχης της Σερβικής Εκκλησίας Παύλος (11.09.1914 – 15.11.2009)είναι ο ήρωας πολλων ιστοριών που ενισχύουν το αίσθημα πως ήταν πολύ δημοφιλής στον απλό λαό και με αγία ζωή.Μόλις εκλέχθηκς επίσκοπος συμμετείχε ενεργά στην προστασία του σερβικού λαού,γράφοντας και προειδοποιώντας για ενδεχόμενη απώλεια του Κοσόβου για τους Σέρβους,για τις επιθέσεις των Αλβανών εναντίον των μοναστηριών και τους βανδαλισμούς στα ορθόδοξα σερβικά κοιμητήρια

Γι αυτόν τον λόγο το 1989 ξυλοκοπήθηκε από νεαρούς Αλβανούς ενώ βρισκόνταν στο Κόσοβο.Αν και έμεινε στο νοσοκομείο για τρεις μήνες αρνήθηκε να καταθέσει οποιαδήποτε μύνηση εναντίον τους.

Στις 1 Δεκεμβρίου 1990 ο αρχιεπίσκοπος Πέκίου Παύλος εκλέχθηκε πατριάρχης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας,μετά την παραίτηση του πατριάρχου Γερμανού λόγω ασθένειας.Η εκλογή του έγινε κατά την παράδοση των πρώτων χριστιανικών χρόνων,μετά από κλήρωση μεταξύ τριών υποψηφίων.




Μετά την εκλογή του,απευθυνόμενος στην Ιερά Σύνοδο είπε:«
Οι δυνάμεις μου είναι μικρές και το ξέρετε.Εγώ δεν ελπίζω σε αυτές.Ελπίζω στη βοήθειά σας και στη βοήθεια του Θεού.Ας είναι προς δόξαν Θεού και προς ώφελος του δοκιμαζόμενου λαού μας σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς»

 Την ημέρα της ενθρόνισής του ο μακαριστός Παύλος είπε:
«Ευρισκόμενος στον θρόνο του Αγίου Σάββα,ως 44ος πατριάρχης της Σερβίας,δεν έχω κάποιο πρόγραμμα να αναγγείλω.Το πρόγραμμά μου είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού,η όμορφη αγγελία του για τον Θεό που είναι μαζί μας  και για τη Βασιλεία Του,η οποία βρίσκεται εντός μας όσο την δεχόμαστε με πίστη και αγάπη»



Ας θυμηθούμε λόγους και συμβάντα από τη ζωή του

Η μοναχικη υπόσχεση της ακτημοσύνης
Τελειώνοντας η σύνεδρίαση της Σερβικής Συνόδου στο Βελιγράδι,ο πατριάρχης Παύλος ξεκίνησε κατά τη συνήθεια του να πάει στον εσπερινό στον Καθεδρικό Ναό.Βγαίνοντας είδε στο πάρκινγκ ένα πλήθος από πολυτελή μαύρα αυτοκίνητα και ρώτησε:
-Σε ποιόν ανήκουν αυτά τα αυτοκίνητα;
-Είναι των επισκόπων που ήρθαν για τη σύνοδο μακαριώτατε,του απάντησε ένας ιερέας που τον συνόδευε.
Ω,ο Θεός να τους φυλάει.Με τι θα κυκλοφορούσαν άραγε εάν δεν είχαν δώσει τη μοναχική υπόσχεση της ακτημοσύνης;
Ο καθένας βλέπει ότι θέλει
Ο διάκονος που συνόδευε τον πατριάρχη στις εξόδους του στο Βελιγράδι διηγείται για το μάθημα που πήρε από αυτόν μια φορά που πήγαιναν στην εκκλησία Μπάνοβο Μπρντο.
-Με τι θα πάμε, με το αυτοκίνητο;ρώτησε ο διάκονος.
-Όχι,με το λεωφορείο!,απάντησε κατηγορηματικά ο Πατριάρχης.
-Μα το λεωφορείο είναι πάντα γεμάτο και η ζέστη είναι αποπνιχτική.Και δεν είναι και κοντά.
-Ετσι θα πάμε του λεει κοφτά ο πατριάρχης.
-Μακαριώτατε,προσπαθούσε να τον πείσει ο διάκονος.,είναι καλοκαίρι ο κοσμος πηγαίνει για μπάνιο στο νησάκι Τσιγκάλια και οι πιο πολλοί είναι ημίγυμνοι,δεν είναι σωστό…
-Πάτερ.του λέει ήσυχα ο πατριάρχης,ο καθένας βλέπει ότι θέλει!

Αύξηση;Για ποιόν λόγο;
Ο πατριάρχης αρνούνταν πολλές φορές να πάρει και το μισθό του και αρκούνταν στη σύνταξη που είχε ως πρώην επίσκοπος Ράσκα και Πρίζρεν.Τα ρούχα του και τα παπουτσια του τα διόρθωνε μόνος…Του έμεναν και χρήματα από τη μικρή του σύνταξη τα οποία έδινε στους φτωχους και σε άλλες αγαθοεργείες.
Διηγούνται κάποιοι ότι όταν οι ιεράρχες ζητησαν το 1962 αυξηση μισθών ο Παύλος-επίσκοπος τότε-είπε έκπληκτος:’’Γιατί να γίνει αύξηση αφου δε μπορουμε να ξοδεψουμε ούτε αυτά που έχουμε;



Πολυτέλεια

Οι κάτοικοι του Βελιγραδίου συναντουσαν συχνά τον πατριάρχη Παύλο στο δρόμο,στο τραμ ή στο λεοφωρείοΜια φορά ενώ περπατούσε επί της λεοφώρου Πέτρος ο Α΄κατευθυνόμενος προς το πατριαρχείο σταματησε δίπλα του μια Μερσεντες,τελευταιο μοντέλο.Στο τιμόνι ήταν ο ιερέας μιας πλουσιας βελιγραδινής ενορίας
-Μακαριώτατε, παρακαλώ επιτρεψτε μου να σας πάω όπου επιθυμείτε του λέει περιποιητικά
Ο πατριάρχης μόλις ανέβηκε ρώτησε:
-Πατέρα, ποιανού είναι αυτό το πολυτελές αυτοκίνητο;
-Δικό μου μακαριώτατε!
-Σταματα αμεσως! τον διέταξε ο πατριαρχης
Κατέβηκε έκανε ταπεινά το σημείο του σταυρου,τον ευλογησε και του είπε:
O Θεός να σε προστατεύει!
WARTBURG
Όταν ο πατριάρχης Παύλος ήταν επίσκοπος Raska και Prizren είχε μόνο ένα αυτοκίνητο ένα Wartburg .Χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες της επισκοπής. Ο επίσκοπος Παύλος σπάνια ανέβαινε σε αυτό αφού πήγαινε περπατώντας . Μια φορά τον επισκέφτηκε ένας παλιός του γνώριμος από το θεολογικό σεμινάριο , ο επίσκοπος Ζicej Στέφανος και με ένα Peugeot ξεκίνησαν για κάποιες επισκέψεις στην επισκοπή. Όταν ο πατριάρχης ανέβηκε του είπε «Αδερφέ Στέφανε ,πολύ ωραίο το Wartburg που έχεις»

ΔΥΟ ΕΛΙΕΣ
- Κάποιο μεσημέρι γευμάτιζαν κάποιοι επίσκοποι με το πατριάρχη Παύλο. Μεταξύ άλλων στο τραπέζι είχαν σερβίρει ένα πιάτο με ελιές. Όλοι ήξεραν ότι ο πατριάρχης υποστήριζε ότι ο ανθρώπινος οργανισμός χρειάζεται ως έξι ελιές.
-Παναγιώτατε ,εγώ πήρα δύο ελιές παραπάνω τι να κάνω;
-Εντάξει αλλά αύριο να πάρεις δύο λιγότερες απάντησε ο πατριάρχης.



ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
Ο Πατριάρχης ξέρει να κάνει πολλές δουλείες. Στο μοναστήρι είχε μάθει να ράβει, να μπαλώνει, να πλένει, να επιδιορθώνει παπούτσια, να καλλιεργεί τη γη, να μπολιάζει δέντρα να δένει βιβλία, να κάνει μικρομαστορέματα και να φτιάχνει διάφορα αντικείμενα …Από τη φύση του είναι πολύ εργατικός και πάντα ασχολούνταν με κάτι.
-«Όταν έρχεται στο γραφείο ,αν προσέξει ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά ,αν μια πόρτα δεν κλείνει καλά, αν το φως κάνει διακοπές, ο ίδιος προσπαθεί να βρει τη λύση λέγοντας: «Έλα να το διορθώσουμε αυτό…» λέει ο γραμματέας της Συνόδου Gtdimir Stanic.
«Παντού συμπεριφερόταν σαν ένας καλός νοικοκύρης ,όχι μόνο στο Πατριαρχείο αλλά σε οποιοδήποτε μοναστήρι οποιαδήποτε εκκλησιά οπουδήποτε και αν βρισκόταν. Στη μονή Blagovesternie στο Drcarsko-Kablaiska όπου εκάρη μοναχός, πηγαίνει κάθε καλοκαίρι για μερικές μέρες .Όταν ερχόταν η ώρα να γυρίσει στο Βελιγράδι ,φώναζε τον ηγούμενο Γεώργιο για να «κάνουν λογαριασμό.»
-«Πατέρα Γεώργιε πέρασα εδώ μερικές μέρες . Δόξα τω Θεώ ήταν πολύ όμορφα. Έμεινα εδώ έφαγα πρωινό, έφαγα μεσημεριανό και όλα αυτά κοστίζουν έτσι δεν είναι;»
-«Εεε, ναι έτσι είναι Παναγιώτατε…»
-«Αλλά και εγώ σας βοήθησα έτσι δεν είναι πατέρα Γεώργιε;
-«Έτσι είναι Παναγιώτατε μας βοηθήσατε πολύ,λες και ήρθατε να εργαστείτε και όχι να ξεκουραστείτε…»
-«Λοιπόν να λογαριαστούμε : Σου έφτιαξα την υδρορροή , το παράθυρο, τη βρύση, τη κλειδαριά και σου καθάρισα το αμπέλι.. Αν τα υπολογίσουμε πατέρα Γεώργιε προκύπτει ότι εσείς πρέπει να με πληρώσετε!

ΓΙΑ ΤΟ MILOS CANJANSKI
Το ίδιο ενεργεί ο Πατριάρχης και με ότι λαμβάνει ως δώρο. Αν λάβει δώρο ένα ύφασμα, το φυλάει μέχρι να συναντήσει έναν ιερέα ή ένα μοναχό που δεν έχει δυνατότητα να το αγοράσει. Τότε υπολογίζει πόσο ύφασμα χρειάζεται για το ράσο , το κόβει και κρατάει και για άλλους.
Ο διάσημος ιστορικός της λογοτεχνίας Zika Stoikovic, ο οποίος συνεργάστηκε μαζί του όταν ήταν επίσκοπος Ράσκας και Πρίζεν στην έκδοση του μνημειώδους έργου «Τα μνημεία του Κόσσοβου» μια φορά πήγε στη πατριαρχική κατοικία και παραπονέθηκε ότι δεν είχε χρήματα να συνεχίσει την έκδοση των έργων του μεγάλου Σέρβου συγγραφέα Milos Grnjanski. Ακούγοντας τον ο πατριάρχης σηκώθηκε πήγε στο δωμάτιο του έβγαλε το πορτοφόλι του και έδωσε στον Stojkovic τρεις χιλιάδες μάρκα «Ορίστε αυτή είναι η συνεισφορά μου στην εκτύπωση των έργων του Milos Grnjanski.



ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
- O Gradimir Stanic ο οποίος είναι διευθυντής του πατριαρχικού τυπογραφείου αναφέρει :
«Δακτυλογραφεί μόνος τα κείμενά του. Τα φύλλα στα οποία γράφει δεν έχουν καθόλου κενό στις άκρες ενώ η απόσταση μεταξύ των γραμμών είναι η μικρότερη δυνατή. Δεν χάνει το χρόνο του να βάλλει συνέχεια φύλλα στη γραφομηχανή. Έτσι κάνει και οικονομία στο χαρτί , έτσι έμαθε, επειδή πρώτα το χαρτί ήταν ακριβό. Ενώ τα κειμενα του είναι τόσο καθαρά που δεν χρειάζονται διορθώσεις πριν από την εκτύπωση. Οι συνεργάτες του διηγούνται πως κρατάει κατά λέξη το στίχο της Κυριακάτικης Προσευχής «…τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…» Μετά το φαγητό μαζεύει με προσοχή κάθε ψίχουλο αν και υπάρχει κάποιος να κάνει αυτή τη δουλειά

ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ
-Ένας τύπος μποέμ ο οποίος σύχναζε σε μια καφετερία κοντά στο Πατριαρχείο διέσχιζε βιαστικά το δρόμο για να πάρει ευλογία, Κάποια φορά του είπε:
-Αγιότατε εμείς οι δυο πρέπει να είμαστε οι καλύτεροι άνθρωποι του Βελιγραδιού.
-Είμαστε αλλά αφού αδειάσουμε μερικά ποτήρια δεν είμαστε καλοί για τίποτε!



Κατά τη δύσκολη περίοδο του πολέμου ,μετά από μια συνάντηση στο Πατριαρχείο ,κατά την οποία έπρεπε να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις , ο Πατριάρχης αστειευόμενος άρχισε να λέει στους παρευρισκομένους:
-Εσείς πιστεύετε πως θα γλυτώσετε εύκολα από εμένα , Πιστεύετε πως είμαι αδύνατος και εύθραυστος…Αλλά δεν με ξέρετε καλά…
Τότε σηκώθηκε και έφερε μερικές σέρβικες εφημερίδες οι οποίες μέσω φωτομοντάζ τον παρουσίαζαν ως σούπερμαν με βόμβες και πυρομαχικά στη μέση.
Συμπωματικά εκείνη τη στιγμή μπήκε ο διάσημος φωτορεπόρτερ Vican Vicznovic.Για να βγάλει την επιθυμητή φωτογραφεία ,απευθυνόμενος στο Πατριάρχη είπε:( είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις στα σέρβικα)
Vasa svelosti- η Αγιοσύνη σας
Vasa svetlosti -η Εκλαμπρότητα σας
Οπότε ο Πατριάρχης του απαντάει:
-«Αφού είμαι τόσο λαμπρός (φωτεινός ) τότε τι σου χρειάζεται το φλάς;

Μετάφραση και επιμέλεια π.Γεώργιος Κονισπολιάτης
 proskynitis.blogspot.gr

ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ «ούτε γνωρίζουν την αλήθειαν, ούτε ανέχονται να την μάθουν» ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (4ος αιώνας)

vatikano


ΣΕ ΜΙΑ πανηγυρικών τόνων προσπάθεια από κάποιους ολοπρόθυμους Κληρικούς και λαϊκούς να εξωραϊσουν τον Παπισμό , ο οποίος κάτω από το προσωπείο της ενώσεως των Εκκλησιών κρύβει τεχνηέντως την σφοδρή επιθυμία του ( από τους πρώτους κιόλας αιώνες του Χριστιανισμού) να υποτάξει την Ορθόδοξη Εκκλησία και Πίστη κάτω από την Παπική εμβάδα(παντόφλα) του,
υπενθυμίζουμε λίγα λόγια από τον Μέγα Βασίλειο (4ος αιώνας) για την πονηρία και υπεροψία της Δυτικής οφρύς (φρύδι)
«Πράγματι οι υπερήφανοι χαρακτήρες, όταν κολακεύονται, είναι φυσικό να γίνονται περισσότερον εγωιστικοί από όσον είναι. Εξ άλλου ,εάν ο Κύριός μας ευσπλαχνισθεί, ποίαν άλλην βοήθειαν χρειαζόμεθα;. Εάν συνεχισθεί εναντίον μας η οργή Του Θεού ποία βοήθεια μπορεί να μας προσφέρει η Δυτική οφρύς;(φρύδι-αλαζονεία).»
Αυτοι (οι Παπικοί δηλαδή) ούτε γνωρίζουν την αλήθειαν ούτε ανέχονται να την μάθουν…(Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ,Επιστολή ΣΛΘ΄ PG 32,893BC )

Επ’ευκαιρία ας πάρουμε και λίγη δόση από την Δυτικο-Παπικη ευγένεια, λεπτότητα και Δημοκρατία από την καταγραφή ενός Έλληνα Ιστορικού:

«Εις τας νήσους των κυκλάδων ο Ορθόδοξοι επειθαναγκάζοντο υπό της εξουσίας των Φράγκων να ασπασθώσι τον Παπισμόν , αναγνωρίζοντες τον ποντίφηκα της Ρώμης ως ύπατον αρχηγόν της Εκκλησία.
Εις κάθεν επίσημον εορτήν οι Ορθόδοξοι Ιερείς ήσαν υποχρεωμένοι να συνεκκλησιάζονται εν τη δυτική εκκλησία και να συλλειτουργώσι μετά των λατίνων.
Ήσαν δε υποχρεωμένοι οι Ορθόδοξοι Ιερείς να μνημονεύωσιν εις τας Εκκλησίας των πλην του Πάπα και τον λατίνον επίσκοπον και να υποδέχονται αυτόν πανηγυρικώς και εν επισήμω περιβολή κατά την εις τον λατινικόν ναόν εγκαθιδρυσίν του.
Το χειρότερο όμως και τυραννικώτερον ήτο ότι:

και μέσα εις τους Ορθοδόξους Ναούς δυναστικώς ελειτούργουν οι λατίνοι Ιερείς καθ’ην ώρα και οι Ορθόδοξοι (παράλληλα με τους Ορθοδόξους) κι αναφανδόν από του άμβωνος επροπηλάκιζον(ωνείδηζαν και εξευτέλιζαν) τους Ορθοδόξους και την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

(Ιστορικού Δ.Π.ΠΑΣΧΑΛΗ έτος1948-Ανάτυπν εκ του περιοδ. «ΑΝΔΡΙΑΚΑ ΧΡΟΝΙΑ» σελ. 15-16-17)

Και όπως σοφά το τονίζει η παροιμία:

«Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του»

Ας προσέχει όμως Πάπας μήπως εν τη ακατάσχετη ορέξη του να καταβροχθήσει τους Ορθοδόξους , του καθήσουν βαριά στο στομάχι και παράλληλα του ανέβη και η χοληστερίνη κα πεθάνει από εμφραγμα!

ΙΕΡΕΥΣ π.Διονύσιος Ταμπάκης..

http://www.pentapostagma.gr

Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014

Άγιος Ciaran ο γηραιότερος.


St. Kieran of Saighir


Άγιος Ciaran ο γηραιότερος.

5ος αιώνας.

Ο άγιος Ciaran ή Kieran, ο Γηραιότερος πιστεύεται πως έζησε την ίδια εποχή με τον άγιο Πατρίκιο ή ότι έζησε πριν από αυτόν τον μεγάλο άγιο. Γεννήθηκε στην περιοχή Cape Clear (Ιρλανδία), όπου υπάρχει μια εκκλησία πιθανόν χτισμένη από τον ίδιο, ταξίδεψε στην ήπειρο για τις σπουδές του και χειροτονήθηκε επίσκοπος  πριν να γυρίσει στην Ιρλανδία.  Εγκαταστάθηκε σαν ερημίτης στην περιοχή  Saighir κοντά στα βουνά   Slieve Bloom όμως σύντομα υποτακτικοί μαζεύτηκαν γύρω του και ένα μεγάλο μοναστήρι αναπτύχτηκε γύρω από το κελί του,  το οποίο έγινε ο τόπος όπου θάβονταν οι βασιλιάδες του  Ossory. Η μητέρα του, ονόματι Liaden, λέγεται πως πήγε στο   Saighir με μια ομάδα γυναικών οι οποίες αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία του Θεού και στα μέλη της κοινότητας του γιου της.  

Υπάρχουν πολλές ιστορίες για θαύματα που έκανε ο Θεός δια μέσο του Ciaran, συμπεριλαμβανομένων πολλών επαναφορών στη ζωή όσων είχαν πεθάνει και υπάρχουν ελκυστικές ιστορίες για την σχέση του με το βασίλειο των ζώων. Μια από αυτές αναφέρει το πώς ο αγαπημένος επίσκοπος σαν νέος είδε ένα γεράκι να πετάει προς τα κάτω και να αρπάζει έναν νεοσσό από την φωλιά του. Ο   Ciaran,  γεμάτος θλίψη για το μικρό πλάσμα, προσευχήθηκε για την απελευθέρωση του και το γεράκι πέταξε προς τα κάτω και το άφησε στα πόδια του, τραυματισμένο και ματωμένο, όμως αμέσως θεραπεύτηκε πλήρως θαυματουργικά.  Υπάρχουν αξιόλογα απομεινάρια από το   Saighir μεταξύ αυτών μια σκαλισμένη βάση ενός σταυρού και ο άγιος   Ciaran θεωρείτε σαν ο πολιούχος άγιος του   Munster και η  μνήμη του τιμάται στις 5 Μαρτίου.

Ο άγιος Ciaran τιμάται σε όλες τις επισκοπές της Ιρλανδίας, γιατί θεωρείτε πως είναι ο πρώτος όλων των αγίων της Ιρλανδίας. Υπάρχουν πολλές ασάφειες στην βιογραφία του. Λέγεται γενικά, πως εγκατέλειψε την Ιρλανδία πριν την άφιξη του αγίου Πατρικίου. Έχοντας βαπτιστεί, και με καταγωγή από την αριστοκρατική οικογένεια του  Ulster ήταν αποφασισμένος να μελετήσει για την εκκλησία. Σπούδασε στην πόλη Tour και στη Ρώμη. Όταν επέστρεψε από την Γαλλία, έχτισε ένα μικρό κελί στα δάση του Άνω Ossory.

Εκεί πέρασε μερικά χρόνια σαν ερημίτης. Αναπόφευκτα, άλλοι αφοσιωμένοι άντρες τον συνόδευσαν για να δημιουργήσουν ένα μοναστήρι ονόματι  «Saigher» (που σημαίνει «η έδρα του Ciaran). Αργότερα, έχτισε κοντά ένα μοναστήρι για γυναίκες, την φροντίδα των οποίων εναπόθεσε στην μητέρα του Liadan. Έτσι φαίνεται, πως ο Ciaran ήταν ο αρχικός ιδρυτής των γυναικείων μονών και όχι η Brigid. Γύρω από αυτές τις εγκαταστάσεις άνθισε ένα χωριό ονόματι  Saigher που πήρε το όνομα του από το μοναστήρι.

Όταν ο άγιος Πατρίκιος έφτασε στην Ιρλανδία για να διαδώσει την Πίστη, ο ηγούμενος  Ciaran τον βοήθησε με χαρά. Μερικοί συγγραφείς λένε πως ο Ciaran ήταν ήδη τότε επίσκοπος. Φαίνεται ποιο πιθανό πάντως πως ήταν ένας από τους δώδεκα άντρες τους οποίους ο Πατρίκιος, με την άφιξη του, χειροτόνησε σαν βοηθούς του.  Ήταν συνηθισμένο τους πρώτους καιρούς για τους ηγουμένους να χειροτονούνται σαν επίσκοποι αλλά να παραμένουν επικεφαλείς των μοναστηριών τους. Η Επισκοπή του Ossory θεωρεί τον ηγούμενο   Ciaran σαν τον πρώτο επίσκοπο της. (Ίσως να είναι και ο άγιος  Piran ο οποίος τιμάται στην Κορνουάλλη, στην Ουαλία και την Βρετάνη).

Αναπόφευκτα πολλοί θρύλοι άνθισαν, πολύ ελκυστικοί για να μην τους διηγηθούμε, σχετικά με αυτόν τον αρχαίο ερημίτη και επίσκοπο.  

Μια ιστορία περιλαμβάνει την λειτουργία των Χριστουγέννων της αγίας Cuach, ηγουμένης ενός μοναστηριού μακριά από το Saigher. Ήταν η νοσοκόμα του Ciaran όταν ήταν παιδί και σαν ιερέας ο Ciaran,  γιόρταζε πάντα την λειτουργία την νύχτα των Χριστουγέννων με την κοινότητα της αφού είχε πρώτα λειτουργήσει στο δικό του μοναστήρι. Όμως κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως έφτανε στο γυναικείο μοναστήρι του  Ross-Bennchuir,  τόσα μίλια μακριά, και επέστρεφε την ίδια νύχτα. Τα χρονικά της ιστορίας μας λένε πως αυτό γινόταν θαυματουργικά όπως τότε που ο Θεός ανύψωσε τον προφήτη Αββακούμ και τον μετέφερε από την Παλαιστίνη  στην Χαλδαία.

Μια δεύτερη ιστορία είναι αυτή του  Chrichidh, του αγοριού από το Clonmacnois τον οποίο ο άγιος Ciaran είχε στο μοναστήρι του σαν υπηρέτη. Ένα Πάσχα ο νεαρός υπηρέτης έσβησε επίτηδες την Πασχαλινή Φωτιά. (Την Πασχαλινή Φωτιά την άναβαν στο μοναστήρι το Μεγάλο Σάββατο και την άφηναν να καίει όλο το χρόνο σαν την μόνη πηγή θέρμανσης και φωτός στο μοναστηριακό οίκημα). Ο Ciaran προείπε πως για αυτήν την απερίσκεπτη πράξη, ο νεαρός θα έβρισκε έναν πρόωρο θάνατο. Την ακριβώς επόμενη ημέρα, καθώς ο   Chrichidh   τριγύριζε μέσα στο δάσος, θανατώθηκε και φαγώθηκε από έναν λύκο.

Αργότερα, ο άγιος Ciaran ο Νεότερος (του Clonmacnois) έφτασε στο Saigher  και προσκλήθηκε να δειπνήσει με τους μοναχούς. Όμως είπε πως δεν θα έτρωγε μαζί τους ώσπου ο νεαρός φίλος του ο Chrichidh από το  Clonmacnois να  επανερχόταν στη ζωή. Από φιλόξενη διάθεση μέσα στο κρύο μοναστήρι τους, ο γηραιότερος  Ciaran προσευχήθηκε για λίγη ζεστασιά και μια μπάλα φωτιάς κατέβηκε στην αγκαλιά του η οποία ζέστανε τους μοναχούς και τους επισκέπτες. Ο επίσκοπος  Ciaran είπε στον συνονόματο του να μην βιαστεί να καθίσει στο τραπέζι μαζί τους, γιατί το αγόρι επρόκειτο να μπει μέσα. Τότε ο  Chrichidh, αναστημένος από τους νεκρούς, μπήκε μέσα, κάθισε και άρχισε να τρώει.  

Η τελευταία ιστορία περιλαμβάνει και αυτή μια θαυματουργική επαναφορά στη ζωή. Ο βασιλιάς  Aengus του Munster είχε εφτά τροβαδούρους των οποίων τα τραγούδια για νεκρούς ήρωες των ευχαριστούσαν. Αυτοί οι τροβαδούροι, περιπλανώμενοι μέσα στη χώρα, δολοφονήθηκαν μια ημέρα από τους εχθρούς του βασιλιά. Πέταξαν τα σώματα τους στα νερά  ενός βάλτου και κρέμασαν τις άρπες τους σε ένα δέντρο. Ο  Aengus θρήνησε τον χαμό τους. Όμως ο άγιος  Ciaran τον πληροφόρησε πως η ταυτότητα των δολοφόνων και ο τόπος της δολοφονίας του είχαν αποκαλυφθεί. Ο βασιλιάς συνόδευσε τον άγιο στον τόπο του εγκλήματος. Αφού ο   Ciaran νήστεψε μια ημέρα από ψωμί και νερό, ο βάλτος ξεράθηκε, και αυτός και ο Aengus είδαν τα εφτά πτώματα των τροβαδούρων να κείτονται στον βάλτο.  Έπειτα ο  Ciaran προσευχήθηκε να έρθουν πίσω στη ζωή. Παρότι ήταν ένα μήνα νεκροί, αναστήθηκαν και οι εφτά απόλυτα υγιείς. Αφού πήραν τις άρπες τους, ευχαρίστησαν τους ευεργέτες τους με τα γλυκύτερα τραγούδια τους.
Το χρονικό μας λέει, πως αυτός ο βάλτος παρέμεινε στεγνός από τότε.

Αγγλικό κείμενο http://celticsaints.org/2008/0305a.html

μετάφραση orthodoxy-rainbow