ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ

Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, έβαλε μέσα του ένα θείο σπέρμα, σαν ένα είδος λογισμού πιο θερμού και φωτεινού, να έχει τη θέση της σπίθας, για να φωτίζει το νου και να του δείχνει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Αυτό ονομάζεται συνείδηση, και είναι ο φυσικός νόμος.
Επειδή όμως αυτή παραχώθηκε και καταπατήθηκε από τους ανθρώπους με την προοδευτική εξάπλωση της αμαρτίας, χρειαστήκαμε το γραπτό νόμο, χρειαστήκαμε τους αγίους προφήτες, χρειαστήκαμε την ενανθρώπιση του ίδιου του Δεσπότη μας Ιησού Χριστού, για να την ξαναφέρει στο φως και να την αναστήσει, για να ξαναδώσει ζωή, με την τήρηση των αγίων εντολών του Θεού, σε κείνη τη σπίθα που ήταν παραχωμένη.
Τώρα λοιπόν είναι στο χέρι μας ή να την παραχώσουμε πάλι ή να την αφήσουμε να λάμπει και να μας φωτίζει, αν συμμορφωνόμαστε με τις υποδείξεις της. Γιατί όταν η συνείδηση μας υπαγορεύει να κάνουμε αυτό, και αδιαφορούμε, και πάλι μας λέει να κάνουμε εκείνο, και δεν το κάνουμε, αλλά σταθερά και αδιάκοπα την καταπατούμε, έτσι τη θάβουμε και δεν μπορεί πια να φωνάξει δυνατά μέσα μας, από το βάρος που τη σκεπάζει. Όπως ακριβώς το λυχνάρι που δίνει θαμπό φως, έτσι κι αυτή αρχίζει να μας δείχνει όλο πιο θολά, όλο πιο σκοτεινά τα πράγματα, όπως συμβαίνει και με το θολωμένο από τα πολλά χώματα νερό, που δεν μπορεί κανείς να δει μέσα το πρόσωπό του. Έτσι σιγά-σιγά καταντάμε να μην αισθανόμαστε εκείνα που μας υπαγορεύει η συνείδησή μας και να φτάνουμε στο σημείο να νομίζουμε ότι δεν την έχουμε καθόλου. Όμως δεν υπάρχει κανένας που να μην την έχει. Γιατί αυτό είναι κάτι θεϊκό, όπως ήδη είπαμε, και δεν χάνεται ποτέ, αλλά πάντα μας θυμίζει εκείνο που οφείλουμε να κάνουμε.
Ας φροντίσουμε λοιπόν αδελφοί μου να φυλάμε την συνείδησή μας, όσο ακόμα βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, χωρίς να την προκαλούμε να μας ελέγξει για κάποιο πράγμα. Χωρίς να την καταπατούμε σε τίποτα απολύτως, ούτε και στο ελάχιστο. Γιατί ξέρετε καλά ότι από τα μικρά αυτά και ασήμαντα, όπως λένε, φτάνουμε να καταφρονούμε και τα μεγάλα. Γιατί όταν αρχίσει κανείς να λέει: «Τί σημασία έχει, αν πω αυτό το λόγο; Τί σημασία αν φάω λιγάκι; Τί σημασία έχει αν δώσω προσοχή σε αυτό εδώ το πράγμα;». Από το «τί σημασία έχει αυτό και τί σημασία έχει εκείνο» αποκτάει κανείς κακή και διεστραμμένη διάθεση και αρχίζει να καταφρονεί τα μεγάλα και βαρύτερα, και να καταπατεί την ίδια τη συνείδησή του. Και έτσι προχωρώντας σιγά-σιγά κινδυνεύει να πέσει σε αναισθησία.
Η προσπάθειά μας να φυλάξουμε τη συνείδησή μας άγρυπνη και να συμμορφωνόμαστε με τις υποδείξεις της παίρνει πολλές και ποικίλες μορφές. Γιατί πρέπει να ενεργεί κανείς «κατά συνείδηση» και προς τον Θεόν, και προς τον πλησίον και προς τα πράγματα. Προς μεν τον Θεό, για να μην καταφρονεί τις εντολές Του, και όταν δεν τον βλέπει άνθρωπος και όταν κανείς δεν απαιτεί τίποτα από αυτόν. Αυτός ενεργεί κατά συνείδηση έναντι του Θεού μυστικά.
Η τήρηση της συνειδήσεως προς τον πλησίον είναι να μην κάνει κανείς τίποτε απολύτως που καταλαβαίνει ότι θλίβει ή πληγώνει τον πλησίον, είτε με έργο, είτε με λόγο, είτε με κάποια κίνηση, είτε με ένα βλέμμα – γιατί μπορεί κανείς και με μια κίνηση, όπως πολλές φορές λέω, να πληγώσει τον πλησίον, μπορεί και με ένα βλέμμα. Και με λίγα λόγια ο άνθρωπος μολύνει τη συνείδησή του με όσα καταλαβαίνει ότι κάνει επίτηδες για να προκαλέσει λογισμούς στον πλησίον, επειδή ξέρει ότι το κάνει επίτηδες για να τον βλάψει ή να τον στενοχωρήσει. Το να φυλάξει λοιπόν τη συνείδηση και να μην κάνει κάτι τέτοιο, είναι να αυτό που λέμε, να ενεργεί κατά συνείδηση προς τον πλησίον.
Να ενεργεί κανείς κατά συνείδηση προς τα υλικά πράγματα σημαίνει να μην κάνει κατάχρηση κανενός πράγματος, να μην αφήνει κάτι να καταστραφεί ή να πεταχτεί. Αλλά και αν ακόμα δει κάτι πεταμένο, να μην το αγνοήσει έστω κι αν αυτό φαίνεται ασήμαντο, αλλά να το μαζέψει και να το βάλει στη θέση του.
Αββάς Δωρόθεος, Έργα Ασκητικά

http://koutloumous.com/el/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%83/

Ο άγιος βασιλιάς Άλφρεντ (Alfred) ο Μέγας της Αγγλίας

Ο άγιος βασιλιάς Άλφρεντ (Alfred) ο Μέγας της Αγγλίας




Ο άγιος βασιλιάς Άλφρεντ ο Μέγας ήταν βασιλιάς του Wessex (βασίλειο της Αγγλίας) από το 871 έως το  899. Πέτυχε να σταματήσει την εισβολή των Δανών στην Αγγλοσαξονική Αγγλία ενώνοντας την χώρα. Εκτός από το ότι ήταν εκείνος που ένωσε την Αγγλοσαξονική Αγγλία μπροστά στην απειλή της εισβολής των Δανών, ο Άλφρεντ ήταν ένας υποστηρικτής της παιδείας, πατέρας της Αγγλικής πεζογραφίας, προστάτης της Εκκλησίας και αναβιωτής του μοναχισμού στην χώρα. Είναι ο μοναδικός Άγγλος μονάρχης που παρουσιάζεται με το επίθετο "Μέγας". Η μνήμη του Άλφρεντ του Μεγάλου τιμάται στις 26 Οκτωβρίου.    

Βίος

Ο Άλφρεντ γεννήθηκε το 849 στο χωριό Wanating που σήμερα ονομάζεται  Wantage, στο Oxfordshire, ο νεότερος γιος του βασιλιά Aethelwulf του Wessex  και της πρώτης συζύγου του, της  Osburga. Ο  Aethelwulf  ήταν ένας αφοσιωμένος Χριστιανός, ένα χαρακτηριστικό που θα ασκούσε επιρροή στην ζωή του Άλφρεντ. Ήταν τον καιρό που ήταν νέος που ο Επίσκοπος  Asser διηγείται την ιστορία του πως σαν παιδί ο Άλφρεντ κέρδισε σαν δώρο ένα βιβλίο Αγγλικής ποίησης από τη μητέρα του η οποία έδωσε αυτό το δώρο στο πρώτο από τα παιδιά της που κατάφερε να αποστηθίσει όλα τα ποιήματα. Η παράδοση λέει ακόμη πως ο νεαρός Άλφρεντ πέρασε κάποιον καιρό στην Ιρλανδία προσπαθώντας να θεραπευτεί. Υπέφερε από προβλήματα υγείας σε όλη του τη ζωή.  

Σαν ο νεότερος από τους τέσσερις γιους του βασιλιά Aethelwulf, ο νεαρός Άλφρεντ ζούσε στη σκιά τους. Το Αγγλοσαξονικό Χρονικό αναφέρει πως ο Πάπας Λέοντας ο Τέταρτος "τον έχρισε σαν βασιλιά" κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος στην Ρώμη γύρω στο έτος  853, που ίσως να είναι μια λανθασμένη ερμηνεία. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης μεταξύ του βασιλιά και των μεγαλύτερων αδελφών του Άλφρεντ και της βασιλείας των Aethelbald και Aethelberht, ο Άλφρεντ δεν αναφέρετε. Ο βασιλιάς  Aethelwulf πέθανε το 858.  

Μετά την ενθρόνιση του τρίτου αδερφού του, του  Aethelred του Wessex, το 866,  άρχισε η δημόσια ζωή του Άλφρεντ. Πολεμώντας πλάι στον αδελφό του Aethelred, το  868,  ο Άλφρεντ πολέμησε ανεπιτυχώς προσπαθώντας να εμποδίσει τους εισβολείς Δανούς, που οδηγούνταν από τον Ivar τον Χωρίς Κόκαλα (το επίθετο του) , έξω από το γειτονικό βασίλειο της Mercia.  Τότε στα τέλη του  870, με την άφιξη των Δανών στην πατρίδα του, ο Άλφρεντ συμμετείχε σε εννέα μάχες με διάφορα αποτελέσματα. Έτσι, το  870 ήταν μία σημαντική περίοδος στην ιστορία των Αγγλοσαξονικών βασιλείων. Μόνο το Wessex αντιστεκόταν καθώς όλα τα άλλα βασίλεια είχαν κυριευθεί από τους Βίκινγκς.

Τον Απρίλιο του 871, ο βασιλιάς Aethelred πέθανε, αφήνοντας δύο μικρούς γιους, τον Aethelheim και τον Aethelwold. Παρόλα αυτά, στις 23 Απριλίου, του 871,  ο Άλφρεντ έγινε ο βασιλιάς του  Wessex και ανέλαβε το βάρος της υπεράσπισης του όπως είχε συμφωνήσει μαζί με τον Aethelred έναν χρόνο πριν σε μία συγκέντρωση στο Swinbeorg. Οι Δανοί συνέχισαν να εντείνουν τις επιθέσεις τους, αναγκάζοντας τον Άλφρεντ να συνάψει ειρήνη μαζί τους, μια ειρήνη που κράτησε για πέντε χρόνια. Το 876 υπό τον νέο ηγέτη τους, τον Guthrum, οι Δανοί άρχισαν και πάλι τις επιθέσεις τους. Μετά από μια υποχώρηση από μία επίθεση στην περιοχή Chippenham  τον Ιανουάριο του  878, ο Άλφρεντ, καθοδήγησε μια επιτυχημένη αντίσταση από ένα φρούριο στο  Athelney πάνω σε ένα νησί στους βάλτους του Βόρειου Petherton, συσπειρώνοντας τους τοπικούς στρατούς από το  Somerset, το  Wiltshire και το Hampshire. Στα μέσα του 878, ο Άλφρεντ, υποστηριζόμενος από τους ανθρώπους του Somerset και του Wiltshire, βγήκε από το φρούριο του μέσα στους βάλτους για να νικήσει τους Δανούς στην Μάχη του  Ethandun σε μία προσεκτικά σχεδιασμένη  επίθεση που ώθησε τους Δανούς στο φρούριο τους στο Chippenham όπου υπέφεραν από την πείνα.

Ανάμεσα στους όρους που τέθηκαν όταν παραδόθηκαν οι Δανοί ήταν να βαπτιστεί Χριστιανός ο Guthrum. Τρεις εβδομάδες μετά ο βασιλιάς Guthrum και 29 από τους αρχηγούς του βαπτίστηκαν στην βασιλική αυλή του Άλφρεντ στο Aller, κοντά στο  Atheiney, με τον Άλφρεντ να γίνεται ο νονός του Guthrum και του έδωσε το όνομα Athelstan. Στην συμφωνία που έγινε το 879 ή το 880 ο Άλφρεντ και ο  Guthrum όρισαν τα σύνορα που χώριζαν τις χώρες τους. Το κομμάτι που έλεγχε ο Guthrum έγινε γνωστό σαν Danelaw. Όταν η συμφωνία με τον Guthrum έδωσε ένα τέλος σε μακροχρόνιες διαμάχες, ο Άλφρεντ είχε ακόμη να αντιμετωπίσει επιδρομές και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αρθούρος ανακατέλαβε την πόλη του Λονδίνου και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα. για να ανακαινίσει την πόλη.  

Με τον θάνατο του Guthrum το  889, δημιουργήθηκε ένα πολιτικό πρόβλημα εξαιτίας του οποίου ανανεωμένες  επιθέσεις των Δανών από την ήπειρο άνοιξαν ξανά τον πόλεμο με τους Βίκινγκς, βάζοντας έτσι τέλος στα ήσυχα χρόνια της  ζωής του Αρθούρου. Ενάντια στις παραδοσιακά οργανωμένες τακτικές επίθεσης των Δανών ο Αρθούρος αντιστάθηκε με έναν ανανεωμένο στρατό που περιελάμβανε πεζικό, έναν σύνδεσμο από φρουρούς και έναν μικρό στόλο από καράβια που έπλεαν στα ποτάμια και στις εκβολές. Η αναδιοργάνωση του συστήματος άμυνας του στρατού από τον Άλφρεντ περιελάμβανε την εγκατάσταση συνδέσμων από φρούρια σε στρατηγικά σημεία στο βασίλειο. Αυτά επέτρεπαν στον στρατό του να αντιμετωπίζει τις επιθέσεις των Βίκινγκς οπουδήποτε στο βασίλειο μέσα σε μία ημέρα, γεγονός το οποίο δημιούργησε σημαντικά εμπόδια στους εισβολής Βίκινγκς.        

Σε αντιστοιχία με την αναδιοργάνωση της άμυνας του βασιλείου του, ο Αρθούρος εισήγαγε έναν νέο κώδικα που ήταν βασισμένος στους νόμους των προκατόχων του θρόνου αλλά περιείχε και δικούς του νόμους. Αυτός ο κώδικας παρουσίαζε μια εισαγωγή στην οποία ο Άλφρεντ τοποθέτησε τους νόμους του οι οποίοι ήταν σύμφωνοι με τον Χριστιανικό νόμο όπως παρουσιάζεται στον Δεκάλογο (Δέκα Εντολές), κεφάλαιο από το Βιβλίο της Εξόδου και στις Επιστολές των Αποστόλων από τις Πράξεις των Αποστόλων. Έτσι έδινε την αίσθηση πως ο νόμος του ήταν μια συνέχεια του ιερού παρελθόντος. Ο Άλφρεντ ανέλαβε και την ενίσχυση της μάθησης στην Αγγλία η οποία είχε καταπιεστεί κατά την περίοδο των επιδρομών των Βίκινγκς. Αυτό πραγματοποιήθηκε με την ανάθεση αυτού του καθήκοντος σε δάσκαλους κληρικούς από την Mercia, την Ουαλία και από το εξωτερικό προκειμένου να αυξήσει την εκπαίδευση στην βασιλική αυλή και στην Εκκλησία και μέσα από την εγκατάσταση ενός σχολείου στην βασιλική αυλή να διαπαιδαγωγήσει τα δικά του παιδιά, τους γιους των ευγενών του και τα παιδιά που βρίσκονταν σε χαμηλότερη κοινωνική τάξη.      

Με το να διορίσει ευλαβείς, μορφωμένους και έμπιστους επισκόπους και ηγουμένους, ο Άλφρεντ ξεκίνησε μια πνευματική αναβίωση των μοναστηριών (που είχαν παρακμάσει κατά την περίοδο των επιδρομών των Βίκινγκς). Έδωσε επίσης έμφαση στην μετάφραση βιβλίων που εκτιμούσε και που ήταν απαραίτητα κατά τη γνώμη του να τα διαβάσουν όλοι οι άνθρωποι. Ο ίδιος συνέβαλε στην πνευματική αναβίωση μέσα από μεταφράσεις που περιελάμβαναν μεταφράσεις στα Αγγλικά κειμένων του Μεγάλου Γρηγορίου, τους πενήντα πρώτους Ψαλμούς του ψαλτηρίου κ.α.




Οικογένεια, θάνατος και ταφή  

Ο Άλφρεντ παντρεύτηκε την Ealhswith το 868.  Ήταν κόρη ενός ευγενή της Mercia, του Aethelred Mucil. Ανάμεσα στα παιδιά τους ήταν ο Edward ο Γηραιός, ο οποίος διαδέχτηκε τον Αρθούρο σαν βασιλιάς, η  Aetheflaed, η οποία έγινε βασίλισσα της Mercia και η Aelfthryth η οποία παντρεύτηκε τον Κόμη Baldwin τον Δεύτερο της Φλάνδρας. Ο Άλφρεντ πέθανε στις 26 Οκτωβρίου, ποιο πιθανό το έτος 899.  Η αιτία του θανάτου του είναι άγνωστη, αλλά ίσως οφείλετε στην νόσο του Κρόν, καθώς υπέφερε σε όλη του τη ζωή από μία επώδυνη και δυσάρεστη αρρώστια. Το σώμα του θάφτηκε προσωρινά στο  Old Minster  στο Winchester πριν να μεταφερθεί στο  New Minster.  Το  1110, τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Αβαείο του Hyde μαζί με αυτά της συζύγου του και των παιδιών του. Μετά την διάλυση του Αβαείου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου του Όγδοου το  1539,  η εκκλησία κατεδαφίστηκε, όμως οι τάφοι έμειναν άθικτοι. Το 1788,  όταν μια φυλακή χτιζόταν από κατάδικους στο σημείο των βασιλικών τάφων, μαζί με πολλές άλλες, ανακάλυψαν τους τάφους. Όμως οι τάφοι είχαν λεηλατηθεί, τα λείψανα είχαν διασκορπιστεί και χαθεί και δεν έχουν βρεθεί λείψανα του Άλφρεντ.              


Αγγλικό κείμνεο
http://orthodoxwiki.org/Alfred_the_Great

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγορεί τον Πατριάρχη Γεωργίας για τις δηλώσεις του κατά των ομοφυλοφίλων!

Η έκθεση για ανθρώπινα δικαιώματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον μήνα Μάρτιο, «ρίχνει τα φαρμακερά βέλη της»  κατά του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας ενώ κατηγορεί τον  Πατριάρχη Γεωργίας κκ.  Ηλία ότι μιλάει τη «γλώσσα του μίσους», αναφέρει ρωσικό εκκλησιαστικό δημοσίευμα.

Υπενθυμίζεται ότι ο Πατριάρχης της Γεωργίας αφόρισε  εκδήλωση ομοφυλοφίλων  , τονίζοντας ότι αποτελεί  προσβολή για τους κατοίκους της χώρας του και τόνισε ότι η ομοφυλοφιλία  είναι » ασθένεια «,  αναφέρεται στην παράγραφο 37 της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

«Είμαι  έκπληκτος από αυτή την κατηγορία. Το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία  είναι αμαρτία, είναι γραμμένο στις Γραφές. Η Εκκλησία πρέπει να καλέσει όλους τους ανθρώπους  που διαπράττουν  αυτήν την αμαρτία, να απέχουν από αυτήν . Θα αποδεχθούν ή όχι, ότι είναι αμαρτωλοί» , τόνισε ο Παναγιώτατος Πατριάρχης της Γεωργίας .

Ο ίδιος έκανε  έκκληση για μια «σταυροφορία», για το θέμα αυτό .  Επίσης κάλεσε το «κοπάδι των πιστών»  να εκμεταλλευτεί  την χριστιανική ζωή, και  να ζει  με  ταπεινότητα , τονίζοντας ότι αυτό αποτελεί  κύριο καθήκον και του κλήρου.

«Η ομοφυλοφιλία είναι αντίθετη με τις αξίες του πολύπαθου λαού μας. Η Εκκλησία και κάθε ιερέας είναι υποχρεωμένοι να αγαπούν όλους τους ανθρώπους , αλλά πρέπει  να καλούν όλους  τους ανθρώπους να μην αμαρτάνουν, ο ίδιος είμαι υποχρεωμένος να  υπενθυμίσω ότι στις Γραφές επανειλημμένα αναφέρεται  σχετικά με την ομοφυλοφιλία , η οποία αποτελεί μεγάλη  αμαρτία. Όσο για την έκθεση  της ΕΕ και τις καταγγελίες,  από την δική μου άποψη δεν είναι σωστές  και είναι  αρκετά λανθασμένες», κατέληξε ο Πατριάρχης της Γεωργίας.

«Είμαι εξοργισμένος από αυτές τις κατηγορίες στο πρόσωπο του . Αυτό δεν είναι μόνο μια προσβολή για τον  αγαπημένο μας Πατριάρχη, αλλά και για το σύνολο του γεωργιανού λαού. Είναι προσβολή σε κάθε γεωργιανό πολίτη», τονίζει ένας Μητροπολίτης της εκκλησίας της Γεωργίας.

«Πώς μπορούμε να μιλάνε ( οι Ευρωπαίοι)  για  ρατσισμό και  μισαλλοδοξία κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων στην Γεωργία, όταν υπάρχουν στην χώρα  περισσότερα από 300 τζαμιά! Η μικρή μας χώρα  κατοικείται από ανθρώπους πολλών θρησκειών. Δεν καταλαβαίνω και δεν αποδέχονται αυτή την κριτική και είναι  ντροπή οι κατηγορίες αυτές «, κατέληξε ο ίδιος .

Στην συνέχεια ο Πατριάρχης της Γεωργίας τόνισε «Κατά τη γνώμη μου ένα πράγμα  είναι σαφές,  όλα είναι σκόπιμα και είναι ενάντια στην Ορθοδοξία. Καθώς και  κατά του λαού της Γεωργίας. Είναι κρίμα  το γεγονός ότι στην Τουρκία δεν υπάρχει κανένας ναός της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας. Όλη η Ευρώπη σιωπά γι “αυτό! Γιατί; Η απάντηση είναι απλή , όλοι αυτοί είναι ενάντια  στον σωτήρα Ιησού Χριστό!», τόνισε  ο Πατριάρχης Ηλίας.

«Η χώρα μας είναι  κληρονομιά της Θεοτόκου, και αν κατά και καιρούς πολλοί  εχθροί μας   προσπάθησαν  να μας αλλαξοπιστήσουν ,τελικά δεν ήταν σε θέση να καταστρέψουν τη χώρα μας και την ορθόδοξη πίστη μας. Πόσοι μάρτυρες αποκεφαλίστηκαν, βασανίσθηκαν και σκοτώθηκαν κατά τον τελευταίο αιώνα. Και σε αυτήν την γη , όπου έχυσαν  το αίμα τους  τόσοι  μάρτυρες , διαφυλάττεται  ο «χιτώνας » του Κυρίου και η αγία «Κάπα»  της Παναγίας, να  δεχθούμε να νομιμοποιηθεί ο γάμος ομοφυλοφίλων;!  Αναρωτιέμαι πόσο έχουν περάσει όλα αυτά τα όρια μας . Είναι κρίμα!», κατέληξε ο Παναγιότατος Πατριάρχης Γεωργίας.

Η Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου  Νεολαίας  Giorgi Gabedava , δήλωσε για αυτό το θέμα «Μισώ αυτή την Ευρώπη, η οποία προσβάλλει κυρίως το Κύριο  μας Ιησού Χριστό . Ας ζουν οι Ευρωπαίοι με τους δικούς τους  νόμους τους. Είναι προσωπικό  τους θέμα …».

Τελικά είναι  μεγάλη «συμμορία» η Νέα Τάξη Πραγμάτων ,και ευρίσκεται και εντός της  ΕΕ και κάθε μέρα «θεριεύει «. Δεν «βλέπουν» οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι την μουσουλμανοποίηση της ηπείρου μας από τους λαθρομετανάστες,  και «βλέπουν» ρατσισμό και μισαλλοδοξία στον Πατριάρχη Γεωργίας για την άποψη του για τους ομοφυλόφιλους ;

«Άιδώς  Αργείοι» , που έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοι μας, αλλιώς ποιος  έχασε την τσίπα του  για να την βρουν κάποιοι εκεί στις Βρυξέλλες .

πηγή

Ο Άγιος Βενέδικτος

Ημέρα μνήμης 14 Μαρτίου


Το 529 (έτος κατά το οποίο έκλεισαν οι σχολές φιλοσοφίας στην Αθήνα) ιδρύθηκε στο Μόντε Κασσίνο της Ιταλίας το περιφημότερο μοναστήρι του λατινικού κόσμου.

Ιδρυτής του ήταν ο Βενέδικτος της Νούρσιας που γεννήθηκε στο Σπλιτ(Σπαλάτο) της Δαλματίας, πιθανώς από οικογένεια της παρηκμασμένης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πήγε στη Ρώμη για να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλά σε ηλικία 15 χρόνων (για άγνωστους λόγους) αποφάσισε να αποσυρθεί από τον κόσμο σε μια ερημική τοποθεσία κοντά στο Σουμπιάκο, στα βουνά των Σαβίνων. Έκανε μια σπηλιά του βουνού, το ασκητικό κελί του, κοντά στα χείλη του γκρεμού, και έζησε για μερικά χρόνια μόνος του. Κάποια στιγμή οι μοναχοί ενός γειτονικού μοναστηριού τον προσκάλεσαν να γίνει ηγούμενός τους. Η συμβίωση τους κράτησε μόνο μερικούς μήνες γιατί οι μοναχοί – προφανώς δυσαρεστημένοι με τον αυστηρό ασκητικό κανόνα που τους έβαλε- αποφάσισαν να τον δηλητηριάσουν. Έτσι, ο Βενέδικτος ξαναγύρισε στην ασκητική ζωή του πάνω στο βουνό.

Η ίδρυση του πρώτου μοναστηριού

Η φήμη του εξαπλωνόταν μέρα με τη μέρα, πολλοί έσπευδαν να ζητήσουν την ευλογία του ή τις συμβουλές του και πολλοί νέοι έχτιζαν τις καλύβες τους κοντά του. Ο Βενεδίκτος, μαζί με τους πιστότερους οπαδούς του, κατέφυγε στο Μόντε Κασσίνο, ένα λόφο ύψους 565 μέτρων, στην επαρχία της Καμπανίας.

Εκεί κατεδαφίζοντας αρχαίο ειδωλολατρικό ναό, έχτισε γύρω στο 529 το μοναστήρι του και έγραψε τον κανόνα των Βενεδικτίνων, το κανόνα που ακολουθούσαν από τότε τα περισσότερα μοναστήρια της Δύσης.

Οι Κανόνες του Τάγματος*

Ο υποψήφιος μοναχός, αφού πέρναγε το στάδιο της μαθητείας και παρ'όλα αυτά εξακολουθούσε να επιθυμεί να γίνει μοναχός, έδινε γραπτούς όρκους υποταγής, οι οποίοι κατατίθενταν στον ναό του μοναστηριού με επίσημη ιεροτελεστία. Από το τότε ο μοναχός δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη μοναστική ζωή παρά μόνο με έγγραφη άδεια του ηγούμενού του. Ο ηγούμενος εκλέγονταν από τους μοναχούς και αφού προηγούνταν ομαδική συζήτηση για τα σημαντικά θέματα της μονής, στον ηγούμενο έμενε να πάρει τη τελική απόφαση. Οι μοναχοί ήταν υποχρεωμένοι να πειθαρχούν με ταπεινοφροσύνη, να μην μιλάνε παρά σε περίπτωση ανάγκης, να μην αστειεύονται ή γελούν δυνατά, και έπρεπε να βαδίζουν με το βλέμμα προσηλωμένο στο έδαφος. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα ιδιοκτησίας, ούτε η θέση τους στην κοινωνία έπαιζε πλέον ρόλο μέσα στο μοναστήρι. Η ελεημοσύνη και η φιλοξενία έπρεπε να προσφέρεται με γενναιοδωρία, σε οποιονδήποτε τη ζητούσε. Οι μοναχοί εργάζονταν στους αγρούς, στα εργαστήρια, στο μαγειρείο ή αντέγραφαν χειρόγραφα, κ.λ.π. Έτρωγαν 1 φορά την ημέρα, εκτός από το καλοκαίρι που λόγω της μεγάλης διάρκειας της μέρας, έτρωγαν 2 φορές. Έπιναν κρασί, και έτρωγαν μόνο το κρέας πουλερικών ή πουλιών.

Προσεύχονταν σε τακτές ώρες μέσα στη μέρα.

Οι ώρες προσευχής, οι λεγόμενες κανονικές ώρες ήταν:

Στις 2 τα μεσάνυχτα (=η νυχτερινή), την αυγή(=το εωθινό), στις 6 π.μ.(1η ώρα), στις 9 π.μ.(3η ώρα), στις 12 μ.μ.(6η ώρα) , στις 15:00 (9η ώρα), στη δύση (=εσπερινός) και πριν τον ύπνο (η τελευταία προσευχή της ημέρας).




Μετά το θάνατό του

Το μοναστήρι του Μόντε Κασσίνο υπό τη μακρόχρονη διεύθυνση (1058- 1087) του ηγούμενου Ντεζιτέριου έφτασε στον κολοφώνα της δόξας του. Βυζαντινοί τεχνίτες και τεχνουργήματα διακόσμησαν το μοναστήρι. Ταυτόχρονα έγινε μια φημισμένη σχολή που εκτός από τη θεολογία διδάσκονταν η γραμματική, η κλασσική ρωμαϊκή φιλολογία, αρχές ιατρικής και νομικής. Επίσης εκείνη την εποχή έγιναν οι ωραιότερες μικρογραφήσεις των χειρογράφων, αλλά και οι ωραιότερες καλλιγραφήσεις. Οι μοναχοί επίσης βοήθησαν τους χωρικούς να εκχερσώσουν και να καλλιεργήσουν καινούρια εδάφη, να οργώσουν και να σπείρουν με πιο παραγωγικό τρόπο, να κόψουν τα δάση και να εκμεταλλευτούν τη ξυλεία, να αποξηράνουν τα έλη, να ζεύξουν τους ποταμούς με γέφυρες, να χαράξουν καινούριους δρόμους για καλύτερες μεταφορές. Επίσης οργάνωσαν βιοτεχνικά κέντρα, σχολεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα, αντέγραψαν χειρόγραφα, συγκρότησαν βιβλιοθήκες, έδωσαν θάρρος και παρηγοριά στους ανθρώπους.

Σημειώσεις
το κείμενο είναι απο την Ιστορία του Παγκόσμιου Πολιτισμού του Will Durant, έκδοση του 1958, τόμος Δ', σελ. 407

Επιπλέον βιβλιογραφία

Κουμανούδη Μαρίνα, Οι Βενεδικτίνοι στην ελληνολατινική Ανατολή: η περίπτωση της μονής του Αγίου Γεωργίου Μείζονος Βενετίας (11ος-15ος αι.), Αθήνα – Βενετία 2011

*Να σημειωθεί για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, πως σήμερα οι Βενεδικτίνοι μοναχοί δεν ανήκουν στην Ορθοδοξία. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, αλλά κάποια στιγμή μετά το σχίσμα ακολούθησαν και αυτοί την Ρώμη. Εάν κάποιος γνωρίζει λεπτομέρειες σχετικά με την πτώση των Βενεδικτινών μοναχών ας τις μοιραστεί μαζί μας.

πηγή 

Άγιος Μάρτυρας Alnoth του Stowe (Αγγλία)

Άγιος Μάρτυρας Alnoth του Stowe (Αγγλία)

Ημέρα μνήμης 27 Φεβρουαρίου
κοίμηση 700

Ο άγιος Alnoth ήταν ένας ερημίτης που ήταν προηγουμένως βοσκός στο μοναστήρι της αγίας Wereburga. Αφού ασπάστηκε την ερημική ζωή, εγκαταστάθηκε σε ένα δάσος στην περιοχή Stowe, κοντά στο Bugbrook, στο Northamptonshire, όμως δολοφονήθηκε από ληστές. Το σώμα του θάφτηκε στο Stowe.

Αγγλικό κείμενο
https://pyhiinvaeltaja.wordpress.com/2010/03/12/st-alnoth-of-stowe/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ένα εικονοστάσι

Ένα όμορφο εικονοστάσι με πολλές εικόνες Κελτών και Άγγλο-Σαξόνων αγίων που βρήκα στο ίντερνετ.

πηγή εικόνας 

ΠΕΡΙ ΘΕΙΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ

Όπως ο ήλιος μεταδίδει αμείωτα το φώς και τη ζέστη σε όσους εκτίθενται στις ακτίνες του, έτσι και οι ενέργειες του Θεού μεταδίδονται στον άνθρωπο που επιθυμεί να κοινωνήσει μαζί Του. Μόνο εκείνοι που άγγιξαν αυτό το θείο φως μπορούν να μετέχουν της χάριτος η οποία θεοποιεί τον άνθρωπο και με αυτή να ενωθούν με το Θεό. Εμείς διδαχθήκαμε από τους πατέρες ότι όλες οι ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες. Το όνομα Θεός είναι όνομα ενεργείας, «από το ρήμα θέειν (τρέχειν) και διακυβερνά τα πάντα ή αίθει δηλαδή καίει».
Από όλες αυτές τις ενέργειες είναι πιο ψηλά κατά την ουσία ο Θεός, και είναι αμέθεκτος. Κατά τις ενέργειες όμως είναι μεθεκτός. Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει ότι εμείς λέμε πως γνωρίζουμε τον Θεό από τις ενέργειες, αλλά δεν ισχυριζόμαστε ότι πλησιάζουμε την ουσία Του, η οποία είναι αιτία αυτών των ενεργειών.
Η πνευματική δωρεά που ενοικεί στους αγίους είναι χάρις θεοποιός και άκτιστη. Η εμπειρία αυτή των αγίων του Θεού φανερώνει την ύπαρξή του. Εκείνοι που δεν δέχονται να κοινωνήσουν με τον Θεό με αυτόν τον πνευματικό τρόπο, θα αγνοήσουν ότι υπάρχει ο Θεός. Οι άνθρωποι του Θεού υψώνοντας την ψυχή τους προς τις θείες και αθάνατες ακτίνες των ενεργειών του Θεού ομοιώνονται με Αυτόν. Η έλευση του πανταχού παρόντος Αγίου Πνεύματος δεν είναι άλλο από τη φανέρωσή Του στους Αγίους, στους οποίους αποκαλύπτεται κατά τρόπο μυστικό. Αυτή η αποκάλυψη της χάριτος και της ενεργείας του Πνεύματος πραγματοποιείται μόνο στους άξιους.
Η θεοποιός αυτή δωρεά του Πνεύματος είναι η βασιλεία του Θεού. Αυτή η βασιλεία είναι άναρχη και άκτιστη. Όταν λέμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να θεοποιηθεί, εννοούμε ακριβώς αυτό, το να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Η ζωή των ανθρώπων που κοινώνησαν αυτής της βασιλείας είναι πάνω από κάθε γνώση και επιστήμη. Ο Άγιος Μάξιμος περιγράφοντας την πραγματικότητα της αιωνιότητος λέει: «Όλα τα αθάνατα, καθώς και η ίδια η αθανασία, και όλα τα ζώντα, καθώς και η ίδια η ζωή, και όλα τα άγια, καθώς και η ίδια η αγιότης, και όλα τα ενάρετα, καθώς και η ίδια η αρετή, και όλα τα όντα, καθώς και η ίδια η οντότης, είναι προδήλως έργα του Θεού. Κάθε ζωής και αθανασίας, αγιότητας και αρετής δημιουργός είναι ο Θεός, διότι είναι πάνω από όλα τα λεγόμενα και νοούμενα.»
Όλα όσα σας παραθέτουμε εδώ είναι οφειλή και σεβασμός προς τους πνευματικούς μας Πατέρες, η οποία είναι απαραίτητη εκ μέρους των παιδιών ως ευγνωμοσύνη. Το Άγιο Πνεύμα, το οποίο έκανε εκείνους Πατέρες, προκαλεί και τη δική μας ευγνωμοσύνη και το χρέος που έχουμε να σας κηρύξουμε την αλήθεια και την πίστη προς Αυτό και προς τον ύψιστο Πατέρα.
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Περί θείων ενεργειών
Σχόλιο
Το παραπάνω κείμενο συνοψίζει την πνευματική εμπειρία της κοινωνίας με τον Θεό, στην οποία κυρίως διαφοροποιείται η θεολογία των Ορθοδόξων Πατέρων από την θεολογία των Λατίνων, όπως αυτή διαμορφώθηκε σταδιακά από τον μεσαίωνα και εξής. Οι πανορθόδοξες σύνοδοι της εποχής του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (14ος αιώνας) οριοθέτησαν την εμπειρία αυτή και έδωσαν ένα μήνυμα στον άνθρωπο κάθε εποχής: ότι μπορεί να μετέχει πραγματικά στον Θεό, και ότι ο Θεός γνωρίζεται μόνο μέσα από αυτή την μετοχή στην άκτιστη χάρη Του. Μέσα σ’ αυτή την χάρη ή ενέργεια ο πιστός καθαίρεται, φωτίζεται, ή και ενώνεται με τον Θεό. Αντιθέτως, αν αυτό που λέμε Θεία Χάρη δεν είναι ο ίδιος ο Θεός, τότε είναι αδύνατη η κοινωνία Θεού και ανθρώπου. Στην Ρωμαιοκαθολογική θεολογία δεν υπάρχει η διάκριση ανάμεσα στην ουσία του Θεού, που είναι αμέθεκτη, και στις ενέργειες της ουσίας αυτής, που είναι μεθεκτές. Επειδή λοιπόν δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία μέσω των ενεργειών, η Ρωμαιοκαθολική θεολογία επινόησε την θεολογία του προσώπου (την οποία ασπάσθηκαν και κάποιοι «Ορθόδοξοι» ακαδημαϊκοί θεολόγοι), οπότε μιλούν για «κοινωνία προσώπων», που την εννοούν απλά ως σχέση μεταξύ των προσώπων. Απόληξη της θεολογίας αυτής είναι ότι ούτε η πίστη ούτε η λατρεία αποτελούν κριτήρια ενότητας των πιστών, αλλά μόνον η ύπαρξη ενός «πρώτου», εξ ού και η εκκλησιολογία του πρωτείου.

http://koutloumous.com/el/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BD/

Ἀπομνημονεύματα Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη – Ἐπίλογος

Γράφουν σοφοὶ ἄντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι καὶ ξένοι διαβασμένοι γιὰ τὴν Ἑλλάδα – ἕνα πράμα μόνον μὲ παρακίνησε κ᾿ ἐμένα νὰ γράψω, ὅτι τούτην τὴν πατρίδα τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζί, καὶ σοφοὶ καὶ ἀμαθεῖς καὶ πλούσιοι καὶ φτωχοὶ καὶ πολιτικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ καὶ οἱ πλέον μικρότεροι ἄνθρωποι· ὅσοι ἀγωνιστήκαμεν, ἀναλόγως ὁ καθείς, ἔχομεν νὰ ζήσωμεν ἐδῶ. Τὸ λοιπὸν δουλέψαμεν ὅλοι μαζί, νὰ τὴν φυλάμεν κι᾿ ὅλοι μαζὶ καὶ νὰ μὴν λέγη οὔτε ὁ δυνατὸς «ἐγώ», οὔτε ὁ ἀδύνατος. Ξέρετε πότε νὰ λέγη ὁ καθεὶς «ἐγώ»; Ὅταν ἀγωνιστῆ μόνος του καὶ φκειάση, ἢ χαλάση, νὰ λέγη ἐγὼ· ὅταν ὅμως ἀγωνίζονται πολλοὶ καὶ φκειάνουν, τότε νὰ λένε «ἐμεῖς». Εἴμαστε εἰς τὸ «ἐμεῖς» κι᾿ ὄχι εἰς τὸ «ἐγώ».

Ἀπομνημονεύματα Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη – Ἐπίλογος

πηγή 

Η άφιξη του αγίου Owen στο μοναστήρι του Lastingham

Η άφιξη του αγίου Owen στο μοναστήρι του  Lastingham

"Μία ημέρα ένας ξένος φάνηκε στις πύλες του  μοναστηριού του  Lastingham και ζητούσε να μπει μέσα. Ήταν απλά ντυμένος, αλλά φαινόταν πως δεν ήταν ένας συνηθισμένος προσκυνητής, και στα χέρια του κρατούσε ένα τσεκούρι και έναν μπαλτά. Όταν τον ρώτησαν τι ήθελε, απάντησε πως είχε έρθει με ότι κατείχε, έχοντας απαρνηθεί ότι άλλο κατείχε και πως είχε έρθει όχι για να ζήσει με απραγμοσύνη αλλά να εργαστεί, για αυτό είχε φέρει το τσεκούρι και τον μπαλτά, τα οποία θα χειριζόταν παραγωγικά για την υπηρεσία του μοναστηριού.  Γιατί παρότι δεν ήταν πολύ ικανός στην μελέτη της Αγίας Γραφής, ήταν πολύ καλός στις χειρονακτικές εργασίες.    

Συγκινημένοι από την ειλικρίνεια του και την ταπεινότητα του, αυτοί που τον υποδέχτηκαν τον οδήγησαν μπροστά στον επίσκοπο, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον άγιο Chad,  και αυτός, βλέποντας μπροστά του ντυμένο σαν εργάτη τον πρώην  αρχιθαλαμηπόλο της Βασίλισσας Etheldreda, τον καλωσόρισε με χαρά στη συντροφιά τους.  Έτσι ο  Owen έγινε ο πολυτεχνίτης τους. Όταν η καμπάνα ηχούσε, καλώντας τους μοναχούς στις μελέτες τους, αυτός έπαιρνε τα εργαλεία του και εργαζόταν στα χωράφια. Έκοβε ξύλα, διόρθωνε τοίχους και φράχτες και τα έκανε αυτά για τη δόξα του Θεού. Ήταν από εκείνους για τους οποίους γράφτηκε: "Στο εργόχειρο της τέχνης τους βρίσκεται η προσευχή τους."    

για τον άγιο εδώ

Αγγλικό κείμενο
http://www.mail-archive.com/celt-saints@yahoogroups.com/msg00460.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άγιος Owen, ερημίτης του Lichfield

Άγιος Owen, ερημίτης του Lichfield  (Αγγλία)





Ημέρα μνήμης 4 Μαρτίου
Κοίμηση 670

Ο σεβάσμιος άγιος  Bede γράφει: "Ο Owen ήταν ένας μοναχός ιδιαίτερα άξιος, απαρνήθηκε τον κόσμο με την αγνή πρόθεση να αποκτήσει την ουράνια ανταμοιβή, άξιος σε όλα ώστε να του αποκαλυφτούν τα μυστήρια του Κυρίου και άξιος για τις τιμές που του έδιναν οι ακροατές του για αυτά που έλεγε. Ήρθε με την βασίλισσα Etheldreda από την επικράτεια της Ανατολικής Αγγλίας και ήταν ο ποιο ξεχωριστός ιερέας της και είχε σημαντική θέση στο μοναστήρι της. Καθώς η θέρμη της πίστης του αυξήθηκε, αποφασίζοντας να εγκαταλείψει τον κόσμο, δεν κινήθηκε προς αυτή του την επιλογή με ραθυμία αλλά απαρνούμενος ότι κατείχε, ντυμένος με ένα απλό ένδυμα και κουβαλώντας ένα τσεκούρι και έναν μπαλτά στα χέρια, πήγε στο μοναστήρι του αγίου  Chad στο Lastingham δείχνοντας με αυτό τον τρόπο πως δεν πήγε στο μοναστήρι για να ζήσει με απραγία αλλά για να εργαστεί και αυτό επιβεβαιώθηκε από τις πράξεις του.  Παρότι δεν ήταν πολύ ικανός στο να μελετάει την Αγία Γραφή, ήταν πολύ ικανός στις χειρονακτικές εργασίες. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε δεκτός από τον επίσκοπο στο μοναστήρι και εκεί περνούσε τον καιρό του με την υπόλοιπη αδελφότητα και όταν ασχολούνταν με την ανάγνωση αυτός δεν συμμετείχε σε αυτό."        
"Μια ημέρα, όταν εργαζόταν έξω και οι σύντροφοι του είχαν πάει στην εκκλησία, ο επίσκοπος βρισκόταν μόνος του, διαβάζοντας ή προσευχόμενος μέσα στο παρεκκλήσι αυτού του τόπου, όταν, ξαφνικά, όπως διηγήθηκε μετά, άκουσε φωνές να ψέλνουν πολύ όμορφα και χαρούμενα και φαινόταν να έρχονται από τον ουρανό. Και αυτός ο ήχος φαινόταν να έρχεται από τα νοτιοανατολικά και έπειτα μπήκε στο εκκλησάκι όπου βρισκόταν ο επίσκοπος και γέμισε όλο τον χώρο.  Άκουσε προσεκτικά τι έλεγαν οι ύμνοι και μετά από ένα μισάωρο περίπου διαπίστωσε την ίδια ένταση χαράς να υψώνεται από την οροφή της εκκλησίας και να επιστρέφει στον ουρανό με τον ίδιο τρόπο που είχε έρθει, μαζί με ανέκφραστη γλυκύτητα. Αφού στάθηκε για λίγη ώρα απορημένος, ο επίσκοπος άνοιξε το παράθυρο της εκκλησίας και κάνοντας έναν ήχο με τα χέρια του διέταξε τον Owen να έρθει κοντά του. Έπειτα ο άγιος Chad του είπε πως η ημέρα της κοίμησης του ήταν κοντά και πως οι άγγελοι του είχαν πει πως σε επτά ημέρες θα επέστρεφαν και θα τον έπαιρναν μαζί τους. Και  έτσι έγινε. Εφτά ημέρες μετά ο άγιος Chad αναπαύθηκε. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για τον Owen. Ένας πέτρινος σταυρός που φτιάχτηκε από τον  Owen, υπάρχει ακόμη στο  Ely (Αγγλία) και προστατεύεται μέσα στον καθεδρικό ναό του νησιού."          

Αγγλικό κείμενο
https://pyhiinvaeltaja.wordpress.com/2010/03/17/st-owen-hermit-of-lichfield/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Το κακό μεταδίδεται τόσο εύκολα, όσο μιά κολλητική αρρώστια

Στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου




 Το κακό μεταδίδεται τόσο εύκολα, όσο μιά κολλητική αρρώστια. Άν συναναστρέφεσαι συχνά με ανθρώπους που φλυαρούν, που συκοφαντούν, που αγαπούν τα κοσμικά πράγματα, τότε και σύ χωρίς να το καταλάβεις, θα πέσεις στα ίδια πάθη.
 Και αντίθετα, αν συναναστρέφεσαι με ανθρώπους πνευματικούς και φίλους της προσευχής, τότε οι αρετές τους θα μεταδοθούν και σ' εσένα.

http://proskynitis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_24.html

Δεν πρέπει, χωρίς ανάγκη να ανοίγεις στον άλλον την καρδιά σου

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ



«Δεν πρέπει, χωρίς ανάγκη να ανοίγεις στον άλλον την καρδιά σου. Μέσα σε χιλιάδες ίσως βρεις μόνο έναn, που θα μπορέσει να κρατήσει το μυστικό σου. Όταν εμείς οι ίδιοι δεν το κρατάμε μέσα μας, πως μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα το κρατήσουν οι άλλοι»;

http://proskynitis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_68.html

Ο άγιος Ciaran του Saighir και η αλεπού

Ο άγιος Ciaran του Saighir (Ιρλανδία)  και η αλεπού




Οι παραδόσεις αναφέρουν την στενή επικοινωνία του Ciaran με τα άγρια ζώα. Όταν ζούσε σε ένα ερημητήριο περιτριγυρισμένο από δάση, λύκοι, ελάφια και άλλα θηλαστικά, ειδικά εκείνα που ήταν άρρωστα ή πληγωμένα, συνήθιζαν να τον επισκέπτονται, νιώθοντας την αγιότητα του και ζητώντας να τα θεραπεύσει και αυτός θεράπευε κάθε ζώο.  Σύμφωνα με τον βίο του, μια αλεπού, ένας λύκος και ένας ασβός βοηθούσαν τον άγιο και  υπηρετούσαν αυτόν και τους μοναχούς του στις μοναστικές εργασίες. Στο να κόψουν τα δέντρα, στο να μεταφέρουν τα ξύλα στο μοναστήρι και να χτίσουν μικρά κελιά. Μια φορά η αλεπού τόλμησε να παρακούσει τον ηγούμενο. Έκλεψε τις μπότες του και έτρεξε μακριά στην φωλιά της μέσα στο δάσος. Με την εντολή του Ciaran ο λύκος και ο ασβός βρήκαν την αλεπού και την οδήγησαν στον άνθρωπο του Θεού. Αυτός επέπληξε την αλεπού, την διέταξε να εφαρμόσει έναν κανόνα με το να νηστεύει για ένα συγκεκριμένο διάστημα και όταν το ζώο το έκανε αυτό του έδωσε την άδεια να μείνει στο μοναστήρι του και να εργαστεί.




Αγγλικό κείμενο
http://www.pravoslavie.ru/english/91544.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Holy and Life-Giving Cross, Orthodox Parish, Lancaster

The First Holy Liturgy in the new Temple of the Orthodox Christian Parish of the Holy and Life-Giving Cross at Lancaster (United Kingdom)

During my last visit at the UK I had the blessing to witness the opening of a new Temple at the St Martin’s of Tours Church, Braddon Close, Westgate, Lancashire for the Holy Cross Parish. Before my arrival on 9th March, the faithful had already set up the Church of St Martin , installed the Iconostasis, and it was beginning to look very much like an Orthodox Church already.

Have a look at more photos of the making of the iconostasis (a combined effort of an Englishman’s carpentry and Antiochian iconography!)








Glory to Thee o Lord, Glory to Thee! I have come to intimately know this warm Stavronian community with faithful from more than half a dozen nationalities (!) for two years and they have ever since become a part of my heart. They helped me so much during a time in need then, in Lancaster that I feel there is no way I can ever repay their prayerful support and practical help at that time.

Fr. Jonathan Hemmings and lay reader Trevor Wearing

This Parish serves the liturgical and pastoral needs of Orthodox Christians studying and teaching at Lancaster University, from Greece and Cyprus and in more recent years from Romania and Russia. Yet far from it, this parish is not ‘too ethnic’ at all, but inter-national and ecumenical in the correct sense of the world; one may also encounter British people who have converted to Orthodoxy. A genuine “one holy, catholic and apostolic Church”. The Parish is dedicated to the Life-Giving Cross, and from what I have witnessed there during my brief stay and from all subsequent long visits, I have come to the conclusion that this dedication, like all dedications or patron, has an intimate relationship with the Community and those belonging to it. Their dedication and service to the Holy and Life Giving Cross is hard, narrow and steep but it is a glorious path. 

Back in 2014, this was the nearest church I could go during my stay at Lancaster University, so I began attending church services there. Everything was so different from our ordinary churches in Greece! To begin with, for each and every Holy Liturgy we have had to “build”, furnish and dismantle the “Church” to give it some semblance of Orthodox character and creedal symbolism.” This was quite an extraordinary experience for a Greek who can choose which parish to go every Sunday, since there are plenty in every neighbourhood. And yet, somehow, this ‘fragile’, “weak thing of the world to confound the things which are mighty”; this ‘base thing of the world, and thing which is despised’ , yet God hath chosen, yea, and this ‘thing which is not’, to bring to nought things that are” (cf. 1 Cor. 1:27-28), this church which could be ‘contained’ in just three pieces of luggage, was more powerful, holy and alive than all others I have been to here in Greece!

I vividly remember the awe I have repeatedly experienced there during the Sacraments of the Holy Unction and Baptisms where plain olive oil acquired through prayers a heavenly fragrance and was literally transformed! Or, icons during services began streaming myrrh (ie. a sweet-smelling oily substance). Or, the icons and secondary relics that I was offered as a present started to produce a sweet-smelling fragrance in my hotel room. But this was not the only surprise that the Lord had at store for me.

St. Nicholas Planas by Dimitrios Hakim

St. Joachim of Ithaca by Dimitrios Hakim

For the whole autumn semester, I regularly attended Services there, read theirnewsletter each month with their news and spiritual food for thought, studied their translations such as St. Lioba’s or St. Joachim’s life and enjoyed their book publications, most notably Fountains in the Desert, based on the sayings of St Antony. I also got acquainted to Celtic Saints and Celtic Orthodoxy— so Constantine the Great  was not (only) a Greek Saint but was acclaimed as emperor by the army at Eboracum (Modern-day York) ?! — and venerated the icons and holy relics of St. Nicholas Planas and St. Joachim of Ithaca that this parish is blessed to have. Can you imagine this? Venerating for the firsttime Greek Saints’ relics in Great Britain ?!

Fr. Jonathan (left) embracing the aer with Fr. Theodosios (right) during the Holy Liturgy 

in the Church of St. Nicholas in Ithaka, Greece.

Most importantly, these months I  and enjoyed their fellowship, having meals together and taking part in pilgrimages to Orthodox monasteries, churches, ancient Christian sites and other worship places (photos). To get a taste of their fellowship, listen to the Holy Cross choir chant the Orthodox Psalm (135) “O Give thanks unto the Lord”, while looking at their photos, most of which come from our pilgrimage to St. Herbert’s Island, Derwentwater, UK. St. Herbert is an important Orthodox Saint in the area.

To my immense surprise my brief stay there served as the catalyst for the re-discovery of the Orthodox faith, a mystical Baptism for which I am infinitely grateful to them. While there, I have been most impressed by the spirit of prayer and the presence of God at the celebration of the Divine Liturgy at the University chapel and the spirit of ecumenical fellowship. Isn’t it an irony that the Holy Spirit chose to lead me ‘back’ to my cradle faith through a convert spiritual father ?! By the end of my stay there I knew my heart had chosen ‘them’ as my spiritual family, and everything had changed from ‘their’ to ‘our’. Thanks be to God I had discovered my spiritual oasis-retreat- fountain in the desert-home-pearl of great value! I had become a Stavronian myself!  

Last Easter, I felt that I had to celebrate Easter at Lancaster and what a Holy week we all had then! Our pilgrimage too during Bright Week to meet Fr. John Musther Of Cumbria at his church-home was an unforgettable experience!

“The Church in The British Isles will only begin to grow when she begins to again venerate her own Saints”  (Saint Arsenios of Paros †1877)






 And now, at long last, after 20 ‘crucified’ years, of using borrowed premises and enduring numerous hardships and trials, the Orthodox Community of the Holy and Life Giving Cross , has finally found a building for a Temple that will serve the needs of the Orthodox Christians in the Lancaster area.

Sunday of the Orthodoxy and St. Cuthbert’s Day’,  one of England’s most beloved Wonderworking saints once greatly venerated here — Sancte Cutbertus ora pro nobis!

This new Temple seems to be a blessing from Father Jonathan’s spiritual grandfather, Blessed Seraphim Rose, who had a special love for the Celtic Saints, and St. Martin of Tours in particular.

Cf. The prologue to Vita Patrum written by him:

“And then, even as the news of the phenomenon of Egyptian monasticism was still spreading through the West, the West produced its own ascetic miracle: St. Martin of Tours.  Even before his death in 397, his manuscript Life was being circulated in Gaul, Spain, Italy, and elsewhere in the West, revealing him as a monastic Father and wonderworker in no way inferior to the desert Fathers in the East.”

Another spiritual ‘coincidence’ seems to be at stake. While reading St. Martin’svita a certain incident attracts our attention,

“CHAPTER III.   Christ appears to St. Martin.

ACCORDINGLY, at a certain period, when he had nothing except his arms and his simple military dress, in the middle of winter, a winter which had shown itself more severe than ordinary, so that the extreme cold was proving fatal to many, he happened to meet at the gate of the city of Amiens[8] a poor man destitute of clothing. He was entreating those that passed by to have compassion upon him, but all passed the wretched man without notice, when Martin, that man full of God, recognized that a being to whom others showed no pity, was, in that respect, left to him. Yet, what should he do? He had nothing except the cloak in which he was clad, for he had already parted with the rest of his garments for similar purposes. Taking, therefore, his sword with which he was girt, he divided his cloak into two equal parts, and gave one part to the poor man, while he again clothed himself with the remainder. Upon this, some of the by-standers laughed, because he was now an unsightly object, and stood out as but partly dressed. Many, however, who were of sounder understanding, groaned deeply because they themselves had done nothing similar. They especially felt this, because, being possessed of more than Martin, they could have clothed the poor man without reducing themselves to nakedness. In the following night, when Martin had resigned himself to sleep, he had a vision of Christ arrayed in that part of his cloak with which he had clothed the poor man. He contemplated the Lord with the greatest attention, and was told to own as his the robe which he had given. Ere long, he heard Jesus saying with a clear voice to the multitude of angels standing round — “Martin, who is still but a catechumen, clothed[9] me with this robe.” The Lord, truly mindful of his own words (who had said when on earth — “Inasmuch[10] as ye have done these things to one of the least of these, ye have done them unto me”), declared that he himself had been clothed in that poor man; and to confirm the testimony he bore to so good a deed, he condescended to show him himself in that very dress which the poor man had received.

Your mercy toward the poor man without clothes gained you, O Martin,

The vision of Christ, who said to the angels

‘Martin has clothed Me with this garment.

Have mercy on us who are poor

And who have no good works to clothe ourselves,

And pray to the Lord of the Universe

That He have mercy on our souls. (St. Martin of Tours Troparion, Tone 4)

 

“The Charity of St. Martin” 

Likewise, this Holy Cross community have been given the use of the residence for half week, for Fridays, Saturdays and Sundays! 😃

In a sense, Divine Providence and the Communion of Saints is brought into our (sic!) acquisition of the Church!

On St. Patrick’s Day, Father Jonathan Hemmings and five Stavronians made a pilgrimage to Heysham to St Patrick’s Chapel and Monastery at Heysham. Have a look at this lovely photo with the Faithful. Not only five though! Plus a host of angels and some onlookers- a group of five young people totally unrelated to the Stavronian community or the Orthodox Church asked if they could have a photo taken with the Icon of St Patrick!

Heysham is where the great Saint Patrick crossed to Ireland to spread Christianity there. Father Jonathan is chanting St. Patrick’s Lorica (The Breastplate) ! Events like this are really important so that we reconnect with Britian’s Orthodox past. This pilgrimage brings tears to my eyes as I remember a pilgrimage, together with Father Jonathan, which took place 2 years ago. Such fond memories to treasure!

The Easter news of the Holy Cross parish are:

• “We are doubly blessed to receive at Great and Holy Week a hand crafted Icon, a comb and a prayer rope that belonged to St Paisios and Reliquary for containing these holy relics. We will also have on loan  for Holy Week a piece of his clothing from another Monastery in Greece. Those from other Orthodox Parishes who wish to come to venerate these secondary holy relics of St Paisios should contact Jonathan so that we may offer appropriate hospitality.”
• “We are blessed to welcome again the Byzantine St Anysia Choir from Thessalonika for Pascha who came last year to embellish our worship with their beautiful singing.

For more information about the Orthodox Christian Parish of the Holy and Life ­Giving Cross at Lancaster   visit http://www.orthodox-lancaster.org.uk

“The Church in The British Isles will only begin to grow when she begins to again venerate her own Saints”  (Saint Arsenios of Paros †1877)

http://orthodoxcityhermit.com/2016/03/21/holy-and-life-giving-cross-orthodox-parish-lancaster/

Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Μανουήλ Β΄ ο Παλαιολόγος. Απόκριση σε μωαμεθανό.

«Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού. Η πίστη γεννιέται από την ψυχή, όχι από το σώμα. Όποιος θα οδηγήσει κάποιον στην πίστη χρειάζεται την ικανότητα να μιλά καλά και να επιχειρηματολογεί κατάλληλα, χωρίς βία και απειλές. Για να πείσει κανείς μια λογική ψυχή, δεν χρειάζεται ισχυρό χέρι, όπλα οποιουδήποτε είδους, ή άλλους τρόπους για να απειλεί κάποιον με θάνατο»
Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Μανουήλ Β΄ ο Παλαιολόγος. Απόκριση σε μωαμεθανό.
[Khoury, Théodore: Manuel II Paléologue, Entretiens avec un Musulman. 7e Controverse. Introduction, texte critique, traduction et notes par Th. Khoury, Paris 1966]

http://proskynitis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_36.html

Ο άγιος Hubert του Liège

Ο άγιος Hubert του Liège





Ο πατέρας μας άγιος  Hubertus του Maastricht (Ολλανδία) επίσης γνωστός σαν Hubert του  Liège, ήταν ένας αριστοκράτης της αριστοκρατικής οικογένειας των Merovingian του 7ου/8ου αιώνα στην Δυτική Ευρώπη, ο οποίος αφού είχε μια περιπέτεια καθώς κυνηγούσε ένα ελάφι, έδωσε την περιουσία του για να ακολουθήσει τον Κύριο. Αποκαλείτε ο "Απόστολος των Αρδέννων", ήταν ο πρώτος επίσκοπος του  Liège. Η μνήμη του τιμάται στις 3 Νοεμβρίου.

Ο βίος

Ο Hubert γεννήθηκε το  656 περίπου, πιθανόν στην Τουλούζ, ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του   Bertrand, Δούκα του Aquitaine. Σαν νέος, ο Hubert  στάλθηκε στην βασιλική αυλή της Νευστρίας (Γαλλία) του Theuderic του τρίτου  του Παρισιού. Όπως πολλοί αριστοκράτες στην εποχή του, ο  Hubert ήταν εθισμένος με το κυνήγι. Όμως, η τυραννική συμπεριφορά του δημάρχου του παλατιού της Νευστρίας, του   Ebroin, ανάγκασε τους αριστοκράτες να μεταναστεύσουν στην αυλή της Αυστρασίας στο Metz. Ο Hubert πήγε σύντομα μαζί τους. Τον υποδέχτηκε θερμά ο Pippin του  Heristal, δήμαρχος αυτού του παλατιού , ο οποίος τον έκανε σχεδόν αμέσως αφέντη του οίκου.  

Το 682, ο Hubert παντρεύτηκε την Floribanne, κόρη του  Dagobert, Κόμη του Leuven. Όμως η Floribanne πέθανε γεννώντας τον γιο τους Floribert, ο οποίος έγινε έπειτα επίσκοπος του Liège. Με τον θάνατο της γυναίκας του, ο  Hubert εγκατέλειψε την βασιλική αυλή και αποσύρθηκε στο δάσος των Αρδεννών. Εκεί, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στο κυνήγι. Καθώς κυνηγούσε το πρωί μιας Μεγάλης Παρασκευής, όταν οι πιστοί βρίσκονταν στην εκκλησία, ο  Hubert κυνήγησε ένα όμορφο αρσενικό ελάφι το οποίο γύρισε το πρόσωπο του προς αυτόν.  Ο Hubert ξαφνιάστηκε όταν είδε τον Εσταυρωμένο να στέκεται ανάμεσα στα κέρατα του ελαφιού και άκουσε μια φωνή να λέει: " Hubert, αν δεν στραφείς προς τον Κύριο και δεν ζήσεις μια αγία ζωή, θα πας αμέσως στη Κόλαση." Ο Hubert κατέβηκε από το άλογο, γονάτισε και είπε: "Κύριε, τι θέλεις να κάνω;" Έπειτα έλαβε την εξής απάντηση: "Πήγαινε να βρεις τον Lambert και εκείνος θα σε καθοδηγήσει."

Έπειτα, ο Hubert, πήγε στο Maastricht για να δει τον  Επίσκοπο  Lambert. Αφού τον υποδέχτηκε θερμά ο Επίσκοπος Lambert, έγινε ο πνευματικός πατέρας του (του Hubert). Τότε απαρνήθηκε όλη τη δόξα του, παρέδωσε την κληρονομία του στον νεαρότερο αδερφό του Odo, στον οποίο ανέθεσε και την προστασία του νεογέννητου γιου του Floribert και μοίρασε όλο τον προσωπικό του πλούτο στους φτωχούς.  Αφού μελέτησε για να γίνει ιερέας, ο  Hubert χειροτονήθηκε σύντομα και λίγο μετά από αυτό έγινε ένας από τους υπεύθυνους της διοίκησης της επισκοπής του Επισκόπου Lambert.
Ενώ βρισκόταν σε ένα προσκύνημα στη Ρώμη το 708, ένα ταξίδι που έκανε αφού τον συμβούλεψε για αυτό ο Επίσκοπος Lambert,ο πνευματικός του πατέρας δολοφονήθηκε από τους ακολούθους του Pippin. Τότε, σύμφωνα με τις βιογραφίες του Hubert, αυτό το έγκλημα φανερώθηκε και στον πάπα σε ένα όραμα, μαζί με την διαταγή να κάνει τον  Hubert επίσκοπο του  Maastricht.

 Σαν επίσκοπος, ο Hubert μοίραζε τα έσοδα του ανάμεσα στους φτωχούς, ήταν επιμελής στην νηστεία και την προσευχή και έγινε γνωστός για την ευγλωττία του στον άμβωνα. Το  720, κάνοντας υπακοή σε ένα όραμα, ο  Hubert,  με μια μεγάλη τελετή, μετέφερε τα λείψανα του αγίου Lambert από το  Maastricht στο Liège, συνοδευόμενος από πολλούς γειτονικούς επισκόπους. Χτίστηκε ένας ναός για τα λείψανα πάνω από το σημείο του μαρτυρίου του Lambert. Η εκκλησία έγινε καθεδρικός ναός τον επόμενο χρόνο και η επισκοπή μεταφέρθηκε από το Maastricht στο  Liège.

Επειδή διέδωσε την πίστη στους παγανιστές στα δάση των Αρδεννών και στην περιοχή της Toxandria, που τώρα είναι κομμάτι της Ολλανδίας και του Βελγίου, του έδωσαν τον τίτλο του Αποστόλου των Αρδεννών. Όταν ανακάλυψε μερικούς από τους παλαιότερους ειδωλολατρικούς τόπους όπου γίνονταν τελετές, επέτρεψε στους νέους πιστούς να αποφασίσουν από μόνοι τους εάν ήθελαν να καταστρέψουν τα παλιά  είδωλα και όλοι τους αποφάσισαν να τα καταστρέψουν.

Έχοντας κάνει μια πρόρρηση σχετικά με την ημέρα του θανάτου του, ο Επίσκοπος Hubert κοιμήθηκε ειρηνικά στην  Fura,  στην περιοχή Brabant στις 30 Μαΐου του  727 και θάφτηκε στην εκκλησία του αποστόλου Πέτρου στο Liège. Το 825, τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στο Αβαείο των Βενεδικτινών στο Amdain, που σήμερα ονομάζεται άγιος Hubert, στις Αρδέννες. Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης το φέρετρο του εξαφανίστηκε. Η ημέρα της μνήμης του είναι στις 3 Νοεμβρίου. Πιθανόν να είναι η ημέρα που μεταφέρθηκαν τα λείψανα του στο Amdain.  


Αγγλικό κείμενο
http://orthodoxwiki.org/Hubert_of_Li%C3%A8ge

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Μια εκ βαθέων εξομολόγηση του π.Gabriel Bunge,του καθολικού ιερομονάχου που έγινε ορθόδοξος

Συνέντευξη στο περιοδικό Neskoutsny Sad και στην δημοσιογράφο Anna Paitcheva παραχώρησε ο ιερομόναχος Gabriel Bunge.Ο π.Γαβριήλ γεννήθηκε το 1940 στην Κολωνία.Το 1963 έγινε βενεδικτίνος μοναχός και το 1973 ιερέας.Είναι διδάκτωρ στη φιλοσοφία και στη θεολογία.Επίσης είναι πατρολόγος εξειδικευμένος στον αββά Ευάγριο τον Ποντικό.Από το 1980 ζει σαν ερημίτης στην Ελβετία,στην Σκήτη του Τιμίου Σταυρού.Το 2010 έγινε ορθόδοξος.  Διαβάστε εδώ



N.S-Γίνατε ορθόδοξος σε μια προχωρημένη ηλικία.Πολλές φορές τέτοιες αποφάσεις τις παίρνουμε σε προχωρημένη ηλικία.Η μεταστροφή σας στην Ορθοδοξία έλαβε μέρος στη Μόσχα τον Αύγουστο του 2010 και θορύβησε πολύ τους καθολικούς.Είπατε ότι η απόφασή σας ωρίμασε κατά τη διάρκεια της ζωής σας.Είσαστε θεολόγος,γνωστός πατρολόγος,ερημίτης.Διηγηθείτε μας πως εξελίχθηκαν τα πράγματα

-π.Γαβριήλ:Από μικρός ακόμη έζησα το δράμα της διαίρεσης των χριστιανών:Ο πατέρας μου ήταν προτεστάντης και η μητέρα μου καθολική.Βαπτίστηκα καθολικός.Στα 21 μου χρόνια αποφάσισα να γίνω μοναχός αλλά ο πατέρας μου αντέδρασε.Σπούδασα φιλοσοφία και έπειτα για 2 μήνες πήγα στην Ελλάδα με κάποιους φίλους.Ήταν η στιγμή όπου ανακάλυψα την ορθόδοξη εκκλησία.Στην Αθήνα αρχίσαμε διάφορες συζητήσεις με έλληνες φοιτητές της θεολογικής σχολής οι οποίοι μας φιλοξενούσαν.Μια φορά είπα σε έναν απ’αυτούς-ο οποίος αργότερα έγινε διάσημος θεολόγος:«Όλα είναι όμορφα σε εσάς εκτός από ένα πράγμα.Το ότι είστε χωρισμένοι από εμάς.Αυτός απάντησε:«Κάνεις λάθος.Εσείς είστε χωρισμένοι από εμάς».
Αυτή η απάντηση ήταν ένα σοκ για εμένα.Ήμουν μέλος της καθολικής εκκλησίας όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι.Γνώριζα τους προτεσταντες.Τώρα γνώριζα κάτι καινούργιο.Ήξερα ότι την ελληνική εκκλησία την ίδρυσε ο Απ.Παύλος συνεπώς δεν έστεκε η κατηγορία ότι απομακρύνθηκαν από την εκκλησία της Ρώμης.Αυτή η συζήτηση μου προκάλεσε ένα σωρό σκέψεις.Τελικά έγινα μοναχός.Αρχικά σε μια μονή βενεδικτίνων στην Γερμανία.Σύντομα οι αδελφοί παρατήρησαν την αφοσίωσή μου στην ανατολική παράδοση.Μετά με έστειλαν στο Chevetogne στο Βέλγιο σ΄ένα μοναστήρι βενεδικτίνων ανατολικού ρυθμού.Προσπαθούσα να εμβαθύνω τις σκέψεις μου,διάβαζα,μελετούσα την ιστορία του χωρισμού των εκκλησιών.Μόνο μια επιστροφή στις ρίζες θα μπορέσει να φέρει μια προσέγγιση.Πράγματι η εκκλησία ήταν ενωμένη για περισσότερο από μια χιλιετία.Πιστεύω να βρεθεί ένας κοινός παρονομαστής,όπως και πολλοί άλλοι το πιστεύουν.
Ο λόγος για τον οποίον αποφάσισα να γίνω ορθόδοξος θα ακουστεί δυσάρεστα στα αυτιά των καθολικών.έφτασα δυστυχώς στο συμπέρασμα ότι η συμφιλίωση είναι αδύνατη στο επίπεδο των δομών και των ιεραρχιών.Αυτό δεν θα συμβεί, επειδή η Δύση και η Ανατολή απομακρύνονται η μια από την άλλη κατά τη διάρκεια των αιώνων.Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν επειδή είναι δύσκολο να βρεις τον φταίχτη.Πρόκειται για γεγονότα ιστορικά.Όταν κατάλαβα ότι είναι αδύνατον να τα βρουν οι εκκλησίες αποφάσισα να γίνω ορθόδοξος.Έπρεπε σε προσωπικό επίπεδο να κάνω την δική μου συμφιλίωση.
Προσευχήθηκα πολύ,σκέφτηκα.Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο από το θέλημα του Θεού.Επαναλάμβανα συνεχώς στην προσευχή μου:«Εάν δεν είναι σύμφωνο με το θέλημά Σου,στείλε μου ένα σημάδι.Μόνο Εσύ μπορείς να με εμποδίσεις να το κάνω»!
Συναντηθηκα μια φορά στο Μιλάνο με τον επίσκοπο Ιλαρίωνα Αλφέεβ.Του είπα τις σκέψεις μου.Ήθελα να δω την αντίδρασή του.Μου είπε ότι θα γίνει το θέλημα του Θεού.Τα υπόλοιπα έγιναν μόνα τους:«Να’μαι εδώ στη Ρωσία και είμαι ευτυχισμένος που είμαι εδώ
-NS-Εν τω μεταξύ τα sites και ο τύπος των καθολικών λένε ότι είστε ένας προδότης
-π.Γ.Δόξα τώ Θεώ δεν έχω υπολογιστή και δεν ξέρω τι λένε οι άνθρωποι.Δεν με ενδιαφέρει καθόλου.Από αφέλεια πίστευα ότι αυτό το θέμα θα περάσει απαρατήρητο,δεν έγινε όμως έτσι.Να,πέρασαν πενήντα χρόνια από όταν έγινα μοναχός,τριάντα χρόνια απ'όταν αποτραβήχθηκα σε μια απομονωμένη σκήτη.Όταν θέλησα να γίνω μοναχός,όλοι ήταν εναντίον μου.Ο πατέρας μου ήταν διάσημος επιστήμονας.Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα,όλοι οι παιδικοί και νεανικοί μου φίλοι,όλοι ήταν εναντίον μου,κανένας δεν με υποστήριξε,με εξαίρεση τον πνευματικό μου καθοδηγητή,έναν γηραιό ηγούμενο σε κάποιο μοναστηρι.Πολλές φορές δεν πρέπει να περιμένεις ομόφωνη έγκριση όταν παίρνεις σοβαρές αποφάσεις.
Δεν το φανταζόμουν ότι γενόμενος ορθόδοξος θα υπήρχαν τόσο σφοδρές αντιδράσεις.Δεν έχω τίποτα-το έχω ξαναπεί αυτό-ενάντια στους καθολικούς.Εγώ απλά πιστεύω στην Μια,Αγία,Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.Ο Χριστός θα ξαναενώσει τις εκκλησίες,εμείς οι άνθρωποι δύσκολα θα το κάνουμε.Αυτό που συνέβη με εμένα είναι μια προαναγγελία αυτου που θα συμβεί έστω και σε έναν άλλον κόσμο.



-NS-Πριν 30 χρόνια εγκαταλείψατε το μοναστήρι για να γίνετε ερημίτης στις Ελβετικές Άλπεις.Πώς βλέπετε το μέλλον σας.
-π.Γ.Είδα στη Ρωσία πολλά μέρη που θα μου άρεσε να ζήσω.Μου άρεσε πολύ στην Μονή Βαλαάμ.Οι μοναχοί εκεί με υποδέχθηκαν πολύ φιλικά.Πέρασα μια μέρα με τους ερημίτες.Είχα την αίσθηση ότι βρήκα αυτό που έψαχνα μια ολόκληρη ζωή.Τελικά όμως πήγα να μείνω μόνος μου στην σκήτη μου στην Ελβετία.
-NS-Εαν φύγετε από εκεί,ποιός θα φροντίζει τα πνευματικά σας παιδιά.Τι θα απογίνουν;
-Δεν έχω κάποιο ποιμνίο με την πραγματική έννοια της λέξης.Έρχονται στην σκήτη μου πολλοί επισκέπτες για να εξομολογηθούν και να συζητήσουν μαζί μου.Δεν έχω όμως κάποια ποιμαντική ευθύνη.Σπάνια φεύγω από τη σκήτη μου.....
...Δυό ορθόδοξοι επίσκοποι,τους οποίους γνώριζα πολυ καιρό και με τους οποίους συναντήθηκα στη Μόσχα μου είπαν:«'Ησουν πάντοτε ένας από εμας.Τώρα κοινωνάμε από το ίδιο ποτήριο»Ακριβώς αυτό επιζητούσα.Σε όλα τα βιβλία μου μετάφρασα κείμενα τα οποία χρονολογούνται από την πρώτη χιλιετηρίδα.δηλαδή πριν από το σχίσμα.Ο πάπας Βενέδικτος ο 16ος γνωρίζει την Ορθοδοξία και κάνει συχνές αναφορές σ΄αυτήν.Σε μια από τις ομιλίες του την δεκαετία του '70 (ο τωρινόςπάπας*) είπε ότι εαν ενώνονταν οι εκκλησίες,η Ρώμη δεν θα είχε το δικαίωμα να απαιτήσει πιο πολύ από ότι είχε την πρώτη χιλιετηρίδα.Θα ήταν αρκετό να κρατηθεί η ενότητα.Ένας Ορθόδοξος,εγώ ας πούμε,θα έπρεπε να του απαντήσει:«Πολύ ωραία ας επανέλθουμε στο τι ισχυε την πρώτη χιλιετηρίδα»Εγώ όμως δεν πιστεύω ότι αυτό είναι δυνατόν.Η καθολική εκκλησία έχει εξαπλωθεί σ'όλον τον κοσμο,αλλά δεν έχει καθόλου ομοιότητες στην Αμερική,στην Αφρική,στην Ευρώπη.Έχουν διαφορετικές τάσεις,μερικες φορές αντιφάτικες και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.Και εαν κάποιοι θα το δεχόνταν,κάποιοι θα το αρνιόνταν.
-NS-Λένε ότι οι ορθόδοξοι είναι πιο επιφυλακτικοί από τους καθολικούς και όχι αντίθετα
-Το 1861 όταν πήγα στην Ελλάδα οι καθηγητές μου στην Βόννη μου έλεγαν να μην πολυέρχομαι σε επαφή με τους ορθοδόξους:«Είναι σχισματικοί,να μην έχεις επαφές μαζί τους»...Η δεύτερη Βατικάνεια Σύνοδος άρχισε κάποιες αλλαγές.Έκανε ένα άνοιγμα προς τον κόσμο.Οι καθολικοί θέλουν να δείχνουν φιλικοί προς εμας...

*το άρθρο δημοσιεύτηκε στην πηγή το 2011

μετάφραση-www.proskynitis.blogspot.com
Πηγή -www.cidadededeus.wordpress.com

http://proskynitis.blogspot.gr/2011/02/gabriel-bunge.html

Άγιος Rupert (Robert) του Σάλτσμπουργκ, Απόστολος της Βαυαρίας και της Αυστρίας. († 710)

Άγιος Rupert (Robert)  του Σάλτσμπουργκ, Απόστολος της Βαυαρίας και της Αυστρίας. († 710)




Η 27η Μαρτίου είναι η ημέρα εορτής του αγίου Rupert, ενός αγίου και ευλογημένου ανθρώπου. Η ημέρα της μνήμης του τιμάται την ημέρα της κοίμησης του και φέρνει πνευματική χαρά σε όσους είναι πιστοί και ξαλαφρώνει τις καρδιές στη διάρκεια όλου του έτους. Όπως λένε οι Γραφές: "Η μνήμη των δικαίων θα είναι αιώνια". Εκείνος που περνάει στην χαρά των αγγέλων είναι άξιος να τον θυμούνται οι άνθρωποι. Όπως λένε οι Γραφές: "Ένας σοφός γιος είναι η δόξα του πατέρα," και πόσο υπέροχη είναι η δόξα του,  εκείνου που λύτρωσε τόσα πολλά βάρβαρα έθνη με την πίστη του στον Ιησού Χριστό  μέσα από το Ευαγγέλιο.  

Όταν ο Childebert ο βασιλιάς των Φράγκων βρισκόταν στο δεύτερο έτος της βασιλείας του, ο Επίσκοπος του Worms ήταν ο άγιος Ομολογητής  Rupert, ο οποίος είχε γεννηθεί μέσα στην Φραγκική αριστοκρατία, όμως ήταν περισσότερο αριστοκράτης στην πίστη και την ευλάβεια. Ήταν ευγενικός και αγνός, απλός και συνετός, αφοσιωμένος στην δοξολογία του Θεού, γεμάτος με το Άγιο Πνεύμα. Ήταν επίσης επιφυλακτικός στις αποφάσεις του και δίκαιος στις κρίσης του.  Κατείχε μεγάλη πνευματική διάκριση και οι καλές του πράξεις μετέτρεψαν το ποίμνιο του σε πραγματικές εικόνες του Χριστού, γιατί τους ενέπνεε όχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με το παράδειγμα των έργων του. Συχνά αγρυπνούσε, νήστευε και κοσμούσε τα έργα του με συμπόνια. Έδωσε όλα του τα πλούτη ώστε να μην πεινάσουν οι φτωχοί, πιστεύοντας πως ο ίδιος  είναι εκείνος που οφείλει να ντύσει τους γυμνούς και να βοηθήσει τους φτωχούς.        

Όταν η μεγάλη φήμη αυτού του σεβάσμιου άνδρα έφτασε μέχρι τις άκρες του κόσμου, ισχυροί άνδρες, όχι μόνο σε αυτή την επικράτεια αλλά και από άλλα έθνη, έσπευδαν για να ακούσουν τις άγιες διδαχές του. Κάποιοι με πολλές θλίψεις πήγαιναν για να λάβουν παρηγοριά μέσα από τα άγια λόγια του και άλλοι κληρικοί πήγαιναν για να διδαχτούν την καθαρότητα της πραγματικής Ορθοδοξίας από αυτόν.  Πολλοί ελευθερώνονταν από τις παγίδες του αρχαίου εχθρού μέσα από τις γεμάτες με αγάπη πνευματικές συμβουλές του και μπορούσαν να μπουν στο μονοπάτι της σωτηρίας. Όμως οι άπιστοι, οι οποίοι ήταν πολλοί στην περιοχή  Worms, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν την αγιότητα του, τον εξόρισαν από την πόλη με έναν πολύ ντροπιαστικό τρόπο. Τον έκαναν να υποφέρει φοβερά και τον χτύπησαν με ραβδιά. Εκείνο τον καιρό ο Theodo, ο Δούκας της Βαυαρίας, ακούγοντας για τα θαύματα που είχε κάνει αυτός ο άγιος άνθρωπος επιθύμησε να τον συναντήσει. Με βεβαιότητα έστειλε τους ποιο πιστούς του άνδρες να τον καλέσουν στην αυλή του για να τον ρωτήσει εάν  ήθελε να επισκεφτεί τις επικράτειες τις Βαβαρίας και αν μπορούσε να τον διδάξει για την ζωοποιό πίστη.   Ο ευλογημένος επίσκοπος, έχοντας λάβει μια τόσο ειλικρινή και εγκάρδια πρόσκληση κατάλαβε  πως είχε έρθει από τον Θεό και ευχαρίστησε τον Ελεήμονα, γιατί "αυτοί που κάθονταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου" λαχταρούσαν να γνωρίσουν τον δωρητή της ζωής, τον Ιησού Χριστό.

Έστειλε τους δικούς του ιερείς, σαν να ήταν ακτίνες πίστεως, για να επιστρέψουν με τους πρεσβευτές του Δούκα, και ο ίδιος μετά από λίγο καιρό έκανε το ταξίδι του προς την Βαυαρία. Όταν ο Δούκας άκουσε τα νέα πως ο ευλογημένος βρισκόταν στο δρόμο του χάρηκε πολύ και αυτός μαζί με μια μεγάλη συνοδεία έσπευσε να συναντήσει τον άγιο  Rupert και τελικά τον συνάντησε στην πόλη  Regensburg. Παρότι ήταν εξαντλημένος και πεινασμένος από το μακρινό του ταξίδι, ο άγιος Rupert, αμέσως άρχισε να αποκαλύπτει στον Δούκα τα μυστήρια του ουρανού και του δίδαξε την Ορθόδοξη πίστη. Έπεισε τον Δούκα να αρνηθεί την λατρεία των ειδώλων και τον βάπτισε στο όνομα της Αγίας και Αδιαίρετης Τριάδας. Οι αριστοκράτες και οι απλοί άνθρωποι βαπτίστηκαν και αυτοί μαζί με τον δούκα, δοξολογώντας τον Ιησού Χριστό τον Σωτήρα του κόσμου, ο οποίος τους έκρινε άξιους για να έρθουν προς το φως Του μέσα από το σκοτάδι με τη βοήθεια του ομολογητή Του, του ευλογημένου  Rupert. Με τα άγια λόγια του οι σκοτεινές καρδιές τους φωτίστηκαν και οι ψυχές των αβάφτιστων δίψασαν για την πηγή της ζωής.  

Όταν ο άγιος αποκάλυψε την Θεϊκή Αλήθεια βαπτίζοντας τον Δούκα και τους ανθρώπους του, ο Theodo κατάλαβε το μυστήριο του σωτήριου βαπτίσματος. Ικέτευσε τον άγιο Rupert να μεταφέρει το φως της Ορθοδοξίας στους άλλους και ο άγιος, εκπληρώνοντας την επιθυμία του, επιβιβάστηκε σε ένα καράβι και έπλευσε στον ποταμό Δούναβη. Μέσα από τις πόλεις, τα χωριά, τα οχυρά, διέδωσε το ευαγγέλιο του Χριστού με δυνατή φωνή. Μέχρι το τέλος του Noricum, μέχρι τα χαμηλότερα σημεία του Pannonia, μετέφερε το φως των διδαγμάτων του Χριστού το οποίο φωτίζει τους πάντες. Επιστρέφοντας από την στεριά, μπήκε στην περιοχή  Lauriacum, στα νερά της οποίας βάπτισε πολλούς, ελευθερώνοντας τους από την λατρεία των ειδώλων. Στο όνομα του Ιησού Χριστού θεράπευσε πολλούς οι οποίοι ταλαιπωρούνταν από διάφορες ασθένειες και πάθη. Αφού έφυγε από την Lauriacum είδε το πνευματικό σκοτάδι των φυλών σε αυτή την περιοχή. Ανέλαβε να καταστρέψει τα είδωλα και να κηρύξει παντού την αγιότητα του Κυρίου Ιησού Χριστού καθώς και την ενσάρκωση του. Τους βοήθησε να πιστέψουν πως είναι πραγματικά και Θεός και άνθρωπος, πραγματικά γεννημένος από τον Πατέρα πριν από όλους τους αιώνες. Τους δίδαξε πως ο Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού και η σύλληψη του έγινε εκ του Αγίου Πνεύματος και γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους.              

Αφού δέχτηκε την επισκοπική θέση πράγμα για το οποίο τον παρακίνησε  ο Δούκας και οι άνθρωποι του, πήγε στα γαλήνια νερά της Λίμνης  Wallersee, όπου μια εκκλησία είχε χτιστεί στην μνήμη του Αποστόλου Πέτρου. Μετακινήθηκε από εκεί στον Ποταμό  Juvavian (Salzach), στην περιοχή όπου βρίσκεται η πόλη Juvavia, η οποία είχε οικοδομηθεί σε αρχαίους ταραχώδεις καιρούς. Έναν καιρό είχε μεγάλη σημασία ανάμεσα στις Βαυαρικές πόλης, τον καιρό που έφτασε ο άγιος  Rupert είχε καλυφθεί με δέντρα και αγριόχορτα και μόνο μερικοί άνθρωποι ζούσαν ανάμεσα στα ερείπια. Ο δούλος του Θεού θεώρησε πως αυτός ήταν ένας κατάλληλος τόπος για τον καθεδρικό ναό της επισκοπής, γιατί όντας τοποθετημένος ψηλά στα βουνά, βρισκόταν μακριά από την φασαρία και τους περισπασμούς του κόσμου.  Πήγε μπροστά στον δούκα, και του μίλησε με μεγάλο ενθουσιασμό σχετικά με το σχέδιο του να χτίσει έναν καθεδρικό εκεί στην τιμή του ευλογημένου Πέτρου, του κορυφαίου Αποστόλου. Του δωρήθηκαν τα τεράστια ποσά που χρειαζόταν για να χτίσει την υπέροχη εκκλησία χάρη στην γενναιοδωρία του Theodo. Όταν η εκκλησία τελείωσε χειροτόνησε ιερείς και τους διέταξε να τελούν τις καθημερινές λειτουργίες με την σειρά που έπρεπε. Ο άγιος του Θεού επιθύμησε έπειτα να επεκτείνει την δικαιοδοσία του στην επικράτεια του καθεδρικού, έτσι επισκέφτηκε τον Δούκα για να του ζητήσει να του δοθεί μια ακόμη δωρεά  και με τα χρήματα που του δωρήθηκαν αγόρασε την κατοικία που είναι γνωστή σαν  Piding για χιλιάδες σόλιδους, μια μεγάλη ποσότητα χρημάτων για εκείνο τον καιρό. Έτσι, με το θέλημα του Θεού και τη βοήθεια των βασιλιάδων, των ευγενών και των πιστών το κέντρο της πνευματικής ζωής για το βασίλειο άρχισε να μεγαλώνει.      

Εδώ έχουμε μια καταγραφή για ένα θαυμαστό γεγονός στην ζωή του αγίου Rupert. Κάποιοι πολύ έμπιστοι άνδρες πήγαν στον ευλογημένο ιεράρχη και τον πληροφόρησαν για ένα εκπληκτικό φαινόμενο το οποίο συνέβη όταν μπήκαν μέσα σε μια ερημιά χωρίς όνομα που τώρα ονομάζεται Bongotobum (Pongau). Τρεις ή τέσσερις φορές είδαν ουράνια φώτα να λάμπουν σαν αστραφτερές φωτιές στον ουρανό και αισθάνθηκαν επίσης ένα υπέροχο άρωμα στον ίδιο τόπο. Ο ευλαβής επίσκοπος έστειλε τον ιερέα  Domingus στο Bongotobum λόγο των πληροφοριών που έλαβε σχετικά με τα φώτα. Ήταν η επιθυμία του ο ιερέας να διαπιστώσει την αυθεντικότητα αυτών των θαυμάτων με το να υψώσει σε αυτή την περιοχή έναν ξύλινο σταυρό τον οποίο είχε φτιάξει ο άγιος με τα ίδια του τα χέρια και τον είχε ευλογήσει. Όταν ο Domingus έφτασε, ξεκίνησε αμέσως την Πρώτη Ώρα μαζί με τους μοναχούς οι οποίοι είχανε πάει μαζί του. Είδαν ένα λαμπερό ουράνιο φως το οποίο κατέβαινε από τον ουρανό και φώτιζε όλη την περιοχή μαζί με τη λάμψη του ήλιου. Ο Domingus είδε αυτό το όραμα τρεις νύχτες σε σειρά και αισθάνθηκε το υπέροχο άρωμα επίσης. Ύψωσε τον ευλογημένο σταυρό σε αυτόν τον τόπο και ο σταυρός με θαυματουργικό τρόπο μεταφέρθηκε σε ένα σημείο πάνω από τον τόπο κατοικίας του αγίου Rupert, επιβεβαιώνοντας την αλήθεια όσων του είχαν αναφερθεί.  Ο άγιος Rupert μίλησε για αυτό το θαύμα στον Theodo  και έπειτα ο ίδιος πήγε στην ερημιά σε εκείνο το σημείο και βλέποντας πως ήταν κατάλληλο για κατοίκηση, άρχισε να κόβει τις γέρικες βελανιδιές και έφερε οικοδομικά υλικά ώστε να χτίσει μια εκκλησία μαζί με κατοικίες για μια μοναστική κοινότητα.

 Σχεδόν την ίδια στιγμή, ο Theodo αρρώστησε και αισθάνθηκε το τέλος της ζωής του να πλησιάζει. Κάλεσε στο κρεβάτι του τον γιο του Theodobert, κάνοντας τον  Δούκα του  Noricum, συμβουλεύοντας τον να είναι υπάκουος στον άγιο Rupert  και να τον βοηθάει στην ευλογημένη δουλειά του και να εγκαταστήσει και να υποστηρίξει την εκκλησία της Juvavian  με αγάπη, τιμή και αξιοπρέπεια. Τον συμβούλεψε επίσης να την προστατεύει. Όταν συμβούλεψε τον γιο του και του έδωσε την τελευταία του διαθήκη, κοιμήθηκε εν Κυρίω. Μετά την ανάπαυση του ευλαβούς πατέρα του, ο Δούκας  Theodobert μαζί με τους αυλικούς του παρέμειναν ακόλουθοι του αγίου  Rupert χάρη στη μεγάλη του αγιοσύνη.  Έχοντας ταξιδέψει για να δει τον άγιο στο ερημητήριο του, ο δούκας τον τίμησε με ευλαβή συμπάθεια και πήγε να προσευχηθεί μέσα στην εκκλησία την οποία ο άγιος είχε χτίσει εκεί    Ο δούκας δώρισε τρία κομμάτια γης στην τιμή του αγίου Maximilian και έδωσε ιδιοκτησία σε όλες τις πλευρές του δάσους, καθώς και μια εγκατάσταση στις Άλπεις.  Έδωσε δώρα για να υποστηρίξει το μοναστήρι και τους ιερομόναχους τους οποίους ο ευλογημένος Rupert είχε χειροτονήσει για την υπηρεσία του Θεού.

Όταν αυτό ολοκληρώθηκε, ο άνθρωπος του Θεού είδε πως ο ποιο αριστοκράτης άνδρας στην Βαυαρία είχε αφιερώσει τον εαυτό του στην υπηρεσία του Χριστού και είχε αφήσει τις επίγειες ανησυχίες στον ποιο ασήμαντο άνθρωπο του βασιλείου του.  Ο άγιος Rupert  συνόδευσε τον δούκα πίσω στην πατρίδα του και έπειτα επέστρεψε με δώδεκα από τα ποιο στενά πνευματικά του παιδιά (ανάμεσα στα οποία ήταν ο  Kuniald και ο άγιος  Gisilarius, και οι δύο ιερείς και οι δύο άγιοι άνδρες). Η ανιψιά του, αγία  Ermentrude, μια παρθένα αφιερωμένη στον Χριστό τους συνόδευσε και αυτή στην πόλη της Juvavia. Εκεί στο κυρίως οχυρό της πόλης έχτισε ένα μοναστήρι στην τιμή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού του Σωτήρα και στην Παναγία Μητέρα του, την αειπάρθενο Μαρία. Τοποθέτησε σαν ηγουμένη σε αυτό το μοναστήρι την αγία Ermentrude, ώστε να μπορεί να υπηρετεί τον Βασιλιά του Ουρανού.  Με την γενναιόδωρη υποστήριξη του Δούκα  Theodobert, ο οποίος έδωσε πολλά δώρα στις μοναχές, εγκατέστησε ένα μοναστήρι το οποίο είχε πληρότητα τόσο στις πνευματικές του όσο και στις φυσικές του ανάγκες.

 Όταν έγιναν όλα αυτά, ο ευλογημένος άνδρας άρχισε να ανυπομονεί για την ολοκλήρωση των ιεραποστολικών του έργων τα οποία είχε αρχίσει με την βοήθεια του Χριστού. Συνοδευόμενος από κληρικούς και μοναχούς, αποφάσισε να επισκεφτεί τους ακολούθους του στο βασίλειο Norican.  Έχοντας αφήσει την πόλη της Juvavia επισκέφτηκε ανθρώπους στους οποίους το φως της πίστης δεν είχε φανερωθεί ακόμη και φανέρωσε το σιτάρι της πίστης ανάμεσα στα ζιζάνια.  Η εξαπάτηση του διαβόλου έφυγε από τις καρδιές αυτών των βαρβαρικών φυλών, και ο  Rupert φανέρωσε στην θέση της πίστη, αγάπη, έλεος και ταπεινοφροσύνη, γιατί δια μέσο του Ιησού Χριστού,ο οποίος είναι ο δωρητής και η πηγή όλων των αγαθών, είναι δυνατόν να κατοικίσουν αυτά στις ανθρώπινες καρδιές. Ταξίδεψε σε όλες τις γωνιές της Βαυαρίας και έφερε στην αληθινή πίστη τους ανθρώπους. Ενδυνάμωσε αυτούς που παρέμεναν σταθεροί στην πίστη.   Έχοντας στείλει πολλούς ιερείς και ανθρώπους του Θεού οι οποίοι διέδωσαν τα Θεία Μυστήρια στους ανθρώπους, άρχισε να ανυπομονεί για την επιστροφή του στην  Juvavia.  Επειδή είχε το χάρισμα από τον Θεό να γνωρίζει το μέλλον, γνώριζε πως η ημέρα της κοίμησης του ήταν κοντά. Το αποκάλυψε αυτό στους υποτακτικούς του και αυτοί λυπήθηκαν πολύ. Για αυτό το λόγο, υπήρχε μεγάλη θλίψη και θρήνος όταν έφυγε από το νεοφώτιστο Χριστιανικό ποίμνιο του.

 Γεμάτος με σιγουριά και πίστη στον Χριστό, ο άγιος Rupert επαίνεσε την πόλη, τους ανθρώπους της Norican και όλους όσους είχαν αποδεχτεί την αγία Ορθοδοξία. Διάλεξε τον  Vitale έναν άγιο άνδρα τον οποίο τον είχε αποδεχτεί και ο λαός, σαν τον διάδοχο του. Όταν οι σαράντα ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής πέρασαν, ο Επίσκοπος Rupert αρρώστησε βαριά και εξαντλήθηκε από έναν υψηλό πυρετό. Όταν η ποιο αγία ημέρα της Ανάστασης του Σωτήρα μας Ιησού ξημέρωσε, εόρτασε την Λειτουργία και ετοιμάστηκε για το τελευταίο του ταξίδι με το πολύτιμο Σώμα και το Αίμα του Χριστού.  Παρηγόρησε τους ιερείς, τους μοναχούς και το ποίμνιο με μία όμορφη τελετή γεμάτη με πολύ αγάπη. Έπειτα, περιτριγυρισμένος από τα πνευματικά του παιδιά που θρηνούσαν άφησε την τελευταία του αναπνοή και η αγνή ψυχή του πήγε στον Θεό.  Μια συνοδεία από αγγέλους στάλθηκε από τον Χριστό και  άγιοι από τους ουρανούς οι οποίοι μετέφεραν την αγία ψυχή του με μελωδικές φωνές στην αιώνια χαρά. Έτσι ο πιστός υπηρέτης του Θεού αναπαύθηκε ειρηνικά. Όπως είναι γραμμένο: «Τίμιος εναντίον Κυρίου ό θάνατος των οσίων αυτού.»  Σύντομα μετά την κοίμηση του πολλά θαύματα αποδόθηκαν σε αυτόν, γιατί ο Θεός έδειξε  ευγνωμοσύνη μέσα από τα λείψανα του αγίου Του και φανέρωσε το έλεος Του.  Μέσα από τις προσευχές του φίλου του Θεού, του αγίου Rupert, οι πιστοί παρηγορήθηκαν και η εκκλησία κοσμήθηκε από αναρίθμητα θαύματα. Πράγματι ο ευλογημένος Θεός, ζει και βασιλεύει. Σε Αυτόν όλη η Δόξα σε όλους τους αιώνες. Αμήν.        

Αγγλικό κείμενο
http://oodegr.co/english/biographies/arxaioi/Rupert_Salzburg.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow