Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία;

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς



Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία; Τη νύχτα προσδοκούμε την ημέρα και την ημέρα προσδοκούμε τη νύχτα· και πάλι την ημέρα και πάλι τη νύχτα. Αλλά η προσδοκία αυτή δεν είναι η τελευταία. Ποιά είναι η τελευταία μας προσδοκία, αδελφοί; Σε καιρούς χαράς τρέμουμε περιμένοντας λύπες και σε καιρούς λύπης προσδοκούμε με ελπίδα τη χαρά· και ξανά λύπη και ξανά χαρά. Αλλά καμιά απ’ αυτές τις προσδοκίες δεν είναι η τελευταία μας.

Αδελφοί, η τελευταία μας προσδοκία είναι η προσδοκία της Κρίσεως του Θεού. Όταν έλθει η Κρίση του Θεού – η Φοβερά Ημέρα Κυρίου, που έρχεται καιομένη ως κλίβανος (Μαλαχίας 4,1) – όλοι τότε θα λάβουμε αυτό που μας αξίζει: για κάποιους θα είναι η ημέρα η ανέσπερος, που δεν τη διαδέχεται νύχτα, ενώ για άλλους θα είναι νύχτα που δεν τη διαδέχεται ημέρα· χαρά που δεν μεταβάλλεται σε λύπη, για κάποιους· για άλλους λύπη που δεν μεταβάλλεται σε χαρά. Αδελφοί, αυτή είναι η τελευταία προσδοκία για την ανθρωπότητα – είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, είτε το σκεπτόμαστε είτε όχι.

Όμως, εσείς οι πιστοί πρέπει να το γνωρίζετε αυτό και πρέπει να το σκέπτεστε. Ας είναι αυτή η γνώση το ζενίθ όλων των γνώσεών σας και ας είναι αυτή η σκέψη οδηγός για όλες τις άλλες σκέψεις σας. Στη γνώση και την περισυλλογή όλων αυτών, προσθέστε ακόμη κάτι πολύ σημαντικό: τη σπουδή σας, ώστε άσπιλοι και αμώμητοι αυτώ ευρεθήναι εν ειρήνη.

Σπουδάσατε φιλοπόνως και με ζήλο, να έχετε καθαρό νου και καρδιά, να είσαστε αμώμητοι, για να μην σας τύπτει η συνείδησή σας και να ειρηνεύετε με τον Θεό. Μόνον τότε η τελευταία προσδοκία δεν θα σας τρομάξει με την απροσδόκητη έλευσή της· ούτε θα σας εκσφενδονίσει αίφνης μέσα στη ζοφώδη νύχτα χωρίς ημέρα, ή στη λύπη χωρίς χαρά.

Όπως και καθετί άλλο στη ζωή του Κυρίου Ιησού Χριστού ήταν απροσδόκητο για τον άνθρωπο, έτσι απροσδόκητη επίσης θα είναι και η Δεύτερη Έλευσή Του – εν δόξη και δυνάμει πολλή. Απροσδόκητη ήταν η κατά σάρκα Γέννησή Του από την Παρθένο Παναγία· απροσδόκητη ήταν η πτωχεία Του· απροσδόκητη ήταν η θαυματουργία Του και η κάθε λέξη Του, η άκρα ταπείνωσή Του και ο εκούσιος θάνατός Του. Απροσδόκητη θα είναι επίσης η Δευτέρα Παρουσία Του – ένας συγκλονισμός που θα προκαλεί μεγαλύτερο δέος από κάθε άλλον!

Ω Κύριε, Δικαιοκρίτα, πώς θα σε συναντήσουμε εμείς, οι οποίοι δεν είμαστε περιβεβλημένοι με την αγνότητα, το ένδυμα το άσπιλο και αμώμητο ή με την ειρήνη; Βοήθησέ μας, Κύριε -ώστε να προετοιμαστούμε όσο καλύτερα γίνεται για τη φοβερή συνάντηση με Εσένα.
Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Ιούλιος, εκδ. Άθως, σ. 310-312)

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/08/blog-post_553.html

Σχετικά με το πώς βίωνε ο άγιος Cuthbert την Θεία Λειτουργία όταν ιερουργούσε.

Σχετικά με το πώς βίωνε ο άγιος Cuthbert την Θεία Λειτουργία όταν ιερουργούσε.

Από τον βίο του αγίου Cuthbert τον οποίο έγραψε ο άγιος Bede.



 


Είχε τόση αφοσίωση και ζήλο (ο άγιος Cuthbert του Lindisfarne) στον πόθο του για τα ουράνια πράγματα, ώστε, όταν ιερουργούσε μέσα στην  ιεροπρέπεια της Θείας Λειτουργίας, δεν μπορούσε ποτέ να τελειώσει χωρίς να χύσει πολλά δάκρυα. Όμως όταν τελούσε με δέος τα Μυστήρια των Παθών του Κυρίου μας, έβλεπε μέσα του όλα όσα συνέβαιναν την ώρα που ιερουργούσε. Με συντετριμμένη καρδιά θυσίαζε τον εαυτό του στον Κύριο. Όταν προέτρεπε τον λαό που εκκλησιαζόταν να υψώσει την καρδιά του (Άνω σχώμεν τας καρδίας) και να ευχαριστήσει τον Κύριο, η καρδιά του υψωνόταν περισσότερο από τη φωνή του και ήταν το πνεύμα το οποίο φώναζε μέσα του περισσότερο παρά οι νότες του ψαλμού.

Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/?s=Bede

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ο άγιος Columba και η αμαρτία του ιερέα.

Ο άγιος Columba και η αμαρτία του ιερέα.



Μία άλλη φορά, όταν ο άγιος βρισκόταν στην Ιρλανδία (σε μία περιοχή που αναφέρεται σε προηγούμενο κεφάλαιο του βίου), βρέθηκε την ημέρα του Κυρίου σε ένα γειτονικό μικρό μοναστήρι, το οποίο στην Κελτική γλώσσα ονομαζόταν  Trioit  (Trevet, στο Meath). Την ίδια ημέρα ένας ιερέας τελούσε τη Θεία Ευχαριστία, ο οποίος είχε επιλεχτεί από την αδελφότητα η οποία ζούσε εκεί για να τελέσει την Θεία Λειτουργία, λόγω του ότι πίστευαν πως ήταν πολύ ευλαβείς. Ο άγιος, αφού τον άκουσε, άνοιξε ξαφνικά το στόμα του και πρόφερε αυτή τη φοβερή φράση: «Τα καθαρά και τα ακάθαρτα είναι τώρα το ίδιο αναμιγμένα μαζί. Τα καθαρά μυστήρια της αναίμακτης θυσίας προσφέρονται από έναν ακάθαρτο άνθρωπο, ο οποίος ακριβώς αυτή τη στιγμή κρύβει μέσα στην συνείδηση του ένα φοβερό έγκλημα.» Όσοι στέκονταν δίπλα, ακούγοντας αυτά τα λόγια, κυριεύτηκαν από φόβο. Όμως εκείνος για τον οποίο ειπώθηκαν αυτά αναγκάστηκε να ομολογήσει την αμαρτία του μπροστά σε όλους. Και οι στρατιώτες του Χριστού (οι μοναχοί), οι οποίοι στέκονταν γύρω από τον άγιο μέσα στην εκκλησία, και τον είχαν ακούσει να φανερώνει τα μυστικά της καρδιάς, ενθουσιάστηκαν πολύ και δόξασαν την ουράνια γνώση που φάνηκε μέσα του.            


Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/?s=Bede

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Παλιοί Λατινικοί ύμνοι της Δυτικής εκκλησίας.

Λατινικοί ύμνοι της Δυτικής Εκκλησίας πριν από το μεγάλο σχίσμα:

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος «Παίγνιον ἀνόμου γυναικός»(Φώτης Κόντογλου)

Σήμερα ποὺ γράφω, 29 Αὐγούστου, εἶναι ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.
Χθὲς τὸ βράδυ ψάλαμε τὸν Ἑσπερινὸ κατανυκτικὰ σ᾿ ἕνα παρεκκλήσι, κ᾿ ἤτανε μοναχὰ λίγες γυναῖκες καὶ δύο-τρεῖς ἄνδρες. Σήμερα τὸ πρωὶ ψάλαμε τὴ λειτουργία του πάλι μὲ λίγους προσκυνητές. Τὰ μαγαζιὰ ἤτανε ἀνοιχτά, ὅλοι δουλεύανε σὰν νὰ μὴν ἤτανε ἡ γιορτὴ τοῦ πιὸ μεγάλου ἁγίου της θρησκείας μας. Ἀληθινὰ λέγει τὸ τροπάρι τοῦ «Μνήμη δικαίου μετ᾿ ἐγκωμίων, σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου, Πρόδρομε».
 Μὲ ἐγκώμια καὶ μὲ εὐλάβεια γιορτάζανε ἄλλη φορὰ οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ τὸν Πρόδρομο, ἀλλὰ τώρα τοῦ φτάνει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου. Αὐτὴ ἡ μαρτυρία θ᾿ ἀπομείνῃ στὸν αἰώνα, εἴτε τὸν γιορτάζουνε εἴτε δὲν τὸν γιορτάζουνε οἱ ἄνθρωποι, εἴτε τὸν θυμοῦνται εἴτε τὸν ξεχάσουνε. Κ᾿ ἡ μαρτυρία εἶναι τούτη: πὼς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶναι «ὁ ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων» δηλ. «ὁ πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ ὅσους γεννηθήκανε ἀπὸ γυναίκα» κατὰ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἡ Ἐκκλησία μας ὥρισε νὰ μπαίνῃ τὸ εἰκόνισμά του πλάγι στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὸ εἰκονοστάσιο τῆς κάθε ὀρθόδοξης ἐκκλησιᾶς.

Ὁ ἱερὸς Λουκᾶς ἀρχίζει τὸ Εὐαγγέλιό του μὲ τὴν ἱστορία τοῦ Προδρόμου καὶ λέγει «Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἡρώδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας Ἀβιά»: «Στὶς μέρες τοῦ Ἡρώδη τοῦ βασιλιᾶ τῆς Ἰουδαίας ἤτανε ἕνας ἱερέας Ζαχαρίας ἀπὸ τὴν ἐφημερία τοῦ Ἀβιά, κ᾿ ἡ γυναίκα του ἤτανε ἀπὸ τὶς θυγατέρες τοῦ Ἀαρὼν καὶ τὴ λέγανε Ἐλισσάβετ· κ᾿ ἤτανε δίκαιοι κ᾿ οἱ δύο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, γιατὶ πορευόντανε μὲ ὅλες τὶς ἐντολὲς καὶ μὲ τὰ δικαιώματα τοῦ Κυρίου, ἀψεγάδιαστοι. Καὶ δὲν εἴχανε παιδί, γιατὶ ἡ Ἐλισσάβετ ἤτανε στείρα, κ᾿ ἤτανε κ᾿ οἱ δύο περασμένοι στὴν ἡλικία. Καὶ κεῖ ποὺ λειτουργοῦσε τὴ μέρα ποὺ ἤτανε ἡ σειρά του νὰ λειτουργήσῃ ὁ Ζαχαρίας, καὶ μπῆκε στὸ ἱερὸ νὰ θυμιάσῃ, κι᾿ ὁ κόσμος προσευχότανε ἔξω κατὰ τὴν ὥρα ποὺ θυμίαζε. Καὶ φανερώθηκε στὸν Ζαχαρία ἕνας ἄγγελος Κυρίου καὶ στεκότανε δεξιὰ ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο. Καὶ ταράχθηκε ὁ Ζαχαρίας σὰν τὸν εἶδε, κ᾿ ἔπεσε φόβος ἀπάνω του.

Καὶ τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος: Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία· γιατὶ ἀκούσθηκε ἡ δέησή σου, κ᾿ ἡ γυναίκα σου θὰ γεννήσῃ γυιὸ καὶ θὰ βγάλῃς τ᾿ ὄνομά του Ἰωάννη· καὶ θἆναι γιὰ σένα χαρὰ κι᾿ ἀγαλλίαση, καὶ πολλοὶ θὰ χαροῦνε γιὰ τὴ γέννησή του· γιατὶ θἆναι μέγας ἐνώπιόν του Κυρίου, καὶ νὰ μὴν πιῇ κρασὶ κι᾿ ἄλλα πιοτά, καὶ θὰ εἶναι γεμάτος ἀπὸ ἅγιο Πνεῦμα ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του, καὶ θὰ γυρίσῃ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς γυιοὺς τοῦ Ἰσραὴλ στὴν πίστη τοῦ Θεοῦ τους. Κι᾿ αὐτὸς θὰ ἔλθῃ μπροστὰ ἀπ᾿ αὐτὸν μὲ τὸ πνεῦμα καὶ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἠλία, γιὰ νὰ γυρίσῃ τὶς καρδιὲς τῶν πατέρων στὰ παιδιά τους κι᾿ ἀνθρώπους ἀνυπάκουους στὴ φρονιμάδα, καὶ γιὰ νὰ ἑτοιμάσῃ γιὰ τὸν Κύριο λαὸ διαλεγμένον. Κ᾿ εἶπε ὁ Ζαχαρίας στὸν ἄγγελο: Ἀπὸ τί θὰ καταλάβω πῶς θὰ γίνουνε αὐτὰ ποῦ λές; γιατὶ ἐγὼ εἶμαι γέρος κ᾿ ἡ γυναίκα μου περασμένη. Καὶ τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄγγελος καὶ τοῦ εἶπε: Ἐγὼ εἶμαι ὁ Γαβριὴλ ποὺ παραστέκουμαι μπροστὰ στὸ Θεό, καὶ στάλθηκα νὰ σοῦ μιλήσω καὶ νὰ σοῦ φέρω τὴν καλὴ εἴδηση. Καὶ νά, θὰ πιασθῇ ἡ λαλιά σου καὶ δὲν θὰ μπορεῖς νὰ μιλήσῃς, ὡς τὴ μέρα ποὺ θὰ γίνουν ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ δὲν πίστεψες στὰ λόγιά μου ποὺ θὰ γίνουνε στὸν καιρό τους. Κι᾿ ὁ λαὸς περίμενε νἄβγῃ ἀπὸ τὸ ἱερό. Καὶ σὰν ἐβγῆκε, δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσῃ, καὶ καταλάβανε πὼς εἶδε κάποια ὀπτασία μέσα στὸ ἱερό. Κ᾿ ἐκεῖνος τοὺς ἔγνεφε κ᾿ ἤτανε κουφός».
Κι᾿ ἀληθινὰ γενήκανε ὅλα ὅπως τὰ εἶχε πεῖ ὁ ἄγγελος στὸν Ζαχαρία, κ᾿ ἐνοίωσε πὼς ἀπόμεινε βαρεμένη ἡ Ἐλισσάβετ, κ᾿ ἔκρυβε τὸν ἑαυτό της πέντε μῆνες. Καὶ σὰν ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ γεννήσῃ, γέννησε ἀρσενικό. Καὶ σὰν τ᾿ ἀκούσανε οἱ γειτόνοι κ᾿ οἱ συγγενεῖς της, πήγανε καὶ τὴ συγχαρήκανε. Κ᾿ ὕστερα ἀπὸ ὀχτὼ μέρες, πήγανε οἱ συγγενεῖς γιὰ νὰ κάνουνε τὴν περιτομὴ τοῦ παιδιοῦ καὶ τὸ φωνάξανε μὲ τὄνομα τοῦ πατέρα του Ζαχαρία. Κ᾿ ἡ μητέρα τοῦ εἶπε: Ὄχι, θὰ τὸ βγάλουμε Ἰωάννη. Κ᾿ οἱ ἄλλοι τῆς εἴπανε πὼς κανένας στὸ σόγι σας δὲν ἔχει αὐτὸ τὄνομα. Ρωτούσανε καὶ τὸν πατέρα του μὲ νοήματα τί θέλει νὰ τὸ βγάλουνε τὸ παιδί. Καὶ κεῖνος ζήτησε πινακίδι κ᾿ ἔγραψε: Ἰωάννης εἶναι τὄνομά του. Κι᾿ ὅλοι θαυμάσανε. Τότες ἄνοιξε μονομιᾶς τὸ στόμα του κ᾿ ἡ γλώσσα του σάλεψε καὶ μιλοῦσε καὶ φχαριστοῦσε τὸ Θεό. Κι᾿ ὅσοι βρεθήκανε στὸ σπίτι φοβηθήκανε καὶ διαλαληθήκανε ὅσα γινήκανε σ᾿ ὅλα τὰ βουνὰ τῆς Ἰουδαίας. Κι᾿ ὁ Ζαχαρίας φωτίσθηκε ἀπὸ τὸ ἅγιον Πνεῦμα καὶ προφήτεψε κ᾿εἶπε: «Βλογημένος νἆναι ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, γιατὶ θυμήθηκε κ᾿ ἔστειλε λύτρωση στὸ λαό του, καὶ σήκωσε ἀπάνω κ᾿ ἔσωσε τὸ σπίτι τοῦ Δαυῒδ τοῦ παιδιοῦ του, καὶ δὲν ξέχασε τὸν ὅρκο ποὺ ἔδωσε στὸν Ἀβραὰμ τὸν πατέρα μας. Κ᾿ ἐσύ, παιδί μου, θὰ γίνῃς προφήτης τοῦ Ὑψίστου, καὶ θὰ περπατήξῃς μπροστὰ ἀπὸ τὸν Κύριο γιὰ νὰ ἑτοιμάσῃς τὸ δρόμο του καὶ νὰ δώσῃς στὸ λαό του γνώση καὶ σωτηρία, ἐπειδὴ τὸν σπλαχνίσθηκε ὁ Θεός μας καὶ συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες του, κ᾿ ἦρθε ἀπάνω μας ἀνατολὴ ἀπὸ ψηλά, γιὰ νὰ φωτίσῃ ἐκείνους ποὺ κάθουνται στὸ σκοτάδι καὶ στὸν ἴσκιο τοῦ θανάτου, καὶ νὰ ὁδηγήσῃ τὰ πόδια μας σὲ δρόμο εἰρήνης». Καὶ τὸ παιδὶ μεγάλωνε καὶ δυνάμωνε τὸ πνεῦμα του, καὶ ζοῦσε στὶς ἐρημιές, ὡς τὴ μέρα ποὺ φανερώθηκε καὶ κήρυχνε στοὺς Ἰσραηλίτες (Λουκ. α´ 5-80).

Στὰ δεκαπέντε χρόνια ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ βασίλεψε στὴ Ρώμη ὁ Τιβέριος, τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε ἡγεμόνας τῆς Ἰουδαίας ὁ Πόντιος Πιλάτος κ᾿ ἤτανε τετράρχης τῆς Γαλιλαίας ὁ Ἡρώδης, γίνηκε λόγος τοῦ Θεοῦ στὸν Ἰωάννη τὸ γυιό του Ζαχαρία, ποὺ ζοῦσε στὴν ἔρημο, καὶ πῆγε στὰ περίχωρα τοῦ Ἰορδάνη κηρύχνοντας νὰ μετανοοῦνε καὶ νὰ βαφτίζουνται γιὰ νὰ συγχωρηθοῦνε οἱ ἁμαρτίες τους. Κ᾿ ἔλεγε σὲ κείνους ποὺ πηγαίνανε νὰ βαφτισθοῦνε: «Γεννήματα τῆς ὀχιᾶς, ποιὸς σᾶς ἔδειξε νὰ φύγετε ἀπὸ τὴν ὀργὴ ποῦ ἔρχεται καταπάνω σας; Κάνετε λοιπὸν καρποὺς ἄξιους τῆς μετάνοιας, καὶ μὴν πιάνετε καὶ λέτε: ἐμεῖς ἔχουμε πατέρα τὸν Ἀβραάμ. Γιατὶ σᾶς λέγω πὼς ὁ Θεὸς μπορεῖ ἀπὸ τοῦτα τὰ λιθάρια νὰ ἀναστήσῃ παιδιὰ τοῦ Ἀβραάμ. Καὶ τὸ τσεκούρι εἶναι κιόλας κοντὰ στὴ ρίζα τῶν δέντρων· κάθε δέντρο ποὺ δὲν κάνει καρπὸ καλὸ κόβεται καὶ ρίχνεται στὴ φωτιά».
Μία μέρα καθότανε ὁ Ἰωάννης μὲ τοὺς μαθητάδες του Ἀνδρέα κ᾿ Ἰωάννη, κ᾿ εἴδανε τὸν Χριστὸ ἀπὸ μακριά. Τότε γύρισε ὁ Πρόδρομος καὶ τοὺς λέγει: «Νὰ τὸ ἀρνὶ τοῦ Θεοῦ ποὺ σηκώνει ἀπάνω του τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου». Κ᾿ οἱ δύο μαθητές του ἀκολουθήσανε τὸν Χριστό.
Μετὰ καιρὸ ἔστειλε ὁ Πρόδρομος δύο μαθητές του νὰ ρωτήσουνε τὸν Χριστό: «Ἐσὺ εἶσαι αὐτὸς ποὺ θἄρθῃ, ἢ ἄλλον περιμένουμε;» Καὶ τὄκανε αὐτὸ γιὰ νὰ φανῇ πὼς ὁ Χριστὸς ἤτανε ὁ Μεσσίας. Τὴν ὥρα ποὺ πήγανε, ὁ Χριστὸς εἶχε γιατρέψει πολλοὺς ἀρρώστους. Καὶ σὰν τὸν ρωτήσανε ἂν εἶναι αὐτὸς ὁ Μεσσίας ἢ περιμένουνε ἄλλον, τοὺς ἀποκρίθηκε: «Πηγαίνετε καὶ πέστε στὸν Ἰωάννη ὅσα εἴδατε κι᾿ ὅσα ἀκούσατε· τυφλοὶ βλέπουνε, κουτσοὶ περπατοῦνε, λεπροὶ καθαρίζονται, κουφοὶ ἀκοῦνε, νεκροὶ ἀναστήνουνται, φτωχοὶ παίρνουνε ἐλπίδα. Κ᾿ εἶναι καλότυχος ὅποιος δὲν θὰ σκανδαλισθῇ γιὰ μένα καὶ θὰ μὲ πιστέψῃ».
Σὰν φύγανε οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰωάννη, ὁ Χριστὸς γύρισε κ᾿ εἶπε στοὺς Ἰουδαίους γιὰ τὸν Ἰωάννη: «Τί βγήκατε νὰ δῆτε στὴν ἔρημο; Κανένα καλάμι ποὺ νὰ τὸ σαλεύῃ ὁ ἄνεμος; Τί βγήκατε νὰ δῆτε; Κανέναν ἄνθρωπο ντυμένον μὲ μαλακὰ ροῦχα; Νά, ὅσοι εἶναι ντυμένοι μ᾿ ἀκριβὰ καὶ μαλακὰ ροῦχα κάθουνται στὰ παλάτια. Τί βγήκατε λοιπὸν νὰ δῆτε; Κανέναν προφήτη; Ναί, σᾶς λέγω, καὶ περισσότερο ἀπὸ προφήτη. Γι᾿ αὐτὸν εἶναι γραμμένο: «Νά, ἐγὼ στέλνω τὸν ἄγγελό μου πρὶν ἀπὸ τὸ πρόσωπό σου ποὺ θὰ ἑτοιμάσῃ τὸ δρόμο σου μπροστά σου». Λοιπὸν σᾶς λέγω, κανένας προφήτης ἀπ᾿ ὅσους γεννήσανε γυναῖκες δὲν εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸν βαπτιστὴ» (Λουκ. γ´ 1-9 καὶ ζ´ 18-28).

Ἕναν τέτοιον ἅγιο δὲν ἔχουμε καιρὸ νὰ γιορτάσουμε. Ἔχουμε ὅμως καιρὸ νὰ γιορτάζουμε καὶ νὰ κάνουμε φαγοπότια ὅπως ἔκανε ὁ Ἡρώδης, σὲ καιρὸ ποὺ πεινᾶνε χιλιάδες ἀδέλφια μας. Ἀπάνω σ᾿ ἕνα τέτοιο φαγοπότι μαρτύρησε ὁ Πρόδρομος, κι᾿ αὐτὴ τὴν ἱστορία τὴν ξέρουνε ὅλοι. Αὐτὸς ὁ τύραννος, γιὰ νὰ γίνῃ τετράρχης τῆς Ἰουδαίας, σκότωσε πολλοὺς ἐχθρούς του. Στὸν καιρό του ὁ κόσμος εἶχε γεμίσει ἀπὸ σκοτωμὸ καὶ σκληροκάρδια. Οἱ λεγεῶνες τῆς Ρώμης σφαζόντανε μεταξύ τους. Ὁ Καίσαρας, ὁ Πομπήιος, ὁ Ἀντώνιος, ὁ Ὀκτάβιος, ὁ Βροῦτος, ὁ Κάσσιος πολεμούσανε ὁ ἕνας καταπάνω στὸν ἄλλον γιὰ τὸ ποιὸς θὰ ἐξουσιάζῃ τὴν οἰκουμένη. Οἱ πιὸ μικροὶ σατράπες, σὰν τὸν Ἡρώδη, τρωγόντανε κι᾿ αὐτοὶ μεταξύ τους καὶ κολλούσανε σ᾿ ἕνα δυνατὸν ὁ καθένας. Ὁ Ἡρώδης ἤτανε φίλος μὲ τὸν Ἀντώνιο ποὺ πῆρε στὴν ἐξουσία του τὴν Ἀσία ὕστερα ἀπὸ τὴ μάχη ποὺ ἔγινε στοὺς Φιλίππους. Σὰν σκότωσε ὅλους τους ἐχθρούς του, ἀπόμεινε ἕνας μοναχὸς ποὺ τὸν λέγανε Ὑρκανὸ κ᾿ ἤτανε ἀρχιερέας, μὰ ἔκρυβε πονηρὰ τὴν ἔχθρητά του ὡς νὰ μπορέσῃ νὰ τὸν ξαποστείλῃ κι᾿ αὐτὸν στὸν ἄλλον κόσμο. Στὴν πονηριὰ ἤτανε τέτοιος, ποὺ ὁ Χριστὸς τὸν ἔλεγε πονηρὴ ἀλεποῦ. Μὰ ἡ πεθερὰ τοῦ Ἡρώδη Ἀλεξάνδρα, ποὺ ἤτανε κόρη τοῦ Ὑρκανοῦ, κατάλαβε τὸν κακὸ σκοπό του, κ᾿ ἔγραψε στὴ βασίλισσα τῆς Αἰγύπτου τὴν Κλεοπάτρα καὶ τὴν παρακαλοῦσε νὰ μιλήσῃ στὸν Ἀντώνιο τὸν ἐραστή της γιὰ τὸ γυιό της τὸν Ἀριστόβουλο. Κεῖνες τὶς μέρες πῆγε στὴν Ἱερουσαλὴμ ἕνας φίλος του Ἀντωνίου λεγόμενος Δήλιος. Καὶ σὰν εἶδε τὸν Ἀριστόβουλο καὶ τὴν ἀδελφή του Μαριάμη, ἀπόμεινε σαστισμένος ἀπ᾿ τὴν ἐμορφιά τους, κ᾿ εἶπε στὴν Ἀλεξάνδρα νὰ στείλῃ στὸ μασκαρᾶ τὸν Ἀντώνιο τὶς ζωγραφιές τους. Σὰν τὶς εἶδε ὁ Ἀντώνιος, πολὺ εὐχαριστήθηκε κ᾿ ἔγραψε νὰ τοῦ στείλουνε τὸν Ἀριστόβουλο. Μὰ ὁ Ἡρώδης, ποὺ εἶχε μυρισθεῖ τὰ σχέδια τῆς Ἀλεξάνδρας, ἔγραψε στὸν Ἀντώνιο πὼς ἂν ἔφευγε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ἀριστόβουλος, θὰ γινόντανε ταραχὲς κι᾿ ἀκαταστασίες. Τὴν Ἀλεξάνδρα τὴν πρόσταξε νὰ κάθεται στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ βλέπῃ τί κάνει, γι᾿ αὐτὸ καὶ κείνη ἔγραψε καὶ παραπονιότανε στὴν Κλεοπάτρα, ποὺ τῆς μήνυσε νὰ πάρῃ τὸν Ἀριστόβουλο καὶ νὰ πάγῃ στὴν Αἴγυπτο. Γιὰ νὰ ξεφύγῃ λοιπὸν ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ Ἡρώδη, εἶπε καὶ φτιάξανε δύο σεντούκια καὶ στὅνα μπῆκε αὐτὴ καὶ στ᾿ ἄλλο ὁ Ἀριστόβουλος. Ἀλλὰ τοὺς πρόδωσε στὸν τύραννο ἕνας ὑπηρέτης του, καὶ τοὺς πιάσανε καὶ τοὺς πήγανε στὴν Ἱερουσαλήμ. Ὁ Ἡρώδης ἔκανε πὼς τοὺς συγχώρησε, μὰ σὲ λίγον καιρὸ βρῆκε εὐκαιρία νὰ ἐκδικηθῇ. Μία βραδιὰ ἡ Ἀλεξάνδρα τὸν προσκάλεσε σ᾿ ἕνα συμπόσιο ποὺ ἔκανε στὴν Ἱεριχώ, κι᾿ αὐτὸς προσκάλεσε τοὺς φίλους του νὰ κολυμπήσουνε στὶς θαυμαστὲς γοῦρνες ποὺ εἶχε κανωμένες γιὰ νὰ διασκεδάζῃ, κι᾿ αὐτοὶ ἐκεῖ ποὺ κολυμπούσανε καὶ παίζανε μεταξύ τους, πνίξανε τὸ δυστυχισμένο τὸν Ἀριστόβουλο. Ὁ Ἡρώδης ἔκανε πὼς πικράθηκε πολὺ κ᾿ ἔθαψε τὸν Ἀριστόβουλο μὲ μεγάλη πομπή, μὰ ὁ κόσμος ἤξερε πὼς αὐτὸς τὸν σκότωσε.
Ὅλη ἡ ζωή του στάθηκε γεμάτη ἀπὸ φονικὰ καὶ ραδιουργίες. Στὸ τέλος ἀρρώστησε καὶ σκουληκίασε τὸ κορμί του, καὶ πέθανε ὕστερα ἀπὸ μεγάλη ἀγωνία στὸ 2 μ.Χ. Ἀνάμεσα στὰ τερατουργήματα ποὺ ἔκανε ἤτανε κ᾿ ἡ σφαγὴ τῶν 14.000 νηπίων κατὰ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, κι᾿ ὁ ἀποκεφαλισμὸς τοῦ Προδρόμου [ὁ Φ.Κ. συγχέει τὰ πρόσωπα, ἀφοῦ στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ τὸν ἐγγονὸ τοῦ Ἡρώδη Α´, γυιὸ τοῦ Ἀρχελάου, Ἡρώδη Ἀντίπα, Τετράρχη τῆς Γαλιλαίας], σ᾿ ἕνα συμπόσιο ποὺ ἔκανε, κ᾿ ἡ γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ του Φιλίππου, Ἡρωδιάδα, ἔβαλε τὴν κόρη της Σαλώμη καὶ χόρεψε μπροστά του γυμνή. Καὶ τόσο ἐνθουσιάσθηκε ὁ τύραννος ἀπὸ τὸ χορό, ποὺ ἔταξε στὴ Σαλώμη νὰ τῆς δώσῃ τὸ μισὸ βασίλειό του. Μὰ ἐκείνη, δασκαλεμένη ἀπὸ τὴ μάνα της, ποὺ ἐχθρευότανε τὸν Ἰωάννη ἐπειδὴ τὴ μάλωνε γιατὶ ζοῦσε μὲ τὸν ἀδελφό του ἀνδρός της, τοῦ ζήτησε τὸ κεφάλι τοῦ Προδρόμου. Ὁ Ἡρώδης στεναχωρήθηκε, γιατὶ κατὰ βάθος κι᾿ αὐτὸ τὸ θηρίο σεβότανε τὸν Ἰωάννη γιὰ ἅγιο, καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτὸ φοβότανε καὶ τὸν κόσμο ποὺ τιμοῦσε τὸν Ἰωάννη σὰν προφήτη. Ἐπειδὴ ὅμως εἶχε πάρει ὅρκο, ἔστειλε ἕνα στρατιώτη καὶ τὸν ἀποκεφάλισε μέσα στὴ φυλακή, κ᾿ ἡ Σαλώμη ἔφερε τὸ κεφάλι καὶ τὄβαλε ἀπάνω στὸ τραπέζι, σ᾿ ἕνα ματωμένο δίσκο. Καὶ τότε, ἐκείνη ἡ φρενιασμένη τίγρη εὐχαριστήθηκε καὶ τρύπησε τὴ γλώσσα του μὲ μία βελόνα γιὰ νὰ τὴν ἐκδικηθῇ, ἐπειδὴ ὁλοένα ἔλεγε: «Μετανοεῖτε!». Καί, ὢ τοῦ θαύματος, μόλις τρύπησε τὴ γλώσσα του ἡ πόρνη, μίλησε κ᾿ εἶπε πάλι: «Μετανοεῖτε!»
Αὐτὰ γινήκανε μέσα σ᾿ ἕνα ἀσβολερὸ φρούριο ποὺ τὸ λέγανε Μαχαιροῦντα, στὰ βουνὰ τῆς Περαίας. Τὸ ἁγιασμένο λείψανο πρόσταξε ὁ Ἡρώδης νὰ τὸ θάψουνε μαζὶ μὲ τὸ κεφάλι, μὰ ἡ Ἡρωδιάδα ζήτησε νὰ θάψουνε τὴν κεφαλὴ χωριστά, ἀπὸ τὸ φόβο της μὴν κολλήσῃ μὲ τὸ κορμὶ καὶ ζωντανέψῃ καὶ σηκωθῇ ἀπάνω. Οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰωάννου πήγανε νύχτα καὶ κλέψανε τὸ σῶμα του καὶ τὸ θάψανε σ᾿ ἄλλο μέρος. Αὐτὸ τὸ μακάριο τέλος ἔλαβε γιὰ τὴν ἀλήθεια ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, τὸ χελιδόνι ποὺ ἔφερε τὴν ἄνοιξη στὸν ἁμαρτωλὸ τὸν κόσμο ὁποὺ τὸν ἔδερνε χειμώνας βαρύς.
Ἀπὸ τοὺς μαθητάδες του, δύο πήγανε μὲ τὸν Χριστό, κι᾿ ἄλλοι ἀπομείνανε χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ κάνανε μίαν αἵρεση ποὺ λεγότανε Προδρομίτες, κι᾿ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ἔφταξε ὡς τὸ Χουσιστὰν τῆς Περσίας, καὶ βρίσκονται ἀκόμα. Οἱ ἴδιοι λένε τοὺς ἑαυτούς τους Ναζωραίους, κ᾿ οἱ μωχαμετάνοι τοὺς λένε Σαβί. Πιστεύουνε πὼς ὁ Ἰωάννης εἶναι ὁ πιὸ μεγάλος προφήτης καὶ πὼς ὁ Θεὸς θὰ στείλει ἕνα θεάνθρωπο ποὺ τὸν λένε Μαντάι Ἰαχία, ποὺ θὰ πεῖ Λόγος τῆς ζωῆς, γιὰ τοῦτο τοὺς λένε καὶ Μανταίους. Γι᾿ αὐτὸν τὸν θεάνθρωπο διδάσκουνε πὼς βαφτίσθηκε ἀπὸ τὸν Πρόδρομο καὶ πὼς ἔζησε λίγον καιρὸ στὸν κόσμο καὶ πὼς ἔκανε θαύματα καὶ πὼς σταυρώθηκε, ὡστόσο δὲν παραδέχουνται πὼς αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ἔχουνε κάποια ἱερὰ βιβλία μὲ τ᾿ ὄνομα Λόγοι τῆς ζωῆς, τοὺς Ψαλμούς, ἕνα ἄλλο βιβλίο ποὺ τὸ λένε Ζεβοὺρ ποὺ λένε πὼς εἶναι πολὺ ἀρχαῖο γραμμένο ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ σὲ γλώσσα χαλδαϊκή, κι᾿ ἀκόμα ἕνα ποὺ τὸ λένε Διβάν. Συμπαθοῦνε τοὺς χριστιανούς, μὰ ἐχθρεύουνται τοὺς μωχαμετάνους.


(ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/08/blog-post_29.html

Ο άγιος Bede για την κόλαση.

Ο άγιος  Bede για την κόλαση.




Γιατί η φωτιά η οποία κάποτε τιμώρησε τους ανθρώπους των Σοδόμων δείχνει επίσης ξεκάθαρα τι πρόκειται να υποφέρουν οι φαύλοι χωρίς τέλος. Και το γεγονός του ότι αυτή η γη βγάζει ακόμη καπνούς, το ότι τα αξιοθαύμαστα φρούτα της έχουν στάχτες και μία άσχημη μυρωδιά μέσα, σηματοδοτεί ξεκάθαρα σε όλες τις γενιές ότι παρότι οι σαρκικές απολαύσεις ευχαριστούν τα μυαλά των ανόητων στον παρόντα χρόνο, παρόλα αυτά εκείνο που δεν μπορούν να δουν είναι πως κηλιδώνονται με τον καπνό των μαρτυρίων ο οποίος θα υψώνεται για πάντα.

Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/2011/06/20/on-the-eternality-of-gehenna/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ύμνος για το άναμμα της Πασχαλινής Φωτιάς (Από το αντιφωνάριο του Bangor)

Ύμνος για το άναμμα της Πασχαλινής Φωτιάς (Από το αντιφωνάριο του Bangor)    



Καλείς τον δούλο σου μέσα από την φλόγα
και δεν περιφρονείς  την ακανθωτή βάτο.
Παρότι είσαι πυρ καταναλίσκον,
δεν κατακαίς ότι λαμπρύνεις.
Τώρα  είναι ο καιρός
ή βρόμικη ύλη  των μελισσών να αναλωθεί και κάθε ακαθαρσία να καεί και η κέρινη σάρκα να λάμψει
με το φως του Αγίου Πνεύματος.
(απόσπασμα)  
 

Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/category/bysaint/bedevenerable/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1977 – “Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ ΠΟΤΕ Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ”

Η επίσκεψη του Αγίου Παϊσίου στην Αυστραλία έμεινε ιστορική. Είκοσι χρόνια αργότερα ένας Έλληνας μετανάστης είπε: “Όσοι Έλληνες έρχονται στην Αυστραλία, έρχονται για να πάρουν. Νομίζουν ότι εδώ είμαστε πλούσιοι· δεν ξέρουν πόσο αγωνιζόμαστε. Μόνο ένας Μοναχός, ο Πατήρ Παΐσιος, όταν ήρθε και τον ρωτήσαμε: ‘Τί θέλετε να σας δώσουμε;’, απάντησε: ‘Εμείς ήρθαμε να πάρουμε λίγο από τον πόνο σας'”. Οἱ ομογενείς των πόλεων, από τις οποίες πέρασε, ένιωσαν ότι ένας Άγιος πέρασε από τον τόπο τους και τον ευλόγησε. Σήμερα πιστεύουν ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ισως ευλογία που δέχτηκε ποτέ η ήπειρος της Αυστραλίας. Ο Πατήρ Παΐσιος όμως, όταν επέστρεψε στο Άγιο Όρος, είπε: “Καλύτερα να πήγαιναν στην Αυστραλία δύο Πνευματικοί παρά εγώ. Το πετραχήλι είναι αυτό που χρειάζεται κανείς εκεί μακριά, στην ξενιτειά”

http://paintingleaves.blogspot.com#sthash.PILoFbnl.dpuf

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης στην Αυστραλία για ένα μήνα κατά το έτος 1977
“Η μεγαλύτερη ευλογία που δέχτηκε ποτέ η ήπειρος της Αυστραλίας”

http://paintingleaves.blogspot.com#sthash.PILoFbnl.dpuf

PAINTING LEAVES
Πριν από την Μεγάλη Τεσσαρακοστή του 1977, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός προσκάλεσε τον Ηγούμενο της Μονής Σταυρονικήτα π. Βασίλειο καθώς και τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη (+1994), για να βοηθήσουν τους ξενιτεμένους Έλληνες, ώστε να ετοιμασθούν για το Πάσχα με μετάνοια και εξομολόγηση. Ταξίδεψαν 26 ώρες με το αεροπλάνο, και όλες αυτές τις ώρες ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης δεν άφησε από τα χέρια του μία βαρειά τσάντα που είχε μέσα και εικονάκια, διότι από ευλάβεια δεν ήθελε να την ακουμπήσει πουθενά.
Κάποια στιγμή αισθάνθηκε να μπαινει μέσα στο αερπλάνο φως, ενώ παράλληλα ένιωσε και πολλή Χάρη. Ρώτησε πού βρίσκονταν και του είπαν ότι περνούσαν πάνω από την Συρία. Κατάλαβε ότι αυτό έγινε, επειδή ο τόπος εκείνος είναι αγιασμένος από τους αγώνες πολλών Οσίων και Μαρτύρων. Αντίθετα, περνώντας πάνω από την Ινδία και το Θιβέτ, ένιωσε μία δαιμονική ψυχρότητα. Για τήν Αυστραλία είπε ότι δεν είχε ακόμη αγιασθεί από τοπικούς Αγίους, αλλά θα αναδειχθούν και εκεί Άγιοι.
Τον ένα μήνα που έμειναν στην Αυστραλία, πήγαιναν στις διάφορες ενορίες, όπου ο π. Βασίλειος εξομολογούσε και ο Άγιος Παΐσιος προετοίμαζε τούς ανθρώπους για την εξομολόγηση. Η παρουσία του Οσίου απέπνεε ευλάβεια και βαθειά ταπείνωση. Περπατούσε με το κεφάλι σκυμμένο και από όπου περνούσε έκανε σε όλους μία μικρή υπόκλιση. Μπροστά στον Αρχιεπίσκοπο και τον Ηγούμενο δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου. Όταν ο κόσμος του έλεγε: “Πές μας κι εσύ κάτι , Πάτερ Παΐσιε”, έδειχνε εκείνους λέγοντας: “Τι να πώ; Εγώ δεν ξέρω τίποτε· ένας απλός μοναχός είμαι”. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις απαντούσε, μόνο όταν τον ρωτούσαν κάτι συγκεκριμένο. Οι δε απαντήσεις του ήταν απλές και σύντομες. Τόνιζε σε όλους τήν υπομονή στους πειρασμούς, την πίστη στον Θεό και την εμπιστοσυνη στη θεία πρόνοια.
Ένας νέος τον ρώτησε:
-Πάτερ Παΐσιε, η πίστη που οφείλουμε να έχουμε στο Θεό πρέπει να είναι τυφλή;
-Η πίστη μας δεν πρέπει να είναι τυφλή, αλλά φιλότιμη, απάντησε.
Και διηγήθηκε πώς του είχε εμφανισθεί ο Χριστός στο Εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, όταν ήταν 15 ετών. Μόλις δηλαδή έβαλε ένα φιλότιμο λογισμό ότι άξιζε ακόμη και την ζωή του να θυσιάσει για το Χριστό, χωρίς να θέλει κανένα αντάλλαγμα, “ούτε Παράδεισο ούτε τίποτε”, τότε είδε το Χριστό ολοζώντανο μπροστά του.
Μία γυναίκα τον παρακάλεσε να πείσει το σύζυγό της να εξομολογηθεί. Και, παρόλο που της είπε: “Μη στενοχωριέσαι, θα έρθη η ώρα που θα εξομολογηθεί”, εκείνη και μπροστά στον σύζυγό της επανέλαβε επίμονα: “Πέστε του, Πάτερ, να πάει να εξομολογηθεί”. Τότε ο Όσιος την πήρε πιό πέρα και της μίλησε αυστηρά: “Το ανδρικό φιλότιμο, της είπε, πρέπει να το καταλάβετε εσείς οι γυναίκες. Κάνετε μεγάλη ζημιά μ’ αυτόν τον τρόπο. Εσύ να κοιτάξεις την ψυχή σου και άφησε τον άνδρα σου. Θα έρθει η ώρα που θα εξομολογηθεί”. Όπως και έγινε.
Σε μία ενορία ο ιερέας τον παρακάλεσε να μλήσει στους ομογενείς και έπειτα στα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν ήξεραν ελληνικά, και ο ιερέας έκανε τον διερμηνέα. Ο Άγιος Παΐσιος τους είπε ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι απλός και η ζωή του απλοποιημένη. Και ακόμα, ότι κάθε δημιούργημα του Θεού είναι ευλογημένο, και πρέπει να το σεβόμαστε· όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα και τα φυτά. Ο ιερέας τον παρακάλεσε να πει ακόμη λίγα λόγια στα παιδιά, αλλά ακολούθησε σιγή. Τα παιδιά έμεναν ακίνητα με τα μάτια στραμμένα στον Γέροντα, ενώ εκείνος τα κοίταζε με βλέμμα στοργικό και δεν μιλούσε. Τελικά σηκώθηκε και, βάζοντας μία εδαφιαία μετάνοια, είπε: “Σας αποχαιρετώ. Ο Χριστός να είναι πάντοτε μαζί σας!”. Η απρόσμενη αυτή κίνηση έκανε εντύπωση στον ευλαβή ιερέα, ο οποίος αργότερα είπε: “Τα παιδιά σύντομα θα λησμονούσαν όσα λόγια και να τους έλεγε ο Πατήρ Παΐσιος. Δεν θα ξεχάσουν όμως αυτό που είδαν με τα μάτια τους· τον αποχαιρετισμό με την εδαφιαία μετάνοια καί την ταπεινωσή του”.
Την Καθαρά Δευτέρα ο Πατήρ Παΐσιος, ο Ηγούμενος και η συνοδία του Αρχιεπισκόπου πήγαν στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Βουνού, που βρίσκεται έξω από το Σύδνεϋ, προς τα βουνά. Ὁ Όσιος, παίρνοντας αφορμή από την ονομασία της Μονής είπε: “Όποιοι έχουν μία τρέλλα, φεύγουν από την πόλη και παίρνουν τα βουνά. Αν η τρέλλα είναι θεία, παίρνουν τα βουνά και πάνε στα Μοναστήρια· κι από εκεί ανεβαίνουν κατ’ ευθείαν στον Ουρανό. Και, όταν ταξίδευαν από το Σύδνεϋ προς την Καμπέρα, ο Όσιος έδειξε στον Αρχιεπίσκοπο ένα τόπο, που θα μπορούσε να χτισθεί Μοναστήρι. “Χρειάζεται, του είπε, να γίνουν και στην Αυστραλία Μοναστήρια, πριν έρθουν οι Πεντηκοστιανοί και οι Βουδιστές και αρχίσουν να παρασέρνουν τον κόσμο με ψεύτικα φώτα”.
Από την Καμπέρα πήγαν στην Μελβούρνη, όπου τους φιλοξένησε ο εφημέριος του Ιερού Ναού του Αγίου Νεκταρίου. Κάθε πρωί ένας ιερέας τους έπαιρνε με το αυτοκίνητο και τους πήγαινε σε άλλες ενορίες. Μιά μέρα ο ιερέας αυτός πήγε τον Πατέρα Παΐσιο στο Κεντρικό Νοσοκομείο της Μελβούρνης, όπου νοσηλευόταν ένας νέος οικογενειάρχης 32 ετών από την Ζάκυνθο, ο Διονύσιος Σπηλαιώτης. Τον προηγούμενο χρόνο είχε πάθει εγκεφαλική αιμορραγία από ανεύρυσμα και ύστερα από πέντε εγχειρήσεις δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον. Ὁ Όσιος τον σταύρωσε με ἱερό Λείψανο του Αγίου Αρσενίου, και σε λίγη ώρα ο άρρωστος άρχισε να συνέρχεται. Την επόμενη ημέρα που ο ιερέας ξαναπέρασε από το νοσοκομείο, ο ασθενής μπόρεσε να ασπασθεί το χέρι του και να του πει: “Θαύμα!”.
Οι Κονιτσιώτες που έμεναν στην Μελβούρνη συγκεντρώθηκαν μια μέρα στον Ναό του Αγίου Νεκταρίου, για να συναντήσουν τον συμπατριώτη τους Πατέρα Παΐσιο. Τον ρώτησαν: “Πάτερ, κάθε πότε πηγαίνετε στην Κόνιτσα; Από πότε έχετε να δείτε τους δικούς σας;”. Ο Όσιος χαμογέλασε και είπε: “Στην Κόνιτσα τελευταία φορά πήγα το 1971, για να πάρω ένα βιβλίο (εννοούσε τα βιβλία του Αγίου Αρσενίου), όχι για να δω τα αδέλφια μου και τους συγγενείς μου”. Και συνέχισε: “Όλοι οι άνθρωποι είναι δικοί μου. Όλους τους ανθρώπους τους βλέπω σαν αδέλφια μου και συγγενείς μου”.
Στο σπίτι όπου φιλογενήθηκε, η πρεσβυτέρα βλέποντάς τον να κινείται αθόρυβα, σαν να μην υπήρχε, και να τρώει μόνο παξιμάδι με λίγο τσάι, έλεγε στα παιδιά της: “Ένας Άγιος μένει στο σπίτι μας”. Κράτησε λοιπόν ως ευλογία την κουβέρτα που του είχε στρώσει στο κρεβάτι. Και ύστερα από τρία χρόνια, επειδή υπέφερε από υλίγγους, σκεπάσθηκε μια μέρα με την κουβέρτα αυτή και προσευχήθηκε: “Πάτερ Παΐσιε, εσύ Άγιος είσαι, εδώ σε φιλοξένησα, αυτή την κουβέρτα είχε στο κρεββάτι σου, σε παρακαλώ, βοήθησέ με να γιατρευτώ”. Και πράγματι από τότε οι ίλιγγοι σταμάτησαν.
Μετά την Μελβούρνη επισκέφθηκαν την Αδελαΐδα. Μια Κυριακή λειτουργήθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, και στη συνέχεια οι συγκεντρωμένοι πιστοί επέμεναν να τους πει κάτι και ο Πατήρ Παΐσιος. Εκείνος δεν ήθελε να μιλήσει, αλλά τελικά απάντησε σε μερικές ερωτήσεις τους. Τον ρώτησαν και για τις διαφωνίες που δημιουργούνται μέσα στις οικογένειες, και είπε: “Όλα λύνονται με την υπομονή και την αγάπη”. Στο τέλος τους έδωσε την συμβουλή: “Πρέπει να κάνετε ιεραποστολή εδώ, μέσα σε τόσο κόσμο. Όλος αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει Ορθόδοξος”.
Ὁ Γέροντας με λύπη είδε να υπάρχει στην κοινωνία της Αυστραλίας το κοσμικό δυτικοευρωπαϊκό πνεῦμα. “Στην Αυστραλία, είπε, είδα τι είναι το ευρωπαϊκό πνεύμα. Σέ ένα πάρκο μία κυρία τάιζε το σκύλο της σοκολάτα, ενώ την παρακολουθούσε λυπημένο ένα φτωχό πεινασμένο παιδάκι. Σου λέει: ‘Δεν είναι δικό μου το παιδί, γιατί να το ταΐσω;’. Αυτό είναι το ευρωπαϊκό πνεύμα”. Πόνεσε επίσης βλέποντας γυναίκες να κυκλοφορούν άσεμνα ντυμένες. “Μοιάζουν, είπε, με ωραίες βυζαντινές εικόνες, πεταγμένες στον σκουπιδοτενεκέ. Μόνο που αυτές πετάχτηκαν μόνες τους”. Και στον νεωκόρο ενός Ναού που φορούσε κοντό παντελόνι και δικαιολογήθηκε οτι αυτό τον εξυπηρετούσε, μίλησε αυστηρά. “Για την θάλασσα είναι αυτό που φοράς, του είπε. Εκεί να πας!”.
Με χαρά όμως διέκρινε βαθιά ριζωμένη την πίστη στις καρδιές των περισσοτέρων Ελλήνων ομογενών και έντονη τη διάθεσή τους να ακούσουν λόγο Θεού και να αγωνισθούν πνευματικά. “Οι Έλληνες της Αύστραλίας, είπε, πλησίασαν το Θεό περισσότερο από άλλους ξενιτεμένους που ειναι πιο κοντά στην Πατρίδα, διότι αυτοί βρέθηκαν μόνοι τους, πολύ μακριά από συγγενείς, χωρίς βοήθεια από πουθενά, και η απομάκρυνση αυτή τους βοήθησε να γαντζωθούν περισσότερο στο Θεό”. Εἶπε επίσης: “Στην Αυστραλία βρήκα άγιες ψυχές που αγωνίζονται, διότι έχουν πολλούς πειρασμούς και κάνουν υπομονή.
Όταν πλησίαζε η ημέρα που θα έφευγαν, ο Αρχιεπίσκοπος κάλεσε στην Αρχιεπισκοπή τους Ιερείς καί τις κοινοτικές αρχές, για να τους αποχαιρετίσουν. Αφού τους ευχαρίστησε και είπε και ο Ηγούμενος λίγα λόγια, κάλεσε τον Πατέρα Παΐσιο να πεί και αυτός κάτι, αλλά εκεινος δεν απάντησε· έκανε μόνο μία ελαφρά υπόκλιση, φέρνοντας το δεξί του χέρι στο στήθος. Ύστερα από λίγο ο Αρχιεπίσκοπος επανέλαβε την παράκληση του, αλλά και ο Γέροντας επανέλαβε την ίδια κίνηση και έμεινε σιωπηλός, σκυμμένος, με το κομποσχοίνι στο χέρι. Το ίδιο έγινε και για τρίτη φορά, οπότε ο Αρχιεπίσκοπος είπε: “Βλέπετε, οι Αγιορείτες Πατέρες μιλούν με την σιωπή τους”.
Η επίσκεψη του Αγίου Παϊσίου στην Αυστραλία έμεινε ιστορική. Είκοσι χρόνια αργότερα ένας Έλληνας μετανάστης είπε: “Όσοι Έλληνες έρχονται στην Αυστραλία, έρχονται για να πάρουν. Νομίζουν ότι εδώ είμαστε πλούσιοι· δεν ξέρουν πόσο αγωνιζόμαστε. Μόνο ένας Μοναχός, ο Πατήρ Παΐσιος, όταν ήρθε και τον ρωτήσαμε: ‘Τί θέλετε να σας δώσουμε;’, απάντησε: ‘Εμείς ήρθαμε να πάρουμε λίγο από τον πόνο σας'”. Οἱ ομογενείς των πόλεων, από τις οποίες πέρασε, ένιωσαν ότι ένας Άγιος πέρασε από τον τόπο τους και τον ευλόγησε. Σήμερα πιστεύουν ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ισως ευλογία που δέχτηκε ποτέ η ήπειρος της Αυστραλίας. Ο Πατήρ Παΐσιος όμως,  όταν επέστρεψε στο Άγιο Όρος, είπε: “Καλύτερα να πήγαιναν στην Αυστραλία δύο Πνευματικοί παρά εγώ. Το πετραχήλι είναι αυτό που χρειάζεται κανείς εκεί μακριά, στην ξενιτειά”
Πηγή:
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχαστηρίου Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος
Βασιλικά Θεσσαλονίκης 2015


http://paintingleaves.blogspot.gr/2015/08/1977.html

http://paintingleaves.blogspot.com#sthash.PILoFbnl.dpuf

Σχετικά με τον ευαγγελισμό και την αγιογραφία

Σχετικά με τον ευαγγελισμό και την αγιογραφία



Από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Αγγλικού Έθνους του αγίου Bede  (673-735)





(597. Βρετανικές Νήσοι) Ο άγιος Αυγουστίνος του Canterbury ενδυναμωμένος από την υποστήριξη του ευλογημένου πατέρα Γρηγορίου, επέστρεψε στην εργασία της εξάπλωσης του λόγου του Θεού, μαζί με τους δούλους του Χριστού και έφτασε στην Βρετανία. Αναφέρεται ότι, καθώς πλησίαζαν στην πόλη, ακολουθώντας το τυπικό τους, μαζί με τον άγιο Σταυρό και με την εικόνα του Κυρίου και Βασιλέα, Ιησού Χριστού, έψαλαν όλοι μαζί αυτή τη λιτανεία: «Ικετεύουμε Εσένα, Κύριε, μέσα στο μεγάλο έλεος Σου, ή οργή σου και ο θυμός σου να απομακρυνθούν από αυτή την πόλη και από τον άγιο οίκο, γιατί έχουμε αμαρτήσει. Αλληλούια.»    

Αγγλικό κείμενο

http://classicalchristianity.com/2014/08/01/on-evangelization-and-iconography/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

“Μὴ λὲς τί σχεδιάζεις νὰ κάνεις” Άγιος Πορφύριος

Μὴ λὲς σὲ κανέναν τὰ μυστικά σου καὶ μὴν ὁμιλεῖς ὅτι αὐτὸ θὰ κάνω ἢ ἐκεῖνο, διότι τότε σὲ ἀκούει ὁ πονηρὸς καὶ βάζει ὅλη τὴ δύναμή του καὶ σὲ ἀναποδογυρίζει. Ἀπὸ τὸ βιβλίο Συνομιλώντας μὲ τὸν Γέροντα Πορφύριο

http://www.porphyrios.net/

Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/%ce%bc%e1%bd%b4-%ce%bb%e1%bd%b2%cf%82-%cf%84%ce%af-%cf%83%cf%87%ce%b5%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%e1%bd%b0-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82-2/

Η «Μάνα των πονεμένων» που ανακάλυψε το σκήνωμα του Αγίου Εφραίμ

Του Αντώνη Μακατούνη - από την εφημερίδα''Ορθόδοξη Αλήθεια''



 Θεωρείται το σημαντικότερο ίσως προσκύνημα της Αττικής. Η υπερχιλιετής ιστορία του (10ος αιώνας), που αναβλύζει Ορθοδοξία και πνευματικότητα στο πέρασμα των αιώνων, καθηλώνει ακόμα και τον πιο αδιάφορο επισκέπτη.
Εκεί μαρτύρησε ένας μεγάλος νεοφανής Αγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ο Αγιος Εφραίμ.
Οι Οθωμανοί κατακτητές τον υπέβαλλαν σε πλήθος φρικτών βασανιστηρίων και στο τέλος τον κρέμασαν ανάποδα καρφώνοντάς τον με σουβλερά καρφιά σε μία μουριά, που διασώζεται στις ημέρες μας, στον περιβάλλοντα χώρο του μοναστηριού.
Ο λόγος για τη γυναικεία πλέον (τα παλαιά χρόνια ήταν ανδρική) Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ που δεσπόζει στο όρος των Αμώμων (η τωρινή Νέα Μάκρη).
Στη μονή φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού ένας τεράστιος πνευματικός θησαυρός, τα λείψανα του Αγίου Εφραίμ. Ομως δεν θα υπήρχαν αν δεν τα είχε ανακαλύψει με θαυματουργικό τρόπο (το 1950) η μακαριστή ηγουμένη Μακαρία Δεσύπρη.
Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέχθηκε από τον Θεό να μας αποκαλύψει το ιερό θησαύρισμα, τη μεγάλη ευλογία με τη «ζωντανή» παρουσία του Αγίου Εφραίμ.
Η μακαριστή Μακαρία (κατά κόσμον Μαργαρίτα) γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1911 στο χωριό Φαλατάδο του αγιασμένου τόπου της Τήνου.
Από πολύ μικρή έδειξε την ξεχωριστή κλίση της προς την Εκκλησία, την άφθονη αγάπη και την αμέριστη βοήθεια προς τους συνανθρώπους της.
Σε ηλικία μόλις 19 ετών επέλεξε με ζήλο τον μοναστικό βίο. Τα πρώτα δύο χρόνια υπήρξε (ως είθισται) δόκιμη.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής παρηγορούσε και έδινε κουράγιο στις κρατούμενες των Γυναικείων Φυλακών Αβέρωφ, φροντίζοντας τα παιδιά τους.
Το καλοκαίρι του 1945 ανηφόρισε για την ερειπωμένη ανδρική μονή στο όρος των Αμώμων.
Εγκαταστάθηκε εκεί, έζησε όμως, όπως γίνεται αντιληπτό, κάτω από πολύ άσχημες και αντίξοες συνθήκες μέσα στα ερείπια.
Σύμφωνα με προσωπικές μαρτυρίες της, τη νύχτα έπλεκε κάλτσες «διά να προσπορίζεται τα προς το ζην» και την ημέρα «ξέθαβε» τα ερείπια για να βρει τα κελιά των μοναχών ώστε να τα ανοικοδομήσει.
«Πρώτη φορά επισκέφθηκα τη μονή ως μαθητής το 1975, 40 χρόνια πριν. Με πρωτοπήγαν οι γονείς μου να προσκυνήσω τον νεοφανή Αγιο. Τότε, θυμάμαι, τελείωνα το δημοτικό σχολείο. Συνδέθηκα πολύ στενά με τη μακαριστή, εγώ ήμουν βέβαια ένα παιδάκι. Μπορώ να πω ότι έπειτα, η αιτία που πήγαινα στη μονή δεν ήταν μόνο ο Αγιος Εφραίμ, αλλά και η μακαριστή Μακαρία. Εξέπεμπε μια “βαθιά” αγάπη, ήταν πολύ συναισθηματικός και εγκάρδιος άνθρωπος. Είχε σπάνια χαρίσματα. Αντίθετα, ήταν προσηνής και ασχολούνταν συνεχώς με τα προβλήματα των ανθρώπων. Με στήριξε στα σχολικά και τα πρώτα ιερατικά χρόνια μου. Με επηρέασε καταλυτικά ώστε να χειροτονηθώ. Ηταν η πηγή έμπνευσής μου για να γίνω κληρικός και να υπηρετήσω την Εκκλησία» αναφέρει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Θεοδωρόπουλος, ένας ιερέας που έχει νιώσει από κοντά τον ανθρώπινο πόνο αφού, μεταξύ άλλων, είναι και εφημέριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Γιατί όμως κατέχει ξεχωριστή θέση (η μακαριστή) στην καρδιά και τη συνείδηση χιλιάδων πιστών; «Είχε μεγάλη συμπόνια για τα βάσανα και τους καημούς του κόσμου. Παρακαλούσε τον Αγιο για πολλά θαύματα. Κρατούσε προσευχόμενη ένα κουτάκι που είχε ένα τεμάχιο ιερού λειψάνου του Αγίου. Γενικότερα, είναι γνωστή ως Οσία Μακαρία».
«Μου είχε προφητεύσει όλη μου τη ζωή! Είχε πει ότι θα γίνω πρωτοσύγκελλος»
Ο πατήρ Φιλόθεος συνεχίζει ενθυμούμενος μνήμες και εμπειρίες από την πολύτιμη συναναστροφή του με τη μακαριστή: «Μου έλεγε χαρακτηριστικά: “Εμείς θα συνδεθούμε διαφορετικά”. Αναρωτιόμουν τι εννοούσε. Η απάντηση ήρθε το 1993, όπου έγινα πνευματικός στη μονή. Μου είχε πει τότε να αναλάβω την εξομολόγησή της. Της είπα: “Γερόντισσα, εγώ είμαι το παιδί σας”. Το αισθανόμουν αυτό που έλεγα γιατί μεγάλωσα κοντά της χωρίς υπερβολή. Εκείνη όμως επέμεινε. Με την ευλογία της είμαι μέχρι και σήμερα στη μονή με την ιδιότητα του πνευματικού. Μου προφήτευσε όλη μου τη ζωή, για παράδειγμα μου είχε πει ότι θα πάω στη Μητρόπολη Θηβών και θα γίνω πρωτοσύγκελλος. Είχε το προορατικό χάρισμα».
Η μακαριστή επαληθεύτηκε, αφού ο πατήρ Φιλόθεος βρέθηκε στο πλευρό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρίου Ιερωνύμου (τότε Μητροπολίτου Θηβών) ως πρωτοσύγκελλος επί μία εικοσαετία στην περιοχή της Βοιωτίας μέχρι το 2008.
Η μεγάλη στιγμή στη ζωή της μακαριστής Μακαρίας ήταν στις 3 Ιανουαρίου του 1950.
Εκείνη την αλησμόνητη ημέρα άκουσε μία φωνή να της λέει έντονα: «Σκάψε εκεί και θα βρεις αυτό που επιθυμείς». Τότε ζήτησε παρακλητικά από έναν εργάτη να αρχίσει το σκάψιμο στο συγκεκριμένο σημείο. Εκείνος αρχικά δεν συμφωνούσε, αλλά τελικά υπέκυψε με απροθυμία στη βούληση της μοναχής. Επειτα από λίγη ώρα εμφανίσθηκε περίπου στο 1 μέτρο και 70 εκατοστά μέσα στη γη το σκήνωμα του αγίου. Αμέσως αναδύθηκε πρωτόγνωρη ευωδία σε όλο το μέρος. Η Μακαρία, αισθανόμενη την αγία παρουσία, γονάτισε με ευλάβεια και ασπάσθηκε το σκήνωμα, ενώ κατάλαβε ότι πρόκειται για κληρικό βλέποντας το στρίφωμα του μανικιού του ράσου στα χέρια του. Ηταν ο Αγιος Εφραίμ, μία συγκλονιστική ανακάλυψη για την Ορθοδοξία μας. Σίγουρα η ηγουμένη δεν επιλέχθηκε κατά τύχη να ανακαλύψει τον πολύτιμο πνευματικό θησαυρό.
Αναμένεται να προταθεί άμεσα για αγιοκατάταξη
Το 1999 σε ηλικία 88 ετών η «Μητέρα Μακαρία» με την οσία μορφή «πέταξε» για τον ουρανό στις 23 Απριλίου, στην εορτή του Αγίου Γεωργίου, όπως και είχε η ίδια προβλέψει και το είχε ανακοινώσει σε αρκετούς πιστούς.
Ο τάφος της αποτελεί πόλο έλξης των πιστών, ενώ στη συνείδηση του κόσμου είναι μία Αγία, που είναι και το σπουδαιότερο.
Συνεχώς ακούγονται φωνές από τον ευσεβή λαό που επιθυμεί διακαώς της αγιοκατάταξή της.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Ορθόδοξης Αλήθειας», στο επόμενο διάστημα ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κηφισίας κύριος Κύριλλος θα την προτείνει προς αγιοκατάταξη, υποβάλλοντας σχετικό υπόμνημα προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
«Τις προάλλες είχε έρθει στη μονή ο Μητροπολίτης Μόρφου κύριος Νεόφυτος από την Κύπρο, ο οποίος ανέφερε ότι είχε πνευματικό τον γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.
Επειτα από ερώτηση του μητροπολίτου αν υπάρχουν αγίες γυναίκες, ο γέροντας του απάντησε: «Γνώρισα τρεις, μία από αυτές ήταν η Μακαρία του Αγίου Εφραίμ» αναφέρουν μοναχές του εν λόγω μοναστηριού που επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.
Τονίζουν ότι δεν ξεχνούν την ευωδία που απέπνεαν τα ρούχα της και το πρόσωπό της, ενώ όταν κοιμήθηκε ευωδίασε το δωμάτιο, με τους γιατρούς να τα χάνουν και να αδυνατούν να εξηγήσουν τι συμβαίνει. Το λείψανό της ήταν ζεστό και εύκαμπτο για τρεις ολόκληρες ημέρες.
Η «Μητέρα Μακαρία» ή «Μάνα των πονεμένων», όπως αποκαλείται χαρακτηριστικά από τους εκατοντάδες πιστούς που συρρέουν στον τάφο της για να μοιραστούν τον πόνο τους και τα προβλήματά τους, υπήρξε σπουδαία φιλάνθρωπος.
Συντηρούσε, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, έως το 1980 ορφανοτροφείο με περίπου 70 παιδιά στα οποία παρείχε στέγη, τροφή, ενδυμασία και εκπαίδευση, αλλά κυρίως αγάπη και θαλπωρή.
Αν και δεν είχε πανεπιστημιακή μόρφωση, προέβη σε έκδοση πατερικών κειμένων, αλλά και δεκαεξάτομη καταγραφή των θαυμάτων του αγίου.
Η σχέση της με τον Κόντογλου, τα οστά του οποίου είναι στη μονή
Είχε μεγάλο πνευματικό σύνδεσμο με τον Φώτη Κόντογλου.
Μάλιστα γράφει χαρακτηριστικά ο σπουδαίος λογοτέχνης και αγιογράφος τον Μάη του 1964 στον «Εσπερινό» του για το αγαπημένο μοναστηράκι της Παναγιάς: «Αγιασμένος είναι όλος εκείνος ο τόπος. Βγαίνει να μας καλωσορίσει η ηγουμένη Μακαρία, μορφή οσία. Το σεμνό πρόσωπό της ακτινοβολά μέσα στο μαύρο ράσο. Αληθινή και άξια νύμφη του Χριστού, λάμπει από τη χαρά που χαρίζει ο Κύριος σε κείνους που τον αγαπήσανε περισσότερο από γονείς και αδελφούς. Η πίστη και η προσευχή της έκαναν ν' ανθίσει η ξερή έρημος σαν κρίνος. Νεότατη κι ολομόναχη ήρθε πριν από χρόνια σε τούτο το έρημο και άγριο μέρος και κάθισε μέσα στα ερείπια που φωλιάζανε τα τσακάλια. Επί μήνες δεν έβλεπε άνθρωπο».
Συνεχίζοντας, ο Φώτης Κόντογλου συμπληρώνει: «Η γλυκιά και ήσυχη Μακαρία τράβηξε κοντά της κάμποσες νέες μοναχές που αφοσιωθήκανε σ' αυτή. Και όχι μονάχα αυτό, αλλά μέσα στη φτωχή φωλιά τους βρήκανε καταφύγιο και άλλα πουλάκια του Θεού, 15 ορφανά, από 1 έως 18 χρονών. Ω πλούσια φτώχεια, που ντροπιάζεις τον φτωχό πλούτο, που έχουν οι πλούσιοι!».
Αξιοσημείωτο είναι ότι έχει φιλοτεχνήσει πρώτος την εικόνα του Αγίου Εφραίμ, ενώ έπειτα από δική του επιθυμία τα οστά του φυλάσσονται στο μοναστήρι.

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/08/blog-post_48.html

Συγκλονιστικό γεγονός: Ο Άγιος Μακάριος θεραπεύει τυφλή ύαινα

Στον Μέγα Μακάριο συνέβει το εξής καταπληκτικό γεγονός:
Kάποτε μα ύαινα, που θεωρείται το πιο αιμοβόρο και άγριο θηρίο της ερήμου και των δασών, άνοιξε με βία το παραπόρτι της αυλής της σκήτης του αγίου και μεγάλου Μακαρίου, τον οποίο βρήκε γονατιστό να προσεύχεται.

Η ύαινα όμως κρατούσε στο στόμα της το μικρό της, που γεννήθηκε τυφλό. Προχώρησε και το άφησε μπροστά στον προσευχόμενο άγιο.

Ο Μέγας Μακάριος τότε πήρε στα χέρια του τη νεογέννητη τυφλή ύαινα και με τοσάλιο του άλειψε τα τυφλά της μάτια. Τα σταύρωσε, κάνοντας συγχρόνως και προσευχή και ω του θαύματος! Aυτά άνοιξαν! η μάνα ύαινα, αφου θήλασε το μικρό της, έφυγε με τον ίδιο… … τρόπο που ήρθε.

Την άλλη μέρα, επανήλθε η ύαινα, κρατώντας στο στόμα της μια προβιά προβάτου και την άφησε μπροστά στα πόδια του αγίου σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ακουμπώντας το κεφάλι της πολλές φορές στο χώμα, προσκυνώντας έτσι τον γέροντα!

Τα θηρία αποδυκνύονται πολλές φορές πολύ πιο ευγνώμονα απο εμάς τους αχαρίστους ενώπιον του μεγάλου Θεού!

Από το βιβλιο Λαυσαϊκή ιστορία

perivolipanagias.blogspot.com

Σχετικά με την αποκάλυψη του Θεού στους εθνικούς

ΑΝ ΚΑΙ ΟΧΙ μέ τήν ἴδια δύναμη ὅπως στόν λαό τοῦ Θεοῦ (τούς
Ἰουδαίους), ὡστόσο ἡ παρουσία τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ ἐνεργοῦσε
ἐπίσης στούς ἐθνικούς πού δέν γνώριζαν τόν ἀληθινό Θεό, διότι ἀκόμη
καί ἀνάμεσα ἀπό αὐτούς ὁ Θεός βρῆκε γι΄ Αὐτόν ἐκλεκτούς. Ὅπως, γιά
παράδειγμα, οἱ παρθένες προφήτιδες πού ὀνομάζονταν Σίβυλλες, πού
ἔδιναν ὑπόσχεση παρθενίας σέ ἕναν ἄγνωστο Θεό, πού ἦταν ὡστόσο ὁ
Θεός ὁ Δημιουργός τοῦ σύμπαντος, ὁ παντοδύναμος κυβερνήτης τοῦ
κόσμου, ὅπως Τόν ἀντιλαμβάνονταν οἱ ἐθνικοί. Ἄν καί οἱ ἐθνικοί
φιλόσοφοι περιπλανιόντουσαν ἐπίσης στό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας τοῦ Θεοῦ,
ἀναζητοῦσαν ὡστόσο τήν Ἀλήθεια τήν ὁποία ὁ Θεός ἀγαπᾶ, καί χάρη
σ΄αὐτήν τήν ἀναζήτήση πού ἦταν ἀρεστή στόν Θεό, μποροῦσαν νά
μετέχουν στό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, γιατί λέγεται ὅτι τά ἔθνη πού δέν
γνωρίζουν τόν Θεό ἀκολουθοῦν ἐκ φύσεως τίς ἀπαιτήσεις τοῦ νόμου καί
κάνουν ὅ,τι εἶναι ἀρεστό στόν Θεό (βλ. Ρωμ. 2:14)…
Ἔτσι βλέπουμε ὅτι, τόσο στόν εὐλογημένο λαό τοῦ Ἰσραήλ, ἕναν
λαό ἀγαπητό στόν Θεό, ὅσο καί στούς ἐθνικούς πού δέν γνώριζαν τόν
Θεό, εἶχε διατηρηθεῖ μία γνώση τοῦ Θεοῦ, μία ξεκάθαρη καί λογική
κατανόηση: γνώριζαν πῶς ὁ Κύριος ὁ Θεός μας, τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνεργεῖ
στόν ἄνθρωπο, καί μέ ποιά ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά μέσα μπορεῖ κανείς
διαισθητικά νά εἶναι σίγουρος ὅτι αὐτή εἶναι πράγματι ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ
τοῦ Κυρίου μας, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ὄχι μία ἀπάτη τοῦ ἐχθροῦ.
Αὐτό γινόταν ἀπό τήν πτώση τοῦ Ἀδάμ μέχρι τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου μας
Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο ἐν σαρκί.
Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ

(από το βιβλίο «Χριστός το Αιώνιο Τάο» το οποίο μπορείτε να διαβάσετε δωρεάν εδώ)

Σχετικά με τους Αγγέλους και τους Άγγλους

Σχετικά με τους Αγγέλους και τους Άγγλους




Αυτή είναι η καταγραφή του αγίου Γρηγορίου, η οποία μας παραδόθηκε από την παράδοση των προγόνων μας, προκειμένου να μην περάσει σιωπηλά, μιας και έχει να κάνει με το ενδιαφέρον του για τη σωτηρία του έθνους μας. Αναφέρεται, πως μερικοί έμποροι, οι οποίοι είχαν φτάσει στη Ρώμη μία συγκριμένη ημέρα, εξέθεσαν πολλά αντικείμενα για πώληση στην αγορά και ένα πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε εκεί για να κάνει τις αγορές του. Ο ίδιος ο Γρηγόριος πήγε μαζί με τους άλλους, και, ανάμεσα σε άλλα πράγματα, πωλούνταν και μερικά αγόρια, τα σώματα τους ήταν λευκά, η όψη τους όμορφη, και τα μαλλιά τους πολύ ωραία. Αφού τα είδε, ρώτησε, όπως λέγεται, από ποια χώρα ή έθνος τα είχαν φέρει. Και του είπαν, πως ήταν από το νησί της Βρετανίας, της οποίας η κάτοικοι είχαν τέτοιο παρουσιαστικό.      

Έπειτα ρώτησε εάν αυτοί οι νησιώτες ήταν Χριστιανοί, ή εάν ήταν ακόμη μπλεγμένοι στην πλάνη του παγανισμού. Τον πληροφόρησαν πως ήταν παγανιστές. Έπειτα βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό από τα βάθη της καρδιάς του, είπε: «Αλίμονο! Τι κρίμα, το ότι ο άρχοντας του σκότους έχει κυριεύσει ανθρώπους με τόσο ωραίο παρουσιαστικό. Παρότι είναι όμορφοι εξωτερικά εσωτερικά θα πρέπει να είναι κενοί από χάρη.» Έπειτα ρώτησε, ποιο ήταν το όνομα αυτού του έθνους. Και του απάντησαν, πως τους αποκαλούσαν Άγγλους. «Σωστά», είπε εκείνος, «γιατί έχουν ένα Αγγελικό πρόσωπο, και τους ταιριάζει να γίνουν συγκληρονόμοι των Αγγέλων στον ουρανό». «Ποιο είναι το όνομα», συνέχισε, «της επικράτειας από την οποία τους φέρνουν;» Του είπαν, πως οι ντόπιοι αυτής της επικράτειας ονομάζονταν Deiri. «Πραγματικά είναι De ira (ο θυμός στα Λατινικά),» απάντησε εκείνος, «πρέπει να απομακρυνθούν από την οργή και να έρθουν κοντά στο έλεος του Χριστού. Πως ονομάζεται ο βασιλιάς αυτής της επικράτειας;» Του είπαν πως το όνομα του ήταν  Ælla: και εκείνος, κάνοντας έναν υπαινιγμό όταν άκουσε το όνομα είπε, «Αλληλούια, η δοξολογία του Θεού του Δημιουργού πρέπει να ψαλθεί σε αυτούς τους τόπους.»




      

Έπειτα απευθυνόμενος προς τον επίσκοπο της Ρωμαϊκής αποστολικής επισκοπής (γιατί εκείνον τον καιρό δεν είχε γίνει ακόμη πάπας), τον ικέτευσε να στείλει μερικούς ιεραποστόλους στην Βρετανία στο έθνος των Άγγλων, ώστε να γνωρίσουν οι άνθρωποι εκεί τον Χριστό, δηλώνοντας πως ο ίδιος ήταν έτοιμος να αναλάβει αυτή την εργασία, με τη βοήθεια του Θεού, εάν ο πάπας έκρινε σωστό να συμβεί αυτό. Όμως εκείνον τον καιρό δεν μπορούσε να το κάνει αυτό, γιατί παρότι ο πάπας ήθελε να εκπληρώσει την επιθυμία του, οι πολίτες της Ρώμης δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στο ότι ο τόσο αναγνωρισμένος και μορφωμένος άνθρωπος τους θα εγκατέλειπε την πόλη. Όταν έγινε ο ίδιος πάπας, τελειοποίησε την εργασία που ποθούσε τόσο πολύ, στέλνοντας άλλους ιεραποστόλους και ο ίδιος με τις προσευχές του και τις παραινέσεις του βοήθησε στην ιεραποστολή, ώστε να γίνει με επιτυχία. Αυτή την καταγραφή, την  οποία έχουμε παραλάβει από τους αρχαίους, θεωρήσαμε ωφέλιμο να την συμπεριλάβουμε στην Εκκλησιαστική Ιστορία μας.

Αγγλικό κείμενο http://classicalchristianity.com/2012/02/08/of-angels-and-angles/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow            

Η μετεμψύχωση βολεύει τους ανθρώπους(Άγιος Παϊσιος)

πηγή

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/08/blog-post_59.html

Ένα Γράμμα προς τους στρατιώτες του Coroticus (Μία επιστολή του αγίου Πατρικίου του Φωτιστή της Ιρλανδίας)

Ένα Γράμμα προς τους στρατιώτες του Coroticus (Μία επιστολή του αγίου Πατρικίου του Φωτιστή της Ιρλανδίας)



Μέρος Πρώτο


1. Είμαι ο Πατρίκιος, ένας αμαρτωλός και πραγματικά αγράμματος, παρόλα αυτά είμαι εγκατεστημένος εδώ στην Ιρλανδία όπου έχω την θέση του Επισκόπου. Είμαι βέβαιος μέσα στην καρδιά μου πως «όλα όσα είμαι», τα έχω λάβει σαν δωρεά από το Θεό. Έτσι ζω ανάμεσα σε βάρβαρες φυλές, ένας ξένος και εξόριστος για την αγάπη του Θεού. Αυτός ο ίδιος πιστοποιεί πως αυτά είναι όντως έτσι. Ποτέ δεν θα ήθελα αυτές οι σκληρές λέξεις να βγουν από το στόμα μου, δεν συνηθίζω να μιλάω τόσο σκληρά. Παρόλα αυτά τώρα οδηγούμε από τον ζήλο μου στο Θεό, η αλήθεια του Χριστού με ωθεί. Μιλάω λόγο της αγάπης μου για τους γείτονες οι οποίοι είναι οι μόνοι υιοί μου, για αυτούς εγκατέλειψα την πατρίδα μου, τους γονείς μου και έφτασα μέχρι το σημείο να ωθήσω την ίδια μου τη ζωή μέχρι το χείλος του θανάτου. Αν έχω κάποια αξία, είναι το να ζήσω τη ζωή μου για το Θεό προκειμένου να διδάξω αυτούς τους ανθρώπους, παρότι μερικοί από αυτούς μέχρι και σήμερα με βλέπουν καχύποπτα.

2

Εγώ μόνος μου συνέθεσα και έγραψα αυτές τις λέξεις με το ίδιο μου το χέρι, ώστε να μπορέσουν να παραδοθούν, έπειτα τις έστειλα γρήγορα στους στρατιώτες του Coroticus. Δεν αναφέρω τους δικούς μου ανθρώπους, ούτε τους δικούς μου συμπολίτες της αγίας Ρώμης, αλλά αυτούς που έχουν γίνει τώρα πολίτες των δαιμόνων λόγο των δαιμονικών έργων τους. Επέλεξαν, με τις εχθρικές πράξεις τους, να ζήσουν μέσα στο θάνατο. Σύντροφοι των Σκωτσέζων και των Πίκτων και όλοι όσοι συμπεριφέρονται σαν αποστάτες, αιμοβόροι άνθρωποι που έχουν ποτίσει τους εαυτούς τους μέσα στο αίμα αθώων Χριστιανών. Ακριβώς τους ίδιους ανθρώπους που έχω γεννήσει για το Θεό, ο αριθμός τους δεν μπορεί να μετρηθεί, εγώ ο ίδιος έχω κάνει ομολογία για αυτούς μπροστά στον Χριστό.  

3

Την επόμενη ημέρα αφότου οι νεοβάπτιστοι μου, ντυμένοι όλοι στα λευκά, αλείφθηκαν με το Άγιο Χρίσμα, την ώρα που αυτό γυάλιζε ακόμη πάνω στα μέτωπα τους, σφάχτηκαν με αγριότητα και θανατώθηκαν από τα σπαθιά αυτών των ίδιων διαβολικών ανθρώπων. Αμέσως έστειλα έναν καλό ιερέα μαζί με ένα γράμμα. Μπορούσα να τον εμπιστευτώ, γιατί τον είχα διαπαιδαγωγήσει από τότε που ήταν μικρό παιδί. Πήγε, συνοδευόμενος από άλλους ιερείς, για να δει εάν μπορούσαμε να πάρουμε τίποτα πίσω από τις λεηλασίες που έγιναν, ποιο σημαντικό, τους βαπτισμένους αιχμαλώτους τους οποίους είχαν αιχμαλωτίσει. Παρόλα αυτά το μόνο που έκαναν ήταν να γελάσουν μπροστά μας μόλις κάναμε αναφορά στους αιχμαλώτους τους.    

4

Εξαιτίας όλων αυτών, δεν ξέρω ένα θα πρέπει να θρηνήσω περισσότερο για εκείνους που σκότωσαν ή για εκείνους που είναι αιχμάλωτοι ή για εκείνους τους ίδιους τους άνδρες τους οποίους ο διάβολος τους έχει πάρει για σκλάβους του. Στην πραγματικότητα, θα δέσουν τους εαυτούς τους κοντά σε αυτόν μέσα στους πόνους της αιώνιας φωτιάς: γιατί «εκείνος που αμαρτάνει είναι κιόλας ένας σκλάβος» και αποκαλείτε «γιος του διαβόλου.»

5

Εξαιτίας αυτού, γνωστοποιήστε σε κάθε Θεοσεβούμενο άνθρωπο να γνωρίζει καλά πως για εμένα όλοι αυτοί είναι απόβλητοι. Αποβλήθηκαν επίσης από τον Χριστό το Θεό μου, του οποίου είμαι πρεσβευτής. Είναι πατροκτόνοι, ναι και αδελφοκτόνοι, καθόλου καλύτεροι από τους αρπακτικούς λύκους, καταβροχθίζουν τους ίδιους τους ανθρώπους του Θεού σαν ένα καρβέλι ψωμί. Ακριβώς όπως το λέει: «οι μοχθηροί έχουν διασκορπίσει τον νόμο σου, Ω Κύριε,» τον οποίο σε αυτές τις έσχατες ημέρες είχε φυτέψει στην Ιρλανδία με τόση πολύ αγάπη και καλοσύνη. Εδώ είχε κηρυχτεί και αναπτυχτεί υπό το βλέμμα του Θεού.

  Μέρος Δεύτερο

6

Δεν υπερβαίνω τον εαυτό μου, γιατί έχω και εγώ να παίξω το κομμάτι μου με «εκείνους τους οποίους κάλεσε προς το μέρος του και τους προόρισε» να διδάξουν το ευαγγέλιο ανάμεσα σε φοβερούς διωγμούς μέχρι τα έσχατα της γης, ακόμη και αν ο εχθρός αποκαλύψει την πραγματική του κακία μέσα από τους στρατιώτες του Coroticus, ο οποίος δεν φοβάται ούτε το Θεό ούτε τους ιερείς τους οποίους ο Θεός διάλεξε και στους οποίους έχει δώσει την ποιο υψηλή θεία δύναμη, ώστε ότι εκείνοι δένουν στην γη να είναι δεμένο και  στον ουρανό.    

7

Σύμφωνα με αυτά, ικετεύω ιδικά εσάς «που είσαστε άγιοι και ταπεινοί στην καρδιά», και σας λέω πως είναι παράνομο να κολακεύετε ανθρώπους κατά αυτόν τον τρόπο, ούτε πρέπει να τρώτε ή να πίνετε μέσα στις συντροφιές τους, ούτε κάποιος από εσάς πρέπει να νιώθει κάποια υποχρέωση να λάβει ελεημοσύνη από τέτοιους άνδρες. Όχι μέχρι να έρθει η στιγμή που θα  δείξουν τόσο έμπρακτη μετάνοια που τα δάκρυα τους θα χυθούν μπροστά στο Θεό και θα δεχτούν να ελευθερώσουν αυτούς τους δούλους του Θεού και τις βαπτισμένες δούλες του Χριστού. Γιατί για αυτό το λόγο πέθανε Εκείνος, για αυτούς σταυρώθηκε.  

8

«Ο Παντοδύναμος στρέφει μακριά το βλέμμα του από τα δώρα των μοχθηρών ανθρώπων.» «Εκείνος που προσφέρει θυσία από τα αγαθά των φτωχών, είναι σαν έναν άνθρωπο που θυσιάζει ένα γιο μπροστά στο βλέμμα του ίδιου του του πατέρα.» «Αυτά τα πλούτη,» είναι γραμμένο, «τα οποία έχει συλλέξει με αδικίες θα τα ξεράσει μέσα από την κοιλιά του.» «Και τώρα ο άγγελος του θανάτου έρχεται να τον σύρει μακριά. Θα τον βασανίσουν άγριοι δράκοι, θα θανατωθεί από τη γλώσσα του ερπετού. Επιπλέον, μία αιώνια φωτιά θα τον κατατρώει.» Έτσι, «τι συμφέρον έχει ένας άνθρωπος εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και υποφέρει από την απώλεια της ίδιας του της ψυχής;»

9

Θα χρειαζόταν πολύ χρόνο για να συζητήσουμε για κάθε μία υπόθεση ξεχωριστά, ή για το να δούμε στα γρήγορα όλο τον Νόμο για ακριβής μαρτυρίες ενάντια σε μία τέτοια μορφή απληστίας. Αρκεί να πούμε, πως η απληστία είναι μια θανατηφόρα πράξη. Δεν πρέπει να εποφθαλμιάς τα αγαθά του γείτονα σου. Δεν πρέπει να φονεύεις. Ένας ανθρωποκτόνος δεν θα μπορέσει να σταθεί δίπλα στον Χριστό.

 
Μέρος Τρίτο

10

Θα μπορούσα να έχω έρθει στην Ιρλανδία χωρίς να έχω στη σκέψη μου το Θεό; Ποιος με έκανε να έρθω; Γιατί εδώ «είμαι ένας αιχμάλωτος του Αγίου Πνεύματος» ώστε να μην δω κανέναν από την οικογένεια μου. Μπορεί να βρίσκεται εκτός της καλοσύνης της καρδιάς μου το ότι κάνω μία τέτοια εργασία ελέους για έναν άνθρωπο που κάποτε με αιχμαλώτισε όταν λεηλάτησε το σπίτι του πατέρα μου και αιχμαλώτισε τους υπηρέτες του; Γιατί η καταγωγή μου μου προσέφερε ελευθερία, γεννημένος από έναν ευγενή πατέρα, παρόλα αυτά πούλησα αυτή την αριστοκρατική μου θέση, δεν ντρέπομαι για αυτό, ούτε μετανιώνω γιατί αυτό μπορεί να προσέφερε πλεονεκτήματα σε άλλους. Εν συντομία, είμαι ένας σκλάβος του Χριστού σε αυτούς τους απομακρυσμένους ανθρώπους χάρη στην απερίγραπτη δόξα της «αιωνίου ζωής η οποία βρίσκεται στον Ιησού Χριστό τον Κύριο μας.»  

11

Και αν οι δικοί μου δεν θέλουν να με γνωρίζουν, όμορφα και ωραία, «ένας προφήτης δεν τιμάται στην δική του χώρα.» Πράγματι, ίσως δεν είμαστε «από την ίδια στάνη,» ή πιθανόν δεν έχουμε «τον ίδιο Πατέρα για Θεό μας.» Όπως λέει, «Εκείνος που δεν είναι με το μέρος μου, είναι εναντίων μου» και εκείνος ο οποίος «δεν έρχεται με το μέρος μου, θα διασκορπιστεί.» Βρισκόμαστε μπροστά σε σκοπούς που διασταυρώνονται: «Ο ένας καταστρέφει, ο άλλος χτίζει.» «Δεν αναζητώ πράγματα που είναι δικά μου.» Δεν είναι από τη δική μου χάρη, αλλά είναι του Θεού «ο οποίος έχει φροντίσει τόσο την καρδιά μου,» ώστε να μπορώ να βρίσκομαι ανάμεσα «στους κυνηγούς ή στους ψαράδες» για τους οποίους προείπε ο Θεός «σε εκείνους του εσχάτους καιρούς.»  

12

Με ζηλεύουν. Τι πρέπει να κάνω Κύριε; Πόσο πικρά με απεχθάνονται! Απλά δες πως τα πρόβατα σου διαμελίζονται και απογυμνώνονται, από αυτούς τους ταραχοποιούς που έχω κατονομάσει, δούλοι κάθε άντρα που έχει το εχθρικό μυαλό του Coroticus. Μακριά από την αγάπη του Θεού βρίσκεται ο άντρας ο οποίος προδίδει τους Χριστιανούς μου στα χέρια των Σκοτσέζων και των Πίκτων. «Αρπακτικοί λύκοι» έχουν καταπιεί το κοπάδι του Κυρίου, το οποίο άνθιζε στην Ιρλανδία και εξαπλωνόταν με φροντίδα. Τώρα έχω χάσει τον αριθμό πόσοι γιοι και κόρες των βασιλιάδων των Σκοτσέζων έγιναν μοναχοί και παρθένες του Χριστού. Για αυτό το λόγο, «αυτές οι πληγές που έγιναν στους δίκαιους δεν θα έχουν καμία χάρη μπροστά στα μάτια σας», ακόμη «και στα ποιο χαμηλά βάθη της κόλασης δεν θα βρείτε ικανοποίηση.»          

13

Ποιος από τους αγίους δεν θα αρνούταν να νηστέψει και να απαρνηθεί την συντροφιά τέτοιων ανδρών; Βλέπετε πως έχουν γεμίσει τα σπίτια τους με τα λάφυρα των νεκρών Χριστιανών; Γιατί, αφιερώνουν τον εαυτό τους στην λεηλασία! Μίζεροι άνθρωποι, δεν έχουν ιδέα πως ταΐζουν δηλητήριο, φαγητό που σίγουρα σκοτώνει, στους φίλους τους και ακόμη και στα ίδια τα παιδιά τους. Όπως ακριβώς η Εύα ποτέ δεν συνειδητοποίησε πως πρόσφερε σίγουρο θάνατο στον ίδιο της τον άνδρα, τον σύζυγο της. Συμβαίνει πάντα το ίδιο με όσους κάνουν κακές πράξεις. Δουλεύουν πολύ μόνο για να ενδώσουν στον θάνατο που αυτός είναι η αιώνια τιμωρία τους.            

14

Οι Ρωμαίοι Χριστιανοί στην Γαλατία συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά. Έχουν την συνήθεια να στέλνουν, αγίους, ικανούς ανθρώπους στους Φράγκους και σε άλλα έθνη μαζί με πολλούς χιλιάδες στρατιώτες ώστε να λυτρώσουν τους Χριστιανούς αιχμαλώτους, παρόλα αυτά εσείς θα προτιμούσατε να τους σκοτώσετε ή να τους πουλήσετε σε μία απόμακρη φυλή  που δεν γνωρίζει τίποτα για τον αληθινό Θεό. Θα μπορούσατε να στείλετε τους δούλους του Θεού σε ένα πορνείο. Τι ελπίδα μπορεί να σας έμεινε στο Θεό; Μπορείτε  ακόμη να εμπιστευτείτε κάποιον που λέει πως συμφωνεί μαζί σας; Ακούτε ακόμη αυτούς τους κόλακες που σας περιτριγυρίζουν; Μόνο ο Θεός θα κρίνει. Γιατί είναι γραμμένο, «Όχι μόνο αυτοί που κάνουν το κακό, αλλά ακόμη και αυτοί που συμφωνούν μαζί τους θα καταδικαστούν.»  

15

Για τον εαυτό μου, δεν γνωρίζω τι πρέπει να πω, ή πως μπορώ να μιλήσω πλέον για αυτούς που είναι νεκροί για αυτά τα παιδιά του Θεού τους οποίους χτύπησε το σπαθί τόσο σκληρά, πέρα από κάθε φαντασία. Γιατί είναι γραμμένο, Θρήνησε μαζί με όσους θρηνούν, κα πάλι αν ένα μέλος θρηνεί, τότε όλα τα μέλη πρέπει να θρηνούν μαζί του. Λόγο αυτού, όλη η Εκκλησία «θρηνεί για τους γιους και τις κόρες της που μέχρι τώρα δεν έχουν θανατωθεί από το σπαθί. Γιατί τους έχουν πάρει μακριά και έχουν εγκαταλειφτεί σε μία γη όπου η αμαρτία αφθονεί, ανοιχτά, με μοχθηρία, με θράσος. Αυτοί οι άνθρωποι που γεννήθηκαν ελεύθεροι πουλήθηκαν, Χριστιανοί έγιναν σκλάβοι, και το ποιο χειρότερο είναι ότι έγιναν σκλάβοι των χειρότερων από όλους τους αποστάτες, έγιναν σκλάβοι των Πίκτων.      

16

Εξαιτίας όλων αυτών, η φωνή μου υψώνετε με θλίψη και θρήνο. Αχ, η ποιο όμορφη, η αγαπημένη μου αδελφότητα και οι υιοί μου «τους οποίους γέννησα για τον Χριστό, έχω χάσει τον αριθμό σας, τι μπορώ να κάνω για να σας βοηθήσω τώρα; Δεν είμαι άξιος για να βοηθήσω το Θεό ή τους ανθρώπους. Έχουμε κυριευτεί από την κακία άδικων ανθρώπων,  είναι σαν να έχουμε γίνει ξένοι. Βρίσκουν απαράδεκτο το ότι είμαστε Ιρλανδοί. Όμως είναι γραμμένο Δεν είναι αλήθεια πως όλοι έχετε ένα Θεό; Για ποιο λόγο λοιπόν, ο καθένας από εσάς, εγκατέλειψε το ίδιο του τον γείτονα;


Μέρος τέταρτο

17

Και έτσι εγώ θρηνώ για εσάς, πόσο θρηνώ για εσάς, που είσαστε τόσο πολύ αγαπημένοι σε εμένα, όμως και πάλι μπορώ να χαρώ μέσα στην καρδιά μου, δεν έχω εργαστεί για το τίποτα, η εξορία μου δεν ήταν μάταιη. Και αν αυτή η μοχθηρή πράξη, τόσο φοβερή, τόσο ακατάδεχτη, έπρεπε να συμβεί, ευχαριστώ το Θεό, γιατί εσείς άνθρωποι, που πιστέψατε και βαπτιστήκατε, αφήσατε πίσω αυτό τον κόσμο για τον παράδεισο. Μπορώ να σας δω όλους καθαρά: ξεκινήσατε για να πάτε εκεί όπου δεν θα υπάρχει ποια νύχτα, δεν θα υπάρχει θρήνος, ούτε θάνατος. Εκεί οι καρδιές σας θα αναπηδούν, σαν μοσχάρια που τα απάλλαξαν από τα σχοινιά τους, και θα ποδοπατήσετε τους μοχθηρούς και θα γίνουν σαν σκόνη κάτω από τα πόδια σας.


18

Εκεί θα βασιλέψετε μαζί με τους αποστόλους και τους προφήτες και όλους τους μάρτυρες. Θα φθάσετε στα αιώνια βασίλεια. Ακριβώς όπως το πιστοποιεί, ακριβώς όπως το δηλώνει: «Θα έρθουν από την Ανατολή και από τη Δύση, και θα αναπαυτούν με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο βασίλειο του ουρανού. Όταν την ίδια στιγμή έξω ουρλιάζουν τα σκυλιά, οι φονιάδες, και «η μοίρα τους, μαζί με ψεύτες και ψεύδορκους, είναι η λίμνη της αιώνιας φωτιάς. Όπου, λέει ο Απόστολος, όχι χωρίς λόγο, οι δίκαιοι άνθρωποι με δυσκολία θα σωθούν, οι αμαρτωλοί και παράνομοι που θα σταθούν»;

19

Και έτσι, τώρα εσύ, Coroticus και οι ταραχοποιοί σου, όλοι επαναστάτες ενάντια στον Χριστό, τώρα που βλέπετε τους εαυτούς σας;  Πουλήσατε μακριά κορίτσια σαν αντικείμενα, όχι ακόμη γυναίκες αλλά βαπτισμένες. Όλα για λίγο πρόσκαιρο κέρδος που θα χαθεί την αμέσως επόμενη στιγμή. Σαν ένα σύννεφο που περνάει ή σαν άνεμο που χάνεται στον αέρα, έτσι αμαρτωλοί, αυτοί που κλέβουν, χάνονται μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου. Αλλά οι δίκαιοι σίγουρα θα γιορτάσουν μαζί με το Χριστό. Αμήν.

20

Φέρω μαρτυρία μπροστά στο Θεό και στους αγγέλους του πως αυτά θα συμβούν, όπως ακριβώς τα αποκάλυψε αυτός στην αγραμματοσύνη μου. Επαναλαμβάνω: αυτά δεν είναι δικά μου λόγια, μα τα λόγια του Θεού, των αποστόλων και των προφητών, τα οποία έχω λαξέψει στα Λατινικά και δεν έχουν πει ποτέ ψέματα. «Εκείνος ο οποίος θα πιστέψει θα σωθεί, όμως εκείνος που δεν θα πιστέψει θα καταδικαστεί, ο Θεός μίλησε.»

21

Η κύρια παράκληση μου είναι, όποιος είναι ένας υπηρέτης του Θεού να είναι έτοιμος και πρόθυμος, να μεταφέρει αυτό το γράμμα και σε άλλους. Μακάρι ποτέ να μην κρυφτεί ή να κλαπεί από κάποιον, αλλά μάλλον, μακάρι να αναγνωστεί φωναχτά μπροστά σε όλο τον κόσμο. Ναι, ακόμη και αν είναι παρών ο ίδιος ο   Coroticus.

Μακάρι ο Θεός να εμπνεύσει αυτούς τους ανθρώπους να έρθουν κάποτε στα λογικά τους και να πλησιάσουν το Θεό, ώστε να μετανοήσουν, για τα φοβερά εγκλήματα τους, γιατί σκότωσαν τους αδερφούς του Κυρίου και να ελευθερώσουν αυτές τις βαπτισμένες γυναίκες τις οποίες απήγαγαν, ώστε να αξίζουν να ζουν με το Θεό και να γίνουν πλήρης ξανά, εδώ, τώρα και για πάντα.

Στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Αμήν.  


Αγγλικό κείμενο
http://www.ancienttexts.org/library/celtic/ctexts/p02.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

     

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΜΕ ΕΚΤΕΛΕΣΗ Δραματικό SOS στέλνει ο Σπύρος από το Μπουρούντι

«Ονομάζομαι Χαγκαμπιμάνα Σπύρος, Eλληνας πολίτης, κάτοικος Μπουζουμπούρας, Μπουρούντι... Βρίσκομαι φυλακισμένος αποκλειστικά και μόνο λόγω της εναντίωσής μου, ως ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας και υπεύθυνος Επιχειρήσεων, στις άνωθεν εντολές της ηγεσίας της Αστυνομίας να κάνω χρήση βίας και να προβώ σε δολοφονίες αμάχων διαδηλωτών. Η ζωή μου βρίσκεται σε άμεσο και αναπότρεπτο κίνδυνο, εντός των φυλακών...».



Είναι ένα απόσπασμα από τη χειρόγραφη επιστολή αξιωματικού της μπουρουντιανής αστυνομίας, ο οποίος βρίσκεται φυλακισμένος στη Μουραμούγια της Αφρικής από τις 27 Ιουνίου.

Η δραματική κραυγή αγωνίας προς την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ενωση, που παρουσιάζει σήμερα το «Εθνος», είναι γραμμένη σε άψογα Eλληνικά. Γιατί ο Σπύρος από το Μπουρούντι είναι απόφοιτος της Ελληνικής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και έχει φοιτήσει και στη Νομική Σχολή Αθηνών...

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα, απέκτησε το όνομα Σπύρος -τον έλεγαν Ρίτσαρντ μέχρι τότε-, έλαβε την ελληνική υπηκοότητα και πλέον εδώ και πολλά χρόνια είναι Ελληνας πολίτης. Στην πορεία της ζωής του, εγκαταστάθηκε στην Μπουζουμπούρα στο Μπουρούντι Αφρικής. Εγινε αξιωματικός της μπουρουντιανής αστυνομίας και παντρεύτηκε με μία δικηγόρο, με την οποία απέκτησαν ένα παιδί, 3,5 ετών σήμερα.



Ο Σπύρος Χαγκαμπιμάνα με παιδιά στο Μπουρούντι. Αποσπάσματα από τη δραματική επιστολή που έστειλε για να σωθεί η ζωή του
Eμφύλιος πόλεμος
Τους τελευταίους μήνες, το Μπουρούντι βρίσκεται σε εκτεταμένη πολιτική κρίση με εμφύλιο πόλεμο, ταραχές, δολοφονίες και έντονη πολιτική αστάθεια. Οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν από το καθεστώς δεν αναγνωρίζονται ως έγκυρες από ΗΠΑ, ΕΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς. Και η κατάσταση στη χώρα γίνεται μέρα με τη μέρα ανεξέλεγκτη.


Ως συνταγματάρχης της μπουρουντιανής αστυνομίας, ο Σπύρος Χαγκαμπιμάνα κατείχε τη θέση του υπαρχηγού του τμήματος Επιχειρήσεων. Βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα κατά τη διάρκεια των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων. Δέχθηκε εντολές και αφόρητες πιέσεις να προβεί σε χρήση εκτεταμένης βίαιης καταστολής των διαδηλωτών. Ακόμα και σε δολοφονίες. Εναντιώθηκε σθεναρά, αλλά το πλήρωσε, προκαλώντας τη μήνιν του καθεστώτος: συνελήφθη και προφυλακίστηκε στις φυλακές Muramvya.


Οι δικηγόροι του Σπύρου Χαγκαμπιμάνα στην Ευρώπη, Ανδρέας και Αλέξης Αναγνωστάκης

Από το κελί των φυλακών όπου βασανίζεται απάνθρωπα, συνέταξε χειρόγραφη επιστολή προς τους υπουργούς Εξωτερικών και Δικαιοσύνης της Ελλάδας, καθώς και προς τον Ελληνα ευρωβουλευτή Νότη Μαριά, που έχει ασχοληθεί με το θέμα των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Μπουρούντι. Ως Ελληνας πολίτης, απευθύνει δραματική έκκληση για νόμιμη παρέμβαση.

Βασανιστήρια
«Συνελήφθην στις 27 Ιουνίου 2015 από τους άνδρες της προεδρικής αστυνομίας και οδηγήθηκα αμέσως στα κρατητήρια των μυστικών υπηρεσιών. Επί δέκα ολόκληρες ημέρες υποβλήθηκα σε φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια, με σκοπό τον εξαναγκασμό μου σε απόσπαση δήθεν ομολογίας. Στις 8 Ιουλίου οδηγήθηκα στις φυλακές της Muramvya με την ψευδή και ανυπόστατη κατηγορία της συμμετοχής σε "απόπειρα πραξικοπήματος", που επισείει εξοντωτικές ποινές. Βρίσκομαι στην άνω φυλακή υπό άθλιες και φρικτές συνθήκες κράτησης. Εχω δικαιολογημένους φόβους ότι δεν θα τύχω της απαιτούμενης Δίκαιης Δίκης. H προφυλάκισή μου δεν στηρίζεται σε πιστευτή και νομικά βάσιμη κατηγορία. Είναι κόντρα προς το Διεθνές Δίκαιο περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του Αφρικανικού Χάρτη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Δικαιωμάτων των Λαών, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, που έχουν κυρωθεί από το Μπουρούντι», σημειώνει στην επιστολή του.

Οι δικηγόροι του στην Ευρώπη, Ανδρέας Αναγνωστάκης και Αλέξης Αναγνωστάκης, πιστεύουν ότι όντως οι φόβοι πως δεν θα τύχει δίκαιης δίκης, είναι απόλυτα δικαιολογημένοι. «Η απελευθέρωσή του πρέπει να είναι άμεση και χωρίς όρους. Τα ευρωπαϊκά όργανα πρέπει να εξαντλήσουν τα όρια των αρμοδιοτήτων τους για να διασφαλίσουν τη νομιμότητα, όσον αφορά την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον μπουρουντιανό λαό, που εναντιώνεται στο καθεστώς», εξηγούν στο «Εθνος».

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
«Η ζωή μου βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο»

Η επιστολή του Σπύρου από το Μπουρούντι συγκλονίζει. Με θέμα «Εκκληση για την παρέμβασή σας», ο συνταγματάρχης της μπουρουντιανής Αστυνομίας περιγράφει ανάγλυφα σε άπταιστα Ελληνικά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ζητώντας την παρέμβαση των ευρωπαϊκών οργάνων και κάνει έκκληση για τον λαό της χώρας του.

«Σας γράφω την παρούσα επιστολή ζητώντας τη νόμιμη παρέμβασή σας, καθώς βρίσκομαι ανεπίτρεπτα κρατούμενος υπό απάνθρωπες συνθήκες στις φυλακές στο Μπουρούντι. Οπως θα έχετε ενημερωθεί το Μπουρούντι βρίσκεται, εδώ και πολλούς μήνες, σε εκτεταμένη πολιτική κρίση που έχει προκαλέσει τη δολοφονία εκατοντάδων πολιτών, τη σύλληψη και φυλάκιση πολλών μελών της αντιπολίτευσης και πάνω από 150.000 πρόσφυγες.

Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων μηνών, όντας ανώτερος αξιωματικός (συνταγματάρχης) της μπουρουντιανής Αστυνομίας, κατέχοντας τη θέση του υπαρχηγού του τμήματος επιχειρήσεων, βρέθηκα πολλές φορές αναγκασμένος να εναντιωθώ σε εντολές και στρατηγικές της ηγεσίας της Αστυνομίας που στόχο είχαν τη δολοφονία άμαχων διαδηλωτών. Το γεγονός αυτό χειροτέρευσε τις σχέσεις μου με ορισμένους από τους ανωτέρους μου και γενικότερα με την κυβέρνηση του Μπουρούντι». Και το πληρώνει.

«Η ζωή μου βρίσκεται σε άμεσο και αναπότρεπτο κίνδυνο, εντός των φυλακών. Σας ΖΗΤΩ, τώρα, να εξασφαλίσετε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή μου. Να ζητήσετε να διαταχτεί Διεθνής Ανεξάρτητη Ερευνα για τους σε βάρος μου βασανισμούς και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, να δημοσιοποιηθούν τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών και να παραπεμφθεί σε ανεξάρτητο δικαστήριο οποιοσδήποτε βρεθεί να έχει την ευθύνη. Σας καλώ να διασφαλίσετε τα δικαιώματα ζωής και ελευθερίας του μπουρουντιακού λαού και τη συμμόρφωση του κράτους στις υποχρεώσεις του, με βάση το Διεθνές Δίκαιο» καταλήγει στην επιστολή του ο Σπύρος-Ρίτσαρντ Χαγκαμπιμάνα.


ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ - ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΑΣ

Ψήφισμα υποστήριξης του φυλακισμένου αστυνομικού Σπύρου Χαγκαμπιμάνα, που αρνήθηκε να ασκήσει βία κατά διαδηλωτών

(κάντε κλικ επάνω στα γράμματα για να ψηφίσετε)
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64229201

Ο άγιος Πατρίκιος (της Ιρλανδίας) για το Άγιο Χρίσμα κάποιων νεοβαφτισμένων.

Ο άγιος Πατρίκιος (της Ιρλανδίας) για το Άγιο Χρίσμα κάποιων νεοβαφτισμένων.




Την επόμενη  ημέρα, μετά την ημέρα κατά τη διάρκεια της οποίας οι νεοβάπτιστοι χρίστηκαν με το Άγιο Χρίσμα ντυμένοι σε λευκά ενδύματα,  σφαγιάστηκαν (οι νεοβάπτιστοι). Η ευωδία είχε μείνει  στα μέτωπα τους όταν σφαγιάστηκαν με τα σπαθιά από τους ανθρώπους που αναφέρθηκαν παραπάνω. Έστειλα ένα γράμμα μαζί με έναν άγιο πρεσβύτερο τον οποίο διαπαιδαγώγησα από τον καιρό που ήταν μικρό παιδί, με κληρικούς να τον συνοδεύουν, ζητώντας τους να μας επιτρέψουν να πάρουμε τους νεκρούς  και τους βαπτισμένους τους οποίους κρατούσαν σε αιχμαλωσία. Το μόνο που έκαναν ήταν να τους χλευάσουν. (απόσπασμα από το «Γράμμα στον  Coroticus»)
   

Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/2011/07/31/on-holy-chrism/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ο άγιος Columba και η ψυχή της αγίας γυναίκας.

Ο άγιος Columba και η ψυχή της αγίας γυναίκας.




Τον καιρό που ο άγιος άντρας ζούσε στη νήσο Iouan (σήμερα γνωστή σαν Iona), μία ημέρα ύψωσε ξαφνικά τα μάτια του προς τον ουρανό και πρόφερε αυτές τις λέξεις: «Ω, ευτυχισμένη γυναίκα, ευτυχισμένη γιατί χάρη στις αρετές σου, οι άγγελοι του Θεού μεταφέρουν τώρα την ψυχή σου στον παράδεισο.» Εκείνη τη στιγμή, αυτές τις λέξεις που βγήκαν από το στόμα του αγίου, τις άκουσε ένας ευλαβείς αδερφός, ένας Σάξονας, που τον έλεγαν  Genere, ο οποίος εκείνη τη στιγμή έκανε την εργασία του. Ήταν αρτοποιός.      

Και την ίδια ημέρα του μήνα, στο τέλος του ίδιου χρόνου, ο άγιος απευθυνόμενος πάλι στον Genere τον Σάξονα, είπε: «Βλέπω ένα υπέροχο γεγονός. Ιδού, η γυναίκα για την οποία μίλησα μπροστά σου τον προηγούμενο χρόνο, συνάντησε τώρα στον αέρα την ψυχή του συζύγου της, ο οποίος ήταν ένας φτωχός και άγιος άντρας , και μαζί με τους άγιους αγγέλους πολεμάνε ενάντια στις δαιμονικές δυνάμεις για να σωθεί η ψυχή του. Με την βοήθεια τους αλλά και χάρη στις αρετές του ίδιου του άντρα, η ψυχή του σώθηκε από τις επιθέσεις των δαιμόνων και έφτασε στον τόπο της αιώνιας ανάπαυσης.

(Από τον  βίο του αγίου Columba γραμμένο από τον άγιο Adamnan)      

Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/?s=Ireland

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Η εξομολόγηση κι ο πόλεμος ενάντια στους αμαρτωλούς λογισμούς

 Οσίου Ιγνατίου Μπριντσιανίνωφ
Από αχρονολόγητη επιστολή σε κάποια μοναχή



Η αμαρτία του ανθρώπου εξαλείφεται με την εξομολόγηση.Οι ρίζες της αμαρτίας όμως ξεριζώνονται με τον αγώνα εναντίον των αμαρτωλών λογισμών και με την συχνή εξαγόρευση.Με το που θα εμεφανιστούν οι λογισμοί και ενοχλούν,πρέπει να τους εξομολογηθείς.Είθε ο Θεός να σε συγχωρέσει για το παρελθόν και να σ'ενισχύσει στο μέλλον.

Δεν είναι σπουδαίος ο πειρασμός σου.Απλά γιγαντώθηκε επειδή τον έκρυψες.Να τον εξομολογηθείς με μετάνοια στην μητέρα Α.Κι όταν ο λογισμός αρχίσει ξανά να σ'ενοχλεί,να εξομολογηθείς και πάλι με μετάνοια.Θα είναι μεγάλη ευλογία αν τον καιρό του πειρασμού έχεις κοντά σου ένα πρόσωπο στο οποίο να μπορείς να εξομολογηθείς.«ἀντίστητε δὲ τῷ διαβόλῳ καὶ φεύξεται ἀφ' ὑμῶν»(Ιακ.δ,17),είπε ο αδελφόθεος Ιάκωβος.

Στους λογισμούς που σου υποβάλλει ο διάβολος ν'αντιστέκεσαι και να τους εξομολογείσαι,να μην τους δέχεσαι.Σ'όποιον και αν ανήκει κάποιο πρόσωπο που εμφανίζεται στη φαντασία σου και προκαλεί ακάθαρτες σκέψεις και ιδέες,είναι διαβολικό,είναι ο ίδιος ο διάβολος.Εκείνος στέκεται μπροστά στην ψυχή την ώρα του πειρασμού και την εξαπατά.Φοράει μάσκα και είναι ικανός να εμφυτεύσει το πάθος ανάλογα με την προδιάθεση της ψυχής.

 Εκείνος που αποδέχεται τους αμαρτωλούς λογισμούς και τους ρεμβασμούς αποδέχεται τον ίδιο τον σατανά.Υποτάσσεται σε αυτόν τόσο στον παρόντα αιώνα όσο και στον μέλλοντα.Γι αυτό και ο πόλεμος εναντίον των λογισμών είναι ουσιώδης.Ακόμη και ένας λογισμός ζήλειας είναι απάτη του διαβόλου.Γιατί όποιος διδάσκει την νέκρωση προς όλους και όλα κι επομένως τους αγαπά όλους εξίσου,δεν προτιμά ένα πρόσωπο περισσότερο από άλλο.Ο Χριστός είναι Ένας.

Ένθα ο Κύριος να σου ξαναφέρει την ειρήνη με την αληθινή σου μετάνοια.Η αμαρτία σου συγχωρήθηκε.Μην ξαναμαρτήσεις στο μέλλον.


Από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριντσιανίνωφ ''Το Ποτήριο του Χριστού''
Εκδόσεις Πέτρου Μπότση

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/08/blog-post.html

ALITHIA FM ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΓΟΥΕΑΡ ΚΑΛΥΜΝΟΣ ΑΓ ΣΑΒΒΑΣ 17-5-2015 (βίντεο)

Ξαφνική προσκυνηματική επίσκεψη στήν Κάλυμνο του πολύ γνωστού κ΄ευλογημένου Ορθὀδοξου Ιεραπόστολου-Επίσκοπου Διοκλείας Αγγλίας κ.κ. Κάλλιστου Γουέαρ, συγγραφέα πολλών βιβλίων κ΄μέλος της Ι.Μ. Πάτμου. Ο Γέροντας είχε πνευματική φιλία μέ τόν Όσιο Γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή κ΄τόν Γέροντα μας π.Παύλο Νικηταρά.

Σχετικά με τον άγιο Kevin της Ιρλανδίας και τους εναέριους δαίμονες.

Σχετικά με τον άγιο Kevin της Ιρλανδίας και τους εναέριους δαίμονες.




Πως ο άγιος Kevin του Glendalough (498-618) πολέμησε με τους δαίμονες και χάρη στο έλεος του Θεού έσωσε την ψυχή ενός ανάξιου άνδρα, με τη χάρη του Θεού.

Ένας συγκεκριμένος βίαιος στρατιώτης διέπραττε συχνά ληστείες ανάμεσα στις κορυφογραμμές εκείνων των βουνών. Δεν είχε κάνει ποτέ μια καλή πράξη παρά μόνο μία, η οποία ήταν να προσεύχεται κάθε ημέρα, ώστε δια μέσο του αγίου Kevin να σωθεί η ψυχή του. Μία ημέρα, αφού τον περικύκλωσαν εκείνοι που τον κυνηγούσαν, τον θανάτωσαν και έπειτα τον διαμέλισαν. Ένας Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε έπειτα στον άγιο Kevin λέγοντάς του: «Ένας συγκεκριμένος διεφθαρμένος άνθρωπος, ο οποίος καθημερινά σε ικέτευε να τον προστατέψεις από τον κίνδυνο τον οποίο διέτρεχε η ψυχή του, σφάχτηκε σήμερα.

Εσύ, να φερθείς γενναία και στο όνομα του Κυρίου να ακολουθήσεις τους δαίμονες οι οποίοι σέρνουν την ψυχή του στα βασανιστήρια. Γιατί, παρότι το σώμα του έχει καταστραφεί, με τη δύναμη του Θεού, θα αρπάξεις την ψυχή του και θα την σώσεις από την καταστροφή.» Έπειτα, ο άγιος Ηγούμενος ένιωσε ανακουφισμένος. Οδηγημένος από τον Άγγελο, ανυψώθηκε από την γη ψηλά στον αέρα, όπου παρέμεινε από την ενάτη ώρα μέχρι την επόμενη ημέρα, όπου πολέμησε με τους δαίμονες. Χάρη στο έλεος του Θεού, απελευθέρωσε την ψυχή του διεφθαρμένου άνδρα από τη δύναμη τους.      

Την ίδια στιγμή, λόγω του ότι δεν γνώριζαν τον λόγο για τον οποίο απουσίαζε ο Ηγούμενος, οι μοναχοί του ένιωσαν λυπημένοι όταν αντιλήφθηκαν την απουσία του Ηγουμένου τους. Όταν γύρισε σε αυτούς, την επόμενη ημέρα, τους είπε: «Αγαπημένη μου αδελφότητα, θάψτε το σώμα αυτού του ενόχου στο κοιμητήριο σας, γιατί για χάρη του, ανυψώθηκα στον ουρανό. Η ψυχή του απελευθερώθηκε τώρα από τους δαίμονες και αναπαύεται κοντά στον Θεό.» Οι μοναχοί έκαναν όπως τους διέταξε, ενώ την ίδια στιγμή θαύμαζαν αυτά τα θαύματα που έκανε ο Παντοδύναμος, δια μέσο του αγίου δούλου του.    


Αγγλικό κείμενο
http://classicalchristianity.com/2015/05/18/on-st-kevin-of-ireland-and-the-aerial-demons/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Όσιος ΑΛΥΠΙΟΣ ο εικονογράφος της Λαύρας των Σπηλαίων και ο θαυμαστός βίος του!(17 Αυγούστου)

ΜΙΜΗΤΗΣ του ιερού ευαγγελιστή και πρώτου εικονογράφου Λουκά, αναδείχθηκε ο όσιος πατέρας μας Αλύπιος ο σπηλαιώτης. Αυτός ο μακάριος, θαυμαστά εικονογραφούσε τις μορφές των αγίων, ενώ ταυτόχρονα και την ψυχή του στόλιζε μ' όλες τις αρετές. Έτσι ο Θεός τον αξίωσε να γίνει γιατρός θαυματουργός ψυχών και σωμάτων.
 Ο μακάριος Αλύπιος ήταν λαϊκός ακόμη, όταν έγινε μάρτυρας του εξαισίου θαύματος που συνέβη μέσα στην εκκλησία των Σπηλαίων, στη διάρκεια της αγιογραφήσεώς της. Βοηθούσε τότε τους Έλληνες αγιογράφους που ιστορούσαν το ναό της Θεοτόκου. Και είδε με τα ίδια του τα μάτια το περιστέρι που παράδοξα εμφανίστηκε, όπως είδαμε πιο πάνω στη σχετική διήγηση.
Μετά από το θαυμαστό εκείνο γεγονός, ο Αλύπιος έμεινε στο μοναστήρι και έλαβε το άγιο αγγελικό σχήμα από τα χέρια του ηγουμένου οσίου Νίκωνος, ενώ συνέχισε να τελειοποιείται στην ιερή τέχνη της εικονογραφίας. Και με τη χάρη του Θεού απέκτησε την ικανότητα ν' αποτυπώνει στις άψυχες, ζωγραφιστές μορφές των αγίων, όλες τις αρετές και τα θεία χαρίσματα που τους στόλιζαν όσο ζούσαν. Την ικανότητα αυτή την έδωσε ο Κύριος στον όσιο Αλύπιο επειδή ασκούσε την εικονογραφία όχι για πλουτισμό ή έπαινο, αλλά για τη δόξα του Θεού και των αγίων Του. Πολλές εικόνες φιλοτέχνησε για τη μονή και πολλές ακόμη για τον ηγούμενο και τους αδελφούς. Έμαθε επίσης την τέχνη της συντηρήσεως παλαιών εικόνων και κοπίασε πολύ για την αποκατάσταση, εκείνων που είχαν φέρει στη μονή οι πρώτοι πατέρες των Σπηλαίων.



 Ο όσιος Αλύπιος ποτέ δεν έμενε αργός. Με την εργατικότητά του έγινε μιμητής των αρχαίων αγίων πατέρων, που μοίραζαν το χρόνο τους στην προσευχή και το εργόχειρο. Ό,τι αποκτούσε ο όσιος από το εργόχειρό του, το χώριζε σε τρία ίσα μέρη.
 • Το ένα μέρος το ξεχώριζε για ν' αγοράζει τ' απαραίτητα υλικά της εικονογραφίας
. • Το δεύτερο προοριζόταν για τους φτωχούς.
• Και το τρίτο για τις ανάγκες της μονής.
Έτσι έκανε πάντοτε, με την ευλογία του ηγουμένου, χωρίς να δίνη ανάπαυση στο σώμα του μέρα και νύχτα. Τη νύχτα αγρυπνούσε με προσευχές και γονυκλισίες. Και την ήμερα, τις ώρες που δεν είχαν κοινές ακολουθίες στην εκκλησία, έπιανε το εργόχειρο με ταπείνωση και υπομονή. Κανείς δεν τον είδε ποτέ αργό. Κανείς δεν τον άκουσε ποτέ ν' αργολογεί. Αλλά και ποτέ δεν παραμέλησε την προσευχή και τη λατρεία του Θεού για το εργόχειρο. Βλέποντας ο ηγούμενος τη φιλοπονία, την αρετή και την ακρίβεια της μοναχικής πολιτείας του οσίου, έλαβε από το Θεό την πληροφορία να τον αναδείξει ιερέα.
 Από τη μέρα της χειροτονίας του ο μακάριος Αλύπιος έλαμψε ακόμη περισσότερο με τις μοναχικές του αρετές και με τη συνέπεια στα ιερατικά του καθήκοντα. Αξιώθηκε μάλιστα να γίνει πνευματικός και να συγχωρεί με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τις αμαρτίες και τα παραπτώματα των ανθρώπων.




Η επιτέλεση της διακονίας του αυτής συνδέεται και με αξιόλογα θαύματα, από τα οποία δεν θα παρασιωπήσουμε όσα γνωρίζουμε.
1) Κάποιος πλούσιος χριστιανός από το Κίεβο προσβλήθηκε από λέπρα. Απεγνωσμένα ζητούσε βοήθεια από τους γιατρούς. Αυτοί όμως δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Πάνω στην απελπισία του κατέφυγε στους ειδωλολάτρες μάγους, ελπίζοντας να γίνει καλά με τα δαιμονικά θεραπευτικά τους μέσα. Όχι όμως ωφέλεια δεν είδε, αλλά και χειροτέρεψε. Τότε ένας από τους φίλους του τον συμβούλεψε να πάει στη μονή των Σπηλαίων και να παρακαλέσει τους πατέρες να τον βοηθήσουν. Αλλά εκείνος ο δυστυχής, ενώ είχε πιστέψει πως θα τον έκαναν καλά οι δαιμονολάτρες μάγοι, δεν παραδεχόταν ότι μπορούσαν να τον βοηθήσουν οι φιλόχριστοι μοναχοί. Γι' αυτό δεν αποφάσιζε να πάει στα Σπήλαια. Μετά όμως από τις φορτικές προτροπές του φίλου του, κάμφθηκε η αντίδρασή του. Κίνησε για τη μονή με μισή καρδιά, συνοδευόμενος από τους δικούς του. Ο ηγούμενος του έδωσε να πιει νερό από το πηγάδι του οσίου Θεοδοσίου. Του άλειψε επίσης τα μάτια και το κεφάλι με το ίδιο νερό και τον άφησε να φύγει. Όταν όμως ο ταλαίπωρος άνθρωπος βρέθηκε στο σπίτι του διαπίστωσε πως η αρρώστια είχε επιδεινωθεί. Οι πληγές του άνοιξαν κι έτρεχαν πύο, ενώ το σώμα του ανέδιδε μιαν αφόρητη δυσοσμία, που έδιωχνε τους ανθρώπους μακριά. Αιτία του κακού ήταν, όπως αποδείχτηκε απ' όσα ακολούθησαν, η απιστία και η αμετανοησία του. Ό λεπρός άρχισε να θρηνεί και να οδύρεται για το κακό που τον βρήκε. Πολλές ημέρες έμεινε κλεισμένος και απομονωμένος στο σπίτι του. Γεμάτος ντροπή κι απόγνωση για το θέαμα που εμφάνιζε και τη δυσοσμία που ανέδιδε, περίμενε το θάνατο, που δεν φαινόταν να είναι μακριά. Αλλά να! Ο φιλάνθρωπος Θεός τον φώτισε και κατάλαβε την ατία της αρρώστιάς του. Και σαν δεύτερος Δαβίδ, φώναζε από μακριά στους συγγενείς του:

— «Εκάλυψεν εντροπή το πρόσωπον μου! Απηλλοτριωμένος εγενήθην τοις αδελφοίς μου και ξένος τοις υιοίς της μητρός μου», επειδή χωρίς πίστη και με την καρδιά λερωμένη από αμαρτίες τόλμησα να πάω στη μονή και να ζητήσω θεραπεία! Σηκώθηκε και ξαναπήγε αμέσως στο μοναστήρι. Ζήτησε από τον ηγούμενο να εξομολογηθεί. Εκείνος τον έστειλε στον όσιο Αλύπιο. Με δάκρυα συντριβής ο λεπρός του εξομολογήθηκε όλα τ' αμαρτήματά του και με ειλικρινή μετάνοια ζήτησε από το Θεό την άφεσή τους.
Ο όσιος του είπε:
 - Παιδί μου, έργο μεγάλο και σωτήριο πραγματοποίησες με την εξομολόγηση των παραπτωμάτων σου. Θυμάσαι τι λέει ό βασιλιάς και προφήτης Δαβίδ;
«Είπα• εξαγορεύσω κατ' εμού την ανομίαν μου τω Κυρίω και συ αφήκας την ασέβειαν της καρδίας μου». Αυτό ακριβώς έγινε και τώρα με σένα. Εξομολογήθηκες μετανοημένος ενώπιον του Κυρίου, κι Εκείνος σε συγχωρεί, σαν αγαθός και φιλάνθρωπος που είναι. Αφού ο θεοφώτιστος Αλύπιος είπε πολλά σωτήρια και ωφέλιμα λόγια στον ασθενή, πήρε λίγο από το χρώμα που χρησιμοποιούσε στην αγιογραφία και άλειψε τις πληγές του. Ύστερα τον έφερε στην εκκλησία και τον κοινώνησε με τα Τίμια Δώρα.
Τέλος, τον οδήγησε σε μία γωνία, όπου βρισκόταν μια λεκάνη με νερό. Μ' αυτό πλένονταν οι ιερείς μετά τη θεία Ευχαριστία. — Πλύσου μ' αυτό το νερό!, είπε ό όσιος στον άρρωστο. Εκείνος, ξέπλυνε τα χρώματα και αυτοστιγμεί — ω του θαύματος! - οι πληγές εξαφανίστηκαν και το πρόσωπό του καθάρισε! Έπεσε αμέσως στα πόδια του οσίου και τα έβρεχε με τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης του, επειδή τον απάλλαξε τόσο από τη σωματική όσο και την ψυχική λέπρα. Έκπληκτοι έμειναν οι συγγενείς του λεπρού σαν είδαν το θαύμα.
 Και ρωτούσαν:
 - Μα πως έγινε αυτό; Γιατί την πρώτη φορά που ήρθε στο μοναστήρι η αρρώστια του επιδεινώθηκε, ενώ τώρα θεραπεύτηκε;
- Αδελφοί, τους έλεγε ο πνευματέμφορος Αλύπιος, ο Κύριος μας λέει: «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν». Αυτός ο άνθρωπος δούλευε πριν με την αμαρτία στον εχθρό μας διάβολο. Και όταν αρρώστησε, πάλι σ' εκείνον πήγε για να θεραπευτή: στους μάγους και τα μαγικά. Και δεν πίστευε στον Κύριο σαν μοναδικό Σωτήρα και ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Την πρώτη φορά ήρθε με την καρδιά γεμάτη απιστία και ακαθαρσία. Γι` αυτό και η ασθένειά του επιδεινώθηκε. Διότι ο Κύριος είπε: «πάντα όσα αν προσευχόμενοι αιτείσθε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και έσται υμίν». Τώρα όμως που ήρθε με πίστη αλλά και με μετάνοια, ο Θεός τον θεράπευσε. Μετά την εξήγηση του οσίου Αλυπίου, οι άνθρωποι έβαλαν βαθιά μετάνοια κι έφυγαν «δοξάζοντες και αινούντες τον Θεόν επί πάσιν οις ήκουσαν και είδον...».




 Δύο άγιοι που εορτάζουν στις 17 Αυγούστου.Οι Άγιος Μύρωνας και Άγιος Αλύπιος ο εικονογρα΄φος της Λαύρας των Σπηλαίων μαζί με την Παναγία

2)Στην ίδια πόλη του Κιέβου ζούσε κάποιος φιλόχριστος, που είχε χτίσει με έξοδα του ένα μικρό ναό, και θέλησε να τον εμπλουτίσει μ' επτά μεγάλες εικόνες. Για το σκοπό αυτό έδωσε σε δυο γνωστούς του μοναχούς της Λαύρας αρκετά ασημένια νομίσματα, καθώς και τα ξύλα που χρειάζονταν, και τους είπε:
 —Σας παρακαλώ πατέρες, πείτε στον παπα-Αλύπιο να δεχτή το αργύριο τούτο, για την αγάπη του Χριστού και να ζωγραφίσει επτά εικόνες για το εκκλησάκι μου. Αλίμονο όμως! Εκείνοι οι δύο ήταν μόνο κατά το φαινόμενο μοναχοί! Η ψυχή τους ήταν παραδομένη στον πονηρό, γεμάτη κακία, φθόνο και φιλαργυρία. Τι έκαναν λοιπόν; Συμφώνησαν να κατακρατήσουν τα χρήματα και να μην πουν τίποτα στον Αλύπιο, που τον φθονούσαν πολύ για την ενάρετη ζωή και την επίδοσή του στην αγιογραφία. Ήταν κι εκείνοι αγιογράφοι. Βοηθοί του οσίου, αλλά για την αμέλεια και την πνευματική τους ραθυμία δεν τους έδινε ό Θεός το ανυπέρβλητο χάρισμα του θεσπέσιου Αλύπιου. Κρέμασαν λοιπόν τα σανίδια σ' ένα παρεκκλήσι της μονής, που ήταν σχεδόν πάντοτε κλειστό, κι έκρυψαν τα χρήματα σε ασφαλισμένο μέρος, χωρίς τύψεις για τη μεγάλη αμαρτία που έκαναν.
 Πέρασε καιρός. Ο πελάτης έστειλε μήνυμα στους δυο μοναχούς, ρωτώντας τους για την παραγγελία του. Εκείνοι όμως απάντησαν πως ο Αλύπιος ζητά άλλα τόσα αργυρά νομίσματα! Χωρίς διαμαρτυρία ο χριστιανός τα έστειλε, με την παράκληση να επισπευτεί η εκτέλεση της εργασίας. Κι αυτά όμως τα καταχράστηκαν οι αθεόφοβοι μοναχοί. Υποδουλωμένοι εντελώς στην κακία και την απληστία, έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν και τρίτη φορά χρήματα, λέγοντας πάλι ότι τάχα τα ζητά ο Αλύπιος. Ο φιλόθεος άνθρωπος ούτε τώρα αρνήθηκε. Γνωρίζοντας την πολιτεία του οσίου, πίστεψε πως τα χρήματα που είχε στείλει τις δύο προηγούμενες φορές δεν ήταν αρκετά. Του έστειλε λοιπόν ανυποψίαστος άλλα τόσα, ζητώντας με αγαθότητα τις προσευχές και την ευλογία του. Όταν όμως μετά από καιρό ο χριστιανός έστειλε πάλι στο μοναστήρι κάποιον για να μάθη αν είναι έτοιμες οι εικόνες του, οι δυο εκείνοι μοναχοί, σκοτισμένοι από την εμπάθεια, είπαν ότι ο Αλύπιος, αν και έλαβε τριπλή αμοιβή, αρνείται να ζωγραφίσει τις εικόνες. Έκπληκτος και σκανδαλισμένος ο άνθρωπος του Θεού, κίνησε με μεγάλη συνοδεία για το μοναστήρι. Διηγήθηκε με παράπονο στον ηγούμενο Νίκωνα το πάθημά του και ζήτησε την επανόρθωση της αδικίας που είχε τάχα υποστεί από τον παπα-Αλύπιο. Ο μέγας Νίκων κάλεσε τον όσιο και του είπε αυστηρά:
 - Γιατί πάτερ Αλύπιε αδίκησες αυτό το χριστιανό; Τόσες φορές σε παρακάλεσε και τόσα χρήματα σου έστειλε για τις εικόνες του. Τι σημαίνουν όλα όσα άκουσα τώρα, αδελφέ; Εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι ήσουν αφιλοχρήματος και ζωγράφιζες τις εικόνες για τη δόξα του Θεού και των αγίων Του.
 — Τίμιε Γέροντα, αποκρίθηκε απορημένος ο όσιος, η αγιοσύνη σου γνωρίζει ότι δεν αμέλησα ποτέ το ιερό εργόχειρό μου ούτε το εξάσκησα για τα χρήματα. Και τώρα δεν γνωρίζω για ποιο πράγμα μιλάς.
- Τρεις φορές δεν σε πλήρωσε αυτός ο άνθρωπος για να του φτιάξης επτά εικόνες; Δεν σου έστειλε και τα σανίδια γι' αυτές; Γιατί δεν εκπλήρωσες την παραγγελία του; Και που είναι τα ξύλα των εικόνων; Όμως ο όσιος Αλύπιος τίποτα δεν είχε να πει. Τότε ο ηγούμενος έστειλε δύο-τρεις μοναχούς να φέρουν τα σανίδια. Αυτοί, κατά συγκυρία την προηγούμενη μέρα τα είχαν δει μέσα στο παρεκκλήσι και είχαν αναρωτηθεί για τον προορισμό τους. Ο όσιος Νίκων κάλεσε επίσης τους δυο μοναχούς που είχαν πάρει τα χρήματα για τις εικόνες. Άλλες όμως είναι οι βουλές των ανθρώπων και άλλα τα κελεύσματα του θαυματουργού Θεού. Τι συνέβη δηλαδή; Μόλις μπήκαν οι αδελφοί στο παρεκκλήσι, τι βλέπουν! Εκεί που χθες είδαν να κρέμονται σκέτα ξύλα, τώρα ήταν εικόνες απαράμιλλης τέχνης! Εικόνες του Κυρίου, της Θεοτόκου, των αγίων! Θαμπωμένοι και συγκλονισμένοι από το θαυμαστό γεγονός, τις έφεραν στον ηγούμενο. Όταν σε λίγο όλοι κατάλαβαν τι είχε συμβεί, έπεσαν κάτω και με συγκίνηση προσκύνησαν τις θεσπέσιες αχειροποίητες εικόνες του ουράνιου Βασιλιά, της Παναγίας Μητέρας Του και των εκλεκτών δούλων Του. Στο μεταξύ ήρθαν και οι δύο συκοφάντες μοναχοί. Ανύποπτοι για το θαύμα του Θεού, επιτέθηκαν με άπρεπα λόγια στον όσιο Αλύπιο, κατηγορώντας τον σαν κλέφτη και απατεώνα. Αγανακτισμένοι τότε οι παρευρισκόμενοι από την άδικη εκείνη επίθεση, τους έδειξαν τις εικόνες λέγοντας:
 - Σταματήστε ανόσιοι άνθρωποι! Να αυτές οι εικόνες που ζωγραφίστηκαν από το χέρι του Θεού, μαρτυρούν για την αθωότητα του Αλυπίου και τη δική σας ενοχή! Εκείνοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους μ' αυτό που έβλεπαν. Γεμάτοι φόβο και ντροπή, μαζεύτηκαν σε μια γωνιά και σιώπησαν. Αρνήθηκαν ωστόσο να παραδεχθούν την ενοχή τους, που ήταν τόσο φανερή σε όλους. Βλέποντας ο ηγούμενος Νίκων το κατάντημα και την πώρωση των δύο μοναχών, τους απέκοψε σαν σαπρά μέλη από το σώμα της αδελφότητας, «ίνα και οι λοιποί αδελφοί φόβον έχωσι». Τους εδίωξε από τη μονή για να μη μολυνθούν και άλλοι από τη βαρεία ψυχική τους πάθηση. Εκείνοι και όταν έφυγαν επέμειναν στην κακία και το φθόνο. Άρχισαν να διαδίδουν παντού ότι είχαν ζωγραφίσει οι ίδιοι τις εικόνες και ότι ο προϊστάμενός τους Αλύπιος, θέλοντας τάχα να κατακρατήσει για τον εαυτό του τα χρήματα, άφησε να γίνει πιστευτό πως είχαν ζωγραφιστή αχειροποίητα και θαυματουργικά. Αλλά οι συκοφαντίες αυτές δεν έπιασαν τόπο.
 Πάλι ο ίδιος ό Θεός επενέβη και με νέα θαυμαστά γεγονότα επιβεβαίωσε το θαύμα. Δόξασε το δούλο Του Αλύπιο και κατήσχυνε τους συκοφάντες. Συνέβη δηλαδή, κατά παραχώρηση Θεού, να ξεσπάσει λίγα χρόνια αργότερα μεγάλη πυρκαγιά στο Κίεβο, που έκανε στάχτη μεγάλο μέρος της πόλεως. Κάηκε τότε και ο ναός όπου βρίσκονταν οι επτά αχειροποίητες εικόνες. Όταν η φωτιά σβήστηκε, ενώ ο ναός είχε αποτεφρωθεί εντελώς, οι εικόνες βρέθηκαν άθικτες, σαν καινούργιες!
Ο ηγεμόνας του Κιέβου Βλαδίμηρος Β' ο Μονομάχος πληροφορήθηκε για το θαύμα. Για να πιστέψει όμως θέλησε να το δη με τα ίδια του τα μάτια. Πράγματι, πήγε στον τόπο της συμφοράς, όπου βρήκε τα πάντα κομμένα και σωριασμένα σε φρικτά ερείπια. Μόνον οι επτά εικόνες έλαμπαν κάτω από τον ήλιο σαν να μην τις είχε αγγίξει όχι φλόγα αλλά ούτε καπνός. Εκεί ο Βλαδίμηρος πληροφορήθηκε από το συγκεντρωμένο πλήθος ότι οι μορφές των εικόνων δεν είχαν γίνει από ανθρώπινο χέρι. Είχαν εμφανιστεί θαυματουργικά πάνω στα σανίδια με τη δύναμη του παντοδυνάμου Θεού και για χάρη του αδικημένου δούλου Του Αλυπίου.
Συγκινημένος ο ηγεμόνας ζήτησε μιαν εικόνα, εκείνη που παρίστανε την Υπεραγία Θεοτόκο, και την έστειλε στο Ροστώφ, στην πέτρινη εκκλησία που ο ίδιος είχε ανεγείρει εκεί. Και εδώ όμως η εικόνα σώθηκε θαυματουργικά, όταν σ' ένα σεισμό η εκκλησία γκρεμίστηκε κι έγινε συντρίμμια. Κατόπιν μεταφέρθηκε σε άλλη ξύλινη εκκλησία, αλλά κι αυτή σύντομα πήρε φωτιά και κάηκε. Για τρίτη φορά η αχειροποίητη εικόνα έμεινε αβλαβής, χωρίς ίχνος μάλιστα της φωτιάς, που κράτησε πολλές ώρες.




3)Ας έρθουμε τώρα στο θαύμα που συνδέεται με τα τέλη της ζωής του οσίου Αλυπίου.
Κάποιος ευσεβής χριστιανός έδωσε στον Όσιο παραγγελία να ζωγραφίσει την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Την είχε τάξει στην Παναγία νια την πανήγυρη της, στις 15 Αύγουστου και παρακάλεσε να είναι έτοιμη εγκαίρως. Αλλά σε λίγες ήμερες ο θεοφιλής Αλύπιος αρρώστησε βαριά. Η κοίμησή του πλησίαζε. Έτσι ήταν αδύνατο να εκπληρώσει την παραγγελία. Ο χριστιανός εκείνος έπεσε σε μεγάλη θλίψη. Ήρθε στον άγιο, που βρισκόταν στην κλίνη σε κακή κατάσταση και τον παρακαλούσε να βρει μια λύση ώστε να είναι έτοιμη η εικόνα στην εορτή της Κοιμήσεως.
 — Μη θλίβεσαι, παιδί μου, αποκρίθηκε με σβησμένη φωνή ο όσιος. Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό και στο άγιο θέλημά Του. Η εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου θα βρίσκεται στη θέση της την Ημέρα της εορτής. Παρηγορημένος ο χριστιανός από τα λόγια του αγίου, επέστρεψε στο σπίτι του χαρούμενος. Ωστόσο, όταν ήρθε την παραμονή της εορτής για να πάρει την εικόνα, διαπίστωσε πως δεν ήταν έτοιμη, ενώ ο μακάριος Αλύπιος είχε βαρύνει περισσότερο. Δυσαρεστημένος τότε έλεγε:
 —Γιατί, παπα-Αλύπιε, δεν με ειδοποίησες για την κατάσταση της υγείας σου; Θα έβρισκα άλλον αγιογράφο να μου φτιάξη την εικόνα. Έχω υποσχεθεί να την πάω στην εκκλησία αύριο. Τι θα κάνω τώρα; Με ντρόπιασες! Δεν το περίμενα αυτό από σένα!
- Τέκνο μου, αποκρίθηκε με πραότητα ο όσιος, μήπως από ραθυμία δεν ετοίμασα την εικόνα σου;... Να ξέρης πως ο Κύριος μπορεί μόνο μ' ένα Του λόγο να ζωγραφίσει την εικόνα της Μητέρας Του. Εγώ βέβαια ήδη αναχωρώ απ' αυτό τον κόσμο, όπως μου φανέρωσε ο Θεός. Εσένα όμως δεν θα σ' αφήσω λυπημένο. Παρά τη διαβεβαίωση του αγίου όμως, ο χριστιανός έφυγε συγχυσμένος. Αλλά να! Σε λίγο μπήκε μέσα στο κελί ένας ολόλαμπρος, φωτεινός νέος. Στάθηκε μπροστά στο καβαλέτο κι άρχισε να ζωγραφίζει την εικόνα της Κοιμήσεως σιωπηλός. Ο όσιος τον παρατήρησε προσεκτικά. Πρώτα άπλωσε στην εικόνα το χρυσό. Έπειτα έπιασε να δουλεύει τα χρώματα με απίστευτη ταχύτητα. Σε τρεις ώρες είχε κιόλας τελειώσει! Στράφηκε τότε στον κατάκοιτο όσιο και του είπε:
 — Πάτερ! Της λείπει τίποτα; Έσφαλα σε κάτι;
- Πολύ καλή την έκανες, άγγελε του Θεού, απάντησε εκείνος. Ο Θεός σε βοήθησε να την κάνης υπέροχη. Μετά απ' αυτό ο θεόσταλτος «ζωγράφος» πήρε στα χέρια του την εικόνα κι έγινε άφαντος. Στο μεταξύ ο χριστιανός που την είχε παραγγείλει δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι όλη τη νύχτα από τη μεγάλη του λύπη. Ξημέρωνε η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η πανήγυρη, Αλίμονο, θα γινόταν χωρίς την εικόνα της! Το πρωί σηκώθηκε με βαρεία καρδιά και κίνησε για την εκκλησία. Δεν είχε ξημερώσει ακόμη καλά-καλά. Ήταν ο πρώτος που έφτασε στο ναό. Θα μπορούσε ανενόχλητος να κλάψει εκεί για το σφάλμα του. Μόλις όμως μπήκε μέσα, τι να δη! Η εικόνα, πανέμορφη κι αστραφτερή, ήταν τοποθετημένη στο προσκυνητάρι της!
 - Κύριε ελέησον! φώναξε, κι έπεσε κάτω, πιστεύοντας ότι βλέπει όραμα. Όσο περνούσε η ώρα όμως, άρχισε να πείθεται ότι η εικόνα ήταν πραγματική. «Εν φόβω και εν τρόμω» θυμήθηκε τη διαβεβαίωση του οσίου Αλύπιου, ότι η εικόνα θα είναι έτοιμη στην εορτή της Παναγίας. Γεμάτος δέος σηκώθηκε και γύρισε στο σπίτι του για να ειδοποιήσει τους δικούς του. Κι έτρεξαν όλοι με χαρά μεγάλη στην εκκλησία, κρατώντας κεριά και θυμιάματα. Αντίκρισαν την εικόνα να λάμπει σαν τον ήλιο. Τόσο πολύ, που δεν μπορούσαν να την κοιτάξουν κατά πρόσωπο. Έπεσαν στη γη και την προσκύνησαν τρέμοντας από συγκίνηση. Μετά την εορτή ο ευσεβής εκείνος χριστιανός ήρθε στον ηγούμενο της μονής των Σπηλαίων και του διηγήθηκε το θαύμα. Πήγαν μαζί στον αξιομακάριστο Αλύπιο. Ο ηγούμενος τον ρώτησε:
—Πάτερ Αλύπιε, πως και από ποιόν ζωγραφίστηκε η εικόνα αυτού του ανθρώπου; Εκείνος τότε τους διηγήθηκε όλα όσα έγιναν.
—Άγγελος Θεού την έφτιαξε, είπε. Αυτός την πήγε και στην εκκλησία. Και να! Ο ίδιος άγγελος στέκεται τώρα εδώ, δίπλα μου, περιμένοντας εντολή από τον Κύριο για να πάρει την ψυχή μου. Τον βλέπετε; Ευλογητός ο Θεός! Και με τα λόγια αυτά ο όσιος, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.
Ήταν 17 Αυγούστου. Οι αδελφοί κήδεψαν με τιμές το τίμιο σώμα του στο σπήλαιο του οσίου Αντωνίου, δίπλα στους άλλους κεκοιμημένους πατέρες. Έτσι ο άγιος και θαυματουργός εικονογράφος Αλύπιος, που στόλιζε τις εκκλησίες με τις εικόνες του, στόλισε τώρα ο ίδιος τόσο τη γη όσο και τον ουρανό. Τη γη, με το σεπτό και πάναγνο σώμα του. Και τον ουρανό, με την οσία ψυχή του.
Από το βιβλίο ''Πατερικόν των Σπηλαίων του Κιέβου''

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/08/17.html#more