An Akathist for Matushka Olga

 

Sanctity is self-authenticating.  That is, Christians know and recognize real holiness when they see it.  We do not need to wait for Synods of Bishops to officially declare someone a saint in a canonical act of glorification before we can know that he (or she) was a saint.  Indeed, it is because of this prior recognition of sanctity on the part of the Christian community that the official pronouncements of episcopal synods are made in the first place.  The bishops place their seal on their testimony of their flocks, as they are part of the community which recognizes that a saint has been among us.

This is the case with Matushka Olga of Alaska.  As the good Christian people of Alaska knew that the elder Herman was a saint while he walked among them, so they recognize the sanctity of Matushka Olga as well.  This is all the more so, since people all over the North American continent have recently experienced her miracles in visions, healings and encounters.

The sanctity of Matushka Olga is significant for another reason as well.  When one surveys the list of saints in the Synaxarion, one might be tempted to conclude that sanctity is something of a male preserve, for men quite outnumber women in our hagiographies.  Also, monastics quite outnumber people “in the world”, so that it is even more tempting to conclude that sanctity is not really possible outside a monastery, or that people attempting to be holy in the world should strive to live as if they were monastics.  In short, our concept of holiness has become monasticized.  We do not quite believe that one can become a saint if one is married, having and raising children, and living as a layman in a parish.

The life of Matushka Olga reveals that it is otherwise.  Sanctity is possible for anyone—even for married lay people living unexceptional lives in their parish, going to services, keeping the fasts, saying their prayers, serving on church committees and interacting with the other parishioners at the post-Liturgy coffee hour.  One does not need to be a celibate or a martyr or plant churches to be a saint.  God can take and use and transform any heart that He is given.

The following akathist to her was written at the request of Metropolitan Jonah of the OCA some years ago.  It has been looked at by the good clergy of Alaska who made some suggestions for revision, which I gratefully incorporated into the text.  I offer it here for any who might like to use it.  (A version containing footnotes of the Scriptures and other allusions cited is available upon request.)

An Akathist to Matushka Olga Michael

Kontakion 1 (Tone 4)

Our God who makes the moving curtain of the northern lights made you as a living light, shining in the far north and lighting up the desolate with His great beauty. Beholding this radiance, we your children lift up our voices and sing:  Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Ikos 1

You laboured in the far north as a new Tabitha, making clothes to shelter the poor from the cold and warming their souls with your love.  We who endure the icy winds of this age also find shelter in your heavenly intercession and offer you these praises:

Rejoice, you that provided boots and parkas for the bodies of those in need!

Rejoice, you that still provide God’s grace for the souls of the afflicted!

Rejoice, for your ceaseless labour clothed many throughout your village!

Rejoice, for your glorious praises are sung by many throughout the world!

Rejoice, strong consolation of peace for widows and orphans!

Rejoice, invincible tower of defence for the crushed and despairing!

Rejoice, haven of peace in the tumultuous world!

Rejoice, silent witness to the eternal Word!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 2

Born in the humble Yup’ik village of Kwethluk, you walked humbly with your God, doing justice and loving kindness, and were manifested to all as a real person.  Now that your God has exalted you to the heavenly heights, you hear from your earthly Church the song:  Alleluia!

Ikos 2

In your youth you married the village post-master and manager of the general store, supporting him by your prayers so that he became an archpriest.  As a matushka, you were a true mother to all you met, and we your children delight to run to you with these songs:

Rejoice, you whose maternal embrace comforts us in our pain!

Rejoice, you whose unfailing strength fills us with new hope!

Rejoice, for you dry our tears as a loving mother!

Rejoice, for you come to us with the strength of the heavenly Father!

Rejoice, you that sewed the priestly vestments of your husband that he might stand in beauty before God!

Rejoice, you that clothe us also in true holiness that we might stand unashamed in the Kingdom!

Rejoice, open door to the mercy of the Lord!

Rejoice, high wall of protection against the assaults of the enemy!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 3

As the handmaid of the Lord, you obeyed His first command and fruitfully multiplied, bearing thirteen children, loving each one and sorrowing over the ones who died.  Now that you stand with them in heaven, you hear from us your children still on earth the hymn:  Alleluia!

Ikos 3

Even during your earthly sojourn you were life-giving, bearing many children and filling their lives with the love of God.  Now that your sojourn has ended and you sing in the heavenly choir of the saints, you continue to give life to us your spiritual children, who thankfully offer these words:

Rejoice, you that taught your earthly family the ways of the Lord!

Rejoice, you that watch over your spiritual family with the love of Christ!

Rejoice, you that received each of your children as the gift of God!

Rejoice, you that welcome all of us who come to you as your own children!

Rejoice, healing maternal embrace for the wounded!

Rejoice, victorious divine defense against the demons!

Rejoice, consolation of all your troubled children!

Rejoice, joy of all who seek your help!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 4

During your life you gave away your children’s clothing to the poor and taught them to preserve the dignity of the poor by not saying anything when they saw others wearing their clothes.  Now that you stand before God clothed in the vestments of glory, you cry aloud to Him:  Alleluia!

Ikos 4

You toiled ceaselessly, Matushka Olga, making traditional fur boots and parkas to raise funds for the needy throughout Alaska, so that your maternal care was felt by those far distant from you.  We needy ones also cry to you from the ends of the earth, taking refuge in your maternal intercession and offering you these hymns:

Rejoice, for the Lord has covered you with the robe of gladness!

Rejoice, for the Bridegroom adorns you with the jewels of His Kingdom!

Rejoice, you that clothe the poor children with the love of God!

Rejoice, you that restore their dignity before the eyes of men!

Rejoice, shining garment of our earthly vindication!

Rejoice, radiant vestment of our heavenly triumph!

Rejoice, boast of the widows!

Rejoice, song of the orphans!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 5

Like your Lord who wanted to gather Jerusalem’s children together the way a hen gathers her brood, so you also, Matushka Olga, sheltered the broken children who needed your care.  Now that you stand in glory as their strong intercessor, you hear from them the cry:  Alleluia!

Ikos 5

Those defenseless ones who suffered abuse at the hands of men looked to you for healing, O blessed Matushka, and you never disappointed them, but comforted their hearts and filled them with hope.  We your children who also suffer our own wounds in the world turn to you with confidence and say:

Rejoice, you that give rest to the weary and heavy-laden!

Rejoice, you that fill the fallen with new strength!

Rejoice, for your counsel empowered the battered and despairing!

Rejoice, for your wisdom delivered them from all their fears!

Rejoice, for they looked to you and were made radiant!

Rejoice, for you took from them their guilt and shame!

Rejoice, ceaseless advocate before God for those molested and injured!

Rejoice, unconqueable stronghold for all needing refuge!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 6

Even when your children and their playmates were noisy and made a mess in your house, you never scolded them or raised your voice in anger to them, but your silence showed them your love and understanding.  Marveling in your divine patience and maternal compassion, we your children also cry:  Alleluia!

Ikos 6

None who suffered neglect could fail to find their help in you, O blessed Olga, for in your wisdom you knew how to feed the hungry as you preserved their failing self-esteem.  We who hunger and thirst for the righteousness of the Kingdom look up to you for aid, calling aloud:

Rejoice, for you fill the hungry with the good things of the Kingdom!

Rejoice, for you satisfy the poor with the bread of God!

Rejoice, for your prayers scatter the proud and end their oppression!

Rejoice, for your love exalts those of low degree and sets them on high!

Rejoice, you that lift up the heads of the ashamed and beaten!

Rejoice, you that heal of the hearts of the broken and weary!

Rejoice, inexhaustible abundance!

Rejoice, eternal banquet!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 7

You laboured as a midwife, O blessed Matushka, caring for the women of your village, and in your prophetic insight you knew when a woman was pregnant in her first weeks, even before she did.  Marveling at how God is wonderful in His saints, we give thanks to Him with the hymn:  Alleluia!

Ikos 7

The weak and vulnerable came to you for strength, O Matushka Olga, and you guided them through the sorrow of childbirth into joy.  We who walk through this life of sorrow and who seek the joy of the life to come offer you these songs:

Rejoice, gentle healer, working to bring many newborn children into the world!

Rejoice, spiritual midwife, labouring through your prayers until Christ is formed in us!

Rejoice, for your heart knew when God had formed a child in the womb!

Rejoice, for your hands brought many children to the light!

Rejoice, hidden prophetess, deep in the counsels of God!

Rejoice, manifest sanctity, revealing the goodness of the Lord!

Rejoice, you whose patient labours filled many with joy!

Rejoice, you whose constant intercession bring many to the Kingdom!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 8

The old and ill found cause to praise God for you, O Matushka Olga, for you visited them in their infirmity and did their housework when they could not, quietly serving the Lord through His people.  Knowing that you continue to serve the Lord through your heavenly intercession, we lift up our prayers to you, singing aloud:  Alleluia!

Ikos 8

Like your Lord before you, O blessed one, you girded yourself in the radiant garments of humility and washed the feet of your fellow-servants, and inherited the blessing He promised for those who follow Him in humble service.  Now that He has exalted you on high, you hear our fervent praises:

Rejoice, you that visited orphans and widows in their affliction!

Rejoice, you that kept yourself unstained from the world!

Rejoice, you whose labours refreshed the hearts of the lowly!

Rejoice, you whose prayers lifted them up to God’s throne!

Rejoice, never-flagging zeal, aglow with the Spirit!

Rejoice, never-failing intercession, serving the Lord!

Rejoice, for you never ceased in your work of love!

Rejoice, for your toil always gave the weary new hope!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 9

God formed you for Himself to declare His praise, O blessed matushka, and you knew by heart all the words of the services for many feast days, Holy Week and Pascha, that you might lift up a ceaseless song to your Lord.  Joining you in singing His matchless praise, we also cry aloud:  Alleluia!

Ikos 9

God opened your lips that your mouth might declare His praise, and your lips poured forth His praise, since by His Spirit He taught you His statutes.  Like the Mother of God before you, your soul magnified the Lord, and we who have heard your song also rejoice in God our Saviour, saying to you:

Rejoice, you that dwell in the courts of the Lord!

Rejoice, you that sing for joy to the living God!

Rejoice, song of triumph, silencing the din of the demons!

Rejoice, eternal melody, joining with the heavenly choir!

Rejoice, for the words of the Church’s praises were written on your heart!

Rejoice, for the pure words of adoration came pouring from your lips!

Rejoice, you whose heart overflowed with good Word of God!

Rejoice, you who addressed your verses to the King!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 10

God, who sends forth His word and melts the ice, cared for you even in death, for even though you died in the frozen month of November, a warm wind blew in and melted the river, enabling many of your friends to come to your funeral unexpectedly and allowing your grave to be easily dug.  Then, after they departed, the cold returned, the river froze and the ground hardened.  Observing the care the Creator lavishes on His saints, we sinners lift up the cry:  Alleluia!

Ikos 10

When the mourners at your funeral escorted your holy body to the graveyard, they saw that a flock of summer birds flew overhead, as if joining in the sacred procession, though after the funeral feast the unseasonable birds were seen no more.  As the created order joins in honouring God’s saint, we too hasten to add our praises:

Rejoice, for your whole life was a witness to God’s healing love!

Rejoice, for in even your death you testified to His sovereignty over creation!

Rejoice, you that gathered all to the Lord by your humble acts of service!

Rejoice, you that assembled all to worship Him at your final appearance on earth!

Rejoice, for your prayers bring God’s warmth to our souls!

Rejoice, for your presence banishes icy fear from our hearts!

Rejoice, fire of love in the bitter Arctic snows!

Rejoice, pillar of light in the long night of the north!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 11

The villagers who sang hymns from house to house at Christmas-time and who sang “Memory Eternal” at the homes of those who died the past year refused to let you die from their hearts, O blessed Olga, for even twenty years after your repose, they still come to sing “Memory Eternal” before your empty house.  We who love you also join them in their ceaseless devotion, singing to you the hymn:  Alleluia!

Ikos 11

Those who carried the Christmas star from house to house, illuminating the night with their carols, still carry you in their heart, Matushka Olga, as they stand in song before the home you vacated when your soul left us for the mansions of heaven.  As the north star shines brightly among the stars in heaven, so you stand among the choir of the saints, and hear from us these songs:

Rejoice, you whose healing love binds us to you with the cords of devotion!

Rejoice, you whose gentle touch looses us from the bonds of pain!

Rejoice, for you never forsake your people!

Rejoice, for your people ever turn to you for aid!

Rejoice, ever-present bulwark in the midst of your church!

Rejoice, never-failing intercessor before the throne of God!

Rejoice, song of joy in the night!

Rejoice, flame of hope in the morning!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 12

In your maternal love you continue to care for us, Matushka Olga, praying for our souls and granting peace through your holy icon.  Thankful to God for your miracles among us, we offer up the doxology:  Alleluia!

Ikos 12

Those abused from childhood know you as a mighty healer, O blessed matushka.  You appeared in a dream to one undergoing counseling for abuse, leading her through a forest, massaging her like a midwife so that all her years of painful trauma poured out from her, leaving her restored and joyful in spirit.  Exulting in your healing love, we offer you these praises:

Rejoice, companion of the Theotokos, granting us maternal protection!

Rejoice, heir of St. Herman, shining forth from Alaska!

Rejoice, you that straighten the tangled cords of the darkened past!

Rejoice, you that give to the hurt and fallen a radiant future!

Rejoice, for you dry the tears of children!

Rejoice, for you drench us with the joy of Christ!

Rejoice, peace for the traumatized!

Rejoice, wholeness for the wounded!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Kontakion 13

O blessed Matushka Olga, accept these songs of us who trust in you, and in the compassion which you have always shown us, rescue us from distress, pain and despair. Fill us up with the light of Christ, so that we may sing with you to God the eternal hymn of victory:  Alleluia!

(thrice; then:)

Then: Ikos 1

You laboured in the far north as a new Tabitha, making clothes to shelter the poor from the cold and warming their souls with your love.  We who endure the icy winds of this age also find shelter in your heavenly intercession and offer you these praises:

Rejoice, you that provided boots and parkas for the bodies of those in need!

Rejoice, you that still provide God’s grace for the souls of the afflicted!

Rejoice, for your ceaseless labour clothed many throughout your village!

Rejoice, for your glorious praises are sung by many throughout the world!

Rejoice, strong consolation of peace for widows and orphans!

Rejoice, invincible tower of defence for the crushed and despairing!

Rejoice, haven of peace in the tumultuous world!

Rejoice, silent witness to the eternal Word!

Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

And again: Kontakion 1

Our God who makes the moving curtain of the northern lights made you as a living light, shining in the far north and lighting up the desolate with His great beauty. Beholding this radiance, we your children lift up our voices and sing:  Rejoice, Matushka Olga, healer of the abused and broken!

Prayer to Matushka Olga

O blessed Matushka Olga, hear our prayer as we lift up our hearts to you, trusting in the power of your ceaseless intercession.  Even as you spread the warmth of your maternal love over the souls of the needy, abused and broken, so warm our souls also, healing our pain and bringing us the love of Christ.  Through your prayers, may we walk in the paths of peace, pleasing our Lord and glorifying His Name, and so finally fail not to enter into the joy of His eternal Kingdom, praising our God forever before His throne:  Father, Son and Holy Spirit, now and ever and unto ages of ages.  Amen.

SOURCE 

Ένα μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα στην αγία Όλγα της Αλάσκας

 

The relics of Saint Herman of Alaska. (video)

FROM THE TREASURY OF SAINT HERMAN'S SPIRITUALITY

The Way of a Christian




Without exalting myself to the rank of teacher, nonetheless, fulfilling my duty and obligation as an obedient servant for the benefit of my neighbor, I will speak my mind, founded on the commandments of Holy Scripture, to those who thirst and seek for their eternal heavenly homeland.
A true Christian is made by faith and love of Christ. Our sins do not in the least hinder our Christianity, according to the word of the Savior Himself. He said: I am not come to call the righteous, but sinners to repentance; there is more joy in heaven over one who repents than over ninety and nine just ones. Likewise concerning the sinful woman who touched His feet, He said to the Pharisee Simon: to one who has love, a great debt is forgiven, but from one who has no love, even a small debt will be demanded. From these judgements a Christian should bring himself to hope and joy, and not in the least accept the torment of despair. Here one needs the shield of faith.

Sin, to one who loves God, is nothing other than an arrow from the enemy in battle. The true Christian is a warrior fighting his way through the regiments of the unseen enemy to his heavenly homeland. According to the word of the Apostle, our homeland is in heaven; and about the warrior he says: we wrestle not against flesh and blood, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places (Eph.6: 12)].

The vain desires of this world separate us from our homeland; love of them and habit clothe our soul as if in a hideous garment. This is called by the Apostles the outward man. We, traveling on the journey of this life and calling on God to help us, ought to be divesting ourselves of this hideous garment and clothing ourselves in new desires, in a new love of the age to come, and thereby to receive knowledge of how near or how far we are from our heavenly homeland. But it is not possible to do this quickly; rather one must follow the example of sick people, who, wishing the desired health, do not leave off seeking means to cure themselves.

(From a Letter of June 20, 1820)



Love of God

Once the Elder was invited on board a frigate that had come from St. Petersburg. The captain of the frigate was a man quite learned, highly educated; he had been sent to America by Imperial command to inspect all the colonies. With the captain were some 25 officers, likewise educated men. In this company there sat a desert-dwelling monk of small stature, in an old garment, who by his wise conversation brought all his listeners to such a state that they did not know how to answer him. The captain himself related: "We were speechless fools before him!"

Father Herman gave them all one common question: "What do you, gentlemen, love above all, and what would each of you wish for his happiness?" Diverse answers followed. One desired wealth, one glory, one a beautiful wife, one a fine ship which he should command, and so on in this fashion. "Is it not true," said Father Herman at this, "that all your various desires can be reduced to one - that each of you desires that which, in his understanding, he considers best and most worthy of love?" "Yes, it is so," they all replied. "Well, then, tell me," he continued, "can there be anything better, higher above everything, more surpassing everything and in general more worthy of love, than our Lord Jesus Christ Himself, who created us, perfectly adorned us, gave life to all, supports all, nourishes and loves all, who Himself is love and more excellent than all men? Should not a person then love God high above all and desire and seek Him more than all else?" All began to say: "Well, yes! That is understood! That speaks for itself!"

"And do you love God?" the Elder then asked. All replied: "Of course, we love God. How can one not love God?" "And I, sinful one, for more than forty years have been striving to love God, and cannot say that I perfectly love Him," answered Father Herman; then he began to show how a person should love God. "If we love someone," he said, "we always think of him, strive to please him, day and night our heart is occupied with this subject. Is it thus that you, gentlemen, love God? Do you often turn to Him, do you always think of Him, do you always pray to Him, and fulfill His holy commandments?" It had to be acknowledged that they did not! "For our good, for our happiness," concluded the Elder, "at least let us make a promise to ourselves, that from this day, from this hour, from this very moment we shall strive to love God above all, and fulfill His holy will!" Behold what an intelligent, superb conversation Father Herman conducted in society; without doubt this conversation must have imprinted itself on the hearts of his listeners for their whole life!

(Yanovsky, in Life of Monk Herman of Valaam, 1868)



Providence of God

A terrible accident has a power to awaken us to the realization of the existence of various calamities and dangers surrounding us, from which the Providence of God preserves us. At the same time it convincingly persuades us to acknowledge our own infirmity and weakness and to seek the Father's protection and His most powerful defense, which affirms us in the Wisdom and the Word of God, which came down from above by the will of the Heavenly Father under a curtain of flesh like ours, woven by the Divine Might from the Immaculate Virgin, for our salvation. He became man and taught us to pray that we be not led into temptation. This reminds us from what Father we have our existence, and this in turn should make us seek our heavenly Fatherland and our eternal inheritance.

(From a Letter to Baranoff, 1809)



Spiritiual Power

I was thirty years old when I met Father Herman. Here it should be said that I was brought up in the naval corps, knew many sciences and read much, but unfortunately, of the science of sciences, that is God's Law, I scarcely understood the surface, and that theoretically, without applying it to life, and I was only in name a Christian, while in soul and in deed I was a freethinker, a deist, as are nearly all who are brought up in the military corps and in public institutions. How unfortunate that no attention is given this: that God's Law is everywhere taught superficially, even in the seminaries; yes, and even from the theological academies there come out students, even Masters, who are very learned, but do not have an active faith in their heart, and thus do not live in a Christian way.

All the more did I fail to recognize the godliness and sanctity of our religion, in that I had read many atheist writings of Voltaire and other philosophers of the 18th century. Father Herman immediately noticed this and wished to convert me. But this was not easy! I had to be convinced, to be shown the sanctity of our religion; and, therefore, much time, knowledge, and the ability to speak well and convincingly was required.

To my great amazement, the simple, uneducated monk, Father Herman, being inspired by grace, spoke and argued so wisely, powerfully, and convincingly that, it seems to me, no kind of learnedness and earthly wisdom could withstand his words. In actual fact Father Herman had a great innate intelligence and sound thinking, had read many spiritual patristic books; and most important, he had the grace of God! But since in a short winter's day I had no time at all to devote myself to him, he therefore came to me every day for evening tea, and sometimes also for dinner, and we conversed with him until midnight, and sometimes after; he never stayed the night. Neither rain nor snow nor storm kept the zealous Elder from visiting me and returning the half mile home alone at midnight! He came to me regularly every day in an old ryassa, without a coat; I warmed him with tea and I conversed with him without ceasing: on God's Law, on eternity, on the salvation of the soul, on Christian life, and other things. A sweet discourse flowed from his mouth in an unceasing, enthralling torrent . . !

Then at midnight, or after, the Elder went home alone with his staff in every kind of storm and cold weather; no one accompanied him on the slippery rocky path; but angels accompanied him and supported him: "For He shall give His angels charge over thee, to keep thee in all thy ways" (Ps. 90:11). And Christian love warmed him, with which he was penetrated for the salvation of his neighbor.

By such constant conversations and by the prayers of the holy Elder the Lord completely converted me to the true path, and I became a real Christian. For all this I am obliged to Father Herman. He is my true benefactor.

(Letter of Yanovsky, November 22, 1865)



Converser With Angels

At the end of the 1930's and the beginning of the 1940's, when the Russian Orthodox Church in America was under the Synod Abroad, I spent more than three years as a pastor in Alaska, where right and left I heard a great number of stories about Father Herman, the Wonderworker of Alaska. People told of his ascetic life, of his miracles, many cases of miraculous help from the water of his spring, from placing earth from his grave on diseased places, cases of sight restored to the blind, of the healing of every kind of cripple, and so on. Of course, one doesn't remember everything. It was a long time ago, and for some reason I didn't write anything down then. I remember very well that a great deal was said. I myself spoke with those who had received miraculous help by the prayers of God's saint.

While I was serving in Kodiak as a priest, the Aleuts there also told me much about Father Herman, and of this the following two incidents stand out sharply in my mind; as I recall, I've never come across them anywhere in print, but they seem nonetheless quite authentic.

The Aleuts related that when Father Herman was still alive and lived on Spruce Island, the local inhabitants used to go to the Elder for some reason or other. And more than once it happened thus: They approached the chapel where he celebrated divine services, and they heard superb choral singing, a multitude of voices singing. They wondered where the people had come from. And all this time the singing was clearly audible, and such harmonious, sweet singing . . . They opened the door into the little chapel, and there Father Herman stood alone reading, chanting half aloud, celebrating the Lord's service. And of course he was alone and there was no one there with him. Father Herman was not a priest, and he could only read and sing as on the cliros. And such a thing was noticed more than once. It was angels of God who sang praises to the Lord with him. The biography of Father Herman records the following incident. The Elder was asked: "How do you live alone in the forest, Father Herman? Don't you become bored?" He replied: "No! I am not alone there! God is there, as God is everywhere. Holy Angels are there. How can one become bored with them? With whom is it better and more pleasant to converse, with men or with Angels? With Angels, of course!"

Archpriest Prokopy Povarnitsyn



A Miraculous Feast

He answered and said unto them, "Give ye them to eat"... And they all ate and were filled (Mark 6:37,42).

The Aleuts told me also the following incident, which took place on Spruce Island not long before Father Herman's death. Two American natives came to the Elder on the island, either hunters or fishermen. In any case, they came to look at the Elder, because much was said about him even during his lifetime. They were very hungry and, having greeted the Elder, asked him to feed them. The Elder readily agreed, but told them that they would have to wait a little, to which they agreed. Father Herman went to the little canal not far from his cell, which flowed into the creek, and that into the ocean. The Elder went down to the water and caught a little fish with his hands. He brought it to his cell and began to prepare it. The natives, seeing that one such little fish would hardly satisfy their hunger, called the Elder's attention to this. But the Elder only replied that they should not worry. And what happened? When the meal was ready and the Elder served it to them, he not only fed them until they were full, but there was a great deal left over from this little fish. Astonished and miraculously fed, they left and told many people of this. This story came down to me.

Everything set down here I personally, being three years in Alaska, heard from the local Aleut inhabitants.

Archpriest Prokopy Povarnitsyn

Missionary Leaflet, Edited by Archimandrite Alexander (Mileant)

source

Ο Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, ο έγγαμος ιεραπόστολος

Ο Ιωάννης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1797 στην επαρχία Ιρκούτσκ (Σιβηρία) από φτωχούς γονείς, τον Ευσέβιο και την Θέκλα. Όταν ήταν μικρό παιδί ακόμα, στην ηλικία των πέντε ετών, κοιμήθηκε ο πατέρας του και την ανατροφή του ανέλαβε ο θείος του, ιερομόναχος Δαυίδ, ο οποίος τον έστειλε στο θεολογικό σεμινάριο της επαρχίας Ιρκούτσκ. Το 1817, σε ηλικία είκοσι ετών, νυμφεύθηκε την Αικατερίνη και στην συνέχεια – τον ίδιο χρόνο – χειροτονήθηκε διάκονος. Με αυτόν τον βαθμό της ιεροσύνης υπηρέτησε την Εκκλησία του Χριστού για τέσσερα συναπτά έτη, στο τέλος των οποίων τελέστηκε η εις πρεσβύτερον χειροτονία του.

Ορόσημο στη ζωή του Αγίου Ιννοκεντίου υπήρξε η στιγμή που η ιερά σύνοδος της εκκλησίας της Ρωσίας αναζήτησε εθελοντές ιερείς με σκοπό τον φωτισμό της Αλάσκας και των νησιών που την περιέβαλαν. Την ιερή αυτή πρόσκληση μόνο μια καρδιά που χόρευε στον ρυθμό της Θείας Αγάπης μπορούσε να την αποδεχτεί. Μια καρδιά σαν του Ιωάννη.Και η οικογένεια; Τι θα απογίνονταν η γυναίκα του, το παιδί του, η χήρα μητέρα του;

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο του ανθρώπου. Ο Ιωάννης δεν διανοήθηκε να εγκαταλείψει τους οικείους του. Κατάφερε,όμως, να μετατρέψει το προσωπικό του ιδεώδες σε οικογενειακό. Κατόρθωσε να μεταγγίσει τη φλόγα της καρδιάς του, στις καρδιές των δικών του και να θεωρήσουν όλοι, τελικά, την υπόθεση της ιεραποστολής, την υπόθεση του Θεού, οικογενειακή τους υπόθεση. Έτσι, τον Μάιο του 1823, με  ομόφρονες συνοδοιπόρους τα μέλη της οικογένειας του-την γυναίκα του, τον γιο του, τον αδελφό του και την μητέρα του-αναχώρησε μέσω Σιβηρίας για την Αλάσκα, ένα ταξίδι που διήρκησε περισσότερο από ένα χρόνο.

Στην Αλάσκα ο Ιωάννης ανακάλυψε «ψήγματα» χριστιανών, βαπτισμένων μεν, αλλά εγκαταλελειμμένων για δεκαετίες από την επίσημη εκκλησία. Αμέσως, άρχισε την ιεραποστολική του δράση αξιοποιώντας ένα ερειπωμένο εκκλησάκι. Ανοικοδόμησε ναούς, δημιούργησε υπηρεσίες της ιεραποστολής, νοσοκομεία και σχολεία. Έμαθε την γλώσσα των Αλεούτιων και επιχείρησε μεταφράσεις λειτουργικών κειμένων και περικοπών της Αγίας Γραφής. Έπειτα, ως άλλος Κύριλλος, συνέταξε την πρώτη γραμματική και το αλεουτιανό αλφάβητο. Εκπόνησε μελέτες για την φυσιογνωμία της περιοχής και των ντόπιων κατοίκων των νήσων Ουναλάσκα, ως πολύτιμο εγχειρίδιο αναγνώρισης και κατανόησής τους από τους διαδόχους του.



Ποιούς τόπους και τί είδους μέσα όμως χρησιμοποίησε ο Άγιος, για να πραγματοποιήσει την ιεραποστολική του δραστηριότητα;

Με έλκηθρα που σέρνονταν από σκυλιά, καγιάκ, αλλά και περπατώντας, πορεύθηκε στον παγωμένο τόπο, περιοδεύοντας από χωριό σε χωριό και από νησί σε νησί, για να ζεστάνει και να φωτίσει τις κρύες και σκοτεινές από την ειδωλολατρίακαρδιές των ανθρώπων. Ούτε ένας ιθαγενής δεν παρέμεινε στην πλάνη της ειδωλολατρίας μετά από δέκα χρόνια διακονίας του πρεσβυτέρου Ιωάννη. Παρ’ όλο που οι οικογενειακές του υποχρεώσεις αυξάνονταν, διότι είχε αποκτήσει επτά τέκνα, συνέχισε απρόσκοπτα την διακονία του. Μάλιστα, μετέφερε το ευαγγέλιο και σ’ ένα απομακρυσμένο νησί που κατοικείτο από ινδιάνους. Πέντε χρόνια χρειάστηκε να τους εκχριστιανίσει, αλλά με την Χάρη του Θεού και την υπομονή τουυλοποίησε τον στόχο του.

Η επιτυχημένη, καρποφόρα και συνεχώς αυξανόμενη ιεραποστολική του προσπάθειατον ανάγκασε να επιστρέψει προσωρινά στην Ρωσία αναζητώντας συνεργάτες. Στην Μόσχα αντιμετώπισε μία απρόσμενη και δυσάρεστη δοκιμασία, τόσο γι’ αυτόν όσο και για το έργο του. Η πρεσβυτέρα Αικατερίνη αναπαύτηκε, αφήνοντάς τον χήρο με επτά παιδιά. Δεν εγκατέλειψε όμως το έργο του. Δεν δίστασε ν’ ακουμπήσει στο Θείο έλεος τον εαυτό του και την οικογένειά του. Υπάκουσε στην προτροπή του μητροπολίτη Μόσχας Αγίου Φιλαρέτου και εκάρη μοναχός με το όνομα Ιννοκέντιος. Αμέσως, μετά την κουρά του, εξελέγη επίσκοπος από την ιερά σύνοδο και του ανατέθηκε η πνευματική φροντίδα ολόκληρης της ιεραποστολής στην Αμερική! Επέστρεψε στην Αλάσκα, ως επίσκοπος πλέον και συνέχισε με αμείωτο ρυθμό να αναλώνεται στο έργο της καλλιέργειας των ψυχών στον αγρό της παγωμένης ηπείρου. Ο απολογισμός του έργου του ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Έκτισε 9 ναούς, 37 οίκους προσευχής και απέκτησε ποίμνιο που υπερέβαινε τους 15.000 πιστούς.

Στα εβδομήντα του χρόνια ο Άγιος Ιννοκέντιος, παρ’ όλα τα προβλήματα υγείας που τον βασάνιζαν και ενώ σκεφτόταν να συνεχίσει την ιεραποστολική του προσπάθεια αποσυρόμενος σε μοναστήρι, ώστε να προσφέρει με την προσευχή του μέχρι την κοίμησή του, εξελέγη μητροπολίτης Μόσχας. Δέκα ολόκληρα χρόνια -μέχρι την οσία κοίμησή του- ως μητροπολίτης Μόσχας θυσιάστηκε με τον ίδιο συστηματικό και απαράμιλλο ζήλο για σπουδαία εκκλησιαστικά ζητήματα, όπως την λειτουργία ευαγών εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, την μόρφωση των ιερέων, την υποστήριξη της εξωτερικής ιεραποστολή και πλήθος άλλων.

 Έγγαμος ιεραπόστολος;


Μελετώντας τον βίο του Αγίου Ιννοκεντίου, ψηλαφώντας τον φλογερό ιεραποστολικό του πόθο και το θαυμαστό του έργο, ενώ ταυτόχρονα ήταν έγγαμος και είχε αποκτήσει πολύτεκνη οικογένεια, βασανίζουν την σκέψη μου «λογικά» ερωτήματα. Αν κάποιος έγγαμος οικογενειάρχης μαζί με την οικογένειά του, πάρουν την απόφαση να διακονήσουν την Εκκλησία του Χριστού στα έθνη, σε ποια κοινωνία θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Θα βαστάξουν το βάρος των δυσκολιών και των πειρασμών που θα συναντήσουν; Μπορούν οι γονείς να στερήσουν από τα παιδιά τους αγαθά, όπως πατρίδα, παιδεία και ανέσεις για τα οποία, αργότερα, είναι πολύ πιθανόν να στραφούν εναντίον τους;

Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι – τα παιδιά μας, η γυναίκα μας ακόμα και ο ίδιος μας ο εαυτός – «χορτάσαμε» λόγια που τόσο εύκολα προφέρονται. Μας λείπουν όμως τα έργα, έργα που μας ωθούν να ξεπεράσουμε τον όμορφο αλλά γεμάτο πάθη γυάλινο κόσμο που φτιάξαμε, έργα που ευαρεστούν τον Κύριο. Διστάζουμε να πηδήξουμε στο «κενό της Θείας αγκαλιάς», αδυνατούμε να εμπιστευτούμε χωρίς όρια και προϋποθέσεις όχι μόνο την ζωή την δικιά μας, αλλά ολόκληρης της οικογένειάς μας στα χέρια του Θεού, έχοντας την βεβαιότητα ότι εφαρμόζουμε το θέλημά Του, όπως ακριβώς έπραξε ο Άγιος Ιννοκέντιος. Μας λείπει η Θεϊκή «τρέλα» της πλήρους εγκαταλείψεώς μας στο έλεος και την φροντίδα της Θείας Αγάπης.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί όχι έγγαμος ιεραπόστολος;

Η μνήμη του Αγίου Ιννοκεντίου Βενιαμίνωφ τιμάται στις 31 Μαρτίου.



Απολυτίκιον

Τον τάφον σου Σωτήρ.  Ήχος α΄

Αλάσκας φωτιστά, Μοσκοβίας το κλέος,
διδάσκαλε σοφέ, Ιννοκέντιε Θείε,
τους πάγους κατέτηξας και την πλάνην διέλυσας,
Χριστόν Ήλιον, νυκτός εν μέσω υψώσας:
Όθεν άπασα η του Θεού Εκκλησία, συμφώνως δοξάζει σε.

πηγή 

THE LIGHT OF ST. HERMAN

During the darkest days of the year, some find it hard to rouse their souls and bodies to prayer and good works. This is especially true in the northern lands, and anyone who has ever lived in Alaska will tell you that the light there in the winter is very low—first of all, the day is short. Today’s sunrise in Kodiak Alaska is 9:54 a.m., and sunset will be at 4:26 p.m. There is a 50 percent chance of rain or snow, which means it’s cloudy, as it will be almost all winter. People in Alaska are often scattered around, off the grid, and depend on kerosene lamps, gasoline generators, or wind generators for light. Fuel is hard to haul, and they use it sparingly. Melatonin levels are low, and “cabin fever” is a real thing. This is happening today.

In St. Herman’s day, there was only wood and whale oil. St. Herman and his natives lived in what they called “bara baras”—what we would call hovels. The wind, rain and snow lashed the wooden and dirt dwellings, their mukluks soaked through (no rubber boats). The steel-grey waves of the northern sea crashed noisily against the shore not far from their dwellings. A wan sun appeared for a few hours a day. But did they ever get depressed? All the information that has come down to us on St. Herman and his disciples tells us that they scarcely knew the meaning of the word. We know that even the most religious people have their moments of gloom, but we don’t see any evidence of this in St. Herman’s life. How did he do it?



St. Herman kept prayerful vigil, and was no doubt steeped in Holy Scripture. The promises God made to His people throughout the Old and New Testaments were ever in his mind, enlightening it with the hope of Christ’s everlasting light. Let’s contemplate these promises:
“Glory to Thee Who hast shown us the Light!” (from Matins)

“And let the brightness of the Lord our God be upon us, and the works of our hands do Thou guide aright upon us…” (from Matins).

“Praise Him O sun and moon, praise Him, all ye stars and light…” (from Matins).

“O thou Who dost send forth the light, and it goeth, Who makest the sun to rise on both the just and the unjust, on both the evil and the good; Who makest the dawn, and enlightenest the whole world: Enlighten our hearts, O Master of all…” (from the First Inter-Hour).

And God said, Let there be light: and there was light (Gen. 1:3).

And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night (Ex. 13:21).

For thou art my lamp, O Lord: and the Lord will lighten my darkness (Sam. 22:29).

And he shall be as the light of the morning, when the sun riseth, even a morning without clouds; as the tender grass springing out of the earth by clear shining after rain (Sam. 23:4).

That David my servant may have a light alway before me in Jerusalem (1 Kings 11:36).

Yet the Lord would not destroy Judah for David his servant's sake, as he promised him to give him alway a light, and to his children (2 Kings 8:19).

Howbeit the Lord would not destroy the house of David, because of the covenant that he had made with David, and as he promised to give a light to him and to his sons for ever (2 Chron. 21:7).

That our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage (Ezra 9:8).

Wherefore is light given to him that is in misery, and life unto the bitter in soul (Job 3:30).

Why is light given to a man whose way is hid, and whom God hath hedged in? (Job 3:23).

He discovereth deep things out of darkness, and bringeth out to light the shadow of death (Job 12:22).

Thou shalt also decree a thing, and it shall be established unto thee: and the light shall shine upon thy ways (Job 22:28).

He bindeth the floods from overflowing; and the thing that is hid bringeth he forth to light (Job 28:11).

When his candle shined upon my head, and when by his light I walked through darkness (Job 29:3).

He will deliver his soul from going into the pit, and his life shall see the light (Job 33:28).

To bring back his soul from the pit, to be enlightened with the light of the living (Job 33:30).

Behold, he spreadeth his light upon it, and covereth the bottom of the sea (Job 36:30).

O Lord my God: lighten mine eyes, lest I sleep in death (Ps. 13:3).

For thou, O Lord, wilt light my lamp: my God, thou wilt lighten my darkness (Ps. 18:28).

The Lord is my light and my Saviour; whom shall I fear? (Ps. 27:1).

For with thee is the fountain of life: in thy light we shall see light (Ps. 36:9).

And he shall bring forth thy righteousness as the light, and thy judgment as the noon-day (Ps. 37:1).

Blessed is the people that knows the joyful sound: they shall walk, O Lord, in the light of thy countenance (Ps. 89:15).

Light is sprung up for the righteous, and gladness for the upright in heart (Ps. 97:11).

Thy law is a lamp to my feet, and a light to my paths (Ps. 119:105).

For darkness will not be darkness with thee; but night will be light as day: as its darkness, so shall its light be to thee (Ps. 139:12).

The people that walked in darkness have seen a great light: they that dwell in the land of the shadow of death, upon them hath the light shined (Is. 9:2).

I will make darkness light before them (Is. 42:16).

Behold, all ye that kindle a fire, that compass yourselves about with sparks: walk in the light of your fire, and in the sparks that ye have kindled. This shall ye have of mine hand; ye shall lie down in sorrow (Is. 50:11).

Then shall thy light break forth as the morning, and thine health shall spring forth speedily (Is. 58:8).

And if thou draw out thy soul to the hungry, and satisfy the afflicted soul; then shall thy light rise in obscurity, and thy darkness be as the noon day (Isaiah 58:10).

Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee (Is. 60:1).

And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising (60:3).

The sun shall be no more thy light by day; neither for brightness shall the moon give light unto thee: but the Lord shall be unto thee an everlasting light, and thy God thy glory (60:19).

Thy sun shall no more go down; neither shall thy moon withdraw itself: for the Lord shall be thine everlasting light, and the days of thy mourning shall be ended (Is. 60:20).



And as the day would end, and the light of the sun would wane, St. Herman would sing a hymn to the Lord of Lights at Vespers:
“O Gentle Light of the holy glory of the immortal, heavenly holy blessed Father, O Jesus Christ: Having come to the setting of the sun, having beheld the evening light, we praise the Father, the Son, and the Holy Spirit: God. Meet it is at all times to be hymned with reverent voices, O Son of God, Giver of Life. Wherefore the world doth glorify Thee.”

“Now lettest Thou Thy servant depart in peace O Master, according to Thy word, for mine eyes have seen Thy salvation, which thou hast prepared before the face of all peoples; a light of revelation for the Gentiles, and the glory of Thy people Israel.”

For Jesus Christ, whom St. Herman served and strove to love above all, is the light of the world: he that followeth Him shall not walk in darkness, but shall have the light of life (Jn. 8:12).

And when the time came for St. Herman to depart his earthly home, his disciples saw his soul rise to heaven as a pillar of light. So, whenever we feel that the darkness is compassing us all about and there is no healing for our flesh, let us always remember the Lord’s light-bearing promises to us; let us also remember our holy father St. Herman of Alaska, whose very soul was light, and let these thoughts be as a flood of radiant, gladsome light in our own souls.

An Alaska nun

12/25/2017

source

Προσκύνημα στη νήσο Spruce της Αλάσκας (βίντεο)

Η νήσος Spruce θεωρείτε από πολλούς Ορθόδοξους Χριστιανούς ως ένας από τους ποιο ιερούς τόπους στην Βόρεια Αμερική. Σε αυτό το νησί είχε το ερημητήριο του ο άγιος Γερμανός (Herman) της Αλάσκας γύρω στις αρχές του 1800. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο, η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική εορτάζει την αγιοκατάταξη του αγίου Γερμανού με μια Λειτουργία, προσκύνημα και συμπόσιο. Δείτε το βίντεο:

Journey into Orthodox Alaska (video)

This video explores one of North America's most fascinating cultural phenomenons: Eastern Christianity amongst Native Alaskans.

Σύναξη των Αγίων της Αλάσκας-(Ορθόδοξο Συναξάρι 13 Δεκεμβρίου)

Οι άγιοι της Αλάσκας εορτάζονται όλοι μαζί στις 13 Δεκεμβρίου, ημέρα της σύναξής τους (=εορτής προς τιμήν τους).

Α. Ο άγιος ιερομάρτυς Ιουβενάλιος.



Ο άγιος Ιουβενάλιος, πρωτομάρτυς της Αμερικανικής Ηπείρου, προχώρησε ως μοναχικός οδοιπόρος στο εσωτερικό της Αλάσκας κηρύσσοντας το χριστιανισμό με ταπείνωση και επιτυχία. Πέρασε στον κόλπο Τσεγκάι, όπου ζουν οι Τσουγκάτσοι, και πιο βόρεια, στους Κολόσσους και σε άλλες απομακρυσμένες ινδιάνικες φυλές. Φθάνοντας στις όχθες της λίμνης Ιλιάμινας, το καλοκαίρι του 1796, είχε βαπτίσει μέσα σε δύο χρόνια περίπου 5000 ιθαγενείς.



Εκεί όμως δολοφονήθηκε από ντόπιους σαμάνους (μάγους-ιερείς), ποτίζοντας με το αίμα του την παγωμένη γη της Αλάσκας, αποδεικνύοντας ότι η Εκκλησία είναι αυθεντική όταν θυσιάζεται κι όχι όταν θυσιάζει άλλους στο βωμό της «ευσέβειας» ή οποιωνδήποτε συμφερόντων. Κατά την παράδοση, το σώμα του σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς τους εκτελεστές του, οι οποίοι, έντρομοι, έπεσαν πάνω του και το κομμάτιασαν με τα τσεκούρια τους.

Β. Ο άγιος Γερμανός.




Ο ταπεινός άγιος μοναχός Γερμανός (1756-1836), μένοντας μόνος από την ιεραποστολική ομάδα και βρίσκοντας ενάντιά του τον Μπαρανώφ, το σκληρό νέο διευθυντή της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας (τη «μαύρη σελίδα» της ιστορίας της Εκκλησίας της Αλάσκας), αποσύρθηκε για να μονάσει στο μικρό μοναχικό νησάκι Ελόβυγ (=νησί των ελάτων), που το μετονόμασε σε Νέο Βαλαάμ. Εκεί άσκησε τη νοερά προσευχή κατά την ορθόδοξη παράδοση και, με την ίδια την ταπεινή και οσιακή παρουσία του, έγινε ο μεγάλος πνευματικός πατέρας των Αλεούτων.
Μεγάλος ασκητής, σκληρός με τον εαυτό του και επιεικής με τους άλλους, γεμάτος αγάπη για το Θεό και όλα τα πλάσματά Του, έζησε στο νησί του προστατεύοντας όπως μπορούσε τους φτωχούς ιθαγενείς, φροντίζοντας τα ορφανά (δημιούργησε ένα μικρό ορφανοτροφείο) και μεταδίδοντας όχι μόνο το ευαγγελικό μήνυμα αλλά και τη χάρη του Θεού, που ξεχείλιζε από μέσα του σαν καταρράκτης. Θαυματουργός και διορατικός, αξιώθηκε σε πλούσια οράματα και έζησε με τη συντροφιά των αγγέλων. Μεσολαβώντας υπέρ των ιθαγενών κατόρθωσε να κερδίσει την εκτίμηση του διαδόχου του Μπαρανώφ, του Ιανόφσκυ, που έγινε πνευματικός μαθητής του και τελικά μοναχός.
Μετά από μια συγκινητική και αγία ζωή, κοιμήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1836 και το σώμα του παρέμεινε άφθαρτο για τουλάχιστον ένα μήνα, περιμένοντας να επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες τη μετάβαση ιερέα στο νησί για τη χριστιανική ταφή του. Η μνήμη του εορτάζεται την ημέρα της κοίμησής του, αλλά και στις 9 Αυγούστου (ημέρα της επίσημης αγιοκατάταξής του το 1970) και στις 13 Δεκεμβρίου.



Προς τιμήν του ιδρύθηκε πριν από λίγες δεκαετίες η Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Πλάτινα της Καλιφόρνιας (από τους π. Σεραφείμ Ρόουζ και π. Γερμανό Ποντμοσένσκυ), που αποτελεί φωτεινό φάρο της ορθοδοξίας στην αμερικάνική ήπειρο. Από την Αδελφότητα ερευνήθηκε και τελικά εκδόθηκε ο συγκλονιστικός βίος του αγίου Γερμανού. Βλ. την ελληνική έκδοση Ο άγιος Γερμανός της Αλάσκας, μετάφραση-επιμέλεια Πέτρου Μπότση, σειρά «Φιλοκαλία των Ρώσων νηπτικών», Αθήνα 1995.


Γ. Ο άγιος νεομάρτυρας Πέτρος ο Αλεούτος.



Ήταν ένας από τους ορθόδοξους Αλεούτους που εργάζονταν στην αποικία της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας στο Fort Ross της Καλιφόρνιας, για τον ανεφοδιασμό των Ρώσων αποίκων και των μελών της Εταιρείας στην Αλάσκα. Η αποικία αυτή έγινε αιτία προστριβών ανάμεσα στους Ρώσους και τους Ισπανούς κυρίαρχους της Καλιφόρνιας, καθώς οι τελευταίοι θεωρούσαν ότι οι Ρώσοι εποφθαλμιούν το Σαν Φρανσίσκο.
Έτσι, το 1815 συνέλαβαν περίπου 20 Αλεούτους, από τους οποίους τελικά φυλάκισαν 14, μεταξύ των οποίων και ο άγιος Πέτρος.
[Συνεχίζουμε με ένα απόσπασμα από το Ο άγιος Γερμανός της Αλάσκας, μετάφραση-επιμέλεια Πέτρου Μπότση, ό.π., σελ. 38-39.
«…Μιαν άλλη φορά, συνεχίζει ο Γιανόφσκυ, τού ’λεγα (του αγίου Γερμανού) πως οι Ισπανοί αιχμαλώτισαν στην Καλιφόρνια 14 Αλεούτους. Οι Ιησουίτες τους πίεζαν ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών, εκείνοι όμως δε δέχονταν με τίποτα. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν. Οι Ιησουίτες αντέτειναν: «Όχι, είστε αιρετικοί και σχισματικοί. Αν δεν υποκύψετε, θα σας βασανίσουμε μέχρι θανάτου». Τελικά τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο. Το βράδυ ήρθαν στη φυλακή οι Ιησουίτες με λάμπες και αναμμένα κεριά και άρχισαν πάλι να τους πιέζουν για ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών.



«Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν οι Αλεούτοι, «δεν αλλάζουμε την πίστη μας». Οι Ιησουίτες άρχισαν να βασανίζουν τον έναν, μπροστά στα μάτια των άλλων. Έσπαζαν μια άρθρωση των ποδιών του, μετά μια άλλη και στη συνέχεια τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη. Μετά κομμάτιασαν τα πόδια και τα χέρια του. Το αίμα έτρεχε, ο μάρτυρας όμως υπόμενε κι επαναλάμβανε σταθερά την απάντηση: «Είμαι χριστιανός». Τελικά, από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, πέθανε.
Την άλλη μέρα οι Ιησουίτες απείλησαν πως θα βασανίσουν το φίλο του με τον ίδιο τρόπο. Την ίδια νύχτα όμως έλαβαν εντολή από το Μόντερεϋ να μεταφέρουν όλους τους αιχμαλώτους Αλεούτους εκεί. Έτσι, την άλλη μέρα, όλοι εκτός από κείνον που θανατώθηκε, έφυγαν. Αυτό μου το διηγήθηκε ο φίλος εκείνου που μαρτύρησε. […]
Όταν τελείωσα την περιγραφή, ο π. Γερμανός με ρώτησε:
–Ποιο ήταν το όνομα του Αλεούτου;
–Πέτρος, απάντησα, αλλά δε θυμάμαι το επώνυμό του.
Ο Γέροντας σηκώθηκε όρθιος, στάθηκε μπροστά στην εικόνα, έκανε μ’ ευλάβεια το σταυρό του και είπε:
–Άγιε νεομάρτυρα Πέτρο, πρέσβευε υπέρ ημών».]
Η ελληνική εικόνα του αγίου Πέτρου, που δημοσιεύουμε εδώ, είναι φιλοτεχνημένη από το Ρεθυμνιώτη ζωγράφο και αγιογράφο Αλέξανδρο Ανδρουλάκη.



Δ. Ο άγιος Ιάκωβος Νετσέτωφ.



Ο άγιος Ιάκωβος Νετσέτωφ γεννήθηκε το 1802 στην Ουναλάσκα, από πατέρα Ρώσο και μητέρα Αλεούτια. Μεγαλώνοντας, αγαπώντας τη μόρφωση και φλεγόμενος από χριστιανική πίστη, σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ιρκούτσκ, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας και επέστρεψε στο λευκό ιεραποστολικό αγρό της γενέτειράς του, για να εργαστεί κι αυτός για τους συμπατριώτες του.
Στην Αλάσκα διακόνησε τριάντα έξι χρόνια, αντιμέτωπος με τις σκληρές συνθήκες του περιβάλλοντος, αλλά και τους σαμάνους, που έκαναν τα πάντα για να τον εμποδίσουν. Ταξίδεψε στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, μέχρι τη φυλή των Γιουπίκ, που ζούσαν στην κάτω κοιλάδα του ποταμού Γιούκωνος. Είναι ο πρώτος ιεραπόστολος που διείσδυσε τόσο βαθιά, μετά τον άγιο Ιουβενάλιο. Δεν κήρυξε μόνον, αλλά φρόντισε για τη μόρφωση και την κοινωνική ζωή των ιθαγενών, προσφέροντάς τους παράλληλα και τα χριστιανικά μυστήρια, και μάλιστα της εξομολόγησης και της θείας ευχαριστίας. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση, στην τοπική γλώσσα, της Αγίας Γραφής και άλλων ιερών βιβλίων.
Μετά από πολλές περιπέτειες, παρέδωσε την αγία ψυχή του στη Σίτκα στις 26 Ιουλίου του 1865 και κατατάχθηκε επίσημα στους αγίους της ορθοδοξίας το 1994.

Ε. Ο μέγας ιεραπόστολος της Αλάσκας άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ.





Ο άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ είναι ένας σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας και μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της ορθοδοξίας. Γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Σιβηρίας το 1797, και το όνομά του ήταν Ιωάννης. Ορφάνεψε μικρός, αλλά τον προστάτευσε ο θείος του, ο ιερομόναχος Δαβίδ, που του εξασφάλισε και μια θέση στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ιρκούτσκ. Εκεί επιδόθηκε στη μάθηση, αλλά και στις πρακτικές τέχνες: έγινε μαραγκός, μηχανικός, σιδηρουργός και ωρολογοποιός. Το 1817 νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε διάκονος και το 1821 ιερέας και διορίστηκε στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο Ιρκούτσκ.
Το 1823 απεστάλη από τον επίσκοπο Ιρκούτσκ Μιχαήλ στην Αλάσκα, ως μέλος της ιεραποστολής. Τον συνόδευαν ο αδελφός του Στέφανος, ο γιος του Ιννοκέντιος, η πρεσβυτέρα του Αικατερίνα και η χήρα μητέρα του Θέκλα. Η δράση του στην Αλάσκα ήταν μνημειώδης. Ίδρυσε σχολεία, ιατρεία, ναούς και ταξίδεψε σε κάθε γωνιά για να γνωρίσει τους ιθαγενείς, να τους συμπαρασταθεί και να τους μεταδώσει το ευαγγελικό μήνυμα. Οι ιθαγενείς τον εκτίμησαν απεριόριστα κι εκείνος έζησε σαν ένας απ’ αυτούς και μοιράστηκε τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους, σεβόμενος τον πολιτισμό τους και συμμεριζόμενος τις κακουχίες τους.
Έγραψε, μεταξύ άλλων: Σημειώσεις επί των νήσων της περιοχής Ουναλάσκα,Κύρια χαρακτηριστικά των Αλεούτων που ζουν στα νησιά, Παρατηρήσεις επί των Αλεούτων και Κουσιανών της Άτκα, Παρατηρήσεις στη γλώσσα των Κολουσκανών και των Κοντιάκων, και (στη γλώσσα των Αλεούτων, της οποίας επινόησε και το αλφάβητο) Υπόδειξη του δρόμου προς τη βασιλεία των ουρανών(έχει εκδοθεί και στα ελληνικά από την ιερά μητρόπολη Νικοπόλεως με τον τίτλοΟ δρόμος προς τη βασιλεία των ουρανών). Συνέταξε επίσης γραμματική της γλώσσας των Αλεούτων και αλεουτο-ρωσικό λεξικό.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1838 η πρεσβυτέρα Αικατερίνα πέθανε. Είχαν πλέον επτά παιδία: τον Ιννοκέντιο, το Γαβριήλ, τον Αλέξανδρο, την Κατερίνα, την Όλγα, την Παρασκευή και τη Θέκλα. Το 1840 ο π. Ιωάννης έγινε μοναχός με το όνομα Ιννοκέντιος, προς τιμήν του αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ και στις 13 Δεκεμβρίου η Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε επίσκοπο Καμτσάτκας, Κουρίλλων και Αλεουτίων Νήσων με έδρα τη Σίτκα. Ως επίσκοπος επιδόθηκε ακόμη θερμότερα στην ιεραποστολή, με κύριο μέλημα την ίδρυση σχολείων. Το 1850 το ποίμνιό του αποτελείται από 15.000 ψυχές.
Στη συνέχεια μετατίθεται στη Σιβηρία και αναπτύσσει ιεραποστολική και κοινωνική δράση σε περιοχές υποδουλωμένες από τους Κινέζους. Το 1860 ευλόγησε το νεαρό ιερομόναχο Νικόλαο Καζάτκιν (σήμερα άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας), που πέρασε και τον συνάντησε πηγαίνοντας στην Ιαπωνία για ιεραποστολή.



Το 1867 ή 68 ο άγιος ζήτησε από το μητροπολίτη Μόσχας άγιο Φιλάρετο να του επιτρέψει να παραιτηθεί και να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Όμως ο άγιος Φιλάρετος κοιμήθηκε ξαφνικά και η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε διάδοχό του τον άγιο Ιννοκέντιο! Στη σπουδαία νέα του θέση ο άγιος διέπρεψε για μια ακόμη φορά, δείχνοντας μεγάλη ποιμαντική αλλά και κοινωνική μέριμνα. Φρόντισε επίσης και για την Αλάσκα, ιδρύοντας μια Ανεξάρτητη Αλεουτιανή Επισκοπή με έδρα τον Άγιο Φραγκίσκο.
Ο άγιος Ιννοκέντιος κοιμήθηκε το 1879 και τάφηκε στη λαύρα της Αγίας Τριάδας του αγίου Σεργίου, δίπλα στο μητροπολίτη Φιλάρετο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Μαρτίου, καθώς και στις 13 Δεκεμβρίου, μαζί με τους άλλους αγίους της Αλάσκας.

Στ.
Μια αγία και θαυματουργή μαία:Η πρεσβυτέρα Όλγα Michael της Αλάσκας




Η πρεσβυτέρα Olga Michael,ήταν σύζυγος του πρωθιερέως Νikolai.Ο.Michael από το χωριό Kwethluk κοντά στον ποταμό Kuskokwim της Αλάσκας.'Οπως γράφει στο βιβλίο του''Ορθόδοξη Αλάσκα'' ο ιερέας Michael Oleksa:«δεν είχε ένα φυσικό παρουσιαστικό επιβλητικό».Γέννησε 8 παιδιά,πολλά από τα οποία χωρίς τη βοήθεια μιας μαμής.Όσο ο ιερέας-σύζυγός της βρισκόνταν στις ενορίες του,η πρεσβυτέρα Όλγα φρόντιζε την οικογένειά της και βοηθούσε και τους άλλους.Σε κάποιες στιγμές θύμιζε την ιστορία της Ταβιθά(Πράξεις των Αποστόλων)αφού:''δεν έραβε μόνο τα άμφια του π.Νικολάου και γούνες μπότες,γάντια,για τα παιδιά,αλλά δεν υπήρχε φίλος ή γείτονας που να μην έχει κάτι φτιαγμένο,ειδικά για εκείνους,από τα χέρια της.
Ενορίες οι οποίες βρισκόνταν εκατοντάδες μίλια μακρυά δεχόνταν από εκείνην ως δώρο,τα mukluk(παραδοσιακά παπούτσια)για να τα πουλήσουν,ή δωρεές για νεόκτιστους ναούς.Δεν υπήρχε ιερέας που να μην έχει γάντια ή μάλλινες κάλτσες φτιαγμένες από τα χέρια της.Εκτός από τις άλλες ασχολίες της(όπως το να φτιάχνει τα πρόσφορα)είχε αποστηθήσει πολλούς ύμνους των μεγάλων εορτών στα Yup'ik,την μητρική της γλώσσα.
Επέζησε κατά θαυμαστό τρόπο όταν αρρώστησε από καρκίνο και όλα φαινόνταν χαμένα(τελικά πέθανε αργότερα όταν ξανααρρώστησε)και ετοιμάστηκε με πολύ θάρρος και πίστη για την κοίμηση της στις 8 Νοεμβρίου 1979.
Φαινόνταν ότι το χιόνι και ο παγωμένος ποταμός(συνηθισμένο καιρικό φαινόμενο για την περιοχή)θα εμπόδιζαν τον κόσμο να συμμετάσχει στην κηδεία της.Κατά περίεργο όμως για την εποχή τρόπο,άρχισε να φυσάει ένας νότιος άνεμος ο οποίος άρχισε να λιώνει το χιόνι και τον πάγο και έτσι πολλοί άνθρωποι από τα γύρω χωριά άρχισαν να καταφτάνουν στο Kwethluk.Εκατοντάδες πιστοί γέμισαν τον ναό αυτήν την υπέροχη(σαν ανοιξιάτικη)ημέρα Βγαίνοντας από τον ναό,η λιτανεία συνοδεύτηκε από ένα σμήνος πουλιών,αν και αυτήν την περίοδο του χρόνου τα πουλιά είχαν μεταναστεύσει νότια.Τα πουλιά πέταξαν κυκλικά πάνω από το φέρετρο της μεχρι που την έβαλαν μέσα στον τάφο.Το έδαφος-παγωμένο κατά κανόνα αυτήν την εποχή-σκαβόνταν εύκολα,λόγω του λιώσιμου του πάγου.Το βράδυ,αφού τελείωσε το τραπέζι της συγχώρησης,ο άνεμος άρχισε πάλι να φυσάει,το ποτάμι πάγωσε,ο χειμώνας ξαναγύρισε.Ήταν σαν να άνοιξε η ίδια η γη για να δεχτεί αυτήν την γυναίκα.Η φύση συμμετείχε και αυτή στην δοξολογία του Θεού από τον πιστό λαό του.



Ωστόσο όχι μόνο η ιστορία της αλλαξε την ζωή κάποιων ανθρώπων,αλλά και οι θαυμαστές παρουσίες της.
Μια γυναίκα η οποία κατάγεται από το Kwethluk,αλλά τώρα κατοικεί στην Αριζόνα είδε στον ύπνο της την πρεσβυτέρα Όλγα,η οποία την καθυσύχαζε λεγοντάς της ότι η μητέρα της είναι καλά επειδή θα ακολουθήσει την πρεσβυτέρα Όλγα σε έναν τόπο φωτεινό και χαρούμενο.Η γυναίκα δεν γνώριζε ότι η μητέρα της ήταν άρρωστη και την είχαν μεταφέρει στο Anchorage και ότι μετά από λίγο θα πέθαινε.Την επόμενη ημέρα έλαβε τα νέα για την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόνταν η μητέρα της.Πήγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε από την Αριζόνα στην Αλάσκα,επαναλαμβάνοντας της τα λόγια της πρεσβυτέρας Όλγας σχετικά με το τι θα ακολουθήσει μετά το θάνατό της.Η γυναίκα πέθανε ειρηνικά χωρίς η κόρη της να λυπηθεί και να αντιδράσει υπερβολικά λόγω των όσων της είχε πει η πρεσβυτέρα.
Μια άλλη γυναίκα,μόλις είδε την φωτογραφία της αισθάνθηκε μια ψηλαφητή παρουσία,γεμάτη στοργή και αγάπη.
Η πιο λεπτομερής μαρτυρία όμως έρχεται από μία γυναίκα ορθόδοξη η οποία για πολλά χρόνια υπέφερε εξαιτίας κάποιας σεξουαλικής κακοποίησης που είχε υποστεί.στα παιδικά της χρόνια.
«Μια ημέρα ήμουν απορροφημένη στην προσευχή μου όταν ξαφνικά θυμήθηκα κάτι τρομακτικό για εμένα.Άρχισα να προσεύχομαι στην Παναγία να με βοηθήσει και να με ελεήσει.Σταδιακά άρχισα να νομίζω ότι βρίσκομαι σ'ένα δάσος και φοβόμουν λίγο.Σύντομα αισθάνθηκα μέσα από το δάσος μια λεπτ'η αύρακαι έπειτα ένα άρωμα φρεσκοσκαμμένου κήπου.Είδα την Παναγία έτσι όπως ήταν ντυμένη στην εικόνα αλλά πιο ψηλαφητή και πιο φωτεινή να έρχεται προς εμένα.Όσο πλησίαζε πρόσεξα ότι κάποιος περπατούσε πίσω της.Έκανε στην άκρη και έδειξε προς μία κοντή γυναίκα το πρόσωπο της οποίας εξέπεμπε σοφία.
Ποιά είναι αυτή;ρώτησα
Η Παναγία απάντησε''Η Αγία Όλγα''

H Αγία Όλγα μου είπε να την ακολουθήσω.Ακολουθήσαμε έναν δρόμο μακρύ μέχρι που τα δέντρα τελείωσαν.Φτάσαμε σ'έναν λοφίσκο όπου σε μια μεριά υπήρχε μία πόρτα.Μου έκανε σημάδι να καθήσω κάτω,ενώ εκείνη άνοιξε την πόρτα εκείνη και μπήκε μέσα.Μετά από λίγο βγήκε κάπνος από την κορυφή του λόφου.Η Αγ.Όλγα βγήκε κρατώντας τσάι από βότανα.Καθήσαμε και οι δύο κάτω και αρχισαμε να πίνουμε το τσάι,ενώ ο ήλιος ζέσταινε το πρόσωπό μας.Άρχισα να αισθάνομαι πόνο στην κοιλιά και πήγα μέσα για να ξαπλώσω.Η πόρτα ήταν τόσο χαμηλή όπου έπρεπε να σκύψω,σαν για να προσευχηθώ.
Στο εσωτερικό μέρος του λόφου ήταν ζεστά και πολύ ήσυχα.Από το άνοιγμα στην κορυφή του λόφου μέσα από ένα δοχείο έβγαινε ένα φως απαλό,ιλαρό.Όλα γύρω μου ήταν πολύ τρυφερά,κυρίως η Αγία Όλγα.Εκείνο το σπίτι μύριζε ρίγανη ανακατεμένη με πεύκο και τριαντάφυλλο.Η Μητερούλα Όλγα με βοήθησε να ανασηκωθώ σ'ένα είδος κρεβατιού,όπου έμοιαζε με ένα ξύλινο κουτί γεμάτο με βρύα και βότανα.Ήμουν εξαντλημένη και ξάπλωσα.Η Αγία Όλγα γύρισε προς τη λάμπα και ζέστανε κάτι το οποίο μου το άπλωσε στην κοιλιά.Έδειχνα σαν να είμαι έγκυος πέντε μηνών(δεν ήμουν έγκυος τότε)Άρχισαν οι ωδίνες του τοκετού.Ήμουν λίγο φοβισμένη.Η Αγία Όλγα με έπιασε απαλά από το χέρι,κάθισε δίπλα μου και προσποιούνταν ότι συμμετέχει και αυτή στον τοκετό,δείχνοντας μου τι να κάνω και πως να αναπνέω.Δεν έλεγε τίποτα.Με βοήθησε να βγάλω κάτι και το τοποθέτησε πάνω στο ξύλινο κουτί με τα βρύα.Ήμουν πολύ κουρασμένη και άρχισα να κλαίω από ανακούφιση.



Μέχρι τη στιγμή εκείνη δε μίλησε καθόλου,αλλά τα μάτια της εξέφραζαν πολύ τρυφερότητα και κατανόηση.Σηκωθήκαμε και ήπιαμε λίγο τσάι.Την ώρα που πίναμε η Αγία Όλγα άρχισε να γίνετε ένα με το φως του δωματίου.Το πρόσωπο της ήταν σαν ηλιακός δίσκος ή ο ήλιος έβγαινε κάτω από το δέρμα της.Ήμουν τόσο εκπληκτη που δεν έδωσα σημασία σε άλλες λεπτομέρειες.Το βλέμμα της έμοιαζε με της μητέρας που καλωσορίζει το νεογέννητο μωρό της.Φαινόνταν σαν να στάζει με τα μάτια της τρυφερότητα μέσα μου.Δεν τρόμαξα παρότι την περίοδο εκείνη δεν γνώριζα για το θείο φως που εκπέμπουν οι ανθρώποι χάρη στην αγάπη τους προς τον Θεό.(το κατάλαβα αργότερα όταν διάβασα τον βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ)
Τωρα πια γνωρίζω ότι τις στιγμές εκείνες θεραπευόνταν μέσα μου κάποιες παλιές πληγές.Μου ξαναέδωσε τη ζωή που μου είχαν κλέψει,μια ζωή που τώρα ήταν προσδιορισμένη από την αγάπη και την ομορφιά του Θεού.Μετά από λίγο διάστημα αισθάνθηκα να γεμίζει η ψυχή μου με ένα αίσθημα ειρήνης,σαν να ήταν η ψυχή μου ένα εγκαταλελειμένο μωρό που έκλαιγε και είχε επιτέλους βρει μια παρηγοριά..Ακόμη και τώρα που γράφω για αυτό το αίσθημα ειρήνης και το ζήλο για ζωή που με είχε καταλάβει,κλαίω από χαρά και ευλάβεια.
Μόνο μετά από αυτό άρχισε να μιλάει η οσία μητέρα Όλγα.Άρχισε να μου μιλάει για το Θεό και για τους ανθρώπους που διαλέγουν τον κακό δρόμο.Μου είπε ότι οι άνθρωποι που με πλήγωσαν βιάζοντάς με,νόμιζαν ότι θα φέρω πάνω μου όλην την κακία τους.Τότε μου είπε αποφασιστικά.:«Αυτό είναι ψέμματα.Μόνο ο Θεός μπορεί να απομακρύνει το κακό.Το μόνο πράγμα που μπορούσαν να βάλουν μέσα σου ήταν ο σπόρος της ζωής,ο οποίος είναι η δημιουργία του Θεού και δε μπορεί να μολύνει κανέναν.
Αυτό που είχα μαζέψει εγώ μέσα μου ήταν ο φόβος,ο πόνος,η ντροπή που αισθανόμουν.Περάσαμε λοιπόν μαζί τον τοκετό και τα έβγαλα όλα αυτά από μέσα μου!Έκαψε λίγο χορταράκι πάνω στην φλόγα και ο καπνός κατευθύνθηκε προς τον Θεό,ο οποίος είναι ο δικαστής αλλά και αυτός που συγχωρεί.Από αυτό το «λιβάνι»κατάλαβα ότι δεν ήταν δουλειά δική μου να φέρω πάνω μου τις αμαρτίες αυτών των ανθρώπων, αλλά του Θεού.Τι πλούτος,να ''γεύεσαι τη σωτηρία του Θεού.
Στο τέλος βγήκαμε μαζί έξω.Υπήρχαν τόσα πολλά τα αστέρια που απλωνόνταν στο άπειρο.Ο ουρανός έλαμπε και κύματα φωτός κινούνταν(είχα δει πολλές φωτογραφίες με το πολικό φως,αλλά δεν ήξερα ότι κινείται.)Ή η πρεσβυτέρα Όλγα μου το είπε ή και οι δυο το αισθανθήκαμε,δεν θυμάμαι,ότι αυτό το φως είναι η υπόσχεση ότι ο Θεός μπορεί μέσα από τη βαθειά δυστυχία να φτιάξει κάτι το εξαιρετικά όμορφο.Για μένα ήταν η απόδειξη ότι είχα θεραπευτεί,επειδή τη θέση της δυστυχίας που αισθανόμουν μέσα μου και την οποία είχα κρύψει πίσω από τη ντροπή και τον πόνο.την είχε πάρει η ευτυχία και η ομορφιά».



Τι θα καταλάβουμε από αυτήν την διήγηση;Το λιγότερο ότι η αγία πρεσβυτέρα Όλγα κατέχει μια πολύ σημαντική θέση στην ζωή πολλών ομοεθνών της γυναικών.Ταυτόχρονα όμως,μαζί με τη συνείδηση ότι«θαυμαστός ο Θεός εν τοίς αγίοις Αυτού»η ευλάβεια προς αυτήν απλώνεται και πέρα από τα σύνορα.Η πρεσβυτέρα Όλγα ήταν μαία γι'αυτό και να γνωρίζει από πρώτο χέρι τις συνέπειες της παιδικής κακοποίησης.Ακριβώς στον ρόλο της προστάτιδας αυτών που έχουν κακοποιηθεί,κυρίως σεξουαλικά.ο Θεός δια μέσου της πρεσβυτέρας Όλγας να θέλει να μετατρέψει την κατάρα σε ευλογία

Πηγή www.dneoca.org/ μετάφραση proskynitis.blogspot.com

Πηγή του άρθρου και άλλες πληροφορίες για την ορθόδοξη ιεραποστολή στην Αλάσκα στο o-nekros

Διάβαστε και Προσκυνητής στην Αλάσκα,στα μέρη που περπάτησε ο Άγ.Γερμανός της Αλάσκας

Διαβάστε και Θαυμα του Αγ.Γερμανού της Αλάσκας μέσω του π.Σεραφείμ Ρόουζ

Αγία Όλγα της Αλάσκας, η Μαία

(αν και η αγία γιορτάζει στις 8 Νοεμβρίου είχα την επιθυμία να παρουσιάσω τον βίο της σήμερα).


Ημερομηνία εορτής: 08/11/2014 Αγία Όλγα της Αλάσκας, η Μαία
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 8 Νοεμβρίου εκάστου έτους.






Η Matushka (Μητερούλα) Όλγα, γηγενής στην Αλάσκα από τη φυλή Yupik, γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1916 μ.Χ. Ο σύζυγός της, ο Νικολάι Μιχαήλ, ήταν ο ταχυδρόμος στο χωριό και διευθυντής του γενικού καταστήματος, ο οποίος αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια αρχιερέας. Έχει υπηρετήσει την κοινότητα της ως σύζυγος ιερέα, αλλά και ως μαία.

Η Matushka Όλγα γέννησε δικά της δεκατρία παιδιά, πολλές φορές χωρίς τη βοήθεια μαίας ή δικών της ανθρώπων, από τα οποία επέζησαν τα 8.





Ήταν γνωστή για τη συμπάθεια και τη φροντίδα της προς όσους είχαν υποστεί κακοποίηση παντός είδους, ιδίως σεξουαλική κακοποίηση. Ενώ η οικογένειά της ήταν φτωχή, έδωσε απλόχερα σε αυτούς που ζούσαν χειρότερα από αυτήν, συχνά έδινε και από τα ρούχα των παιδιών της στους απόρους. Ήταν επίσης γνωστή η ικανότητά της να πει πότε μια γυναίκα ήταν έγκυος, ακόμη και πριν από την ίδια τη γυναίκα που είχε χάσει την περίοδό της.







Η Matushka Όλγα αναπαύτηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1979 μ.Χ. Πολλοί άνθρωποι από τις γύρω περιοχές ήθελαν να έρθουν στην κηδεία της, αλλά επειδή ήταν Νοέμβριος, λόγω κακοκαιρίας, φαινόταν αδύνατον. Αλλά από την ημέρα της κηδείας της, ένας άνεμος από το νότο έφερε ζεστό καιρό, απόψυξε τον πάγο και το χιόνι και έκανε το ταξίδι για το Kwethluk εφικτό. Όταν οι πενθούντες αποχώρησαν από την εκκλησία για να πάρουν το σώμα στο νεκροταφείο, ένα σμήνος πουλιών ακολούθησε. Εκείνοι που έσκαψαν τον τάφο της διαπίστωσαν ότι το έδαφος, επίσης, είχαν αποψυχθεί. Το βράδυ, μετά την κηδεία της, ο κανονικός σκληρός χειμώνας επέστρεψε.

http://www.saint.gr/4112/saint.aspx

Προσκυνητής στη μακρινή Αλάσκα στα μέρη που περπάτησε ο Αγ.Γερμανός της Αλάσκας

Φτάνοντας στην άκρη του κόσμου,σ'ένα μέρος ειδωλολατρικό,στα πλαίσια μιας ορθόδοξης αποστολής η οποία είχε ξεκινήσει από τη Μονή Βαλαάμ το 1764 προς την Αλάσκα-γη ρωσική τότε-ο Άγιος Γερμανός έφερε μαζί του δυό πράγματα:Την ευχή του Ιησού και ένα αντίγραφο της Φιλοκαλίας στα σλαβονικά μεταφρασμένη από τον Άγ.Παίσιο Βελιτσικόφσκυ στη Μονή Νεάμτς.Εξ'άλλου μια τοιχογραφία στο εκκλησάκι του που βρίσκεται στο νησί Σπρούς γράφει:«The repose of Saint Herman on the day of his beloved St.Paisius»(Ο Άγιος Γερμανός εκοιμήθη την ημέρα που τιμούμε τη μνήμη του αγαπητού του Αγ.Παισίου





18 Φεβρουαρίου 2009
Στα παγωμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού,πάνω σε μια μηχανοκίνητη βάρκα,κατευθυνόμαστε προς το νησί Σπρούς,αναζητώντας τα μέρη όπου έζησε ο Άγ.Γερμανός της Αλάσκας,ο πρώτος ορθόδοξος άγιος της Αμερικής.Όταν οι μοναχοί της Μονής Πλάτινα της Καλιφόρνιας άκουσαν ότι θέλουμε να πάμε στην Αλάσκα αυτήν την περίοδο(ήταν Φεβρουάριος)γέλασαν συγκαβατικά.:''Να ξέρετε ότι και το καλοκαίρι μπορείς να μείνεις αποκλεισμένος στο νησί Κόντιακ για μία εβδομάδα,μέχρι να γίνει κατάλληλος ο καιρός για να ταξιδέψεις μέχρι το νησί του Αγ.Γερμανού!Ο ωκεανός δεν σε δέχεται οποτεδήποτε...Ας γίνει όμως το θέλημα του Αγ.Γερμανού!''Έτσι μας είπαν αργότερα και οι νεαροί ορθόδοξοι αμερικανοί μοναχοί,οι οποίοι βρίσκονται απομονωμένοι στον Ειρηνικό Ωκεανό όπως κάποτε οι πρώτοι μοναχοί στην έρημο της Αιγύπτου ή ο Άγ.Νείλος Σόρσκυ στην απεραντοσύνη της τούνδρας της Βόρειας Ρωσίας
Τόσο η σκήτη στο νησί Νίλους(όπου μονάζουν τέσσερις μοναχές,όσο και η σκήτη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο νησί Σπρούς(όπου μονάζουν τρεις μοναχοί)είναι μετόχια του μοναστηριού του Αγ.Γερμανού που βρίσκεται στην Πλάτινα της Καλιφόρνια.
17 Φεβρουαρίου 2009
Έφτασα με το φέρυ-μπώτ στο νησί Κόντιακ στο Saint Paul Harbour.Η πρώτη μας στάση ήταν στην πρωτεύουσα του νησιού στο Monk's Rock Cafe,το καφενείο της Ακαδημίας του Αγ.Ιννοκεντίου,στο οποίο απασχολούνται νεαροί ορθόδοξοι αμερικάνοι.Αγόρασα όσες εικόνες του Αγ.Γερμανού βρήκα.Καμία δεν υπήρχε δυο φορές επειδή κανείς δεν περίμενε να έρθουν προσκυνητές τέτοια εποχή,έτσι δεν είχαν κάνει νέες παραγγελίες.Συνήθως οι προσκυνητές φτάνουν στηνΑλάσκα από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο,όπως και όλοι οι τουρίστες.
Το απόγευμα έκανα την πρώτη απόπειρα να περάσουμε με μια μηχανοκίνητη βάρκα στο νησί Σπρούς.Αν και τα νερά φαινομενικά ήταν ήρεμα,βγαίνοντας στα ανοιχτά η θάλασσα άρχισε να φουρτουνιάζει,έτσι αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε.Παγωμένη και απογοητευμένη,ρώτησα τον π.Μαρτύριο που με συνόδευε:«Εξαιτίας των αμαρτιών μας δεν φτάσαμε άραγε σήμερα στο νησί του Άγ.Γερμανού»;...Χαμογέλασε με την ερώτησή μου...Όλοι οι άνθρωποι της θάλασσας ξέρουν ότι ο καιρός είναι απρόβλεπτος...Μου απάντησε:«Ήταν μια μικρή περιπέτεια στην Αλάσκα.Εαν αύριο εσείς φτάσετε στον προορισμό σας και εγώ όχι(θα έφευγε το πρωί προς την Πλάτινα)αυτό σημαίνει ότι φταίνε οι δικές μου αμαρτίες;!
 

Το λείψανο του Αγ΄Γερμανού της Αλάσκας

Για να με παρηγορήσει τηλεφώνησε στον καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Κόντιακ,γαι να πάμε να προσκυνήσουμε τα λείψανα του Αγ.Γερμανού της Αλάσκας.Μέχρι να φτάσουμε από το λιμάνι στην εκκλησία,ο πατέρας Ιννοκέντιος-ένας νεαρός και πράος ιερέας-ήδη μας περίμενε καθαρίζοντας νοικοκυρεμένα την είσοδο από το χιόνι.Κοιτάζοντας τον με πόσην ευλάβεια ανοίγει την λάρνακα του Αγ.Γερμανου,κατάλαβα τι σημαίνει να αγαπάς με όλη σου την ψυχή εκείνον που είναι προστάτης σου κάθε λεπτό της ζωής σου!Ο π.Ιννοκέντιος αρνήθηκε να πάρει διαβατήριο και έτσι μια ολόκληρη ζωή θα μείνει κοντά στον αγαπημένο του Άγ.Γερμανό!Στην εκκλησία αυτή υπάρχει και η εικόνα της Παναγίας,στην οποία προσευχόνταν ο Άγ.Γερμανός Την επόμενη ημέρα το πρωί,κάναμε νέα απόπειρα για να διασχίσουμε τα 18χλμ που μας χώριζαν από το απομονωμένο νησί του Πεύκου,εκεί όπου αποτραβήχθηκε ο Άγ.Γερμανός μαζί με τα παιδιά των Αλεουτίων τα οποία είχε βαπτίσει και πάρει υπό την προστασία του μετά τον θάνατο των γονέων τους από επιδημία.Αυτήν τη φορά τα νερά του Ειρηνικού ήταν ήρεμα...Κοντά στο νησί Sprouce ξεπροβάλει ξαφνικά ο μυτερός Monk's Rock(ο βράχος του μοναχού)Στο νερό πλέουν πολλά φύκια,ενώ ένα ελάφι ξεπροβάλει μέσα από τα δέντρα κοντά στο ξύλινο εκκλησάκι το οποίο βλέπουμε από μακρυά.Μόλις έχουμε αφήσει πίσω μας μια αποικία φωκιών,σε έναν κολπίσκο ο οποίος ανήκει αποκλειστικά σ'αυτές.Η ημέρα είναι ηλιόλουστη,χωρίς ίχνος ομίχλης!

Ο τάφος του Αγ.Γερμανού της Αλάσκας

Ο π.Αντριους-ο αμερικανός μοναχός ο οποίος έξι μήνες μένει στην Πλάτινα εργαζόμενος ως τυπογράφος και έξι μήνες στο νησί Sprouce στη σκήτη του Αγ.Μιχαήλ-διασχίζει με ακρίβεια τα νερά του ωκεανού,ψάχνοντας με το μάτι το κατάλληλο μέρος για να σταματήσουμε.Βρισκόμαστε στην νότια πλευρά του νησιού Sprouce,στη Monk's Lagoon.Εδώ έζησαν ο ΆγΓερμανός με τα παιδιά.
Η σκήτη του Αγ.Μιχαήλ είναι κτισμένη στην κορυφή ενός λόφου στο μέσον του νησιού,ενώ η περιοχή Ouzinkie,όπου ζουν οι απόγονοι των ορθοδόξων ορφανών,βρίσκεται στο βορειότερο μέρος του νησιού.Στο Όρος Άγ.Γερμανός,η ορθόδοξη κοινότητα του Κόντιακ έστησε το 2007 έναν ατσάλινο σταυρό ύψους επτά μέτρων,σχεδιασμένος ώστε να αντέχει στους ανέμους οι οποίοι κινούνται με 160 χλμ την ώρα.Στο υπόλοιπο νησί βρίσκεις μόνο δάση με πεύκα.
Το εκκλησάκι της Υπαπαντής του Κυρίου ,το έκτισαν οι μοναχοί στην νότια πλευρά του νησιού,χωρίς οι μοναχοί να γνωρίζουν ακριβώς το σημείο όπου βρισκόνταν ο ναός αρχικά.Πρόκειται για μια πολύ μικρή εκκλησία μέσα στην οποία είναι αγιογραφημένος ο βίος του Αγ.Γερμανού:Η άφιξη του 13χρονου-μετέπειτα αγίου-στο Σαρώφ.Ο Άγ.Γερμανός ταίζοντας μια αρκούδα -όπως κάποτε ο Άγ.Σεραφείμ-(μόνο που οι αρκούδες στο Κόντιακ είναι διάσημες για το ύψος τους,φτάνουν τα τρία μέτρα!).Ο Άγ.Γερμανός δείχνοντας στα παιδιά που θα ζήσουν.Το θαύμα του Άγ.Γερμανού,ο οποίος σταμάτησε τα νερά λιτανεύοντας μια εικόνα της Παναγίας.Τα ορφανά στο προσκεφάλι του αγίου,λίγο πριν πεθάνει,γεγονός που συνέβη κατά την ημέρα μνήμης του αγαπημένου του Αγ.Παισίου Βελιτσικόφσκυ(15 Νοεμβρίου)
Περπατώντας σ'αυτό το παράξενο ντεκόρ-βγαλμένο λες από άλλον κόσμο-ενός δάσους ντυμένου με τις πράσινες βελόνες των πεύκων ακόμα και στο μέσο ενός πολικού χειμώνα,ακολουθούμε τα ίχνη του Αγ.Γερμανού προσκυνώντας τις εικόνες που έχουν τοποθετήσει στους κορμούς των δέντρων.'Ολο το νησί μοιάζει με ένα απέραντο μοναστήρι,εξ'άλλου ο Αγ.Γερμανός το είχε ονομάσει Νέο Βαλαάμ...







Εξαιτίας της υγρασίας τα βρύα καλύπτουν το κάθε κλαδάκι σε μια αρμονική συμβίωση με τα δέντρα στα οποία δεν αφήνει ούτε ένα εκατοστό εκτεθειμένο στον ήλιο,στον αέρα
Φτάνουμε στο παρεκκλήσι με την εικόνα της Παναγίας της Καλούγκα (ΕΔΩ),  όπου βρίσκεται το κελί και ο τάφος του αρχιμανδρίτου Gherasim Schmaltz(ρώσος ο οποίος από το 1935 ζούσε απομωνομένος στο νησί Sprouce)και έπειτα πιο βαθειά στο δάσος βρίσκουμε το ναο τον αφιερωμένο στους Αγίους Σέργιο και Γερμανό τους ιδρυτές της Μονής Βαλαάμ(10ος αιώνας)κοντά στη λίμνη Λαντόγκα.Εδώ σ'αυτόν τον ναό βρίσκεται ο τάφος του Αγ.Γερμανού
Φεύγοντας ο π.Αντριάν μου έδειξε την πηγή του Αγ.Γερμανού και το μέρος όπου γίνεται ετήσια λειτανία-προσκύνημα στις 9 Αυγούστου.μέρα της αγιοποιήσεώς του(27 Ιουλίου/9 Αυγούστου).
Μετά από λίγο ο π.Αντριάν μου λέει σκεφτικός:«Αυτή ήταν η πρώτη ηλιόλουστη ημέρα αυτού του χειμώνα,χωρίς ομίχλη και με νερά γαλήνια...Ο Άγ.Γερμανός έδωσε την ευλογία του να έρθετε εδώ!
Κατάλαβα τα λόγια τούτα το ίδιο βράδυ κατά την αναχώρηση μου με το φέρρυ-μπόουτ,όταν για 22 ώρες δεν μπορούσα να βγω στη γέφυρα εξαιτίας του σφοδρού ανέμου,του κρύου και της ομίχλης η οποία είχε κατεβεί στο επίπεδο του νερού!
Αυτή λοιπόν ήταν η Αλάσκα του Φεβρουαρίου!Ίσως ο Άγ.Γερμανός να μαλάκωσε τον καιρό για να χαιρετήσει δια μεσου ημών τη Ρουμανία του αγαπημένου του αγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ!
μετάφραση-επιμέλεια www.proskynitis.blogspot.com/περιοδικό Lumea Credinti

http://proskynitis.blogspot.gr/2011/11/blog-post_14.html