Ο Άγιος Ισίδωρος και οι 72 μάρτυρες.Τους έπνιξαν οι ρωμαιοκαθολικοί την ημέρα των Θεοφανείων επειδή δεν πρόδωσαν την πίστη τους

 

Στις περιοχές όπου τα Θεοφάνεια το νερό παγώνει η διαδικασία αγιασμού των νερών είναι διαφορετικη.Πρώτα κόβεται ένα κομμάτι πάγου,συνήθως σε σχήμα σταυρού και έπειτα βυθίζεται ο σταυρός από τον επίσκοπο ή τον ιερέα.

Την ίδια διαδικασία ακολούθησε και ο ιερέας Ισίδωρος στον ποταμό Ομόβζχα(σήμερα Εμαζόγκι)στο Γιούριεβ της Εσθονίας.

Μόλις αγίασε τα ύδατα του ποταμού κατά την ημέρα των Θεοφανείων συνελήφθη μαζί με τους ενορίτες που παρεβρέθηκαν στην ακολουθία.Σύνολο 73 άτομα.Η αιτία που τους συνέλαβαν ήταν ότι δεν ήθελαν να γίνουν ρωμαιοκαθολικοί.

 Ο ιερέας Ισίδωρος είχε από καιρό μπει στο στόχαστρο,επειδή  ενίσχυε τους ορθοδόξους για να μην προδώσουν την πίστη τους ακόμη και αν τους βασανίσουν.

Αφού τους φυλάκισαν τους έδωσαν ένα μικρό χρονικό περιθώριο.Εν τω μεταξύ ήρθε και η δικαστική απόφαση η οποία πάρθηκε στο Γιούριεβ παρουσία του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου Ανδρέα και των ευγενών της πόλης.Σε αυτό το χρονικό διάστημα ο π.Ισίδωρος είχε ενισχύσει ακόμη περισσότερο την πίστη των ενορίτών τους οποίους και κοινώνησε με τα τίμια δώρα που έφερε επάνω του.Μεταξύ τους βρισκόνταν και πολλές γυναίκες και παιδιά.

Αφού είδαν την σταθερότητα της πίστης των ορθοδόξων,αποφάσισαν να τους πνίξουν.Τους χτύπησαν και τους έσυραν στο ποτάμι στο οποίο είχαν τελέσει τον αγιασμό και τους έσπρωξαν μεσά στην τρύπα σε σχήμα σταυρού που είχαν ανοίξει.

 Την άνοιξη,όταν οι πάγοι έλιωσαν εμφανίστηκαν τα λείψανα των 73 μαρτύρων τα οποία οι πιστοί άρχισαν να τιμούν.Η αγιοκατάταξή τους έγινε το 1897.

Όλα αυτά συνέβησαν το 1472.

Η μνήμη τους τιμάται στι 8 Ιανουαρίου.

Σημείωση-Παρότι το 1463 ο μεγάλος πρίγκηπας Ιωάννης ο 3ος της Μόσχας είχε υπογράψει ένα σύμφωνο με τους ιππότες της Livonia το οποίο έλεγε όπως να σεβαστούν την ελευθερία των ορθοδόξων και να μην τους επιβάλλουν τον ρωμαιοκαθολικισμό,οι γερμανοί καθολικοί ιππότες δεν το σεβάστηκαν.Απείλησαν και βασάνισαν τον ορθόδοξο λαό.Και ο πιο μεγάλος προστάτης της Ορθοδοξίας ήταν ο Άγιος ιερομάρτυρας Ισίδωρος.

Πηγή 

Οικογένεια Ρομάνοφ: Πίστη στον Θεό μέχρι τέλους, με την Helen Rappaport (βίντεο)

Η παγκοσμίου φήμης συγγραφέας, ιστορικός και ρωσσολόγος Δρ Helen Rappaport μιλά για την πνευματική ζωή των αγίων βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ, εστιάζοντας στο τελευταίο, μαρτυρικό κεφάλαιο της ζωής τους. Το βίντεο, σύμφωνα με την ίδια την συγγραφέα, αποτελεί την πιο επιτυχή παρουσίαση του εν λόγω θέματος. Γράφει συγκεκριμένα η Rappaport:

«Αγαπητοί φίλοι – νοιώθω ιδιαίτερη τιμή παρουσιάζοντας αυτήν την ιστοσελίδα με την συμμετοχή μου στον υπέροχο ιστοχώρο των Πατέρων της Μονής Μέσα Ποταμού στην Κύπρο. Όπως αρκετοί από εσάς γνωρίζουν, οι Πατέρες έχουν εκδώσει ένα εξαίρετο και επιστημονικότατο βιβλίο για την οικογένεια Ρομάνοφ, διαθέσιμο προς το παρόν στα ελληνικά, το οποίο θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά κατά τις αρχές του ερχομένου έτους. Έχοντας προσφέρει εισηγήσεις και έχοντας μοιραστεί πληροφορίες με τους πατέρες στα πλαίσια της έρευνάς τους για την συγγραφή του βιβλίου, μου ζήτησαν στην συνέχεια να τους παραχωρήσω μία συνέντευξη σχετικά με την πνευματικότητα της οικογένειας των Ρομάνοφ. Αυτό το βίντεο αποτελεί το αποχαιρετιστήριο μου αφιέρωμα στους Ρομάνοφ, με τους οποίους ταξίδεψα ως συγγραφέας και ιστορικός κατά τα τελευταία 11 χρόνια. Για μένα προσωπικά, είναι η ιδιωτική ζωή της οικογένειας αυτή η οποία τους χαρακτηρίζει ως ανθρώπους. Θαυμάζω την πνευματικότητά τους και ελπίζω ότι θα μοιραστείτε μαζί μου και εσείς αυτό το οποίο για μένα αποτελεί τον αποχαιρετισμό προς την οικογένεια Ρομάνοφ και μία τελευταία ευκαιρία ανάμνησής τους».

Μία μοναδική συνέντευξη με υπέροχα επιχρωματισμένες φωτογραφίες από την διάσημη Ρωσσίδα καλλιτέχνιδα Όλγα Σίρνινα.

Το Μαρτύριο των Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ (βίντεο)

Μέρος Ι - Περίληψη

Κατά τις 2.00 π.μ. της 17ης Ιουλίου 1918, ο Γιάκοφ Γιουρόφσκι, διοικητής της φρουράς στο σπίτι Ιπάτιεφ, το Σπίτι του Ειδικού Σκοπού, διέταξε τον γιατρό των Ρομάνοφ, δρα Ευγένιο Μπότκιν, να ξυπνήσει την οικογένεια και να τους ζητήσει να ντυθούν, προφασιζόμενος ότι θα τους μετακινούσαν σε ασφαλέστερη τοποθεσία, εξαιτίας του χάους που θα επικρατούσε, με την επικείμενη απώλεια του ελέγχου του Αικατερίνμπουργκ από τους Μπολσεβίκους. Αμέσως μετά, μετέφεραν τους Ρομάνοφ σε ένα ημιυπόγειο δωμάτιο, που είχε διαστάσεις μόλις 6 x 5 μέτρα. Ο Νικόλαος ζήτησε από τον Γιουρόφσκι δύο καρέκλες, για να καθίσουν η Αλεξάνδρα και ο νεαρός Αλεξέι. Στην συνέχεια, είπαν στους αιχμάλωτους να περιμένουν στο δωμάτιο, καθώς το φορτηγό που θα τους μετέφερε κατέφθανε στο σπίτι. Λίγα λεπτά αργότερα, ένα εκτελεστικό απόσπασμα της μυστικής αστυνομίας κατέφθασε και ο Γιουρόφσκι διάβασε την εντολή της εκτέλεσης, που του είχε επιδώσει η Εκτελεστική Επιτροπή των Ουραλίων.

Η Ρωσική Αυτοκρατορική οικογένεια των Ρομάνοφ, ο Τσάρος Νικόλαος Β', η σύζυγός του Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φεόντοροβνα και τα πέντε παιδιά τους, Όλγα, Τατιάνα, Μαρία, Αναστασία και Αλέξιος, όπως και όσοι φυλακίστηκαν μαζί τους, ο δρ Ευγένιος Μπότκιν, η Άννα Ντιμίντοβα, ο Αλεξέι Τρουππ και ο Ιβάν Χαριτόνοφ δολοφονήθηκαν είτε μέσω πυροβολισμού, ξιφολόγχης είτε ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου.

Μέρος ΙΙ - Περίληψη Τραγωδία στο δάσος Κοπτυάκι 17 Ιουλίου 1918 Γύρω στις 3.00 π.μ. οι σοροί των Ρομάνοφ και των ακολούθων τους είχαν πια φορτωθεί σε ένα φορτηγό και οδηγήθηκαν στο δάσος Κοπτυάκι, όπου θα ρίχνονταν σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Κατά την μεταφόρτωση των σορών από το φορτηγό σε κάρα, οι στρατιώτες άρχισαν να ψάχνουν για τιμαλφή στα ρούχα των θυμάτων. Ο Γιουρόφσκι απείλησε να πυροβολήσει οποιονδήποτε θα έπαιρνε αντικείμενα από τα θύματα. Στην συνέχεια, ο Γιουρόφσκι έγδυσε τα σώματα των νεκρών και συνέλεξε τα τιμαλφή που βρέθηκαν πάνω τους. Όταν έριξαν τα σώματα στο ορυχείο συνειδητοποίησαν ότι ήταν πολύ ρηχό και δεν μπορούσε να τα καλύψει επαρκώς. Τότε προσπάθησαν ανεπιτυχώς να προκαλέσουν κατολίσθηση στο φρεάτιο, ρίχνοντας χειροβομβίδες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Γιουρόφσκι άφησε τους άντρες τους να φρουρούν το σημείο και επέστρεψε στο Αικατερίνμπουργκ για να δώσει αναφορά στο τοπικό Σοβιέτ. 18 Ιουλίου 1918 Γύρω στις 4.00 π.μ., Ο Γιουρόφσκι επέστρεψε στο ορυχείο. Μέχρι το πρωί είχαν ανασύρει τα σώματα από το φρεάτιο, με σκοπό να τα οδηγήσουν με το φορτηγό σε κάποιο άλλο βαθύτερο φρεάτιο, πιο βαθιά στο δάσος. [Στην διαδρομή, το αυτοκίνητο κόλλησε στην λάσπη και ο Γιουρόφσκι επέστρεψε εκ νέου στην πόλη με άλογο για να φέρει νέα οχήματα.]* Επέστρεψε ξανά στο δάσος με δύο νέα φορτηγά κατά τις 9.30 μ.μ. Όταν τα σώματα φορτώθηκαν στα οχήματα ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα. 19 Ιουλίου 1918 Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς στα βαθύτερα μεταλλεία χαλκού νωρίς το πρωί της 19ης Ιουλίου, το φορτηγό Φίατ που μετέφερε τα πτώματα κόλλησε και πάλι στη λάσπη. Τότε, ο Γιουρόφσκι αποφάσισε να τους θάψει επί τόπου, στο λασπώδη δρόμο που είχε κολλήσει το φορτηγό. [Καθώς έσκαβαν τον λάκκο, έβαλαν φωτιά στα σώματα του Αλεξίου και της Μαρίας]*. Έριξαν τα υπόλοιπα σώματα στον λάκκο, τα περιέλουσαν με θειικό οξύ, πολτοποίησαν τα πρόσωπά τους κτυπώντας τα με τα κοντάκια των όπλων τους και στο τέλος τα κάλυψαν με ασβέστη για να αποτρέψουν την αναγνώριση των σορών. Έβαλαν δοκούς σιδηροδρομικής γραμμής πάνω από τον τάφο για να τον καμουφλάρουν, ενώ για να πακτώσουν καλύτερα τα δοκάρια, το φορτηγό πηγαινοερχόταν πέρα δώθε πατώντας πάνω τους. [Σε ένα δεύτερο, μικρότερο λάκκο, πέταξαν τα καμένα σώματα του Αλεξίου και της Μαρίας].* Η ταφή ολοκληρώθηκε γύρω στις 6.00 π.μ. στις 19 Ιουλίου. *Τα γεγονότα που περιγράφονται εντός παρενθέσεων δεν παρουσιάζονται στην ταινία. Για μια πληρέστερη αναφορά σε όλα τα γεγονότα, βλ. το βιβλίο «Άγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ».

THE ROYAL MARTYRS: LESSONS ON FAMILY LIFE

Archpriest Artemy Vladimirov

What does the trues love start with? It starts with the first encounter, the first glance and with detecting personal traits in each other. Then comes heart conviction that the two, he and she, are destined to become one. The Royal martyrs once had a similar encounter that, as it would later turn out, was pivotal to their whole life.



The more days, weeks, months and years elapsed, the more the heir to the Russian throne and the princess of the House of Hesse grew in their adoration and mutual attachment. Their love and determination were fully tested by time. Nowadays, the young tend to dive into romances as swiftly as end them; feelings that are fast to ripen don’t usually last long. An instant fire soon dies out if there’s no one to add fuel. By keeping up a long-lasting correspondence during the period of matchmaking, the Royal spouses learned the composition of their souls, became spiritually related, got used to discerning the lightest shades of feelings, confiding their doubts, concerns and confessions to each other.

Unfortunately, a majority of those who are in love are utterly stingy with any verbal expression of their feelings, often substituting it with a crude sensuality, or even worse, brutish lust... At the same time, if a man lacks gallantry and knightly chivalry, and a woman doesn’t possess strictness of virtue and beauty of speech, it leads to the spouses’ burnout, estrangement and alienation. It's very upsetting to see spouses who have nothing to talk about, with all their conversations locked within a standard set of exclamations and gestures.

People of culture and intelligence have always considered that preserving honor and virginity before marriage is the major key to happy matrimony. The ineffable and never-ending joy of being together, faithfulness (even in thoughts), good, honorable children are God's gifts to the couple for keeping the seventh commandment. At the same time, dissipated adolescence and countless carnal falls proceeding marriage extract a cost of illnesses, both physical and spiritual. Unhealthy dreams and storms of filthy thoughts, rapid changes in emotional state, a tendency for despondency, suspicion, doubts, eagerness to own the one you love and pathological jealousy... This is not a full list of spiritual diseases that those who failed to preserve premarital chastity have.



As for Tsar Nicholas and Alexandra Feodorovna, they were the paragon of matrimonial virtue, just as were their parents. The tsarina’s diary entries about love and marriage are still thought to be the best ever published notes about family life. The Royal martyrs stepped upon the white path of marriage with the blessing of their reigning parents. The vows of mutual fidelity they had made in front of the altar were inscribed on their hearts in gold letters till the last moment of their life. Divine grace came upon the bride and the groom, binding their hearts and souls to an inseparable unity. In the mystery of the church wedding ceremony, it was Christ Who designated Nicholas and Alexandra to serve Him in order to anoint them to serve Russia later. The emperor and his wife had always been the Church’s obedient children: they kept fasts and revered the virtue of childbearing, giving all their strength to raise the children in mutual love.

Modern Orthodox couples, who don’t have enough determination to perform their wedding ceremony in the Church—considering it too heavy a responsibility—and, at the same time, finding it acceptable to prefer carnal desires, usually turn their relationship into a cold-blooded, malicious plan. It’s their own life they’ve sacrificed.

Any artificial way of avoiding childbearing is health ravaging. Preventing pregnancy, a woman is under the risk of getting an either physical or mental condition. Abortion is legalized murder, the most cruel of all evils. Spouses reluctant to become parents and feeling strong attraction to each other yield to uncontrollable desires, which push them to indecency and unfaithfulness that destroys their marriage. In family life, the spouses who follow the Church canons and their own conscience are undoubtedly bloodless martyrs; this is symbolized by the wedding crown with the cross on top of it. God’s assistance in childrearing is tangible for those Christians who—living in harmony and peace—always find strength for life in the Church sacraments. Wholly devoting himself to Russia, Nicholas II permanently needed enormous strength, the unbearable tension continued for at least twenty years. The last two years were his physical and spiritual ascent to martyrdom.


Archpriest Artemy Vladimirov

For the holy tsar, the family was a quiet, peaceful harbor and shelter, a true small Church, a source of comfort, pleasure and replenishment of spiritual reserves always receding in his day-and-night labor. The Royal Martyrs manifested their eternal, triumphant unity in Christ even in the last minutes of their earthly life, in the basement of the Ipatiev House. In that tragic night, the seven martyrs stood before the King of kings, stained with the blood of love.

Knowing the podvig of Russia’s last emperor, may God help every Orthodox family to keep the candle of their faith and loyalty burning till the end. In the modern age of betrayal and cheating, the spouses’ faith and mutual love, combined with their zeal to live by the Church traditions and devoting themselves to bringing up their children, is a true way of salvation equal to the confession of faith in Christ.

Dear families, let us turn to the Royal Martyrs’ prayerful intercession, and they will never shatter our hopes and faith.

Archpriest Artemy Vladimirov 
Translation by Maria Litzman

Pokrov Magazine

1/26/2019

SOURCE 

Ένα τραγούδι για τους τρεις Νεομάρτυρες της Όπτινα.

Ένα τραγούδι για τους τρεις νεομάρτυρες της Όπτινα, τον ιερομόναχο Βασίλειο, τον μοναχό Τρόφιμο και τον μοναχό Θεράπων που δολοφονήθηκαν το Πάσχα του 1993 από έναν σατανιστή στην Όπτινα.

300,000 Priests Were Given a Choice – They All Chose Death

They could have rejected their priesthood and saved their lives. But they didn’t under Bolshevik persecution…

300,000 priests were killed during the Communist era. They actually had an easy way out. They could have just rejected their priesthood and been set free. They could have kept praying in secret, even singing in church choirs, as long as they rejected their calling. Yet so many of them chose death.

What people are ready to die for reveals with startling clarity what is actually valuable in life. I mean, can you imagine being ready to die just because something frustrated you, for example, if you didn’t get your newspaper in the morning? No, people are only ready to sacrifice their lives for something incredibly, immeasurably important.—-Something priceless.

SOURCE 

Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και τις τελευταίες στιγμές του ιερομάρτυρος Daniil Sisoev (+19-11-2009)

Μιλάει ο φίλος του και στενός συνεργάτης π.Iurii Maximov
                                                                                                                                                                     - Τον π. Δανιήλ τον γνώριζα 10 χρόνια-από τον Οκτώβριο του 1999.
Σ΄ αυτά τα δέκα χρόνια τον άκουσα πολλές φορές να λέει ότι επιθυμεί να πεθάνει σαν μάρτυρας. Φοβάμαι ότι αυτό από τα χείλη μου ακούγεται πολύ διαφορετικά από ότι θα ακουγόταν από τα δικά του. Όταν μιλούσε γι' αυτό, έτσι απλά και χαμογελαστά, αισθανόμουν το ίδιο ξάφνιασμα και την ίδια απορία που είχα όταν διάβαζα τις επιστολές του Αγ. Μάρτυρος Ιγνατίου, όπου εξέφραζε την επιθυμία του να υποφέρει για το Χριστό. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση δεν τους πολυκαταλάβαινα.
Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια την αρχαία πόλη Βίτολα. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Πλάγια. διατηρούνται δύο μικρά δωμάτια όπου κρατούσαν τα θηρία πριν τ΄ αμολήσουν  στην αρένα, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι στο ύψος του ανθρώπου όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: «Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία». Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του. Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του». Ο  ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή. Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού.



Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ. Λίγο καιρό πριν το θάνατό του, παρευρισκόμενος σε μια ομιλία του, σκεφτόμουν ότι μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό και μόνο για το Θεό δυόμισι ώρες, καθηλώνοντας το ακροατήριο.
 Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε.
Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα λόγια: «και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας» (Δαν.12:3) ¨Και σκέφτηκα - έλεγε - τι ωραία ακούγεται: να λάμψεις σαν ένας αστέρας.¨
Βάπτισε περισσότερους από 80 μουσουλμάνους και έφερε στην ορθόδοξη πίστη περίπου 500 προτεστάντες.
Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά πάνω απ' όλα απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.



Λάμβανε από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος  H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ με έφερε σπίτι με το αυτοκίνητο. Γελώντας, θυμόμασταν τα περασμένα. Μου έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική και δεν είχε σκοπό ν' ασχοληθεί. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε παλιά, όταν ήμασταν στο Κρουτσιτκι, για το πόσο είχε χαρεί όταν έμαθε ότι έγραψα απολογητικά άρθρα απαντώντας στη μουσουλμανική κριτική: «Αυτό είναι καλό, δε θα χρειαστεί ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό.» όμως τελικά, κατά Θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .
Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως:''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη''όπου με βάση τη βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας και ''Το χρονικό της αρχής''ή ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία''όπου εξηγει γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης.Το βίβλιο΄΄Γάμος με έναν μουσουλμάνο''αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε μ''εναν μουσουλμάνο.Ο π.Δανιήλ έλάβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν με μουσουλμάνο ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας,αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστο για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού.
Επίσης έγραψε τα βιβλία ''Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος''όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν,και το ''Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία''και αναφέρετε στους βαπτισμένους που δεν εκκλησιάζονται''



Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το ΄΄Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κανετε εαν ήδη πεθάνατε''.Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα:
«Σίγουρα ο καλύτερος θάνατος για έναν χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό.Όταν σκότωσαν τους τρεις μοναχούς στην Οπτινα  κάποιοι έστελναν συλληπητήρια,αλλά για έναν χριστιανό αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά.Στην πρώτη εκκλησία ποτέ δεν εστελναν συλληπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσει.Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια.Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς!Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από της αίρεση και το σχίσμα»
 Λίγες μέρες μετά την κηδεία μου τηλεφώνησε ένας φίλος ιερέας και μου είπε πόσο τον είχαν εντυπωσιάσει  οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ'ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία.«Δε μπορώ να κατανοήσω-μου είπε ο συνομιλητής μου-τι ψυχή πρέπει να έχεις για να σταθείς ανάμεσα τους να μιλήσεις».Καποιοι χριστιανοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που συμμετείχε σ'αυτές τις συναντήσεις,όμως η πρόσκληση και η πρωτοβουλία ανήκε στους μουσουλμάνους και πώς μπορούσε έναε μάρτυρας του Χριστού ν'αρνηθεί να μιλήσει για την ελπίδα;.Η άρνησή του να συμμετάσχει θα ήταν ένα επιχείρημα υπέρ του ισλαμισμού.
Αργότερα,ο π.Δανιήλ μου είπε ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία.Την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο.Είδε ότι στεκόνταν όρθιος μπροστά σ'έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο.Κάποια στιγμή φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρισκόνταν ένα αλτάριο και πάνω του ήταν τοποθετημένη μια θυσία η οποία είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί.Τότε κατάλαβε ότι βρίσκεται στο αλτάριο του σατανά και ότι αυτή η θυσία προσφέρθηκε σ'αυτόν.Ο π.Δανιήλ γεμάτος οργή γκρέμισε το αλτάριο με μια κλωτσιά.Τότε εμφανίστηκε ο σατανάς με την μορφή ενός τζόκερ,όπως τον βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα.Με απύθμενο μίσος στα μάτια κατευθύνθηκε προς τον π.Δανιήλ.Ο ιερέας άρχισε να προσεύχεται λέγοντας:«Θεοτόκε Παρθένε προστάτεψέ με,Αγ.Νικόλαε βοήθησέ με!»Τότε μπροστά στον πατέρα Δανιήλ σαν να υψώθηκε ένα αόρατο τείχος και ο σατανάς όσο και να επιτεθόνταν προσέκρουε σ'αυτό το τοίχος.Βλέποντας το αυτό ο π.Δανιήλ έκανε μερικές σκέψεις ματαιοδοξίας και υπερηφάνειας.Τη στιγμή εκείνη ο σατανάς κατάφερε να να περάσει το αόρατο τοίχος και να τον πιάσει από τον λαιμό.Ο π.Δανιήλ προσευχήθηκε:«Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με,αμάρτησα,γλύτωσέ με απ'αυτόν!»Τότε ο σατανάς εξαφανίστηκε λέγοντας στον π.Δανιήλ:«Ούτε θα νικήσεις,ούτε θα χάσεις»
 Από τη στιγμή εκείνη σταμάτησα να φοβάμαι τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους,επειδή βλέποντας την αδυναμία του σατανά μπροστά στο Θεό, καμιά ανθρώπινη κακία,η οποία είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν μου έκανε πια εντύπωση.
Ημουν μεταξύ των ακροατών της δεύτερης δημόσιας αντιπαράθεσεις με τους μουσουλμάνους και πιστεύω ότι πήγε καλά(ίσως θα μπορούσε και καλύτερα).Πάντως στο τέλος ενας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος.
Με πολύ μεγάλη επιτυχία κύρηξε και μεταξύ των προτεσταντών.Με την ευλογία του μητροπολίτου Βλαδιμήρου πήγε στο Κιργιστάν και κύρηξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία,αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων,ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι.Τοση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ,προσπάθωντας έτσι να τον εμποδίσουν από το να τους μιλήσει ο π.Δανιήλ.
Έκανε ιεραποστολή σ'όλον τον κόσμο.Δυό φορές πήγαμε μαζί στα Σκόπια όπου μίλησε στους σχισματικούς,ενώ  έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής.Όντας ο ίδιος ιεραπόστολος αγαπούσε πολύ αυτούς που κύρητταν τον Χριστό.Είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία,στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους κινέζους,ταυλανδέζους και ινδούς.



Κι όμως τίποτα απ'όλα αυτά δεν τον επηρέαζαν στην ποιμαντική του δραστηριότητα.Το 2001 χειροτονήθηκε ιερέας και το 2006 έχτισε στη νότια Μόσχα έναν ναό προς τιμήν του Αγ.Αποστόλου Θωμά.Στα σχέδιά του ήταν να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Προφήτου Δανιήλ.
Ένας φίλος μου,ο οποίος τον βοηθούσε στο Άγιο Βήμα μου εξομολογήθηκε λίγο καιρό πριν από το θάνατό του,ότι αναρωτιόνταν με εκπληξη πώς ο πατήρ έδινε όλο του το είναι στους άλλους-κυρίως στους ενορίτες του-χωρίς έλεος για τον εαυτό του.
 Πραγματικά, ποτέ δεν παραπονιόνταν.Θυμάμαι μια φορά που είχε σπάσει το πόδι του και δεν είχε καταφέρει να βρει αντικαταστάτη πήγε να λειτουργήσει χωρίς να υπολογίζει τους πόνους.Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή,λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους,χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.
Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη.Συχνά καλούσε εμένα και μερικούς άλλους συνεργάτες να συζητήσουμε.Εαν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος υποχωρούσε.Ηταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι εαν θα του ζητήσεις μια βοήθεια θα στη δώσει.Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα.Ότι έκανε το έκανε για το Χριστό.
Επίσης θυμάμαι τα ταξίδια μας και κυρίως το τελευταίο στη Σερβία απ'όπου γυρίσαμε μια εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του.Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μου ομολόγησε ότι όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες και οι περιστάσεις της ζωής γίνονται πιεστικές,αισθάνεται πάντοτε ότι βρίσκεται μέσα σ'ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί.
Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη Θεία Λειτουργία.Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας ένεν νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό.Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε-ως συνήθως-τις ομιλίες του με βάση την Αγ.Γραφή και έμεινε εως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα.Όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ.Βήμα για να προσευχηθεί.Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος αρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει:''Πού είναι ο Sisoev'';.Ο π.Δανιήλ βγήκε από το Άγ.Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.
 Τον θυμάμαι πολλές φορές να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίές και συνήθως ειναι συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις.Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή που είχε δαιβαστει περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου:«και μη φοβηθείτε από των αποκτεννόντων το σώμα,την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι(...)πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων,ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»

Πηγή 

Ένα γράμμα της συζύγου του νέου ιερομάρτυρος Δανιήλ που δολοφονήθηκε στη Μόσχα

«Σας ευχαριστώ ,αγαπητοί μου,για τη στήριξη και τις προσευχές.Δεν μπορώ να εκφράσω τον πονο μου με λόγια.Είναι σαν τον πόνο να στέκεσαι κοντά στο σταυρό του Χριστού.Αλλά είναι και χαρά που δεν μπορείς να’’ κλείσείς’’σε μερικά λόγια…σαν τη χαρά του να πηγαίνεις στο κενο μνημείο.΄΄Που σου θάνατε το νίκος;΄΄
Ο πατέρας Δανιήλ είχε προειδεί τη δολοφονία του πολλά χρόνια πριν.Πάντοτε ήθελε να είναι άξιος να μαρτυρήσει και ο Χριστός του έδωσε αυτόν τον στέφανο.Αυτοί που τον πυροβόλησαν ήθελαν να φτύσουν την εκκλησία καταμουτρα,όπως προηγουμένως έφτυσαν τον Χριστό,αλλά δεν κατάφεραν αυτό που ήθελαν.Ο πατέρας Δανιήλ ανέβηκε τον Γολγοθά του στην εκκλησία που αυτός έχτισε δίνοντας όλες του τις δυνάμεις και την ενέργεια.Τον σκότωσαν σαν τους προφήτες της Π.Διαθήκης, στο ιερό βήμα,στο χώρο της αναιμάκτου θυσίας,γι΄αυτό δίκαια πήρε τον τίτλο του μάρτυρα.Πέθανε για τον Χριστό,τον Οποιον υπηρέτησε με όλη του την καρδιά.
Πολλές φορές μου έλεγε ότι φοβόταν ότι δεν θα τα καταφέρει,πιστευε ότι δεν ήταν αρκετά καλός.Σαν άνθρωπος είχε και αυτός τις αδυναμίες του και τις πτώσεις του.,αλλά δεν έκανε λάθος σε ότι ήταν πιο σημαντικό,η ζωή του ήταν όλη αφιερωμένη στο Χριστό
Δεν καταλάβαινα γιατί βιάζεται.Τα τελευταία τρία χρόνια εργαζονταν ασταματητα.Εγώ γκρίνιαζα.Ήθελα την απλή ευτυχία να έχω τον συζυγο και πατέρα των παιδιών μου δίπλα μου.Αλλά αυτός ήταν προορισμένος για άλλους δρόμους
Έλεγε ότι θα τον σκοτώσουν.Όταν τον ρωτούσα ποιος θα φυλάει εμένα και τα τρία παιδιά μας,μου έλεγε ότι μας αφήνει σε καλά χέρια΄΄στα χέρια της Παναγίας,αυτή θα σας φροντιζεί΄΄Είχα ξεχάσει αυτά τα λόγια.Μου είχε πει για τα ρούχα που θέλει να φορά στην κηδεία του.Εγώ του έλεγα αστειευόμενη ότι δεν πρέπει να μιλάμε γιάυτό γιατί δεν ξέρουμε ποιος θα πεθάνει πρώτος.Μου είπε ότι εγώ θα τον θάψω.Όταν του είπα μια φορά ότι δεν έχω πάει σε κηδεία ιερέως η απάντησή του ήταν΄΄Μην ανυσηχεις θα έρθεις στη δική μου΄΄
Θυμαμαι τόσες συζητήσεις μας αλλά τώρα καταλαβαίνω το νόημα τους.Τώρα οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν
Όχι δεν είπαμε αντίο σ΄άυτή τη ζωή,δεν ζητήσαμε συγχώρεση ο ένας από τον άλλον,δεν αγκαλιαστήκαμε.Ήταν μια μέρα συνηθισμένη…εκείνος έφυγε για να λειτουργήσει,ήταν η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό.
Γιατί δεν πήγα εκείνη την ημέρα να τον συναντήσω στην εκκλησία;.Πραγματικά ήθελα να πάω,αλλα σαν να με τραβούσε καποιο χέρι.Συχνά πήγαινα και τον συναντουσα στην εκκλησία.Τις τελευταιες μερες προσπαθούσα να είμαι όσο πιο πολύ μαζί του.
Μετάφραση:proskynitis.blogspot.com
Πηγή:www.interfax-religion.ru

πηγή. το είδα εδώ 

SHE FOLLOWED AFTER CHRIST Holy Martyr, Grand Duchess Elizabeth Feodorovna

Archimandrite John (Krestiankin)



“O Lord, forgive them, for they know not what they do!” was the final prayer of Grand Duchess Elizabeth Feodorovna before the black abyss of an abandoned mine swallowed her.

She went consciously to this yawning abyss, categorically refusing to leave Russia when the lawlessness began. She followed after Christ, and from that abyss the light of the Resurrection sprang forth to the eyes of her soul. What brought this aristocrat from a foreign country to the distant Ural city of Alapayevsk, her Golgotha? What gave her over to the hands of that mysterious diabolic evil in demonically possessed people? Their paths could never have crossed any earlier. She saw these people for the first and last time in her life. She met with them only in order that they might carry out that sentence pronounced by a court of unknown venue. But this is according to human judgment. And what about God’s judgment? In God’s judgment it was human judgment—“for God” or “against God”.

And Grand Duchess Elizabeth Feodorovna, a former Protestant who had accepted Orthodoxy in her new homeland, in Russia, and who came to love the Orthodox Church in Russia, “even unto death”, answered to evil. No matter what sentence that newly unleashed, mad evil might have pronounced on her, she accepted it as a sentence from above, as an opportunity sent down to her to confirm in deed what constituted the meaning and content of her life.

Love for God and love for mankind was the true meaning of her life, and it led the Grand Duchess to the cross. And her cross grew and met the Cross of Christ, and became her delight.



The Grand Duchess lost her husband, who perished at the hands of an evil-intentioned terrorist. She gathered with her own hands what was left of her beloved, and bearing in her heart the pain of this terrible loss, she went to the criminal in prison with the Gospel in order to forgive him and bring him to Christ in repentance.
All the rest of her life in Russia became a work of mercy and service to God and people. The grand duchess gathered a sisterhood and built the Martha and Mary Convent, serving all the deprived and sorrowful after the example of the two Gospel sisters. She put everything she owned to the last penny into this work, and gave herself entirely to it up to the last. Her love for people returned to her through people’s mutual love for her.

Nun Barbara, who was with the grand duchess-abbess in the days of her labors, did not wish to leave her in her final podvig—death. And she seized a martyr’s crown through her self-sacrificing devotion.

During the terrible, seditious days of 1917, when the ancient order of former Russia was crashing down, when they were making ready to kill Russian sovereignty in the person of the Sovereign, when everything sacred was being trampled underfoot, and the sacred treasure of the Kremlin was under fire, Grand Duchess Elizabeth wrote that in precisely this tragic moment she felt so strongly: “The Orthodox Church is the true Church of the Lord. I felt such profound pity for Russia and her children,” she writes, “who at the present time do not know what they are doing. Is this not a sick child?... I would wish to bear his suffering, teach him patience, help him… Holy Russia cannot perish. But Great Russia, alas, is no more.” “Completely destroyed is ‘Great Russia, fearless and irreproachable’.”

From the ruins and ashes of Russia, from the pain of a whole nation, from its countless deaths sounds the voice of holy sacrifice, affirming life: “Holy Russia and the Orthodox Church, against which ‘the gates of hell shall not prevail,’ exists, and exists more fully than they ever have.” These are the words written by her on the threshold of her grave. 



“I am sure,” continues the Grand Duchess, that the Lord Who punishes is the same Lord Who loves.” This was the measure of her spiritual maturity, the measure of her refinement. She herself had already voluntarily become a sacrifice, and the Lord accepted her sacrifice for Russia, which she so loved. And those executioners who came from who knows where onto her life’s path would not have had the slightest power over her had it not been given them from on high. All those who were with Grand Duchess Elizabeth were thrown alive into the mineshaft except for one who resisted. They did not die right away. For a long time the local people heard the Cherubic Hymn rising from beneath the earth. And the grand duchess there also, in their common grave, continued to do God’s work—the wounded head of one who was with her was bound by her apostolnik, her monastic veil.
When three months after the martyrs’ death the place of their repose was found, it was seen that the grand duchess lay on a log shelf fifteen meters down, with an icon of the Savior on her breast, with which she had been blessed on the day she was united to the Orthodox Church. The righteous live forever!

And the Russian New Martyrs are those awaited sacrifices of the Universal Church, who fill the ranks of those killed for God’s Word. And who knows how long the “lesser” apocalyptic time will go on, in which the earthly Church is ripening for the Divine Judgment, which shall bring vengeance upon those living on earth for the blood of the righteous?

Archimandrite John (Krestiankin)
Translation by Nun Cornelia (Rees)

From a homily on the feast of the New Martyrs and Confessors of Russia

7/18/2018

source

Ποιός ήταν ο π.Δανιήλ Σισόγιεφ (βίντεο)

Μαρτυρίες από βασανιστήρια στις Φυλακές του Πιτέστι (βίντεο)

Άρθρο 58;

Από το βιβλίο «Εχθρός του Λαού», η σταυρική πορεία του Αγίου Νεομάρτυρα π. Παύλου Ανσίμωφ (1891-1937), εκδόσεις «Αρχονταρίκι», 2015, σελ. 183-193. Ο π. Παύλος Ανσίμωφ ήταν Ρώσος Ορθόδοξος κληρικός που διώχθηκε και μαρτύρησε από το Σοβιετικό Καθεστώς ως «εχθρός του λαού».





Η ζωή στα περίχωρα της Μόσχας έσβηνε νωρίς… Τη νύχτα στρίγγλιζαν τα νυκτερινά βαγόνια του τραμ…Υπήρχαν όμως οικογένειες για τις οποίες ο ερχομός της νύχτας σήμαινε την αρχή της φρίκης. Όπως φάνηκε αργότερα, οι οικογένειες αυτές ήταν απίστευτα πολλές. Σκοτεινά έργα, σκοτεινή ώρα. Νοέμβριος, Δεκέμβριος, Ιανουάριός, είναι οι μήνες με τις μεγαλύτερες νύχτες το χρόνο. -Το σκοτάδι διαρκεί πάρα πολύ. Τα βράδια κανείς δεν έβγαινε από το σπίτι, ακόμη κι αν δεν είχε το σπίτι θέρμανση. Ήσυχα, τουρτουρίζοντας από το κρύο, έπαιρναν το βραδυνό τους με το φώς μιας λάμπας από κηροζίνη. Και όσοι είχαν ηλεκτρικό προσπαθούσαν να κάνουν οικονομία. Πολλές οικογένειες ζούσαν με την αγωνία. Θα ’ρθουν απόψε; Κάθε θόρυβος από κάποιο αυτοκίνητο, ένα παράθυρο, κάποιο γαύγισμα ενός σκυλιού δημιουργούσε αναστάτωση. Όταν πια η ώρα πήγαινε πέντε, ή έξι το πρωί πήγαιναν να κοιμηθούν. Και αυτό το πράγμα γινόταν κάθε νύχτα για χρόνια.


Τι τρομερές νύχτες! Συνήθως μετά τα μεσάνυχτα γίνονταν οι επιδρομές της μυστικής αστυνομίας. Ακουγόταν ένα αυτοκίνητο και όλη η γειτονιά σηκωνόταν στο πόδι. Άρχιζε το χτυποκάρδι. «Μήπως ήλθε η σειρά μας;» Οι άνθρωποι της N.K.V.D. κατευθύνονταν σε κάποιο σπίτι. Κάποιον συνελάμβαναν. Ένα γυναικείο ουρλιαχτό ακούγεται μέσα στη νύχτα. 'Ένας ακόμα αθώος οδηγείται στο θάνατο ή στο γκουλάγκ. Οι πιθανότητες να γυρίσει ζωντανός είναι μηδαμινές.



Εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου, το οποίο θυμάμαι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, δεν γινόταν κάτι το ιδιαίτερο. Όλα ήταν ειρηνικά, ήσυχα, ήρεμα. Και ξαφνικά, σ’ αυτή την τέλεια νυχτερινή σιγή, ακούσαμε ένα βούισμα, ο θόρυβος μιας μηχανής. Πλησίαζε όλο και πιο κοντά. Αγωνία μέσα στο σπίτι. Άραγε θα προσπεράσει; Όχι. Σταμάτησε, έσβησε η μηχανή, είναι για μας. Χτύπησαν την πόρτα, έκαναν την έρευνα, συνέλαβαν τον πατέρα. Ήταν η τέταρτη σύλληψη. Καμιά λογική δεν υπήρχε. Φαίνεται πως στην κληρωτίδα του λαχείου της N.K.V.D., όπου έριχναν την τύχη των ναών, μοναστηριών, ιερέων, μοναχών και γενικά κάθε ανθρώπου που τολμούσε να σηκώσει το δεξί του χέρι και να κάνει το σταυρό του, σ’ αυτή λοιπόν την κληρωτίδα, μάλλον βγήκε πάλι το νούμερο του π. Παύλου.

Ήξερε πως θα τον οδηγήσουν πάλι στους ατέλειωτους διαδρόμους, στις ανακρίσεις στο θάλαμο των κρατουμένων. Ήξερε ότι οι συγκρατούμενοι θα του άρπαζαν τα πράγματά του και θα του δώσουν χώρο να μείνει δίπλα στον κουβά - αποχωρητήριο. Περισσότερο όμως τον ανησυχούσε η οικογένειά του και οι ενορίτες του. Θα έμεναν και πάλι ορφανοί. Σκεφτόταν την πρεσβυτέρα του πού ζούσε μέσα στην αγωνία. Πάντα είχαν έτοιμο το δέμα με παξιμάδια και χοντρά ρούχα. Και μετά από κάθε σύλληψη έτρεχε στις φυλακές, περίμενε στις ουρές για να μάθει κάτι για τον άντρα της.

Σκεφτόταν επίσης και την πρώτη τους εγγονή, την οποία γέννησε η αγαπημένη τους κορούλα και πρόλαβε και την βάπτισε και ευλόγησε τα βήματά της. Που θα οδηγήσουν τα βήματά της σ’ αυτόν τον κόσμο πού βγάζει τόση κακία;

Η ψυχή του πονούσε για τον γιό του. Ήταν ο τρίτος γιος, οι δύο άλλοι πέθαναν μικροί. Αυτός ο τρίτος γιός έτρεμε από το φόβο του την πρώτη φορά που τον συνέλαβαν. Τη δεύτερη φορά έτρεξε στους τσεκίστες και φώναξε:

- Θείε, μην πιάσετε τον μπα
μπά, μην τον πάρετε. Ο αστυνομικός εκείνη την ώρα έψαχνε κάτι στον μπουφέ, βρήκε ένα ψεύτικο παιχνίδι - πιστόλι και του απάντησε:

- Έ, έχεις βλέπω και πιστόλι εδώ πέρα, πάρ’ το και σκότωσέ με.

- Θειε, είναι ψεύτικο, παιγνίδι είναι.

- Ά, αν δεν ήταν ψεύτικο τι θα γινόταν πες μου.

Και ή πρεσβυτέρα έπιασε το παιδί της, το έσφιξε στην αγκαλιά της και του είπε:

- Μη, μη παιδάκι μου, μη μιλάς.

Αυτή την τέταρτη φορά που συνέλαβαν τον π. Παύλο, ο μικρός γιος δεν μιλούσε καθόλου. Ήταν μία σκληρή σιωπή. Τι να σκεφτόταν ο π. Παύλος; Που θα οδηγήσει αυτό το παιδί η ζωή; Το παιδί ήδη βρίσκεται στην εφηβεία. Τι δοκιμασίες θα επιτρέψει ο Θεός; Θα αντέξει; Η ελπίδα είναι τα παιδιά μου. Η πρεσβυτέρα έχει χάσει τη δύναμή της. Δεν σκεφτόταν τι θα γίνει με τον ίδιο. Το παιχνίδι το ήξερε καλά. Σε ρίχνουν στο θάλαμο και κάποιο μέρες δεν σε καλούν σε ανακρίσεις. Δεν σε ενοχλούν, απλώς σε κρατάνε. Αυτή η κουραστική αδράνεια σου δημιουργεί μια νευρικότητα. Αγωνιάς, προβληματίζεσαι, αναρωτιέσαι. Γιατί με συνέλαβαν; Σε τι έφταιξα; Γιατί συνέλαβαν εμένα και όχι τον άλλον; Έπρεπε να μου πουν, να με καλέσουν, να μου εξηγήσουν... Γιατί δεν με καλούν, με ξέχασαν;

Όταν ανοίγει η πόρτα κι επιτέλους σε φωνάζουν τότε σηκώνεσαι γρήγορα, τρέχεις να δεις τι θα γίνει. Οι φρουροί σε οδηγούν στ ανακριτικό γραφείο κι εκεί όρθιο, ώρες ολόκληρες σε ανακρίνουν. Σε απειλούν, σε χτυπούν, σε βασανίζουν σωματικά και ψυχικά. Μάταια προσπαθείς να δικαιολογηθείς, να αποδείξεις ότι είσαι αθώος. Για τη N.K.V.D. η ανάκριση δεν γίνεται για να αποδείξεις την αθωότητά σου, αλλά για να παραδεχτείς την ενοχή σου!

Φόρτωσαν τον π. Παύλο στο «μαύρο κόρακα». Δεν τον πήγαν στις φυλακές Μπουτύρκι, αλλά στη φοβερή Λουμπιάνκα. Τον έριξαν μέσα στο θάλαμο που ήταν ασφυκτικά γεμάτος από κρατούμενους. Ο θάλαμος τον χαιρέτησε μ’ ένα βουητό, μόλις είδε έναν παπά. Του έδειξαν και τη θέση του: δίπλα στον κουβά - αποχωρητήριο. Του είπαν ότι η θέση αυτή ήταν ιδιαίτερα τιμητική γι’ αυτόν! Μέχρι να φτάσει εκεί του άρπαξαν και τα πράγματα, τα παξιμάδια, τη ζάχαρη, τα ρούχα που του είχε δώσει η πρεσβυτέρα. Του άφησαν μόνο το πουλόβερ. Μέσα στο τσεπάκι είχε βάλει ένα μικρό σακουλάκι από άγιο άρτο.

Πέρασε ολόκληρη μέρα, πέρασε και δεύτερη, κανένας δεν τον κάλεσε. Αυτό σημαίνει ότι θα επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Κουραστική αναμονή, ανακρίσεις, ερωτήσεις. Τα κόκκαλά σου θα πονάνε, η γλώσσα σου δεν θα μπορεί να προφέρει λέξεις, από τα χείλη και από τα μουστάκια θα τρέχει αλμυρός ιδρώτας κι ένα μείγμα αίματος και δακρύων κι εσύ θ’ ακούς συνέχεια το ίδιο: «συμφωνείτε;». Είτε πεις ναι είτε πεις όχι είναι το ίδιο. Γι’ αυτούς είσαι ένοχος.



Έγινε η πρώτη και η δεύτερη ανάκριση. Άντεξε. Ήταν ανακρίσεις με... δημοκρατικότατες διαδικασίες. Με χτυπήματα και βασανιστήρια . Έχασε κάποια δόντια από τις γροθιές. Αλλά και όσα δόντια του έμειναν κουνιούνται. Το σώμα του γεμάτο πληγές και μελανιές. Δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, κάπου θέλει να ακουμπάει. Αναπνέει με δυσκολία και νιώθει σα ζαλισμένος. Και οι ανακριτές να ρωτάνε για συνομωσίες κατά της Σοβιετικής εξουσίας, για αντισοβιετική προπαγάνδα, για κατασκοπεία.

Στο θάλαμο ξέρουν τα πάντα. Ποιόν και που θα στείλουν, ποιόν θα πάνε για εκτέλεση, ποιόν θα στείλουν στις φυλακές, στην εξορία, στα στρατόπεδα, τι χαρακτήρα έχει ο ανακριτής, πως θα πρέπει να συμπεριφέρεσαι στην ανάκριση. Από που μαθαίνουν οι κρατούμενοι όλες αυτές τις πληροφορίες, κανείς δεν ξέρει. Τώρα μάθαμε ότι εκτός από τούς παλιούς τρόπους τιμωρίας, φυλακή, εξορία, στρατόπεδο, καταναγκαστικά έργα, βρήκαν μια καινούργια μέθοδο καταπίεσης των εχθρών, που ονομάζεται σκοπευτήριο. Κάπου σ’ ένα τεράστιο χωράφι, μακριά από κατοικημένες περιοχές, πράγματι υπήρχε ένα σκοπευτήριο για να προπονούνται οι αξιωματικοί της N.K.V.D. Προπονούνταν στη σκοποβολή, στη φυσική αγωγή, στο στίβο κ.λπ. Ακριβώς εκεί τον τελευταίο καιρό άρχισαν να φέρνουν για εκτέλεση τους πολιτικούς κρατούμενους, οι οποίοι δεν ήθελαν να υπογράψουν το χαρτί ότι ήταν κατάσκοποι, προδότες, υπονομευτές της σοβιετικής εξουσίας. Αλλά και αυτοί πού υπέγραφαν ένα τέτοιο χαρτί, στο ίδιο μέρος κατέληγαν. Το σκοπευτήριο απέκτησε πλέον ανθρώπινους στόχους. Βρισκόταν έξω από τη Μόσχα σ’ ένα τόπο με πολλούς θάμνους και αγριόχορτα. Το σκοπευτήριο λειτουργούσε κυρίως τη νύχτα. Έφερναν τους μελλοθάνατους, τους έγδυναν τελείως, τους εκτελούσαν και τους έριχναν σ ένα μεγάλο λάκκο. Πάνω τους έριχναν λίγο χώμα για να μην τους φάνε τα σκυλιά και το άλλο βράδυ έφερναν άλλη δόση θυμάτων.

Στις φυλακές όλα τα ήξεραν. Ήξεραν ότι τους πολιτικούς κρατούμενους τους εκτελούσαν στη Λουμπιάνκα και στο Μπουτύρκι. Μετά την ανακοίνωση της τρόικας. τους εκτελούσαν επί τόπου με μια σφαίρα στον τράχηλο. Τη φοβερή αυτή χρονιά, το 1937, οι ομαδικές εκτελέσεις ήταν τόσο πολλές που οι δήμιοι εκτελεστές δεν έφταναν. Η λέξη «σκοπευτήριο» δημιουργούσε ένα φόβο. Δεν είχες ελπίδα. Το να σκέφτεσαι για το σκοπευτήριο, σήμαινε ότι θεωρείς τον εαυτό σου νεκρό πλέον. Συζητούσαν οι κρατούμενοι και μερικοί υποστήριζαν ότι πριν τους εκτελέσουν τους βγάζουν τα ρούχα και τους οδηγούν γυμνούς στην εκτέλεση.

- Γυμνούς; Κι αν είναι παγωνιά;

- Τί ανόητη ερώτηση είναι αυτή;

Δίπλα στον π. Παύλο κοντά στον κουβά - αποχωρητήριο, καθόταν ένας ψηλός γεροδεμένος κρατούμενος, ο οποίος συστήθηκε στον π. Παύλο.

- Πατήρ Αντώνιος, ιερέας.

Και άρχισαν ατέλειωτες συζητήσεις οι δύο φυλακισμένοι ιερείς.

- Για πρώτη φορά;

- Όχι, για τέταρτη φορά.

- Άρθρο 58;



ΚΟ: Το περιβόητο άρθρο 58 του νόμου 1926 το οποίο προέβλεπε κυρώσεις για όποιον γενικώς ήταν ακόμη και κατά ελάχιστο «ύποπτος» ότι αποτελούσε κίνδυνο για την επιβίωση του καθεστώτος. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό εκατομμύρια άνθρωποι συνελήφθησαν, καταδικάστηκαν και εξοντώθηκαν. Οι γκρίζες ατσαλένιες κλούβες – «ο μαύρος κόρακας» - ήταν ο φόβος και ο τρόμος των πολιτών.

πηγή το είδα εδώ 

Ο 15χρονος Άγιος νεομάρτυρας Στάνκο ο βοσκός

Ο Άγιος νεομάρτυρας Στάνκο ήταν βοσκός κοντά σε κάποιο μοναστήρι του Μαυροβουνίου(πιθανόν τον Όσιο Βασίλειο του Οστρόγκ) τον οποίον σκότωσαν οι Τούρκοι επειδή δεν απεκάλυπτε που κρύβονταν οι μοναχοί.



Σύμφωνα με την παράδοση οι Τούρκοι του έκοψαν τα χέρια μόλις αυτός ομολόγησε την χριστιανική του πίστη



Ήταν 15 ετών και ήταν το έτος 1712,Το σώμα του θάφτηκε κοντά στον ναό του χωριού



Σήμερα έχει χτιστεί ναός προς τιμήν του κοντά στο μοναστήρι του Οσίου Βασιλείου του Οστρόγκ όπου φυλάσσονται και τα χέρια του.



Η μνήμη του τιμάται στις 29 Απριλίου/12 Μαίου

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/05/15.html