Ohne Kirche – keine Rettung?!

Στο παρεκκλήσι των κελτών αγίων με τα παράξενα ονόματα

Μια παλιά αποθήκη μερικών τετραγωνικών στο εκκλησάκι της Οσίας Ξένης, δίπλα στον σταθμό του ΗΣΑΠ Κάτω Πατήσια, γέμισε την περίοδο της πρώτης καραντίνας με αγίους που φέρουν παράξενα ονόματα και περιστοιχίζονται από ζώα και πουλιά!

Το παρεκκλήσι της Οσίας Ξένης, δίπλα στον σταθμό του ΗΣΑΠ Κάτω Πατήσια

Πριν από λίγους μήνες κι ενώ βρισκόμουν αντιμέτωπη με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον, μια φίλη, σε μια προσπάθειά της να με καθησυχάσει, μου είπε: «Ολα θα πάνε καλά. Θα περάσω από τον Αγιο Κέβιν να ανάψω ένα κεράκι». Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Θεώρησα ότι πάνω στην ταραχή μου είχα παρακούσει. Οταν όμως το πρόβλημα ξεπεράστηκε, ανακάλεσα σε κάποια στιγμή ηρεμίας τη συζήτησή μας και επανήλθα ζητώντας διευκρινίσεις. «Ποιος είναι ο Αγιος Κέβιν;».

Το ραντεβού δόθηκε λίγες μέρες αργότερα, επί της οδού Αχαρνών, δίπλα στον σταθμό του ηλεκτρικού Κάτω Πατήσια. Μερικά μόλις μέτρα πιο 'κεί, ανάμεσα σε δεκάδες κουρεία που λειτουργούν μετανάστες, μικρά και μεγαλύτερα παντοπωλεία με λιχουδιές από τον αραβικό κόσμο και χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ κι εστιατόρια με πιάτα από το Ιράν ως τη Ρωσία, προβάλλει ένα εκκλησάκι. Κεραμιδοκόκκινο, με τριπλό καμπαναριό και μια μικρή αυλή γεμάτη λουλούδια που θα ταίριαζε περισσότερο στο περιβάλλον ενός νησιού, παρά στον γκρίζο και τσιμεντένιο αστικό ιστό.

Μια αυτοσχέδια πινακίδα στην είσοδο μας καλωσορίζει στο παρεκκλήσι της Οσίας Ξένης που αποτελεί μετόχι του Αγίου Νικολάου Σύρου. Κι αφού μας παροτρύνει να πάρουμε όλα τα απαραίτητα μέσα προστασίας για την πανδημία, μας προσκαλεί να γνωρίσουμε το παρεκκλήσι με τους κέλτες αγίους. Ενα παρεκκλήσι που μετρά μόλις λίγους μήνες ζωής καθώς η αγιογράφησή του ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου εγκλεισμού, την περασμένη άνοιξη.

Αγιος-Πατρίκιος

Με την πρώτη ματιά τίποτα δεν μοιάζει αξιοπερίεργο στο εκκλησάκι. Πιστοί προσκυνούν κι ανάβουν ένα κερί. Οι γνωστοί άγιοι κοσμούν τους τοίχους. Μέχρι τη στιγμή που το βλέμμα πέφτει σε ένα άνοιγμα στη μέση του ναού, στα δεξιά. «Φύλακες» της εισόδου εκατέρωθεν οι Αγιοι Παντελεήμων και Χαράλαμπος. Ανάμεσά τους, η επιγραφή «Ιερόν παρεκκλήσιον κελτών αγίων».

Μόλις τρία τετραγωνικά μέτρα, ασφυκτικά γεμάτα με 21 αγίους, τα ονόματα των οποίων στους περισσότερους από εμάς θυμίζουν περισσότερο ηθοποιούς του κινηματογράφου και σε καμία (μάλλον) περίπτωση αγίους, και μάλιστα του ορθόδοξου δόγματος.

Αγιος Κέβιν, Αγιος Αλμπάν, Αγία Μπριτζίντ, Αγία Χίλντα, Αγιος Μπρένταν… Ολοι τους μειλίχιοι, αυστηροί στην όψη, οι περισσότεροι με ένα συμπονετικό βλέμμα και αρκετοί εξ αυτών περιστοιχισμένοι από ζώα: δελφίνια, λαγούς, κοτσύφια.

Αγιοι-Γκομπνάτα-και-Μπρένταν

«Είναι ο πρώτος χώρος στην Αθήνα που είναι αφιερωμένος στους κέλτες ορθόδοξους αγίους (σ.σ.: ένα ακόμη παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους συγκεκριμένους αγίους υπάρχει στο ησυχαστήριο του Οσίου Πορφυρίου στο Μήλεσι Αττικής) και δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη οικοδέσποινα από την Οσία Ξένη για να αγκαλιάσει "ξένους" αγίους» λέει στα «ΝΕΑ» ο εφημέριος, πατήρ Γεώργιος Γανωτής, ο οποίος δεν λειτουργεί μόνο σε μια εκκλησία με «ξένους» αγίους, αλλά και σε μια γειτονιά γεμάτη μετανάστες από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Το παρεκκλήσιο των κελτών αγίων μέχρι πριν από περίπου έναν χρόνο δεν ήταν παρά μια αποθήκη, σε άθλια κατάσταση, όπως μας περιγράφει, με κεριά που μύριζαν και κανείς ούτε ήθελε ούτε τολμούσε να τραβήξει την κουρτίνα που κάλυπτε την είσοδό της. «Σήμερα είναι ένα στολίδι που συνδυάζει την ομορφιά με τη γνώση», μας λέει με περηφάνια.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι κέλτες άγιοι; Είναι άγιοι που έζησαν τους πρώτους αιώνες όταν ο χριστιανισμός έφτασε στη Βρετανία, την Ουαλία, την Ιρλανδία. Εν συνεχεία χάθηκαν μετά την επικράτηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του προτεσταντισμού στις περιοχές αυτές, οπότε και καταστράφηκαν πολλά μοναστήρια, ενώ τα λείψανα των αγίων χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και για να φτιαχτούν μάνδρες.

Αγιος Κέβιν

Ο Αγιος Κέβιν, ένας από τους σημαντικότερους αγίους της Ιρλανδίας, επί παραδείγματι, έζησε τον 6ο αι. και καταγόταν από οικογένεια βασιλικής γενιάς, όπως διαβάζουμε στην έκδοση «Οι κέλτες άγιοι στο παρεκκλήσι της Οσίας Ξένης» που διατίθεται μόνο από τον ναό. Ζούσε σαν ερημίτης στην Κοιλάδα των Δύο Λιμνών, κοντά στο Δουβλίνο, τρεφόταν με τσουκνίδες και ήταν ιδιαίτερα καλλίφωνος. Μάλιστα, μια ενυδρίδα κάποτε λέγεται ότι του έφερε το χειρόγραφο των ψαλμών που του έπεσε στη λίμνη, έγιναν φίλοι και ψάρευε για λογαριασμό του. Απεικονίζεται δε κρατώντας στο δεξί του χέρι μια φωλιά με κοτσύφια νεοσσούς, καθώς λέγεται ότι κρατούσε επί μέρες τη φωλιά τους στο χέρι του, ακίνητος, έως ότου η κοτσυφίνα κλωσήσει τα αβγά της και ταΐσει τα μικρά ώστε να είναι ικανά να πετάξουν.

Αγιοι-Κέβιν-Μελανκέλ

Η Αγία Μπριτζίντ ζήτησε από τον Χριστό να την κάνει άσχημη ώστε να μη θέλει να την παντρευτεί κανείς για να μπορέσει να μονάσει. Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε, αλλά εν καιρώ ξαναβρήκε το φυσικό της κάλλος και φέρεται να έκανε πλήθος θαυμάτων σχηματίζοντας μόνο το σημείο του σταυρού. Σε εκείνη οφείλονται και οι σταυροί από καλάμια - δημοφιλείς και στην Ελλάδα - για προστασία από το κακό. Ο Αγιος Μπρένταν, αν και σε ορισμένους είναι γνωστός ως μυθιστορηματικός χαρακτήρας του έργου «Το ταξίδι του Μπρένταν», γεννήθηκε στα τέλη του 5ου αι. στην Ιρλανδία και πέραν του γεγονότος ότι ίδρυσε πολλά μοναστήρια στην πατρίδα του, την Ουαλία, τη Σκωτία και τη Γαλλία, ενδέχεται να έκανε μια μεγάλη θαλάσσια εξερεύνηση που να τον οδήγησε στις ακτές της Βόρειας Αμερικής, εξού και απεικονίζεται σε πλοίο συντροφιά με δελφίνια κι άλλα έμβια όντα της θάλασσας. Την Αγία Χίλντα που έζησε τον 7ο αι. συμβουλεύονταν βασιλείς, πρίγκιπες και επίσκοποι της Αγγλίας καθώς τη θεωρούσαν πνευματική μητέρα της χώρας.

Ανάμεσά τους κι ένας πολύ γνωστός άγιος σε όλους, ακόμη και σήμερα: ο Αγιος Πατρίκιος, ο σκωτσέζος ιεραπόστολος που δίδαξε τον χριστιανισμό στην Ιρλανδία. Ασωτος στα νεανικά του χρόνια κι αιχμάλωτος πειρατών, κατάφερε να δραπετεύσει κι εν συνεχεία έγινε ιεραπόστολος διδάσκοντας το μυστήριο της Αγίας Τριάδας χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το τριφύλλι που, αν και αποτελείται από τρία μέρη, είναι ένα φυτό.

Ενα από τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι ότι, εφόσον οι συγκεκριμένοι άγιοι είναι εν πολλοίς άγνωστοι, πώς η καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Παναγίας Βρυούλων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, γερόντισσα Φιλοθέη, κατάφερε να δημιουργήσει τις 21 αγιογραφίες που κοσμούν το παρεκκλήσι; «Δεν ήταν εύκολο. Βασίστηκα σε πληροφορίες από τα συναξάρια και χρησιμοποίησα και τη φαντασία μου. Η αγιογραφία δεν είναι copy paste. Πολλές φορές από άγνοια και φόβο προχωράμε σε στείρες αντιγραφές ώστε να μην αποδώσουμε στοιχεία που δεν ταιριάζουν με το ορθόδοξο πνεύμα. Αν παρατηρήσουμε όμως τους βυζαντινούς αγιογράφους, θα διαπιστώσουμε ότι υπήρξαν τολμηροί», εξηγεί η ηγουμένη, η οποία ασχολείται με την αγιογραφία τα τελευταία 22 χρόνια κι ενώ δεν είχε καμία επαφή ούτε με τη ζωγραφική ούτε με την αγιογραφία μέχρι τη γνωριμία της με τον δάσκαλό της, ιερέα Σταμάτη Σκλήρη.

Αγία-Μπρίτζιτ

Από τη δημιουργία των σχεδίων ως την ολοκλήρωση του έργου η γερόντισσα Φιλοθέη χρειάστηκε περίπου ενάμιση χρόνο και δούλεψε με σκόνες αγιογραφίας και κόλλα. Οι δυσκολίες δεν έλειψαν, όπως μας λέει, όταν προβλήματα υγρασίας στην οροφή έγιναν αιτία να πέσουν τα αγγελάκια που είχε ζωγραφίσει και χρειάστηκε να επανατοποθετηθούν.

Η ιδέα για την αγιογράφηση του παρεκκλησίου ανήκει στον φιλόλογο Κωνσταντίνο Γανωτή (πατέρα του εφημέριου), ο οποίος γνώριζε για τους κέλτες αγίους μέσω του πνευματικού του πατέρα Οσίου Πορφυρίου. Ο τελευταίος μάλιστα είχε πει πως «όταν οι Ελληνες ανακαλύψουν τους κέλτες αγίους, οι αγγλικανοί θα γίνουν ορθόδοξοι».

 

Για ποιο λόγο όμως οι άγνωστοι ακόμη και στους εκκλησιαστικούς κύκλους κέλτες άγιοι κατέλαβαν μια θέση σε έναν ναό στην καρδιά της Αθήνας; «Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να κάνουμε γνωστούς τους συγκεκριμένους αγίους στον κόσμο, αλλά να δείξουμε τον οικουμενικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Πολλές φορές έχουμε μια τοπικιστική προσέγγιση, πιστεύουμε ότι η θρησκεία μας αφορά τη μεσογειακή λεκάνη και δεν συνειδητοποιούμε ότι είμαστε κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ. Οταν ανακαλύπτεις τους ξένους αγίους, ανακαλύπτεις ότι η Εκκλησία είναι παγκόσμια υπόθεση. Οικουμενική. Και καταλαβαίνεις ότι οι άγιοι δεν είναι χειριστικά δικοί μας και ότι η Εκκλησία δεν βρίσκεται στο τσεπάκι μας» εξηγεί ο πατήρ Γεώργιος Γανωτής, ο οποίος παραδέχεται ότι η υποδοχή των συγκεκριμένων αγίων ήταν αρχικά συγκρατημένη από τους πιστούς. «Οσο περνάει ο καιρός, όμως, προσκυνούν κι ενδιαφέρονται να μάθουν για τους αγίους που έζησαν τόσο μακριά από τον τόπο μας. Ερχονται παιδιά που θέλουν να δουν και τα ζωάκια καθώς σχεδόν όλοι αυτοί οι άγιοι είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα, ήταν φυσιολάτρες. Αγοράζουν το βιβλίο που έχουμε εκδώσει για να πάρουν περισσότερες πληροφορίες. Προσεγγίζουν το παρεκκλήσι ως ένα κομμάτι του ναού που ήδη αγαπούν», καταλήγει.

Πηγή 

Orthodox Popes of Rome: Have You Ever Heard about Them?

The Holy Church of Rome, founded by Holy Apostles Peter and Paul, was exceedingly ardent and faithful to the tenets of the apostolic faith for one thousand years. “How happy this Church is!” Tertullian († 220/240) exclaims. “This Church is the Church upon which the apostles poured all doctrine with their blood.” (De Prescr.) We Orthodox Christians tend to forget that Popes of Rome did a lot to promote Orthodoxy both in the West and the East, especially in the periods when the East was beleaguered by numerous heresies and schisms. This post will remind you of the most notable Popes of Rome and their contributions to the Church.

Linus (†76). According to Irenaeus, it was Linus who was put in charge of the Church of Rome by the apostles not long before their martyrdom. He was Apostle Paul’s co-worker and the first bishop of Rome.



Holy Martyr Clement, Pope of Rome (†97). He was Greek. St. Clement is said to have been made bishop by Apostle Peter. He is mentioned by Apostle Paul. He wrote a well-known Epistle to Corinthians, encouraging peace and harmony in the Church. His epistle was read in churches along with epistles of holy apostles. He was exiled to Crimean quarries and then tied to an anchor and drowned in the sea.



Telesphorus (†136). He had been a hermit in Palestine before becoming the bishop of Rome. He fought Gnosticism as the pope. It was him who first started celebrating Liturgy at night. His martyrdom occurred during the reign of Emperor Antoninus Pius.

St. Hippolytus of Rome (†235). He was a strong opponent of antitrinitarian heresies and a very conservative thinker. He suspected that Pope Zephyrinus was a heretic and seceded into a schism. He was in a schism for a long time. He reconciled with Pope Pontian when both of them were exiled to Sardinia. Pope Hippolytus was quartered and washed the sin of schism away with his own blood. An important source about the life of the Roman Church in the 3rd century titled Apostolic Tradition is attributed to him.

Liberius the Confessor (†366). A staunch champion of Orthodoxy in the wake of the Arian heresy. He was deposed by the emperor for his refusal to condemn Athanasius the Great and exiled to Thrace. Under threat of death, it seems he may have temporarily relented, or been set up to appear to have relented and signed a semi-Arian dogmatic formula, which could still be interpreted in an Orthodox way. As soon as he returned from the exile, he continued to fight Arianism. He built the Basilica di Santa Maria Maggiore after the Mother of God appeared to him in a dream and ordered him to build a church in the place covered with snow on a summer morning.



Leo the Great (†461). He was one of the most prominent popes. His everlasting importance is due to the fact that it was his dogmatic definition that became the official formula adopted by the Chalcedon Council, which promulgated the Orthodox teaching on the two natures in Christ. Leo is also known for rescuing the Empire by persuading Attila the Hun to turn back from his invasion of Italy.




Gregory the Great, or the Dialogist (†604). He was a Roman senator’s son. He was very fond of Saint Benedict of Nursia so he decided to turn his manors into monasteries and became a monk. Later, he had to perform duties of the papal nuncio to Constantinople for a number of years. He was elected the new successor to the See of Peter at a difficult time. He helped the poor, often inviting them to his meals. It was thanks to his missionary outreach that pagan Anglo-Saxons began converting to Christianity. It was him who started referring to himself and the servant of servants of God. The famous Gregorian chant was his contribution to the worship of the Roman Church.

There is a long list of other Orthodox Popes of Rome, whose names all Christians should know. Although the East has objected to abuse of papal power, it has always acknowledged and respected the special place of the See of Rome in the Catholic Church. As Saint Symeon of Thessalonica (15th century) aptly puts it, “When the Latins say that the bishop of Rome is first, there is no need to contradict them, since this can do no harm to the Church. They must only show that he has the same faith as Peter and his successors… and that he possesses all that came from Peter, then he will be the first, the chief and head of all, the supreme high priest… That the Bishop of Rome profess only the faith of Silvester, Agatho, Leo, Liberius, Martin, and Gregory, we would proclaim him first among all other high priests, and we will submit to him not simply as to Peter but as to the Savior Himself.” (Dial. contra haereses, 23 // PG 155,120AC).

Let us honor the memory of holy Popes of Rome who remained faithful to the Orthodox Church, against which the gates of hell will never prevail.

Source

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ

Όταν ο διάσημος Πολωνός συνθέτης Ζμπίγκνιου Πράισνερ θέλησε προ ολίγων ετών να γράψει ένα τραγούδι για την ενότητα της Ευρώπης, μέσα από ένα τεράστιο θησαυρό ποίησης που καλύπτει πολλούς αιώνες και πολλές γλώσσες επέλεξε τους λόγους του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους, οι οποίοι χαρακτηρίσθηκαν ως ο ύμνος της Αγάπης:

᾽Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι … ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ῾Η ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει. Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται … νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Σε τούτο το υπερχείλισμα μιας ψυχής μεγάλης και γεμάτης διακηρύσσεται πως η αγάπη είναι όχι απλώς κάτι βαθύτερο από όλα όσα εντυπωσιάζουν, όπως η γνώση, το θαύμα, τα ιδιαίτερα χαρίσματα ή ακόμη και η πίστη, αλλά είναι και το μόνο που θα μείνει, όταν όλα τα άλλα καταργηθούν με το τέλος της ιστορίας, είτε προσωπικής είτε κοσμικής. Ο Παύλος αναλύει την καινή εντολή του Χριστού, περιγράφοντας ανάγλυφα τον νέο άνθρωπο που μορφώνεται εν Χριστώ, τον άνθρωπο της υπέρβασης.

Γύρω από τον άξονα τούτο ύφαναν τη ζωή τους και τη σκέψη τους οι πολιτισμοί της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, ακόμη κι όταν κάποτε λάθεψαν ή παρέκκλιναν. Εδώ υφάνθηκαν όλα τα στοιχεία που έδωσαν οι τρεις πηγές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού: η αρχαία Ελλάδα, τα Ιεροσόλυμα, και η Ρώμη. Εδώ υφάνθηκε η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, όσα σήμερα βάναυσα καταπατούνται. Άραγε οι έννοιες αυτές θα βρίσκονταν στο μυαλό του σύγχρονου εκκοσμικευμένου Ευρωπαίου, αν δεν υπήρχε η χριστιανική του ιστορία;

Λίγοι όμως δίνουν σημασία σε αυτή τη σύνδεση του Παύλειου λόγου με την ενότητα της Ευρώπης, ένα όραμα που καταρρέει, γιατί περιορίσθηκε στην πολιτική και οικονομική διάσταση. Δυστυχώς, η αγορά και το χρήμα μισούν την πνευματική παράδοση. Μα δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα έξω από τον άξονα της διαχρονικής πνευματικής παράδοσης, όπως και δεν μπορεί να υπάρξει και καινοτομία έξω από το δέντρο της παράδοσης. Ποιά είναι σήμερα η πνευματική εικόνα της Ευρώπης; Δεν είναι πολλά χρόνια που η θεσμικά καθιερωμένη διανόησή της αγωνίζεται να αποδομήσει τα πάντα, ακόμη και την ίδια την έννοια της αλήθειας. Δεν υπάρχει αλήθεια, υπάρχει μόνο η θέληση για δύναμη, η αλήθεια της επιβολής της γνὠμης του ισχυρού. Η οποία μάλιστα υιοθετεί την Αμερικανικής προελεύσεως ναρκισσιστική φιλοσοφία που συνεχώς υποδιαιρεί τις κοινωνίες σε αντίπαλες ομάδες και αντίστοιχες ταυτότητες. Δεν αργεί η ιδεολογία αυτή να δείξει το ολοκληρωτικό της πρόσωπο, ανεξάρτητα από το χρώμα της, από ποιά πλευρά των κοινοβουλίων προέρχεται. Άλλωστε, σε ένα ισοπεδωμένο τοπίο χωρίς καμπύλες και χωρίς ορίζοντα δεν έχει σημασία που ακριβώς βρίσκεσαι, και σε ένα τόπο όπου όλα έχουν τιμή και τίποτε δεν έχει αξία δεν εκπροσωπείς τίποτε. Ο συντηρητικός δεν έχει πια κάτι να συντηρήσει (έξω από τον ψευδοπραγματισμό του κεφαλαίου) και ο προοδευτικός δεν έχει πού να «προοδεύσει» (έξω από τις φαντασιώσεις περί ταξικής πάλης).

Αν ο Ευρωπαίος άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένου του Έλληνα, καταφέρει να αποβάλει τη χριστιανική του ταυτότητα, δημιουργώντας κοινωνίες άχρωμες, τότε το υπερβατικό κενό θα καλυφθεί από κάτι ἀλλο, επίσης υπερβατικό όσο και σκληρό και φανατικό—και τούτο το γνωρίζουν καλά οι θεοκρατίες της Ισλαμικής Ανατολής. Τσεκουρώνοντας οι Ευρωπαίοι την ιστορία και τη μνήμη, μειώνοντας και εξευτελίζοντας τα μεγάλα έργα και τις πνευματικές αξίες που τα ενέπνευσαν, οδηγούν τις νεότερες γενιές στον εγκλωβισμό σε εφήμερα κοινωνικά σχήματα και σε απουσία κοινού οράματος. Και υποβοηθούν την εισβολή ενὀς άλλου πολιτισμού με ισχυρότερες θέσεις και δυναμικότερες διεκδικήσεις, πολιτισμού που θα ισοπεδώσει τα πάντα προκειμένου να επιβάλει τον δικό του ρατσιστικό και ανελεύθερο νόμο.

Κυκλοφορεί ανάμεσα σε πολλούς, ως αυτονόητο, η ανοησία ότι η θρησκεία κατέστρεψε τον κόσμο, χωρίς βέβαια να γίνεται η απαραίτητη διευκρίνιση ως προς το τί ακριβώς εννοούμε λέγοντας θρησκεία, και χωρίς την υποψία ότι η θρησκεία δεν είναι αδιαφοροποίητη έννοια. Λίγοι σκέφτονται ότι ακόμη και οι θρησκευτικοί πόλεμοι που ταλαιπώρησαν την Ευρώπη ήσαν καρποί κρατικής βίας και πολιτικών συμφερόντων. Λίγοι επίσης σκέφτονται ότι δεν υπήρξε ποτέ ούτε θρησκευτικός πόλεμος στην Ορθόδοξη Ανατολή ούτε καν ιερά εξέταση. Ίσως γιατί οι Ορθόδοξοι πατέρες, άγιοι και φιλόσοφοι έμειναν πιό κοντά στον Παύλειο λόγο της αγάπης, στην αγάπη του ίδιου του σαρκωμένου Θεού-Λόγου.

Ο χώρος και η έγνοια του Παύλου είναι η ανθρωπότητα και η ανθρωπιά, δηλαδή η ενότητα της ανθρωπότητας, που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αγάπη. Αυτό όμως προϋποθέτει τα άλλα δύο σκέλη με τα οποία ο Παύλος συνδέει την αγάπη: την πίστη και την ελπίδα. Συγκεκριμένα, την πίστη στον σαρκωμένο Λόγο, και την ελπίδα ότι το κακό και το χάος δεν θα κυριαρχήσουν, γιατί εμείς επιλέγουμε να ακολουθήσουμε το Αγαθό, που είναι ο Θεός. Όχι ένας Θεός κυρίαρχος που επιβάλλει την τάξη, αλλά ο Θεός που μας αγάπησε και μας έδωσε τον εαυτό Του, αφήνοντάς μας ελεύθερους να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του.

Η Ορθόδοξη παράδοση τονίζει ότι η ενότητα αφενός έχει οντολογικό θεμέλιο την ανθρώπινη φύση. Γίνεται όμως ψηλαφητή και εμπειρική πραγματικότητα με την κοινή πίστη, δηλαδή την συνειδητή αποδοχή τής από κοινού οριοθετημένης αλήθειας, και με το κοινό όραμα που, για να είναι κοινό, πρέπει να συνυφαίνεται με διαχρονικές αξίες και να αξιοποιεί τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσεως και κλήσεως. Ειδἀλλως η ενότητα παραμένει μια ουτοπία που πεθαίνει με τη δύση του ήλιου στην ίδια τη μελαγχολία της, και διατηρείται ως φαντασίωση.

Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός, ἱερομόναχος

Πηγή 

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Α΄

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ

ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Α΄

Οἱ ἐξελίξεις στὸ ἰδιαίτερα κρίσιμο ἐθνικὸ ζήτημα τῶν ἡμερῶν μας, στὸ λεγόμενο «Σκοπιανό», ἔδωκαν σὲ πολλοὺς, ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ σὲ ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες, τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκφράσουν τὴν γνώμη τους, καὶ νὰ κρίνουν πρόσωπα καὶ γεγονότα, ὅπως φυσιολογικὰ μπορεῖ νὰ συμβαίνει σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα. Χαρακτηριστικὰ παραδείγματα ἀποτελοῦν δύο πολὺ ἐμπεριστατωμένα ἀντιστασιακὰ κείμενα ἐνάντια στὴν γνωστὴ «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν». Τὸ ἕνα εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ὑπογράφουν οἱ 4 Σεβ. Μητροπολίτες τῆς  Δυτικῆς Μακεδονίας, καὶ τὸ ἄλλο, τὸ πιὸ πρόσφατο, εἶναι αὐτὸ, ποὺ ὑπογράφουν ἅπαντες, οἱ 22 Σεβ. Μητροπολίτες ὅλης τῆς Μακεδονίας.

Ὑπάρχει, ὅμως, μία μερίδα συνανθρώπων μας, συμπατριωτῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἐξανίστανται, ὅταν πληροφοροῦνται ὅτι φορεῖς τῆς  Ἐκκλησίας, ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, θεολόγοι, μεταφέρουν δημόσια τὸν λόγο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀντιστέκονται μὲ ἐπιχειρήματα σὲ πρωτοβουλίες, ἀποφάσεις καὶ νομοσχέδια τῆς κρατικῆς ἐξουσίας γιὰ διάφορα ζητήματα, κοινωνικά, οἰκογενειακά, ἐργασιακά, ἐκπαιδευτικά ἤ καὶ ἐθνικά. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ διακηρύττουν ὅτι ἡ  Ἐκκλησία καὶ οἱ ποιμένες της δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀσχολοῦνται μὲ ὅλα τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν μία κοινωνία, ἀλλὰ νὰ περιορίζονται στὰ καθαρὰ πνευματικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ. Νὰ ἔχουν λόγο γιὰ την  τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, τῶν Μυστηρίων τῆς Βάπτισης, τοῦ Γάμου, τοῦ Εὐχελαίου, γιὰ τὶς κηδεῖες καὶ τὰ μνημόσυνα. Νὰ μὴν ἔχουν κανένα λόγο γιὰ τὸ πῶς θὰ ρυθμίζεται ἀπὸ τὸ Κράτος ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων μέσα στὴν κοινωνία, στὴν οἰκογένεια, στὰ σχολεῖα, στὸ στρατό, στὰ δικαστήρια, ἤ ἀκόμη, καὶ πολὺ περισσότερο, νὰ μὴν ἔχουν λόγο γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἐθνικῶν ζητημάτων.

Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς τίθεται τὸ καίριο ἐρώτημα: Ἔχει ἤ δὲν ἔχει ἡ Ἐκκλησία λόγο γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα, ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν ὡς πρόσωπα καὶ ὡς ὀργανωμένη κοινωνία, ἑπομένως καὶ στὰ ἐθνικά;

Γιὰ νὰ δοθῆ ὀρθὴ ἀπάντηση στὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἐρώτημα, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ σωστὴ βάση. Τὴ βάση αὐτὴ τὴν ἔχουμε, ὅταν ἐξακριβώσουμε πρωτίστως τὶ εἶναι στὴν οὐσία της ἡ Ἐκκλησία.

Τὴν ὀρθὴ ἀπάντηση στὸ ἐν λόγῳ ἐρώτημα δὲν θὰ τὴν βροῦμε βέβαια στὶς ὑποκειμενικὲς καὶ ἀστήρικτες ἀντιλήψεις κάποιων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὴν  Ἐκκλησία ὡς ἕνα Σωματεῖο, ἕναν ἀνθρώπινο Ὀργανισμό. Θὰ τὴν βροῦμε στὴν αὐτοσυνειδησία τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ καταγράφεται στὰ ἐπίσημα διαπιστευτήριά της, στὶς  Ἅγιες Γραφές, στὶς ἀποφάσεις τῶν κανονικῶν Συνόδων της, καὶ στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων της, ὅπως αὐτὰ παραδίδονται ἀπαράλλαχτα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι σήμερα.

Ὅλα αὐτὰ μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνας ζωντανὸς Θεανθρώπινος Ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος στὴν οὐσία του ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὰ περιορισμένα ὅρια τοῦ γνωστοῦ μας κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπὸ αὐτὰ μαθαίνουμε ὅτι ἡ  Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι αὐτὸ τὸ θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἑπομένως ἡ βάση καὶ τὸ κέντρο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος. Στὴν προσπάθειά μας νὰ προσεγγίσουμε καὶ νὰ γνωρίσουμε τὴν Ἐκκλησία δὲν ξεκινοῦμε ἀπὸ τὰ μέλη της, τοὺς ἀνθρώπους, δηλαδή, ποὺ πιστεύουν στὸν Χριστό, ἀλλὰ ξεκινοῦμε ἀπὸ τὴν Κεφαλή, τὸν Θεάνθρωπο, ὁ ὁποῖος προσλαμβάνει στὸ Σῶμά του ὅσους τὸ θελουν καὶ τὸν ἀποδέχονται.

Ἡ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ κέντρο τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς δίνει τὴν ἀπάντηση καὶ στὸ ἐρώτημα, ποὺ θέσαμε ἐνωρίτερα.

Ἐὰν, λοιπόν, ὁ  Ἰησοῦς Χριστός, ὡς ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ἡ Κεφαλὴ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει λόγο γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, τότε καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὸν ἴδιο λόγο, διότι  ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.  Ἀρκεῖ μόνον ὁ λόγος, ποὺ ἐκφέρεται ἀπὸ ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, νὰ μὴν εἶναι δικός τους, ἀνθρώπινος λόγος, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ γνήσιος καὶ αὐθεντικὸς λόγος τοῦ Χριστοῦ.

Πιὸ συγκεκριμένα τώρα, γιὰ τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο γιὰ ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ ἔθνος καὶ στὴν πατρίδα, γίνεται φανερὸ  ἀπὸ τὴ στάση ἀπέναντι στὴν πατρίδα, τόσον αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, ὅσον καὶ τῶν προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων διαβάζουμε τὴν ὁμιλία, ποὺ ἔκανε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν Ἄρειο Πάγο στὴν Ἀθήνα. Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ μεταφέρει τὴν ἀποκάλυψη ὅτι «ὁ Θεὸς δημιούργησε ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο ὅλα τὰ ἐθνη τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς ἐγκατέστησε ἐπάνω στὴ γῆ καὶ ὅρισε πόσον καιρὸ θὰ ὑπάρχουν καὶ σὲ ποιὰ σύνορα θὰ κατοικοῦν» (Πρξ. 17,26).

 Ἀπὸ αὐτὴν τὴν θεία ἀποκάλυψη μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους καί τῆς πατρίδος εἶναι ἐντεταγμένη μέσα στό σχέδιο τῆς Θείας Προνοίας. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ὅρισε νὰ ὑπάρχουν ἔθνη καὶ πατρίδες.

Μέσα σὲ τέτοιες πατρίδες ἔζησαν οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας διαχρονικὰ, οἱ προφῆτες, οἱ ἀπόστολοι, οἱ πατέρες. Ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν λόγο, τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξέφρασαν τὴν γνώμη τους δημόσια γιὰ ποικίλα σοβαρὰ ζητήματα ποὺ ἀπασχολοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς τους.

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἤλεγξε τὴν βασίλισσα Ἰεζάβελ διότι σφετερίστηκε τὸ χωράφι τοῦ φτωχοῦ Ναβουθαί. Ὁ προφήτης Νάθαν ἤλεγξε τὸν βασιλιὰ Δαυῒδ γιὰ τὸν φόνο τοῦ στρατηγοῦ Οὐρία, ποὺ ἔγινε ἐξ αἰτίας του, καὶ γιὰ τὴν μοιχεία μὲ τὴν γυναίκα τοῦ Οὐρία, τὴ Βηρσαβεέ, ποὺ διέπραξε ὁ ἴδιος.

Ὁ προφήτης Ἠσαῒας μίλησε πολὺ σκληρὰ καὶ μὲ βαρύτατους χαρακτηρισμοὺς γιὰ τοὺς ἄνομους ἄρχοντες καὶ γιὰ τὸν λαὸ τῆς Ἰερουσαλήμ, ὅπως φαίνεται στὴν παρακάτω  ἀποστροφὴ τοῦ λόγου του: «Πῶς ἔγινε πόρνη ἡ πιστὴ πόλη Σιών; Πῶς ἡ Ἰερουσαλήμ, ἡ πόλη, ποὺ κάποτε ἀναπαυόταν ἡ δικαιοσύνη, κατάντησε σήμερα πόλη τῶν φονιάδων; Τὸ χρῆμά σου, Ἰερουσαλήμ, εἶναι πλαστό. Οἱ οἰνοπῶλες νοθεύουν τὸ κρασὶ μὲ νερό. Οἱ ἄρχοντές σου δὲν πιστεύουν, συνεργάζονται μὲ τοὺς κλέφτες, ἀγαποῦν νὰ παίρνουν δῶρα, ἐπιδιώκουν νὰ δωροδοκοῦνται καὶ δὲν ἀποδίδουν δικαιοσύνη στὰ ὀρφανὰ καὶ στὶς χῆρες» (Ἠσ. 1,21-23).

Θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ἰσχυρισθῆ ὅτι ὁ προφητικὸς αὐτὸς λόγος εἶναι καθαρὰ πολιτικὸς, ξένος πρὸς τὴν ἁρμοδιότητα ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ ἐκπροσώπου. Κι ὅμως ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι λόγος τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν, λόγος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής εἶχε τὴν παρρησία νὰ ἀπευθυνθῆ δημόσια στὸν πανίσχυρο Ἡρώδη καὶ νὰ τοῦ πῆ: «Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχης τὴν γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Γιὰ πολλοὺς συγχρόνους μας τὸ ζήτημα αὐτὸ θὰ ἐθεωρεῖτο αὐστηρὰ προσωπικό καὶ ὅλοι αὐτοὶ θὰ διαφωνοῦσαν ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀσχολῆται μὲ τέτοιου εἴδους ζητήματα. Κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο καὶ γιὰ τὴν παράνομη σχέση ἑνὸς ἄρχοντα. Καὶ τὸν λόγο αὐτὸν τὸν ἐκφράζει μὲ τὸ στόμα ἑνὸς ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους ἁγίους της, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ.

Αὐτὰ εἶναι μερικὰ μόνον ἀπὸ τὰ πάμπολλα παραδείγματα, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἱστορικὰ τὴν θεολογικὴ θέση ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα, ποὺ ἀφοροῦν τὰ πρόσωπα καὶ τὴν κοινωνία. Τὰ ἄλλα σὲ ἑπόμενο σημείωμα.

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου, Δρ. Θ.

Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Λευκόβρυσης Κοζάνης

Ένας ναός που έχω αγαπήσει πολύ και αξιώθηκα να ψάλλω για μερικά χρόνια στα αναλόγια του.
Ένα ποίημα που έγραψα για αυτή την αγαπημένη εκκλησία:

Η χρυσαφένια του ήλιου ανατολή και των πουλιών η μελίρρυτη μελωδία,
τα βήματα μου συνοδεύουν στην αγαπημένη μου εκκλησία.
Ευλογημένο ξημέρωμα Κυριακής και η ψυχή ψαλμωδία να ακούσει  αναμένει
και αν είναι πικραμένη η καρδιά η ουράνια ευωδία του ναού την γαληνεύει.
Με Αναστάσιμη χαρά ψέλνουν τα στόματα στον Κύριο και στην Παναγία
η μνήμη μου αναπολεί μία κατανυκτική αγρυπνία.
Τι όμορφα που υψώνεται ο νους στα ουράνια παλάτια
όταν το Χριστός Ανέστη ψάλλουμε και λιώνουν τα σκοτάδια.
Ο νους σε σκέψεις άγιες μέσα στην θαλπωρή του ναού μας σεργιανίζει
μια φλόγα ανάβει, αγάπη ολάνθιστη για τον Θεό και όλη την κτίση.
Άγιε Νικόλα που κρατάς καράβια ασφαλή από των ωκεανών τα απύθμενα βάθη
κράτα την ψυχή μου δυνατή ενάντια στου εχθρού τα πάθη.
Ευλόγησε άγιε μου την Λευκόβρυση και στους κατοίκους δίνε ευημερία
κάνε να αξιωθούν όλοι τους του Παραδείσου την αγγελική ηρεμία.

Χρήστος Βασιλόπουλος. 
   

ΕΥΣΧΗΜΟΝΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑΞΙΝ – ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Να γίνονται όλα «εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν», συμβουλεύει ο Παύλος (Α΄ Κορ. 14,40). Για τον Μέγα Βασίλειο τούτο πρέπει να κατανοείται στο πλαίσιο της συμφωνίας και τέλειας αγάπης, ως το αποτέλεσμα της εμψυχωτικής και συνεκτικής δύναμης του σώματος. Αυτή η σύνδεση τάξεως και χαρισμάτων γίνεται και από τον Θεολόγο Γρηγόριο. Προβάλλοντας την αξία του μέτρου στην πνευματική ζωή, ο Καππαδόκης αναφέρεται στην ιδέα και εμπειρική πραγματικότητα των διαφορετικών χαρισμάτων και προσωπικών ικανοτήτων. Το να κυβερνάς και να κυβερνάσαι δεν αποτελεί αντανάκλαση της εσωτερικής ζωής της Τριάδος, αλλά ανάγκη που προκύπτει από τη διαφορά και ανισότητα της γνώσης και εμπειρίας ανάμεσα στους ανθρώπους και, κατά συνέπεια, από την ανάγκη καθοδήγησης και μύησης. Ο Γρηγόριος βλέπει την ενότητα στην αρμονία, συνεργία και περιχώρηση των ποικίλων χαρισμάτων. Αυτό που εναρμονίζει είναι η τάξη του χαρισματικού πλουραλισμού. Το αντίθετο, κι αυτό που μέμφεται ο Γρηγόριος, είναι ο απότομος ζήλος, οι εριστικοί τρόποι, η μωροσοφία, η αγάπη των πρωτείων, η ορμή προς την αμετρία και την αδιακρισία. Αυτές είναι οι αλλοτριωτικές δυνάμεις που μάχονται την τάξη, την οποία μπορούμε να δούμε σε όλα τα επίπεδα της δημιουργίας.

Η τάξις αυτή εμπεριέχει τη διάκριση ανάμεσα σε εκείνους που κυβερνώνται και οδηγούνται, και σε εκείνους που κυβερνούν και οδηγούν. Είναι όμως η κυβέρνηση και ηγεσία αυτή σχεδιασμένη πάνω στο πρότυπο της κοσμικής εξουσίας ή διοίκησης επιχειρήσεων; Τα τελευταία είναι μάλλον κακέκτυπα του πρώτου. Ωστόσο, η εκκλησιαστική τάξη ενδέχεται κατά καιρούς και τόπους να βιώνεται ως εξουσία, γραφειοκρατία ή management. Στην περίπτωση αυτή δεν είναι παρά το μασκάρεμα αμείλικτης αταξίας, φθηνή αναπαράσταση απωλεσθέντος δράματος, υποκατάσταση της πνευματικής ζωής από ένα lifestyle επιχειρἠσεων θρησκευτικού θεάματος, όπου συσκοτίζεται και ειδωλοποιείται η ζωή που υπήρξε εν αρχή. Ο σκοπός της χαρισματικής τάξης των ποιμένων και διδασκάλων δεν είναι η γοητεία και τυραννία αλλά η «ωφέλεια και ο φωτισμός» των υπολοίπων.

Το να ενεργεί κάποιος στα όρια του δικού του χαρίσματος σημαίνει να μιμείται μια συγκεκριμένη θεία ενέργεια, στην οποία ο αδιαίρετος Θεός είναι ταυτόχρονα κρυμμένος και φανερούμενος. Αυτή η ευσχημοσύνη και τάξη διέπει τον κύκλο των αποστόλων και τη συμπεριφορά του Χριστού απέναντί τους. Μάλιστα, ως εντυπωσιακό παράδειγμα προβάλλεται η διήγηση της Μεταμορφώσεως – θεοφάνεια όπου καθένας μιλά στην ώρα του. Στην πράξη τούτο σημαίνει ότι «δεν λέγεται το ίδιο πράγμα από όλους, δεν λέγονται όλα από έναν, αλλά καθένας μιλά ξεχωριστά και με τη σειρά του», με βάση και εφαλτήριο την ταπείνωση και την αγάπη. Η ποικιλία σημαίνει πολυφωνία, μα όχι σύγχυση φωνών και ήχων ατάκτων. Κάθε φορά υπάρχει μία μόνο φωνή που μεταδίδει κάτι, συμβάλλοντας στην προώθηση της ιστορίας, στην οικοδομή του σώματος. Δεν είναι απαραιτήτως η φωνή του επισκόπου. «Πρέπει να υπάρχει κάθε φορά μία φωνή στην Εκκλησία, αφού πρόκειται περί ενός σώματος», λέγει ο Ιωάννης Χρυσόστομος. «Γι’ αυτό, όταν ο αναγνώστης διαβάζει, ακούγεται μόνο εκείνος, ενώ ο επίσκοπος αρκείται να κάθεται σιωπηλός· και εκείνος που ψάλλει, ψάλλει μόνος του, κι αν όλοι ισοκρατούν, η φωνή φέρεται σαν από ένα στόμα· και αυτός που εκφωνεί λόγο, μιλά μόνος».

Ομοτιμία και αμοιβαίος σεβασμός διέπουν τη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος. Ο Θεολόγος Γρηγόριος λέγει ότι δεν υπάρχει πρωτείο μεταξύ των κτισμάτων – όλα τα προνόμια ανήκουν σε όλα τα κτίσματα – και ότι η χάρις που δίνεται σε ένα, είναι αληθινά κοινή σε όλα. Όλα τα δώρα του Θεού στη δημιουργία είναι κοινά και ομότιμα, και η ίδια η κτίση είναι μάρτυρας της κοινής χάριτος που μετέχεται από όλους. Το ίδιο συμβαίνει και στα θέματα της πίστεως. Δεν έχει θέση εδώ ο δυνατότερος ή ο τύραννος. Ο νόμος, οι προφήτες, οι διαθήκες, η χάρις, η παιδεία, η τελειότητα, η καινή κτίση, η διανομή του Πνεύματος, η αγάπη του Θεού και η αγάπη προς τον Θεό, η έλλαμψη, η επίγνωση της Τριάδος, όλα είναι κοινά και εξαίρετα της θείας δικαιοσύνης – και η ανάβαση σ’ αυτά γίνεται «καθ’ όσον έκαστος βούλεται».

Στο πλαίσιο αυτό ο ρόλος του επισκόπου είναι λειτουργικός. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Χρυσόστομο, αποτελεί χαρισματική λειτουργία μέσα στο σώμα, όπου η κυριαρχικότητα και η αυταρχική συμπεριφορά αποκλείονται:Οὐ κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀγαπητοί, οὐδὲ δεσποτικῶς ταῦτα ἐπιτάττομεν· εἰς διδασκαλίαν λόγου προεχειρίσθημεν, οὐκ εἰς ἀρχὴν οὐδὲ εἰς αὐθεντίαν· συμβούλων τάξιν ἐπέχομεν παραινούντων.

Ειδάλλως, πρέπει να φοβηθούμε τους δύο κινδύνους που συνεχώς απειλούν τον κόσμο: την αταξία και την …τάξη!

Από το βιβλίο Ένας και Τρείς. Η Τριαδική Μοναρχία στην Ορθόδοξη Παράδοση, του ιερομονάχου Χρυσοστόμου Κουτλουμουσιανού (Ι.Μ. Κουτλουμουσίου, 2018)

ΠΗΓΉ 

Καρλομάγνος: Η πηγή του Κακού / Ο δημιουργός του Πρώτου Ράιχ / Ο ιδρυτής της "Δύσης".

Ο ιδρυτής και δημιουργός αυτού που λέμε σήμερα "Δύση", ο μέγας Κάρολος ή Καρλομάγνος,
είναι για τους Δυτικούς σήμερα ο μέγιστος των Βασιλέων στην ιστορία ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης και ένας από τους τέσσερις σπουδαιότερους όλων των εποχών (σύμφωνα με αυτούς). Ο Καρλομάγνος, ο Βασιλιάς σύμβολο, που ξυπνούσε και κοιμόταν με το όνειρο πως να κλέψει την δόξα και το ανυπέρβλητο μεγαλείο του Βυζαντίου.

Η ζήλια του κατά των προγόνων μας και η δίψα του για δόξα και εξουσία εφάμιλλη της Ρωμαίικης (Βυζαντινής) τον έσπρωξαν αρχικά στο να ζητήσει σε γάμο την χήρα Αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία με σκοπό να αναρριχηθεί στο θρόνο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Όταν οι προσπάθειές του απέτυχαν δεν το έβαλε κάτω. Με λυσσαλαία προπαγάνδα προσπαθούσε να επηρεάσει τον υπό αιχμαλωσία λαό της Δυτικής Ρωμανίας (που έως τότε ένιωθε ίδιος λαός με αυτόν της Κωνσταντινούπολης και Ανατολικής Ρωμανίας), λέγοντας ότι η Ρωμαίικη (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία δεν είναι Ρωμαίικη ούτε και Ορθόδοξη, γιατί εγκατέλειψε τη λατινική γλώσσα, εγκατέλειψε τη Ρώμη σαν πρωτεύουσα και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τέλος γιατί είναι αιρετική και δεν δέχεται το φιλιόκβε.




Οι Ρωμιοί της Δύσης και οι Πάππες, που τότε ήταν Ορθόδοξοι, αντιστάθηκαν στον κατακτητή φράγκο Καρλομάγνο, όμως εκείνος κατάφερε τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. να στεφθεί από τον Πάππα Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων προσπαθώντας έτσι να κλέψει έναν τίτλο, που δεν ανήκε ούτε στον ίδιο, ούτε στη γερμανική φυλή των φράγκων. Ταυτόχρονα αυτός και οι απόγονοί του ξεκίνησαν να λένε την Αυτοκρατορία των προγόνων μας Γραικική Αυτοκρατορία και όχι Ρωμαίικη. Μέχρι και πριν μερικά χρόνια στα λεξικά τους ο Γραικός (για αυτούς) σήμαινε ο περιθωριακός, ο πονηρός, ο απατεώνας.
Ο βάρβαρος αυτός γερμανός της φυλής των φράγκων σαν αυτοκράτωρ πλέον έβαλε τα θεμέλια της Αγίας Ρωμαίκης Αυτοκρατορίας. Της Αυτοκρατορίας του γερμανικού έθνους, του Πρώτου Ράιχ, που κράτησε για 9 αιώνες περίπου.

Η Δυτική Ευρώπη έχει την μορφή, που έχει σήμερα κατά κύριο λόγο, εξαιτίας αυτού του ανθρώπου, του Καρλομάγνου.
Ονόμασε τους Έλληνες Ρωμιούς προγόνους μας αιρετικούς Γραικούς και τόνισε με σατανική μαεστρία στους Δυτικούς συμπατριώτες μας Ρωμιούς το πρόσθετο "Λατίνοι" για να μας διαχωρίσει.
Αυτός ήταν ο πραγματικός υπαίτιος του σχίσματος, που συνέβη μερικούς αιώνες αργότερα.
Αυτός μετέτρεψε την Δυτική Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη στο γερμανο-βάρβαρο έκτρωμα, που υπάρχει ως σήμερα (καισαροπαπισμός), διώχνοντας αρχικά από την υπόδουλη σε αυτόν Γαλατία (Γαλλία) όλους τους Έλληνες επισκόπους και βάζοντας στη θέση τους φραγκο-γερμανούς.
Αυτός έβαλε τα θεμέλια για τον Μεσαίωνα, που έζησε η Ευρώπη.
Αυτός για το άδικο και πρωτόγονο σύστημα του φεουδαρχισμού.
Αυτός και οι απόγονοί του για το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας (σύμφωνα με τον Σ.Ράνσιμαν), την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους φράγκους το 1204.

Μέχρι και σήμερα εμπνέει, θυμίζει την ισχυροποίηση της Δύσης και είναι το σύμβολο των ισχυρών σύγχρονων σταυροφόρων της νέας τάξης πραγμάτων.

Όταν κάποτε η ιστορία ξαναγραφτεί, θα πρέπει να αποκαταστήσει την αλήθεια για τα έργα και τις ημέρες του μεγάλου αυτού ανθέλληνα.

Γιώργος Θαλάσσης

πηγή 

Η δολοφονική μανία των μπολσεβίκων κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας που με το κήρυγμά της στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά τους

Στις 7 Φεβρουαρίου 1915 οι μπολσεβίκοι σκότωσαν τον Μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο (κατά κόσμον Vasily Nikiforovich Bogoyavlensky / Βασίλειος Νικηφόροβιτς Μπογκογιαβλένσκυ - φώτο). Ήταν ο πρώτος επίσκοπος που έπεφτε νεκρός από την αντιχριστιανική μανία των άθεων μπολσεβίκων. Από την πρώτη στιγμή στη συνείδηση των πιστών ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος θεωρήθηκε ιερομάρτυρας και άγιος. Η επίσημη διακήρυξη της αγιότητας του έγινε 71 χρόνια μετά, στις 3 Οκτωβρίου 1989, από τη σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας.

Παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Σοβιετικές αντιθρησκευτικές εκστρατείες και διωγμοί: Τόμος 2 της Ιστορίας του σοβιετικού αθεϊσμού στη θεωρία και την πρακτική και ο πιστός» (v.2) Έκδοση 1988 του Dimitry V Pospielovsky (“Soviet Antireligious Campaigns and Persecutions: Volume 2 of a History of Soviet Atheism in Theory and Practice and the Believer - v. 2”) 



Υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές για δολοφονίες που διαπράττονταν ως «αντίποινα» για κηρύγματα τα οποία ήταν επικριτικά για τη μπολσεβίκικη τρομοκρατία, και κηρύγματα που έλεγαν ότι οι νόμοι του Θεού είναι πάνω από εκείνους των ανθρώπων και συμβούλευαν τους χριστιανούς να δίνουν προτεραιότητα στον Θεό στην επιλογή της συμπεριφοράς τους.

Ο Επίσκοπος Μακάριος (Makarii) της πόλης Viaz'ma ήταν ένας λαμπρός ιεροκήρυκας πολύ αγαπητός στον ντόπιο πληθυσμό. Τα κηρύγματα του ήταν αγαπημένα θέματα συζητήσεων σε αυτή τη μικρή επαρχιακή πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στη Μόσχα και το Smolensk. Οι τοπικοί Μπολσεβίκοι αποφάσισαν να θέσουν τέρμα σε αυτό, και ένα βράδυ το καλοκαίρι του 1918 συνελήφθη. Αρχικά τον κράτησαν στο μπουντρούμι του κτιρίου της τοπικής Επαναστατικής Επιτροπής, όπου τον χτυπούσαν τακτικά και τον προσέβαλαν με διάφορους τρόπους. Αλλά ο επίσκοπος ήταν πολύ δημοφιλής για να εκτεθεί σε τοπικό επίπεδο, οπότε μεταφέρθηκε στο Σμολένσκ και εκεί δολοφονήθηκε με δεκατέσσερα άλλα άτομα σε έναν αγρό έξω από την πόλη. Εκεί προσευχόταν για τα θύματα και κάθε φορά που έβλεπε ότι ένας από τους μελλοθάνατους άρχιζε να λυγίζει, τον πλησίαζε, και τον ευλογούσε με τα λόγια: «Ύπαγε εν ειρήνη!» Ένας στρατιώτης ο οποίος διατάχθηκε να πραγματοποιήσει την εκτέλεση αργότερα αναφέρθηκε στις λεπτομέρειες της δολοφονίας στον γιατρό του. Ο στρατιώτης αυτός βλέποντας ότι κατάσταση της υγείας του δεν βελτιωνόταν εξομολογήθηκε στον γιατρό ότι δεν μπορούσε πλέον να ζει με το βάρος της δολοφονίας ενός άγιου. Σύμφωνα με την ιστορία του, όταν ο επίσκοπος τον πλησίασε στον αγρό, έδωσε στον στρατιώτη μια ευλογία με τα λόγια. «Γιε μου, ας μην σε ενοχλεί η καρδιά σου. Εκτέλεσε το θέλημα εκείνου που σε έστειλε εδώ». Στη συνέχεια, φτάνοντας στο σημείο όπου έπρεπε να πυροβοληθεί, προσευχόταν: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους επειδή δεν ξέρουν τι κάνουν. Δέξου το πνεύμα μου με ειρήνη!» Ο στρατιώτης ήταν πεπεισμένος για την αγιότητα του επισκόπου, γιατί μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ο επίσκοπος είχε αντιληφθεί την ανησυχία του στρατιώτη που προκάλεσε η συνειδητοποίηση ότι ο «πελάτης» του ήταν ο δημοφιλής επίσκοπος. Από τότε ο στρατιώτης έβλεπε κατά περιόδους στα όνειρά του τον επίσκοπο να τον ευλογεί σιωπηλά. «Αλλά πώς μπορώ να συνεχίσω να ζω στον κόσμο του Κυρίου μετά από αυτό;» ρώτησε. Μέσα σε λίγους μήνες από την εξομολόγηση αυτή στον γιατρό πέθανε.




Ο Νικόδημος, Επίσκοπος του Μπέλγκοροντ (δυτική Ρωσία), είναι η τέλεια απεικόνιση των δολοφονιών για καθαρά πνευματικά κηρύγματα. Αυτός σκόπιμα απέφευγε οποιαδήποτε πολιτική, αλλά «στα κηρύγματα του καταδίκαζε πράξεις βίας, λεηλασίας, δολοφονίας και έκανε έκκληση στο ποίμνιό του να ακολουθήσει πιστά τις διδασκαλίες του Χριστού και να τους δώσει προτεραιότητα έναντι εκείνων των ανθρώπων». Ο τοπικός αρχηγός της Che-Ka, Saenko, τον συνέλαβε προσωπικά τα Χριστούγεννα του 1918. Ο επίσκοπος ήταν τόσο δημοφιλής, ωστόσο, ώστε οι κάτοικοι έγιναν βίαιοι ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή του. Ο Σαένκο έκανε πίσω αρχικά, προειδοποιώντας τον επίσκοπο να σταματήσει τα κηρύγματα του. Αλλά το ίδιο βράδυ ο επίσκοπος έκανε το συνηθισμένο του κήρυγμα, οπότε συνελήφθη εκ νέου. Όταν η σύζυγος του τοπικού ιερέα πήγε να ικετεύσει για τον επίσκοπο, ο Σαένκο την σκότωσε επί τόπου. Την επόμενη νύχτα ο επίσκοπος δολοφονήθηκε κρυφά στην αυλή των φυλακών. Του ξύρισαν τα μαλλιά και τα γένια και του φόρεσαν στολή στρατιώτη και τον έριξαν σε κοινό τάφο έξω από την πόλη το ίδιο βράδυ. Αλλά οι άνθρωποι τον ανακάλυψαν και για πολύ καιρό έκαναν λειτουργίες εκεί.



Η παθολογική καχυποψία των μπολσεβίκων, που έδειχνε την ανασφάλεια τους, αποδεικνύεται από τη σφαγή του κλήρου του Αστραχάν και του Επισκόπου Λεοντίου (Leontii). Αυτό προφανώς συνέβη το 1919 όταν το Αστραχάν βρισκόταν στο άμεσο οπίσθιο τμήμα των κόκκινων δυνάμεων και όλος ο διαθέσιμος χώρος καταλήφθηκε από τραυματισμένους κόκκινου στρατού. Οι σοβιετικές αρχές συνεργάστηκαν αρχικά, δημοσιεύοντας την έκκλησή του στην τοπική εφημερίδα, η οποία έληξε με τα λόγια: «Ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν άρρωστος και με φροντίσατε». Αλλά ο τοπικός αρχηγός της Che-Ka, Atarbekov, ερμήνευσε αυτή την προσφορά ως προσπάθεια υπονόμευσης της εξουσίας της σοβιετικής κυβέρνησης και μοιράστηκε αυτές του τις υποψίες με τον Kirov, τον πρόεδρο της τοπικής Επαναστατικής Επιτροπής, που συμφώνησε με τον Αταρμπέκοφ και του έδωσε το πράσινο φως για τρομοκρατία. (Το άμεσο αφεντικό του Κίροφ τότε ήταν ο Στάλιν). Μέσα σε λίγες μέρες ο επίσκοπος και οι περισσότεροι κληρικοί του Αστραχάν που ήταν πιστοί σε αυτόν, «είχαν εκκαθαριστεί».

Το βιβλίο του Valentinov (Βαλεντίνοφ) αναφέρεται σε πολυάριθμες περιπτώσεις ιερέων που σκοτώθηκαν για τα κηρύγματα τους, από τις οποίες θα σταθούμε σε δύο από τις πιο κραυγαλέες άγριες περιπτώσεις. Ένας ιερέας στο Χάρκοβο (Kharkov), ο Mokovsky, εκτελέστηκε επειδή ασκούσε κριτική στους μπολσεβίκους με τα κηρύγματα του. Όταν η σύζυγός του ήρθε στην Che-Ka ζητώντας να της δοθεί το νεκρό σώμα του για να το θάψει χριστιανικά, οι εκτελεστές την άρπαξαν, της έκοψαν τα χέρια και τα πόδια, της τρύπησαν το στήθος και την σκότωσαν. Στη λεκάνη του ποταμού Donets, ο ιερέας Dragozhinsky στο χωριό Popasnaia εκτελέστηκε για ένα κήρυγμα για τη θρησκεία και τον αθεϊσμό, όπου ανέφερε τα λόγια που ο Ιουλιανός ο αποστάτης έχει αναφερθεί ότι είπε στο νεκροκρέβατό του: «Με νίκησες Γαλιλαίε». Οι Μπολσεβίκοι είδαν σε αυτό το σημείο ότι αυτοί είναι οι αποστάτες που θα έπρεπε να μετανοήσουν.



Πιο συνηθισμένες ήταν οι φαινομενικά άσκοπες δολοφονίες και βεβηλώσεις εκκλησιών. Η νέα ιδεολογία έβλεπε τη θρησκεία ως σοβαρή απειλή. Η ζωντάνια της εξασθενούσε και μπέρδευε τους Μπολσεβίκους και φοβόντουσαν την εξουσία της πάνω στις καρδιές και τα μυαλά του πληθυσμού. Ο αρχηγός της Che-Ka Saenko εξέφρασε αυτόν τον φόβο όταν φέρεται ότι φώναξε τη στιγμή της σύλληψης του επισκόπου Νικοδήμου: «Η αποτυχία της επανάστασης οφείλεται στους ιερείς και στους μοναχούς» Το 1919 η επιτυχία της επανάστασης ήταν ακόμα αβέβαιη και η Εκκλησία ήταν ένα σημαντικό κέντρο αντίστασης στη μαρξιστική ιδεολογία καθώς συνέχιζαν να προειδοποιούν ότι οι κήρυκες του νέου κοσμικού παράδεισου ήταν ψευδοπροφήτες και οι υποσχέσεις τους ήταν ψέματα. Σε αυτό το πλαίσιο οι άγριες βίαιες ενέργειες κατά της Εκκλησίας διεξήχθησαν από τις μπολσεβίκικες συμμορίες.



Μεταξύ των πιο έντονων απεικονίσεων αυτού του αντιθρησκευτικού μένους ήταν η περίπτωση του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου του Κιέβου, του πρώτου επισκόπου που δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους. Ήταν ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα που είχε κάνει τον εαυτό του μη δημοφιλή στον Τσάρο, αντιδρώντας σταθερά στην επιρροή του Rasputin στο δικαστήριο. Για το λόγο αυτό απομακρύνθηκε από τη Μόσχα και βρέθηκε στο Κίεβο το 1915. Νωρίτερα είχε κερδίσει την ταμπέλα του «αντιδραστικού» επειδή καταδίκασε την Επανάσταση του 1905 σε αντίθεση με τον φιλελεύθερο Μητροπολίτη Αντώνιο της Αγίας Πετρούπολης. Μέχρι το 1917 είχε εμπλακεί σε συγκρούσεις με τους τοπικούς εθνικιστές της Ουκρανίας, που τον προέτρεπαν να τα σπάσει με τη Μόσχα και με έναν Ουκρανό επίσκοπο που είχε αποσυρθεί και ζούσε στη Μονή των Σπηλαίων που είχε φιλοδοξίες να αντικαταστήσει τον Μητροπολίτη και παρότρυνε τους Ουκρανούς μοναχούς να στραφούν εναντίον του. Σε αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η Μονή δεν υπερασπίστηκε ενεργά τον Μητροπολίτη, όταν στις 25 Ιανουαρίου 1918 ήρθε στο μοναστήρι ομάδα ανδρών του Κόκκινου Στρατού με επικεφαλής έναν κομισάριο και άρχισε να ξεσηκώνει τους μοναχούς εναντίον του Βλαδίμηρου. Ο Μητροπολίτης χτυπήθηκε και έγινε δέκτης πολλαπλών προσβολών από τους πιθανώς μεθυσμένους ένοπλους μπολσεβίκους, οι οποίοι τον τράβηξαν πίσω από την πύλη του μοναστηριού και τον πυροβόλησαν. Σύμφωνα με μάρτυρα της σκηνής, ο Μητροπολίτης ζήτησε πρώτα την άδεια να προσευχηθεί, να γονατίσει, να σηκώσει τα χέρια του και να πει: «Κύριε, συγχώρεσε τις παραβάσεις μου τόσο τις εκούσιες όσο και τις ακούσιες και δέξου το πνεύμα μου εν ειρήνη». Στη συνέχεια γύρισε προς τους δολοφόνους, τους ευλόγησε με τις λέξεις «Είθε ο Κύριος να σας συγχωρήσει». Στο μοναστήρι ακούστηκαν πυροβολισμοί. Την επόμενη μέρα το σώμα του βρέθηκε σε μια λίμνη αίματος. Το σώμα ήταν ακρωτηριασμένο, στοιχεία που δείχνουν ότι βασανίστηκε πριν από τη δολοφονία. Στις 20 Φεβρουαρίου 1918, η Izvestia ανέφερε τη δολοφονία, αρνούμενη τη σοβιετική ευθύνη για την πράξη.

Η δολοφονία του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου θα μπορούσε να εξηγηθεί ως μια πράξη τοπικής επαναστατικής εκδίκησης ενάντια σε έναν πεπεισμένο εχθρό της επανάστασης. Υπήρχαν πολλά τέτοια φαινομενικά τυχαία γεγονότα σε όλη την ύπαιθρο. Ωστόσο, πολλές δολοφονίες δεν είχαν καμία προφανή αιτία ή λόγο, όπως εκείνες που έλαβαν χώρα στις 14 Ιανουαρίου του 1919 στο Εσθονικό Πανεπιστήμιο της πόλης Tanu, όταν σοβιετικά στρατεύματα που υποχωρούσαν συνέλαβαν όποιον βρήκαν και σκότωσαν είκοσι κρατούμενους. Μεταξύ αυτών ήταν ο επίσκοπος Πλάτων (Kulbush) του Ταλίν ο οποίος ανακαλύφθηκε ότι είχε τρυπηθεί σε επτά σημεία από ξιφολόγχη και είχε τέσσερις τρύπες στο σώμα του. Μαζί του ήταν δύο ορθόδοξοι ιερείς (ένας Ρώσος και ένας Εσθονός), ένας λουθηρανός πάστορας και δεκαέξι λαϊκοί.



Τα μοναστήρια ήταν οι στόχοι της μπολσεβίκικης τρομοκρατίας ήδη από το 1918. Ένα από τα πρώτα  που λεηλατήθηκε ήταν η Μονή του Αγίου Όρους κοντά στο Χάρκοβο. Σε μια κοντινή σκήτη στο χωριό Gorokhova ένας μοναχός δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να παραδώσει τα κλειδιά των κελιών των σκητών. Στην ίδια περιοχή μια θρησκευτική πομπή δέχτηκε επίθεση τη νύχτα: δύο ιερείς, ένας διάκονος, ο ιδιοκτήτης της αγροικίας όπου οι κληρικοί αυτοί έμειναν και η κόρη του ιδιοκτήτη όλοι δολοφονήθηκαν μέσα τη νύχτα.

Ένας Κόκκινος στρατιώτης έγραψε στην οικογένειά του ότι μετά την είσοδό του στην περιοχή του Don, τον Φεβρουάριο του 1918, οι Κόκκινοι σκότωναν ιερείς δεξιά και αριστερά: «Πυροβόλησα κι εγώ έναν ιερέα. Συνεχίζουμε να κυνηγούμε αυτούς τους διαβόλους και να τους σκοτώνουμε σαν σκυλιά».


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

πηγή 

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
Σκοπός της θείας Λειτουργίας είναι να μας μεταδώση τον Χριστό.
Η θεία Λειτουργία μας μαθαίνει ένα ήθος, το ήθος της ταπεινώσεως. Κάθε θεία Λειτουργία είναι Θεοφάνεια. Φανερώνεται το Σώμα του Χριστού. Το κάθε μέλος της Εκκλησίας είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού.
Μετά την θεία Λειτουργία πρέπει να συνεχίζουμε να εικονίζουμε την Βασιλεία του Θεού, τηρώντας τις εντολές Του. Η δόξα του Χριστού είναι να καρποφορήση σε κάθε μέλος ο καρπός Του.
 Η θεία Λειτουργία έγινε μια φορά και για πάντα. Έχει αιωνιότητα. Κάθε φορά που τελείται η θεία Λειτουργία, εμείς ανεβαίνουμε στο ύψος της. Αν βιώσουμε μερικές πτυχές της θείας Λειτουργίας, τότε καταλαβαίνουμε το μεγαλείο της, όπως συνέβη με τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ που είδε αγγέλους να εισέρχωνται στον Ναό κατά την Μικρά Είσοδο. Παρακολουθούμε την θεία Λειτουργία, γιατί δεν την βιώνουμε, ή μέχρι να την βιώσουμε.
Εμείς οι Ορθόδοξοι ζούμε τον Χριστό στην θεία Λειτουργία, ή μάλλον ο Χριστός ζη μέσα μας κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας. Η θεία Λειτουργία είναι έργο Θεού. Λέμε: “καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω”. Μεταξύ των άλλων σημαίνει ότι τώρα είναι ώρα να ενεργήση ο Θεός. Ο Χριστός λειτουργεί, εμείς ζούμε μαζί με τον Χριστό.
Η θεία Λειτουργία είναι ο τρόπος που γνωρίζουμε τον Θεό και ο τρόπος που γνωρίζεται ο Θεός σε μας.
Όταν τηρή κανείς τις εντολές του Χριστού, δεν κάνει απλώς υπακοή, αλλά ενώνεται με τον Χριστό και αποκτά το φρόνημα του Χριστού.

Από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου,«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»,Βίος και πολιτεία του Γέροντος Σωφρονίου του ησυχαστού και θεολόγου

πηγή 

Archimandrite Gabriel Bunge (video)

Έπος του '40.Θειές Λειτουργίες κάτω από τις βόμβες

Από το νεανικό περιοδικό Προς τη Νίκη

Περίοπτη θέση μέσα στην πολλαπλή προσφορά της Εκκλησίας στον Αγώνα του ‘ 40 κατέχει ή δράση τών στρατιωτικών ιερέων στο μέτωπο.

Δεκάδες ιερείς φορώντας το χακί διέσχισαν τη γραμμή του πυρός, παρηγορώντας τους τραυματίες και σκορπώντας τόν ενθουσιασμό μέ τά φλογερά τους κηρύγματα. 

Εξομολογούσαν πολλές φορές ολόκληρο τό στράτευμα και τόνωναν τήν πίστη τών στρατιωτών. 

Και λειτουργώντας αδιάκοπα, πολλές φορές και σέ ώρα βομβαρδισμού, χάριζαν ώρες πνευματικής ανάτασης στους γενναίους πολεμιστές μας.

Άπό τις μαρτυρίες πού υπάρχουν, ξεχωρίζουμε δύο, χαρακτηριστικές γιά τήν ατμόσφαιρα στό μέτωπο.

 *Γράφει ό στρατιωτικός ιερέας Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος1 ότι κατά τήν Εαρινή επίθεση του Μουσολίνι, τό Σύνταγμα όπου υπηρετούσε βαλλόταν άπό οβίδες. 

Ό συνταγματάρχης απελπισμένος του είπε ότι δεν έπρεπε νά γίνει Θεία Λειτουργία, γιατί ήταν επικίνδυνο. Εκείνος όμως του απάντησε ότι γι’ αυτόν ακριβώς τό λόγο έπρεπε νά γίνει!Καί πράγματι έγινε.

Στή διάρκεια της Λειτουργίας ό τόπος αυλακωνόταν άπό τις οβίδες. Μιά οβίδα έγλειψε τόν τοίχο του μικρού δωματίου πού τους χρησίμευε ώς ναός, αλλά δεν έσκασε. 

Μιά άλλη είχε βυθισθεί πιό πέρα στό χώμα, χωρίς κι αυτή νά κάνει ζημιά.

Μιά τρίτη όμως έσκασε λίγο πιό κάτω άπ’ τό δωμάτιο, μέσα σ’ ένα αμπρί2. 

Καί αύτη σκότωσε τέσσερις άνδρες καί τραυμάτισε άλλους τρεις, πού πήγαν εκεί νά φυλαχθοΰν καί δεν έμειναν στή Θεία Λειτουργία… Τό απόγευμα τους διάβασε τή νεκρώσιμη ακολουθία.

Τήν ίδια εκείνη μέρα ό ιερέας έγραψε μέ συγκίνηση στό ημερολόγιο του:

«Τά αεροπλάνα νά μουγγρίζουν… καί ατάραχοι νά τελούμε τήν Θείαν Λειτουργίαν. 

Ποιον θάρρος μας έδινες, Κύριε, τότε!».

Ό Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού Γεώργιος Παυλίδης καταθέτει καί τή δική του μαρτυρία γιά τή δράση του ίδιου ιερέα:

«Πρό της επιθέσεως τών Ιταλών της 9ης Μαρτίου 1941 είχαμε καταυλισθεί λίγο πιό κάτω άττ’ τό χωριό Τόσκεσι… Κάναμε τεχνητή άπόκρυψη τών σκηνών καί τών πυροβόλων μέ κλαδιά δέντρων.

Μιά βραδιά είχε βρέξει καί δεν ρίξαμε κλαδιά στή σκηνή μας.

Τό πρωί ερχόταν ένα αναγνωριστικό (ιταλικό) αεροπλάνο… έπαιρνε φωτογραφίες καί αν άνακάλυπταν παραλλαγή του χώρου, έρχονταν και βομβάρδιζαν.

Έτσι και τήν ήμερα εκείνη ήλθε, βρήκε τή σκηνή χωρίς καμουφλάζ, τή φωτογράφισε και μετά μιάμιση ώρα… ήλθαν 15-20 στούκας, που κατέβηκαν στά 3Ο-35 μ. χαμηλά… και άρχισαν νά σπέρνουν βόμβες.

Τρέξαμε νά κρυφτούμε…Έγώ χώθηκα σε ένα σωρό από τσουβάλια…

Οι κρότοι ήταν εκκωφαντικοί…Είχε καλυφθεί από καπνούς όλος ο καταυλισμός…

Όπως ήμουνα ξαπλωμένος (ανάσκελα), έβλεπα καθαρά τό αεροπλάνο, τόν αεροπόρο… τά χέρια του, τις βόμβες. 

Είπα μέσα μον: Τώρα πιά, «νυν άπολύεις τόν Δουλον σου, Δέσποτα». Επιτέλους, κάποτε …τά αεροπλάνα εφυγαν…

Με δισταγμό σηκώθηκα… Δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος. Ησυχία θανάτου. Μονολόγησα: «Έγώ μόνο ζώ».

“Ομως, σιγά σιγά έβλεπα νά σηκώνονται μερικά κουρέλια… Λίγο λίγο γέμισε ο τόπος…

Ζητωκραυγές, σταυροκοπήματα παντού.

Ό Διοικητής διατάσσει προσκλητήριο. 

Και τό θαύμα: Μέσα σ΄αυτή τή φωτιά του σιδήρου δέν είχαμε ούτε ενα στρατιώτη… νεκρό ούτε και πληγωμένο…

Ό Διοικητής… δέχθηκε τήν πρόταση μου νά κάνονμε μιά ευχαριστήρια Θεία Λειτουργία. Κοντά μας ήταν ο στρατιωτικός Ιερέας… Συγκεντρωθήκαμε και αποφασίσαμε νά γίνει πρώτα εξομολόγηση… Πράγματι… εξομολογήθηκαν αξιωματικοί και οπλίτες και τό πρωί σε μιά μεγάλη σπηλιά ο π. Χρυσόστομος λειτούργησε.

Πρίν άπό τή Θεία Λειτουργία μας μίλησε…

Και στό «Μετά φόβου Θεού»… κοινωνήσαμε όλοι.

Δέν θά λησμονήσω εκείνη τή Θεία Λειτουργία. Καθώς προσέρχονταν οί στρατιώτες γιά νά κοινωνήσουν, έκλαιγαν. Και τά δάκρυα τους έπεφταν στην άγια λαβίδα. Ετσι τό Σώμα και τό Αίμα του Χρίστου αναμειγνυόταν μέ τά δάκρυα των στρατιωτών… “Εκείνες τις μέρες περπάτησε ο Θεός ανάμεσα μας…».

Στόν πόλεμο του ’40 μέ ενθουσιασμό προχώρησαν οί φαντάροι μας στή μεγαλειώδη τους επέλαση. 

Ούτε οι βόμβες και η φρίκη τού πολέμου, ούτε οί στερήσεις ή τό κρύο μπόρεσαν νά τους ανακόψουν.

Γιατί οί ιερείς τής Εκκλησίας μας τους κάλυπταν μέ τό τιμημένο ράσο τους. 

Ζέσταιναν τά παγωμένα τους κορμιά. Καί τόνωναν τίς φοβισμένες τους καρδιές, σταλάζοντας μέσα τους πίστη και θάρρος.

1. Μετέπειτα Μητροπολίτης Αργολίδος

2. Υπόγειο χαράκωμα γιά στρατιώτες της πρώτης γραμμής

3. Μετέπειτα Μητροπολίτης Νικαίας Πηγή

Ί. Μ. Χατζηφώτη, Ή Εκκλησία στόν αγώνα τοΰ Σαράντα, Έκδ. «Ατλαντίς», Αθήναι, σ. 98-99,154-155.

https://proskynitis.blogspot.de/2017/10/40.html#more

Μαρτυρίες από βασανιστήρια στις Φυλακές του Πιτέστι (βίντεο)

Σχετικά με την δίωξη του π. Θεόδωρου Ζήση

­­­Πρωτοπρεσβύτερος

Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς

Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

18ο χλμ. Θεσσαλονίκης-Περαίας

570 19 Ν. Ἐπιβάται

ΤΗΛ.: 23920.24865 FAX: 23920.27402

Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 26ῃ Σεπτεμβρίου 2017

Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην

π. Στέφανον Τόλιον

Ἀναπληρωτὴν Πρόεδρον

τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου 

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

                                                    Ἐνταῦθα

Πανοσιολογιώτατε π. Στέφανε,

Ἔλαβα χθές (25.09.2017) τὸ συνταχθὲν πρὸ δέκα ἡμερῶν (15.09.2017), μὲ ἀριθμὸ πρωτοκόλλου 2, δικαστικὸ διωκτικὸ ἔγγραφο, ποὺ ὑπογράφετε σεῖς ὡς ἀναπληρωτὴς πρόεδρος τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, διὰ τοῦ ὁποίου μὲ καλεῖτε νὰ παραστῶ «ἐνώπιον τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου τὴν Πέμπτην 28ην Σεπτεμβρίου 2017, περὶ ὥραν 12.00 μ. ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Βογατσικοῦ 7 καὶ ἐν τῷ Γραφείῳ τῆς Πρωτοσυγκελλίας, ὄροφος 1ος, γραφεῖον ἀριθμ. 6, ἵνα δικασθῶ διὰ τὰ εἰς ἃ ὑπέπεσα κανονικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα τὰ ὑπὸ τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν κειμένων νόμων προβλεπόμενα».

Ὅπως εἶχα σημειώσει στὴν ἀπὸ 14-03-2017 ἀπάντησή μου στὰ διωκτικὰ δικαστικὰ ἔγγραφα τῆς Μητροπόλεως «ἡ παραπομπή μου στὸ ἐπισκοπικὸ δικαστήριο εἶναι παντελῶς μετέωρη καὶ ἀδικαιολόγητη καὶ ἀπὸ τὸ θεῖο καὶ ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο δίκαιο, οἱ δὲ κατηγορίες καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα τὰ ὁποῖα μοῦ προσάπτονται βρίσκονται μόνο στὴν ἐμπαθῆ φαντασία καὶ στὴν θεολογικὴ ἀγραμματοσύνη τῶν διωκτῶν μου, κατάλληλο περιτύλιγμα τοῦ μοναδικοῦ τους στόχου, νὰ φιμώσουν τὸν λόγο μου καὶ νὰ διαλύσουν τὴν παράταξη τῶν Ὀρθοδόξων». Στὴν ἴδια ἀπάντηση ἀναιροῦσα λεπτομερῶς ὅλες τὶς εἰς βάρος μου κατηγορίες, α) τοῦ σχίσματος β) τῆς ἀπείθειας καὶ καταφρόνησης τῆς οἰκείας ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς γ) τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν δ) τῆς ἐξύβρισης καὶ συκοφαντίας καί ε) τῆς Φατρίας, καὶ ἀπεδείκνυα ὅτι ὁ μόνος λόγος τῆς δίωξής μου εἶναι ἡ διακοπὴ μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ μητροπολίτου γιὰ βασικὸ θέμα πίστεως, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ δηλαδὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέσῳ τῆς ἀποδοχῆς τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ἡ δίωξή μου ἀσκήθηκε μετὰ τὴν διακοπὴ μνημοσύνου.

Σύμφωνα ὅμως μὲ τὸν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861), ἐπὶ Μ. Φωτίου, ἡ διακοπὴ μνημοσύνου τοῦ ἐπισκόπου δὲν εἶναι κανονικὸ παράπτωμα, ἀλλὰ ἐπαινετὴ ἐνέργεια καὶ πράξη: «Οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς Ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται».

Ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, καὶ σεῖς οἱ περὶ αὐτόν, ἀντὶ νὰ κατανοήσετε τὸ ἄδικο καὶ παντελῶς ἀθεμελίωτο τῆς δίωξής μου καὶ νὰ ἀναπαύσετε τὶς συνειδήσεις χιλιάδων Ὀρθοδόξων πιστῶν ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ἐμμένετε στὴν ἀδικία καὶ στὴν καταφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Ἱερῶν Δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ μὲ καλεῖτε νὰ παραστῶ ὡς κατηγορούμενος σὲ μία παρῳδία δίκης, ὅπου δικαστὲς καὶ κατήγοροι εἶναι τὰ ἴδια πρόσωπα, μὲ προειλημμένη τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση, τὴν ὁποία θὰ νομιμοποιήσω μὲ τὴν παρουσία μου.

Μὴν περιμένετε λοιπὸν νὰ ἐμφανισθῶ ὡς κατηγορούμενος μπροστὰ στὸ ἐπισκοπικό σας «δικαστήριο», διότι δὲν θὰ εἶναι δίκαιο καὶ ἀμερόληπτο δικαστήριο ἀλλὰ ἐχθρικὸ καταδικαστήριο, ποὺ ἐνεργεῖ ἀντίθετα πρὸς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ μὲ βάση ἕνα ἀπηρχαιωμένο, ἀντισυνταγματικὸ καὶ μεσαιωνικὸ νόμο (5383/1932), ποὺ εὐνοεῖ τὴν δεσποτοκρατία καὶ τὴν τυραννία τῶν ἐπισκόπων εἰς βάρος τῶν ἄλλων κληρικῶν, διότι κατὰ παγκόσμια δικαστικὴ πρωτοτυπία ὁ πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου, ὁ ἐπίσκοπος, ἢ ὁ ἀναπληρωτής του, ὅπως ἐσεῖς, εἶναι συγχρόνως καὶ κατήγορος, τὰ δὲ λοιπὰ μέλη, ὁριζόμενα ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο, στεροῦνται ψήφου. Ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ παραστεῖ ὡς κατηγορούμενος στὴν διαβόητη «Ἐπὶ δρῦν» σύνοδο: «συνειδότες ὅτι οὐ πρὸς δικαστὴν ἀφικνούμεθα (ἦ γὰρ μυριάκις ἂν παρεγενόμεθα), ἀλλὰ πρὸς ἐχθρὸν καὶ πολέμιον» (PG 47, 9).

Προχωρῆστε λοιπὸν σὲ ἐρημοδικία καὶ ἀνακοινῶστε γρήγορα τὴν καταδικαστική σας ἀπόφαση, ἡ ὁποία θὰ σκανδαλίσει καὶ θὰ πικράνει μεγάλο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Εὔχομαι, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ σᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ δεῖτε τὴν ἀλήθεια.

Γι᾽ αὐτὸ συμπληρωματικὰ πρὸς ὅσες μαρτυρίες κάποιων προσώπων συμπεριέλαβα στὸ βιβλίο μου «Ἡ διακονία μου στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης», τὸ ὁποῖο σᾶς ἀπέστειλα ἤδη, συναποστέλλω συνημμένως ἐπιστολὲς δύο διακεκριμένων ἐπιστημόνων, ἑνὸς ἀνωτάτου δικαστικοῦ μὲ ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν δική σας γνώμη, καὶ ἑνὸς ἀνωτάτου ἰατροῦ, καθηγητοῦ τῆς Ἰατρικῆς, μὲ θεραπευτικὴ διάγνωση γιὰ τὴν ἀσθένεια τῆς «πνευματικῆς ἀποπτώσεως».

Μὲ τὴν πρσήκουσα χαρὰ καὶ λύπη

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Συνημμένα 2:

α) Ἐπιστολὴ κ. Βασιλείου Νικοπούλου, Ἐπιτίμου Προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου

β) Ἐπιστολὴ κ. Ἰωάννου Κουντουρᾶ, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Ἰατρικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

από e-mail 

Αυστραλός επιστήμονας χειροτονήθηκε ορθόδοξος ιερέας

Ο πατήρ Ιερεμίας, πρώην Jeremy Krieg

Ο Jeremy Krieg γεννήθηκε στην Νότια Αυστραλία και είναι ένα από τα τρία παιδιά μιας θρησκευόμενης χριστιανικής οικογένειας με γερμανικές ρίζες. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι πρόγονοί του μετανάστευσαν στην Αυστραλία γύρω στο 1840 οπότε και ασπάστηκαν τον λουθηρανισμό.

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της εφημερίδας της Αυστραλίας "Νέος Κόσμος" «Οι γονείς μου ήταν εκείνοι που πρώτοι δίδαξαν και εμπότισαν σε μένα τον ίδιο, αλλά και στα δύο μου αδέλφια, την αγάπη για το θεό και τη σημασία της χριστιανικής πίστης» εξηγεί σε συνέντευξή του στο «Νέο Κόσμο» ο 40χρονος σήμερα ελληνορθόδοξος ιερέας, ο οποίος είναι και πτυχιούχος Ηλεκτρονικής Μηχανολογίας, Φυσικών Επιστημών και Μαθηματικών.

«Όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου εργάστηκα ως μηχανικός λογισμικού στον τομέα της άμυνας σε μια εταιρία που έφερε την ονομασία Defence Science Technology Organisation και μετέπειτα σε μια εταιρία ηλεκτρονικού διαδικτύου. Στην ηλικία των 28 χρόνων, συνειδητοποίησα ότι, παρά τις όποιες σπουδές μου και τη δυνατότητα που αυτές μου έδιναν να απαντήσω σε πολύπλοκα ζητήματα φυσικής, μαθηματικών και μηχανολογίας, αδυνατούσα να βρω απαντήσεις σε βαθύτερα ζητήματα που με απασχολούσαν και αφορούσαν την πίστη μου, η οποία ήδη αποτελούσε σημαντικό κομμάτι της ζωής μου» εξηγεί ο π. Ιερεμίας, ο οποίος με αφετηρία την διαπίστωση αυτή αποφάσισε να μελετήσει και να εντρυφήσει σε θρησκευτικά ζητήματα με απώτερο σκοπό να ανακαλύψει την αλήθεια για την πίστη του και -ει δυνατόν- να αλλάξει τη ζωή του, προσαρμόζοντάς την σε όποια αλήθεια ανακάλυπτε για την χριστιανοσύνη.

«Καθώς μεγάλωνα, είχα έρθει σε επαφή μόνο με τις θεωρίες του λουθηρανισμού, ενώ η αλήθεια είναι ότι αν και ανέκαθεν έτρεφα ιδιαίτερη εκτίμηση σε ό,τι αφορά την αξία των χριστιανικών μυστηρίων, απέρριπτα την ιδέα της ύπαρξης ενός Πάπα και γι' αυτό έως τότε ένιωθα να με εκφράζει μερικώς μόνο ο λουθηρανισμός.
«Παρ' όλα αυτά εξακολουθούσα να πιστεύω ότι ορισμένα διδάγματα της λουθηρανικής πίστης δεν ταυτίζονταν με όσα εγώ αντιλαμβανόμουν ως αλήθεια, γι' αυτό και ξεκίνησα να μελετώ τα διδάγματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αρχικά μέσα από το διαδίκτυο και μετέπειτα ακολουθώντας σπουδές Θεολογίας».

Ο πατέρας Ιερεμίας υποστηρίζει ότι αυτό που τον «τράβηξε» στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ότι -σε αντίθεση με τις υπόλοιπες- αυτή παραμένει πιστή σε όσα διακηρύττει και δεν αλλοιώνει ούτε επιτρέπει συμβιβασμούς «στο όνομα» της συλλογικής ένταξης και της καθολικής ενότητας.
Πεπεισμένος για την ορθότητα της απόφασής του, ο Αυστραλός μηχανολόγος επισκέφθηκε αρχικά την λιβανέζικη ορθόδοξη εκκλησία, η οποία υπάγεται στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αντιόχειας και το 2005 πήρε την μεγάλη απόφαση να βαφτιστεί ορθόδοξος.

«Λίγο αργότερα ξεκίνησαν οι πρώτες μου επαφές με την Ενορία Ιεράς Μονής
Αγίου Νεκταρίου Croydon και, συγκεκριμένα, με την ομάδα πιστών εκεί, η οποία λειτουργούσε υπό την αιγίδα του αρχιμανδρίτη Σιλουάν» λέει ο πατήρ Ιερεμίας, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα γνώρισε εκεί τη σημερινή σύζυγό του Ιωάννα, παιδί Ελλήνων μεταναστών με καταγωγή από την Ήπειρο και τον Πόντο, με την οποία ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου την Κυριακή του Θωμά 2009.

«Συνεχίσαμε και εγώ και η πρεσβυτέρα να έχουμε ενεργή συμμετοχή στην Ενορία, να διδάσκουμε στο κατηχητικό και να ψέλνω στη λειτουργία».

Η αφοσίωση και το έργο του ζευγαριού τράβηξε την προσοχή του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Δορυλαίου κ.κ. Νικάνδρου, ο οποίος προσέγγισε τον νεαρό τότε μηχανολόγο και του πρότεινε να χειροτονηθεί και να γίνει επίσημα μέλος της ελληνορθόδοξης Εκκλησίας.
«Με την ευλογία του αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού, χειροτονήθηκα διάκονος στις 12 Μαΐου 2012 από τον θεοφιλέστατο Επίσκοπο Δορυλαίου κ.κ. Νίκανδρο, και ιερέας στα τέλη του ίδιου χρόνου, οπότε και ξεκίνησα να λειτουργώ τα Σαββατοκύριακα ως εθελοντής ενώ συνέχισα να εργάζομαι ως μηχανικός».
Τα τελευταία δύο χρόνια ο πατέρας Ιερεμίας εργάζεται ως διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Πρόνοιας «Αγία Φιλοθέη» ενώ τα ελληνικά του βελτιώνονται μέρα με τη μέρα.

«Μαθαίνω την γλώσσα μαζί με την κορούλα μου, η οποία ήρθε στο κόσμο σχεδόν ένα μήνα μετά την χειροτονία μου και ήταν, μάλιστα, το πρώτο παιδάκι που βάφτισα. Την ονομάσαμε Στυλιανή για να τιμήσουμε τον άγιο αφού γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου και θεωρούμε μεγάλη ευλογία το γεγονός πως η κόρη μου ήταν το πρώτο παιδί στο οποίο διάβασα τις προσευχές της 8ης μέρας και της Σαρακοστής.

Πόσο δύσκολο, όμως, είναι για τον ίδιο τον πατέρα να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου όλοι οι «αδελφοί» του είναι Έλληνες και πώς του συμπεριφέρονται οι ελληνορθόδοξοι πιστοί;

«Με υποδέχτηκαν όλοι πολύ θερμά, με όλη τους την καρδιά και μάλιστα πιστεύω πως όσοι με γνωρίζουν είναι μαζί μου πολύ πιο επιεικείς από ό,τι θα ήταν αν δεν ήμουν ξένος» παραδέχεται ο πάτερ Ιερεμίας, ο οποίος είναι ο τρίτος κατά σειρά ιερέας που χειροτονήθηκε σε ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αυστραλίας χωρίς να είναι Έλληνας ενώ όπως μας αποκαλύπτει δεν είναι πλέον μόνος στην Πολιτεία της Νότιας Αυστραλίας αφού πρόσφατα η ελληνορθόδοξη Εκκλησία υποδέχθηκε ακόμα έναν «ξένο» στους κόλπους της, τον πάτερ Δανιήλ.

«Με τον πατέρα Δανιήλ είμαστε και κουμπάροι, αλλά και ζωντανή απόδειξη ότι η ορθοδοξία δεν έχει γλώσσα και πατρίδα. Γι' αυτό συμβουλεύω όλους όσοι επιθυμούν να ακολουθήσουν το ταξίδι αυτό να οπλιστούν με υπομονή και επιμονή για να μπορέσουν να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια και τις τυχόν δυσκολίες έχοντας το βλέμμα τους διαρκώς στραμμένο σε έναν και μοναδικό στόχο: να φτάσουν στην πραγματική αλήθεια, που δεν είναι άλλη από την πίστη στην ορθοδοξία.

«Ελπίζω ότι βλέποντας ανθρώπους σαν εμάς να ασπάζονται την ορθόδοξη πίστη και άλλοι συνάνθρωποι μας θα αρχίσουν να αναρωτιούνται και να ερευνούν την πίστη μας, κατανοώντας πως η θρησκεία που υπηρετούμε δεν ξεχωρίζει Έλληνες, Σέρβους, Ρώσους, Ρουμάνους, αλλά ανήκει σε όλους και είναι η ύψιστη έκφραση αγάπης του Θεού στον κόσμο αυτό» καταλήγει ο πατήρ.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_225.html

Πώς η Ορθόδοξη Εκκλησία κέρδισε έναν Ιρλανδό στρατιώτη...

gr.euronews.com
Του Χρήστου Μουζεβίρη.

Ο πατήρ Τόμας Κάρολ είναι ένας 70χρονος ιερέας από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας.
Μεγάλωσε σε μια αγροτική περιοχή του Τιπερέρι, σε μια οικογένεια με δυνατούς στρατιωτικούς δεσμούς.
Ο πατέρας του πολέμησε στην Καλλίπολη, ενώ ο θείος του στη μάχη της Θεσσαλονίκης κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεγαλώνοντας σε ένα καθολικό γυμνάσιο, ένιωσε το κάλεσμα για να γίνει ιερέας. Του είπαν όμως πώς δεν ήταν έτοιμος και έτσι ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και κατατάχθηκε στον ιρλανδικό στρατό.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του η ζωή, η αποστολή και το μέλλον του ακολούθησαν ένα μονοπάτι που θα τον έβγαζε σε μια μικρή εκκλησία στο κέντρο του Δουβλίνου.
Μια εκκλησία που ξεχωρίζει από τις άλλες στην πόλη, λόγω αφ’ ενός του διακοσμημένου τέμπλου του που διαχωρίζει την Αγία Τράπεζα από τον κυρίως ναό και αφ’ ετέρου επειδή είναι ορθόδοξη.

Ήταν κατά την διάρκεια την θητείας του στην Κύπρο με τα Ηνωμένα Έθνη την δεκαετία του ‘60, όταν ο πατήρ Τόμας πρωτοάκουσε για την ορθόδοξη εκκλησία.
Για να αποτρέψει τους στρατιώτες τους από το να επηρεαστούν με οποιονδήποτε τρόπο, τα Ηνωμένα Έθνη δεν επέτρεπαν καμία κοινωνική επαφή μεταξύ αυτών και των δύο κοινοτήτων στο νησί.
Παρ’ όλα αυτά, ο πατήρ Τόμας δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την εντολή αυτή, με την οποία οι ειρηνευτικές δυνάμεις και η οικογένειά του τον γαλούχησαν.
«Είχα γνωριμίες με Κύπριους, αλλά το μοναδικό άτομο με το οποίο είχα τακτική επικοινωνία ήταν ένας ελληνορθόδοξος ιερέας σε κάποιο χωριό», θυμάται. Ο πατήρ Τόμας θα τον συναντούσε συχνά για να συζητήσει μαζί του περί θεολογίας και να διαφωνήσει γύρω από τα πάντα σχετικά με το θέμα.
«Πολλές φορές δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε τίποτα, αλλά μου άφησε μια μακρά εντύπωση», τονίζει. Η εμπειρία του αυτή τον ώθησε να ερευνήσει την ορθόδοξη πίστη περισσότερο. Όμως, όταν επέστρεψε στην Ιρλανδία, υπήρχαν μόνο λίγοι Έλληνες και Κύπριοι που ζούσαν εκεί.
Δεν είχαν εδραιώσει κάποια κοινότητα ακόμα, οπότε κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει με την αναζήτησή του.
Μόνο όταν ο Αρχιεπίσκοπος Θυάτειρας και Μεγάλης Βρετανίας Μεθόδιος ίδρυσε την πρώτη ορθόδοξη ενορία στην Ιρλανδία το 1981 του κατέστη δυνατό να συναντήσει και να μιλήσει με άλλα άτομα με το ίδιο ενδιαφέρον.
Πριν από αυτό, είχε επικοινωνήσει με τις ελληνορθόδοξες αρχιεπισκοπές του Λονδίνου, αλλά κανείς δεν απάντησε στις επιστολές του. «Προφανώς νόμισαν πως ήμουν απλώς κάποιος που έψαχνε για πληροφορίες», εξηγεί ο πατήρ Τόμας.

Όταν η ενορία ιδρύθηκε από τον Μεθόδιο, ένας φίλος έτυχε να του το αναφέρει κατά τύχη. Τότε ο Τόμας πήγε αμέσως στην εκκλησία να την επισκεφθεί, αλλά του πήρε άλλα πέντε χρόνια πριν αποφασίσει να κάνει το «μεγάλο βήμα» και να προσηλυτιστεί.
«Τελικά έγινα ορθόδοξος το 1986, οπότε δεν κάνω τίποτα βιαστικά όπως βλέπεις», αστειεύεται. «Μετά όμως, αφοσιώθηκα. Συνταξιοδοτήθηκα νωρίς από το επάγγελμά μου, το 1996, και ξεκίνησα σπουδές στην θεολογία».
Έπειτα από την ολοκλήρωση των σπουδών του, αρχικά διετέλεσε διάκονος επί τέσσερα χρόνια στην καινούρια ενορία του, πριν τελικά χειροτονηθεί ιερέας. Για αυτόν ο ρόλος του υπήρξε πάντα ένα λειτούργημα και όχι επάγγελμα.
Όμως ήταν οι δραματικές παραστάσεις και οι όμορφες λειτουργίες του ορθόδοξου δόγματος που τον έλκυσαν σε αυτό.
«Προέρχομαι από τις ίδιες παραδόσεις που αρχικά ασπαζόταν η καθολική εκκλησία, με πολλές ομοιότητες στις θρησκευτικές τελετουργίες. Αλλά μετά τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο του Βατικανού τη δεκαετία του ‘60, τα πάντα άλλαξαν και απλουστεύθηκαν», εξηγεί ο ιερέας.
Για τον πατέρα Τόμας δεν υπήρχαν πια οι όμορφες και αξιοπρεπείς λειτουργίες στην καθολική πίστη, αντιθέτως, έως έναν βαθμό τα πάντα εξομοιώθηκαν με την προτεσταντική θρησκεία ως προς τη λατρευτική μέθοδο. Διαπίστωσε έτσι πως δεν του ταίριαζε πλέον.
Αισθανόταν ένα μεγάλο κενό στην πνευματική του ζωή, πως δεν μπορούσε να ταυτιστεί με την καινούρια πραγματικότητα στην καθολική εκκλησία. «Και εδώ ήταν που η ορθοδοξία μπήκε στη ζωή μου και μου έδωσε κάτι απτό να ασπασθώ. Η εκκλησία η ίδια, η διάταξή της, τα μυστήρια, ακόμα και η μυρωδιά του λιβανιού, σε έλκυε αμέσως», περιγράφει ο ιερέας.

Εκείνο τον καιρό, υπήρχαν περίπου είκοσι εθνικότητες στην ορθόδοξη κοινότητα της Ιρλανδίας. Η αρχική ενορία είχε ιδρυθεί για όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς στην ιρλανδική νήσο, ασχέτως της οποιασδήποτε θρησκευτικής δικαιοδοσίας.
Καθώς η μετανάστευση αυξήθηκε στην Ιρλανδία, πολλές από τις άλλες εθνικότητες ίδρυσαν τις δικές τους ενορίες και αυτή του πατέρα Τόμας μετατράπηκε τελικά σε σχεδόν αμιγώς ελληνική.
Η κοινότητα μεγάλωσε τα τελευταία χρόνια με την αυξανόμενη μετανάστευση από την Ελλάδα λόγω της κρίσης, οπότε το μέλλον της ενορίας του προβλέπεται σταθερό.
Για τον πατέρα Τόμας, η εκκλησία είναι ένας ζωντανός οργανισμός και πρέπει να προσαρμόζεται στην κοινωνία και όχι η κοινωνία σε αυτή. Άλλος ένας λόγος που θαυμάζει την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία είναι επειδή αυτή εκτείνεται προς όλες τις εθνικότητες.
«Όλες οι ελληνορθόδοξες αρχιεπισκοπές στη Βρετανία έχουν γύρω στο 30% μη Έλληνες κληρικούς, οπότε οι λειτουργίες τους εκτελούνται συχνότατα στα αγγλικά. Άλλες θρησκευτικές δικαιοδοσίες, όπως η ρουμανική και η ρωσική, εκτελούν τα μυστήρια αποκλειστικά στη γλώσσα τους, μόνο για τους υπηκόους τους», περιγράφει ο ιερέας.

Ο πατήρ Τόμας πιστεύει πως το γκρέμισμα των γλωσσικών και εθνικών εμποδίων είναι πολύ σημαντικό σε μια σύγχρονη θρησκεία, ειδικά όταν πρόκειται για την προσέλκυση των νέων προς αυτή.
Διαφορετικά θα είναι στο έλεος των φονταμενταλιστικών ευαγγελικών εκκλησιών, ενώ άλλοι ίσως προσελκυθούν προς το ακραίο Ισλάμ. «Τους προσφέρουν κάποιο σκοπό για να ζήσουν, όταν πιθανόν δεν έχουν κανέναν», πιστεύει.
Είναι ο μοναδικός από την οικογένειά του που προσηλυτίστηκε στην ορθοδοξία. «Δεν είχε καμία διαφορά για τους περισσότερους, αλλά πιστεύω πως σήμερα θα ήταν ικανοποιημένοι με τις επιλογές μου», μας λέει.
«Αν με ρωτούσες πώς θα αντιδρούσε η Ιρλανδία σε μία εκκλησία διαφορετικού δόγματος πριν πενήντα χρόνια, θα σου έλεγα ότι θα ήταν αρκετά εχθρική απέναντί της. Σήμερα κανείς δεν ενοχλείται. Στον τελευταίο απολογισμό, υπήρχαν γύρω στις 130 διαφορετικές θρησκείες στη χώρα, οι περισσότερες ιδρύθηκαν εδώ τα τελευταία 15 χρόνια», περιγράφει ο πατήρ Τόμας. Περίπου το 50% αυτών είναι διάφορες αφρικανικές εκκλησίες. «Αλλά ο πληθυσμός της Ιρλανδίας αποδέχεται όλες τις θρησκείες στη χώρα σήμερα. Ίσως ο λόγος για αυτό να είναι ότι οι περισσότεροι δεν πάνε στην εκκλησία οι ίδιοι», προσθέτει.
«Ειδικά οι νέοι που συνεχίζουν την καθολική θρησκευτική παράδοση στην Ιρλανδία δεν έχουν απολύτως καμία αντιπάθεια ή έχθρα προς οποιονδήποτε εκτός της παράδοσης αυτής», καταλήγει.
Ο πατήρ Τόμας είναι ένα παράδειγμα ανθρώπου που δεν ακολούθησε μια θρησκεία απλά λόγω των παραδόσεων της οικογένειας, της κοινότητας ή της χώρας του. Έψαξε, επέκτεινε τον εαυτό του και, όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή, ανακάλυψε αυτό που θεώρησε ιδανικό για αυτόν.

http://o-nekros.blogspot.gr/2017/05/blog-post_16.html

"Οι κόκκινοι παραστάτες της εξωκλησιάς. Ο άγνωστος ιερέας μάρτυρας.'

Γέροντα Γρηγορίου Καθηγουμένου της Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγ. Όρους
Στις αρχές τής δεκαετίας του ’70 διακονούσαμε στην ιερά μονή Μυρτιάς, που βρίσκεται στην Αιτωλοακαρνανία καί μάλιστα στην περιοχή τής Τριχωνίδας. Σ’ αυτόν τον όμορφο χώρο ήμαστε τελείως ξένοι. Κανένας από μάς δέν είχε συγγενή ή γνώριμο. Εξασκούσαμε την αρετή τής ξενιτείας μέ τήν Χάρη του Θεού μέ πολλή προθυμία, αν καί ήμαστε πολύ νέοι στην ηλικία καί αδύναμοι να επιδιδόμαστε σέ σκληρά αγωνίσματα. Γιά παρηγοριά συνεχώς σιγόψαλλα τον ύμνο τής περιφοράς του Επιταφίου: «Δός μοι τον ξένον». Ή ξενιτεία είναι σκληρή αρετή, που σέ δένει μέ τον Θεό. Στις δυσκολίες δέν έχεις νά άποταθής σέ κανέναν άλλον, παρά μόνον στον Θεό. Αύτός γίνεται ό αιώνιος φίλος καί αληθινός αδελφός. Κάποιοι από τους περίοικους καταλάβαιναν πόσο ξένοι νιώθαμε καί προθυμοποιούντο άφ’ εαυτού τους νά μάς πάνε μέ τό αύτοκίνητό τους κάποιον περίπατο στους όμορφους χώρους του νομού.
Σ’ ένα τέτοιο περίπατο βρεθήκαμε στο αύλιδάκι τής έξωκλησιάς του 'Αγίου Δημητρίου. Λέγω στον οδηγό:
-         Έδώ να μείνουμε να ξαποστάσουμε.
Καθισμένος στο πεζουλάκι τής αύλής, παρατηρούσα ερευνητικά τούς παραστάτες τής θύρας να έχουν ενα περίεργο κόκκινο χρώμα. Πλησίασα πιο κοντά. Τό χρώμα τής πέτρας δεν μπορεί να είναι αυτό σίγουρα είναι βαμμένοι. Άλλα με τί, ώστε ν’ αποδίδουν αυτήν τήν απόχρωση; Στο μεταξύ κάποιος τσομπάνος τής περιοχής, μόλις μάς είδε, ήρθε ν’ άνοιξη
τήν εκκλησιά. Πρόσεξε τό αετίσιο μάτι του με πόση προσοχή
έβλεπα τήν μικρή θύρα του ναϋδρίου. Ό κυρτός γέρος σήκω-
σε τό κορμί του καί με κοίταξε στο πρόσωπο ερευνητικά, σαν
να τό αποζητούσε να τον ρωτήσω.
-         Παππού -τού λέγω- με τί χρώμα είναι οί παραστάτες
βαμμένοι;
-         Αυτό έχει ιστορία. Κάθισε να σου τό διηγηθώ, όπως κλέφτικα τό είδα καί τό έζησα.
-         Γιατί κλέφτικα;
-         Ήταν να παρουσιαστώ μπροστά τους; Τα ίδια καί χειρότερα θά πάθαινα. Θά με έκριναν κατάσκοπο καί τότες αλλοίμονο σ’ εμένα...
-         Ένα απομεσήμερο έφθασαν έδώ μπροστά πού μιλούμε
τώρα ομάδα ανταρτών. Είχαν μαζί τους ένα παπά. Τό τί τον
βασάνιζαν δεν μπορώ νά σού περιγράφω· λιγώνεται ή ψυχή
μου. Μού ’ρθε νά βάλω φωτιά στον τόπο, αλλά φοβήθηκα. Τό
πιο τρομερό απ’ όλα ήταν πώς τά βασανιστήρια τά ’φτιαχναν
γυναίκες, πού εμείς τις θεωρούμε τρυφερές υπάρξεις. Στο τέλος τον έγδυσαν, τον διαπόμπευσαν, τον έδεσαν κάτω σ’ αυτήν τήν αυλή τού Αγίου Δημητρίου καί οί άσπλαχνοι άνδρες έκαναν χάζι μαζί τους. Μιά σκύλα τού απέκοψε με τσεκούρι τά γεννητικά όργανα καί έβαψε τούς παραστάτες τής εκκλησιάς. Δεν είναι, παιδί μου, χρώμα αυτό πού θωρείς.
Είναι αίμα μαρτυρικό καί μάλιστα λευϊτικό. Διάβασα όλους τους βίους των Αγίων έδώ που βόσκω τα πρόβατά μου. Τέτοιο
μαρτύριο δεν βρήκα στα Συναξάρια. Άπό τότε κανείς δεν
άσπρισε ούτε έβγαλε αύτό τό βάψιμο.
Καί αναλύθηκε ό γέρος σε δάκρυα καί στεναγμούς.
-         Γιατί κλαις;
-         Δεν κλαίω τον μάρτυρα, άλλα τους ανθρώπους, πού χωρίς τον Θεόν γίνονται των θηρίων αγριότεροι. Άλλα γιατί, δέσποτα, ή Εκκλησία δεν τούς τιμά τούς μάρτυρες αύτούς ως
Αγίους; Λένε: «Γιά να μην ανάβουν τα μίση». Αυτοί άναψαν
καί έκαψαν καί τώρα πού θά δροσίσουν την Εκκλησία, αφήνουμε την μαρτυρία καί τα μαρτύρια καί καταπιανόμαστε με χωρατά καί παραμύθια; Αλλοίμονο μας, πάτερ, όποιος και να είσαι.
Κατέβηκα μιά βολτά στην πόλη. Μπήκα σε μιά μεγάλη
εκκλησιά να χαιρετίσω τις εικόνες. Ένα παλληκαρούδι είχε
συναγμένα παιδιά καί δίδασκε. Ρώτησα τί ’ναι πού κάνουν
καί μου απάντησαν «Καταχητικό». Κάθισα παράμερα ν’ ακούσω. Πάντα αγαπώ τά λόγια του Θεού. Αφουγκράστηκα. Πήγα καί πιο κοντά καί άκουσα χωρατά, τραγούδια και πράγματα πού δεν ήτανε γεγονά. Στο τέλος έπιασα τον δάσκαλο.
-         Παιδί μου, έχουμε ζωντανά πράγματα στην πίστη μας κι εσύ λες παραμύθια; Μη χειρότερα. Κάθισα καί τού διηγήθηκα αύτήν την ιστορία. Καί αυτός, καλε μου πάτερ, ούτε πού συγκινήθηκε ούτε πού δάκρυσε.
Μάλλον με αποστράφηκε, γιατί ήμουνα κακοντυμένος καί αγράμματος. Μη χειρότερα. «'Όσο πάει καί γερνούμε, άλλα πράγματα θωρούμε».
Ό γέρος είχε πολλή διάθεση γιά διδαχή, άλλ’ ήδη έκλινε ή ημέρα καί βρισκόμαστε στις πρώτες ώρες τής νύχτας καί
έπρεπε να φύγουμε. Σίγουρα τώρα πού γράφω θά έχη κοιμηθή.
Άς είναι ή μνήμη του αιωνία, γιατί αληθινά μιλούσε.
ΜΟΡΦΕΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΝΑ ΑΣΚΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
ΓΕΡΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ.

http://trelogiannis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_847.html