Punks to Monks: Effects of the Last True Rebellion (Video)

In this engaging video, Fr. John Valadez speaks of the soul-destroying pitfalls of the punk culture he once found himself wrapped up in, and how the zine Death to the World, founded by former punks turned monks, helped him and many others to find the light of Christ in the Orthodox Church.

http://o-nekros.blogspot.gr/2017/10/punks-to-monks-effects-of-last-true.html

Αναζητούν τον Θεό…

Ήρθαν στο μυαλό μου οι στίχοι ενός τραγουδιού της metal μουσικής. Οι στίχοι του τραγουδιού Paranoid (=παρανοϊκός) του συγκροτήματος μέταλ μουσικής black Sabbath (μαύρο Σάββατο). Οι  black Sabbath είναι ένα συγκρότημα που έχει δείξει ξεκάθαρα τις θέσεις του σε σχέση με την θρησκεία και τα αντιχριστιανικά μηνύματα είναι εμφανέστατα στην μουσική τους. Όμως, σε ένα σημείο, στο τραγούδι τους Paranoid λένε: «   I need someone to show me the things in life that I can't find
I can't see the things that make true happiness, I must be blind» που σημαίνει
« Χρειάζομαι κάποιον να μου δείξει τα πράγματα στη ζωή που δεν μπορώ να βρω. Δεν μπορώ να δω τα πράγματα που προκαλούν πραγματική ευτυχία, θα πρέπει να είμαι τυφλός.»



Επίσης, το Φινλανδικό συγκρότημα, μέταλ μουσικής Nightwish (=νυχτερινή ευχή) το οποίο επίσης έχει αρκετά σκοτεινά τραγούδια (και κάποια παγανιστικά όπως το Elvenpath που σημαίνει το μονοπάτι των ξωτικών).



Στους στίχους  ενός τραγουδιού, στο τραγούδι The poet and the pendulum (= ο ποιητής και το εκκρεμές) ο ιδρυτής του συγκροτήματος, ο Φιλανδός Tuomas Holopainen, και συνθέτης και στιχουργός των τραγουδιών του συγκροτήματος γράφει  « One last perfect verse
It's still the same old song
Oh Christ, how I hate what I have become
Take me home»  που σημαίνει «Ένας τελευταίος τέλειος στίχος. Είναι ακόμη το ίδιο παλιό τραγούδι. Ω, Χριστέ, πόσο μισώ αυτό που έχω γίνει. Πάρε με σπίτι.» Επίσης ο ίδιος έχει δηλώσει σε συνέντευξη του πως όσο μεγαλώνει τόσο διαπιστώνει την πνευματική φθορά στην οποία έχει περιέλθει και μέσα στους στίχους των  τραγουδιών  του συχνά μιλάει για το πώς αναζητάει την αθωότητα.



Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα. Ότι έχω γράψει παραπάνω το έχω γράψει προκειμένου να ευαισθητοποιηθούμε και να μην πέσουμε στον κίνδυνο του να κατακρίνουμε αυτούς τους καλλιτέχνες ρίχνοντας επάνω τους την εύθηνη για την διαφθορά της νεολαίας μέσα από αυτή τη μουσική. Δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αυτοί είναι θύματα, που τα χρησιμοποιούν διάφοροι  για να προωθούν τα διάφορα αντιχριστιανικά μηνύματα μέσο της μουσικής. Ας θέσουμε σαν αίτημα στην προσευχή μας ο Θεός να βοηθήσει αυτούς τους καλλιτέχνες να φύγουν από τα δίχτυα του διαβόλου και να βρουν την Ορθοδοξία. Αναζητούν τον Θεό απεγνωσμένα και εμείς πρέπει να τους βοηθήσουμε με προσευχή.                




 

HEAVY METAL: ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟ

HEAVY METAL:
ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟ

(ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ)

      Οι νέοι που βρέθηκαν στο χώρο του Σατανισμού έφθασαν, σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, χωρίς να το καταλάβουν. Καθημερινά άλλωστε υφίστανται, όπως ολόκληρη η κοινωνία, έναν ανελέητο βομβαρδισμό δαιμονικής εισβολής που μέρα με τη μέρα χαλαρώνει τη συνείδηση και εξοικειώνει τον άνθρωπο με την αποκρουστική εικόνα του διαβόλου.

Τα εξώφυλλα των album της heavy metal μουσικής (και στα παρακλάδια της power-speed-epic-gothic-thrash death-black… metal) ιδίως στη δεκαετία του ’70 άρχισαν να φλερτάρουν όλο και πιο προκλητικά με ότι πιο διεστραμμένο, ότι πιο τρομακτικό, ότι πιο αντι­κοινωνικό, ότι πιο βλάσφημο και υπερβολικό για να δείξουν ότι είναι «ελεύθεροι» από κάθε ηθική αξία που τους «δεσμεύει» δήθεν την ελευθερία. Είχαν ήδη προσεγγίσει επικίνδυνα και άρχισαν να εφαρμόζουν στην πράξη το «Ευαγγέλιο του όφεως», την οδό της αυτοδικαιώσεως και αυτοθεώσεως,τον Νόμο του Νεοσατανισμούτου Al. Crowley «κάνε ό,τι θέλεις, αυτός είναι ο Νόμος» (δηλ. η απολυτοποίηση και η θεοποίηση της αυτονομημένης από το Θεό θελήσεως του ανθρώπου).

Η heavy metal μουσική, ενώ στις προηγούμε­νες δεκαετίες άρχιζε να αποκτάει οπαδούς σε παιδιά που πήγαιναν στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου και ιδίως στο Λύκειο, σήμερα έχουμε φτάσει σε σημείο παιδιά δημοτικού  χωρίς να καταλαβαίνουν καλά καλά τι κάνουν  να αισθάνονται περήφανα που διαφημίζουν (ως άλλα μοντέλα) τις φρικτές μπλούζες των συγκροτημάτων όταν τις φορούν.

Αν κανείς αναζητήσει τους σημερινούς «ήρω­ες» των εφηβικών δωματίων, θα βρεθεί έκθαμβος μπροστά σε δαιμονιώδεις μορφές και σε μαυρο­ντυμένους ως επί το πλείστον «ήρωες» των συγκροτημάτων (οι πιο διάσημοι από αυτούς στον κόσμο και στην Ελλάδα ιδίως είναι οιIRONMAIDENμε το αποκρουστικό σαπισμένο σώμα-μασκότ, τον Eddie, οιMegadeth(με ανάλογη τρομακτική μασκότ σκελετό), οιRunningWild(με νεκροκεφαλή μασκότ, αποκαλούμενοι πειρα­τές του Metal), οιMotorhead(με σύμβολό τους μια σιδερένια αποτρόπαιη άγρια λυσσασμένη ανθρωπο-σκυλοκεφαλή), οιSlayer(οι αποκαλού­μενοι βασιλιάδες τουthrashmetalμε σύμβολο ενίοτε τηνπεντάλφακαι με πολλούς ανάποδους σταυρούς καιβλασφημίεςστα εξώφυλλά τους, και ο δίσκος τους «Shownomercy» (1983), εικονίζει τον σατανά-baphomet κρατώντας ένα σπαθί και με ένα μήνυμα πάνω στο βινύλιο στην πρώτη πλευρά: «Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΘΑ ΓΕΛΑ ΕΝΩ ΕΣΥ ΣΑΠΙΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ».

Υπάρχουν και πολλά άλλα χειρότερα από αυτά. Αν περάσουμε στο χώρο του thrash-death-black και gothic metal εκεί η διατροφή, η μαυ­ρίλα, η σκοτεινή επιθετική και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα των συγκροτημάτων δεν είναι η εξαίρεση αλλά το ζητούμενο και το προβαλλόμενο.

Οι κινήσεις, οι σκέψεις, ακόμη και ο λόγος των παιδιών προσαρμόζονται στα άγρια αυτά και αφύσικα δεδομένα. Ακόμη και όταν μεγαλώνουν τα παιδιά και σταματήσουν αυτά τα ακούσματα πολλές φορές τα παλιά άρρωστα απωθη­μένα ζητούν την εκδίκησή τους.

      Αργότερα η ίδια η ζωή δημιουργεί κενά και ερωτήματα. Η ανάγκη του νέου να ανήκει κά­που, αλλά και πουθενά. Η άρνησή του για τα πάντα. Αύτη την ανάγκη εκμεταλλεύεται και η μουσική ρόκ  heavy metal που κυριολεκτικά επιδίδεται μέσω των εκπροσώπων της σε μια συστηματική πλύση εγκεφάλου και σε μία σταδιακή ύπουλη και καλά σχεδιασμένη μύηση στο χώρο του Σατανισμού (όχι στο να κάνουν όλοι ανθρωποθυσίες και εγκλήματα  αν και δεν θα τους ενοχλούσε και αυτό αν το κατάφερναν αλλά να αρνηθούν την αγάπη του Χριστού και να αφεθούν ολοκληρωτικά στη απατηλή φαινο­μενική παντοδυναμία του Σατανά). Και οι πλέ­ον δύσπιστοι κατανοούν πως ο διάβολος χρησιμοποιεί ποικίλους τρόπους για να αιχμαλωτίσει και να καταδυναστεύσει τους ανθρώπους.

   Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ομολογία πρώην σατανιστή στον μακαριστό π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο. Με τον τρόπο που προσηλυτίστηκε ο ίδιος, προσηλύτισε και άλλους. Ιδού πως περιγράφει ο ίδιος την πρώτη του επαφή: «Η αρχή έγινε σε κάποιο δισκάδικο που είχα πάει να αγοράσω ένα δίσκο heavy metal. Και εκεί γνώρισα κάποιο άτομο, που μου είπε:Αν θέλεις να κάνεις πράξη όλους αυτούς τους υπέροχους στίχους για εξουσία, να δεις τέλος ότι η μαγεία υπάρχει, ότι εμείς είμαστε το αύριο, η νέα εποχή, έλα μαζί μου.Αυτή ήταν η αρχή.

 -Θεωρείς ότι αυτά τα στέκια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επικίνδυνα με αυτήν την έννοια;

 -Ναι, γιατί και εμείς, αργότερα πηγαίναμε να προσηλυτίσουμε άτομα σε τέτοια στέκια.

 -Θα μπορούσες να πεις ότι ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής είναι επικίνδυνο και οδηγεί στο χώρο του νεοσατανισμού;

 -Νομίζω ότι τοheavymetalαντιπροσωπεύει απόλυτα το σατανισμό.

 Οι ίδιοι οι σατανιστές λένε ότι τοheavymetalείναι δημιούργημα του σα­τανάκαι ότι γι’ αυτό πρέπει να το τιμούμε. Δεν είναι παράξενο ότι οι τελετές περιλαμβάνουν, εκτός από ορισμένα κομμάτια της κλασικής μουσικής που θεωρούνται σατανικά, ακόμα και heavymetal ειδικά τα παρακλάδια του, το thrash και το death metal» (π. Αντων. Αλεβιζόπουλος εφημερ. «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΎΠΟΣ» φ. 166 20/6/1995 βλ. επίσης στο βιβλίο «Εγκληματικό Δόγμα», 3η μαρτυρία, σελ. 6578, Αθ. 1995).

Και τέλος ένα άλλο χαρακτηριστικό παρά­δειγμα στο περιοδικό Metal Hammer (τ. 196 Α­ΠΡΙΛΙΟΣ 2001 σ. 92) σε διαφήμιση death met­al albums. Υπάρχει τεράστιος τίτλος που λέγει «Η ΚΟΛΑΣHΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΚΟ ΜΕ­ΡΟΣ». Μία επιγραφή στο τέλος της σελίδας λέ­ει Unholy Black/Death (Ανίερο μαύρο/θανάτου) metal from the Austrian sickheads, παρουσιάζοντας ένα album που το εξώφυλλό του δείχνει τηνπεντάλφασε κύκλο με εμφανή τη μορφή του τράγου (σατανά) από όπου βγαίνει φως που ακτινοβολεί προς τα κάτω στο θρυμματιζόμενο σύμβολο του Χριστιανισμού.

Όταν τέτοια περιοδικά πουλιούνται ελεύθερα και ανεξέλεγκτα στα περίπτερα όλης της χώρας και των επαρχιών και έχουν πρόσβαση σ’ αυτά και παιδιά δημοτικού (που γεμίζουν την άπλαστη, ευαίσθητη και αθώα ψυχούλα τους με τέ­τοιες παραστασεις και βιώματα), πως η πολιτεί­α αδρανεί τόσο προκλητικά και εγκληματικά πε­ριμένοντας χωρίς να κάνει τίποτα να εκκολαφτούν οι αυριανοί εγκληματίες και αδιαφορεί για τα τωρινά ψυχικά ερείπια που βρίσκονται κάτω από την τυραννία τέτοιων «γλυκών» ως προς τη μελωδία (ορισμένων), αλλά φρικτών ως προς τις συνέπειες ακουσμάτων;

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 24

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com


http://www.pentapostagma.gr

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ NOΡΒΗΓΙΚΟ ΒLACK METAL ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ;

Πορφύρης Δ Σταφυλά Π





Παρά τις αντιδράσεις, τη συλλογή υπογραφών και τις προεκλογικές δεσμεύσεις του νέου Δημάρχου του Clisson στη Γαλλία,  ο δήμος  θα διοργανώσει για άλλη μια φορά τη “Γιορτή της Κόλασης”  (Hellfest) από τις 20 έως 22 Ιουνίου. Πρόκειται για το φεστιβάλ μουσικής black metal με σαφέστατες σατανιστικές αναφορές. Όλα ξεκίνησαν από το  νορβηγικό black metal που ευθύνεται για εμπρησμούς εκκλησιών.





Η ιστορία του νορβηγικού black metal είναι απόλυτα συνυφασμένη με το συγκρότημα Mayhem και ειδικότερα με τον κιθαρίστα του Øystein Aarseth. Ο Aarseth σχηματίζει τους Mayhem το 1983 ενώ ήταν μόλις 15 ετών. Γρήγορα υιοθετεί μακάβρια dark μακιγιάζ. Ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τον σατανισμό και κάθετι μακάβριο και βλάσφημο. Υιοθετεί το ψευδώνυμο « Euronymous » .O Eυρύνομos στην ελληνική μυθολογία είναι ένα πτωματοφάγο πλάσμα που ζει στο βασίλειο των νεκρών. Βέβαια η ορθογραφία και η παραφθορά της έννοιας ως « Euronymous » πλέον εμφανίζεται στην Σατανιστική Βίβλο του Anton Lavey ο οποίος και τον ορίζει ως τον πρίγκηπα των νεκρών. Το 1988 ένας Σουηδός ο Per Yngve Ohlin προστίθεται στο γκρουπ Mayhem ως τραγουδιστής με το ψευδώνυμο «Dead »Νεκρός. Τα ουρλιαχτά του δομούν τα φωνητικά της μουσικής του Mayhem και θα ασκήσουν μια μεγάλη επιρροή στα μελλοντικά συγκροτήματα της black metal. Ο Dead όπως άλλωστε το υποδηλώνει και το ψευδώνυμό του ήταν γοητευμένος από το θάνατο και αφιέρωνε έναν αληθινό δαιμονισμό σε ό,τι μακάβριο και αιματηρό. Έφθασε στη σχιζοφρένεια αφού έθαψε τα ρούχα του σε ένα νεκροταφείο για να πάρουν μια μυρωδιά σαπίλας. Αυτοακρωτηριαζόταν επί σκηνής με κομμάτια από σπασμένα ποτήρια και με μαχαίρια κυνηγιού.


Ο Ευρόνυμος

Ο Dead αυτοκτόνησε σε ηλικία 21 ετών στις 8 Απριλίου 1991.Αφού έκοψε τις φλέβες του αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι με μια καραμπίνα σε ένα εξοχικό όπου διέμενε με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος.Όταν ο Euronymous ανακάλυψε το πτώμα του φρόντισε να βγάλει κάποιες φωτογραφίες και να φυλάξει κάποια κομμάτια από το κρανίο του πριν ειδοποιήσει την αστυνομία.Μια από αυτές τις φωτογραφίες θα χρησιμοποιηθεί για το εξώφυλλο του δίσκου “ Dawn of the Black Hearts “Αυγή των Μαύρων Καρδιών ».




Ο Βάργκ

Ένας άλλος βασικός πρωταγωνιστής του black metal ντεμπουτάρει ως κιθαρίστας στο συγκρότημα της death metal « Old Funeral ».O Kristian Vikernes που θα μετονομαστεί σε Varg γιατί απεχθάνεται την χριστιανική αναφορά του ονόματός του. Ενώ είναι ακόμη ανήλικος γίνεται φίλος με τον Euronymous.Ο Varg πλέον Vikernes σχηματίζει το 1991 το γκρουπ Burzum του οποίου είναι και το μοναδικό μέλος.


Την ίδια χρονιά ο Euronymous ανοίγει μια μπουτίκ στο Oslo που την ονομάζει Helvete (δηλ.Κόλαση).Το μαγαζί ήταν εξειδικευμένο στην πώληση δίσκων metal. Ήταν και ένα στούντιο για εγγραφή τραγουδιών από συγκροτήματα που προωθούσε με την εταιρεία του Deathlike Silence.Ανάμεσα σε αυτά ήταν τα :Burzum, Abruptum και Enslaved.Εκεί μαζεύονταν μουσικοί της black metal που θα σχηματίσουν τον « Inner Black Circle » όπως οι Varg Vikernes, Bard « Faust » Eithun και Samoth του γκρουπ Emperor.



Το « δεύτερο κύμα» της black metal σημαδεύτηκε από το συγκρότημα Darkthrone.Η συνάντηση του γκρουπ με τον Euronymous ήταν αποφασιστική για τον μουσικό του προσανατολισμό και το άλμπουμ « A Blaze In The Northern Sky » (1992) είναι ο ορισμός του black metal » : μακάβρια μακιγιάζ και ουρλιαχτά, κείμενα απολογίας του σατανισμού. Στο τέλος του 1991 παρατηρείται κύμα βεβήλωσης νορβηγικών νεκροταφείων. Τα μέσα αποδίδουν την ευθύνη στη συναυλία που θα δώσει στο Oslo το αμερικάνικο συγκρότημα της death metal το Morbid Angel. Στις 6 Ιουνίου 1992 εμπρησμός στην εκκλησία του Fantoft. Ο Varg Vikernes θεωρείται ύποπτος αλλά διαφεύγει τη σύλληψη. Στη συνέχεια 60 εκκλησίες θα καούν στη Νορβηγία. Ο Varg Vikernes καταδικάστηκε το 1997 να πληρώσει αποζημίωση για τον εμπρησμό στις εκκλησίες των Holmenkollen, Skjold και Åsane.




Αυτά τα αντιχριστιανικά εγκλήματα ήταν που διέδωσαν επικοινωνιακά το black metal. Το Νο 436 του αγγλικού μουσικού περιοδικού Kerrang είχε αφιέρωμα στο black metal. Οι Varg Vikernes και Euronymous, στη συνένετευξη μιλούν για την οργάνωση «οι σατανικοί τρομοκράτες » .Ο Varg Vikernes διαβεβαιώνει: «Υποστηρίζω όλους τους δικτάτορες: Στάλιν,Χίτλερ, … θα γίνω ο δικτάτορας της Σκανδιναβίας. » Στις 9 προς 10 Αυγούστου τη νύχτα του 1993, ο Varg Vikernes δολοφονεί τον Euronymous με 23 μαχαιριές και καταδικάζεται σε 21 χρόνια φυλάκιση.

http://www.pentapostagma.gr

H « ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ »: ΕΤΗΣΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΕ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

« Στο Clisson ο πρώην δήμαρχος Coudrais δεν θα ξαναχορέψει …. με τον Διάβολο. »





Πορφύρης Δ Σταφυλά Π

Ο σοσιαλιστής συνταξιούχος εκπαιδευτικός M. Coudrais ήταν ο απερχόμενος δήμαρχος της ήσυχης κατά τα άλλα επαρχιακής πόλης του Clisson κοντά στην Nantes στη BΔ Γαλλία. Την κανονικότητα των ρυθμών της πόλης διατάραξε στο όνομα της «μουσικής διαφορετικότητας» μια εκδήλωση,φεστιβάλ που ονομάστηκε Hellfest « η Γιορτή της Κόλασης » που συγκεντρώνει το απάνθισμα συγκροτημάτων της σατανιστικής μουσικής. Φιλοξενήθηκε κατά την θητεία του Coudrais τον περασμένο Ιούνιο γι’ αυτό και οι ψηφοφόροι του τον τιμώρησαν στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές.Πρόκειται για μια γιορτή μίσους κατά του χριστιανισμού.Αντεστραμμένοι σταυροί ρίχθηκαν στην πυρά. Οι μουσικοί επιδόθηκαν σε ύβρεις κατά των προσώπων του Χριστού και της Παναγίας. Μια μουσική προπαγάνδα που υποκινεί την βεβήλωση ιερών τόπων και κοιμητηρίων που στην Γαλλία τείνει να γίνει επιδημικό φαινόμενο. Αυτές οι εκδηλώσεις καταστρατηγούν το 1ο άρθρο του γαλλικού συντάγματος που ορίζει το σεβασμό όλων των θρησκευτικών πεποιθήσεων δηλώνουν οι περίοικοι .





Τον Ιούνιο του 2013 ένα ρεπορτάζ της τηλεόρασης με τον τίτλο « Zone interdite » (Απαγορευμένη Ζώνη) στο M6 άσκησε πολεμική και κατέγραψε τις αντιδράσεις των περίοικων κατά των ερασιτεχνών και φίλων της Métal. Οι κάτοικοι της γύρω περιοχής κατήγγειλαν ότι αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους γιατί διαταράχθηκαν από τα ουρλιαχτά τον εκκωφαντικό θόρυβο της ηχορύπανσης και την απίστευτη συμπεριφορά των συμμετεχόντων.Υπογράφτηκε ένα κείμενο διαμαρτυρίας. Η συλλογή υπογραφών ξεπέρασε τις 7500 για την ακύρωση του φεστιβάλ.Οι κάτοικοι δεν εισακούστηκαν αφού οι διοργανωτές αρνήθηκαν την αντιθρησκευτική αναφορά του όλου εγχειρήματος.




Ο δήμαρχος του Clisson ο Jean-Pierre Coudrais συνδιοργανωτής του φεστιβάλ το χρηματοδότησε με 200.000 έως 1.000.000 ευρώ. Έχασε τις εκλογές από την τιμωρητική διάθεση των κατοίκων. Ο σχηματισμός του « Clisson avenir (μέλλον) » ηττήθηκε από αυτόν του Xavier Bonnet « Clisson avant tout c’est vous » (Clisson Πρώτα απ ΄όλα είστε εσείς).






Μέχρι στιγμής υπάρχουν λίγες πιθανότητες εκτός απροόπτου για ακύρωση του προγραμμματισμένου φεστιβάλ για το 2014. Ωστόσο το επιχείρημα της προεκλογικής του νέου δημάρχου που τον έφερε στην πρώτη θέση ήταν η δημιουργία « επιτροπής γειτονιάς » που θα αφουγκράζεται τον δημότη στον οποίο ο προκάτοχός  του επέβαλε ετσιθελικά την Hellfest την Γιορτή της Κόλασης.



ο απερχόμενος δήμαρχος της γαλλικής πόλης σε σατανιστική χειρονομία


http://www.pentapostagma.gr

ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟ HEAVY METAL: Συγκλονιστική Επιστολή πρώην «μεταλά» σε περιοδικό του χώρου, που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ!

Οι ‘‘βασιλιάδες’’ της thrash metal σκηνής

 ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟ HEAVY METAL:
ΠΙΣΤΗ Ή ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ

Μια επιστολή σε περιοδικό του χώρου όπου αποκαλύπτει
την άρρηκτη σχέση της heavy metal ενίοτε και με το σατανισμό.

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΙΛΑΜΕ;
Κύριε Διευθυντά,
Στο περιοδικό Μetal Ηammer τού Ιουλίου διάβασα το εισαγωγικό κείμενο τού συντάκτη, και επ' αυτού επιθυμώ να καταθέσω κάποιες απόψεις από μια διαφορετική οπτική γωνία από αυτή που ως συ­νήθως χρησιμοποιεί το περιοδικό αυτό για την κάλυψη της μουσικής του ύλης.

Είμαι ένας πρώην «metal» αδελφός και ο τρόπος ζωής, ο τρόπος σκέψεως, οι χαρές, οι απογοητεύσεις και όλα τα συναισθήματα που προκαλούνται από την «metal» λατρεία «μας» είναι περισσότερο από οικεία και γνώριμα και για μένα. Αφορμή τού γράμματος αυτού ήταν η πίκρα, η αγανάκτηση, η λύπη, ο θυμός που προ­κάλεσε η ακύρωση τού Rockwave festival 2002. Η ακύρωση ενός ονείρου. Και ότι σ' αύτη τη χώ­ρα δεν υπάρχει καθόλου σεβασμός.

Σεβασμός μια λέξη που δηλώνει ότι αναγνω­ρίζεις την αξία ή τα (ή τουλάχιστον κάποια) χα­ρίσματα του άλλου ή το λιγότερο τού δίνεις τη δυνατότητα να εκφραστεί ελεύθερα.

Για ποιο σεβασμό όμως θα μπορούσαμε να μι­λήσουμε όταν το μικρότερο δαιμόνιο έχει τέτοιο μίσος και δύναμη, που αν ο Θεός επέτρεπε (το άφηνε ελεύθερο) να κάνει ό,τι θέλει θα κατά­στρεφε όλην την ανθρωπότητα σε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα (καταλαβαίνει κανείς τι δύνα­μη έχουν οι άλλοι δαίμονες και αντίστοιχα τι δύ­ναμη έχουν τα 9 τάγματα των φωτεινών Αγγέ­λων που έχουν αναφορά και κοινωνία με την όντως Ζωή, τον Δημιουργό τού παντός, τον Βα­σιλέα των Αγγέλων και όλης της κτίσεως, τον εν Τριάδι Προσωπικό Θεό. Η δύναμή Του δεν είναι απόρροια μιας εξουσιαστικής τάσης αλλά της προσωπικής αγάπης Του).




Για ποιο σεβασμό μπορούμε να μιλήσουμε, όταν τόσα συγκροτήματα μισούν και βλασφημούν τον Θεό της αγάπης; Και αυτό το μίσος μεταφέ­ρεται στις εύπλαστες και ανύποπτες ως προς τις συνέπειες καρδιές των «metal» οπαδών  και όταν εκατομμύρια χριστιανοί στις τάξεις τους, πολλά νεαρά παιδιά, όπως ο άγιος Μάμας (15 ετών 2/9), η άγια Μαρίνα (17 ετών  17/7), οι 7 Μακκαβαίοι αδελφοί (1/8), οι 7 παίδες οι εν Εφέσω (4/8), ο άγιος Μερκούριος (25 ετών  25/11), η άγια Χρυσή (13/10/1795) και νήπια όπως ο άγιος Κήρυκος (3 ετών  15/7) όχι μόνο δεν βλα­σφήμησαν αλλά δεχόντουσαν με χαρά για την αγάπη τού Χριστού να θυσιάσουν επίγειες και πρόσκαιρες ηδονές, απολαύσεις, τιμές, πλούτη, αξιώματα ακόμα και αυτή την ίδια την ζωή τους απλά και μόνο για να μην αρνηθούν και προδώ­σουν την Εσταυρωμένη Αγάπη, ενώ από την άλλη έχουμε συγκροτήματα ιδίως στο χώρο τού thrash, death, black, gothic να συναγωνίζονται σε ό,τι πιο διαστροφικό και βλάσφημο μπορεί να γεννήσει ο σκοτισμένος από την αμαρτία νους.

Για ποιο σεβασμό μπορούμε να μιλήσουμε όταν «metal» αδελφοί μας αυτοκτόνησαν ή προ­έβησαν σε εγκληματικές πράξεις με γνωστά συ­γκροτήματα όπως ο Ozzy, οι Judas Priest, οι AC/DC, οι Slayer, οι Agonizing Terror που μέλος τους μαχαίρωσε δεκάδες φορές τους γονείς του στο Ίλχαβο 200 χλμ. Βορείως της Λισσαβώνας (8/1999) ή οι Absurd, που δολοφόνησαν έναν άνθρωπο αντίθετων πολιτικών πεποιθήσεων και τον Φεβρ. 1994 όταν είχαν συλληφθεί, ένα μέ­λος τού συγκροτήματος δήλωσε: «Δεν είναι κα­κή απόφαση να δώσεις πέντε χρόνια από τη ζω­ή σου σε αντάλλαγμα της εμπειρίας να πάρεις μια υποδεέστερη ζωή»; Ή όταν δηλώσεις τού τύπου  από τον Vincent Cr. ιδρυτικό μέλος των Acheron και ιερέας και μάγιστρος της «Εκκλη­σίας τού Σατανά« του Lavey:  «θεωρώ ότι οι μουσικοί που συνεργάζονται μαζί μου είναι δαι­μονικές δυνάμεις που χρησιμοποιώ όσο χρειάζο­μαι για την επίτευξη τού σκοπού μου. Μόλις νοιώθω ότι οι Δυνάμεις αυτές αρχίζουν να εξα­ντλούνται αναζητώ νέες» ή από τους «Denial of God» το ότι «Μισώ τη Ζωή! Η αυτοκτονία είναι ο τρόπος θανάτου που αρμόζει σε κάποιον αληθινό Σατανιστή».




Για ποιο ΣΕΒΑΣΜΟ μπορεί κάποιος να μι­λήσει όταν οι κυριότεροι εκπρόσωποι τού νεοσατανιστικού χώρου προβάλλονται τόσο υπερή­φανα από τους καλλιτέχνες τού μεταλλικού χώ­ρου; Ονόματα όπως ο Aleister Crowley πάπας τού παγανιστικού σατανισμού τού Κ' αιώνα γράφοντας ένα από τα ιερά βιβλία των σατανιστών και έχοντας χορεία συγκροτημάτων να τον υποστηρίζουν, να τον προβάλλουν ή να φλερτά­ρουν εκούσια ή ακούσια με τις εγκληματικές και όντως περιφρονητικές για την αξιοπρέπεια και το ΣΕΒΑΣΜΟ τού ανθρώπου διδαχές του; [Τέτοια συγκροτήματα είναι: Led Zeppelin (Jimmy Page), Iron Maiden (Bruce Dickinson), Ozzy Osbourne, Cradle of Filth και ο κατάλογος δεν έχει τέλος].




Τι σεβασμός μπορεί να υπάρξει όταν ο Crowley ασκώντας πνευματική τρομοκρατία στα θύματά του τα υποχρέωνε (αφοδεύοντας εκείνος σε ένα χαλί) να φάνε τα ιερά (όπως έλε­γε) κόπρανά του και αυτό γιατί πίστευε ότι ήταν ο «Σωτήρας τού Κόσμου»  δήλωση που υπογράφτηκε από τους οπαδούς τού Τάγματός του (Τάγμα τού Ναού της Ανατολής) το 1925, διότι έπρεπε να υπερβούν τα ταμπού και να απελευθερωθούν από κάθε καταπίεση και αίσθημα αηδίας που τους επέβαλε ο χριστιανι­κός καταναγκασμός. Ή μία άλλη ομάδα που διαλύθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο τού Βερολίνου, μετά το 1985, το «Τάγμα τού Thelema» το οποίο βασιζότανε στις διδαχές και την «ηθική» τού Crowley το οποίο επεδίωκε την καταστροφή των μέχρι τώρα αντιλήψεων για την ηθική... μεταξύ άλλων, μέσω αναγκαστικού σεξ, μέσω της ονομαζόμενης «προπόνησης αηδίας» (Ekeltraining) να πίνει κανείς τα ούρα του και να τρώγει τα απορρίματά του τα θύματα καλούνται να ξεπεράσουν τις αναστολές τους σε δεδομένη περίπτωση και με τη χρήση αλκοόλ σαν βοηθητικού μέσου. Στον αρχηγό τού «τάγμα­τος» ή στους επί μέρους «γυμναστές» τα μέλη τού «τάγματος» οφείλουν απόλυτη υποταγή («Νεοσατανισμός» π. Αντ. Αλεβιζοπούλου, 1996, σ.121).




Ή όταν ο Andon Szandor Lavey «μεσ­σίας» της «Εκκλησίας τού σατανά» το 1966, τυχοδιώχτης, ναζιστής, παρανοϊκός και έκφυλος ιδρύει την πρώτη επίσημη «Εκκλησία τού σα­τανά» στην Καλιφόρνια (π. Αντ. Αλεβιζόπουλος, «Σατανιστικές Παγίδες - Φιλανθρωπία Χριστού Β'). Είναι ο συγγραφέας τού β' ιερού βιβλίου των σατανιστών της «Σατανικής Βίβλου» που προτρέπει και παρακινεί ολοφάνερα και σε ανθρωποθυσίες. Επίσης γνωστό τραγούδι των «Metallica» και επιπλέον οι επί σειρά μηνών εικονογραφημένες ιστορίες με κύριο πρωταγωνι­στή ένα τερατάκι ονόματι Κθούλου στο περιο­δικό «Metal Invader». Μία από τις εντολές της «Σ. Β.» είναι και η εξής: «Μακάριοι (=τρισευλογημένοι) οι δυνατοί, καταραμένοι οι αδύνατοι, 3 φορές καταραμένοι οι αδύνατοι... αυτοί θα υπη­ρετούν και θα υποφέρουν» («Σατ. Βίβλ.», σ. 35 και «Νεοσατανισμός» π. Αντ. Αλεβιζοπούλου, σ. 137). Πλήρης σεβασμός τού άλλου. Ολοκληρώ­νοντας θα αναρωτηθεί κανείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με το χώρο τού «metal»;

Και η πρώτη δικαιολογία είναι η εξής: Παι­διά που έκαναν εγκλήματα είχαν κάποιο «ψυχο­γενές πρόβλημα και γι' αυτό προέβησαν σ' αυτά που προέβησαν. Αν είναι υπεύθυνη η μουσική, γιατί τα εκατομμύρια των «heavy metal» οπαδών δεν προβαίνουν σε παρόμοιες εγκλημα­τικές πράξεις; Το θέμα είναι τεράστιο για να αναπτυχθεί σε λίγες γραμμές. Ας γίνει μια προ­σπάθεια μιας απλής προσέγγισης.

Η εύκολη λύση για να υπερασπίσουμε τη μουσική «μας» και να αφαιρέσουμε κάπως την ευθύνη από πάνω μας είναι η εξής χιλιοειπωμέ­νη:

1ο επιχείρημα: «Όσα συγκροτήματα έχουν σχέση με τον σατανισμό αυτό το κάνουν για το marketing!!, για να πουλήσουν. Και όσα συγκρο­τήματα δέχονται πραγματικά τον σατανισμό στη ζωή τους, αυτό είναι δική τους υπόθεση, εμάς δεν μας απασχολεί αυτό, ούτε μας επηρεάζει, εμείς ακούμε την μουσική μας και αδιαφορούμε για τους στίχους και τα πιστεύω των μελών των σχημάτων».

Μια πρόχειρη απάντηση τού κατά πόσο ευσταθεί το προαναφερθέν: Το επιχείρημα περί marketing στη βάση του είναι τουλάχιστον επι­πόλαιο και ανεδαφικό, διότι κανένα παιδί δεν θα πέταγε τα χρήματα του για να αγοράσει λ.χ. Iron Maiden αν δεν είχε ακούσει ποτέ τη μου­σική τους και θα ήταν εντελώς αφύσικο να αγό­ραζε κάποιος μόνο και μόνο για τα εξώφυλλο τους (ιδίως για τον Eddie το σάπιο σώμα-μασκότ σήμα κατατεθέν τού group). Μόνο εφόσον πρώτα είχε ακούσει και του άρεσε η μουσική θα αποφάσιζε κάποιος να αγοράσει τα albums άσχετα από τι θα εικόνιζαν τα εξώφυλλά τους. Οπότε οι οποιεσδήποτε παραστάσεις των εξώ­φυλλων μπαίνουν εσκεμμένα και για συγκεκριμέ­νους λόγους και σκοπούς...

2ο  επιχείρημα: Αυτοί που αυτοκτόνησαν ή δο­λοφόνησαν άλλους ή προέβησαν σε αντίστοιχες εγκληματικές πράξεις ήταν άνθρωποι ψυχοπα­θείς, παθολογικά άρρωστοι και οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα μπορεί κάποιος να τους αναρτή­σει για να τους καταστήσει ως τους μοναδικούς υπεύθυνους κι ένοχους των πράξεών «τους». Το πιο εύκολο είναι, όταν συμβαίνει κάποτε μια αποτρόπαια πράξη, να φορτώνει κανείς όλες τις ευθύνες στον πταίσαντα αρνούμενος ν' αναζητή­σει τα αίτια των συγκεκριμένων πράξεων, φοβού­μενος μήπως θα υπάρξει από την έρευνα αναζή­τησης των αιτίων τυχόν μερίδιο ευθύνης και για τον εαυτό του. Έτσι ταυτίζεται το πρόσωπο με την πράξη, η αμαρτία με τον αμαρτωλό, το κόλ­λημα ταμπελών, η συνήθης διαδικασία και αυτοί που είναι απέξω ως άλλες αθώες περιστερές, δια­χωρίζοντας τον εαυτό τους δεν δέχονται κανένα μερίδιο ευθύνης για την «άτυχη» κατάληξη του αδελφού (ή καλύτερα ξένου) τους. Επειδή στις καρδιές των περισσοτέρων οπαδών υπάρχουν τα είδωλα των metal μουσικών υπάρχει μια χαρα­κτηριστική ανικανότητα (ορισμένες φορές) για ένα πιο ποιοτικό βαθύτερο κοίταγμα σ' αυτές τις πε­ριπτώσεις και να αναζητηθούν τα αίτια.

Δεν υπάρχουν εγκληματικές φύσεις, ούτε εγκληματικές προσωπικότητες αλλά μόνο εγκλη­ματικά δόγματα και επομένως θύματα που πα­γιδεύονται και μπλέκονται σ' αυτά. Και μπλέ­κονται είτε λόγω μειωμένων πνευματικών αντι­στάσεων, είτε λόγω οικογενειακών προβλημάτων, είτε επειδή βρίσκονται σε μια κρίσιμη φάση της ζωής τους αναζητώντας απαντήσεις στα λεγόμε­να υπαρξιακά τους ερωτήματα για να αναπλη­ρώσουν ενδεχομένως κάποια εσωτερικά κενά (αγάπης, χαράς, ευτυχίας) που τους κληρονόμη­σαν κάποιοι αδιάφοροι και ανεύθυνοι γονείς, δά­σκαλοι, ιερείς...και τότε παρουσιάζονται κάποιοι επιτήδειοι προσφέροντας έτοιμες, γρήγορες, αυτό­ματες, δελεαστικές απαντήσεις δολώματα στις αληθινές, δίκαιες, ειλικρινείς, αγωνιώδεις αναζη­τήσεις τους ιδίως των νέων ατόμων για ανεύρε­ση ενός νοήματος ζωής. Και υιοθετώντας κά­ποιος τα εγκληματικά δόγματα μετατρέπεται σε κουρέλι, ψυχικό ράκος, μια εξαπατημένη φρικτά ανελεύθερη, υποδουλωμένη ύπαρξη στην υπηρε­σία του Διαβόλου ο οποίος ως χαιρέκακος χαί­ρεται όταν το πλάσμα τού Θεού που πλάσθηκε για τη Ζωή και την Αθανασία κατευθύνεται με τη βοήθεια του προς τη φθορά και το θάνατο. Δε γεννιέται κανείς σατανιστής, αλλά γίνεται.

Το γράμμα καταλαβαίνω ότι είναι τεράστιο σε έκταση και ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό. Αν πι­στεύετε ότι υπάρχει κάτι αξιόλογο και πρωτότυ­πο σ' αυτό ας δημοσιευθεί.

«Μία σύντομη εν Χριστώ ορθόδοξη θεώρη­ση»: Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως μία προσωπική ενότητα αλλά οι δαιμονικές δυνάμεις θρυμματίζουν την ψυχική αρμονία της υπάρξεώς του. «Άδης» σημαίνει: τον σκοτεινό εκείνο τόπο, όπου η κόλαση τού ανθρώπου είναι η απελπιστική μοναξιά του. Δηλ. εκεί που δεν υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας και αγάπης τού ενός ανθρωπίνου προσώπου με το άλλο. Η αμαρτία μας διασπά, μας διαιρεί και μας χωρί­ζει. «Έρχεται ο Χριστός και με τη θεία Ευχαρι­στία μας κάνει ένα Σώμα. Είναι ο θεανθρώπινος οργανισμός Του (η Ορθόδοξη Εκκλησία). Ο Χριστός είναι η υπέρβαση της αμαρτίας, του χω­ρισμού και της μοναξιάς μας. Μας έχει ενώσει όλους στο Σώμα Του που είναι το μυστήριο της Εκκλησίας.

Ένας πρώην «metal» αδελφός σας, ένας νυν ανάξιος εν Χριστώ αδελφός σας
Tex Willer
Υ.Γ. 1: Δεν είναι τυχαίο ότι στην προ Χριστού εποχή του ο Α. Κατσούλας ως σημείο αναφοράς του εκτός της ‘Βίβλου’ του La vey είχε ως πηγές του τα album των συγκροτημάτων που προβάλλονται από τα εν λόγω περιοδικά και είχε συγκεκριμένες υπογραμμισμένες φράσεις και λέξεις από τους στίχους των εξωφύλλων των κασετών όπως των Slayer, Morbid Angel, King Diamond, Death κ.ά..




Υ.Γ. 2: Το γράμμα δεν αποσκοπούσε ούτε να καταδικάσει, ούτε να υπερασπίσει κάποιο συγκε­κριμένο μουσικό ιδίωμα, αλλά να ξεσκεπάσει το προσωπείο (behind the iron curtain) δείχνοντας το αληθινό πρόσωπο κάποιων συγκροτημάτων και ενός ανάλογου τρόπου ζωής που προβάλλε­ται από τα περισσότερα είδη της ρόκ και «met­al» σκηνής  στηριζόμενος όχι στις απαράδεκτες εύκολες γενικεύσεις, αλλά σε συγκεκριμένες δηλώσεις-συνεντεύξεις και κείμενα-ντοκουμέντα των μετεχόντων στο χώρο.

Υ.Γ. 3: Το αντιπροσωπευτικότερο «εγχειρίδιο» της black metal σκηνής  το περιοδικό  «The Forest»  φανερώνει ανοιχτά και υπερήφανα εδώ και ένα χρόνο (από 7/2001) το αληθινό πρόσωπο των black metal σχημάτων και δηλώνει ότι το black metal δεν εκπροσωπεί πια ένα ακραίο μου­σικό είδος της heavy metal σκηνής, αλλά μυητι­κό τελετουργικό σύστημα ανάλογου τρόπου ζωής στο χώρο τού σατανισμού. Όποιος έχει ερευνή­σει έστω και επιφανειακά αυτόν τον χώρο δια­πιστώνει ότι όχι μόνο υπερβολή δεν είναι αυτά τα οποία σημειώνει αλλά και σε μεγάλο ποσοστό αρκετά στελέχη των black metal σχη­μάτων είναι εξίσου ενεργά μέλη ολοκλη­ρωτικών νεοσατανικών ομάδων και αισθάνονται υπερήφανοι γιʼ αυτό, κάνοντας συχνά επικλήσεις στους δαίμονες και καλώντας τους ακροατές να μετέχουν σε αυτές τις «υψηλές» εμπειρίες.

Υ.Γ. 4: Δεν είναι περίεργο ότι αυτή η ναζι­στική ηθική τού Lavey και ο θαυμασμός του και για τον Χίτλερ που υπάρχει και στη «Σαταν. Βί­βλο» (σελ. 82) υιοθετείται και από τους νεοναζιστικούς χώρους με κυριότερο εκπρόσωπο το Μέτωπο Νεολαίας της Χ.Α., που εκφράζεται με συγκροτήματα της White Power Metal σκηνής, της oi σκηνής (μια μουσική υποκουλτούρα εθνοφυλετικής χουλιγκανικής punk μουσικής ιδεολογίας) και του ιδιαιτέρως νεοναζιστικού, νεοπαγανιστικού και σκληρά νεοσατανικού κινήματος nsbm (national socialist black metal).  (Σε συνέντευξή του το μέλος των Naer Mataron, Γιώργος Γερμενής {ή αλλιώς Καιάδας}, νυν βουλευτής της Χ.Α., δηλώνει ότι εμπνέεται στιχουργικά από την Εκκλησία του Σατανά {Anton Lavey}.  http://the-forest-cult.blogspot.gr/search/label/Naer%20Mataron)




Υ.Γ. 5: Προτείνοντας ένα κοίταγμα ενός άλλου τρόπου ζωής αλλά συγχρόνως παρατηρώντας και τη δύναμη της υψοποιού μετανοίας μπορεί όποιος επιθυμεί να ανατρέξει εκτός των άλλων και στα εξής βιβλία: «Μια στιγμή του Πάσχα», «Ο Γκουρού, ο νέος και ο Γέροντας Παϊσιος», «ο Διάβολος και η μαγεία», «όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός», «Εγκληματικό Δόγμα», «το νόημα της ζωής στο φως της Ορθοδοξίας», βίοι αγίων από ‘Ορθόδοξο τύπο’ (άγιος Μάμας αρ. 65, άγιος Κήρυκος και αγία Ιουλίττα, αγία Μαρίνα αρ.23, άγιοι 7 παίδες εν Εφέσω αρ. 249, αγία Χρυσή αρ. 47, κ.ά.) κ.ά..

Φυσικά και δεν δημοσιεύθηκε. Η έννοια του διαλόγου και της ελευθερίας είναι μάλλον πολυτέλεια για τους ιθύνοντες του χώρου. Η έννοια του διαλόγου και της ελευθερίας είναι αποδεκτές μάλλον μόνο όταν υποτασσόμαστε στο παντοδύναμο συστημικό μουσικό κατεστημένο. Όποια ελεύθερη και αδέσμευτη από ποικίλες εξαρτήσεις φωνή τολμήσει να αμφισβητήσει την καταλυτική, καταδυναστευτική και στρατευμένη λειτουργία της heavy metal μανίας τότε οι συνέπειες θα είναι εν πολλοίς οι αναμενόμενες. Το γρήγορο θάψιμο οποιασδήποτε αντίθετης γνώμης και διαφορετικής απόψεως που στοιχειοθετείται όμως απαραίτητα σε βάσιμα, υπολογίσιμα και τεκμηριωμένα στοιχεία.

Ψηφιοποίηση από το περιοδικό «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» Τεύχος 29 (2002)
και συμπληρωμένο με προσθήκες που έγιναν από τον επιστολογράφο.
Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/02/heavy-metal.html

SCHOOLWAVE: Μύηση ανηλίκων στον σκληρό σατανισμό!!! (ΒΙΝΤΕΟ - ΣΟΚ)

Στιγμές ανείπωτης φρίκης και πραγματικής λατρείας του σατανά βιώνουν χιλιάδες ανήλικοι στα μουσικά «φεστιβάλ», όπου γίνεται καθαρή μύηση στον σατανισμό! Τι περιμένει ο Εισαγγελέας για να επέμβει και να σταματήσει αυτά τα αίσχη;;;

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το «συγκρότημα» που παίζει στο βίντεο, σύμφωνα με έρευνα που κάναμε, είναι το "Rotting Christ" (πρόκειται για χυδαία ύβρι στον Ιησού Χριστό, που δεν τολμάμε καν να μεταφράσουμε!!!). Καμαρώστε τους σε μία χαρακτηριστική φωτογραφία, για να μην λένε μερικοί ότι υπερβάλουμε και κινδυνολογούμε όταν μιλάμε για σατανιστικές μυήσεις και τελετές που γίνονται σε «αθώα» μουσικά φεστιβάλ που απευθύνονται σε εφήβους:





Κι άλλη μία με τα «σύμβολά» τους:




http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/02/schoolwave.html

ΒΙΝΤΕΟ - ΣΟΚ! ΟΡΓΙΑ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΥ, ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟ SCHOOLWAVE, ΠΟΥ ΠΛΑΣΑΡΕΤΑΙ ΩΣ «ΜΟΥΣΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ»!!!

Ας προσευχηθούμε θερμά έτσι ώστε όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό το άθλιο και διεστραμμένο φεστιβάλ (παιδιά, τραγουδιστές κ.τ.λ) να μετανοήσουν και να αλλάξουν δρόμο... πραγματικά οι εικόνες του βίντεο είναι ανησυχητικές...

ΕΙΝΑΙ Η «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ; ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 Εκμοντερνισμός ή πλάνη;  Αναρωτήσου...




Αυτές τις διαφωνίες που έχετε στο Facebook τις διαβάζω σε συζητήσεις νέων παγκοσμίως. Θα παραθέσω εν συντομία ορισμένες από τις μελέτες που βρήκα στη βιβλιογραφία που βασίζονται σε ερευνητικά στοιχεία νευρολόγων, κοινωνιολόγων, ψυχιάτρων κ.λπ. Αν κάποιος θέλει μπορεί να διαβάσει τις μελέτες αναλυτικά. Άλλωστε είμαστε υπεύθυνοι για τις αποφάσεις μας ξεχωριστά.
Τα βασικά στοιχεία της ροκ μουσικής είναι η ένταση, η επανάληψη και ο συγκεκριμένος ρυθμός. Έχει βρεθεί θετική συσχέτιση ανάμεσα στην έκθεση της ροκ μουσικής  και σε πολλές διαταραχές συμπεριφοράς. Όσον αφορά στο σχολείο έχει βρεθεί ότι οι νέοι που ακούν ροκ μουσική συγκρούονται περισσότερο με τους καθηγητές και γενικά με ό, τι έχει να κάνει με τη σχολική εξουσία. Επιπλέον, έχουν χαμηλότερη ακαδημαϊκή επιτυχία από τους νέους που δεν ακούν ροκ μουσική (Christenson and van Nouhuys, 1995). Τείνουν να είναι πιο απόμακροι από τις οικογένειές τους (Martin, Clarke and Pearce, 1993). Εμπλέκονται σε απρόσεχτες και ριψοκίνδυνες συμπεριφορές, όπως οδήγηση υπό την επήρεια ποτού, περιστασιακό σεξ, χρήση ουσιών (Arnett, 1991).  Αποβάλλονται από το σχολείο τρεις φορές περισσότερο (Wass, Miller and Redditt, 1991). Επιδεικνύουν προσωπικότητα «νταή» ( Ηansen and Hansen, 1991), καθώς και έντονα συναισθήματα κατάθλιψης, αυτοκτονικές τάσεις και τάσεις να βλάψουν τον εαυτό τους (Martin, 1993).

Προσωπικά ακούγοντας ροκ μουσική με χριστιανικούς στίχους νιώθω ότι ο εγκέφαλός μου χωρίζεται στα δύο. Καταβάλλω προσπάθεια να ξεφύγω από τα αισθήματα που μου προκαλεί αυτή η μουσική που ήταν ένα κομμάτι του παλιού μου εαυτού, και να προσηλώνω στους στίχους για να λατρεύσω τον Κύριό μας. Σχιζοφρένεια δηλαδή.
Διάβασα ότι στο Χριστιανικό ροκ, στην  πραγματικότητα οι Χριστιανοί επιθυμούν να ικανοποιήσουν την λαχτάρα τους για τη ροκ μουσική με το να ακούν μια Χριστιανική έκδοση αυτής.

Εξετάζοντας λοιπόν τι είναι ευάρεστο στον Κύριό μας (Εφεσίους 5:11) και για να μην βρεθούμε ότι «δεν υποφέρουμε την υγιαίνουσα διδασκαλία» (από Β Τιμόθεο 4:3)
Προτείνω:
Με θάρρος και αυταπάρνηση αυτών που είναι αρεστά στη σάρκα και στα αυτιά, να βάλουμε στο θυσιαστήριο τη μουσική και να πούμε:
Κύριε, θέλω το θέλημά σου. Αποκάλυψε μέσα μου πως θέλεις να σε υμνώ. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Δεν θέλω να φανώ αδόκιμη. Ας τα πάρει όλα, αρκεί να μην αφαιρέσει το πνεύμα του από μένα.  Και έστω, αν υποθέσουμε ότι αυτές οι προστριβές είναι του κατήγορού μας δουλειά, του εχθρού μας το χέρι για να μας ξεκολλήσει από το δεσμό μεταξύ μας, που με αίμα ο Σωτήρας μας, μας ένωσε, τότε, ας μην πούμε μάταια τη θυσία, αλλά σαν στράτευμα ενωμένοι να ζητήσουμε συγχώρεση από το Θεό μας, κι η αλήθεια Του να φωτίσει τη καρδιά και το νου μας.
Τους περισσότερους από εσάς δεν σας γνωρίζω αλλά πιο πολύ και από εξ αίματος αδέρφια σας αισθάνομαι. Θα κερδίσουμε αυτή τη μάχη με τη χάρη του Θεού διότι…τα δικά του πρόβατα ακούνε τη φωνή του και «εγώ τα γνωρίζω και με ακολουθούν. Και εγώ δίνω σε αυτά αιώνια ζωή και δε θα χαθούν στον αιώνα και κανένας δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου (Ιωαν. 10:27,28).
                                                            …από Κατερίνα Κ. - PhD - University of Bristol

http://greekchristianchannels.blogspot.gr/2011/04/blog-post.html
http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/

Heavy Metall και νοερή προσευχή – οι δύο κόσμοι. Μια προσωπική μαρτυρία. – Δρ. Χρήστος Ταγαράκης

Heavy Metall και νοερή προσευχή – οι δύο κόσμοι. Μια προσωπική μαρτυρία.

Δρ. Χρήστος Ταγαράκης

Αγαπητοί φίλοι,

κι εγώ ως νέος, περίπου από τα 18 μέχρι τα 22 μου χρόνια, άκουγα πολύ μουσική Heavy Metall (ίσως σε κάποιους, οι οποίοι γνωρίζουν τα ορθόδοξα κείμενά μου αυτό να φαίνεται απίστευτο).

Μία φορά μάλιστα, εκείνα τα χρόνια, μου έδωσε η αδελφή μου ένα Ορθόδοξο βιβλίο κατά αυτής της μουσικής , για να το διαβάσω, και δεν θέλησα ούτε να το ανοίξω. Τόσο πολύ είχα επηρεαστεί από τη μουσική που άκουγα και τόση άγνοια είχα για την πνευματική πλευρά της.

Πήγαινα όμως από την ηλικία των 12 ετών και στο Άγιον Όρος. Όσο περισσότερο γνώριζα την Ορθόδοξη πνευματική ζωή και εμβάθυνα στη νοερή προσευχή (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), τόσο απομακρυνόμουν από τη μουσική Heavy Metall. Μια φορά μου είπε η συγχωρεμένη μητέρα μου, η οποία παρατηρούσε αυτή την αλλαγή:

“κάθε φορά που γυρνάς από το Άγιον Όρος, ακούς όλο και λιγότερο αυτή τη μουσική”.

Τέλος – Δόξα τω Θεώ – ήρθε ο καιρός, που σταμάτησα να την ακούω.

Ένοιωσα καθαρά ότι η μουσική αυτή εκπέμπει δαιμονική ενέργεια και όποτε έλεγα την ευχή (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) και άκουγα έστω και για λίγο μουσική Heavy Metall, ένιωθα ότι έδιωχνα τη θεία Χάρη από επάνω μου.

Καταθέτω αυτή την προσωπική εμπειρία ως μαρτυρία, με την ευχή να βοηθήσει κάποια ή κάποιες ψυχές.

Θερμά συγχαρητήρια στο Αντιαιρετικό Εγκόλπιο για την ενασχόλησή του με αυτό το θέμα.



http://egolpio.wordpress.com/2013/02/15/heavy-metall-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%BF%CE%B5%CF%81%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B9/

Το παραμύθι του "Χριστιανικού" μέταλ

Συνεχίζοντας με το θέμα της μέταλ μουσικής, θα αναφερθούμε στο ονομαστό "Χριστιανικό μέταλ".
Υπάρχουν συγκροτήματα που ισχυρίζονται πως μεταφέρουν το λόγο του Θεού μέσα από τους ήχους του heavy metal και το χρησιμοποιούν σαν σύγχρονο τρόπο προσέγγισης των νέων.
Υποστηρίζουν πως έτσι βρίσκουν μία δίοδο για να επικοινωνήσουν με τον σύγχρονο νέο.
Πέραν της αξιόλογης και αξιέπαινης δουλειάς που έγινε στον Ελληνικό χώρο από το "συγκρότημα"(δεν αποτελούσαν συγκρότημα με την καθεαυτό έννοια) των "Ελεύθερων" (κατά πολλούς Παπαροκάδες)  του Γέροντα Νεκταρίου Μουλατσιώτη και των μοναχών του ο υπόλοιπος κύκλος του σύγχρονου χριστιανικού μουσικού σχήματος (προερχόμενος  κυρίως από το εξωτερικό) είναι γεμάτος από παγίδες και προτεσταντικά μηνύματα και μηνύματα οικουμενισμού.
Να προσθέσουμε πως αξιόλογη δουλειά έχει γίνει και στο Ξόδι 2 η πικρή δικαίωση του Άρτεμη. 
Το πρόβλημα για αρχή, ξεκινάει από τον ήχο που συνοδεύει αυτά τα τραγούδια(τα χριστιανικά metal). 
Είναι έντονος και προάγει τη γνωστή επιθετικότητα που απορρέει μέσα από το κοινό metal. Θα δείτε "χριστιανούς" που ακούνε αυτή τη μουσική να "χτυπάν το κεφάλι τους"(  αγγλικός όρος headbaging) όπως συνηθίζεται να λέγεται ανάμεσα στους μεταλάδες η κίνηση του κεφαλιού με την οποία δηλώνουν την ευχαρίστηση που πέρνουν από τη metal μουσική.
Τα αποτελέσματα που φέρνει στην διάθεση του ακροατή δεν διαφέρουν από αυτά του κοινού metal μιας και μοιράζεται τον ίδιο βίαιο ήχο οποιοδήποτε metal σχήματος.
Πολλές φορές υπάρχει η καλή διάθεση από τους τραγουδιστές αυτών των σχημάτων όμως λείπει η ουσία και το πραγματικό χριστιανικό Ορθόδοξο πνεύμα.
Να αναφέρουμε εδώ τον τραγουδιστή των Megadeth   Dave Mustaine. Ο τραγουδιστής μετά από χρόνια περιπλάνησης στα σκοτεινά μονοπάτια της σατανικής metal μουσικής στράφηκε προς τον Χριστό και κυκλοφόρησε το άλμπουμ endgame(τέλος παιχνιδιού) στο οποίο μιλάει για τα σκοτεινά σχέδια της Νέας Τάξης, για το τσιπ RFID και άλλα. Όμως δεν απέφυγε τον βαρύ και βίαιο ήχο του metal  στη μουσική του. Από τη μία οι στίχοι έχουν βαθύ και ουσιαστικό νόημα, από την άλλη δεν ξεφεύγουν από τη συνοδεία του επιθετικού ήχου της metal.
Εάν ακούσετε τα παλαιότερα metal τραγούδια του, πριν γίνει χριστιανός ( π.χ  το symhpony of destruction) θα διαπιστώσετε πως ο ήχος είναι ο ίδιος επιθετικός metal ήχος τον οποίο κράτησε και στα χριστιανικά τραγούδια του.
Σίγουρα είχε μία καλή προαίρεση όμως πιστεύω πως σε αυτό το σημείο έχασε την μπάλα. 
Και θα μπορούσε να πει κάποιος, πως του αρέσει ο ήχος του metal και δεν έχει θέμα. Όμως, και στους θαυμαστές της σατανικής metal αρέσει ακριβώς ο ίδιος ήχος και τους εκφράζει.
Και οι θαυμαστές του σατανικού metal και αυτοί του "χριστιανικού" εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο στους ήχους της ηλεκτρικής κιθάρας, χτυπώντας το κεφάλι τους, ουρλιάζουν και φωνάζουν, νιώθοντας όπως λένε πολλοί, ηδονή.
 Ας δούμε όμως παρακάτω κάποιους από τους στίχους του τραγουδιού Nailed από το "χριστιανικό" συγκρότημα Theocracy(ακολουθεί το αγγλικό κείμενο και έπειτα η μετάφραση):



"Here I am, a broken man who’s done all that a man could do
And found that it’s only filthy rags
Monasteries, religious schools, indulgences, laws and rules
It all added up to nothing and darkness and death
Vanity, Heartache, and emptiness"

Είμαι εδώ, ένας κατεστραμμένος άνθρωπος που έπραξε όλα όσα ένας άνθρωπος μπορούσε,
και ανακάλυψε πως όλα είναι μόνον βρόμικα κουρέλια.
Τα μοναστήρια, τα θρησκευτικά σχολεία, τα συγχωροχάρτια, οι νόμοι και οι κανόνες.
Όλα οδήγησαν στο τίποτα, στο σκοτάδι και τον θάνατο,
Ματαιοδοξία, και κενοδοξία.

Κρίνοντας από τους στίχους ο στιχουργός του συγκροτήματος  έχει γνωρίσει τις αιρετικές μορφές του Χριστιανισμού(αναφερόμενος στα συγχωροχάρτια).
Πιθανόν, η απογοήτευση που δέχτηκε από αυτές τις αιρετικές εμπειρίες του, τον ώθησε στο να προωθεί μία γενικευμένη μορφή Χριστιανισμού όπου ο καθένας πιστεύει όπως θέλει.
Σε συνέντευξη  του δήλωσε πως δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο χριστιανικό δόγμα αλλά είναι γενικά χριστιανός. Επίσης λέει πως  έχει έναν καθολικό στην μπάντα του και αυτό δεν τον πειράζει.
Την ίδια γραμμή χαράζουν τα περισσότερα χριστιανικά metal συγκροτήματα, προωθώντας έναν οικουμενικού τύπου χριστιανισμό όπου καταργούνται τα μυστήρια και η όντως χριστιανική ζωή. Μιλούν με ποιητικά λόγια για τον Χριστό αλλά δεν υπάρχει τίποτε βαθύτερο, καμία επαφή με την Ορθόδοξη χριστιανική ζωή.  

Παρακάτω ένα βίντεο από το "χριστιανικό" metal συγκρότημα 

HB και το τραγούδι τους The Jesus Metal Explosion(=η metal έκρηξη του Ιησού) 

Δείτε το και θα βρείτε πολλά αιρετικά στοιχεία. 

  

Κλείνοντας το άρθρο θα ήθελα να πω πως   είναι θετικό να προσπαθεί να προσεγγίσει κάποιος μέσο της μουσικής τους νέους προκειμένου να τους μιλήσει για το Χριστό, όμως πρέπει να γίνεται με Ορθόδοξο τρόπο. Ένα ασφαλές παράδειγμα είναι το "συγκρότημα" των Ελεύθερων όπως προανέφερα, οι οποίοι προσέγγισαν τους νέους μέσο σύγχρονης μουσικής αλλά χωρίς να κολλήσουν με τα βρόμικα στοιχεία του οποιοδήποτε  είδους heavy metal(η οποιουδήποτε άλλου άσεμνου ήχου που συνοδεύει τραγούδια αντίθετα στο Χριστό). Δεν μπορώ να έχω ένα ασφαλές είδος χριστιανικής μουσικής όταν έχω κάνει ένα κοκτέιλ από ήχους  π.χ των στανικών iron maiden και γενικευμένης χριστιανοσύνης χωρίς αναφορά σε μυστήρια και Ορθοδοξία. 

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς ζούμε στην εποχή όπου ο οικουμενισμός εξαπλώνεται ραγδαία.

Χρήστος.   
  

ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΡΟΚ(βίντεο)

Ένα ενδιαφέρον βίντεο που παρουσιάζει την πραγματική εικόνα της ροκ μουσικής...

Θέλω να γίνω ένας ροκ σταρ...

Στο παρελθόν έχουμε αναφερθεί στο θέμα της μέταλ/ροκ μουσικής σκηνής, στα υποσυνείδητα μηνύματα  που περνάει μέσα από τα τραγούδια και στην όλη επίθεση της προς τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.(σχετικά: http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2011/01/blog-post_5514.html  και  http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2010/12/metal.html )

Σε αυτό το άρθρο θα επιχειρήσουμε να δούμε το όλο σκηνικό μέσα από το τραγούδι "rockstar" του συγκροτήματος των Nickelback το οποίο θα χαρακτήριζα σαν μία μικρή ιστορία η οποία μας παρουσιάζει τον ουτοπικό κόσμο ενός ροκ σταρ. Ένα τραγούδι ύμνος στο Αμερικάνικο όνειρο και στο όνειρο κάθε εφήβου να ανέβει τα σκαλιά της φήμης και της δόξας.


Παρακάτω σας παραθέτω το βίντεο κλιπ του τραγουδιού το οποίο μετέπειτα θα επεξηγήσω.





Στους πρώτους στίχους ο καλλιτέχνης διαμαρτύρεται για το ότι περιμένει σε σειρές για να μπει σε club τα οποία ποτέ δεν θα τον δεχτούν και γενικά γκρινιάζει για το ότι  η ζωή του δεν έχει εξελιχθεί κατά τον τρόπο που θα ήθελε.
Έτσι μας εμφανίζει τον "διαπραγματευτή"(ο τύπος με τα μαύρα γυαλιά και τα γένια και τις νεκροκεφαλές στο φόντο, συμβολική αναπαράσταση του διαβόλου που κάνει τις "συναλλαγές". Δίνω την ψυχή μου για να πάρω δόξα και αυτοπροβολή) ) ο οποίος θα του λύσει το πρόβλημα και θα του αλλάξει τη ζωή. Και του λέει   "ζήτα μου τι θες"
Και ο καλλιτέχνης συνεχίζει απατώντας "Θέλω ένα εντελώς νέο σπίτι, ένα μπάνιο μεγάλο αρκετά για να παίζω μέσα baseball, και μια βασιλικού μεγέθους μπανιέρα που να χωράει άλλους δέκα σαν εμένα.
Και ο διαπραγματευτής του απαντάει "Ναι, και τι χρειάζεσαι;"
Ο καλλιτέχνης "Χρειάζομαι μια πιστωτική κάρτα που να  μην έχει όριο. Ένα μεγάλο μαύρο τζετ με μία κρεβατοκάμαρα.
Διαπραγματευτής "'Έγινε"
Καλλιτέχνης "Θέλω ένα νέο λεωφορείο για περιοδείες γεμάτο από παλιές κιθάρες, το δικό μου αστέρι στην λεωφόρο του Χόλιγουντ,  κάπου ανάμεσα στους Cher και James Dean είναι καλά για εμένα.
Διαπραγματευτής "Και πως θα το καταφέρεις;"
Καλλιτέχνης(δώστε βάση εδώ) "Θα πουλήσω αυτή τη ζωή για να αποκτήσω περιουσία και δόξα θα κόψω τα μαλλιά μου, θα αλλάξω μέχρι και το όνομα μου.
Γιατί όλοι θέλουμε να γίνουμε μεγάλοι ροκ σταρ να μένουμε σε χλιδάτα  σπίτια και να οδηγούμε πενήντα αυτοκίνητα. Τα κορίτσια έρχονται εύκολα και τα ναρκωτικά είναι φθηνά, όλοι μένουμε αδύνατοι από τη στιγμή που απλά δεν τρώμε.
Θα συχνάζουν στα ποιο διάσημα  μπαράκια  στα VIP με τους αστέρες των ταινιών, όλοι οι "χρυσοθύρες" θα είναι μαζεμένοι εκεί, κάθε λαγουδάκι του Play Boy με τα ξανθά του μαλλιά. 


Θέλω να γίνω ροκ σταρ!


Θέλω να γίνω μεγάλος σαν τον Έλβις χωρίς τις φούντες,  Θα έχω οκτώ μπράβους που τους αρέσει να σπάνε στο ξύλο μαλάκες, θα υπογράφω πολλά αυτόγραφα και θα τρώω τα γεύματα μου τζάμπα.
Θα ντύνομαι με την τελευταία λέξη της μόδας, θα έχω το κλειδί της εξώπορτας μιας βίλας του Play Boy. Θα βγαίνω με κάποια που της αρέσει να ξοδεύει τα λεφτά μου. 


Και όλοι θα κρυβόμαστε στα ιδιωτικά μας δωμάτια, θα μας φέρνουν τα πάντα με αυτό το δαιμονικό χαμόγελο τους, όλοι έχουν τον προσωπικό τους έμπορο ναρκωτικών.  


Αυτά σε γενικές γραμμές. Κάποια κομμάτια είναι γραμμένα με Αμερικανικού τύπου ατάκες και δεν μπορώ να τα μεταφράσω ακριβώς. Όμως εδώ έχουμε το ζουμί του όλου τραγουδιού. Το όνειρο ενός ροκ σταρ όπως μας το περιγράφει το τραγούδι. Ένα όνειρο στο οποίο ο  ονειροπόλος κυνηγάει ηδονές και μάταιες απολαύσεις θυσιάζοντας ακόμη και την ψυχή του για να τις αποκτήσει. Για ακόμη μια φορά ο γκρίζος και καταθλιπτικός κόσμος της ροκ μουσικής ρίχνει τη μάσκα του αποκαλύπτοντας πως όλη του η λάμψη δεν είναι τίποτε πέρα από ένα σύννεφο ματαιότητας.


Και μία φωτογραφία του Chad Croeger, τραγουδιστή των Nickelback όπου μιμείται τη γνωστή αποκρυφιστική χειρονομία. 

  


Εδώ οι Αγγλικοί στίχοι 
  http://www.metrolyrics.com/rockstar-lyrics-nickelback.html



http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/

Disturbed...Το διάσημο ροκ συγκρότημα κολλητός φίλος της παγκοσμιοποίησης.

Αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο στάθηκε η ενασχόληση μου με τη ροκ μουσική, η οποία παλαιότερα για εμένα αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού, όμως πλέον τη μελετάω μόνο για να αποκαλύπτω τις σχέσεις της με τον Σατανισμό και την παγκοσμιοποίηση, πλέον ακούω λίγα ροκ τραγούδια και πολύ επιλεκτικά καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών αυτού του είδους ασχολείται με τη λατρεία του Σατανά. Πολλά είναι τα συγκροτήματα που προωθούν με πείσμα τα σχέδια της Νέας Τάξης όμως θα έλεγα, πως ανάμεσα τους ξεχωρίζει το συγκρότημα των Disturbed(παρενοχλημένοι) το οποίο έχει γίνει διάσημο τα τελευταία χρόνια.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παρατηρώντας παρακάτω το σύμβολο που αντιπροσωπεύει το συγκρότημα διαπιστώνουμε πως έχει πολλές ομοιότητες με τους συμβολισμούς της πανθρησκείας.
(Σύμβολο των disturbed)                                                                                                                                         

(Πανθρησκεία) 

Τα σύμβολα όλων των μεγάλων θρησκειών ενωμένα, όλα κονσέρβες στην ίδια μηχανή δηλαδή στο μεγαλεπήβολο σχέδιο της Νέας Τάξης να καταργήσει τις θρησκευτικές διαφορές των λαών(σαφώς με κυριότερο στόχο την προσβολή του Χριστιανισμού που είναι και η μοναδική αληθινή πίστη)ώστε να εγκαθιδρύσει την μία παγκόσμια κυβέρνηση.


Στην φωτογραφία που σας παραθέτω παρακάτω βλέπουμε την...συμπαθέστατη μασκότ των Disturbed. Το όνομα του είναι The Guy(ο τύπος) και παρακάτω θα δούμε πως αντιπροσωπεύει τον Αντίχριστο.

Το βίντεο που σας παραθέτω παρακάτω είναι το βίντεο κλιπ του τραγουδιού Land of Confusion διασκευασμένο από τους Disturbed.Παρατηρώντας προσεκτικά διαπιστώνουμε πως ο τύπος, αφού έρχεται από το διάστημα, προκαλεί μια παγκόσμια λαϊκή εξέγερση ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις, αφού οι αγανακτισμένοι λαοί εισέρχονται μέσα στα κοινοβούλια και αρπάζουν  τους άρχοντες αυτός χτυπάει και διαλύει έναν φουσκωτό τύπο ο οποίος  αντιπροσωπεύει το χρήμα και τον διαλύει(υπονοούμενο για κατάργηση ρευστού χρήματος). Στο τέλος ο κόσμος τον δοξάζει σαν ηγέτη. Πολλά τα κοινά με τον αντίχριστο.
Γενικά το συγκρότημα παίζει έναν άσχημο ψυχολογικό πόλεμο με τον ακροατή καθώς ο τραγουδιστής συχνά αναφέρεται σε μια φίλη του η οποία αυτοκτόνησε όταν αυτός ήταν μικρός και   πιστεύει πως πήγε στην κόλαση και ο διάβολος τον καλεί να παραδώσει την ψυχή του για να ξανά βρεθεί μαζί της, όπως βλέπουμε στους στίχους του τραγουδιού Inside the Fire(μέσα στη φωτιά).  "Devon
Lies Beyond This Portal,Take The Word Of One Immortal! Give your soul to me, for eternity. Release your life to begin another time with her. 
End your grief with me. 
There's another way. 
Release your life.
Take your place inside the fire with her!" Δηλαδή "Η Ντέβον(η κοπέλα) βρίσκεται πίσω από αυτή την πύλη(της κόλασης), σου δίνει το λόγο του ένας αθάνατος, δώσε την ψυχή σου σε εμένα, για την αιωνιότητα. Δώσε τέλος στη ζωή σου για να ξαναβρεθείς μαζί της. Βάλε τέλος στη θλίψη σου με εμένα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δώσε τέλος στη ζωή σου. Πάρε τη θέση σου μέσα στη φωτιά μαζί της! Το τραγούδι παρακάτω.

Παρακάτω το βίντεο κλιπ του τραγουδιού τους Asylum(άσυλο) όπου εκτυλίσσονται διάφορες κανιβαλικές σκηνές με τον τραγουδιστή να τα δικαιολογεί όλα σαν εμμονές για τον χαμό της φίλης του. Μεταξύ άλλων λέει πως σκοτεινές δυνάμεις τον τραβούν προς τα κάτω.

Συχνά οι στίχοι αναφέρονται στα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου(όπως στο τραγούδι τους Hell) με σκοπό να προκαλέσουν ένταση και ταραχή στον ακροατή.
Επίσης προωθούν την προπαγάνδα του κινδύνου της κλιματικής αλλαγής με το τραγούδι και βίντεο τους Another way to die(ένας άλλος τρόπος να πεθάνεις),όπου προσπαθούν να μας πείσουν να στραφούμε προς την πράσινη ανάπτυξη αλλιώς θα έχουμε δυσμενής συνέπειες.  Προφανής προσπάθεια αναστάτωσις του κόσμου προκειμένου να τον στρέψουν προς την δαπανηρή και ανώφελη πράσινη ανάπτυξη, πείθοντας τον πως κινδυνεύει από κάποια άμεση καταστροφική κληματική αλλαγή.

Προσέξτε στο 1:17 τον στρατιώτη να σχηματίζει την χειρονομία με την οποία υμνούν το Διάβολο.
Αυτά είχα να πω, ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.
Rainbow.

Καταλυτικές εμπειρίες με τη μουσική Της Κατερίνας Βασιλάκη Μουσικού, μέλους της «Ομάδος Εργασίας» της ΠΕΓ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΖΩΗΣ [ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ (Π.Ε.Γ)]

Μια σημαντική έρευνα που αποδεικνύει με ατράνταχτα επιχειρήματα την  βεβήλωση της ψυχής  του σημερινού ανθρώπου από τη σύγχρονη μουσική.   Η αλήθεια πίσω από τη Metal, Jazz μουσική και άλλα .  Τραγικές αλήθειες, για τα υποσυνείδητα μηνύματα.  Πως ο άνθρωπος γίνεται θύμα της Νέας Τάξης, και πόσο αδύναμος γίνεται όταν απομακρύνεται από τον πραγματικό Θεό. Η απάτη της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, που διαφθείρει τους νέους μετατρέποντας τους σε άβουλα θύματα του Σατανά.  

Υπάρχει στην Αμερική σήμερα και σε διεθνές επίπεδο μία ένωση με τον τίτλο "Wicca", που σημαίνει: ένωση μάγων και εξορκιστών. Τα μέλη της έχουν στη διάθεσή τους τρεις επιχειρήσεις δίσκων μουσικής. Σκοπός κάθε δίσκου που εγγράφουν, είναι να γκρεμίσει την χριστιανική ηθική και να διαφθείρει τον εσωτερικό άνθρωπο των σημερινών νέων. Στην πραγματικότητα είναι μία προσπάθεια με σκοπό να υποβάλλει τους νέους στην καθοδήγηση του Σατάν.

Η “Wicca” ανάδειξε και ύψωσε διάφορους γνωστούς σημερινούς καλλιτέχνες, όπως Bob Dylan, Alice Cooper, Kiss, Black Sabbath, Rolling Stones, Who, Led Zeppelin και πολλούς άλλους ακόμη. Οι δίσκοι που παράγονται από αυτούς περιγράφουν και διαμορφώνουν την ψυχική κατάσταση, στην οποία θα πρέπει να βρίσκονται οι νέοι οπαδοί τους και τους καλεί άμεσα, ή έμμεσα, να γιορτάσουν τη φήμη, τη δόξα και τον έπαινο του Σατάν.

Οι Rolling Stones λ.χ. λέγεται ότι ανήκουν σε μία δαιμονική αίρεση της περιοχής του San Diego.

Ο αρχηγός του συγκροτήματος Mick Jagger δεν κρύβει πως θέλει να είναι ο Εωσφόρος του Ροκ. Και δηλώνει: «Επιδιώκουμε να κατευθύνουμε τη θέληση και τη σκέψη των άλλων». Άλλωστε η θορυβοπαραγωγή του συγκροτήματος θεωρήθηκε πρόσφατα (μέσα από συγκεκριμένο τραγούδι τους) η απάντηση... στην 5η Συμφωνία του Μπετόβεν, και ο κιθαρίστας θα’ θελε να ξέρει «τι γνώμη έχει γι' αυτόν ο Μπετόβεν»!..

Όσο για τον Γκράχμα Νας, εξομολογείται: «Νομίζω ότι με το Ροκ, εμείς οι μουσικοί διαθέτουμε ένα μυθικό πλεονέκτημα. Μπορούμε να κατευθύνουμε τον κόσμο...».

Ως υπ' αριθμόν ένα επικίνδυνος «ροκάς» στις Η.Π.Α. χαρακτηρίζεται ο John Denver, που αυτοαποκαλείται «ο Μεσσίας», και χαρακτηρίζει τη μουσική του «Ευαγγέλιο μιας νέας θρησκείας». Ο ίδιος δηλώνει χωρίς ηττοπάθεια: «Θέλω τα πάντα. Κάποια μέρα θα γίνω τόσο τέλειος, που δεν θα είμαι πια άνθρωπος αλλά θεός».

Διάσημα θύματα της γοητείας του Ντένβερ υπήρξαν οι πρόεδροι Ford και Carter, καθώς και 30 κυβερνήτες, γερουσιαστές κ.λ.π., που επικαλέστηκαν επανειλημμένα τη βοήθεια του στις Η.Π.Α.

Άλλωστε στη θετή πατρίδα του το Κολοράντο, ο Ντένβερ — 30 εκατομμύρια δίσκοι κάθε επιτυχία του — τιμάται ως ο καλλίτερος Αμερικανός ποιητής!.. «Αισχρή ειδωλολατρία!», καταγγέλλουν οι «αντιρόκ» προσωπικότητες. Βέβαια, όπως υπογραμμίζει ο Μισέλ ντε Σαιν Πιερ στο βιβλίο του «οι Αριστοκράτες», όπως και ο W. Joseph Matt στο δικό του «Το Ροκ ν' Ρολ, όργανο επανάστασης και πολιτιστικής ανατροπής», που και τα δύο κινητοποίησαν Αμερική κι Ευρώπη, βρίσκοντας τεράστια απήχηση μέχρι τις κυβερνήσεις των κρατών αυτών, όλοι οι καλλιτέχνες του Ροκ δεν είναι «του διαβόλου», αλλά το φαινόμενο του Ροκ, δεν παύει να εγκυμονεί κινδύνους με τεράστιες καταστροφικές επιπτώσεις, που ήδη ζούμε καθημερινά!

Ο εγκληματολόγος J. P. Reginbal κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Γενεύη μία μελέτη στα Γαλλικά, με τίτλο: «Το Ροκ ν' Ρολ βιασμός συνείδησης». Σύμφωνα μ' αυτήν, όλα τα ανάλογα συγκροτήματα ειδικεύονται στο εγκώμιο κάθε μορφής σεξουαλικής διαστροφής. Λόγω της εγκληματολογικής του ειδίκευσης στην ψυχιατρική εγκληματιών, αποκαλύπτει ότι όταν αυτά τα συγκροτήματα στέλνουν καλυμμένες δοξολογικές επικλήσεις στον Σατάν (όπως τα συγκροτήματα Rolling Stones, Who, Led Zeppelin, κ.ά.), αυτές γίνονται «συγκαλυμμένες (δοξολογικές) αντίστροφες εγγραφές» για το υποσυνείδητο και εξηγεί επιστημονικά ότι οι επιστημονικές του παρατηρήσεις δείχνουν αναμφισβήτητες αποδείξεις ότι το υποσυνείδητο μπορεί να συλλάβει αντίστροφες φράσεις και ν' αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα τους. Οι τεχνικές επηρεασμού συνείδησης έχουν τόσο τελειοποιηθεί, που μικροί ή μεγάλοι ακροατές μπορούν να γίνουν δέκτες πονηρά επικίνδυνων μηνυμάτων.

Μία άλλη ομάδα, η “Garry Fankel", παράγει δίσκους με σκοπό τη μεθοδική εισαγωγή των νέων στο Σατανισμό.

Όλοι οι τέτοιου είδους δίσκοι παράγονται πάνω στις ίδιες βάσεις, που είναι ο ρυθμός "Beaty", ο οποίος διεγείρει το σεξουαλικό ένστικτο. Ξαφνικά ο λάτρης της μουσικής αυτής έχει το αίσθημα πως βρίσκεται σε κατάσταση λύσσας. Συχνά υπάρχουν περιπτώσεις υστερίας λόγω υπέρμετρου αισθησιασμού.

Ακόμη, συνειδητά, χρησιμοποιείται μία ένταση ήχου 7 dezibel, που είναι ακριβώς υπολογισμένη πάνω από τα ανεκτά όρια του νευρικού συστήματος. Όταν για ένα ορισμένο διάστημα εκτεθούν άτομα σ' αυτή την ένταση ήχου, δημιουργείται μέσα τους ένα είδος καταπίεσης και μελαγχολίας, οργής και επανάστασης και επιθετική διάθεση.

Πέρα απ' αυτό, χρησιμοποιούνται ηχητικά σήματα πάνω από την ακουστική ικανότητα, δηλαδή αρμονίες της τάξεως 5000 παλμών το δευτερόλεπτο. Ο ακροατής δεν τις ακούει, επειδή βρίσκονται στην περιοχή των υπερήχων. Αυτός, όμως, ο υπέρηχος έχει επίδραση ναρκωτικού.

Σκοπός της επιχείρησης είναι, να δημιουργήσουν την προδιάθεση και την ανάγκη του οργανισμού για ναρκωτικά.

Τα κείμενα όλων αυτών των τραγουδιών γράφονται μέσα στα ίδια πλαίσια, που είναι: αντίσταση κατά των γονέων, κατά της κοινωνίας, ενάντια σε κάθε τι, ή αποχαλίνωση των σεξουαλικών παθών, ή δημιουργία κατάστασης αναρχίας. Σκοπός, η προετοιμασία της κυριαρχίας τού Σατάν.

Το 1982, οι Led Zeppelin, οδηγήθηκαν στο δικαστήριο της Καλλιφόρνιας, γιατί στο δίσκο τους "Stairway to Heaven" («Σκάλα προς τον Ουρανό»), τραγουδούσαν μηνύματα όπως τα κάτωθι: «Εγώ πρέπει να ζω για το διάβολο». «Ναι, στο διάβολο. Μην είσαι ανόητος με το διάβολο, δεν έχεις κανένα φόβο απ' αυτόν». «Θέλω ό Χριστός να γονατίσει προ τού Σατάν».

Ιατροδικαστικές έρευνες απέδειξαν ότι το 18% των αυτοκτονιών των νέων, και πράξεις βίας οφείλονται στη μουσική Ροκ και τα ναρκωτικά, που αυτό οδηγεί. Το ποσοστό αυξάνεται ήδη.

Ένα ακόμα μέσον που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη μουσική, είναι και τα λεγόμενα φωτεινά εφέ, τα όποια σκοπό έχουν να μειώσουν την ικανότητα κρίσεως και αντανακλαστικών των νέων, ώστε να καταστεί εύκολος ο δρόμος της υποβολής των σατανικών μηνυμάτων.

ΒΙΜΠΡΑΣΕΞ — ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ — ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ... ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Το 1966 ο John Lennon των Beatles δήλωνε: «ο Χριστιανισμός θα παρέλθει, εμείς είμαστε διασημότεροι του Χριστού». Έπαιρνε τόσο πολύ L. S. D. εκείνη την εποχή, που νόμιζε ότι είναι ό ξαναγεννημένος Χριστός. Ήθελε, μάλιστα, να κοινοποιηθεί το γεγονός μέσω της Εταιρείας τους. Στο περιοδικό Newsweek είχε δηλώσει: «ο Χριστιανισμός πρέπει να φύγει». Και στο βιβλίο του: «A Spaniard in the works», («Ένας Ισπανός επί τω έργω») παρουσιάζει τον Χριστό στην υπονοούμενη γλώσσα των χίππυς, σαν «αστείο, κιτρινιάρη, λιγδιασμένο, φασίστα και νόθο». Θέλετε κι άλλες απόψεις του; «Ναι, καθόμουν στο Λίβερπουλ, κι ονειρευόμουν την Αμερική. Ποιος δεν το’ κανε; Η Αμερική ήταν ο Τσακ Μπέρυ, ο Λεονάρντο του Ρόκ ν' ρόλλ. Ή Αμερική ήταν ο Λίτλ Ρίτσαρντ και το «Τζώνη μπι γκούντ», το «Μπήμποπ α λουλά» και κορίτσια με μεγάλα βυζιά».
«Κατάκτησα τον κόσμο, κι αυτό ήταν το αναθεματισμένο πρόβλημα».

«Πρέπει να είσαι μπάσταρδος για να τα καταφέρεις. Κι οι Μπήτλς, ήταν οι μεγαλύτεροι μπάσταρδοι απ' όλους».

Ο Paul Mc Cartney τονίζει: «Κανένας μας δεν πιστεύει στο Θεό». Και ο Ringo Starr: «Είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν είμαστε ο αντίχριστος, αλλά αντιπαπικοί και αντίχριστοι». (Άλλωστε όλο το συγκρότημα είχε επανειλημμένα ταξιδέψει στις Ινδίες, όπου πατρονάρισε και διαφήμισε τον ευρύτατα γνωστό Ινδό γκουρού Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι).

Από το δίσκο της ομάδας «Kiss», σύντμηση τού «Kings in Satan’s Service» (δηλ. Βασιλείς στην υπηρεσία του Σατανά — όπου «βασιλεύς» στη γλώσσα της σατανολατρείας σημαίνει τον ιερουργό της λατρείας του Σατανά) διαβάζουμε το κείμενο: «Ο διάβολος είναι ο Θεός σου», και στο δίσκο των Black Sabbath της heavy metal: «Ιησού, εσύ είσαι ο σιχαμερός». Πρόκειται για ένα δίσκο, που εικονίζει στο εξώφυλλο μια διαβολική αστραπή και στεφανώνει το 666, τον αριθμό του Αντίχριστου:

Η ομάδα AC. DC, που σημαίνει: «Αντίχριστος, θάνατος στο Χριστό», τραγουδά το: «δόξα στις καμπάνες της κόλασης».

Οι μεγάλοι stars της απανταχού μοντέρνας μουσικής, παραδόθηκαν ελεύθεροι στην υπηρεσία του Σατάν. Ο Alice Cooper, γιος προτεστάντη πάστορα, δανείστηκε τ' όνομά του από μια μάγισσα που πέθανε τον περασμένο αιώνα. Ξέρετε ότι ένας από τους χρυσούς δίσκους του, είναι το άλμπουμ: «Ο Alice Cooper, πάει στην κόλαση»; Ο ίδιος ο Cooper λέει για τον Κύριο του, Σατάν: «Σ' ένα πνευματιστικό συνέδριο μού υποσχέθηκε το Πνεύμα δόξα και πλούτο σε αφθονία μέσω της Ροκ μουσικής, με μόνο αντάλλαγμα την παράδοση του σώματός μου. Έτσι απόκτησα παγκόσμια δόξα με το όνομα που το πνεύμα μού έδωσε: Alice Cooper».

Μία έρευνα το 1981 έδειξε ότι πολλοί νέοι άκουγαν επί ώρες κάθε μέρα Ροκ. Τώρα με τα μίνι κασετόφωνα Walkman», οι ώρες αυτές αυξήθηκαν σημαντικά. Η νεολαία, ο κόσμος του αύριο, στον ιστό της αράχνης.

Ο bob Larson, πρώην DJ, και αρχηγός ενός γκρουπ που πίστεψε στο Χριστό, γράφει στο βιβλίο του: «Rock and the Church»: «Όποιος είναι απελεύθερος του Χριστού, θα πρέπει τους δίσκους και τις κασέτες της Ροκ μουσικής, της εκκλησίας του διαβόλου, να τις καταστρέψει». Στο βιβλίο του: «Η μουσική πέθανε», διαιρεί τα τραγούδια της Ροκ σε 4 κατηγορίες, ανάλογα με τα θέματα που ασχολούνται:

1) όσα αναφέρονται στη θρησκεία,
2) τη σεξουαλική ανηθικότητα,
3) τα ναρκωτικά,
4) τις πολιτικές φιλοσοφίες και ιδέες.

Στα «θρησκευτικά» ανήκουν τραγούδια, όπως «η φωτιά», «Mrs. Robinson», των Simon & Garfankel, «Συμπάθεια στο Σατανά», που όλα βλάσφημα και ασύστολα μεταχειρίζονται το Χριστό άλλοτε με περιφρόνηση κι άλλοτε πρόστυχα. Μερικά απ' αυτά τά’ χουν ονομάσει «σατανικά Ροκ».

Πολλοί μουσικοί της Ροκ, new wave κ.λ.π. είναι φανερά υποστηρικτές ανατολικών θρησκειών, μάλιστα στα εξώφυλλα δίσκων του Mc. Laughin υπάρχουν ολόκληρα κείμενα - κηρύγματα υπέρ του Ινδουισμού. Χωρίς καν να υποπτεύονται πολλές φορές, οι νέοι, πέφτουν θύματα της Βίμπρασεξ, που είναι η σεξουαλική ένταση μέσω της μουσικής, κάτι που είχε καταγγελθεί στις εφημερίδες από παλαιότερα: ΑΘΗΝΑΙΚΗ 29-10-1966: «Ο σεξουαλικός πληθωρισμός της νεολαίας οφείλεται εις την σύγχρονον μουσικήν». Και η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ επίσης την ίδια χρονολογία, παρουσιάζει σαν αιτία του ερωτισμού των μαθητών, τη μουσική. Τεράστιες, όμως είναι οι επιπτώσεις της Ροκ, χέβυ μέταλ κ.λ.π. στην ψυχολογική κατάσταση του άνθρωπου: Ο ψυχολόγος Μ3ΐΊθίΐ3 λέει πως «οι επαναληπτικοί και έντονοι ρυθμοί της Ροκ δημιουργούν μια υπνωτική κατάσταση, μια πόλωση του νου επάνω στο ρυθμό, και τότε η συνείδηση υποχωρεί και επιτρέπει την έκφραση τού παραλόγου, με πλήρη ασυδοσία...».

Επίσης, το περιοδικό «The Columbus Dispatch» αναφέρει: στις 26-7-1970, στην πόλη Ντένβερ τού Οχάιο των Η.Π.Α. η κα. Dorothy Retallack νέκρωνε φυτά διαφόρων ειδών, υποχρεώνοντας τα «ν' ακούνε» μουσική Ροκ και αλλά παρεμφερή «σκληρά» ακούσματα! Αντίθετα επιστημονικά πειράματα απέδειξαν την ευεργετική επίδραση της κλασσικής μουσικής στην ταχύτερη ανάρρωση ασθενών. Μάλιστα στη δεκαετία του 1950 παιζόντουσαν δίσκοι της MARIA CALLAS σε ασθενείς, γιατί είχε διαπιστωθεί η ευεργετική επίδραση του σπάνιου ηχοχρώματος της φωνής της σε ασθενείς.

Ο Αμερικανός γερουσιαστής ROBERT RORMAN αποκάλυψε δίσκους μοντέρνας μουσικής, που με την τεχνική της «ανάστροφης κάλυψης» περιέχουν μηνύματα που... δοξολογούν τον... Σατανά, όπως: «Σατανά, κινήσου μέσα απ' τις φωνές μας». «Σατανάς, Σατανάς, Σατανάς, είναι Θεός, είναι Θεός». «Ζω για τον Σατανά. Δεν μου γουστάρει ο Θεός. Δεν μπορώ να το αποφύγω. Είναι ο γλυκός μου Σατανάς. Ο σατανάς είναι δυνατός. Θα σου δώσει το 666».

Μετά απ' όλ’ αυτά, ο γερουσιαστής RORMAN έκανε πρόταση νόμου για την προστασία του κοινού.

Ο James Gilbert, προτεστάντης πάστορας στο Τέξας, μετά από έρευνα αναφέρει ότι το τραγούδι των Rolling Stones: «Συμπάθεια στο Σατανά», έχει γίνει «εθνικός ύμνος» των σατανιστών. Ο ίδιος πάλι έδωσε μια σειρά διαλέξεων σε σχολεία και ενορίες σχετικά με την «επίθεση του σατανά» από τη μουσική.

Στο Σαν Φρανσίσκο, όσο βρισκόταν ο γκουρού Rajneesh στις Η.Π.Α. ένα night club μετατρεπόταν σε discoteque των οπαδών του, που κάθε Τετάρτη με το σύνθημα «Λάτρεψε το Θεό χορεύοντας», ντυμένοι στα κόκκινα, κίτρινα, μωβ κ.λπ., και φορώντας τη κονκάρδα-περιδέραιο του Θεού-γκουρού τους, επιδίδονταν σε Ινδικές φιγούρες υπό τους ήχους της Ροκ, χέβυ μέταλ κ.ά. Παρόμοια άντρα μουσικής πανδαισίας υπάρχουν και στην Ευρώπη.

Ξεκινώντας από τη Ροκ, που οι ρίζες της είναι στην Αφρική, Ν. Αμερική και τις Ινδίες κι εξαπλώθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη και την Αμερική (βλ. «Μεσάνυχτα στην ντίσκο» σελ. 118 για τα προβλήματα που δημιουργεί), σ' αυτές τις χώρες έχουν τις επιρροές τους κι όλα τ' αλλά σύγχρονα μουσικά είδη, όπου υπάρχουν έθιμα και παγανιστικές τελετές, σεξουαλικά όργια, και λατρεία τού Σατανά, που γίνονται με τη συνοδεία κυρίως Ροκ μουσικής. Ανάλογες μουσικές... «εξάρσεις» προσφέρουν και αλλά είδη, όπως οι ρέγκε, τζαζ, κ.λ.π. με σαφείς πολιτικό-θρησκευτικές κατευθύνσεις και σκοπό την ανατροπή ή την επανάσταση (δεν ωχριούν προ ουδενός) κατά τού «κατεστημένου». Έτσι το προσωπείο — έρεισμα: «Παγκόσμια ειρήνη», «ψωμί για όλους», «ελευθερία», «ανεξιθρησκία», μεταμορφώνεται σε ύπουλο παγιδευτή συνειδήσεων με όπλα τόσο όρους κοινωνικής κριτικής, όπως: «λαϊκότητα», «μαζικότητα», «διαμαρτυρία», «πολιτισμική δύναμη», αλλά και αποχρώσεις αντιπαραθέσεων μουσικολογικής υφής, μέχρι του σημείου να... αποτολμώνται συσχετισμοί θράσους με την κλασσική μουσική, κι ακόμα να τονίζονται τα σημεία υπεροχής τους (π.χ. της τζαζ) σαν «μέσου άμβλυνσης των φυλετικών διακρίσεων και κάθε άλλου πολιτιστικού-αστικού κακού».

Μέσα από ένα δαίδαλο «φιλοσοφικών» συσχετίσεων, το μουσικό παρελθόν του 16ου ή 18ου αιώνα, κατά συνέπεια, θεωρείται: υπηρέτης του ιεραρχικού δεσποτικού πρότυπου της εποχής (κράτος-θρησκεία-φιλοσοφία-επιστήμη κ.λπ.) Η έννοια της ΑΡΜΟΝΙΑΣ στη μουσικολογική εξέλιξη της Δυτικής μουσικής λογίζεται σαν στείρα, καθαρή τάξη, σαν μια... προδιατεταγμένη σύλληψη που οφείλει υποταγή στο Θεό-ρυθμιστή-συνθέτη κατά τα θρησκευτικά πρότυπα ή τα ανάλογα εξουσιαστικά».

Έτσι λοιπόν, προχωρούμε σε αυθαιρεσίες του τύπου: «αδυναμία αυτοσχεδιασμού» και «υπερίσχυση του πιο δυνατού σε βάρος των άλλων», είτε όσον αφορά τα μουσικά θέματα μιας σύνθεσης, είτε την εκβιαστική, κατ' επέκταση, συνύπαρξη όλων των οργάνων σε ένα ορχηστρικό σύνολο που «δεν επικοινωνούν, αλλά συντονίζονται μεταξύ τους» για το καταναγκαστικά, επιβεβλημένο μουσικό αποτέλεσμα από τον εκάστοτε συνθέτη-δημιουργό. Παρανοϊκές θεωρίες που με ολίγη επικάλυψη Μαρξισμού, και ένα όργιο αναρχούμενου ανθρωποκεντρικού πανθεϊσμού, με σκοτεινά πολιτικά κίνητρα παγκόσμιων προεκτάσεων, διαστρεβλώνουν τις υπαρξιακές αναζητήσεις των μεγαλοφυών μουσικών μορφών της Κλασσικής και Ρομαντικής περιόδου σε ένα εμετικό «ποτ-πουρί» ερασιτεχνισμού αδαών, αφού δεν μπορούν να χωνέψουν ότι τέχνη είναι εσωτερική συγκρότηση και πράξη, βίωση του «κατ' εικόνα» και επίτευξη τού «καθ' ομοίωσιν», κατά Χάριν Θεού! Γεγονός το οποίον οι άνθρωποι εκείνοι όριζαν καλά.

Αν εξετάσουμε τη φωνητική αντίστιξη, θα δούμε ότι θρησκευτικά ή κοσμικά αριστουργήματα όπου η κάθε φωνή διατηρεί την αυτοτέλειά της με διαφορετικά θέματα η κάθε μία συγκεντρώνουν ένα αφάνταστο πλούτο ηχο-χρωμάτων. Ο Bach τελειοποιώντας τη φωνητική αντίστιξη, σε οργανική μουσική με τη φούγκα, δίνει το συγκερασμό των διαστημάτων, που είναι η βάση για μεγάλα ορχηστρικά έργα. Αλλάζει δηλαδή τα μέσα. Κάθε φωνή παίρνει το ίδιο θέμα και το επεξεργάζεται για το κοινό αρμονικό αποτέλεσμα. Άρα δεν υπάρχει πουθενά δεσποτεία, παρά πνεύμα αρμονικής συνύπαρξης και ισοτιμίας. Με την αρμονία, που είναι εξέλιξη δύο συνθετικών συστημάτων, βλέπουμε δημιουργία συγχορδιών ή διαφόρων ανεξάρτητων μελωδιών, που μπορούν να συνηχούν. Και τα δύο συστήματα μπορούν να συνυπάρχουν.

Άρα πώς γίνεται η οργανική πολυφωνία του Bach να θεωρείται «βδελυρή αστική υπακοή στο θείο νόμο κατά τον τονικό κανόνα», υπονοώντας καταπίεση; Που πάει η έννοια της αρμονικής συνύπαρξης με ένα πρωτεύον θέμα τη τάξη, ως προς την μίμηση στις υπόλοιπες φωνές; (βλ. μετάδοση θείων χαρισμάτων στον κάθε άνθρωπο, ώστε «ο καθένας κατά τα χαρίσματα αυτού» — Απόστ. Παύλος). Τι να πούμε πάλι με την ισοτιμία της αντιστικτικής πολυφωνίας, όπου το τελικό αρμονικό αποτέλεσμα φανερώνει την ελευθερία κάθε φωνής με το διαφορετικό της θέμα και την ύψιστη τιμή στο Δημιουργό, σαν εικόνα... της δημιουργίας; Ακόμα και στον ανθρωποκεντρικό Ρομαντισμό, τα υπαρξιακά ερωτήματα καταλήγουν σε μεγαλειώδεις επιτεύξεις, συνειδητά (ή ασυνείδητα) Χριστιανικές.

Κι αν ακόμα ολ’ αυτά είναι «στείρα», τι είναι η Βυζαντινή μονοφωνία με την πεφωτισμένη, σταθερή, παλλαϊκή της απλότητα; Αλλά ίσως εδώ είναι περισσότερο από αδύνατον να γίνουν υποβιβασμοί και σχόλια. Ο Θεός αποδεικνύεται η ζωή μας, και η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας ενώνει κάθε φωνή σε μία μελωδία με μύρια ποικίλματα. Θριαμβευτική ένωση φωνών με συγκεκριμένο κέντρο και σκοπό. Και η έμπνευση είναι αντίστοιχη του «υμνούμενου».

Τώρα βέβαια αν η μουσική έχει φτάσει στην αδιέξοδη θέση: έμπνευση για την έμπνευση, αγνοώντας το ζητούμενο, και εξαλείφοντας κάθε ειρμό στη σύνθεση, ή εκχυδαΐζοντας τον εσωτερικό άνθρωπο και τις βαθύτερες μεταφυσικές και βιωτικές του αναζητήσεις, αυτό είναι ένα θέμα που αξίζει να γίνει μία σύντομη αναφορά.

ΜΠΗΤ, ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΚΑΙ... ΝΕΟΙ ΜΠΑΧ, ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΚΑΙ ΡΑΧΜΑΝΙΝΟΦ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Δεν είμαστε μακριά από τη γενική παράνοια, που ήδη προετοιμάζει το δρόμο για την κατάλυση των πάντων στο όνομα του θηρίου. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, βλέποντας στο πρόσφατο παρελθόν, που ακόμα δηλητηριάζει τη ζωή μας.

Ο νεογέννητος ρυθμός ΒΕΑΤ του ‘54-΄55 βαφτίστηκε από τον νονό του Αλαν φρίντ (ντίσκ-τζόκευ του Κλήβελαντ) «Ροκ εντ Ρολλ». Μια λέξη που περιέγραφε δύο κινήσεις του ανθρώπινου σώματος τη στιγμή της σεξουαλικής πράξης στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και χρησιμοποιούνταν στη λαϊκή γλώσσα των Αμερικάνικων γκέτο των μαύρων (βλ. Bob Larson: ROCK WHEAT ON III, Tundale House,1980 σ.3). Εκφραστής αυτού του ρυθμού η «λεκάνη» του αποκαλούμενου «Βασιλιά του Ροκ εντ ρολλ» Ελβις Πρίσλευ η Elvis the Pelvis (pelvis= η λεκάνη). Τα τραγούδια του, όχημα των ιδεών της «σεξουαλικής επανάστασης. Τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από την ωμή, ασυγκράτητη, ερωτική ορμή», σύμφωνα με το μανιφέστο της επανάστασης αυτής.

Συνεχιστές του βασιλιά, οι Μπητλς, οι Ρόλλινγκ Στόουνς, οι Μοντς, ο Αλις Κούπερ, οι Άνιμαλς, κ.ά.

Αυτοί, όμως, φέρνουν μια νέα θεωρία, σε πιο εξελιγμένο ρυθμό: Το σκληρό Ροκ (Hard Rock). Αυτό συνδυάζεται με την ανακάλυψη του L.S.D. από τον δρ. Χόφφμαν, της Ελβετικής εταιρείας Σαντόζ. Αστραπιαία σχεδόν γεμίζουν απ' αυτό Πανεπιστήμια και σχολεία. Το τραγουδούν οι διάσημοι Eric Burdon and the Animals: «Μια κοπέλα που λέγεται Σαντόζ — A girl named Sandoz», Ο τίτλος της «μεγάλης» αυτής επιτυχίας.

Οι Μπήτλς μας εισάγουν με το «Κίτρινο Υποβρύχιο» (Yellow Submarine) την ψυχεδέλεια. Ο όρος στην ψυχιατρική σημαίνει την οξεία παραίσθηση που προκαλούν τα σκληρά ναρκωτικά. Ο ασθενής νομίζει πως είναι πουλί και μπορεί να πετάξει, ή σούπερμαν και μπορεί να σταματήσει τραίνα με το σώμα του... Είναι η εποχή της «ειρηνικής» επανάστασης των χίππυς, MAKE LOVE NOT WAR (= κάντε έρωτα, όχι πόλεμο), μέσω των ναρκωτικών και των Ινδουιστικών κοινοβίων. Σεξουαλικά όργια και διαλογισμός, με αλχημιστικές ερωτικές πρακτικές. Απωθημένη οργή, Βιετνάμ, και δολώματα δαιμονοκρατούμενης υστερίας. Στόχος: οι νέοι όλου του κόσμου!

Άλλοι σπεσιαλίστες ναρκωτικών πολυτραγουδισμένων είναι οι Ρόλλινγκ Στόουνς. Δικά τους είναι τα: «Μαύρη ζάχαρη — BROWN SUGAR» (που αποτελείται από ηρωίνη, καφεΐνη και στρυχνίνη), «Αδελφή Μορφίνη, Ξαδέρφη Κοκαΐνη — SISTER MORPHINE» και «Ασημένια Κυρία — SILVER LADY» (όπου εδώ υπονοείται η υποδόρια σύριγγα).

Φτάνουμε ως τις μέρες μας, με την κατάληξη του Ρόκ εντ Ρόλλ και Χάρντ Ρόκ σε Punk Rock (η λέξη στην Αγγλία σημαίνει «πρόστυχος», ενώ στην Αμερική η νεώτερη ετυμολογία της λέξης είναι: «σάπιος», σύμφωνα με το βιβλίο του J. P. Regimbal: Le Rock ‘n’ roll, Ed. Croisad-Geneve 1983, σ. 1 2) και Χέβυ Μέταλ — Heavy Metal.

Και τα δύο αυτά είδη — πολύ διαδεδομένα και στην Ελλάδα — κατέχονται από μια καθαρή δαιμονολατρία (απεικονίσεις δαιμόνων στα εξώφυλλα των δίσκων, ύμνοι στο Σατανά άμεσα και έμμεσα, με την διέγερση παθών του ακροατή κ.λπ.) και ωθούν τους οπαδούς τους να τραυματίσουν και να χτυπήσουν τον απέναντι τους με τη βοήθεια ξυραφιών, αλυσίδων, μπρασελέ με ατσάλινα καρφιά και φυσικά στην πλήρη εκτόνωση της ψυχονευρωτικής κατάστασης, που οφείλεται στον εκκωφαντικό ήχο και τη δόλια μέθοδο υποβολής, με την καταστροφή του χώρου υπαίθριων συναυλιών ή άλλων χώρων (βανδαλισμοί καταστημάτων, μέσων συγκοινωνίας κ.λ.π.).

Το μεγάλο κεφάλαιο της δαιμονολατρίας στη Ροκ μουσική άνοιξε ο Πρίσλευ με το τραγούδι, «Είσαι ο Διάβολος μεταμορφωμένος — You are the devil in disguise. Έρχονται οι Μπήτλς με το γνωστό άλμπουμ τους «Το λευκό άλμπουμ του Διαβόλου — Devil’s white album» γνωστότερο σαν «Λευκό Άλμπουμ — White Album».

Ας δούμε από κοντά λίγα από τα σαρκαστικά λόγια του Τζων Λένον, που τραγουδούσε μπροστά στο εκστασιασμένο, τραγικά υποχείριο κοινό του:

«Ο Χριστιανισμός θα χαθεί.
Θα ζαρώσει, θα εξαφανιστεί.
Δεν το συζητώ
γιατί έχω δίκιο και θα δικαιωθώ.
Είμαστε πιο δημοφιλείς
απ' τον Ιησού Χριστό.
Δεν ξέρω ποιος θες να χαθεί πρώτος,
το Ροκ εντ Ρολλ ή ο Χριστιανισμός.

Θα μπορούσαν ν' αναφερθούν στήλες ατέλειωτες του είδους: «Ο Διάβολος στην καρδιά της — Devil in her heart» των Μπήτλς, ή το «Συμπάθεια για το Διάβολο — Sympathy for the devil» των Ρόλλινγκ Στόουνς, κ.ά.

Ένα άλλο στοιχείο πολύ διαφωτιστικό του όλου κλίματος, είναι το σύμβολο ες (s) που χρησιμοποιούν οι Αυστραλιανοί ACDC, ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA, BLACK SABBATH, KISS, κ.ά. Αυτό το σύμβολο είναι γραμμένο στα σύμβολα του αποκρυφισμού και δηλώνει το θεό Θώρ, που ερμηνεύεται «Σατανάς».

Σαν επιστέγασμα όλων αυτών, ο κ. Σιντ Μπερνστάιν, πρώην παραγωγός των Μπητλς στις Η.Π.Α., δήλωσε κάποτε ότι ο Λέννον είναι ο Μπαχ, ο Μπετόβεν και ο Ραχμάνινωφ της εποχής μας. Αυτό βέβαια το αφήνουμε στην κρίση σας.

Τελευταία, ο δίσκος του «κομψού» Brian Ferry, που πούλησε δισεκατομμύρια αντίτυπα σ' όλο τον κόσμο, έχει τον τίτλο: «Bete Noire» — «Μαύρο Κτήνος». Αυτή η ονομασία χρησιμοποιείται για το «μεγάλο δαίμονα Μπάκα», στις τελετές μαγείας των Βουντού. Ο ίδιος ο Ferry παρουσιάζεται στο εξώφυλλο, του δίσκου με αλλοιωμένα, διαβολικά χαρακτηριστικά ανθρωπόμορφου θηρίου με τη μέθοδο της φωτοσύνθεσης. Το πράγμα πέρασε απαρατήρητο! Είναι όμως σωστό αυτό;

Στις 16/17 Ιουλίου 1988 διοργανώνεται φεστιβάλ Αφρικανικής Ρέγκε μουσικής (ή Αφρο-ρέγκε, όπως είναι ευρύτερα γνωστή) στον Άλιμο Αθηνών με μετακλήσεις «διάσημων» νέγρων καλλιτεχνών τού είδους. Ένας απ' αυτούς, ο king Sunny Abe από τη φυλή Γκρούμπα της Νιγηρίας, υμνείται από τις στήλες Ελληνικών και ξένων εντύπων σαν ισάξιος του Bob Marley και εκφραστής της Τριτοκοσμικής μουσικής, με έντονα μηνύματα πολιτικής διαμαρτυρίας όσο και θρησκείας της πατρίδας του, από τον Τοπικό Τύπο.

Η συναυλία του μεταδίδεται από ένα κανάλι της Κρατικής Τηλεόρασης. Κατόπιν εορτής μαθαίνουμε ότι «ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης αντλεί τη θεματολογία των τραγουδιών του από τις τελετές μαγείας της πατρίδας του, που δεν διαφέρουν από τα ήθη της Ελλάδας», σύμφωνα με έντυπο πλατιάς κυκλοφορίας. Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο εν λόγω τραγουδιστής εμφανίστηκε κι αυτός να επικαλείται σε ένα τραγούδι του τον «παντοδύναμο» Μπάκα της θρησκείας των περισσότερων μαύρων μουσικών, της Σαντερία, ενώ οι δέκτες της τηλεόρασης έδειχναν τους ανύποπτους Έλληνες σε κατάσταση αισθησιακού ολοφυρμού, να συναινούν εν αγνοία τους χορευτικά. Είναι το μήνυμα της «σύσφιξης των δύο λαών»! Το ρεύμα του μουσικόφιλου «κοσμοπολίτη», σύμφωνα με το πνεύμα της Νέας Εποχής (New Age) και τις τάσεις των καιρών.

ΜΟΥΣΙΚΗ NEW AGE: «Η ΑΠΑΛΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ»

Επανάσταση και οπισθοδρόμηση. Κομπιούτερ μουσική και πέτρινα είδωλα. Υπαρξιακή διάσπαση και Μεσσιανικός» μουσικός υποβιβασμός. Ένας νέος όρος: «Μεσσιανική Μουσική», ή «Μουσική του Κόσμου». «Μεσσιανικός ρυθμός». Αυτόκλητοι Σωτήρες, Γκουρούδες, Δάσκαλοι (άλλος ένας τίτλος για τους περίφημους Μπητλς), Υπεράνθρωποι, και ο Άνθρωπος γίνεται Θεός (!).

Ο μεσσίας της τζαζ Ορνέτ Κόουλμαν, λέει: Οποιοδήποτε πρόσωπο της σημερινής μουσικής σκηνής ξέρει ότι το Rock, η κλασσική ή η λαϊκή μουσική, ακόμα και η τζαζ, είναι χθεσινοί τίτλοι. Νοιώθω ότι η παγκόσμια μουσική πλησιάζει όλο και περισσότερο τη μία και μοναδική έκφραση, που θα περιέχει τις άπειρες μουσικές ιστορίες της ανθρωπότητας» (1977).

Αλλά και η μουσική της ταινίας του Σκορτσέζε: «ο Τελευταίος Πειρασμός» που τόσο ασύστολα προσβάλλει το Πρόσωπο του Κ.Η.Ι.Χ. γραμμένη από τον Π. Γκάμπριελ, είναι καθαρά «Μεσσιανική» και χαρακτηρίστηκε ήδη «το μέλλον, της ανθρωπότητας». Είναι ο ίδιος Γκάμπριελ των μαραθώνιων συναυλιών ειρήνης και δηλώσεων του τύπου: «Η οικογένεια είναι μίασμα». «Η οικογένεια είναι μία δυσάρεστη υπόθεση». Μπήκατε καθόλου στο πνεύμα;

Ένας άλλος υπέρμαχος της μουσικής αυτής, λέει: «Ακούστε τις μουσικές της Ν. Αμερικής, της Ινδίας, της Αφρικής — όλη τη μουσική του κόσμου. Πληροφορηθείτε τι συμβαίνει αλλού. Αποθαρρυνόμενοι απ' ότι οικείο, απ' ότι ακούσατε και αγαπήσατε ως τώρα, θα μπορέσετε να διευρύνετε τα όρια της εμπειρίας σας. Χωρίς αυτό η μουσική σας θα στερέψει». (Πιέρ Μπενσουσάν, κιθαρίστας). Τι λέγαμε προηγουμένως; Έμπνευση για την έμπνευση. Ας μάθουμε λίγα για εμπειρίες. Μουσική της Αφρικής, μας είπαν προ ολίγου;

Ξέρετε ότι οι περισσότεροι απ' αυτούς τους μουσικούς της ανήκουν στην αποκρυφιστική λατρεία της Σαντερία; Τα τραγούδια τους έχουν θρησκευτικό-πολιτικές αναφορές. Πείνα και δεισιδαιμονίες για διεύρυνση της εμπειρίας, λοιπόν. Για τον Yellow man της Ρέγκε διαβάζουμε σε μουσικό έντυπο για νέους: «Χρησιμοποιώντας «τη βρώμικη γλώσσα τού γκέτο, διανθισμένη με κάθε λογής μπηχτές και υπονοούμενα... κάνει επίδειξη θράσους, «περιγράφοντας με λεπτομέρειες την επιτυχία του στις γυναίκες. Η λαγνεία των στίχων του και ο υπέροχος ήχος της μπάντας του (Sagitarious Band), τον έκαναν όχι μόνο το μεγαλύτερο σύγχρονο όνομα στο χώρο της ρέγκε, αλλά (όσο κι αν ακούγεται παράξενο) και ένα είδος σεξ-συμβόλου για την Τζαμάικα». Αυτά βέβαια προ συναυλίας Αλίμου. Γιατί εκεί, ο διάσημος «αλμπίνος» (λευκίτης), άρχισε να εκθειάζει και την κοκαΐνη με τα γνωστά υπονοούμενα... ευφυολογήματα του...

Θέλετε μια ιδέα και για τις εκ Ν. Αμερικής... εμπνεύσεις; Διαβάζουμε σε Αθηναϊκή Εφημερίδα:

«Αγία της Κουβανικής μουσικής είναι μια μητρική φιγούρα με θερμό χαμόγελο: Η Σελίνα Γκονζάλες: Η Σελίνα και το συγκρότημα της «Κάμπο Αλλέγκρε» συνδέουν το παρόν με την προεπαναστατική Κούβα, μια και η καλλιτέχνις κυριαρχούσε στη μουσική Κουβανική σκηνή μαζί με τον άντρα της Ρεουτίλιο Ντομίνγκεζ, ήδη από το 1950. Σήμερα συνεργάζεται με το γιό της κι έχει μια καθημερινή δίωρη εκπομπή στο ραδιόφωνο. Οι Κουβανοί τη λατρεύουν. Δηλώνει «Καστρική» και τονίζει ότι η θέση των μουσικών έχει βελτιωθεί εξαιρετικά μετά την επανάσταση. Ωστόσο το σαλόνι της κοσμεί ένα τεράστιο άγαλμα της Σάντα Μπάρμπαρα. Όπως και πολλοί άλλοι, κατά κανόνα μαύροι μουσικοί, εξασκεί την Σαντερία, μια μυστική Αφροκουβανική λατρεία, που αναμειγνύει στοιχεία, τού Καθολικισμού και της θρησκείας των Αφρικανών Γιορούμπα». «Είναι απολύτως φυσικό να έχω την Αγία στο σαλόνι μου», λέει η ίδια. «Κανείς δεν με παρότρυνε ποτέ να την βγάλω ή να την βάλω σε μια πιο διακριτική θέση».

... «Τη Σελίνα συναγωνίζονται σε δημοτικότητα οι «Λος Βαν», οι «Μπητλς» της Κούβας. «Η πορνογραφία δεν επιτρέπεται», λένε οι Λος Βαν για την Κούβα, «κι αυτό μας κάνει πιο εφευρετικούς — και ίσως πιο εκλεπτυσμένους. Αν θέλουμε να δώσουμε ερωτικό περιεχόμενο στα τραγούδια μας, χρησιμοποιούμε υπονοούμενα». Σ’ όλα αυτά προσθέστε λίγη Ινδική πολυπραγμοσύνη.

Πάρτε για παράδειγμα τον πολυλατρεμένο γκουρού του '60, τον Ραββί Σανκάρ με τους μυστικιστικούς ήχους του σιτάρ του», που ήδη εμφανίστηκε το καλοκαίρι του ‘88 στο Ηρώδειο, όπου με το κύρος του σύγχρονου «Μεσσία» made in India διακηρύσσει τις αρχές του Ινδουισμού στο Intercontinental σαν άμεση προϋπόθεση για την εκμάθηση του σιτάρ. Και το διαλογισμό σαν τη «μόνη αλήθεια».

Προσθέστε και «ολίγη» κλασσική μουσική, γιατί κι αυτή είναι πρόδρομος της «μουσικής του κόσμου», και η μουσική New Age πρέπει να θεωρείται σαν «το πιο ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας», όπως είπαν μερικοί. Μετά αφομοιώστε κι αλλά είδη, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, κι αρχίστε το ξεκάρφωμα. Ο Brian Eno το 1979 νομιμοποίησε άλλωστε την απουσία μελωδίας, αρμονίας, ρυθμού. Μιλάει και για επιρροές από τον Eril Satie γιατί όχι; Άλλωστε ο Satie δεν ζει, για να τον διαψεύσει. Κι όσο για δημιουργία; «Είναι η αίσθηση του τυχαίου» (Μαρκ Ίσαμ), «αστρικά ταξίδια» και εξωσωματικές εμπειρίες (για τον Γιαπωνέζο Κιτάρο), υπεράνθρωποι και διαστημάνθρωποι από το υπερπέραν», («Επιστροφή των Δωριέων» τού Δ. Κατή), ή «Νοστράδαμος και συντέλεια» («Άλντους» του Σεκόντου Μπουχάγερ). Για τον Jean Michel Jarre η εκτόνωση έρχεται με εθνο-μπήτ και αίσθηση αρένας, διαστημόπλοιου, εκμηδενισμός του ενός και αποθέωση του πλήθους, εν τέλει λέιζερ και κομπιούτερ στην υπηρεσία της ματαιοδοξίας», όπως στο πρόσφατο φεστιβάλ του στο Χιούστον του Τέξας, που βγαίνοντας στην εξέδρα εν μέσω εκτυφλωτικών προβολέων ύψωσε τα χέρια, ευλογώντας τα πλήθη που αλάλαζαν.

Διαστημική έπαρση, μηχανική κι αποτέλεσμα μηδέν, περιεχόμενο ανύπαρκτο, κι «εύκολη προσέγγιση της «μουσικής» μέσα από χάος και γδούπους. Αρμονία, φυσικά, ανύπαρκτη που ισούται με ανυπαρξία της μουσικής, κι από την άλλη «απαλές συνηχήσεις» που θεωρούνται πολιτική από τον υπέρμαχο τού είδους Αντρέα Βολενβάιντερ, Ελβετό αρπιστή (χαρακτηριστικό έργο — Caverna Magica: Μαγικό Σπήλαιο): «Ότι παρασύρει τον άνθρωπο είναι πολιτικό. Κάθε τι. Η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι η δημιουργικότητα υποχώρησε εις όφελος της αδράνειας, που δημιουργεί η υλική ευμάρεια. Η ισορροπία τού ανθρώπου έχει διαταραχθεί. Η μουσική βοηθά να επανεγκατασταθεί κάποια ισορροπία. Μ' αυτή την έννοια, κάνοντας μουσική, κάνουμε πολιτική». Ποια μουσική και ποια ισορροπία αλήθεια;

Μερικά ονόματα συνθετών New Age: Pink Floyd, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Liz Story, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Chick Corea, Keith Jarret, Sky κ.ά.

Και κάτι ενδιαφέρον: μετά απ’ όλο αυτό το συνονθύλευμα κρότων, γδούπων και απαλών συνηχήσεων (προσέξτε: όχι αρμονιών μα τυχαίων ήχων που συναντήθηκαν), η New Age αντίληψη βγάζει αφορισμούς για αλλά «θορυβώδη προϊόντα εμπορικότητας όπως ή πανκ, ντίσκο, κ.λπ.», οικειοποιούμενη το μέλλον «με αναζητήσεις εκλέπτυνσης (!) και απαλών αρμονιών!».

Εν τω μεταξύ, στην Αμερική νέοι εξαφανίζονται μυστηριωδώς καθημερινά, για να γίνουν βορρά σε παγανιστικές τελετές ανθρωποθυσιών, που τελούνται ακόμα και μέσα σ' εκκλησίες, με προεστώτες είδωλα της νεολαίας. Πρόσφατη βιντεοσκόπηση ιδιώτη δείχνει τους μουσικούς μέσα στο ναό, να διαμελίζουν το σώμα άτυχου νέου υπό τις ιαχές του έξαλλου κοινού, και μέσα σ' αυτό το ωμό θέαμα της ανθρωποθυσίας, μαγείας και θηριωδίας, που μόνο μουσική δεν είναι, να πετούν στους παρευρισκόμενους τα κομμάτια, που εκείνοι κατασπαράζουν με κτηνώδη ενθουσιασμό. Χιλιάδες νέοι, πολλές φορές άσχετοι με την όλη υπόθεση, εξαφανίζονται καθημερινά, για να γίνουν βορρά τέτοιων απάνθρωπων εκδηλώσεων.

Από την άλλη μεριά η σεξουαλική δυικότητα θεωρείται «δρόμος αυτογνωσίας» (με τις ανάλογες Ινδουιστικές και Βουδιστικές ρίζες). Πρόσφατες δηλώσεις του τραγουδιστή Sting, συνυφασμένες μάλιστα με τη φιλοσοφία τού Jung έκαναν τόση αίσθηση, ώστε ο ίδιος να αναγκαστεί να δηλώσει χαριτολογώντας: «Μου αρέσουν οι γυναίκες». Όλοι οι δρόμοι λένε, οδηγούν στην «πολιτική αφύπνιση», που μόνο η μουσική μπορεί να επιφέρει, μέσω ενός σούπερ-μάρκετ «αληθειών», που οδηγούν στην αυτο(απο)θέωση. Μαρτυρικοί θάνατοι πρόσφατων, σύγχρονων «αγίων» (βλ. Lennon, Hendrix, Morrison κ.ά.), που σαν «άνθρωποι με πάθη και πόθους» κατά τους επικήδειους, «έζησαν και πέθαναν ηρωικά», από υπερβολική χρήση βαρβιτουρικών, σεξουαλικών οργίων, κραιπάλης οινοπνεύματος, «που ήταν απαραίτητα για να εντυπωσιάσουν το κοινό» με κάθε λογής σπαραγμό «κι επίδειξη κακογουστιάς», (κουρελοειδές ντύσιμο, ουρλιαχτά, σπασίματα οργάνων επί σκηνής κ.ά. πολλά αξιοθρήνητα παρόμοια), δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μουσική.

Το καλλιτεχνικό ύφος ιδιοφυούς στιχουργού, μ' ένα Lennon σε σεξουαλικούς μαραθώνιους ειρήνης και «συναυλίες χαρτοσακούλας»..., «με κοντινές λήψεις των γεννητικών του οργάνων σε βίντεο» δεν πείθουν ότι πρόκειται για εξευγενισμένη μορφή ...διαμαρτυρίας για την παγκόσμια ειρήνη..., όπως λένε οι «ειδικοί».

ΜΠΙΖΝΕΣ, «ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ» ΚΑΙ ΨΥΧΩΣΕΙΣ

Εμπορικό Ροκ από την «πιο αντιπροσωπευτική τραγουδίστρια του '80», την περίφημη «Μαντόνα» («Παναγία»). Ελάχιστος, υποτυπώδης ρουχισμός, πρόκληση και πρώτο χιτ το τραγούδι «Like a virgin — Σαν μια Παρθένα». Δεύτερο χιτ: «Pren your heart — Άνοιξε την καρδιά σου», όπου η σταρ γοητεύει ένα οκτάχρονο αγοράκι σε πορνοσόου, σε βίντεο-κλίπ, τον Ζάν-Μπατίστ Μοντινό, που τυγχάνει και παιδί-θαύμα της Γαλλικής αβάνγκάρντ σκηνής, δηλαδή στο βίντεο κλιπ ήταν το ίδιο «θαυμάσιος» όσο και επί σκηνής.

Εξαχρείωση από πάσης πλευράς; Για τους θαυμαστές: «Αυτή είναι τέχνη»! (;)

Δισεκατομμύρια πωλήσεις και ορυμαγδός μίμησης της «σταρ».

Κι έρχεται το τελευταίο «συγκλονιστικό» βίντεο-κλίπ, με την επιτυχία «Like a prayer— Σαν προσευχή». «Εμφάνιση ηδονικά αισθησιακή, και η Μαντόνα να φιλάει τα πόδια ενός Αγίου μέσα σε μια εκκλησία, και σε άλλη σκηνή τραυματίζεται στα χέρια με ένα μαχαίρι, θυμίζοντας τα σημάδια του Χριστού. Ακολουθούν εικόνες σεξουαλικής βίας επάνω στην Αγία Τράπεζα, και σαδομαζοχισμός».

Η Καθολική Εκκλησία ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών.

Και τώρα ό,τι πιο τελευταίο όσον αφορά τη διαμαρτυρία και κοινωνική κριτική, κατά τη γνώμη πάντα των κριτικών:

«Θέλετε να μάθετε για τον ήχο του Απόκρυφου; Εκεί όπου η μουσική δεν είναι μουσική, αλλά πράξη, ιδέα, μήνυμα, γεγονός, έμπρακτη ανατροπή, τελετουργία;... Μη μας ρωτάτε για στυλ, μόδες, ρεύματα, τάσεις, για τις μαζικές κατευθύνσεις που πιστεύετε ότι θα’ πρεπε να υπάρχουν σε κάθε σύγχρονο δημιουργό — γιατί δεν υπάρχουν στον ήχο τού Απόκρυφου και της ανατροπής, στον ήχο της διαστροφής, κι αν υπάρχουν, δεν θα τα διακρίνετε. Μπορεί να ’ναι ο ήπιος ήχος μιας ακουστικής μπαλλάντας, ή μπορεί να’ ναι η άκαμπτη, μηχανική μετρονομία της ντίσκο, ή μπορεί να ’ναι ακόμη και ένας σκέτος, αφόρητος θόρυβος. Όμως, όποιος κι αν είναι μέσ' απ' όλα αυτά, δεν ανήκει στους ήχους των δικών μας καθημερινών πραγμάτων: ανήκει στους ήχους της Άλλης Πλευράς.

Μη μας ρωτάτε, λοιπόν, για τον ήχο των Psychic Tv (= Ψυχωτική Τ.ν.)... γιατί αυτό που είναι, απλά δεν περιγράφεται. Είναι τα πάντα: το Ροκ, η πόπ, η φόουκ, η έντεχνη, η πειραματική μουσική, η αφαίρεση, ο αυτοσχεδιασμός, ο λυρισμός, η επιθετικότητα, η οργάνωση, η αναρχία, η τελετή, το χάος... Και η εικόνα: η πρόκληση η παρεκτροπή, το ανομολόγητο, το ακατονόμαστο, το πέρα απ' τη λογική, απ' την ανθρώπινη ανεκτικότητα, το πέρα απ' το Καλό και το Κακό.

Όσο γι’ αυτό που στοχεύει... Ας αφήσουμε τον ίδιο τον Genesis P. Orridge να μας το πει: «Θέλουμε να υπονομεύσουμε ιδεολογικά και να διαφθείρουμε τη νεολαία, όχι όμως με την έννοια που πιστεύει ό κόσμος, όχι σύμφωνα με τις Χριστιανικές αντιλήψεις, που έχουν επιβληθεί από άτομα που υπάρχουν μόνο και μόνο για να κάνουν όλους τους άλλους να νοιώθουν ένοχοι. Όλοι το ξέρουν ως ένα σημείο ότι αυτοί που κατέχουν προνομιούχες θέσεις είναι οι πιο διεφθαρμένοι, οι πιο παρηκμασμένοι, οι πιο ανέντιμοι και οι πιο ακόλαστοι σε κάθε μορφή κοινωνίας. Και όμως ό κόσμος επιτρέπει σ' αυτά τα άτομα να τον υποβάλλουν σε πέρα για πέρα καταπιεστικούς, ασυνείδητους, βίαιους νόμους, που ορίζουν ότι δεν έχεις το δικαίωμα να λες αυτό που θέλεις, δεν μπορείς να γράφεις αυτό που θέλεις και δεν μπορείς να βλέπεις, ή να καταγράφεις, ή να κάνεις ότι νομίζεις εσύ, αυτό που θέλεις. Δεν μπορείς να κάνεις παρά μόνο αυτό που σού επιτρέπεται να κάνεις. Και την κατάσταση αυτή, εγώ προσωπικά τη θεωρώ αφόρητη και προσβλητική».

«Οι Trobbing Gristle (= «τιναζόμενο-μηχανικό-στρίγκλισμα») ήταν η πεμπτουσία του «βιομηχανικού ήχου» (πριν γίνουν οι Psychic TV)...

«Αιφνιδιάζοντας και τα προοδευτικώτερα μυαλά..., σαν πιστή αντανάκλαση της γκρίζας νεοαστικής πραγματικότητας..., βέβηλοι καταστροφείς οργάνων και ανθρώπινης φωνής, επιδίδονται σε κάθε τους συναυλία σε μουσικές πράξεις θορύβου και βίας, που μόνο με τις άλλες, τις καθαρά σκηνικές τους πράξεις θα μπορούσαν να παραλληλιστούν. Δεν θέλουμε να σας σοκάρουμε, αλλά... οι πράξεις αυτές ήταν φοβερές... Θα αντέχατε εσείς, εκεί μπροστά στα ανύποπτα μάτια σας, την έμπρακτη πρόκληση της σαδομαζοχιστικής βίας; Της αυτοϊκανοποίησης; Της ουρολαγνείας και κοπρολαγνείας; Της ουροποσίας και κοπροφαγίας; Και πέρα απ' αυτά — αν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ κάτι πέρα απ' αυτά! — θα τολμούσατε να βυθιστείτε στα άδυτα του αποκρυφισμού, της δαιμονολατρείας, στην ίδια την καρδιά τού θηρίου!, όχι για θέαμα, για μπούγιο και για χεβιμεταλλική κατανάλωση, αλλά σε όλη την τρομαχτική διάσταση και με όλο το αστάθμητο κόστος της πράξης;

Διστάζετε; Σωστά πράττετε... Ο Τζένεσις Π. Όριντζ και η σέχτα του, δεν θα ήταν αυτοί που είναι, αν το μήνυμα τους γινόταν δεκτό απ' όλους αδιαμαρτύρητα και ελαφρά τη καρδία, αν η παρουσία τους περνούσε απαρατήρητη, όπως όλων σχεδόν των «ομοτέχνων» τους, Βρεταννών και μη. Πραγματώνοντας με τον πλέον απόλυτο τρόπο τον ορισμό του Όσκαρ Ουάιλντ, ότι «τέχνη είναι η επίθεση στην προβλεψιμότητα», φτάνουν κάθε φορά που πιστεύουν ότι χρειάζεται, στα άκρα (!).

Σαν Psychic Tv «η δική τους μουσική δεν είναι πλέον «βιομηχανική», αλλά... στην κυριολεξία: τα πάντα! Οι ρίζες της βρίσκονται στην φόουκ μπαλλάντα, στην ηλεκτρονική μουσική, στο ροκ εν ρόλ, στην αβάν γκαρντ, στη ντίσκο, στην ποπ μιούζικ, στη θρησκευτική υμνολογία, στα παιδικά τραγουδάκια —εν ολίγοις παντού! Και κατευθύνεται αναλόγως, δηλαδή... παντού, κάνοντας κάθε πρόβλεψη για κάθε καινούργιο δίσκο τους κυριολεκτικά μάταιη... και άχρηστη...»

Γνήσιο πνεύμα New Age λοιπόν. Σχιζοφρένεια, που μεταμορφώνεται σε τέχνη. Χεβιμεταλλικά «παιχνίδια» με το διάβολο, και «υψηλού κόστους» Σατανισμός, που εκθειάζεται και δικαιώνεται κιόλας ως «ποιοτικός» (βλ. -Όσκαρ Ουάιλντ). Με λίγα λόγια, ούτε ό παραμικρός σεβασμός για τον κόσμο, ούτε η ελάχιστη αιδώς για όλη αυτή τη γελοία παρωδία, που έχει καταντήσει επικίνδυνη επανάληψη της τραγελαφικής έλλειψης οποιασδήποτε υποδομής.

Κι όλη αυτή η διαφήμιση έγινε από γνωστό νεανικό περιοδικό, για δύο συναυλίες στις 25/26 Νοεμβρίου 1988, στο «Ρόδον», στην Αθήνα! Μεγαλόστομες φράσεις για μια ακόμα μεγαλοφυή επανάσταση και... πολύ κακό για το τίποτα. Ή μάλλον ένα «τίποτα» που έχει καταντήσει γάγγραινα της εποχής μας. Αυτά σαν απάντηση στην οικολογική καταστροφή. Όσο για την αντίστοιχη κατά του aids:

ΣΤΟ ΧΟΡΟ ΤΟΥ... Aids ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ...

«Λέγεται «Dirty Dancing — βρώμικος χορός» και τα ζευγάρια στην πίστα δίνουν την εντύπωση ότι... βρίσκονται στην κρεβατοκάμαρά τους, κάνοντας διάφορες αισθησιακές κινήσεις με όλα τα μέλη του σώματος».

«Είναι σαν να κάνουμε έρωτα... όρθιοι», λένε οι ένθερμοι υποστηρικτές του. Και δικαιολογούνται: «Τώρα που το aids βρίσκεται σε έξαρση, είμαστε αναγκασμένοι να μην αλλάζουμε ερωτικούς συντρόφους. Κάτι έπρεπε, λοιπόν, να επινοήσουμε για να διεγείρουμε το ενδιαφέρον μας», διαβάζουμε σε εβδομαδιαίο περιοδικό.

Νομίζουμε ότι κάθε σχόλιο περιττεύει.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ... «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗΣ»

Σ' ολόκληρη τη διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας, ποτέ άλλοτε η τέχνη — και πιο συγκεκριμένα η μουσική — δεν γνώρισε τόση κακοποίηση και δεν έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από ανθρώπους, πολυεθνικά τραστ, διάφορες ενώσεις, εταιρείες, θρησκευτικά συστήματα, γκουρουιστικές, νεογνωστικές και αποκρυφιστικές οργανώσεις με διεθνή εξάπλωση και σκοπιμότητες ξένες προς τη Χριστιανική Πίστη και Ζωή, που θέλουν να υποβάλλουν μηνύματα ύπουλα και δυσδιάκριτα, από τον καθένα.

Σκοτεινοί μηχανισμοί, που κατευθύνουν αφανώς και εμφανώς εκατομμύρια ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο, με το ευγενικό ίνδαλμα της ειρήνης, προλειαίνουν ξεκάθαρα το έδαφος για το νόμισμα του Αντίχριστου, προωθώντας και στη χώρα μας τα «κατάλληλα» πρόσωπα στα μέσα επικοινωνίας και στον τύπο, καθώς και στους άλλους χώρους της μουσικής, ώστε να επιταχύνεται η επιβολή μέσω αυτής της ασύδοτης σαρκολατρείας και το γκρέμισμα κάθε ιερού και όσιου, όπως είναι η οικογένεια, ο αυτοσεβασμός και η αγάπη για τους συνανθρώπους μας. Αναζητούν «αξίες» με σκοπό την κατάλυση και διαπόμπευση του Χριστιανισμού, και της Ελληνορθόδοξης Πίστεως. Το μίσος τους και ο φόβος είναι δικαιολογημένα, εφ' όσον η Πίστη οικοδομεί με ασφάλεια ελεύθερα σκεπτόμενα άτομα, χωρίς συνειδησιακούς ή άλλους συμβιβασμούς, με γνώμονα πάντοτε την αγάπη άνευ όρων του Θεού Πατέρα.

Όμως δεν παύει να υπάρχει ο πόνος για τα ύπουλα μέσα που χρησιμοποιούν: Τα ναρκωτικά και ψυχοναρκωτικά (βλ. μαγεία, αποκρυφισμός, καταστροφικές λατρείες κ.λ.π.) και κατά συνέπεια ο εθισμός στη βία και τη θέα του αίματος, με στόχο την τέλεια εξαχρείωση και εξαγρίωση των ηθών και την εξόντωση της Εκκλησίας και κάθε πολιτιστικής μας παραδόσεως που μόνο ο έμψυχος Ελληνισμός συναποτελεί και απαρτίζει ταυτόχρονα, αφού είναι υπαρκτός. Είναι άλλωστε φανερό πόσο μεγάλη είναι η διείσδυση τέτοιων ανθρώπων σε όλα τα Κρατικά, αλλά και Ιδιωτικά ραδιοφωνικά δίκτυα και την τηλεόραση, από το γεγονός και μόνο της ολοένα αυξανόμενης παρουσίασης αυτών των καταλυτικών ακουσμάτων, που δυστυχώς μας έχουν κατακλύσει και με τις εκπομπές της δορυφορικής τηλεόρασης, που λειτουργούν σαν προωθητές αυτών των καταστροφικών ιδεολογιών και πράξεων.

Αναφέρουμε χαρακτηριστικά δύο διαπιστώσεις καλλιτεχνών της χώρας μας:

Δόμνα Σαμίου: «Όλοι στοχεύουν στο κέρδος. Όλα έγιναν εμπόριο. Πουλήσαμε την ψυχή μας στο διάβολο. Εταιρείες, τραγουδιστές, συνθέτες, μουσικοί».

Στέλιος Καζαντζίδης: «Οι δισκογραφικές εταιρείες ελέγχονται από το μεγάλο Εβραϊκό Κεφάλαιο, και περνιούνται αποβλακωτικά ακούσματα στη νεολαία».

Ας δούμε ακόμη δύο απόψεις με ιδιαίτερη βαρύτητα.

Νομίζω πως για το θέμα της «ειρήνης» θα ’ταν σκόπιμο να θυμηθούμε ένα απόσπασμα από το ποίημα τού H. Laurence: «Ειρήνη και πόλεμος», τού καλλιτέχνη ποιητή και μυθιστοριογράφου, που έζησε κι αυτός, και μάλιστα στη γέννηση τους, τη βιομηχανική καταστροφή του περιβάλλοντος και τους διάφορους επιτήδειους, αυτόκλητους, με όποιο πρόσχημα, «Σωτήρες»... «Οι άνθρωποι πάντα κάνουν πόλεμο σαν λεν πως αγαπάνε την ειρήνη. Η κραυγαλέα αγάπη της ειρήνης σε κάνει ν’ ανατριχιάζεις πιο πολύ απ' όποια κραυγή μάχης. Γιατί, στ’ αλήθεια πρέπει ν’ αγαπάμε την ειρήνη; ειν' τόσο φανερό πόσο χυδαίος είναι ο πόλεμος.

Η κραυγαλέα προπαγάνδα για την ειρήνη μας κάνει να νοιώθουμε πως όπου νάν' θα 'χομε πόλεμο.

Είναι κι αυτή μια μορφή πολέμου, μια τυραννία γνώμης, μια επίδειξη σοφίας για λογαριασμό των άλλων»...

Και σε μια εποχή, «που θεωρεί την πίστη επιλήψιμη αδυναμία», μια επερχόμενη «Νέα Εποχή», που θεωρεί την εσωτερικότητα και το μυστικισμό αυτής της Χριστιανικής Πίστης «για κατώτερα όντα», όπως λέει το μανιφέστο της Νέας Εποχής για τους Χριστιανούς, Χριστιανοί, ένας άλλος μεγάλος καλλιτέχνης με παρρησία, ο Ακαδημαϊκός συγγραφέας και ποιητής - δοκιμιογράφος Ε. Ιονέσκο, πρόσφατο νεοπροσληφθέν μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έπειτα από μακρόχρονες εναγώνιες αναζητήσεις, που καταδεικνύουν την μεταφυσική και υπαρξιακή του αγωνία, υποδεικνύει την τραγική αποτυχία των διαφόρων θεωριών που επικρατούν και οδηγούν τον κόσμο σε αδιέξοδο, δηλώνει μεταφυσικός και μυστικιστής και διαδηλώνει: «... Σε τριάντα, σε πενήντα χρόνια, με τη βοήθεια της μόλυνσης, της έλλειψης οξυγόνου, του ατομικού πολέμου, των αλληλοσκοτωμών, ίσως δεν θα υπάρχει πια ανθρωπότητα στη γη, εκτός αν συμφιλιωθούμε με το Θεό και με τους άλλους». Και τονίζει ότι η υπαρξιακή κατάσταση του ανθρώπου απαιτεί σεβασμό για το ζωντανό ανθρώπινο πρόσωπο, που είναι «αγάπη και χάρισμα».

Κι άλλου διαφωτίζει:

«Κάναμε επαναστάσεις. Η Γαλλική Επανάσταση έγινε επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς ελευθερία κι αδελφοσύνη και φέραμε την αστική τάξη στην εξουσία για να υποστούμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Χρειάστηκε να απαλλαγούμε απ' αυτή την κατάσταση και οδηγηθήκαμε σε νέα επανάσταση εισάγοντας και πάλι την εκμετάλλευση του ανθρώπου από κάποιους άλλους ή από το κράτος. Νέα προνόμια καθιερώθηκαν.

Και τώρα τι θα κάνουμε; Άλλη επανάσταση; Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί, αν υπάρχει κάποιος που να μας απαλλάξει απ' αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων. Πιστεύω ότι μόνο ό Θεός μπορεί να το πετύχει αυτό». (Από ομιλία του Ευγένιου Ιονέσκο στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, στις 27/3/1986).


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1) Bob Larson: Rock Wheat on III,Tundale House 1980
2) J.P.Reginbal: Le rock ‘n’ roll, Geneve 1983
 

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: http://minimata.50webs.com/index.html

ΠΗΓΉ:http://oodegr.com/oode/asynithista/apokryfismos/katalyt_mousiki1.htm