Περιστέρι με νυστέρι..!(Μνήμη Αγίου Λουκά)

Eυαγγελιστής Λουκάς Iατρός ο αγαπητός (Kολ. Δ΄14)·
Aρχιεπίσκοπος Λουκάς Iατρός ο επίσης αγαπητός!..

 Ιερός Σκυταλοδρόμος του ομωνύμου και ομοτέχνου του Aποστόλου, ευαγγελίσθηκε Xριστόν εν δυσχειμέροις καιροίς.
O πρώτος, δυο χιλιάδες χρόνια πριν, ευαγγελίσθηκε προφορικώς και γραπτώς.
Ο νέος Λουκάς, δυο χιλιάδες χρόνια μετά, ηκολούθησε πιστά τα ευλογημένα αυτά ίχνη.



Kατα κόσμον Bαλεντίν του Φέλιξ Bόινο Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14 Aπριλίου 1877 στο Kέρτς της χερσονήσου της Kριμαίας. Έζησε και μεγαλούργησε ως κληρικός, ιατρός, ιδία δε ως Άνθρωπος του Θεού-γνήσιος συνάνθρωπος, τον οποίο κατηύθυνε σε κάθε βήμα ο Θεάνθρωπος! Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετεκόμισε στο Kίεβο. Σε όλη τη ζωή του ήτο πτωχός και επειδή ο μισθός του ήτο γλίσχρος, όταν του προσέφεραν χρήματα για θεραπείαν, ανέθετε να δοθούν απ’ ευθείας σε αναξιοπαθούντας. Tο 1904, με το ξέσπασμα του ρωσσο-ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Aνατολήν ως χειρουργός, συμπαραστατούμενος από την νοσοκόμο μέλλουσα σύζυγό του Άννα Bασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποίαν απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ως εκλεκτός επιστήμων, εδημοσίευσε σαράντα έργα.

Tον απασχολούσε πολύ η γενική αναισθησία, η οποία -όπως έλεγε- «την εποχήν εκείνην ήτο πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια την χειρουργικήν επέμβαση». Tο 1909, σε ηλικία μόλις 33 ετών, επινόησε έναν απλό και αποτελεσματικό τρόπο τοπικής αναισθησίας. Με την μέθοδό του αυτήν έκανε πεντακόσιες οκτώ εγχειρήσεις, με μεγάλην επιτυχίαν. Kλασικόν έργο του είναι τα «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», που συνεχίζει να χρησιμοποιείται! Tο 1946 τιμήθηκε -για το επιστημονικόν έργο του- με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Pωσσίας. O ίδιος απέσχεν από την απονομήν -αντίδραση αδιανόητη για την εποχήν εκείνη- διανέμοντας το χρηματικό ποσό του βραβείου στους πένητες. Tο 1947 του απαγορεύθυκε να ομιλή στους φοιτητές και σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια· Mάλιστα τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλον, επειδή γνώριζαν ότι «δεν είχε καθαρό παρελθόν, φυλακές, εξορίες, κηρύγματα…» κι επειδή επέμενε να πηγαίνη με το ράσο και τον Σταυρό του στους επιστημονικούς χώρους!..

 Yπάρχουν μαρτυρίες ότι ο Aρχιερεύς Λουκάς ενεφάνιζε πολλά πνευματικά χαρίσματα, όσο ακόμη ζούσε. Άσθενείς ομολόγησαν ότι τους έκανε ορθή διάγνωση, με το που τους έβλεπε! Όμολόγησαν ότι είχε διορατικό χάρισμα και ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οπότε δεν έβλεπε πλέον να χειρουργή.
 Στο βιβλίο του για τις πυογόνες λοιμώξεις, δεν φαινόταν μόνον η επιστημονική κατάρτιση του συγγραφέως, αλλά και η αγάπη του για τους ασθενείς. Σε κάποια σελίδα γράφει:
«Ξεκινώντας την εξέταση, ο γιατρός, πρέπει να έχη υπόψη του όχι μόνο την κοιλιακή χώραν, αλλά τον ασθενή εξ ολοκλήρου, τον οποίο δυστυχώς οι γιατροί συνήθως αποκαλούν 'περίπτωση'. Ο άνθρωπος φοβάται και είναι απελπισμένος, η καρδιά του σπαρταρά, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, αλλά και με την μεταφορική της σημασία. Γι' αυτό πρέπει να δυναμώσετε την καρδιά του όχι μόνο με κάμφορα ή digulen, αλλά πρέπει να απαλλάξετε τον ασθενή από το άγχος και την ψυχολογική φόρτιση. Ο ασθενής δεν πρέπει να δη το χειρουργικό τραπέζι, τα έτοιμα εργαλεία, τους ανθρώπους με ιατρικές μπλούζες, με τις μάσκες στα πρόσωπα και τα γάντια στα χέρια. Κοιμίστε τον εκτός του χώρου του χειρουργείου. Επίσης φροντίστε να είναι ζεστός καθ' όλη την διάρκεια της εγχειρήσεως, διότι είναι πάρα πολύ σημαντικό»!
Πάντοτε ήτο συνειδητός Oρθόδοξος Xριστιανός, φιλακόλουθος. Παρακολουθούσε ορθοστάδην μακρές Aκολουθίες!.. Στο χειρουργείο του είχε πάντοτε ανηρτημένη την εικόνα της Θεοτόκου, ενώπιον της οποίας προσηύχετο πρίν από κάθε επέμβαση. Έπειτα με βαμβάκι ποτισμένο στο ιώδιο έκανε το σημείο του Σταυρού στο σώμα του ασθενούς, στο σημείον όπου θα χειριζόταν το νυστέρι.



Σ’ αυτό το σημείο, φίλες και φίλοι, παρακαλώ να μου επιτρέψετε μίαν προσωπικήν αναφορά στον μακαριστό παιδίατρό μου Φειδίαν Aρφαράν, ο οποίος όταν επρόκειτο να εμβολιάση εμένα και όλα τα παιδιά, έδειχνε με την γεμάτη σύριγγα τον ουρανό λέγοντας «Προς δόξαν Θεού…» και αμέσως μετά εμβολιάζοντας, συνεπλήρωνε «…και προς σωτηρίαν σού»! O Θεός να τον αναπαύη εν χώρα ζώντων και σκηναίς δικαίων.

Στις αρχές του 1920, μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου -όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του ο Άγιος Λουκάς- έδωσεν εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας από το χειρουργείο, με αποτέλεσμα εκείνος να αρνήται να μπη στην αίθουσα!.. Aυτή την περίοδον, η σύζυγος υψηλοβάθμου στελέχους εισήχθη και ζητούσε να χειρουργηθή μόνον από τον Bόινο Γιασενέτσκι. Mπροστά στην επίμονη παράκλησή της, ο σύζυγός της δεσμεύθηκε ότι την επομένην ημέρα της εγχειρήσεως, θα γινόταν η… αναστήλωση της εικόνος, όπερ και εγένετο!

Ένα έτος μετά, χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Xήρος ων εξελέγη και χειροτονήθηκε Eπίσκοπος Tασκένδης το 1923, συνδυάζοντας αρμονικώς τα ποιμαντικά και τα επιστημονικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίαρχος του γενικού νοσοκομείου Tασκένδης, χειρουργούσε καθημερινώς και παρέδιδε μαθήματα στην Iατρική Σχολή, φορώντας πάντα το ράσο και τον επιστήθιο Σταυρό του!

Aφ’ ότου χειροτονήθηκε, μέχρι την εκδημία του, υπέστη συλλήψεις, βασανισμούς, εξορίες, κακουχίες και φυλακίσεις επί ένδεκα ολόκληρα χρόνια. Όμως και αυτό το μακρύ διάστημα δεν έπαψε να βοηθά τους ελαχίστους αδελφούς του Xριστού. Kατά την διάρκεια του B΄ Παγκοσμίου πολέμου διηύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Kρανογιάρσκ, ενώ ήτο και Eπίσκοπος της περιοχής. Aπ’ το 1946 μέχρι το τέλος της ζωής του το 1961 οπότε απεβίωσε, ήτο Mητροπολίτης Συμφερουπόλεως. Oι ταλαιπωρίες υπέσκαψαν την υγεία του και την άνοιξη του 1952 επιδεινώθηκε η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώθηκε οριστικώς από γλαύκωμα. Tα τελευταία εννέα έτη ήτο τυφλός.

 O Aρχιεπίσκοπος Λουκάς, πλέον ογδοντατεσσάρων ετών, αισθάνεται ότι το τέλος εγγίζει. Tο 1960, βοηθούμενος, λειτουργεί για τελευταία φοράν. Έκτοτε περιορίζεται να κηρύττη. Tην 11ην Iουνίου 1961, εορτή των Aγίων Πάντων, ο άξιος Aρχιερεύς εκδημεί προς τον Mεγάλον Aρχιερέα, ο Oποίος τον εντάσσει στην ιερά χορεία των Aγίων Tου.
Oι αρχές απηγόρευσαν την εκφορά με τα πόδια από τους κεντρικούς δρόμους της πόλεως, πράγμα που προεκάλεσε λαϊκήν αγανάκτηση, ακόμη κι ετεροδόξων. Aναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν και η πομπή του σκηνώματος διήλθε δια της κεντρικής λεωφόρου της Συμφερουπόλεως και διήρκεσε τρισήμιση ώρες! Σμήνος περιστεριών, τις ώρες της πομπής, πετούσε κυκλικώς πάνω από το λείψανο του Aγίου και απομακρύνθηκε όταν πλέον ενταφιάσθηκε!..

Tον Nοέμβριο του 1995 με απόφαση της Oυκρανικής Eκκλησίας ανακηρύχθηκε άγιος, ενώ στις 17 Mαρτίου 1996 έγινε η Aνακομιδή των τιμίων λειψάνων του, ενώπιον σαράντα χιλιάδων παρευρισκομένων. H άρρητη ευωδία μετέφερε τα μηνύματα του Oυρανού!.. Στις 25 Mαϊου 1996 το Πατριαρχείο Mόσχας και πασών των Pωσσιών προέβη στην επίσημη ανακήρυξη του Aρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Λουκά, ως Aγίου της Eκκλησίας. H μνήμη του τιμάται στις 11 Iουνίου, επέτειο της μακαρίας κοιμήσεώς του.



Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά

«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ, ντυθήτε με την πανοπλία που δίνει ο Θεός, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου. Δεν μπορείτε να φαντασθήτε πόσο πονηρός είναι. Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα. Προσέξτε! Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθή κανείς την ύπαρξή του, να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπον. Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατόν εχθρόν. Ω πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων… Πόσον αμέτρητον είναι το μαύρο τους πλήθος… Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύκτα επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στον δρόμο της απιστίας, της κακίας και της ασεβείας. Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύκτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας. Όμως μη φοβάσθε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού».

Παρατίθεται, εν συνεχεία, Ευχή του Αγίου «εις ασθενούντα», η οποία μπορεί να βοηθήση πολλούς συνανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από διάφορες ασθένειες:

"Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον Aυτού μετά πάντων των αγίων. Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς, δια της αυτής αγάπης δι ης ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου. Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα -τη αρωγή της χάριτος- πλειστάκις εθεράπευσας. Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν· Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου. Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· Tον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (...) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας. Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (...) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα. Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν Θεότητά τε και Bασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

O Άγιος Λουκάς μετείχε ταυτοχρόνως δύο κόσμων, του φθαρτού των ανθρώπων και του αφθάρτου του Θεού. Δόξαζε τον Mεγάλον Aρχιερέα Xριστόν -κατανικώντας τις δυνάμεις του αρχεκάκου εχθρού- επαξίως ιστάμενος εις τόπον και τύπον Tου!..
Εμμανουήλ Μελινός
 θεολόγος συγγραφεύς
Διευθυντής Bιβλιοθήκης Iεράς Συνόδου της Eκκλησίας της Eλλάδος

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_59.html#more

Δύο άγιοι είχαν κάνει την πρώτη μεταμόσχευση

Το ιατρικό θαύμα που έπραξαν πριν από 1.700 χρόνια! Πώς έσωσαν ασθενή με γάγγραινα, αντικαθιστώντας το πόδι του με υγιές μέλος. Σπάνια χειρόγραφα, ευρήματα αλλά και πίνακες ζωγραφικής επιβεβαιώνουν το γεγονός

Από τον
Απόστολο Αντωνάκη

Από παλαιά χειρόγραφα, τα περισσότερα από τα οποία χάθηκαν στον ομιχλώδη Μεσαίωνα, βρέθηκαν σκόρπιες πληροφορίες γύρω από την Ιατρική που ασκούνταν πριν από αρκετούς αιώνες. Μένει κανείς άναυδος από τις γνώσεις και τις δυνατότητες των αρχαίων και των νεότερων γιατρών. Συγκλονιστικά κείμενα και απεικονίσεις χειρουργικών επεμβάσεων καθώς και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα μάς αναγκάζουν να αναθεωρήσουμε τα πιστεύω μας γύρω από τη σπουδαία επιστήμη της Ιατρικής και των τεχνικών σχετικά με τις λεπτεπίλεπτες χειρουργικές επεμβάσεις. Ωστόσο κανένας γιατρός δεν μπορούσε να κάνει ένα θαύμα και να επιτύχει αυτό που έκαναν πριν από 1.700 χρόνια οι Ανάργυροι Αγιοι Κοσμάς και Δαμιανός.

Μπορεί ό,τι συνέβαινε στα αρχαία Ασκληπιεία και τα Αμφιάρεια και σε άλλα θεραπευτήρια του αρχαίου κόσμου, όπου πραγματοποιούνταν σοβαρές ιατρικές επεμβάσεις, να έχει μυθοποιηθεί, ωστόσο διάφορα ευρήματα ταρακουνούν συχνά τα στάσιμα νερά της Ιστορίας, αναγκάζοντας τους ειδικούς να προβληματιστούν, να ερευνήσουν και να αναθεωρήσουν κατά περίπτωση διάφορες ιστορικές εκτιμήσεις.

Οι ερευνητές, λοιπόν, λένε ότι έχουν βρει την πρώτη παράσταση μιας πολύ δύσκολης χειρουργικής επέμβασης, και μάλιστα μεταμόσχευσης, σε έναν πίνακα ζωγραφικής ο οποίος απεικονίζει μια σκηνή ιατρικής πράξης που πραγματοποιήθηκε τους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν, τουλάχιστον 1.400 χρόνια πριν από τη σύγχρονη Ιατρική και προτού οι ειδικοί επιστήμονες μιλήσουν για πρώτη φορά περί μεταμόσχευσης.

Ο πίνακας ζωγραφικής του 14ου αιώνα, ο οποίος βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης της Βόρειας Καρολίνας στο Ράλει των ΗΠΑ, παρουσιάζει την ιστορία ενός υποκειμενικού θαύματος από τους γνωστούς δίδυμους γιατρούς που αγίασαν αργότερα, τους Κοσμά και Δαμιανό, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση, πήραν ένα υγιές πόδι από έναν άνθρωπο που απεβίωσε και αντικατέστησαν το πόδι ενός ζωντανού ανθρώπου που έπασχε από γάγγραινα.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Οι Ιταλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι είναι η πρώτη απεικονιζόμενη σε ζωγραφική αναπαράσταση μεταμόσχευση άκρων. Το συγκεκριμένο έργο τέχνης, το οποίο έγινε με τέμπερα και φύλλο χρυσού στον πίνακα, είναι τρόπον τινά μια αγιογραφία που απεικονίζει το θαύμα του 474 μ.Χ. από τον Ιταλό καλλιτέχνη Matteo di Pacino. Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν και πολλοί μεταγενέστεροι πίνακες που αποτυπώνουν το ίδιο γεγονός!



Εκείνοι που ασχολήθηκαν με το θέμα είναι οι ερευνητές της Ιατρικής Antonio Perciaccante του Νοσοκομείου Gorizia, ο Frank Rühli, διευθυντής του Ινστιτούτου Εξελικτικής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ο Francesco Maria Galassi, βασικός ερευνητής του έργου και υπεύθυνος της ιταλικής Παλαιοπαθολογίας στο επιστημονικό πρόγραμμα ΙΕΜ, και η Raffaella Bianucci, βιοανθρωπολόγος στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.

Οι παραπάνω ειδικοί γιατροί και ανθρωπολόγοι ερευνητές ανέλυσαν τη ζωγραφική και προσδιόρισαν ότι ο ασθενής υπέφερε από μια σπάνια ασθένεια οιδηματώδους μορφής, την οποία αποκάλεσαν «περίεργη ασθένεια». Τα ευρήματά τους δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Journal of Vascular Surgery», γράφοντας: «Μορφολογικά, το ακρωτηριασμένο άκρο φαίνεται ότι είναι σε οιδηματώδη μορφή, μαλακό και σάπιο, με κάποιες δερματικές βλάβες συνεπείς με αποστραγγίσεις τραυμάτων. Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, υποθέτουμε ότι ο άνδρας είχε υποστεί σοβαρή μόλυνση, με συνέπεια να πάθει γάγγραινα στο δεξί πόδι».

Το αγιολόγιο αναφέρει ότι οι δύο Αγιοι ήταν δίδυμα αδέλφια (γιοι της Θεοδότης) που έγιναν γιατροί και ποτέ δεν αμείφθηκαν από κανέναν πλούσιο ή φτωχό για τις θεραπείες τους, γι' αυτό και τους αποκαλούσαν «ανάργυρους». Γεννήθηκαν στην Αραβία και τελείωσαν την Ιατρική στη Συρία, ένα μέρος της οποίας εκείνη την περίοδο ήταν ρωμαϊκή επαρχία. Μαρτύρησαν το 303.

Η παράδοση λέει ότι απέκοψαν το άρρωστο πόδι του ασθενούς και μεταμόσχευσαν πάνω του το υγιές πόδι ενός νεκρού -από άλλη αιτία- άνδρα της Αιθιοπίας. Στη συνέχεια τοποθέτησαν το ακρωτηριασμένο πόδι μέσα σε ένα φέρετρο της Αιθιοπίας.

Η συνήθης θεραπεία της γάγγραινας για πολλούς αιώνες αργότερα ήταν να ακρωτηριάζουν οι γιατροί το άρρωστο μέλος. Οι γιατροί, όπως εικάζουν οι ερευνητές, επιχείρησαν τη μεταμόσχευση των άκρων, αλλά είπαν ότι θα ήταν σχεδόν αδύνατο να βρουν εύκολα έναν διαθέσιμο δότη, ώστε να έχουν ένα συμβατό μέλος για τον λήπτη. Ετσι, τα άκρα, όπως είναι ιατρικά λογικό, είναι σχεδόν βέβαιο ότι απορρίφθηκαν.

Οι «συντεχνίες» της εποχής και η εκστρατεία συκοφαντικής δυσφήμησης

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τούς τιμά ιδιαίτερα, ενώ πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχουν άλλα δύο ζεύγη Αγίων με τα ίδια ονόματα. Στην Καθολική Εκκλησία οι Κοσμάς και Δαμιανός είναι οι Αγιοι προστάτες των γιατρών, των χειρουργών, των οδοντιάτρων και των φαρμακοποιών. Ηταν οι αγαπημένοι του λαού και είχαν θαυμάσια και επιτυχή αποτελέσματα ως γιατροί. Ομως με τόσα που έκαναν στέρησαν την πελατεία από άλλους γιατρούς της εποχής τους, οι οποίοι μάλλον οργάνωσαν εκστρατεία συκοφαντικής δυσφήμησης.

Οι κατήγοροι είπαν πολλά εναντίον τους στον Ρωμαίο κυβερνήτη, ο οποίος διέταξε να τους βασανίσουν. Επειδή, όπως αναφέρεται, αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την πίστη τους, σταυρώθηκαν και σφαγιάστηκαν. Είχαν φρικτό τέλος ως θύματα των διωγμών των χριστιανών οι δύο αδελφοί, οι οποίοι αργότερα ανακηρύχθηκαν μάρτυρες και Αγιοι. Πολλά ειπώθηκαν για θαύματα κατά τη διάρκεια της δίκης τους. Τα σώματά τους μεταφέρθηκαν στη Συρία, όπου και ενταφιάστηκαν. Αποτμήματα των ιερών λειψάνων του Αγίου Κοσμά βρίσκονται στις Μονές Διονυσίου και Παντοκράτορος Αγίου Ορους.

Ολοι οι Αγιοι Ανάργυροι τιμούνται από την Εκκλησία μας και εορτάζονται στις 17 Οκτωβρίου. Ιδιαίτερα όμως η μνήμη των συγκεκριμένων -των υιών της Θεοδότης- Αγίων Κοσμά και Δαμιανού εορτάζεται την 1η Νοεμβρίου.

Παγκόσμια αναγνώριση:Το περιστατικό στη Βοστόνη το 1962 που διηγείται ο καθηγητής Χειρουργικής Βασ. Κέκης




Ο κ. Βασίλειος Κέκης, καθηγητής της Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθυντής χειρουργός του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, το 1963 έζησε στη Βοστόνη της Αμερικής, στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης όπου υπηρετούσε, ένα θαυμαστό περιστατικό που αφορά τις θεραπείες και ιατρικές επεμβάσεις των Αγίων Αναργύρων, το οποίο και παραθέτουμε όπως το κατέγραψε ο ίδιος και θέλησε να το μοιραστεί με τους αναγνώστες της «Ορθόδοξης Αλήθειας»:

«Τον Μάιο του 1962 μεταφέρθηκε επειγόντως στο τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης στη Βοστόνη Αμερικής ένα μικρό αγόρι ηλικίας 12 ετών, στο οποίο είχε αποκοπεί το δεξί του χέρι λίγο πιο κάτω από τον ώμο ύστερα από τροχαίο ατύχημα.
Επειτα από επιτυχή χειρουργική επέμβαση επετεύχθη η ανασυγκόλληση του άκρου και λίγο καιρό αργότερα ο μικρός μαθητής επανήλθε στην ομάδα μπέιζμπολ του σχολείου του.

Μετά την επιτυχία αυτή, ο ημερήσιος και περιοδικός Τύπος της Αμερικής θέλησε να λάβει λεπτομέρειες για το γεγονός και γι' αυτό από το νοσοκομείο οργανώθηκε συνέντευξη Τύπου μετά των χειρουργών οι οποίοι έλαβαν μέρος στην εγχείρηση αυτή» σημειώνει ο κ. Κέκης.
Και προσθέτει: «Καταρχήν, ένας από τους δημοσιογράφους ρώτησε εάν το Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης διεκδικούσε την πρωτιά για ένα τέτοιο είδος χειρουργικής επέμβασης.

Τότε, προς έκπληξη όλων, ο διευθυντής του νοσοκομείου χειρουργός E. D. Churchill απάντησε ως εξής: "Οχι, δεν διεκδικούμε την πρωτιά, διότι μια άλλη ομάδα γιατρών, οι Αγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, περί το 300 μ.Χ. ακρωτηρίασε το κάτω άκρο ενός άνδρα, το οποίο έπασχε από γάγγραινα, και το αντικατέστησε με ένα άλλο, υγιές, από έναν Αραβα ο οποίος μόλις είχε πεθάνει"» τονίζει. Τέλος, ο κ. Κέκης επισημαίνει: «Το περιοδικό του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης δημοσίευσε τότε έναν ζωγραφικό πίνακα του 14ου αιώνα με τίτλο "Το θαύμα του μαύρου ποδιού" των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Το ιατρικό περιοδικό "Spectrum" της εταιρίας Pfizer, θέλοντας να δημοσιεύσει έναν έγχρωμο πίνακα με το θαύμα, ανακάλυψε ότι υπάρχουν πλέον των 1.500 ζωγραφικών πινάκων της εποχής της Αναγέννησης σε διάφορα μουσεία και εκκλησίες της Ευρώπης οι οποίοι απεικονίζουν το γεγονός της μεταμοσχεύσεως του μέλους από τους Αγίους Κοσμά και Δαμιανό».

ΠΛΗΘΟΣ ΕΙΚΟΝΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ

Ο καθηγητής Ιατρικής κ. Κέκης σε άρθρο του στο ιατρικό περιοδικό «Spectrum» αναφέρει μεταξύ άλλων σχετικά με το πλήθος των ζωγραφικών πινάκων: «Εξηγείται από το γεγονός ότι ο Cosimo ο πρεσβύτερος, γνωστός ως προστάτης των γιατρών και των ζωγράφων, το 1389, σε ανάμνηση του αποκεφαλισμού των Αγίων, διακήρυξε ότι θα αποδεχόταν ολόσωμες εικόνες των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού οι οποίες θα απεικονίζουν και τα θαύματά τους. Τοιουτοτρόπως, εικόνες των Αγίων έγιναν πολλές και διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Το 1438 ο ζωγράφος Fra Angelico ειδικά μισθώθηκε από τον Cosimo για την απεικόνιση ζωγραφικών πινάκων με θέμα τη ζωή των Αγίων. Τους πίνακες αυτούς τους βρίσκει σήμερα ο επισκέπτης στο Μουσείο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Πλείστοι άλλοι υπάρχουν στην Πινακοθήκη του Μονάχου, στην Ακαδημία της Φλωρεντίας, στο Λούβρο των Παρισίων και σε διάφορες εκκλησίες της Ευρώπης. Και στην Ελλάδα, στην Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων Βεροίας, βρίσκεται μια αγιογραφία - τοιχογραφία που απεικονίζει το θαύμα του "Μαύρου ποδιού"».

Στέφη Χριστοδούλου

http://www.dimokratianews.gr/content/64976/dyo-agioi-eihan-kanei-tin-proti-metamosheysi

Μέγα θαύμα του Αγίου Λουκά του Ιατρού και η μεταστροφή ενός μουσουλμάνου

Οι γιατροί στην Ελλάδα διαπίστωσαν μεταστατικό καρκίνο. Οι ελπίδες της Φ. ήταν ελάχιστες.
Ταξίδεψε στην Αγγλία για να κάνει μία σειρά χημειοθεραπειών.
Οι θεραπείες ήταν πολύ δυνατές. Σε μία από αυτές η Φ. δεν άντεξε.

Η ιατρική επιστήμη υποστηρίζει ότι εάν η καρδιά ενός ανθρώπου πάψει να λειτουργεί για 3 λεπτά (το πολύ), ο άνθρωπος θεωρείται νεκρός.
Η καρδιά της σταμάτησε για 6 λεπτά. Όλοι οι γιατροί είχαν σταματήσει κάθε προσπάθεια επαναφοράς της. Ο πιο έμπειρος γιατρός και επικεφαλής -ο οποίος ήταν παρόν και παρακολουθούσε την ασθενή ήταν μουσουλμάνος. Ήταν έτοιμος να δώσει εντολή να αρχίσουν την διαδικασία αποσύνδεσης της ασθενούς από τα καλώδια και τα μηχανήματα.
Το μόνιτορ εδώ και 6λεπτά έδειχνε μία ευθεία γραμμή.
Και εκεί που όλα έδειχναν ότι η Φ. πέθανε, εκείνη άνοιξε τα μάτια.
Ο μουσουλμάνος γιατρός τα έχασε, όπως και οι υπόλοιποι. Για μερικά δευτερόλεπτα κανείς δεν κουνήθηκε. Όλοι βλέπανε την Φ. να είναι ζωντανή.
Μετά από μερικές ανάσες η Φ. άνοιξε το στόμα της και είπε (στα αγγλικά) : Με επισκέφθηκε ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός…τον ξέρω, αλλά δεν τον επικαλέστηκα. Ο Άγιος Λουκάς…ο Άγιος Λουκάς με επισκέφθηκε…ο Άγιος Λουκάς.
Το θαύμα είχε γίνει. Ο Άγιος Λουκάς την ώρα που σταμάτησε η καρδιά της Φ. θαυματούργησε.
Η ώρα πέρασε και η Φ. συνήλθε πλήρως. Ο μουσουλμάνος γιατρός όμως δεν μπορούσε να συνέλθει. Ήταν συγκλονισμένος από το θαύμα που είχε ζήσει. Ρώτησε την Φ. ποιος ήταν αυτός ο Λουκάς και ποια ήταν ακριβώς η πίστη της.
Μετά από λίγες ημέρες ζήτησε ο ίδιος να πάει σε κάποιον Ορθόδοξο Ναό στο Λονδίνο. Πήγε. Ζήτησε να βαπτιστεί.
Επέλεξε ο ίδιος το όνομά του. Θεόδωρος, μιας και θεώρησε ότι το θαύμα που έζησε και δι’αυτού γνώρισε την αληθινή πίστη ήταν δώρο Θεού.
Η Φ. είναι καλά στην υγεία της και διαπρέπει σε κλάδο της ιατρικής.
Ο Θεόδωρος ζει πλέον μέσα στην Αλήθεια και το Φως.

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος
imverias.blogspot.com

http://www.pentapostagma.gr

Μα τί να την κάνω την Τεχνολογία και την Επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη;(Αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς)

Το χειρότερο πράγμα για τους ανθρώπους είναι ο θάνατος: το να γίνω λάσπη, να μεταβληθώ σε σκου­λήκια, σε πηλό! Αξίζει τάχα να είναι κανείς άνθρω­πος; Γιατί να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε σκουλήκια και πηλό; Να, όμως, που ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον θάνατο δια της Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την Αιώνιο Ζωή για την ψυχή σου και το σώμα, όταν εκείνο θα ανα­στηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.

 Γι' αυτό και ο Κύριος Ιησούς έχει το δικαίωμα να αποκαλείται ο Μόνος Φιλάνθρωπος, ο Μόνος από κα­τασκευής κόσμου μέχρι της Φοβεράς Κρίσεως. Μονά­χα Εκείνος, που νίκησε τον θάνατο είναι ο Μόνος Φι­λάνθρωπος και όλα τα άλλα είναι άπλες φλυαρίες. Και οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι επιστήμες και οι τέχνες;

 Τί αστεία πράγματα! Μα τί να την κάνω την Τεχνολογία και την Επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη; Εκείνος είναι ο Μόνος Φιλάν­θρωπος, Αυτός που με ελευθερώνει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Γιατί ο διάβολος είναι ο εφευρέτης της αμαρτίας και μαζί μ' αυτήν και του κα­κού.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

http://proskynitis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_20.html

Συζητώντας με έναν κομπλεξικό (…περί θρησκείας)

«Ρώσος γιατρός, χειρουργός και καθηγητής Ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Τασκένδης, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Σε όλη τη ζωή του δημοσίευσε σαράντα σπουδαία επιστημονικά έργα. Θεωρείται πρωτοπόρος στο ζήτημα της αναισθησίας πριν από μία χειρουργική επέμβαση. Σε ηλικία 33 ετών έκανε μια σημαντική τομή στην ιατρική επιστήμη. Επειδή η γενική αναισθησία ήταν πολύ επικίνδυνη – συχνά πιο επικίνδυνη από την ίδια την επέμβαση – εφάρμοζε μια δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας. Με αυτή του τη μέθοδο, πραγματοποίησε πάνω από 500 χειρουργικές επεμβάσεις με μεγάλη επιτυχία».
Ο συνομιλητής μου είναι εντυπωσιασμένος. Συνεχίζω…
«Τιμήθηκε με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία τότε τιμητική διάκριση της Ρωσίας. Μάλιστα τα χρήματα από το βραβείο τα μοίρασε σε φτωχούς».
«Τέτοιους επιστήμονες και ανθρώπους χρειαζόμαστε και σήμερα», λέει με έκδηλο θαυμασμό ο συνομιλητής μου.
«Πολεμήθηκε όμως έντονα από το καθεστώς και με δυσκολίες συνέχισε το επιστημονικό και ιατρικό του έργο».
«Ε, τι περιμένεις; Όλοι οι μεγάλοι κάπως έτσι αντιμετωπίζονται και μάλιστα για κομματικούς λόγους».
«Ήταν πιστός Χριστιανός στην κομμουνιστική τότε Ρωσία και στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας. Πριν από κάθε χειρουργείο, με ένα βαμβάκι ποτισμένο με ιώδιο έκανε το σημείο του σταυρού στο σημείο του σώματος, όπου θα γινόταν η τομή».
Η έκπληξή του ήταν έκδηλη και μόλις και ψέλλισε:
«Τι είναι αυτά που μου λες; Τι χρειάζονται όλα αυτά;»
«Πού είναι το πρόβλημα; Ποιες αποδείξεις έχεις ότι δεν χρειάζονται; Αυτός το πίστευε και έπαιρνε δύναμη και κουράγιο. Εσύ θα εμπιστευόσουν έναν χειρουργό που νομίζει ότι τα ξέρει όλα ή κάποιον που αφήνει και ένα μέρος της δουλειάς και σε κάποιον άλλον; Σκέψου ότι στην εποχή του οι θρησκευόμενοι το έβρισκαν φυσιολογικό και οι άθεοι συνάδελφοί του το είχαν συνηθίσει και δεν είχαν πρόβλημα. Όπως σου είπα, το καθεστώς είχε πρόβλημα».
«Αυτά είναι καραγκιοζιλίκια και δεισιδαιμονίες. Είναι εμπόριο ελπίδας», μου λέει αναστατωμένος.
«Ξέχασα να σου πω ότι ήταν αφιλοχρήματος. Τι έγινε; Έπαψε τώρα να είναι σπουδαίος επιστήμονας και άνθρωπος; Λόγω πίστης διαγράφεται αμέσως το επιστημονικό και συγγραφικό του έργο; Πάει περίπατο η επιστημονική του πρωτοπορία; Στη συνέχεια της ζωής του χειροτονήθηκε και έγινε μάλιστα και επίσκοπος, συνεχίζοντας παράλληλα να χειρουργεί και να διδάσκει την Ιατρική επιστήμη. Είναι ο άγιος Λουκάς, επίσκοπος Συμφερουπόλεως Κριμαίας».
Τα τελευταία λόγια τα άκουσε μάλλον η πλάτη του…

Παναγιώτης Ασημακόπουλος
Δρ. Θεολογίας – Καθηγητής

http://www.pentapostagma.gr

Ι. Μ. Δημητριάδος - π. Ειρηναίος Δεληδήμος (βίντεο)

Θέμα ομιλίας: Θρησκεία και Επιστήμη (Σύμπαν, Εξέλιξη κ.α)

π. Ειρηναίος Δεληδήμος, Κοσμολογία και Γένεση (βίντεο)

Δείτε τα παρακάτω βίντεο:

Κάποιοι λένε ότι η θεωρία της εξέλιξης μπορεί να στηριχθεί στην Αγία Γραφή. Είναι σωστό;

Στην περιγραφή της δημιουργίας στα πρώτα κεφάλαια της Βίβλου, όντως την ίδια μέρα, την έκτη, δημιουργήθηκαν τα ζώα κι ο άνθρωπος. Ο τρόπος όμως της δημιουργίας είναι διαφορετικός. Τα ζώα ο Θεός τα δημιούργησε με ένα πρόσταγμα, ενώ για τον άνθρωπο έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τον έπλασε. Η Αγία Γραφή δεν αφήνει κανένα περιθώριο αποδοχής της θεωρίας της εξέλιξης. Δεν αναφέρεται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα σε εξέλιξη.
Κι αν δεχθούμε την εξέλιξη του ανθρώπου από τα ζώα, δεν μπορούμε χωρίς το Δημιουργό να εξηγήσουμε την πρώτη παρουσία της ζωής αλλά και τη βελτιωτική πορεία της εξέλιξης. Η γη αρχικά ήταν διάπυρος μάζα χωρίς ζωή. Ζωή από το σύμπαν ήταν αδύνατο να φθάσει μόνη της λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας του ηλίου. Πως συνυπήρξαν στην αρχική επιφάνεια και στην επιφάνεια και στην ατμόσφαιρα της γης όλες εκείνες οι εκατοντάδες θετικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της ζωής; Πως συγκροτήθηκε το πολύπλοκο DNA των πρώτων μονοκύτταρων οργανισμών;
Η άποψη ότι ο Θεός κατηύθυνε την εξέλιξη προς την εμφάνιση του ανθρώπου επαναφέρει το Θεό στην ιστορία της ζωής, αλλά αδύναμο κι όχι παντοδύναμο.
Αφού ο Θεός είναι παντοδύναμος, πάνσοφος και πανάγιος, και δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν, δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει και τον άνθρωπο εξαρχής τέλειο και ολοκληρωμένο; Η Αγία Γραφή μας λέει καθαρά ότι τον δημιούργησε τέλειο άνθρωπο.
Οι έρευνες του DNA όλων των φυλών των ανθρώπων αποδεικνύει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πανομοιότυποι κι ότι προέρχονται από κοινό πρόγονο, όπως το είπε ο Απόστολος Παύλος στην ομιλία του στον Άρειο Πάγο των Αθηνών (Πραξ. 17, 26).
Αν η εξέλιξη ήταν θείο έργο, θα φώτιζε ο Θεός τους συγγραφείς της Αγίας Γραφής και τους Πατέρες της Εκκλησίας να τη διατυπώσουν ξεκάθαρα.

Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις - Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ. 126-127), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου

http://themata-orthodoxias.blogspot.gr/2014/07/blog-post_16.html

Ο βασανιστικός θάνατος του ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

 


Ο Φίλιππος Κουτσάφτης περιγράφει βήμα βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) και εξηγεί πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό.

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.

Έχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα … σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές. Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση», για το μαρτύριο και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού.

Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού με επιστημονικό τρόπο. Σήμερα αναλύει στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» τα αίτια θανάτου Του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού.

Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι Ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.

E: Κύριε Κουτσάφτη, τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας από τις Γραφές, την παράδοση της Εκκλησίας και τις ιστορικές πηγές μάς δίνουν μια πλήρη εικόνα για τα μαρτύρια Του Χριστού; -Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλά στοιχεία και θα έλεγε κανείς ότι μπορούμε να βγάλουμε ένα πόρισμα. Ελπίζω να μην ακούγεται ασεβές αυτό το τόλμημα σε ορισμένους, γιατί τόλμημα είναι. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θείο πάθος είναι εκούσιο. Ο Κύριος με τη δική Του θέληση δέχτηκε τα πάντα, γι’ αυτό ακόμα και την ώρα που τα καρφιά έσκιζαν τις σάρκες του και τρυπούσαν τα οστά Του Αυτός προσευχόταν για τους σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.

E: Ποια ήταν λοιπόν η επίπτωση των Παθών; -Αυτό που πρέπει όλοι να γνωρίζουν είναι ότι τα Πάθη είναι ψυχοσωματικά. Ο Χριστός, όταν φεύγει από τον Μυστικό Δείπνο και πορεύεται για να προσευχηθεί, αφήνοντας λίγο πιο μακριά τους τρεις μαθητές (Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη), εμφανίζεται με βάση τις Γραφές εκστατικός σαν κάτι δυσάρεστο να περιμένει.

Στο τέλος (ενώ οι μαθητές δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει) Ο Ιησούς προσεύχεται για τρίτη φορά και τρέχει από το μέτωπό του ιδρώτας και αίμα. Αυτό το σημείο της διήγησης περί «αιματηρού ιδρώτα» αμφισβητήθηκε πολύ έντονα για αιώνες. Ο Ευαγγελιστής όμως γράφει κάτι που ήταν αδιανόητο και πρωτοφανές, χωρίς να τον νοιάζει αν θα τον αμφισβητήσουν ή αν θα πουν ότι γράφει φανταστικά πράγματα. Πράγματι, λοιπόν, το Ευαγγέλιο 2000 χρόνια μετά δικαιώθηκε, καθώς η Ιατρική πρόσφατα αποφάνθηκε ότι υπάρχει ένα σπάνιο συνοδό σύμπτωμα του οργανισμού με αυτά τα χαρακτηριστικά όταν κάποιος βρεθεί σε μεγάλη ψυχοσωματική ένταση. Ξέρουμε πλέον από τη σύγχρονη επιστήμη ότι οι ιδρωτοποιοί αδένες είναι διάσπαρτοι στο σώμα, αλλά οι πολυπληθέστεροι βρίσκονται στις παλάμες, στα πέλματα, στον αυχένα, στις παρειές και στο μέτωπο. Οταν ο άνθρωπος βρεθεί σε μεγάλη ένταση, είναι δυνατόν να γίνει αυτόματη ρήξη μεγάλου αριθμού τριχοειδών αγγείων στο σπείραμα των αδένων. Το αίμα που απελευθερώνεται αναμειγνύεται με τον ιδρώτα, τον βάφει κόκκινο και στη συνέχεια το παραχθέν μείγμα αναβλύζει στο δέρμα.

Δηλαδή ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε την αλήθεια. Καταλαβαίνει, όμως, κανείς σε πόσο μεγάλο βαθμό έντασης βρισκόταν Ο Ιησούς πριν ακόμα από τη σύλληψή Του. Την άλλη μέρα ήξερε ότι θα αναλάβει την ανθρώπινη αμαρτία ως αντικαταστάτης του πεσόντος ανθρώπου και θα αντιμετωπίσει πάνω στον Σταυρό τη θεία δικαιοσύνη. Δεν ήθελε να χάσει το βλέμμα του πατέρα Του που ήταν στραμμένο πάνω Του. Δεν ήταν η αγωνία Του ούτε για τη μαστίγωση ούτε για τα καρφιά.

E: Τα μαρτύρια πριν από τη Σταύρωση ποια ήταν και ποια επίπτωση είχαν; -Μετά τη σύλληψη Ο Ιησούς πέρασε από έξι εξαντλητικές και κακόπιστες ανακρίσεις. Από τον Αννα, τον Καϊάφα, το Συνέδριο, τον Πιλάτο, τον Ηρώδη και ξανά από τον Πιλάτο. Στα μεσοδιαστήματα κακοποιήθηκε με τέσσερις πολύωρους και βάρβαρους βασανισμούς. Μεταξύ των ανακρίσεων και των βασανισμών σύρθηκε αλυσοδεμένος και δερόμενος έξι φορές. Η απόσταση που διήνυσε με τις αλυσίδες ήταν περίπου έξι χιλιόμετρα. Και όλα αυτά νηστικός, διψασμένος και άυπνος.

E: Οι πιέσεις τι ρόλο έπαιξαν; -Του ασκήθηκε έντονη ψυχοσωματική βία, Τον έγδυσαν τρεις φορές, Τον έντυσαν άλλες τόσες, Τον μαστίγωσαν, Του φόρεσαν το ακάνθινο στεφάνι και Του φόρτωσαν τον βαρύ Σταυρό. Στις ανακρίσεις Τον διέσυραν και Τον εξευτέλισαν. Ήθελαν με κάθε τρόπο να Τον κάνουν να λυγίσει.

E: Μεταξύ άλλων, μαστιγώθηκε. -Ναι. Η μαστίγωση γινόταν με φραγγέλιο, που είχε λουριά με απολήξεις σφαιρίδια και άκρες από κόκαλα. Κάθε φορά που έπεφτε στο σώμα το μαστίγιο αυτά τα αντικείμενα έμπαιναν μέσα στις σάρκες και όταν το τραβούσε ο βασανιστής για να ξαναχτυπήσει έσκιζαν το δέρμα. Οι πληγές που προκάλεσαν ήταν φοβερές σε όλη την οπίσθια επιφάνεια και την πλάγια κοιλιακή και θωρακική χώρα, που πρέπει να ήταν καταματωμένη. Πρέπει να έχασε πολύ μεγάλη ποσότητα αίματος Ο Χριστός μόνο από αυτό.

E: Ως προς τον Σταυρό που κουβάλησε; -Οταν Ο Κύριος φορτώθηκε τον Σταυρό έπρεπε να κουβαλήσει ένα ξύλο που δεν ήταν πλανισμένο (όπως το βλέπουμε στις αγιογραφίες). Ηταν δυο κορμοί γεμάτοι σκληρό φλοιό και ρόζους και καταλαβαίνετε τι έγινε όταν πέταξαν πάνω στην πλάτη Του το οριζόντιο τμήμα. Την ήδη καταματωμένη πλάτη από τη μαστίγωση. Αυτός ο βαρύς κορμός μπήκε μέσα στις πληγές προκαλώντας αφόρητο πόνο. Στη συνέχεια Ο Ιησούς κυριολεκτικά σέρνει τα βήματά Του και υποφέρει. Πλέον δεν έχει ανάσες και αρκετό οξυγόνο. Το αίμα Του λιγοστεύει και κάποια στιγμή λυγίζουν τα γόνατά Του και είναι αδύνατον να προχωρήσει.

E: Περιγράφετε μια κατάσταση που σχεδόν δεν αντέχεται με βάση τα ανθρώπινα μέτρα. -Ναι. Πιστεύω αν δεν ήταν Ο συγκεκριμένος εκεί θα είχε πεθάνει. Κανονικά, με βάση τη λογική, εκεί (στην πορεία προς τον Γολγοθά) θα έπρεπε να είναι το τέλος.

E: Ωστόσο, Ο Χριστός φτάνει τελικά μέχρι τη Σταύρωση. Εκεί τι ακριβώς γίνεται; -Εκεί οι σταυρωτές ξαπλώνουν Τον Ιησού πάνω στον Σταυρό και Του καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια. Για το ακριβές σημείο του καρφώματος υπάρχουν δύο εκδοχές: το εσωτερικό της παλάμης, που φαίνεται και σε πολλές εικόνες, ή το κέντρο της έσω επιφανείας των καρπών. Η πρώτη εκδοχή είναι για μένα η πιο προσιτή. Η παλάμη έχει μικρό πάχος, μεγάλη επιφάνεια και λόγω των τενόντων και των περιτονιών δεν σκίζεται το δέρμα. Υπάρχουν και τα μετακάρπια οστά, που μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος.

Αν, πάντως, το καρφί μπήκε ανάμεσα στα δύο κόκαλα, κερκίδα και ωλένη, έχουμε τραγικό πόνο γιατί τραυματίστηκε το μέσο νεύρο. Σκεφτείτε ότι αν ακουμπήσουμε ελάχιστα το νεύρο του αγκώνα νιώθουμε έντονο πόνο. Φανταστείτε να περάσει καρφί από αυτό το νεύρο. Ως προς το κάρφωμα των ποδιών οι δύο εκδοχές είναι ότι σταύρωναν τα πόδια και το καρφί περνούσε από το ένα πόδι στο άλλο ή ότι καρφώθηκαν παράλληλα. Ευρήματα του 1968 σε τάφους στην Ανατολική Ιερουσαλήμ μάς δείχνουν ότι υπήρχαν και άλλοι που σταυρώθηκαν στα πόδια με τον πρώτο τρόπο.





E: Ο θάνατος τελικά από τι επήλθε; Γνωρίζουμε; -Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας θάνατος αργός και λίαν βασανιστικός. Με την ανύψωση του Σταυρού

Ο Χριστός αντιμετωπίζει μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες:

- Υποχρεωτική ορθοστασία, που Του δημιουργεί ορθοστατική υπόταση.

- Υποχρεωτική ακινησία, που δεν δίνει τη δυνατότητα στο φλεβικό αίμα να επιστρέψει στην καρδιά.

- Ειδική στάση του θώρακα, με το βάρος του σώματος να είναι σε μόνιμη έκπτυξη και να δυσκολεύει φοβερά την αναπνοή. Δεν μπορεί να κάνει εκπνοή παρά μόνο εισπνοή. Αυτό συντόμευσε τον θάνατό Του.

Επιπλέον αντιμετωπίζει επιπλοκές τραυμάτων, αιμορραγία, αφυδάτωση, πείνα, δίψα και εξάντληση.

E: Το τελικό «πόρισμα»; -Επρόκειτο για πολυπαραγοντικό θάνατο. Πολλά πράγματα έδρασαν για την κατάληξη, με τελικό αίτιο την ασφυξία μαζί με την κυκλοφορική ανεπάρκεια. Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και η επιδρομή των σαρκοφάγων εντόμων. Το αίμα φέρνει από πολύ μακριά έντομα που κόβουν κομμάτια από τις πληγές ενός ακίνητου ανθρώπου! Οι πιο φοβερές στιγμές για Τον Κύριο ήταν μετά το κάρφωμα στον Σταυρό.

E: Πώς εξηγείτε την αντοχή που έδειξε; -Ο Χριστός δεν πέθανε πριν από τη Σταύρωση γιατί υπήρχε λόγος. Υπερέβη τα ανθρώπινα μέτρα και για μένα το ότι άντεξε και ανέβηκε στον Σταυρό είναι ακόμα ένα δείγμα της θεότητάς Του.

E: Μπορείτε να μας περιγράψετε τι αισθανόταν Ο Ιησούς φορώντας το ακάνθινο στεφάνι; -Πρώτα πρώτα, να σας πω ότι είναι πρωτοφανής τρόπος αντιμετώπισης. Ποτέ πριν δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και ποτέ ξανά δεν επαναλήφθηκε. Επρόκειτο για φρίκη! Το κατασκεύασαν από μια τζιτζιφιά, ευλύγιστο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, με πολύ μεγάλα και σκληρά αγκάθια. Μέχρι τότε τα στεφάνια των καταδίκων ήταν σιδερένια και προσαρμόζονταν με βάση τη διάμετρο του κρανίου. Εδώ ήταν βασανιστήριο. Το τριχωτό της κεφαλής είναι αγγειοβριθέστατο. Έχει πολύ καλή αιμάτωση και ειδική νεύρωση. Η αιμορραγία, λοιπόν, ήταν μεγάλη και αφόρητος ο πόνος από τα αγκάθια στα νεύρα.

E: Κατά καιρούς έχουν ακουστεί θεωρίες ότι Ο Χριστός δεν είχε πεθάνει στον Σταυρό και ότι έτσι δικαιολογείται (λογικά) η Ανάστασή του. Κατά τη γνώμη σας, αυτό μπορεί να στέκει; -Τυχαία έγινε, νομίζετε, ο λογχισμός της πλευράς; Καθόλου τυχαία. Αυτό το γεγονός είναι το πιστοποιητικό του θανάτου. Η λόγχη τρύπησε την πλευρά και βγήκε «αίμα και ύδωρ». Από όποια πλευρά και να έγινε ο λογχισμός, με αυτό το βαρύ όπλο των δυόμισι μέτρων, δεν υπάρχει περίπτωση ο οποιοσδήποτε να μείνει ζωντανός. Με τίποτα!

Ε: Αρα καταρρίπτονται όλα; -Φυσικά. Οι αρνητές βέβαια λένε ό,τι θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολούνται με Τον Χριστό αφού γι’ αυτούς δεν υπάρχει.

Δημοσιεύθηκε από Γιαννιώτης Ν.Π.

http://www.pentapostagma.gr

«Τα μωρά γελούν, κλαίνε και ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους μέσα στη μήτρα»

Τα μωρά γελούν, κλαίνε και ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους πριν από τη γέννησή τους, αναφέρει o Καθηγητής και μαιευτήρας Stuart Campbell.

Οι εξελίξεις στην υπερηχοτομογραφία (σ.σ. pentapostagma.gr – ultrasound scanning) έχουν επιτρέψει στους γιατρούς να δουν τα μωρά να επιδεικνύουν εκφράσεις του προσώπου όπως αντανακλαστικά εντός της μήτρας, καθώς προετοιμάζονται για να γεννηθούν, δήλωσε ο μαιευτήρας Stuart Campbell.

Προγενέστερα, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι τα μωρά μάθαιναν να χαμογελούν μετά τη γέννα μέσω της μίμησης των μητέρων τους.

Από το 2001, ο Καθηγητής Campbell κατάφερε να καταγράψει εικόνες μωρών που γελούν, χρησιμοποιώντας ένα επαναστατικό τετραδιάστατο τομογράφο (4D Scanner).

“Κάνουν κινήσεις που προσομοιάζουν αυτές της αναπνοής εντός της μήτρας, αλλά δεν υπάρχει αέρας, και ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους, αν και δεν υπάρχει φως, και έτσι φαίνεται ότι προετοιμάζονται για την γέννηση τους”, δήλωσε ο Καθηγητής.

Τα μωρά υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν χαμογελούν μετά τη γέννα εκτός αν φθάσουν στην ηλικία των έξι εβδομάδων.

“Αυτό μπορεί να υποδεικνύει την ήρεμη ύπαρξη των μωρών εντός της μήτρας δίχως «αγωνίες», και τις πρώτες σχετικά τραυματικές εβδομάδες μετά τη γέννησή τους, όταν το μωρό αντιδρά σε ένα παράξενο, νέο περιβάλλον”, δήλωσε ο Καθηγητής Stuart Campbell.

«Δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να συνειδητοποιήσουν την έκταση των εκφράσεων του προσώπου που επιδεικνύουν τα μωρά εντός της μήτρας, ή ότι τα μωρά πράγματι ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους».

«Με την δισδιάστατη τομογραφία μπορούμε να δούμε την κίνηση των οφθαλμών, αλλά πλέον με την τετραδιάστατη τομογραφία μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι τα μωρά χρησιμοποιούν τα βλέφαρά τους, και αυτό σε ένα πολύ σκοτεινό περιβάλλον, γεγονός που την καθιστά μία μάλλον αντανακλαστική κίνηση».

pentapostagma.gr

http://www.pentapostagma.gr/2014/02/%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%89%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B3%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF.html#.UwdaZ2KSzh4

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και η θεωρία της εξελίξεως

Ο όσιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1884 στην πόλη Βράνε της νοτίου Σερβίας. Εκοιµήθη οσιακά στις 25 Μαρτίου το 1979. Σπούδασε Θεολογία στη Σερβία, Ρωσία και Αγγλία και ανεκηρύχθη το 1926 διδάκτωρ της Θεολογίας υπό της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών.
Το 1935, εξελέγη υφηγητής και µετά καθηγητής της Δογµατικής της Θεολογικής Σχολής του Βελιγραδίου. Το 1945, επικρατήσαντος του κοµµουνιστικού καθεστώτος υπεχρεώθη να εγκαταλείψει το Πανεπιστήµιο και έζησε στην Ιερά Μονή των Αρχαγγέλων Τσέλε, κοντά στο Βάλιεβο ως πνευµατικός, συνεχίζοντας εκεί, κάτω από δυσχερείς συνθήκες, το πνευµατικό και συγγραφικό του έργο.
Συνέγραψε τρίτοµο έργο «Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας», την γνωστή Δογµατική του, επτά τόµους ερµηνεία της Καινής Διαθήκης και Δώδεκα τόµους Βίους Αγίων και πολλά άλλα Θεολογικά και Φιλοσοφικά. Εφέτος συµπληρώνονται τριάντα χρόνια από την οσιακή κοίµησή του. Θεωρείται από τους µεγαλύτερους Θεολόγους του 20ου αιώνος, ακολούθησε κατά πάντα την Θεολογική εµπειρία και άσκηση των µεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, είναι η κρυφή συνείδηση της Σερβικής Εκκλησίας. Πολλά βιβλία του έχουν µεταφραστεί στα Ελληνικά. Ένα λαµπρό άρθρο του για την θεωρία της εξελίξεως παραθέτουµε κατωτέρω:

Η Θεανθρώπινη εξέλιξη
Ζητάς να σου απαντήσω στο ερώτηµα, αν µπορεί η επιστηµονική αντίληψη περί της εξελίξεως του κόσµου και του ανθρώπου να συνυπάρξει µέ την παραδοσιακή Ορθόδοξη αίσθηση και γνώση. Ακόµη, ρωτάς ποιά, το ποιά είναι στην περίπτωση αυτή η στάση των Πατέρων και για τον αν υπάρχει γενικώς η ανάγκη για µία τέτοια συνύπαρξη. Με πολλή συντοµία λοιπόν γράφω τα εξής:
Η ανθρωπολογία της Καινής Διαθήκης στήκει και πίπτει επάνω στην ανθρωπολογία της Παλαιάς. Όλο το Ευαγγέλιο της Παλαιάς Διαθήκης ο άνθρωπος εικόνα του Θεού! Όλο το Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης ο Θεάνθρωπος εικόνα του ανθρώπου. Ο,τι επουράνιο, θείο αιώνιο, αθάνατο και αµετάβλητο στον άνθρωπο αποτελεί µέσα του την εικόνα του Θεού, το θεοειδές του ανθρώπου.
Αυτό το θεοειδές στον άνθρωπο κακοποιήθηκε µέ την εθελούσια αµαρτία εκείνου, µέ την σύµπραξη µέ τον διάβολο, µέσω της αµαρτίας και του θανάτου ως απόρροιας της παραβάσεως. Γι’ αυτό και ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να ανακαινίσει την εφθαρµένη από την αµαρτία εικόνα Του. Γι’ αυτό ενηνθρώπησε και έµεινε στον κόσµο των ανθρώπων ως Θεάνθρωπος, ως Εκκλησία, για να προσφέρει στην εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο, όλα τα απαραίτητα µέσα, ώστε αυτός ο παραµορφωµένος θεόµορφος άνθρωπος να µπορέσει µέσα στο Θεανθρώπινο σώµα της Εκκλησίας, µέ την βοήθεια των Ιερών Μυστηρίων και των αρετών, να ωριµάσει «εις άνδρα τέλειον, εις µέτρον ηλικίας του πληρώµατος του Χριστού» (Εφ. 4,13). Αυτή είναι η θεανθρώπινη ανθρωπολογία. Ο σκοπός του θεοειδούς όντος που λέγεται άνθρωπος είναι ένας: να γίνει σταδιακά τέλειος, όπως ο Θεός Πατήρ, να γίνει Θεός κατά χάριν, να επιτύχει την θέωση, την θεοποίηση, την Χριστοποίηση, την Τριαδικοποίηση. Κατά τους Αγίους Πατέρες, «Θεός ενηνθρώπησε, ίνα ο άνθρωπος Θεός γένηται» (Μέγας Αθανάσιος).

Οµως οι αποκαλούµενες «επιστηµονικές» ανθρωπολογίες διόλου δεν αναγνωρίζουν το θεοειδές της ανθρώπινης υπάρξεως. Με αυτό, αρνούνται προκαταβολικά την θεανθρώπινη εξέλιξη του ανθρωπίνου όντος.
Αν ο άνθρωπος δεν αποτελεί την εικόνα του Θεού, τότε ο Θεάνθρωπος και το Ευαγγέλιό Του αποτελούν κάτι το αφύσικο για έναν τέτοιον άνθρωπο, κάτι το µηχανικό και απραγµατοποίητο. Τότε ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ένα ροµπότ, που κατασκευάζει άλλα ροµπότ. Ο Θεάνθρωπος γίνεται ένας δυνάστης, αφού θέλει από τον άνθρωπο, δια της βίας, να πλάσει ένα ον τέλειο, όπως ο Θεός. Στην ουσία µιλάµε για µία δικανική ουτοπία, µία αυταπάτη και ένα απραγµατοποίητο «ιδανικό». Στο τέλος τέλος, πρόκειται για ένα µύθο, για µία αφήγηση.

Αν ο άνθρωπος λοιπόν, δεν είναι µία θεοειδής ύπαρξη, τότε και ο ίδιος ο Θεάνθρωπος είναι περιττός, αφού οι επιστηµονικές θεωρίες περί εξέλιξης δεν δέχονται ούτε την αµαρτία, αλλά ούτε και τον Σωτήρα της αµαρτίας. Στον επίγειο κόσµο της «εξέλιξης» τα πάντα είναι φυσικά και χώρος για αµαρτία δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και είναι κωµικό να γίνεται λόγος περί Σωτήρος και σωτηρίας, από την αµαρτία. Σε τελική ανάλυση τα πάντα είναι φυσικά: η αµαρτία, το κακό και ο θάνατος. Γιατί, αν όλα στον άνθρωπο συµβαίνουν και δίδονται ως αποτέλεσµα της εξέλιξης, τότε δεν υπάρχει κάτι το οποίο χρειάζεται να σωθεί σε αυτόν, αφού τίποτε το αθάνατο και αµετάβλητο δεν έχει µέσα του, παρά όλα είναι γήινα και χοϊκά και σαν τέτοια είναι παροδικά, φθαρτά και νοητά.
Μέσα σε έναν τέτοιο κόσµο της «εξέλιξης» δεν έχει θέση ούτε η Εκκλησία, η οποία είναι το σώµα του Θεανθρώπου Χριστού. Η θεολογία πάλι η οποία θεµελιώνει την ανθρωπολογία της επάνω στην «επιστηµονική» θεωρία της εξέλιξης δεν είναι τίποτε περισσότερο από µία αυτοαναίρεση. Πρόκειται στην ουσία για θεολογία δίχως Θεό και ανθρωπολογία δίχως άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος δεν είναι η αθάνατη αιώνια και θεανθρώπινη εικόνα του Θεού, τότε όλες οι θεολογίες και όλες οι ανθρωπολογίες δεν είναι παρά µία ανόητη φάρσα, µία τραγική κωµωδία.
Η ορθόδοξη θεολογία και η σχέση, που έχουµε µέ τους Αγίους Πατέρες, είναι η οδός και ανάβασή µας προς την Θεανθρώπινη, την Ορθόδοξη Παναλήθεια. Αυτό είναι κάτι, που θέλει ανάλυση, είναι για όσους ασχολούνται µέ τα ευαγγελικά ζητήµατα επάνω στον πλανήτη. Όλα πάλι τα ευαγγελικά προβλήµατα επικεντρώνονται ουσιαστικά σε ένα µόνο πρόβληµα, εκείνο του Θεανθρώπου. Μονάχα ο Θεάνθρωπος αποτελεί την λύση στο καθολικό αίνιγµα που λέγεται άνθρωπος. Δίχως Θεάνθρωπο και έξω από τον Θεάνθρωπο, ο άνθρωπος πάντα –συνειδητά η όχι– µεταλλάσσεται σε υπάνθρωπο, σε οµοίωµα ανθρώπου, σε υπεράνθρωπο, σε διαβολάνθρωπο. Απόδειξη και αποδείξεις για τούτο; Όλη η ιστορία του ανθρωπίνου γένους!

Σηµείωση: Το ανωτέρω κείµενο δηµοσιεύθηκε από τον µακαριστό Αρχιµ. π. Μάρκον Μανώλην στο Περιοδικό που ο ίδιος δηµιούργησε, στα «Ενοριακά Νέα», του Αγίου Γεωργίου Διονύσου Αττικής, στο τεύχος Μαΐου 2009.

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αριθ. Τεύχους 135    Νοέμβριος  2013


http://www.diakonima.gr

Η αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους από τον Αδάμ και την Εύα. Πως εξηγείται η διήγηση της Π.Δ. σχετικά με την κοινή καταγωγή των ανθρώπων; Είμαστε όλοι αδέλφια; Πως δημιουργήθηκαν οι φυλές;

Η διήγηση της Π. Διαθήκης για την καταγωγή όλων των ανθρώπων από τον Αδάμ και την Εύα εξασφαλίζει το γεγονός, ότι «είμαστε  όλοι αδέλφια» -που σημαίνει ότι καλούμαστε να συμπεριφερόμαστε με αδελφική αγάπη μεταξύ μας. Ταυτόχρονα, υποδηλώνεται η ισότητα όλων των ανθρώπων.

Βέβαια η Π. Διαθήκη δε μας δίνει λεπτομέρειες για τέτοια θέματα. Αυτό που θέλει να τονίσει είναι αφενός η αρχική ενότητα των ανθρώπων -που πρέπει να είναι και ο σκοπός μας, και αφετέρου, το ότι η διαίρεση της ανθρωπότητας προήλθε κυρίως από την αλαζονία του ανθρώπου και την απομάκρυνσή του από το Θεό.

Οι βιολόγοι που δέχονται το κείμενο της Π. Διαθήκης λένε ότι το γενετικό υλικό των πρωτοπλάστων ήταν δυναμικό. Εμπεριείχε δηλαδή την ποικιλία την οποία βλέπουμε σήμερα στο ανθρώπινο είδος. Οι μεταγενέστερες γενιές, με τις επιμειξίες, παρουσιάζουν συρρίκνωση του αρχικά πλούσιου γενετικού υλικού, με αποτέλεσμα να διαμορφώνονται οι φυλετικές διαφορές. Οι διαφορές αυτές οφείλονται επίσης σε προσαρμογή στις κλιματολογικές συνθήκες (π.χ. η ηλιοφάνεια προκαλεί αύξηση μελανίνης, συνεπώς σκουρότερο δέρμα).

Η διάκριση των φυλών παρουσιάζεται να συμβαίνει σε τρία στάδια στην Π. Διαθήκη. Στο πρώτο στάδιο ο Κάιν (με τη γυναίκα-αδελφή του) απομονώνεται από τα αδέλφια του (τους υπόλοιπους δηλαδή ανθρώπους της εποχής) μετά το φόνο του Άβελ. Έτσι δημιουργείται η γενιά του Κάιν (Γεν 4,16 και εξής) που διακρίνεται εντελώς από τη γενιές των άλλων παιδιών του Αδάμ.

Στο δεύτερο στάδιο, μετά τον κατακλυσμό, τα παιδιά του Νώε, ο Σήμ, ο Χαμ και ο Ιάφεθ δημιουργούν ουσιαστικά τρεις νέες φυλές: τους Ιαπετίτες (Καυκάσιοι και Ινδογερμανικοί λαοί), τους Χαμίτες (κατοίκησαν νότια της Παλαιστίνης, Αίγυπτο-Αφρική, Αραβία) και τους Σημίτες (κατοίκησαν ανατολικά, μεταξύ Μεσοποταμίας και Μεσόγειας Θάλασσας). Οι τρεις αυτές «φυλές» διαιρούνται μετά από το περιστατικό με τον πύργο της Βαβέλ, που αποτελεί και το τρίτο και καθοριστικό στάδιο διαίρεσης των ανθρώπων.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να μην σκανδαλιζόμαστε, ούτε να “κολλάμε” σε σημεία που δεν έχουν την σημασία που θα θέλαμε εμείς να έχουν. Ο αδερφός του Κάιν για παράδειγμα ο Σηθ, γεννήθηκε 270 χρόνια μετά από το περιστατικό με τον Άβελ. Δεν μπορούμε με τα δεδομένα της σημερινής εποχής, ούτε καν να τα φανταστούμε τα γεγονότα του τότε, πόσο μάλλον να τα παραλληλίσουμε με το σήμερα.

Όπως λέει ο αείμνηστος καθ. π. Ρωμανίδης:

…η Αγία Γραφή είναι μία περιγραφή των αποκαλύψεων του Χριστού προ (Παλαιά Διαθήκη) και μετά την Ενσάρκωση (Καινή Διαθήκη)….η Αγία Γραφή καταθέτει γραπτώς την περιγραφή εμπειριών, οι οποίες όμως ουσιαστικά δεν μπορούν να περιγραφούν, διότι είναι στην κυριολεξία απερίγραπτες, αφού είναι υπεράνω της λογικής του ανθρώπου. Η Αγία Γραφή δεν έχει ως σκοπό να περιγράψη τον Θεό, διότι ο Θεός είναι απερίγραπτος. Η Αγία Γραφή έχει σκοπό να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ένωση με τον Θεό. Γι’ αυτόν τον λόγο η γλώσσα της Αγίας Γραφής είναι συμβολική, όταν μιλάει για τον Θεό….

(Πηγές: Ιωήλ Γιαννακόπουλου, Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους Ο΄, Νικ. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή. Για θέματα που αφορούν τη συμφωνία της βιολογίας με την Π. Διαθήκη βλ. Duan Gish, Εξέλιξη; Τα απολιθώματα λένε όχι (Evolution:  The fossils say no!)

http://orthodoxanswers.gr/%CE%97-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1/

Ψυχολογικὲς ἐπισημάνσεις στὸν Γρηγόριο Παλαμᾶ

Κυμίσης Παῦλος (Καθηγητὴς Ψυχιατρικῆς, Διευθυντὴς Τμήματος Παιδοψυχιατρικῆς)





Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὑποστηρίζοντας τούς ἡσυχαστές καί ἑρμηνεύοντας τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀπέκρουσε τόν φιλόσοφο Βαρλαάμ, πού ἦταν δεμένος στό ἅρμα τοῦ δυτικοῦ ἀνθρωποκεντρικοῦ οὑμανισμοῦ. Ἐπηρεασμένος ἀπό τή φιλοσοφία τῆς Δύσης, πού εἶχε ἔντονα χρωματισθεῖ ἀπό τήν Πλατωνική σκέψη, προσπαθοῦσε νά γελοιοποιήσει τούς ἡσυχαστές, ἰσχυριζόμενος ὅτι οἱ ἐμπειρίες τους ἦταν ἀποτέλεσμα φαντασιώσεων ἤ ἁπλές ἐκδηλώσεις φυσικῶν κτιστῶν φαινομένων. Θά πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ Βαρλααμισμός ἀποτελεῖ καί ἕνα σύγχρονο φαινόμενο, γι᾿ αὐτό καί ἡ παρουσίαση τοῦ ἔργου τοῦ ἁγίου Γρηγορίου σήμερα εἶναι ἐπίκαιρη, χρήσιμη καί καθοδηγητική.

Στήν ἐποχή μας γίνεται μιά ἔντονη προσπάθεια γιά διάλογο καί συνεργασία μεταξύ τῆς Θρησκείας καί τῆς ἐπιστήμης τῆς Ψυχολογίας. Ἡ σκέψη καί τό ἔργο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου μποροῦν νά γίνουν ὁδηγοί, ἔτσι ὥστε ἕνας τέτοιος διάλογος νά μή δημιουργήσει περισσότερη σύγχυση, παρανοήσεις καί προβλήματα. Σ᾿ αὐτόν τό διάλογο χρειάζεται νά καθοριστοῦν σαφῶς τά ὅρια μεταξύ τῆς λογικῆς, τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης καί ἀπόδειξης, τῶν φυσικῶν φαινομένων, καί τῶν μεταφυσικῶν ἐμπειριῶν καί ἀποκαλύψεων. Ἡ ἐπιστήμη μελετᾶ φαινόμενα πού ἐλέγχονται ἀπό φυσικούς νόμους. Οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, τά θαύματα, οἱ ἀποκαλύψεις παριστοῦν ὑπερβάσεις τῶν φυσικῶν νόμων.

Στό Δυτικό κόσμο ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας ἔχει καταντήσει μιά ἁπλή ἐπιλογή ἤ προτίμηση. Εἶναι κάτι ἀνάλογο μέ τήν ἐπίσκεψη στήν ὑπεραγορά (Super Market), ὅπου διαλέγεις ὅ,τι προτιμᾶς. Σέ μιά τελευταία σύναξη στήν Κωνσταντινούπολη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τόνισε ὅτι ὁ Δυτικός Σχολαστικισμός ἔχει ἐλαττώσει τίς θεϊκές ἀλήθειες σέ ἔννοιες. Ἔτσι ὁ Θεός γίνεται ἀντιληπτός σάν ἰδέα ἤ ἔννοια. Ἀλλά μέ αὐτήν τήν προσέγγιση ἡ Δύση χάνει τή δυνατότητά της γιά τή συμμετοχή στίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι βλέπουμε στή Δύση νά γίνεται λόγος γιά μεταφυσικές ἐμπειρίες διαφόρων θρησκειῶν, πού συνδέονται μέ παραισθήσεις, ὑπνωτικά φαινόμενα ἤ φαντασιώσεις.

Μερικοί μάλιστα εἶπαν ὅτι κβαντομηχανική θά εἶναι ἡ θρησκεία τοῦ μέλλοντος. Ἄλλοι προσπάθησαν νά ἐξηγήσουν ἐπιστημονικά τό θαῦμα σύμφωνα μέ τούς νόμους τῆς φύσης. Εἶπαν ὅτι ἕνας ἄνεμος ἄνοιξε τήν Ἐρυθρά θάλασσα, ἕνας νεκρός πού ἀναστήθηκε ἦταν σέ κατατονική κατάσταση, τό μάννα ἦταν μύκητες γεννημένοι στόν ἀέρα καί οἱ δαιμονισμένοι ἦσαν ὑστερικά ἄτομα.

Ἕνα ἄλλο παράλληλο σύγχρονο φαινόμενο εἶναι ἡ θρησκειοποίηση τῆς κοινῆς γνώμης. Ἡ κοινή γνώμη γίνεται τό ἔσχατο κριτήριο γιά τό τί πιστεύει ὁ ἄνθρωπος, ποιές πρέπει νά εἶναι οἱ ἀξίες του καί ποιά ἡ ἠθική του. Ὅ,τι εἶναι κοινῶς γενικά ἀποδεκτό, μπαίνει στά πλαίσια μιᾶς εὐλύγιστης ἠθικῆς ἤ δημιουργεῖ νέα ἱεράρχηση ἀξιῶν. Ἔτσι οἱ ὀρθολογιστές βλέπουν τή θρησκευτική πίστη σάν ἕνα προϊόν καί δημιούργημα τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου. Ἔγραφε ὁ ἀείμνηστος ὀρθόδοξος θεολόγος στή Νέα Ὑόρκη π.Ἰωάννης Meyendorff, πού ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ὅτι ἡ διαμάχη μεταξύ Ἁγίου Γρηγορίου καί Βαρλαάμ ἦταν συμβολική τῶν διαφορῶν μεταξύ τῶν Γραφῶν καί τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης, μεταξύ τῆς Ἱερουσαλήμ καί τῆς Ἀθήνας, μεταξύ τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Φιλοσόφων, μεταξύ τῆς θρησκείας τῆς ἐνσαρκώσεως καί τῆς Ἀνάστασης καί μεταξύ τῆς θρησκείας τῆς ἀπωλείας καί καταστροφῆς τοῦ σύμπαντος. Ἡ βάση τῆς Παλαμικῆς Σκέψης δέν περιορίζεται στό "γνῶθι σ᾿ αὐτόν", ἀλλά καθορίζεται ἀπό τό "ἐλθών εἰς ἑαυτόν", ὅπου ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό γίνεται ὁ ὑπέρτατος σκοπός τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης.

Εἶναι γεγονός ὅτι στό χῶρο τῶν ἐπιστημῶν τῆς συμπεριφορᾶς ἔγιναν γιγαντιαῖα ἅλματα τίς τελευταῖες δεκαετίες. Ἀπό τήν πρόοδο στή γενετική βλέπουμε τό σημαντικό ρόλο πού παίζει ἡ κληρονομικότητα σέ πολλές ψυχολογικές καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Μποροῦμε νά δοῦμε τή σημασία τῆς νευρολογίας, ὅπου χημικές διεργασίες καί νευροαπεικονίσεις ἀντικατοπτρίζουν συναισθηματικές καί νοητικές καταστάσεις καί λειτουργίες.

Εἶναι γνωστό ὅτι ψυχικά νοσήματα πού ἔχουν σχέση μέ νευροφυσιολογικές διαταραχές μπορεῖ νά ἐκδηλωθοῦν μέ ψευδαισθήσεις ὀπτικές ἤ ἀκουστικές. Ἄτομα ἐπίσης κάτω ἀπό ἔντονες συνθῆκες stress (ψυχοσωματικῆς καταπόνησης), μπορεῖ νά ἔχουν παραληρήματα ἤ ψευδαισθήσεις. Ἐπίσης, ἄτομα πού χρησιμοποιοῦν χημικές οὐσίες, ὅπως ναρκωτικά, LSD, κοκαΐνη κ.λ.π., μπορεῖ νά ἔχουν ἀκουστικές, ὀπτικές ἤ ἀπτικές ψευδαισθήσεις. Θά πρέπει νά γίνει σαφής διαχωρισμός μεταξύ τῶν ἐμπειριῶν αὐτῶν, πού ἔχουν φυσική προέλευση καί ἐξηγοῦνται ἐπιστημονικά, καί τῶν ὑπερφυσικῶν ἐμπειριῶν, πού δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τή φυσικοχημεία τοῦ ὀργανισμοῦ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης προειδοποιεῖ τούς μαθητές του μέ τήν ἑξῆς παραίνεση: " Ὁταν δεῖς φῶς ἤ φλόγα μέσα σου ἤ ἔξω ἀπό σένα μήν τήν παραδεχθεῖς". Πολλοί Πατέρες τόνισαν τόν κίνδυνο τῆς φαντασίας, πού μπορεῖ νά ἀποτελέσει τόν πιό ἐπικίνδυνο ἐχθρό τῆς ἕνωσης μέ τόν Θεό. Σ᾿ αὐτό τό σημεῖο θά ἤθελα νά τονίσω τό ρόλο τῆς ὑποβολῆς στή δημιουργία "ψευτομεταφυσικῶν ἐμπειριῶν''.

Πολλά σύγχρονα φιλοσοφικο-θρησκευτικά συστήματα παρουσιάζουν τέτοια φαινόμενα καί ὑπόσχονται γαλήνη, ψυχική ἠρεμία, σωματική καί ψυχική ὑγεία. Ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου συγχρόνου φαινομένου εἶναι τό ἐνδιαφέρον πού παρατηρεῖται στή Δύση γιά ὁρισμένες ἀνατολικές θρησκεῖες, ὅπως παραδείγματος χάριν ὁ Βουδισμός. Ὁ Βούδας ἦταν ἕνας Ἰνδός μοναχός πού ἔζησε τόν 5ο π.Χ. αἰώνα. Ἀσκήθηκε γιά ἑπτά χρόνια καί μέ ἄσκηση καί αὐτοσυγκέντρωση ἦλθε σέ ἔκσταση κάτω ἀπό μιά συκιά. Γιά ἑπτά μέρες, ἀναφέρεται στή βιογραφία του, ἔχασε τήν ἐπαφή μέ τόν κόσμο καί ἀνέβηκε τά σκαλοπάτια τοῦ νιρβάνα καί ἐκεῖ, πάντοτε κατά τό βιογράφο του, "ξαναθυμήθηκε τίς μετεμψυχώσεις του καί κατάλαβε τούς νόμους τῆς τάξης τοῦ σύμπαντος". Δηλαδή, ξεκίνησε χωρίς Θεό καί τελικά κατέληξε στόν Πανθεϊσμό. Στό Βουδισμό ἡ "σωτηρία" ἔρχεται ἀπό τόν ἄνθρωπο καί ὄχι ἀπό ἔξω.

Ὁ Ἐπίσκοπος Πίτσμπουργκ Μάξιμος, σέ μιά εἰσήγησή του μέ θέμα μεταφυσικές ἐμπειρίες ἐντός καί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρεται στό ρόλο τής αὐθυποβολῆς καί στίς πιθανές παρενέργειες ἐμπειριῶν πού στηρίζονται στίς Ἀνατολικές φιλοσοφίες καί περιλαμβάνουν κατάθλιψη, αὐτοκτονίες, ἀκόμη καί δαιμονική ἐπίδραση. Ὑπάρχουν πολλές προσπάθειες, πού ἐνῶ ξεκινοῦν ἀπό μιά ἁπλῆ φυσιολογική ἤ φιλοσοφική ἀρχή καταλήγουν νά ἐμποτίζονται ἀπό Ἰνδουϊστικές καί Πανθεϊστικές ἰδέες.

Μιά πιό ἐπιστημονική μέθοδος γιά χαλάρωση καί ἠρεμία ἐπρότεινε ὁ καθηγητής τοῦ Harvard H.Benson. Τό βιβλίο του The relaxation Response (ἡ ἀπάντηση τῆς χαλάρωσης) ἔσπασε ρεκόρ πωλήσεων στήν Ἀμερική, ὅταν εἶχε πρωτοεκδοθεῖ.

Περιγράφει μιά πολύ ἁπλῆ τεχνική χωρίς μεταφυσικά στοιχεῖα. Αὐτή ἡ τεχνική περιλαμβάνει ἥσυχο περιβάλλον, ἐπανάληψη μιᾶς λέξεως (οὐδέτερης ἤ καί προσευχῆς) καί μιά παθητική στάση.Τήν περιγράφει ὡς ἑξῆς:

"Κάθησε ἥσυχα σέ μιά ἀναπαυτική θέση, κλεῖσε τά μάτια σου, χαλάρωσε τούς μῦς σου, ἀνάπνεε μέ τή μύτη ἐπαναλαμβάνοντας μέ κάθε ἀναπνοή μία λέξη. Συνέχισε γιά 15-20 λεπτά καί ὕστερα κάθησε ἥσυχα γιά λίγα λεπτά". Εἶναι μιά ἰατρική μέθοδος, πού δέν ἔχει θρησκευτικές προϋποθέσεις. Ἀπό συστηματικές μελέτες πού ἔκανε διαπίστωσε ὅτι ὅταν ἐφαρμόζεται ἡ χαλάρωση αὐτή δύο φορές τήν ἡμέρα γιά ὁρισμένες μέρες, μπορεῖ νά ἐλαττώσει τήν ἔνταση τῶν μυῶν, νά ἐλαττώσει τήν ἀρτηριακή πίεση, νά ἐλαττώσει τήν κατανάλωση ὀξυγόνου καί νά βελτιώσει τήν ἀντίσταση τοῦ ἀτόμου στό stress.

Ἐδῶ πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι τά ἴδια εὐεργετικά ψυχοφυσιολογικά ἀποτελέσματα μπορεῖ νά ἔχει καί ἡ ἡσυχαστική μέθοδος ἀπό τήν ὁποία ὁ Benson δανείστηκε μερικά στοιχεῖα. Ἡ διαφορά ὅμως ἔγκειται στό ὅτι ἡ ἡσυχαστική μέθοδος δέν παραμένει ἁπλῶς σάν μιά ψυχοφυσιολογική τεχνική χαλάρωση, ἀλλά ἀποτελεῖ ἕνα στοιχεῖο τῆς γενικότερης προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου νά πλησιάσει καί νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό. Ἀναφέρθηκα στήν ἀπάντηση χαλάρωσης τοῦ Benson, γιατί ὑπάρχει μιά τάση τόσο στήν ὀρθολογιστική Δύση, ὅσο καί στήν Δυτικίζουσα Ἀνατολή, νά ἑρμηνεύσουμε ὅλες τίς ἐμπειρίες, καί αὐτές ἀκόμη τῶν ἁγίων, μέ βάση ὀρθολογιστικά καί ψευτοεπιστημονικά κριτήρια. Εἶναι ὁ σύγχρονος πειρασμός τοῦ Βαρλααμισμοῦ, τῆς μίμησης δηλαδή τοῦ Βαρλαάμ καί τοῦ Ἀκινδύνου, στήν ὀρθολογιστική τους στάση ἀπέναντι στήν ἐμπειρία τῶν ἡσυχαστῶν.

Αὐτή ἦταν ἡ σπουδαία συμβολή τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὅπου τόνισε ὅτι ἐνῶ ἡ φύση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπρόσιτη, μπορεῖ ὅμως ὁ Θεός νά γίνει γνωστός στούς ἀνθρώπους μέ τίς ἐνέργειές του. Αὐτές οἱ ἐνέργειες, ἤ θεϊκές ἀποκαλύψεις καί παρουσίες, εἶναι ἐλεύθερες πράξεις τοῦ Ζῶντος Θεοῦ καί δέν ἐλέγχονται ἀπό καμιά ἀνθρώπινη λογική οὔτε ὑπακούουν καί περιορίζονται ἀπό κανένα φυσικό νόμο. Στήν ἀσκητική ζωή ὁ ἄνθρωπος ἐνεργεῖ, ἀλλά στή μυστική ζωή ὑφίσταται τή θεία ἐνέργεια .Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος τόνισε πώς καί τό ἄκτιστο φῶς εἶναι φαινόμενο πού ὑπερβαίνει τούς φυσικούς νόμους καί βρίσκεται πέραν πάσης λογικῆς, ἐπιστημονικῆς ἤ πειραματικῆς ἐμπειρίας. Ἡ ἡσυχαστική μέθοδος περιλαμβάνει τέσσερα βασικά στοιχεῖα.

α) Κίνηση πρός μιά κατάσταση ἀπόλυτης ἡσυχίας καί ἠρεμίας, πού δέν περιλαμβάνει οὔτε διάβασμα οὔτε ψαλμωδία.

β) Ἄσκηση στή συγκέντρωση τοῦ νοῦ, φυσική ἀκινησία, ἔλεγχο τῆς ἀναπνοῆς, προσήλωση τῶν ματιῶν στήν καρδιά ἤ τό στομάχι.

γ) Αἴσθηση μιᾶς ἐσωτερικῆς θερμότητας ἤ θέα τοῦ ἀκτίστου φωτός. Αὐτή ἡ θέα δέν εἶναι οὔτε ψευδαίσθηση οὔτε εἰδικό ἀτμοσφαιρικό φαινόμενο, οὔτε ἐλέγχεται ἤ καθορίζεται ἀπό τούς φυσικούς νόμους.

δ) Οἱ ὀφθαλμοί τοῦ ἀνθρώπου μέ τή δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετασκευάζονται (γράφει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς "μετασκευασθεῖσι γάρ ὑπό τοῦ Πνεύματος ὦπται") καί ἔτσι ἔχουν τήν ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου φωτός.

Οἱ ἡσυχαστές ξεκινοῦν ἀπό τήν ἡσυχία καί προχωροῦν στήν ἐκστατική ἕνωση. Γίνεται μιά κυκλική κίνηση, πού ἐπαναφέρει τήν ψυχή πίσω στόν Θεό. Ἡ νοερά προσευχή χρησιμοποιεῖται ὄχι μόνο ὡς ἀφετηρία ἀλλά καί ὡς συνεχής ὑποστήριξη στή μυστικιστική αὐτή πορεία.

Μελετώντας κανείς τόν Ἅγιο Γρηγόριο ἐντυπωσιάζεται βλέποντας ἰδέες πού περιέγραψε πρίν ἕξι-ἑπτά αἰῶνες νά ταυτίζονται μέ σύγχρονα δεδομένα τῆς Ψυχολογίας.

Ἀναφέρθηκε στήν παιδική σεξουαλικότητα αἰῶνες πρίν γίνει λόγος γι᾿ αὐτό τό θέμα στήν ψυχανάλυση. Ἔγραφε ὅτι, "αἱ πρός τεκτογονίαν φυσικαί κινήσεις ἐπισημαίνουσιν ὑπομαζίοις ἔτ᾿ οὖσι τοῖς παισί".. Ἀλλά πολύ σοφά ἐτόνισε ὅτι τά πάθη αὐτά στή βρεφική ἡλικία "οὐκ ἔστι δείγματα ψυχῆς νοσούσης". Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Γρηγόριος διέκρινε τρία χαρακτηριστικά τοῦ ψυχικοῦ κόσμου τό λογιστικό, τό ἐπιθυμητικό καί τό θυμικό.

Σήμερα, γίνεται πολύς λόγος στή σύγχρονη ψυχολογία καί ψυχιατρική γιά τή σημασία πού ἔχει ἡ νοητική ἐπεξεργασία μιᾶς καταστάσεως ἤ ἑνός γεγονότος.

Ἔγραφε ὁ Ἐπίκτητος: "Ταράσσει τούς ἄνθρώπους οὐ τά πράγματα, ἀλλά τά περί τῶν πραγμάτων δόγματα". Οἱ νοητικές δραστηριότητες καί ὁ ρόλος τους κατέχουν πρωταρχική σημασία στήν ψυχική ζωή τοῦ ἀτόμου.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τόνισαν τή σημασία τοῦ νοῦ καί εἶπαν ὅτι ὁ νοῦς πρέπει νά εἶναι βασιλεύς καί δέν ἀνήκει στήν τάξη τῶν ὑπηκόων. Ἐπίσης εἶπαν ὅτι ὁ νοῦς πρέπει νά εἶναι λογικός, δόκιμος καί φωτισμένος. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔγραφε ὅτι ἡ ἀνακαίνηση τοῦ νοῦ εἶναι βασική προϋπόθεση γιά τήν πνευματική ἀνανέωση.

Οἱ γνωσιακές διεργασίες καί ἡ γνωσιακή ἀναδόμηση (cognitive restructuring) συνιστοῦν βασικά συστατικά τῶν συγχρόνων γνωσιακῶν θεραπειῶν. Αὐτές στηρίζονται στό γεγονός τό ὅ,τι σκεπτόμαστε μέ τό νοῦ, ἔχει ἄμεση σχέση μέ τά συναισθήματα καί τή συμπεριφορά μας.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἔγραφε ὅτι ἡ θεραπεία τοῦ νοῦ γίνεται μέ τήν κακοπάθεια τοῦ σώματος, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή "ἐκ ταπεινωμένης καρδίας". Ἡ ἀλλαγή πού ἐπιδιώκεται στίς γνωσιακές θεραπεῖες ἔχει σάν σκοπό τήν ἀλλαγή τοῦ τρόπου τοῦ σκέπτεσθαι μέ τή γνωσιακή ἀναδόμηση, μέ συνέπειες ἀλλαγές στά συναισθήματα καί τή συμπεριφορά.

Ἕνα σημαντικό θέμα στή σύγχρονη Ἰατρική εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀλληλεπίδρασης μεταξύ ψυχῆς καί σώματος καί ἡ θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου σάν ψυχοσωματικοῦ συνόλου. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁμιλεῖ γιά τή συμμετοχή καί τοῦ σώματος στήν προσευχή καί τή μέθεξη τῆς θεϊκῆς παρουσίας. Ἡ ἄσκηση καί ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή εἶναι ἔργο τῆς ὅλης ὕπαρξης καί τό σῶμα συμμετέχει στίς Θεῖες δωρεές ἀπό τήν παρούσα ζωή.

Ὁ γνωστός ψυχολόγος Skinner τόνισε τή σημασία πού ἔχει ἡ μάθηση καί ἡ ἀνταμοιβή στή διαμόρφωση τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς. Περιέγραψε τό φαινόμενο operant conditioning (ἐπεμβατικῆς ἐξάρτησης) ὅπου τό ἄτομο ἐνεργεῖ ἀναμένοντας ὁρισμένα ἀποτελέσματα καί ἡ ἀνθρώπινη συμπεριφορά ἐνισχύεται συνεχῶς ἀπό τά ἀποτελέσματά της. Ἐλέχθη ὅτι ἡ θρησκευτικότης ἀποτελεῖ τήν ὑψηλότερη μορφή ἐμπειρίας στόν ἄνθρωπο. Τά ἀποτελέσματα καί οἱ συνέπειες αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας ἐνισχύουν τή συνέχιση τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς χαμένης σχέσης του μέ τόν Δημιουργό του.

Ὁ ἄνθρωπος περιγράφηκε σάν ἕνα φοβισμένο ζῶο, μόνο, χαμένο, σ᾿ ἕνα ἀχανές καί ἄγνωστο σύμπαν. Ὁ Einstein ἔλεγε ὅτι "τό αἰώνιο μυστήριο τοῦ κόσμου εἶναι ἡ τάξη πού τόν διακρίνει''. Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν, μοναδικό ὄν, μέ Θεῖο σπινθήρα, ἀναζητεῖ μέ ἀγωνία τό δρόμο τῆς ἐπαφῆς μέ τόν Δημιουργό του, πού εἶναι καί ὁ Δημιουσγός τοῦ φυσικοῦ Σύμπαντος.

Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἐπιβίωση τῆς πίστης σέ ὅλους τούς αἰῶνες. Πολλοί ἐπροφήτευσαν τό τέλος τῆς θρησκείας καί εἶπαν ὅτι κάποτε θά ἀντικατασταθεῖ ἀπό τήν ἐπιστημονική γνώση. Ὅλοι ὅμως αὐτοί οἱ ''προφῆτες'' (ἀπό τούς Ρωμαίους, μέχρι τούς ὑλιστές, μέχρι τούς ἐπιστημονιστές), ἀπεδείχθησαν λανθασμένοι. Γιατί ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς ἀναζητεῖ αὐτήν τήν κυκλική κίνηση, τῆς ἐπιστροφῆς στόν Δημιουργό του.

Ἡ προσευχή δέν εἶναι ἕνας μαγικός τρόπος ἐξαναγκασμοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μέσο γιά ἀνύψωση. Ἡ προσευχή δέν εἶναι μονόλογος, ἀλλά κυρίως διάλογος. Ἡ ἀπάντηση μπορεῖ νά εἶναι ἕνα γεγονός στή ζωή ἤ μιά ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι περιγράφουν τέτοιες ἐμπειρίες πού φτάνουν στό φωτισμό ἤ αἰσθάνονται μιά κατάσταση πού τά λόγια δέν μποροῦν νά περιγράψουν (''οὐκ ἐξόν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι'' κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο) καί πού χαρακτηρίζεται ἀπό μιά χαρά ἀνεξήγητη πού κατακλύζει ὁλόκληρη τήν ὕπαρξη. Σ᾿ αὐτή τή στιγμή μποροῦν νά ποῦν ὅ,τι εἶπαν οἱ μαθητές στό Θαβώρ "καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι".

Πολλοί διερωτῶνται, γιατί οἱ ἡσυχαστές ἀφήνουν χαρές τῆς ζωῆς, σταδιοδρομία, δόξα, πλοῦτο καί ἀκολουθοῦν τό δρόμο τῆς πτωχείας καί τῆς ἄσκησης. Γράφει ὁ καθηγητής Γεώργιος Μαντζαρίδης, πώς ἡ θεωρία τοῦ Θεοῦ προσφέρεται ὡς Θεῖον δῶρον, δέν παύει ὅμως νά ἔχει καί τόν χαρακτήρα τῆς ἀμοιβῆς ἤ ἐπιβράβευσης γιά τό μόχθο, τήν ἄσκηση καί τή διαρκή προσπάθεια γιά κάθαρση.

Ἡ πείνα γιά θεολογία στήν ἐποχή μας, πού περιέγραψε ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ μέ τόν ὅρο πού πρότεινε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, "πείνα γιά θεοπτία". Ἄλλο εἶναι "τό περί Θεοῦ λέγειν καί ἄλλο τῷ Θεῷ συντυγχάνειν".

Οἱ ἐμπειρίες τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν του, ὅπως τίς περιέγραψε ὁ Παλαμᾶς, εἶναι ἡ ἀπάντηση στό ἄγχος ἀνυπαρξίας πού βασανίζει τό σύγχρονο ἄνθρωπο. Ὄχι μόνο οἱ ἡσυχαστές καί οἱ κληρικοί, ἀλλά καί ὅλοι οἱ ''ἐν συζυγίᾳ ζῶντες'', καλοῦνται στή δυνατότητα αὐτῆς τῆς συνάντησης τοῦ δημιουργήματος μέ τόν Δημιουργό ἤ τῆς ἀμοιβαίας ἔκστασης, πού ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς περιγράφει: " Ὁ νοῦς ἔξω ἑαυτοῦ γίνεται καί ὁ Θεός ἔξω ἑαυτοῦ γίνεται". Τό Ἅγιο Πνεῦμα δείχνει τά μέλλοντα ἀγαθά καί ὁ ἄνθρωπος, ψυχή καί σῶμα, βρίσκει τό Θαβώρ μέσα του, σάν προοίμιο καί ἀπαρχή τῆς διαρκοῦς θέας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ πού θά τελειοποιηθεῖ στό μέλλοντα αἰώνα.






http://www.agiazoni.gr/article.php?id=02014738343273158580

Ο σύγχρονος κόσμος Kallistos Ware (βίντεο)

Ορθοδοξία και ο σύγχρονος κόσμος:

Πιο κοντά στη γέννηση παιδιών από τρεις βιολογικούς γονείς η Βρετανία

 


ΜΕΤΑ ΤΟ «ΝΑΙ» ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Πιο κοντά στη γέννηση παιδιών από τρεις βιολογικούς γονείς η Βρετανία
H πρώτη χώρα που θα επιτρέπει τη γέννηση παιδιών από τρεις βιολογικούς γονείς θα γίνει, όπως όλα δείχνουν, η Μ. Βρετανία μετά την απόφαση της κυβέρνησης της χώρας να στηρίξει μια νέα πρωτοπόρο τεχνική που στόχο έχει την εξάλειψη γεννετικών ανωμαλιών.
Μετά το δημόσιο διάλογο που τάραξε τα νερά στη Βρετανία, η κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε να δώσει το «πρόσινο φως». Απομένει ο καθορισμός ενός ειδικού ρυθμιστικού πλαισίου ώστε η επαναστατική τεχνική εξωσωματικής γονιμοποίησης που επιτρέπει τη χρήση DNA τριών διαφορετικών ανθρώπων προκειμένου να γεννηθεί ένα παιδί να μπορεί να ξεκινήσει στα επόμενα δύο χρόνια.

Στόχος της νέας μεθόδου είναι η πρόληψη κληρονομικών ασθενειών. Ειδικότερα, η διαδικασία αυτή αποτρέπει τη μεταφορά δυσλειτουργικού μιτοχονδριακού DNA από τη μητέρα στο έμβρυο, εξαλείφοντας τον κίνδυνο να παρουσιάσει το παιδί σοβαρές παθήσεις - όπως εγκεφαλικές διαταραχές, ηπατική ανεπάρκεια, μυϊκή ατροφία, τυφλότητα και καρδιακή ανεπάρκεια.
Οι επικριτές της μεθόδου υποστηρίζουν ωστόσο ότι η εφαρμογή μιας τέτοιας τεχνικής είναι επικίνδυνη και θα έθετε σε κίνδυνο τον ηθικό κώδικα της Βρετανίας, καθώς ανοίγεται ο δρόμος για μια μόνιμη και άνευ επιστροφής γενετική τροποποίηση, η οποία θα περάσει στις επόμενες γενιές.

ethnos.gr On Line28/06/2013

http://aktines.blogspot.gr/2013/06/blog-post_6589.html#more

Διάλογος του άθεου Ντιντερό με τον χριστιανό Όϊλερ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
            Φέτος είναι τα 300 χρόνια από τη γέννηση του ηδονιστή και άθεου διανοητή Ντενίς Ντιντερό και το τεύχος του Μαϊου 2013 του γαλλικού περιοδικού " Lire" ("Διαβάζω" στα ελληνικά) είναι αφιερωμένο σ' αυτόν, με τον τίτλο: " Ντιντερό, ο φιλόσοφος της ηδονής - Τα κλειδιά της ζωής και του έργου του". Γύρω από τον Ντιντερό και τον επίσης άθεο συνεργάτη του Ντ' Αλαμπέρ στήθηκε μια μυθολογία από τους οπαδούς του υλισμού και αθεϊσμού, με την παραποίηση της ιστορίας και την μεγέθυνση της προσφοράς τους στην εξέλιξη των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών, στην επιστήμη και στην τεχνολογία. Κύριο έργο τους θεωρείται η "Εγκυκλοπαιδεία", όπου καταγράφονται οι έως τότε εξελίξεις στην Επιστήμη και στην Τεχνολογία, με πληθώρα χαλκογραφιών και ξυλογραφιών, πραγματικό εκδοτικό επίτευγμα για την εποχή. Όμως η ιδέα δεν ήταν δική τους. Πρώτος εξέδωσε  Εγκυκλοπαιδεία, το 1728, ο Άγγλος Εφραίμ Τσάμπερς - συνέχεια του οποίου είναι η Βρετανική Εγκυκλοπαιδεία -, και στη Γαλλία το αρχικό σχέδιο εκτύπωσης ανάλογου έργου ήταν του Λε Μπρετόν, το 1745. Ο πρώτος τόμος της Εγκυκλοπαιδείας υπό τη διεύθυνση των Ντιντερό και Ντ' Αλαμπέρ εξεδόθη το 1751.

          Για τον άθεο Ντιντερό έχει καταγραφεί στην Ιστορία ο διάλογος του με τον μεγάλο Ελβετό μαθηματικό Λέοναρντ Οϊλερ, έναν από τους πιο παραγωγικούς επιστήμονες στην Ιστορία των Μαθηματικών και τον μεγαλύτερο επιστήμονα  στην ιστορία της Ελβετίας, που ήταν χριστιανός. Ο Ντιντερό το 1773 προσκλήθηκε από την Μεγάλη Αικατερίνη για να συζητήσουν την έκδοση της Εγκυκλοπαιδείας στη Ρωσία και του έγινε αβραμιαία φιλοξενία. Ο ιστορικός και συγγραφέας του βιβλίου "Οι μαθηματικοί" Ε.Τ. Μπελ* σημειώνει με ειρωνεία πως ο Ντιντερό "έβγαζε τα έξοδα του προσπαθώντας να μυήσει τους αυλικούς της Μεγάλης Αικατερίνης στον αθείσμό…" Και προσθέτει: "Μπουχτισμένη η Αυτοκράτειρα μαζί του παράγγειλε στον Euler να αντιμετωπίσει τον θορυβώδη φιλόσοφο. Αυτό ήταν εύκολο για τον μεγάλο μαθηματικό, μια και τα μαθηματικά ήσαν σαν κινέζικα για τον Ντιντερό".
Ο  Ντε Μόργκαν στο κλασσικό του βιβλίο "Ο σάκκος με τα παράδοξα"** (Εκδ. 1872) αναφέρει με λεπτομέρεια το τι διασκεδαστικό συνέβη κατά τη συνάντηση των δύο ανδρών:
" Ο Euler διεμήνυσε στην Αυτοκράτειρα και αυτή στον Ντιντερό πως κατείχε μια αλγεβρική απόδειξη της ύπαρξης του Θεού και θα την παρουσίαζε μπροστά σ' εκείνην και σε όλα τα μέλη της Αυλής της και τον προσκάλεσε αν ήθελε να παραστεί, να την ακούσει κι αν μπορούσε να την αντικρούσει. Ο Ντιντερό συγκατένευσε ευχαρίστως…Η συνάντηση έγινε με μεγάλη επισημότητα στην αίθουσα του θρόνου, που ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Όταν ήρθε η ώρα ο Euler προχώρησε προς το μέρος του Ντιντερό και με σοβαρότητα και απόλυτη σιγουριά του είπε:
"Κύριε  (a+ bn)/ n = x, συνεπώς υπάρχει Θεός. Απαντήστε!"
            Στον Ντιντερό φάνηκε σαν κάτι με λογική, αλλά δυσνόητο. Έμεινε για ώρα αμήχανος και ταπεινωμένος από τα ασταμάτητα γέλια της Αυτοκράτειρας και του συνόλου των αυλικών της, που διαδέχτηκαν τη στενάχωρη σιωπή του, ο ταλαίπωρος ζήτησε από την Αικατερίνη την άδεια να επιστρέψει αμέσως στη Γαλλία και τα της Εγκυκλοπαιδείας να τα συζητήσουν άλλοτε κι εκείνη του την έδωσε με χάρη…".
Αυτά παθαίνει όποιος τυφλώνεται από την έπαρση, αιχμαλωτίζεται από την ηδονή και αποκτά αλαζονεία. Δεν μπορεί να σκεφθεί λογικά, όπως ο μεγάλος Νεύτωνας, ο οποίος προς το τέλος της μακράς και τόσο γόνιμης ζωής του είπε για τον εαυτό του:
            "Δεν γνωρίζω πώς μπορεί να φαίνομαι στον κόσμο, όμως η ιδέα που έχω για τον εαυτό μου είναι εκείνη ενός παιδιού που παίζει στην ακρογιαλιά και διασκεδάζει ανακαλύπτοντας πού και πού κανένα χαλίκι πιο λείο από τα συνηθισμένα ή κανένα χαριτωμένο όστρακο, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας στέκεται όλος μυστικά μπροστά μου".
Να θυμίσουμε πως ένας ανάλογος διάλογος υπήρξε δυο χρόνια νωρίτερα, στα 1771, σε γεύμα του αυτοκράτορα Φρειδερίκου της Πρωσίας ανάμεσα στον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Σλοβενίου και Χερσώνος και μεγάλο διδάσκαλο του Γένους Ευγένιο Βούλγαρη και τον άθεο Βολταίρο, συνεργάτη του Ντιντερό. Το γεύμα ήταν σε περίοδο νηστείας για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς και ο Βούλγαρης δεν έφαγε τα  όσα πλούσια είχαν ετοιμαστεί, αλλά ελάχιστα νηστίσιμα. Τότε ο Βολταίρος ειρωνεύτηκε τον Ορθόδοξο κληρικό και μπροστά στον Αυτοκράτορα τον ρώτησε  πώς ένας σοφός και θετικός επιστήμονας ασπαζόταν δεισιδαιμονίες, όπως χαρακτήρισε τη νηστεία. Τότε ο Βούλγαρης του απάντησε ήρεμα και σταθερά:
" Θα απαντήσω με τη λογική σας κύριε. Αν τα δικά σας πιστεύω είναι τα αληθή τότε εγώ ουδέν χάνω, μάλλον κάνω καλό στην υγεία μου, με τη συγκεκριμένη διατροφή μου. Σκεφθήκατε όμως ποτέ αν αυτά που εγώ πιστεύω είναι τα ορθά, εσείς πόσο βλάπτεσθε;". Λέγεται ότι οι συνδαιτυμόνες χειροκρότησαν την απάντηση του Ευγενίου Βουλγάρεως και ο  Βολταίρος δεν ήξερε πού να πάει να κρυφτεί…-
*Το βιβλίο του Ε.Τ. Βell κυκλοφορήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1937 με τον τίτλο "Men of Mathematics". Το συγκεκριμένο περιστατικό βρίσκεται στις σελίδες 146-147. Το εν λόγω βιβλίο έχει εκδοθεί το 1992 στα ελληνικά από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, με τον τίτλο "Οι μαθηματικοί". Το περιστατικό βρίσκεταιστη σελίδα 234.                                                                  ** A. De Morgan, "A Budget of Paradoxes", London, 1872, p. 250 and p. 474. Το περιστατικό παρουσιάζεται δύο φορές.

πηγή


http://www.proskynitis.blogspot.gr/

Επιστήμη και Θρησκεία (Αγίου Λουκά,επισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας)

Ο λόγος αυτός του αγίου Λουκά, επιστήμονα ιατρού, αφιερώνεται σ’ αυτούς που θέλουν ξεκομμένη την Επιστήμη από τη Θρησκεία:
     «Όταν εξετάζουμε τη σύγχρονη επιστήμη όπως αυτή δημιουργήθηκε από επιστήμονες σαν τον Λαμάρκ και τον Δαρβίνο, βλέπουμε την αντίθεση και θα έλεγα την απόλυτη ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας σε θέματα που αφορούν τα βασικότερα προβλήματα της ύπαρξης και της γνώσης. Γι’ αυτό, νους φωτισμένος και λογικός δεν μπορεί να δέχεται ταυτόχρονα και το ένα και το άλλο και πρέπει να επιλέξει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης».
    Τα λόγια αυτά τα έγραψε 65 χρόνια πριν ένας γνωστός Γερμανός ζωολόγος, θερμός οπαδός του Δαρβίνου, ο Γέκκελ στο βιβλίο του «Τα μυστικά του κόσμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και όπως φαινόταν απέδειξε ότι η πίστη είναι ένας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ο Γέκκελ ότι κάθε άνθρωπος με φωτισμένη διάνοια πρέπει να διαλέξει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας και να ακολουθήσει είτε το ένα είτε το άλλο. Και θεωρεί απαραίτητο να αρνηθούν αυτοί οι άνθρωποι την θρησκεία διότι ένας άνθρωπος λογικός δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστήμη.
      Πραγματικά αυτό είναι απαραίτητο; Όχι, καθόλου, διότι γνωρίζουμε ότι πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες ήταν ταυτόχρονα και πολύ πιστοί άνθρωποι. Τέτοιος ήταν για παράδειγμα ο Πολωνός αστρονόμος Κοπέρνικος που έθεσε το θεμέλιο όλης της σύγχρονης αστρονομίας. Ο Κοπέρνικος δεν ήταν μόνο πιστός αλλά ήταν και κληρικός. Ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο Νεύτων, πάντα όταν έλεγε τη λέξη Θεός έβγαζε το καπέλο του. Ήταν πολύ πιστός άνθρωπος. Ένας μεγάλος βακτηριολόγος της εποχής μας και σχεδόν σύγχρονός μας, ο Παστέρ, που έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης βακτηριολογίας, όλα τα επιστημονικά του έργα άρχιζε με τη θερμή προσευχή στον Θεό. Πριν 10 χρόνια άφησε αυτή τη ζωή ένας μεγάλος επιστήμονας και συμπατριώτης μας, ο φυσιολόγος Παύλοβ, που ήταν δημιουργός της καινούριας φυσιολογίας του εγκεφάλου. Ήταν και αυτός πολύ πιστός άνθρωπος. Θα τολμούσε, λοιπόν, ο Γέκκελ να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φωτισμένη διάνοια επειδή πιστεύουν στον Θεό;
     Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί και σήμερα υπάρχουν, και τους γνωρίζω προσωπικά, μερικοί επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίου που είναι πολύ πιστοί άνθρωποι; Γιατί την θρησκεία δεν την αρνούνται όλοι οι επιστήμονες αλλά μόνο ένα μέρος τους που έχουν τρόπο σκέψεως όμοιο μ’ αυτόν που έχει ο Γέκκελ;
     Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν μόνο στην ύλη και αρνούνται τον πνευματικό κόσμο, δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, δεν δέχονται την αθανασία της ψυχής και βεβαίως δεν δέχονται την ανάσταση των νεκρών. Λένε ότι η επιστήμη τα καταφέρνει όλα, ότι δεν υπάρχει στην φύση μυστικό που η επιστήμη δεν μπορεί να ανακαλύψει. Εμείς τι μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτά;
     Θα τους απαντήσουμε το εξής: Έχετε απόλυτο δίκαιο. Δεν μπορούμε να περιορίσουμε την ανθρώπινη διάνοια που ερευνά την φύση. Ξέρουμε ότι σήμερα η επιστήμη γνωρίζει μόνον ένα μέρος απ’ αυτά που θα έπρεπε εμείς να ξέρουμε για την φύση. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι δυνατότητες της επιστήμης είναι μεγάλες. Σ’ αυτό έχουν δίκαιο και δεν το αμφισβητούμε. Τι λοιπόν αμφισβητούμε εμείς; Γιατί δεν αρνούμαστε την θρησκεία όπως το κάνουν αυτοί και δεν την θεωρούμε αντίθετη προς την επιστημονική γνώση;
     Μόνο γιατί με όλη την καρδιά μας πιστεύουμε πως υπάρχει ο πνευματικός κόσμος. Είμαστε σίγουροι πως εκτός από τον υλικό κόσμο υπάρχει άπειρος και ασύγκριτα υψηλότερος πνευματικός κόσμος. Πιστεύουμε στην ύπαρξη των πνευματικών όντων που έχουν διάνοια πολύ πιο υψηλή από ότι έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Πιστεύουμε, με όλη την καρδιά μας, ότι πάνω απ’ αυτό τον πνευματικό και τον υλικό κόσμο υπάρχει Μέγας και Παντοδύναμος Θεός.
     Αυτό που εμείς αμφισβητούμε είναι το δικαίωμα της επιστήμης να ερευνά με τις μεθόδους της τον πνευματικό κόσμο. Διότι ο πνευματικός κόσμος δεν ερευνάται με τις μεθόδους που ερευνούμε τον υλικό κόσμο. Οι μέθοδοι αυτές είναι εντελώς ακατάλληλες για να ερευνούμε μ’ αυτές τον πνευματικό κόσμο.
     Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Γέκκελ και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφορικού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ’ αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη.
     Εκτιμώντας τις μεγάλες επιτυχίες και τα κατορθώματα της επιστήμης, καθόλου δεν αμφισβητούμε την μεγάλη της σημασία και δεν περιορίζουμε την επιστημονική γνώση. Εμείς λέμε μόνο στους επιστήμονες, «δεν έχετε εσείς την δυνατότητα με τις μεθόδους σας να ερευνάτε τον πνευματικό κόσμο, εμείς όμως μπορούμε να το κάνουμε με την καρδιά μας».
     Υπάρχουν πολλά ανεξήγητα φαινόμενα τα οποία όμως είναι αληθινά (όπως είναι αληθινό κάποιο φυσικό φαινόμενο) και που αφορούν τον πνευματικό κόσμο. Υπάρχουν λοιπόν φαινόμενα, τα οποία η επιστήμη ποτέ δεν θα μπορέσει να τα εξηγήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους.
     Ας μας εξηγήσει η επιστήμη πως εμφανίστηκαν οι προφητείες για την έλευση του Μεσσία, οι οποίες όλες πραγματοποιήθηκαν. Μπορεί να μας πει πως ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας, 700 χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του, και γι’ αυτό ονομάστηκε ευαγγελιστής της Παλαιάς Διαθήκης; Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι άγιοι και να μας πει με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι άγιοι αυτή την χάρη και πως μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο, αμέσως να καταλαβαίνουν την καρδιά του και να διαβάζουν τις σκέψεις του; Έβλεπαν τον άνθρωπο πρώτη φορά και τον καλούσαν με το όνομά του. Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ’ αυτά που τον προβλημάτιζαν.
     Αν μπορούν ας μας το εξηγήσουν αυτό. Ας εξηγήσουν με ποιόν τρόπο προέλεγαν οι άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει. Να μας εξηγήσουν τις επισκέψεις από τον άλλο κόσμο και τις εμφανίσεις των νεκρών στους ζωντανούς.
     Δεν θα μας το εξηγήσουν ποτέ γιατί βρίσκονται μακριά απ’ αυτό που είναι η βάση της θρησκείας – από την πίστη. Αν διαβάσετε τα βιβλία εκείνων από τους επιστήμονες που επιχειρούν να ανασκευάσουν τη θρησκεία θα δείτε πόσο επιφανειακά αυτοί βλέπουν τα πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν την ουσία της θρησκείας και όμως την κρίνουν. Η κριτική τους δεν αγγίζει την ουσία της πίστεως, την οποία αδυνατούν να καταλάβουν αλλά τους τύπους, τις εκδηλώσεις δηλαδή του θρησκευτικού συναισθήματος. Την ουσία της θρησκείας και της πίστεως δεν την καταλαβαίνουν. Γιατί όμως; Γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός λέει, «Ουδείς δύναται ελθείν προς με, εάν μη ο Πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν» (Ιω. 6, 44).
     Πρέπει λοιπόν να μας ελκύσει ο επουράνιος Πατέρας, πρέπει η χάρη του Αγίου Πνεύματος να φωτίσει την καρδιά και το νου μας. Να κατοικήσει στην καρδιά και το νου μας, μέσω αυτής της φώτισης, το Άγιο Πνεύμα και πρέπει αυτός που αξιώθηκε να λάβει αυτό το δώρο να αποκτήσει την αγάπη του Χριστού τηρώντας τις εντολές του. Μόνο αυτοί που απέκτησαν το Άγιο Πνεύμα, αυτοί που στην καρδιά τους κατοικεί ο Χριστός μαζί με τον Πατέρα του, γνωρίζουν την ουσία της πίστεως. Οι άλλοι, οι έξω άνθρωποι, δεν την καταλαβαίνουν καθόλου.
     Ας ακούσουμε την κριτική κατά του Γέκκελ ενός Γάλλου φιλοσόφου του Μπούτρου. Λέει λοιπόν το εξής ο Μπούτρου, «Η κριτική του Γέκκελ πιο πολύ αφορά τους τύπους παρά την ουσία και τους τύπους τους βλέπει από μια ματιά τόσο υλιστική και τόσο στενή που δεν μπορούν να τους παραδεχτούν ούτε οι άνθρωποι που θρησκεύουν. Έτσι η κριτική της θρησκείας από τον Γέκκελ δεν αναφέρεται ούτε σε μία από τις αρχές που πρεσβεύει η θρησκεία».
     Αυτή λοιπόν είναι η γνώμη μας σχετικά με το βιβλίο του Γέκκελ «Τα μυστικά του κόσμου», το οποίο και μέχρι σήμερα θεωρείται «ευαγγέλιο» για όλους αυτούς που ασκούν κριτική κατά της θρησκείας, που την αρνούνται και την βρίσκουν αντίθετη προς την επιστήμη. Βλέπετε πόσο φτωχά και ανούσια είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν; Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της θρησκείας, αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της. Εσείς οι απλοί άνθρωποι που δεν έχετε πολλή σχέση με την επιστήμη και δεν γνωρίζετε πολλά από την φιλοσοφία να θυμάστε πάντα την βασικότερη αρχή, την οποία πολύ καλά την γνώριζαν οι πρώτοι χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό. Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα.
     Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγαλύτερο θησαυρό της καρδιάς σας, προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά. Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη. Αμήν.
 Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
“Λόγοι και Ομιλίες”

πηγη

http://www.pentapostagma.gr/2013/04/ag.Loukas-symferoypoleos-episthmh-kai-thrhskeia.html

Η απάτη της Αστρολογίας

Στην αρχή κάθε νέας χρονιάς όλοι θέλουν να ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον. Μπορούν όμως κάποιοι να το προβλέπουν; Είναι η αστρολογία επιστήμη; Οι αστρονόμοι λένε «όχι»! Οι πλανήτες Ουρανός, Ποσειδώνας και Πλούτωνας ανακαλύφθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια, δηλαδή σίγουρα μετά την καθιέρωση των «νόμων» της αστρολογίας. Έχουν οι πλανήτες αυτοί αστρολογική σημασία; Αν ναι, τότε τα ωροσκόπια πριν από την ανακάλυψή τους ήταν λανθασμένα. Αν όχι, τότε σε τι διαφέρουν από τους υπόλοιπους που έχουν;
Με την αλλαγή του νέου χρόνου η τηλεόραση, οι εφημερίδες και τα περιοδικά γέμισαν από αστρολογικές προβλέψεις. Έχει άραγε όλη αυτή η παραφιλολογία κάποια σχέση με την πραγματικότητα; Η επιστημονική απάντηση είναι απλή και σύντομη: Και βέβαια δεν έχει. Αποτελεί κοινή διαπίστωση το γεγονός ότι η αστρολογία έχει γίνει μέρος της καθημερινής ζωής. Το μαρτυρούν οι τακτικές στήλες ωροσκοπίων στις περισσότερες εφημερίδες και στα περιοδικά, καθώς και οι συχνές παρουσιάσεις αστρολογικών προβλέψεων στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Ακόμη και οι πιο δύσπιστοι έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν θετικά την αστρολογία με το επιχείρημα ότι «αφού ασχολούνται τόσοι μαζί της, και μάλιστα πετυχημένα, δεν μπορεί, θα έχει και κάποια δόση αλήθειας». Πολύ λίγοι, δυστυχώς, αντιλαμβάνονται ότι αυτή η «μόδα» αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη.
Είναι φανερό ότι ευνοεί τον σκοταδισμό και ωθεί τους ανθρώπους στη μοιρολατρία, αφού θεωρεί ότι οι πράξεις τους δεν οφείλονται στην ελεύθερη βούληση. Υπάρχει όμως και ένα άλλο πρόβλημα που δεν είναι εξαρχής ορατό: στην αστρολογία πιστεύουν και πολλοί άνθρωποι που επηρεάζουν την κοινή γνώμη και το μέλλον του τόπου (π.χ., πολιτικοί ή καλλιτέχνες). Η πίστη τους αυτή είναι δυνατόν όχι μόνο να τους οδηγήσει σε λανθασμένες αποφάσεις, αλλά και να φέρει στα κέντρα λήψης αποφάσεων ανθρώπους έξω από το πολιτικό σύστημα.
Πίστη και μαντεία
Το φαινόμενο της πίστης στην αστρολογία έχει βαθιές ρίζες. Αυτή η μορφή της μαντείας ξεκίνησε από τους λαούς της Μεσοποταμίας, επειδή εκεί, σε αντίθεση με την αρχαία Ελλάδα, επικρατούσε η δύναμη του ιερατείου και όχι ο ορθολογισμός των φυσικών φιλοσόφων. Έτσι η σύνδεση αστρονομίας – θρησκείας, η οποία είναι εμφανής στα ονόματα των πλανητών (π.χ., Αφροδίτη, Αρης, Δίας κτλ.), σε συνδυασμό με την άγνοια της ασήμαντης θέσης που έχει η Γη στο Σύμπαν, οδήγησε στην αντίληψη ότι οι πλανήτες επηρεάζουν τη ζωή μας.
Υπάρχει άραγε επιστημονική βάση στην αστρολογία; Η απάντηση είναι σίγουρα αρνητική, αφού καμία από τις γνωστές δυνάμεις της φυσικής δεν μπορεί να εξηγήσει οποιαδήποτε επίδραση των πλανητών στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, ένα κοντινό σώμα, όπως π.χ. ο γυναικολόγος κατά τη γέννα, εξασκεί στο νεογέννητο μωρό έξι φορές μεγαλύτερη βαρυτική δύναμη από ό,τι ο Αρης! Αλλωστε, αν η αστρολογία ήταν επιστήμη, τότε κάθε μέρα τα ωροσκόπια όλων των αστρολόγων θα συμφωνούσαν μεταξύ τους, αφού υπολογίζονται με τα ίδια δεδομένα.
Πέρα όμως από αυτόν τον απλό συλλογισμό, η αστρολογία δυσκολεύεται να απαντήσει ικανοποιητικά σε πολλά άλλα προβλήματα. Ένα από αυτά είναι το αστρονομικό φαινόμενο της μετάπτωσης των ζωδίων, σύμφωνα με το οποίο η θέση των 12 ζωδίων αλλάζει στον ουρανό αργά αλλά σταθερά. Για παράδειγμα, τη σημερινή εποχή κατά το χρονικό διάστημα 21 Μαρτίου ως 20 Απριλίου ο Ήλιος βρίσκεται στον αστερισμό των Ιχθύων και όχι στον αστερισμό του Κριού, όπως αναφέρεται στα ωροσκόπια. Πώς συμφωνεί αυτό με το γεγονός ότι οι αστρολόγοι έχουν συνδέσει τον χαρακτήρα κάθε ατόμου με τα χαρακτηριστικά του ζωδίου που αντιστοιχεί στην ημερομηνία γέννησής του;
Οι θέσεις της Αφροδίτης
Ένα άλλο πρόβλημα ανακύπτει από το γεγονός ότι οι αστρολόγοι συντάσσουν τα ωροσκόπια με βάση τη θέση των πλανητών στον ουρανό, χωρίς να ενδιαφέρονται ούτε για το πραγματικό μέγεθός τους ούτε για την πραγματική τους απόσταση από τη Γη. Για παράδειγμα, η σύνοδος της Αφροδίτης με τον Ήλιο θεωρείται ότι έχει την ίδια αστρολογική σημασία είτε ο πλανήτης βρίσκεται στην εμπρός πλευρά του Ήλιου, ανάμεσα σε αυτόν και στη Γη, είτε στην πίσω, παρ’ όλο που στη δεύτερη περίπτωση είναι σε πενταπλάσια απόσταση από τη Γη. Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι η αστρολογία αναπτύχθηκε όταν οι άνθρωποι πίστευαν πως οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τη Γη και όχι γύρω από τον Ήλιο. Τότε όμως γιατί δεν παίζουν αστρολογικό ρόλο και άλλα αντικείμενα του ηλιακού μας συστήματος, όπως οι δορυφόροι των άλλων πλανητών ή οι αστεροειδείς ή ακόμη και οι πλανήτες άλλων πλανητικών συστημάτων, από αυτούς που ανακαλύπτονται κατά δεκάδες τα τελευταία χρόνια; Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πιο απομακρυσμένος από τους πλανήτες, ο Πλούτωνας, είναι στην πραγματικότητα ένας μεγάλος αστεροειδής.
Οι πλανήτες Ουρανός, Ποσειδώνας και Πλούτωνας ανακαλύφθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια, δηλαδή σίγουρα μετά την καθιέρωση των «νόμων» της αστρολογίας. Έχουν οι πλανήτες αυτοί αστρολογική σημασία; Αν ναι, τότε τα ωροσκόπια πριν από την ανακάλυψή τους ήταν λανθασμένα. Αν όχι, τότε σε τι διαφέρουν από τους υπόλοιπους που έχουν; Επιπλέον είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς πώς «ανακαλύφθηκε» η αστρολογική τους επίδραση. Σίγουρα όχι από τα ονόματά τους, αφού αυτά επελέγησαν με τυχαία κριτήρια από τους σύγχρονους αστρονόμους. Το επιχείρημα ότι η αστρολογική επιρροή τους προέρχεται από την εμπειρία δεν μπορεί να σταθεί, αφού περιφέρονται τόσο αργά γύρω από τον Ηλιο ώστε από την εποχή που ανακαλύφθηκαν δεν έχουν διέλθει ακόμη από όλα τα ζώδια.
Οι στατιστικές έρευνες
Όλα όμως τα παραπάνω επιχειρήματα δεν είναι εύκολο να αντιπαραταχθούν στη διαδεδομένη αντίληψη ότι «η αστρολογία δουλεύει». Πόσοι από εμάς δεν διαβάσαμε το ωροσκόπιό μας, έστω και «για πλάκα», σε μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό, για να διαπιστώσουμε ότι πολλές από τις προβλέψεις βγήκαν τελικά αληθινές; Μήπως τελικά η αστρολογία είναι πραγματική επιστήμη, όπως η φυσική και η χημεία; Ευτυχώς τέτοιου είδους ερωτήματα μπορούν να ελεγχθούν με τον ίδιο τρόπο που ελέγχεται η αποτελεσματικότητα ενός φαρμάκου ή η κατανάλωση καυσίμων ενός αυτοκινήτου, δηλαδή με στατιστικές μελέτες, και τέτοιες έχουν γίνει πολλές.
Η βασική ιδέα είναι πολύ απλή: επιλέγεται ένα δείγμα ανθρώπων και επιχειρείται, με κάποιον αντικειμενικό τρόπο, να εκτιμηθεί η επιτυχία των ωροσκοπίων που συντάσσουν διάφοροι αστρολόγοι για αυτούς. Η καλύτερη ίσως στατιστική μελέτη αυτού του είδους οργανώθηκε πριν από 18 χρόνια στις ΗΠΑ από τον Σον Κάρλσον, καθηγητή Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, και την επίσημη ένωση αμερικανών αστρολόγων και δημοσιεύθηκε στο εγκυρότατο περιοδικό «Φύση» («Nature»).
Σε 30 αναγνωρισμένους αστρολόγους, μέλη της οργάνωσης, δόθηκαν όλα τα στοιχεία που αυτοί θεωρούσαν απαραίτητα για να υπολογίσουν ο καθένας το ωροσκόπιο τεσσάρων διαφορετικών ατόμων.
Στη συνέχεια τα ωροσκόπια που είχε συντάξει ο καθένας μοιράστηκαν στους υπόλοιπους αστρολόγους τυχαία. Μαζί με κάθε ωροσκόπιο δόθηκαν και τα ψυχολογικά προφίλ τριών ατόμων, του τύπου που είχε συμφωνηθεί εξαρχής μεταξύ του Κάρλσον και των αστρολόγων, εκ των οποίων το ένα ανήκε στο πρόσωπο του ωροσκοπίου και τα άλλα δύο ήταν τυχαία. Οι αστρολόγοι έπρεπε να βρουν ποιο ψυχολογικό προφίλ ταίριαζε στο κάθε ωροσκόπιο που τους είχε δοθεί. Αν οι αστρολόγοι απαντούσαν τυχαία, θα έπρεπε να έχουν ποσοστό επιτυχίας 33,33%, αφού η πιθανότητα να επιλέξουν στην τύχη το σωστό ωροσκόπιο ήταν μία στις τρεις. Εξαρχής οι αστρολόγοι είχαν προβλέψει ότι το ποσοστό επιτυχίας τους θα ήταν μεγαλύτερο από 50%. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 34%, ποσοστό που όχι μόνο ήταν κατώτερο από το συμφωνημένο «όριο» του 50%, αλλά και στατιστικά δεν ήταν σημαντικά διαφορετικό από το 33,33%. Με άλλα λόγια, ένα φάρμακο που θα έδινε αυτά τα ποσοστά ίασης δεν θα έπαιρνε ποτέ άδεια κυκλοφορίας. Αντίστοιχα, ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα έπρεπε να σημάνει και το τέλος της αστρολογίας στη συνείδηση του κόσμου. Οι άνθρωποι όμως πάντα θα έχουν την ανάγκη της ελπίδας και της ψυχολογικής στήριξης στις δύσκολες στιγμές τους και οι αστρολόγοι πάντα θα τις προσφέρουν, πάντα βέβαια με το αζημίωτο.
[Του Χ. Βάρβογλη, Aναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από Το Βήμα, 2003, via ellinikoarxeio.com]

http://www.pentapostagma.gr/2013/03/h-apath-ths-astrologias.html