Άγιος Ansgar (Άνσγκαρ) της Γερμανίας και ιεραπόστολος των Σκανδιναβικών χωρών. († 865)

Άγιος Ansgar (Άνσγκαρ) της Γερμανίας και ιεραπόστολος  των Σκανδιναβικών χωρών. († 865)







Γεννήθηκε δίπλα στην περιοχή Amiens, της Γαλλίας το 801, πέθανε στην Βρέμη της Γερμανίας στις 3 Φεβρουαρίου του  865.


Με τον ερχομό των βαρβάρων μετά τον θάνατο του Καρλομάγνου, σκοτάδι έπεσε επάνω στην Ευρώπη. Από τα δάση και τα φιόρδ του βορρά, ήρθε μια ορδή από πειρατές εισβολής,  οι οποίοι περιφέρονταν γύρω από τις ανυπεράσπιστες ακτές,  λεηλατούσαν τις ανοιχτές εκβολές και εξάπλωναν παντού τον πανικό και τον φόβο. Καμία πόλη, όσο όμορφη και αν ήταν, καμία εκκλησία, όσο ιερή και αν ήταν και καμία κοινωνία όσο ισχυρή και αν ήταν δεν μπορούσε να ξεφύγει από την μανία τους. Σαν ένα ποτάμι θανάτου οι Βίκινγκς ξεχύθηκαν στην Ευρώπη.  


Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως μπορούσαν να γίνονται ιεραποστολές εκείνον τον καιρό, όμως στην ποιο σκοτεινή περίοδο της Ευρώπης υπήρχαν εκείνοι που ποτέ δεν δίστασαν και ξεκίνησαν προκειμένου να διαδώσουν την πίστη στους παγανιστές εισβολείς. Ο άγιος  Ansgar ήταν ένας τέτοιος άνδρας. Σαν νεαρό αγόρι μιας αριστοκρατικής οικογένειας έγινε δεκτός στο μοναστήρι του  Corbie στην περιοχή Picardy (Γαλλία) και διαπαιδαγωγήθηκε από τον άγιο Abelard και από τον Paschasius Radbert. Μόλις αποφοίτησε, μεταφέρθηκε στο Νέο Corbie στην Βεστφαλία. Κάποτε είπε σε έναν φίλο «Εάν άξιζα, θα ζητούσα ένα θαύμα από τον Κύριο και αυτό θα ήταν να με κάνει με την χάρη του έναν αγαθό άντρα».

Στην Γαλλία ζήτησαν έναν ιερέα να πάει σαν ιεραπόστολος στους Δανούς και ο Ansgar, ένας νεαρός μοναχός, προσφέρθηκε εθελοντικά. Οι φίλοι του προσπάθησαν να τον εμποδίσουν, τόσο επικίνδυνη ήταν η αποστολή.

Όμως παρόλα αυτά, όταν ο βασιλιάς Harold (Χάρολντ) ο οποίος είχε γίνει Χριστιανός κατά την εξορία του, επέστρεψε στη Δανία, ο Ansgar και ένας ακόμη μοναχός τον συνόδευσαν. Εξοπλισμένοι με σκηνές και βιβλία, αυτοί οι δύο μοναχοί ξεκίνησαν το  826 και ίδρυσαν ένα σχολείο στη Δανία. Εκεί ο σύντροφος του Ansgar πέθανε και ο Ansgar υποχρεώθηκε να μετακινηθεί προς την Σουηδία μόνος του όπου τον κάλεσε ο βασιλιάς Bjørn λόγο της επιτυχίας που είχε η ιεραποστολή του.

Στον δρόμο η βάρκα του δέχτηκε επίθεση από πειρατές και έχασε όλα τα υπάρχοντα του και έτσι έφτασε φτωχός σε ένα μικρό Σουηδικό χωριό. Μετά από αυτό το μη ενθαρρυντικό ξεκίνημα, πέτυχε στο να διαμορφώσει τις βάσεις μιας εκκλησίας, της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας της Σουηδίας. Έπειτα προχώρησε βαθύτερα στη χώρα φέρνοντας στην αληθινή πίστη τους ειδωλολάτρες και τους αρχηγούς τους.


Ο Ansgar έγινε ο πρώτος αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου στη Γερμανία και ηγούμενος στο Νέο Corbie στη Βεστφαλία το 831. Ο πάπας Γρηγόριος ο τέταρτος τον επέλεξε σαν αντιπρόσωπο του στις Σκανδιναβικές χώρες και εμπιστεύτηκε τις ψυχές των Σκανδιναβών στην προστασία του. Διέδωσε το ευαγγέλιο εκεί για τα επόμενα 14 χρόνια, χτίζοντας εκκλησίες στη Νορβηγία, στη Δανία και τη βορειότερη Γερμανία.


Είδε να καταστρέφονται όσα έχτισε όταν παγανιστές Βίκινγκς εισέβαλαν το 845,  λεηλάτησαν την Σκανδιναβία και κατέστρεψαν το Αμβούργο.  Έπειτα οι ντόπιοι επέστρεψαν στον παγανισμό.  Ο Ansgar εκείνο τον καιρό επιλέχτηκε σαν αρχιεπίσκοπος της Βρέμης γύρω στο  848, όμως του ήταν αδύνατον να εγκατασταθεί εκεί για καιρό και ο πάπας Νικόλαος ο πρώτος ένωσε αυτή την αρχιεπισκοπή με το Αμβούργο. Ο πάπας Νικόλαος του έδωσε δικαιοδοσία στη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία.

Ο Ansgar επέστρεψε στη Δανία και τη Σουηδία το 854 και άρχισε πάλι να διαδίδει το Ευαγγέλιο. Όταν επέστρεψε στη Δανία είδε την εκκλησία και το σχολείο που έχτισε εκεί κατεστραμμένα από έναν στρατό που είχε εισβάλει στην περιοχή.




Η καρδιά του κόντεψε να σπάσει όταν είδε τον κόπο του να έχει γίνει στάχτες «Ο Κύριος έδωσε», είπε, «και ο Κύριος επέτρεψε να καταστραφούν αυτά. Ευλογημένο να είναι το όνομα του Κυρίου». Με αρκετούς ακολούθους περιπλανήθηκε στην ερειπωμένη  επισκοπή, όμως εκείνη ήταν μια θλιβερή περίοδος. «Να είσαι βέβαιος αγαπημένε μου αδερφέ» είπε ο αρχιεπίσκοπος της Γαλλίας, ο οποίος του είχε αναθέσει αυτό το έργο, «πως ότι πασχίσαμε να πετύχουμε για την δόξα του Χριστού, με τη βοήθεια του Θεού θα φέρει καρπούς».

Με τις ελπίδες του ανανεωμένες από αυτά τα λόγια και με κουράγιο, ο  Ansgar ξεκίνησε για την αποστολή του στη Σουηδία.

Ο βασιλιάς Olaf (Όλαφ) έριξε ένα ζάρι προκειμένου να αποφασίσει για το αν θα επέτρεπε την είσοδο σε Χριστιανούς, μια πράξη την οποία ο  Ansgar θεώρησε εντελώς ανάρμοστη. Του έδωσε κουράγιο ένα συμβούλιο οπλαρχηγών στο οποίο ένας ηλικιωμένος άντρας μίλησε για να τον υπερασπιστεί. «Εκείνοι που φέρνουν σε εμάς τη νέα πίστη», είπε, «με το ταξίδι τους μέχρι εδώ έχουν εκτεθεί σε πολλούς κινδύνους. Βλέπουμε τις δικές μας θεότητες να μας απογοητεύουν. Γιατί να αρνηθούμε μια θρησκεία η οποία έφτασε στις πόρτες μας; Γιατί να μην επιτρέψουμε στους υπηρέτες του Θεού να μείνουν ανάμεσα μας; Ακούστε το συμβούλιο μου και μην απορρίψετε εκείνο που είναι για το δικό μας συμφέρον».

Σαν αποτέλεσμα, ο Ansgar ήταν ελεύθερος να διδάξει την Χριστιανική πίστη, και παρότι συνάντησε πολλές αναποδιές, συνέχισε το έργο του ώσπου πέθανε στην ηλικία των  64 και θάφτηκε στη Βρέμη. Ήταν ένας μεγάλος ιεραπόστολος και ένας ακούραστος κήρυκας, γνωστός για την πειθαρχεία του, την αγιασμένη ζωή του και την ελεημοσύνη του στους φτωχούς. Έχτισε σχολεία και ήταν ένας μεγάλος απελευθερωτής σκλάβων που είχαν αιχμαλωτίσει οι Βίκινγκ. Εκχριστιάνισε τον βασιλιά Erik (Ερρίκο) της Jutland και τον αποκαλούσαν «Απόστολο του Βορρά», παρόλα αυτά η Σουηδία επέστρεψε ολοκληρωτικά στον παγανισμό σύντομα μετά τον θάνατο του Ansgar.


Ο Ansgar συχνά φορούσε ένα τρίχινο πουκάμισο, ζούσε μόνο με ψωμί και νερό όταν το επέτρεπε η υγεία του και πρόσθετε σύντομες προσωπικές προσευχές σε κάθε ψαλμό στο Ψαλτήρι του, αυτή η ευλάβεια του σύντομα διαδόθηκε.

Λέγεται ότι έκανε θαύματα. Μετά το θάνατο του Ansgar, η δουλειά που είχε ξεκινήσει σταμάτησε και η περιοχή επέστρεψε στον παγανισμό. Ο Χριστιανισμός δεν άρχισε να εδραιώνεται στην Σκανδιναβία παρά μόνο δύο αιώνες μετά με την ιεραποστολική δουλειά του αγίου Sigfried (Ζίγκφριντ) και άλλων. Ένας βίος γράφτηκε για τον Ansgar από τον σύντροφο του στην ιεραποστολή στην Σκανδιναβία, τον άγιο Rembert.

Ο άγιος Ansgar είναι προστάτης άγιος της Δανίας, της Γερμανίας και της Ισλανδίας. Τον τιμούν ιδιαίτερα στο Παλαιό Corbie (Picardy) και στο Νέο Corbie καθώς και στην Σκανδιναβία.

αγγλικό κείμενο
http://www.oodegr.com/english/biographies/arxaioi/Ansgar_Hamburg.htm

μετάφραση orthodoxy-rainbow 

Ορθόδοξη Ισλανδία

Είναι γνωστό σε λίγους το γεγονός ότι η Ισλανδία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο η οποία ήταν ακατοίκητη μέχρι την ανακάλυψη της και πως εκεί εγκαταστάθηκαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί μοναχοί. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ισλανδίας ήταν Ιρλανδοί μοναχοί γύρω στα τέλη του 8ου αιώνα. Πως συνέβη αυτό;

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός έφτασε αρχικά στην Ιρλανδία από τα μοναστήρια της Νότιας Ουαλίας. Ο Ουαλικός μοναχισμός ήρθε από την Γαλατία, εκεί έφτασε από την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη, όπου καλλιεργήθηκε με παράδειγμα τον βίο του αγίου Ιωάννη του βαπτιστή και το Ευαγγέλιο. Παρόλα αυτά, ο Ιρλανδικός μοναχισμός ήταν ιδιαίτερος, γιατί δεν βασιζόταν μόνο στην απόσυρση από τον κόσμο, μα και σε εξορία μετανοίας.

Αυτό οδήγησε τους Ιρλανδούς μοναχούς στο να ταξιδέψουν σε όλο τον γνωστό  και άγνωστο κόσμο. Τους οδήγησε στο να ζήσουν σε απομονωμένους βράχους των Ιρλανδικών ακτών ή στο να κάνουν μακρινά ταξίδια στα μοναχικά νησιά του Βόρειου Ατλαντικού, πλέοντας με απλές βάρκες, που ήταν φτιαγμένες από δέρματα τεντωμένα πάνω σε ένα ξύλινο κατασκεύασμα, τα γνωστά ως    curach. Το ποιο γνωστό παράδειγμα είναι φυσικά ο άγιος Brendan( Μπρένταν), ο αποκαλούμενος ως “Ταξιδευτής”.  Σε πρόχειρες αλλά ανθεκτικές στη θάλασσα βάρκες ταξίδευαν στις νήσους  Hebride (κοντά στη Σκωτία) και στα Orkneys, έπειτα έπλεαν στα νησιά  Shetland, στα νησιά Faeroe και στην Ισλανδία, και τελικά, πιθανόν, ποιο μακριά στην Γροιλανδία και την Vinland (Βόρεια Αμερική).  Τα ίχνη τους τα ακολουθούμαι κυρίως με βάση τα κελιά και τις σπηλιές όπου κατοίκησαν και φέρουν τα ονόματα τους και από πατερικά κείμενα.

Στα Νορβηγικά ο ερημίτης αυτού του τύπου ονομαζόταν papi, στα Ιρλανδικά pap, pupa από την Ελληνική λέξη παπάς που σημαίνει πατέρας. Από τα  Hebrides στο νότο, μέχρι την Ισλανδία στον βορρά, υπάρχει μια μεγάλη σειρά από τοποθεσίες οι οποίες φέρουν αυτό το όνομα. Πολύ συχνά ονόματα σαν αυτό αναφέρονται σε μικρότερα νησιά, που βρίσκονται πέρα από τις συνηθισμένες διαδρομές: το νησί  Pabbey στα Outer Hebrides, το νησί  Papa Vestray, ένα από τα ποιο απομονωμένα και μοναχικά νησιά των  Orkneys, το νησί Papa Stour στα Shetland και το νησί Papey στην περιοχή Alftafjordr, στην ανατολική ακτή της Ισλανδίας, ένα νησί με απόκρημνους βράχους όπου η αποβίβαση είναι δύσκολη. Αυτό το νησί ανήκει σε εκείνο το είδος των νησιών που έλκυαν τους Ιρλανδούς ερημίτες. Άλλα ονόματα στην Ισλανδία φέρουν μαρτυρίες στα απομονωμένα τους σημεία, συχνά σε σπηλιές.  

Αναφορές σε αυτούς τους αναχωρητές γίνονται στα Ισλανδικά χρονικά, στο  Islendingabok και στο Landnamabok. Εδώ καταγράφεται πως όταν οι Νορβηγοί αποβιβάστηκαν αρχικά στην Ισλανδία, βρήκαν Χριστιανούς, «τους οποίους οι Νορβηγοί αποκαλούν πατέρες (papar), όμως έφυγαν μακριά γιατί δεν μπορούσαν να μείνουν μαζί με ειδωλολάτρες». Συνεχίζει λέγοντας πως «άφησαν πίσω τους Ιρλανδικά βιβλία, καμπάνες και ποιμαντικές ράβδους, από αυτά καταλάβαινε κανείς πως ήταν Ιρλανδοί.»

Παρόλα αυτά, οι πρώτες αναφορές σε αυτούς έρχονται γύρω στο έτος  825, όταν ο Ιρλανδός μοναχός Dicuil, ο οποίος τότε ζούσε στη Γαλλία, έγραψε ένα βιβλίο ονομαζόμενο De mensura orbis terrae. Σε αυτό, μιλάει για τα νησιά βόρεια της Σκωτίας και για την Θούλη, αναφέρεται σε Ιρλανδούς μοναχούς στην Ισλανδία. Τριάντα χρόνια πριν, το 795, όταν ο Dicuil ήταν πιθανόν ακόμη στην Ιρλανδία, μοναχοί του έδωσαν μια καταγραφή από τις εμπειρίες τους στον μακρινό Βορρά.  Ερημίτες του είπαν για ένα νησί στον Βόρειο Ατλαντικό.  Του είπαν πως βρίσκονταν στο νησί από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούλιο και πως τις καλοκαιρινές νύχτες υπήρχε πολύ φως, ο ήλιος έδυε μα φαινόταν σαν να πηγαίνει απλώς πίσω από τους λόφους. Δεν σκοτείνιαζε, και μπορούσες να δεις για να εργαστείς σαν να ήταν μέρα. Κάποιος μπορεί να φανταστεί, συνεχίζει, πως αν κάποιος ανέβαινε στο ψηλότερο βουνό, θα έβλεπε πως ο ήλιος δεν χανόταν. Αναφέρουν παρακάτω, πως υπήρχε ανοιχτή θάλασσα γύρω αλλά στα βόρια του νησιού, μια ημέρα πλοήγηση μακριά, συνάντησαν την παγωμένη θάλασσα. Αυτή είναι η ποιο παλιά καταγραφή για την Ισλανδία και επιβεβαιώνει αυτό που μας λένε μετέπειτα Ισλανδικές πηγές για τους Ιρλανδούς αναχωρητές εκεί.

Ακόμη βρίσκουμε άλλα παλιά ίχνη Χριστιανισμού στην Ισλανδία.   Ένας αριθμός από Νορβηγούς άποικους ήρθαν από την Νορβηγία στην Ιρλανδία και στα Hebrides και κάποιοι από αυτούς ασπάστηκαν την Χριστιανική πίστη του Κελτικού πληθυσμού ανάμεσα στον οποίο είχαν ζήσει. Ένας από αυτούς ήταν ο  Helgi.  Άλλος είναι ο Orlygr Hrappsson. Σύμφωνα με την καταγραφή στο Landnamabok, ήταν ένας Νορβηγός ο οποίος ανατράφηκε από έναν Ιρλανδό επίσκοπο στα Hebrides. Όταν αποφάσισε να πάει στην Ισλανδία, ο επίσκοπος του έδωσε αγιασμένο χώμα, ένα σιδερένιο καμπανάκι χειρός, ένα λειτουργικό βιβλίο και άλλα πράγματα, και του περιέγραψε το μέρος όπου θα έπρεπε να χτίσει τη φάρμα του και μια εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο   Columba. Ο Orlygr έφυγε εκτός πορείας και πρώτα αποβιβάστηκε στο Vestfirbir. Από εκεί έπλευσε νότια στο Kjalarnes, κάτω από το βουνό Esja, βρήκε το μέρος που αναζητούσε. Εκεί έχτισε το σπίτι του και μια εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο  Columba όπως του είπε ο επίσκοπος. Το κείμενο λέει πως ο Orlygr και οι συγγενείς του  πίστεψαν πολύ στον άγιο Columba  και μια μεταγενέστερη παράδοση προσθέτει πως οι θησαυροί της πρώτης εκκλησίας του, το κουδούνι και το βιβλίο, υπήρχαν ακόμη το 13ο αιώνα.  

Έπειτα ένας άλλος άποικος της ειδωλολατρικής εποχής, ο  Asolfr Alskik, φαίνεται πως επιχείρησε να εισάγει τον Ιρλανδικό Χριστιανισμό στην Ισλανδία. Η αναφορά για αυτόν στο Landnamabok ατυχώς δεν είναι ξεκάθαρη. Φαίνεται πως με την ομολογία της πίστης του οι ειδωλολάτρες τον δίωκαν από το ένα μέρος στο άλλο στα νότια της χώρας. Φαίνεται πως ήταν ένας ήσυχος, ειρηνικός και αγαπητός άνθρωπος ο οποίος προτιμούσε να παραδοθεί από το να πολεμήσει. Τελικά εγκαταστάθηκε στο  Akranes  και έζησε εκεί μέχρι το θάνατο του σαν ερημίτης και τον φρόντιζε ένας Χριστιανός φίλος του.

Αυτοί οι ερημίτες ασκούσαν επιρροή σε κάποιες περιοχές ειδικά στο νότο και βόρεια του  Reykjavik. Παρόλα αυτά η πίστη τους δεν στράφηκε ενάντια στους παγανιστές.
Το 999 (κατά την παράδοση το 1000) υπό τον βασιλιά Olaf Tryggvason της Νορβηγίας έγινε αποδεκτός ο Χριστιανισμός στην Ισλανδία. Ο βασιλιάς Olaf, μεγαλωμένος στη Ρωσία, βαπτισμένος στα Νησιά Scilly στην ακτή της Κορνουάλλης (η βασιλεία του επικυρώθηκε στο  Andover της νότιας Αγγλίας το 994 ή το 995 από τον άγιο  Alphege)  επέμενε στο να γίνουν όλοι οι άνθρωποι του Χριστιανοί.  Τον Ιούνιο του 999, εκατόν τριάντα χρόνια μετά τη δολοφονία του Edmund,  η Ισλανδία αποδέχτηκε τις απαιτήσεις του Νορβηγού βασιλιά.

Είναι η δόξα της Ισλανδίας το ότι είναι η μόνη χώρα στον κόσμο της οποίας οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί μοναχοί. Είναι επίσης τραγικό το ότι η Ισλανδία άργησε να εισέλθει  στην Ορθόδοξη πίστη και εισήλθε τον καιρό που η αληθινή πίστη πέθαινε  στην Δυτική Ευρώπη.
Σήμερα στο Reykjavik της Ισλανδίας υπάρχει η Ορθόδοξη Ρωσική ενορία του αγίου Νικολάου.

αγγλικό κείμενο
http://orthodoxengland.org.uk/oeiceland.htm

μετάφραση orthodoxy-rainbow