ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ: Ο ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΡΩΣΙΑ

 

Εάν έχουμε μια αμυδρή γνώση για τον Θεό είναι διότι ο Ίδιος αποκαλύπτεται στην ιστορία και συνάπτει διαθήκη με τους ανθρώπους. Αρχικά, “δημιουργεί” ένα έθνος, και το καλεί – από αγάπη και μόνο – να συνάψει διαθήκη μαζί του. Αυτός είναι ο Ισραήλ. Η συμφωνία αυτή αποτελεί προσωρινό στάδιο. Κι ενώ ο Ισραήλ παραμένει δεμένος στις εγκόσμιες δομές και στον φυλετικό ορίζοντα, ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη δίνει υπόσχεση για τη σωτηρία όλου του κόσμου.

Και η επαγγελία εκπληρώνεται. Με τον σταυρό του Χριστού μια νέα διαθήκη συνάπτεται, η Καινή Διαθήκη. Καλεσμένοι είναι όλα τα “έθνη”. Περιούσιος λαός γίνεται τώρα το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία (Προς Τίτον, 2,14), όπου αίρεται κάθε διάκριση σε Έλληνα, Ιουδαίο ή βάρβαρο, δούλο και ελεύθερο, άνδρα και γυναίκα, αφού τα πάντα και στα πάντα είναι ο Χριστός (Κολ. 3,11-12. Γαλ. 3,28-29). Ο νέος λαός δεν προσδιορίζεται από φυλετικά ή πολιτισμικά χαρακτηριστικά, αλλά από μια απείρως βαθύτερη και ακατάλυτη πνευματική σχέση. Ύψιστο κριτήριο συγγένειας είναι ο ίδιος ο Χριστός, ομοαίματος αδελφός μας.

Βεβαίως, η νέα αυτή ταυτότητα δεν καταργεί τις εθνικές ταυτότητες, την αγάπη για την πατρίδα και την πολιτιστική ετερότητα. Όμως ο νέος τύπος συγγένειας υπερβαίνει όλα τα εγκόσμια, καλεί τα διαφορετικά σε ενότητα και κοινωνία με τον Ένα. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου το πρόσωπο της Εκκλησίας περιλαμβάνει κάθε φυλή και γλώσσα, κάθε λαό και έθνος.

Τί συμβαίνει όμως όταν η έννοια του περιούσιου λαού επιστρατεύεται για να υπηρετήσει εθνικά και εθνοτικά οράματα, εγωισμούς και φαντασιώσεις;

Από την ιστορική οπτική αρκετές φορές οι νεότεροι Έλληνες διάβασαν ελληνοκεντρικά την έννοια του περιούσιου λαού. Ωστόσο το διάβασμα αυτό δεν αλλοίωσε την αίσθηση της παγκοσμιότητας του Ευαγγελίου, ίσως γιατί το ίδιο το ελληνικό πνεύμα ήταν πάντα οικουμενικό. Η συμβολή της ελληνικής γλώσσας και παιδείας στη διάδοση, έκφραση και οριοθέτηση της χριστιανικής πίστης είναι αδιαμφισβήτητη—τόσο, ώστε ο Ρώσος π. Γεώργιος Φλορόφσκι να αποκαλεί τον Ελληνισμό θεμελιώδη κατηγορία της Χριστιανικής υπάρξεως.

Έχουμε όμως στην ιστορία και στο παρόν μια άλλη, επικίνδυνη ανάγνωση και αλλοίωση της έννοιας του περιούσιου λαού.

Αυτή συμπεριλαμβάνεται στο μεγαλειώδες αφήγημα του “Ρωσικού Κόσμου”, το οποίο η Ρωσία υφαίνει εδώ και αιώνες. Σύμφωνα με αυτό, η Ρωσία, η Ουκρανία και η Λευκορωσία, όπως και οι απανταχού της γης ρωσικές κοινότητες, συγκροτούν την αποκαλουμένη Αγία Ρωσία, μια ξεχωριστή ενότητα “αδελφών” λαών, με κοινή εθνολογική ρίζα και πολιτισμό, ενώ η Μόσχα, με τον κοσμικό και τον θρησκευτικό της ηγέτη, είναι ο “μεγάλος αδελφός” και ποδηγέτης όλων. Ο ρωσικός λαός υπερτερεί των άλλων στα χαρίσματα, στην κουλτούρα, αλλά και στην ορθή πίστη. Είναι εκλεκτός και έχει ειδικό προορισμό.

Κυκλοφορήθηκε μάλιστα πριν λίγα χρόνια πολυτελές τετράφυλλο, υπογεγραμμένο από Αγιορείτη κελλιώτη μοναχό (διάσημο στο διαδίκτυο), που παρουσιάζει με περισσή αμετροέπεια τον ρωσικό λαό ως “νέο περιούσιο λαό” του Θεού, τον μόνο και ανυπερθέτως ασύγκριτο! Και φυσικά βρίσκεις στον ρωσικό λαό θαυμάσιους και αγίους ανθρώπους. Πέρα όμως από την αφέλεια της γενίκευσης, από μόνη της η ταύτιση του περιούσιου λαού με μια εθνική οντότητα μας φέρνει πίσω στην Παλαιά Διαθήκη, και μάλιστα στην Ιουδαϊκή εγκοσμιοκρατική αντίληψη του περιούσιου λαού, η οποία μέχρι σήμερα αποτελεί πίστη των Σιωνιστών. Οι εθνοφυλετικές αυτές θεωρίες καταδικάσθηκαν ήδη από τη Σύνοδο της ΚωνΠόλεως το 1872.

Προκειμένου, όμως, να θεμελιωθεί η υπεροχή του Ρωσικού Κόσμου, αναθεωρείται αδιάκοπα και επίμονα η ιστορία. Τελευταία μάλιστα η ευρασιατική ρωσική ηγεμονία ταυτίσθηκε με τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Εντύπωση προκαλεί ότι στο πολύκροτο ρωσικό ντοκιμαντέρ Η κατάρρευση της αυτοκρατορίας και το βυζαντινό μάθημα προβάλλεται η Ρωσία ως η συνέχεια του Βυζαντίου. Αυτή είναι προορισμένη να κυριαρχήσει. Το πνεύμα της όμως δεν φαίνεται να είναι ούτε οικουμενικό ούτε ταπεινό ούτε ανεκτικό. Δεν αναγνωρίζει ετερότητα, γι αυτό και από τον 17ο αιώνα επιχειρεί να ξεριζώσει την ουκρανική γλώσσα και κουλτούρα.

Έτσι ο περιούσιος λαός καταλήγει σε ιδεολόγημα δεμένο στις ράγες μιας πολιτικής ιδεολογίας που με τη σειρά της έχει εμποτίσει βαθιά την εκκλησιαστική ηγεσία. Η πίστη γίνεται ένα μέρος της εθνικής και πολιτικής ταυτότητας. Το κράτος θεοποιείται και η εκκλησία δεν υψώνει ανάστημα ούτε σε άδικες πράξεις του κράτους, όπως αντιθέτως γινόταν στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η κυβέρνηση ταυτίζεται με την πατρίδα (πράγμα αδιανότητο για τους Έλληνες), ενώ μέρος της πατρίδας είναι η Ορθόδοξη πίστη και η θεσμική της εκπροσώπηση.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι επόμενο η πνευματική ηγεσία να συμπλέει με την κρατική βούληση, ακόμη και αν η τελευταία απειλεί έναν Ορθόδοξο λαό, ακόμη κι αν συμπεριφέρεται παρανοϊκά εις βάρος και του δικού της λαού. Αν η κρατική βούληση περιλαμβάνει εισβολή, ισοπέδωση πόλεων, ανηλεείς αποκλεισμούς, βομβαρδισμούς νοσοκομείων και μακελειό αμάχων (δηλαδή πράξεις τερατώδεις για την εκκλησιαστική συνείδηση), μπορεί η εκκλησιαστική αρχή να καταφύγει σε γενικές δεήσεις για την ειρήνη, παράλληλα όμως θα τιμήσει και θα ενθαρρύνει τον επικεφαλής της Κρατικής Εθνοφρουράς. H φρίκη του πολέμου τίθεται σε δεύτερη μοίρα (αν δεν εξωραΐζεται) μπροστά στη σαγήνη του ηθικού και πολιτιστικού μεγαλείου και των γεωπολιτικών σχεδίων.

Η πολιτική αυτή ιδεολογία συνοδεύεται από τη θεωρία της “τρίτης Ρώμης”, την οποία με αξιοθαύμαστη επιμονή προσπαθεί να επιβάλει το πατριαρχείο Μόσχας. Μάλιστα, η εκκλησιαστική ηγεσία μιμείται την πολιτική εξουσία τόσο στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα (στη σχέση της με το ποίμνιό της) όσο και στις επεκτατικές τακτικές της (στη σχέση της με τις άλλες εκκλησίες), όπως φάνηκε στις επιχειρήσεις εκρωσισμού του Αγίου Όρους και στην  πρόσφατη εισπήδησή της στο αρχαίο και πτωχό πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Και εδώ οι ρόλοι Εκκλησίας και Πολιτείας κάθε άλλο παρά διακριτοί είναι.

Ο αληθινά πιστός γνωρίζει ότι “Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ” (Γαλ. 3,28). Ας μην επαναπαύεται κανείς σε μια εγκόσμια ταυτότητα, ρωσική ή ελληνική ή οτιδήποτε άλλο. Ζούμε όλοι σε κοινωνίες εκκοσμικευμένες, όπου η διαφθορά διαπρέπει, και η θέληση για δύναμη υπαγορεύει τις ανθρώπινες συμπεριφορές σ’ Ανατολή και Δύση. Όμως, ο Χριστός δεν έπαψε να εμφανίζει τον εαυτό Του στον κόσμο (Ιω. 14,21). Περιούσιος λαός Του είναι όσοι έχουν καρδιά που αγωνίζεται να μετανοεί, να πιστεύει, να αγαπά αληθινά και να αντιστέκεται στο ψέμα, να γίνεται σαν τον σπόρο που πεθαίνει στη γη για να δώσει καρπούς. Εάν, όμως, σιωπούμε νωθρά και κρατάμε βολικές αποστάσεις από εγκλήματα, και μάλιστα εγκλήματα κατά ομοδόξων αδελφών, τότε “το όνομα του Θεού εξ αιτίας μας βλασφημείται στα έθνη” (Ρωμ. 2,24), κι αυτό δεν είναι γνώρισμα των Ορθοδόξων. Εκτός … αν έχει γίνει κι εδώ παρεξήγηση!

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος

Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Φανερωμένης Νάξου

Πηγή 

Η αγία Γενεβιέβη-Genevieve του Παρισιού και η θεραπεία μιας Ρωσίδας

Το παρακάτω θαύμα συνέβη σε μία Ρωσίδα μετανάστρια η οποία ζούσε τον 20ο αιώνα στο Παρίσι. Η γυναίκα υπέφερε από φοβερούς πονοκεφάλους και είχε χάσει κάθε ελπίδα πως θα βρει θεραπεία. Κάποτε είδε ένα όνειρο στο οποίο η αγία  Γενεβιέβη εμφανίστηκε σε αυτήν και της είπε: "Γιατί οι Ρώσοι δεν προσεύχονται σε εμένα στην πόλη μου;" Σύντομα, αυτή η γυναίκα πήγε στο σπήλαιο της αγίας Γενεβιέβης και ο πόνος της έφυγε.
Πηγή
Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Μια Θεόσταλτη Ανάδοχος(Από τον βίο της Αγίας Τσαρίνας Αλεξάνδρας)

Μια Θεόσταλτη Ανάδοχος της N. V. Khvostova, Addis-Ababa 1958

 Το ακόλουθο περιστατικό από την ζωή της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα έλαβε χώρα το 1914, πριν από τον πόλεμο.

  Η αυτοκρατορική οικογένεια περνούσε το καλοκαίρι στην Λιβάντια, όπου η αυτοκράτειρα συνήθιζε πολύ να κάνει βόλτες μονάχη της. Για τον λόγο αυτόν, έβγαινε εκτός της Λιβάντια με μια ανοιχτή άμαξα. Αφού προχωρούσε λίγα μίλια, έβγαινε από την άμαξα και περπατούσε έχοντας για συντροφιά μία από τις κυρίες επί των τιμών της. Πάντα πολύ σεμνά ντυμένη -με ένα απλό καλοκαιρινό φόρεμα, σανδάλια και χωρίς φανταχτερό καπέλο συνήθιζε κάποτε να πηγαίνει στην Γιάλτα, επισκεπτόμενη κάποια εκκλησία με σκοπό να προσευχηθεί χωρίς να γίνει αντιληπτή από άλλους.

 Αυτό έκανε και την ημέρα για την οποία θα μιλήσω τώρα. Η αυτοκράτειρα σταμάτησε στην εκκλησία του Autsky, προσευχήθηκε για λίγο και άναψε μερικά κεριά δίπλα από τις ιερές εικόνες. Στην εκκλησία υπήρχε μια ομάδα πολύ φτωχικά ντυμένων ανθρώπων, που είχαν έρθει να βαφτίσουν ένα παιδί. Ο ιερέας είχε ήδη φορέσει τα άμφιά του, αλλά οι άνθρωποι προφανώς περίμεναν κάποιον και έτσι ο ιερέας δεν ξεκινούσε την ακολουθία. Η αυτοκράτειρα ήδη ετοιμαζόταν να φύγει, όταν ο ιερέας την πλησίασε και της ζήτησε να πάρει την θέση της τρομερά αργοπορημένης αναδόχου, της νονάς δηλαδή, χωρίς βέβαια να γνωρίζει ότι μπροστά του είχε την αυτοκράτειρα! 

 Η αυτοκράτειρα συμφώνησε ευγενικά και, παίρνοντας το παιδί στην αγκαλιά της, στάθηκε μαζί με τον πατέρα του παιδιού, ένα φτωχό τσαγκάρη. Όταν η αυτοκράτειρα ρωτήθηκε πώς θα ήθελε να ονομαστεί το κοριτσάκι, αυτή απάντησε απλά: «Αλεξάνδρα». Στην συνέχεια, κατά την διάρκεια της ακολουθίας, έκανε ό,τι απαιτείται από τους αναδόχους, δηλαδή περπάτησε τρεις φορές γύρω από την κολυμβήθρα μαζί με τον τσαγκάρη κρατώντας το παιδί στην αγκαλιά της, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας.

 Μετά την τελετή του βαπτίσματος, η αυτοκράτειρα σημείωσε απλά στο βιβλίο βαπτίσεων της εκκλησίας του Autsky: «Αλεξάνδρα Ρομάνοβα». Κατά την αποχώρησή της έκανε χειραψία με τον καθένα που είχε έρθει για την βάπτιση

και, αφού ζήτησε την διεύθυνση της βαφτιστικιάς της, έφυγε με τα πόδια.

 Την επόμενη μέρα μια αυτοκρατορική άμαξα έφτασε στο φτωχικό του τσα γκάρη, του πατέρα του νεοφώτιστου βρέφους, που βρισκόταν στα περίχωρα της Γιάλτας, και η κυρία επί των τιμών που είχε συνοδεύσει την αυτοκράτειρα την προηγούμενη μέρα έφερε στην μικρή Αλεξάνδρα μια ολόκληρη προίκα και δώρο 500 ρούβλια για τους γονείς της από την Αυτής Μεγαλειότητα την ανάδοχο. 

 Ω! Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί σε μια γωνιά για να δω την έκφραση του προσώπου του τσαγκάρη, όταν η αυτοκρατορική άμαξα σταμάτησε έξω από το φτωχικό του!

 Μέχρι την Επανάσταση, η αυτοκράτειρα, ανεξάρτητα από το πού ζούσε, όχι μόνο θυμόταν την βαφτιστικιά της, αλλά φρόντιζε γι’ αυτήν και για όλους τους αδελφούς και τις αδελφές της, τα παιδιά του φτωχού τσαγκάρη. Φυσικά, όταν ξέσπασε η Επανάσταση, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Σουρόσκα 1 -η αυτοκρατορική βαφτιστικιά- όπως όλοι την ονόμαζαν, και ολόκληρη η οικογέ - νειά της έπρεπε να υποφέρει πολύ λόγω της πνευματικής σχέσης του πατέρα της με την Ρωσσίδα αυτοκράτειρα.

Αυτό, φυσικά, δεν είναι το μοναδικό περιστατικό που μου διηγήθηκε η αυτόπτης μάρτυρας, η κουνιάδα μου, η οποία ήταν εκείνη η κυρία επί των τιμών που είχε την τύχη να συνοδεύει την αυτοκράτειρα και να είναι παρούσα μαζί της στην βάπτιση του παιδιού του τσαγκάρη. Η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεόντοροβνα ήταν η ενσάρκωση της σεμνότητας και της γυναικείας, αγγελικής καλοσύνης, η οποία προσπαθούσε να κάνει τις καλές της πράξεις μένοντας απαρατήρητη από τους άλλους.

Ρωσσικό χαϊδευτικό του ονόματος Αλεξάνδρα.

το είδα εδώ

πηγή 

Ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ (Ρόζενμπεργκ)

για άλλες εικόνες των μοναχών των σπηλαίων του Πσκώφ κλικ εδώ 

MIRACLES OF THE OPTINA MARTYRS—FR. VASILY, FR. TROPHIM, AND FR. THERAPONT

On April 5/18, 1993, three monks of the famous Optina Monastery in Russia were slain with a knife that had the numbers “666” inscribed on the handle. It was the act of a Satanist, whose master hates all mankind but especially monks. But these men, Hieromonk Vasily and monks Trophim and Therapont, are now considered by Russian Orthodox faithful to be holy martyrs—and many facts in their lives show that the Lord had prepared His chosen ones for such an end. Now through their prayers, miracles happen. Here are a few examples taken from the Optina Monastery website.



My son was twelve years old; he was absolutely unbelieving and rejected the faith. As his mother I insisted and brought him to Optina Monastery. He found the Liturgies burdensome, but after the service we went out to the graves of the Optina New Martyrs where we sat down on a bench (there was no chapel there yet). And what happened at their graves was a true miracle for our family. My son who until that moment had been a non-believer said: “Mommy, it is so peaceful here. Let’s sit here on the bench for a while.” Usually any attendance of Church services was accompanied by wry facial expressions and discontent, but this time he wished to stay!

After the visit to Optina Monastery my son completed Sunday school at our diocese and for some time (before his employment) he served as an acolyte at church.

Lyubov, the city of Bryansk




Fr. Vasily

We still cannot forget the miracle that occurred with us at the end of August last year (2009). We went on a three-day outing to the Utrish wildlife reserve and recreational complex near the Anapa resort [the Krasnodar territory, South Russia]. When it was time to leave, the car wouldn’t start—the gas gauge was on empty. On the previous evening, however, the gas tank had been half-full. Thus we spent half of the day. And we were to go to work on the following day! Ours was a diesel-powered vehicle, while there were only tourists with petrol cars around us. We could not expect help from anywhere. And the nearest petrol station was far away. With great difficulty we rolled our automobile downhill and did not know what to do next.

We turned to a local resident, owner of the only shop in the area, who drove to Novorossiysk (a port on the Black sea) to buy a can of diesel for us. We gave him money and began to wait. Soon we called him and he told us he would be back later as he had many things to do. My husband was nervous, and smoked cigarettes one after another.

I walked aside and prayed by myself from the bottom of my heart: “New Martyrs of Optina: Father Vasily, Father Trophim and Father Therapont, please help us! Please intercede for us, unworthy sinners!”   

As I was praying, my husband was crying out something from the distance: come here, do not be silly and stop embarrassing me.

It turned out that the car had started even before I stopped praying! It had more fuel than the sensor showed! So we returned home safe without refueling and my husband used the remaining fuel for several more days!

I related this story to Fr. Nicholas from Novorossiysk: he smiled and made no comments. And our (non-religious) friends are still laughing: why should you bother to pay for gasoline? Just pray!

Fr. Trophim

Early in May this year my husband asked me what I wanted him to buy me for my birthday. I answered, “Nothing really. Just drive me for a couple of days to Optina Monastery (1400 kilometers/c. 870 miles from Novorossiysk).” And a miracle occurred! My husband agreed to drive me there!

My husband felt sick along the road, and the closer we got to Optina, the worse he felt. At last we arrived and stopped at the pilgrims’ hotel. But my husband’s temperature had reached 40.5 degrees, with sore throat. From the hostel’s shop we called the emergency medical department, who told us to give him paracetamol and promised to come if that didn’t not help. Of course, we did give him medicines, but it is impossible to cure sore throat at once!

During and after the procession of the cross my friend and I prayed for the recovery of sick Victor (my spouse). Twenty minutes later his temperature was back to normal and never rose again! Four Orthodox people saw it with their own eyes. And it was my birthday – May 28, 2010, on that day.

In prayers I ask the New Martyrs of Optina to bring my husband to the Church. I try not to annoy him and avoid conversations about the faith… Our son is ten years old, he serves as an acolyte: his father does not object to it, but the smell of incense (when my son and I come home from church) annoys him very much.

Krasnodar territory, Novorossiysk

Olga Fyodorovna Galitsina

I would like to share a story of a miracle that occurred through the prayers of our holy fathers Vasily, Trophim and Therapont. The Lord has granted me a cross to carry in life that is almost nothing compared to all the grave sins I committed in my previous, godless period of life. And I feel pity for my husband because he does not believe in God and is still not baptized.

I recall how eleven years ago, shortly before our wedding (when I was still not a church-goer myself), I used to ask my fiancé, “Darling, please, get baptized! Let’s get married in church!” But he took those words extremely antagonistically, though he loved me dearly. So we got married and both remained non-believers.

The first eight years of my married life were spent like heaven on earth: my husband spoiled me, coddled me like a child, gave me flowers, and I did not worry about anything. I did have some sorrows at times, but the feeling of love blocked all the negative aspects. The Lord did not abandon me, a sinner, and one sorrow finally brought me to church.

I will never forget my first confession: you are saying things out loud, and the loads are falling, falling off your soul; it is much easier to breathe now, and a ray of the sun turns the icons to gold!…

Soon afterwards I started to pray for the salvation of my husband’s soul (quietly, by myself, because he could not stand any conversations on “religion” as he used to say). And almost at once he gave me a golden cross, and our 4-year-old daughter a silver cross! I was in the seventh heaven of joy—could he have come to Christ at last?! But soon after that he became extremely cruel to me—and this soft, kind-hearted person changed out of all recognition. Even his own mother could not recognize him.

I will not give the details here—that is simply not possible. All seemed unrealistic. I remembered only the fact that hot tears did not freeze on my face even in 40 below zero weather! My husband left and returned many times, and he continuously had terrible aggression towards me. It was dreadful, although we did have a genuine love for each other! And my daughter, Katyusha [a diminutive form of the name “Catherine” in Russian], once told me when she was a four years old, “Oh, my dearest soul, do not argue! Since the Holy Spirit will help you!” [This sounds like a rhymed verse in Russian]. “Did you hear that anywhere?” I exclaimed in amazement. “No, I have just composed it myself,” she replied!

In spring 2010 I read, along with other holy books, Red Pascha [a book by Nina Pavlova relating the story of the murder of the three Optina monks on the Easter Day, 1993 by a Satanist]. I was astounded by the life and death of our brothers, the holy martyrs Vasily, Trophim and Therapont. I started to pray hard for my spouse’s salvation. Once, when my husband was leaving, he threw my icons on the floor, saying, “I have wanted to do that for a long time!” I was terror-stricken. I then recalled another relative of mine (who is now dead) who had trampled on icons and afterwards lost his legs… But my husband, a convinced atheist and opponent of “religion” who attends neo-pagan rituals, with his own hands picked up the icons and carefully put them back in their place at once! I consider this to be due to prayers of the Holy Optina Martyrs and the mercy of God. I regularly read the canon of repentance by Hieromonk Vasily (Roslyakov) of Optina and set my hopes upon the intercession of our holy brothers and the grace of God.

Xenia

Fr. Therapont

I would like to share my story, which happened right on New Year’s Eve. We had a problem with our car and my husband spent six months going to numerous car mechanics, trying to find out the reason. He ended up replacing many car parts, but nobody could figure out what was wrong. My husband had a lot of trouble with this car and was even about to throw it away…

At that time I was reading Red Pascha and so began to pray to Fr. Therapont, asking him to help us repair our car (which at that time had been under repair for three days. The specialists were trying to determine the cause of the problem). So I prayed to Fr. Therapont in my own words. I did not pray much, only a couple of times did I ask him to fix our car (since we must work, after all). And what do you think happened next? My husband, to my utter amazement, drove the car home, already repaired! It turned out that the car fault was due to stupidity: when they were replacing yet another part they lost the oil in the gearbox, and just needed to fill it; there were also other minor errors—nothing special.

It was a true miracle! Fr. Therapont heard our entreaties! Glory to Thee, O Lord! You never abandon us and always send consolation through Your saints! Fr. Therapont, thank you for your help!

Katerina

Here is my testimony to miracles through the prayers of the New Martyrs of Optina, Hieromonk Vasily, and Monks Trophim and Therapont. But I would like to start with a prehistory.

I have not been to Optina Monastery yet. God willing, I will visit it later this year. I have always wanted to go to Optina, but my desire, it appears, was not that strong… But from a certain moment I understood that my heart was definitely drawn to Optina Monastery. I first heart about this monastery as a schoolgirl—I like the works by Fyodor Dostoevsky, who often mentions Optina in the stories of his life’s path. Four years ago the book Red Pascha happened to fall into my hands. When I read it for the first time I found it interesting, but not everything was clear to me in it. A year later I read this book another time, and there were some new feelings… Then I put the book away onto a bookshelf and temporarily forgot it until recently, when a huge desire to read it again during the Great Lent appeared in my heart. And now I am rereading it already for the fourth time this year! And I am having a whole range of emotions and feelings in my soul that are hard to articulate! Tears, peaceful rejoicing, and a feeling of unearthly grace… And now my account of the New Martyrs’ help.

In May (it was May 12, the day before the Ascension) I had to walk a very long distance in my new shoes. I always have this problem: every time my new shoes chafe my feet. But I did not really expect that it would turn out so bad for me. I have a very high pain threshold, and that is why my reaction was so slow – otherwise I would have applied a bandage. When at home I took my shoes off, I was shocked: I had rubbed the soles my feet along with my toes and sides of my feet sore…

I had to cut away the dead skin on the ruptured blisters, so it all looked horrible. Unfortunately, my ointment that makes wounds heal faster ran out, so I only cleansed the skin with an antiseptic agent and wrapped my feet with bandages. By the evening my feet hurt so bad that I could barely walk in my flat, and I wracked my brains over how I was going to work on the following day. Knowing that my wounds usually take a long time to heal, I realized that it would be two weeks before my blisters went away…

I could not fall asleep, my feet were burning like in fire and the pain was annoying, shooting and stabbing. And then it occurred to me to implore the Optina New Martyrs for help. I prayed to them in my own words, asked them to help me fall asleep and that my pain be gone. As I was lying there, I remembered the stories of miracles through the intercession of the New Martyrs from the book. Suddenly I felt as if a cool breeze enveloped my burning feet, while the pain remitted and sleep soon overtook me.

In the morning I woke up at half past five, made a sign of the cross and read the Jesus prayer, got dressed and went out to walk my dog, still half-asleep… And it was in the street that it dawned upon me that my feet did not hurt any more! I did not remember at once what had happened to me the day before (at night the bandages had come unwound, slipped down and lay on the bed). I got home and looked at my feet: there were still traces of blisters on them, but they had nearly closed up by that moment! I spent the whole day on my feet, without the slightest pain! Glory be to the Creator for His help through the intercession of the Optina Martyrs! And I thank the holy slain monks who did not abandon me, but responded to my prayer!

Several times I prayed to the Optina New Martyrs to solve transport problems, and each time they helped me very quickly. Last time this occurred two weeks ago: the temperature outside was +37 degrees Celsius; I missed my bus carrying heavy bags, the following bus was only an hour later, and there was nowhere to sit down. I could have taken a suburban train, but, again, an hour was left until the following train’s arrival and it was a long way to the nearest train station from there.

I addressed the murdered Hieromonk Vasily in my thoughts: “Father, please, help me! I am so exhausted and have no energy! Please help me get home as soon as possible!” And just as I said it in my mind, an absolutely empty bus appeared from the corner (it was moving not according to schedule). The most striking thing was that the bus reached the stop I needed and then at once broke down!

There is another story which took place some three weeks ago that I believe was the miraculous help of God through the prayers of the New Martyrs. In our country house (dacha) we needed to go down to the root cellar to take some old potatoes and jars with old pickles. I was expected to go down into the cellar but I was very afraid of it—the cellar was old, the steps were insecure, and the whole process was inconvenient. First you needed to sit down on the floor of the house, lowering your legs into the cellar’s manhole, and then slip or jump down some 1.5 meters (c.4.92 feet). Next you had to remain on your feet, standing on small narrow planks, and then turn around and go down the steps another three meters (c.9.84 feet). All of this is done in the darkness and only after that can you lower a cord lamp. With all my heart I besought the Lord make it so that I didn’t have to go down to the cellar. And unexpectedly my aunt decided to do it, although earlier she had refused point-blank, pleading her sore leg.

My aunt got down into the cellar and I lifted up the unnecessary things in a bucket tied to a string. All went well and fast. But suddenly a problem arose: my aunt walked up the steps, got up on the small planks, but could not come out of the cellar. Her leg hurt, she could not bend it, and neither could she pull herself up on her hands and crawl out of the cellar! There were no men around to help her, and my grandmother had a sore arm after a fracture. Tears, lamentations and rebukes (from my aunt) followed, and I started imploring the Optina Martyrs for help: “Optina Martyrs, Fr. Vasily, Fr. Trophim, and Fr. Therapont, please intercede!” And an inner voice suddenly told me in my mind, “Take her under her arms and drag her up!” I thought to myself how I could do it, not being a weightlifter, and my aunt no Thumbelina! However, I took my aunt by her arms and pulled her up… It seemed to me at that moment that my aunt leapt up (though physically she could not have done it). It seemed as if some invisible person then either pushed her slightly up from below or pulled her up from above. But definitely it was not me, as I did not feel her weight at all! So I thought that she somehow managed to push herself away and jump out of the cellar, while my role was only to support her a little.

Later, as my aunt was seeing me off on the train, she suddenly said, “Well done! You pulled me out of the cellar. I would never have managed myself!” I was startled beyond speech! I had only one thought in my mind: “Glory to Thee, O Lord! Thank you, Optina Martyrs!”

I do not know whether you find these stories miraculous and worthwhile or not, but I always feel the help of the New Martyrs whenever I pray to them.

Tatiana

Translation from Russian by Dmitry Lapa

4/18/2016

Source

“BROTHER, LOVE DOESN'T DIE...” For the twenty-sixth anniversary of the martyrdom of Hieromonk Vasily, Riassaphore-Monks Trophim and Ferapont of Optina Monastery

Read here

HOW THE NEW MARTYRS OF OPTINA SAVED THE VILLAGE OF PETROVSKOE

This story happened literally just a few days ago, on May 10, and therefore the state of wonderment before the majesty of God is still fresh, and I would like to tell everything, as it really was, minute-by-minute, so the reader would utter these simple and sacred words with me: Glory to God for all things!

In March, when the snow was deep, I bought a small plot of land. I took pretty long to search and choose; it absolutely had to be located on a hill, and below, in the distance, would be a village and church. I dreamed of building a house someday, putting up a greenhouse, digging a well, and spending my free time there. I found such a plot in the Voskrensk Region; the realtor took me there in his car, saying, “You’ll like it,” and carefully drove to the right place—there’s no road there, or rather, there is, but it’s just dirt, and during the muddy season you can’t get through; but I was calm—I’m not going to live there now, but in the future… and I could see they were building a road there. We shook hands and the deal was made.

Quite a long time passed, and I received the documents from the chamber of registration; I chose a free day and went to look at my plot of land. Whoever knows route M-5, as the people of Ryazan call it, will understand how much it is disposed to gardening and horticulture: They’re selling seedlings, sprouts, and seeds at every step here, and for those who decided to permanently move to the village, there’s the chance to buy chickens, geese, rabbits, turkeys, and pigs. You look at this splendor and you understand a simple truth: The Russian village is alive. Your soul rejoices.

Looking at the surrounding magnificence, I already figured out where I would plant strawberries, where blackcurrants, and how I would fence myself off from the neighbors with phlox. I really love those flowers for their sweet aroma and their unpretentiousness. The nature and weather greatly contributed to my dreams. Dandelions began to bloom in the fields all around, the wind quietly blowing them so they would welcome the drivers…

I arrived at the village and the first thing I did was go to the store. A village store, for whoever doesn’t know, is a kind of information station, where everyone knows everything. I spoke with the saleswoman, the customers, and I heard some unpleasant news: There’s been a junkyard on my plot for a long time now. However, as one of the villagers assured me, it would be easy enough to clean up—the garbage could be easily burned, and when it burns out, I could fence in the garden and plow the land, which they say everyone is doing now. On that note we all left, and I went to the field to gather colt’s foot leaves to dry them out and make great herbal teas in the winter. There are many useful herbs in May, if I could manage to store them up.

So, I finally decided to go and see how big this dump was, and what to do—since I’m already here, I have to figure out something.

A three-meter fire appeared before my eyes, burning everything: Last year’s weeds, cars and tractor tires, melted plastic bottles, tin containers flying up in the air, and nearby, at the neighbors’, there were wooden homes, saunas, and construction trailers. I must admit, I’d never seen anything like that before. The first thing I did was dial 112. They told me there were four other fires in our region at that time, and a truck could only come from Nevyansk in about an hour. When I asked why it couldn’t come right away, they explained that the Nevyansk fire department was busy, but they were finishing up. Basically, I had to wait.

I started screaming like a lunatic, calling the neighbors for help; they ran out, bringing buckets of water, but it was a drop in the sea; we started to put it out together, beating the fire with shovels and carrying the burning firebrands further away, but it soon became clear that it was useless. I called the emergency number again and got the same answer: “Wait! And please, don’t tie up the line; there’s a ton of fires on Route 23...”

That evening, at home, I was looking at the telephone—it turns out I had called forty-six times… The neighbors and I were quickly exhausted, and they ran home screaming and crying, to have time to grab their necessary documents and valuables and get them out of the house. I looked attentively at the flames, and, completely without any feeling and without any particular hope, I said, “Optina New Martyrs! Hieromonk Vasily! Monk Trophim! Monk Therapont! Please, I beg you, help…” but I thought to myself that I should have prayed earlier, as soon as the fire broke out—not now, when it was already clear that nothing could be saved. I looked again through the flames at the church below—no, I wouldn’t live here. How could I look my neighbors in the eyes? And would they keep living here?

Meanwhile, the cherry blossoms right by the road began to burn. That’s it. Goodbye. I had only to drive away in my car; the flames were crawling along the ground right up to the tires. I sat down behind the wheel, drove away, got out of the car and felt that the soles of my sneakers were hot. And the sun, at its very zenith, was blindingly bright. Quietly, head down, I went to the place where my gate could have been, and right behind it, my house and well… I lifted my eyes and saw that a light breeze was picking up, blowing the fire in another direction towards some young and fresh grass, where there was no “food” for the fire; it didn’t spread to the neighbors’ despite the fact that there was only a chain-link fence there. Even the sparks didn’t fly to the neighbor’s garden where there was a sauna right up against the fence, and right behind it—canisters of fuel…

The fire burned precisely only on my site, as if along a ruler, burning up the trash, the hedges, and the old weeds. My neighbors came running and gasped—no, it can’t be! And, unfortunately, many of them started swearing. I stood there frozen. I still freeze when, again and again I imagine the scene, as the flames spread exactly along a line—not a single ember or spark in my neighbor’s yard. Like a soft, cool breeze, at first the feelings of fear and helplessness visited me, and then—trembling before the greatness of God as it became clear that God is near and that He will certainly help. It’s hard to convey in words—it has to be experienced. But no, it’s better not to…

Then I came to the conclusion that when you’re in an extreme situation, it’s very hard to pray, or rather, prayer doesn’t even come to mind: You run, you fuss, and you scream until you realize that you don’t matter.

The fire department came from Nevyansk and reported on the radio, “At this point, the fire has been completely extinguished.” They walked around the smoldering ashes in their firefighter gear, asked a few things, and left. The next day I bought some construction bags and gloves and went to collect the remaining garbage and I found, among other things, several bottles of fuel oil which miraculously had not exploded; and I remembered that the Optina New Martyr Trophim knew a lot about machinery and was always tinkering with metal; his hands, they say, were usually covered in oil. They had found a note on Monk Therapont’s table: “If you need my help, I will help.” And Hieromonk Vasily was my former colleague—he was also a journalist by education. In a word, near and dear people…

Olga Izhenyakova
Translated by Jesse Dominick

Pravoslavie.ru

5/25/2018

Source 

THE ATMOSPHERE OF LOVE IN THE RUSSIAN ROYAL FAMILY

Maria Litzman




Nowadays, more than a hundred years after the Russian Revolution, the Russian royal family is venerated all over the world. Their life and death must be the greatest mysteries of the twentieth century. Amazingly enough, Nicholas II kept diaries for almost forty years, which unveil a great deal of what seemed hidden. What an ineffable joy it is to read the entries and spend each day of the Tsar’s day-to-day life with him and his family: during his multitudinous receptions, work, and gentle strolls with friends in St. Petersburg, Tsarskoye Selo, or in Moscow.

Tsar Nicholas tended not to express his emotions or impressions. An overwhelming majority of his early notes seem quite bland—similar to a daily chronicle, save for one subject. The emperor never concealed his pure veneration and love for his wife, his dear Alix.

An eminent Father of the Church, St. John Chrysostom said, “That is the power of love: it’s cannot be suppressed by a long distance, it neither weakens with time, nor is defeated by temptations. Triumphing over all, love is above everything; it rises to an unreachable height.” Indeed, nothing could defeat the love between Tsarevich Nicholas and Alix.


Official engagement photograph of Nicholas II and Alexandra, April 1894

On April 8/20 1894, Tsarevich Nikolai Alexandrovich and Princess Alix became engaged despite the continuous disputes with their parents. They still lived in different countries, but what is wonderful is the true admiration with which Nicholas was filled for his beloved. Here is a portion of letters written in 1894:

September 21, Wednesday

“<…> We had dinner with Papa and Mama in their apartment upstairs. I’m utterly sad that there are no letters from my Alix.”

September 23, Friday

“<…> Fortunately, the weather was warmer today, and the wind was not so strong. Again, we had breakfast alone at noon. Then we walked to the sea and sat there for a long time on the beach. I finally received three letters from my dear Alix!”

September 25, Sunday

“<…> I received three marvelous letters from my beloved, nice Alix!”

October 2, Sunday

“<…> Yanishev and Leiden have come from abroad. The former brought a pillow and book of extracted poems to me from my Alix. In the afternoon, two nice letters came from her.”

October 8, Saturday

“<…> I got a wonderful telegram from my dear, beloved Alix—she is already in Russia—saying that she would like to convert to the Orthodox faith through Chrismation as soon as she comes. The news both touched and astonished me, so that I remained bewildered for a long time.”

October 10, Monday

“<…> Ten minutes later my precious Alix came with Ella [Great Duchess Elizabeth Feodorovna] from Simferopol. We had breakfast in the mansion of the retired General Golubev. After breakfast, Alix and I got into a carriage and headed for Livadia. O, Lord! What happiness it is that she is here in my homeland, close to me. Half of the troubles and misfortunes seem to have been lifted from my shoulders. <…>”

October 12, Wednesday

“<…> I stayed with my beloved fiance till dinner; I love her more and more deeply. What a pleasure it is to have such a treasure as a wife! I stayed at her place until 12 1/4 am.”

***

On October 20, Tsar Alexander III reposed after a continuous illness in Livadia Palace:

“O, Lord! O, Lord! What a day! God has taken Papa away from us. My head is spinning; I do not want to believe that—how incredible seems the reality!”

The following day, the Tsarevich wrote in his diary:

October 21, Friday

In moments of deep sorrow, the Lord consoles us with light, peaceful joy. At ten o’clock, with only our family present, my nice, dear Alix was chrismated and we all received Holy Communion after the Liturgy—both Alex and I, Mama and Ella.”

***

Wedding ceremony of Nicholas and Alexandra

On November 14, what Tsarevich Nikolai Alexandrovich and Alexandra Feodorovna had been longing for came true— they were finally married. Nicholas didn’t even try to hide his felicity:

November 14, Monday

It’s the day of my wedding! After coffee, we all went and got dressed—I put on my hussar uniform. At 11:30, Misha and I headed for the Winter Palace. The cavalry lined the route along Nevsky Prospect so that Mama and Alix could go. We all waited for her in the Malachite Room while she got dressed in the Arbatsky Room. At 12:10 we proceeded to the large church, which I left as a married man.

***

Christ did not institute marriage; it existed long before the incarnation of God the Word. But Christ transfigured the meaning and significance of marriage. Apostle Peter instructed us: “Likewise, ye husbands, dwell with them according to knowledge, giving honour unto the wife, as unto the weaker vessel, and as being heirs together of the grace of life; that your prayers be not hindered“ (1 Peter 3:7). Following the commandment and guided by genuine attachment, Nicholai Alexandrovich cherished his precious Alexandra.

What is especially noteworthy is the fact that each word about Alexandra Feodorovna is imbued with admiration: “my Alix”, “my beloved Alix”, “my dear”, “my beloved”, “my precious”, “my darling”...

November 15, Tuesday

“I’m finally married! In the morning no one dared disturb us; we quietly responded to the telegrams...”

November 17, Thursday

“<…> I’m so delighted to be with Alix; I wish that work did not take so much of my time so that I could devote it only to her!”

November 24, Thursday

Each day that elapses I give glory to the Lord and praise Him with all my heart for the happiness He granted to me! A man dare not wish more or better welfare in this life. My love and reverence for my dear Alix is constantly deepening! We got down to our work after we had our coffee: She was writing while I was reading. Then we took a carriage ride and saw my Sri Lankan elephant, who seemed to have significantly grown up. It has started to freeze. We went to bed early—at eleven o’clock.

December 14, Wednesday

“We have been married for already a month, but, strangely enough, I’m just beginning to get used to a thought about it. My love for Alix is constantly growing!”

***

Emperor Nicholas II and Empress Alexandra with their first child, 1896

On November 3 1895, Nicholas and Alexandra’s first baby was born—Grand Duchess Olga Nicholaevna. The reminisces the Tsar wrote down in those days are truly amazing, epitomizing a caring father filled with love for his little daughter. The diary is comparable to a chronicle of the baby’s first days of life.

November 3, Friday

For me, it was an unforgettable day during which I suffered a great deal! My dear Alix felt intense pain at one o’clock and couldn’t fall asleep. She spent the whole day lying in bed in these throes—poor girl. I could not remain indifferent. Mama came from Gatchina at about two o’clock. We three, Mama, Ella and I, did not leave Alix for even a minute. At nine o’clock, we all heard a baby crying and sighed with relief! While praying, we named the daughter God granted us Olga! Fully realizing what has happened, we were embraced by a truly joyous state after we all calmed down and the tension eased! Glory be to God, Alix felt well in labor and was full of energy in the evening! I had supper with Mama late at night; I fell asleep once I closed my eyes!

November 4, Saturday

“Alix felt well, though she had scarcely slept. Obviously, I was present while they bathed our baby. She is a big baby—she weighs ten pounds and is fifty-five cm. I cannot believe this is our baby! Oh, God! What a joy!!! At noon the whole family came to serve the Moleben of thanksgiving <…>”

November 6, Monday

“In the morning I contemplated our lovely daughter; she does not seem to be a newborn baby at all—a large child, her head is covered with hair. <…>”

***

The father and Tsar, Nicholas II diligently took care of his daughters, commingling his royal duties with ordinary life, devoting every minute to any chance to be with the family.

January 4, Sunday

“<…> At eleven o’clock I went to attend the Divine Liturgy with Olga and Tatiana. Then we had breakfast altogether. <…>”

January 11, Wednesday

“Today we woke up early. I read a lot in the morning. I ran around the garden with the children twice.<…>”

July 30, 1904 (Friday)

“It was a great, unforgettable day for us—the day God clearly showed His mercy to us. At 1:25 in the afternoon Alix gave birth to a boy, whom we named Alexei after praying. Everything happened marvelously soon, at least for me. <…> No words can express my gratitude to the Lord for giving us such a consolation in the time of such serious troubles!

August 11, Wednesday

“It was an important day—the day our beloved son was baptized. <…> The service began at eleven o’clock. Then I learned that little Alexei behaved very well.

It was the first time Olga, Tatiana and Irina attended a social occasion; they managed to perfectly endure the long Church service. Mama and Uncle Alexei became the boy’s godparents. <…>”

***

Tsar’s love for his family was unconditional; it penetrates the whole diary. Birthdays, family traditions and everyday life are what merits our especial attention.

December 23, Thursday

“I finally came home, to Tsarskoye Selo, at ten o’clock. I was happy to see dear Alix and the children in good health. <…>”

May 29, Sunday

Tatiana’s birthday. She turned eight. We went to church to attend the Liturgy and then had breakfast alone. We took a walk, I was canoeing. It was warm outside. I read a lot, and killed a raven. We had dinner at 8:30.

June 14, Tuesday

“The day is wonderful. Today Maria turns six. I was busy before breakfast; Alix took the children to a Moleben. At 3 o’clock we went for a little picnic in Ropsha. <…> We walked in the park, looked around the palace and drank some tea on the terrace. The air was pure, and the grass was unusually thick. The children appeared to be fully satisfied. <…>”

This is the first in a series devoted to the Diaries of Tsar Nicholas II, the Royal Passion Bearer.

Maria Litzman

2/22/2019

Source 

The Saint who blessed the Tsar at the bitter end (video)

(From the life of St. Hermogenes of Tobolsk and followed by his prophetic warning concerning the end times)

Το εκκλησάκι της Αγίας Τσαρίνας Αλεξάνδρας

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἀγάπη ποὺ συνέδεε τὸν Νικόλαο μὲ τὴν Ἀλεξάνδρα μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους ἦταν ἀσυνήθιστα δυνατή. Παρὰ ταῦτα, ὅπως γράφει ἡ Λίλι Ντέν, «ἡ ἀγάπη [τῆς Ἀλεξάνδρας] πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ πίστη της στὸ ἔλεός του προηγεῖτο τῆς ἀγάπης της γιὰ τὸν σύζυγο καὶ τὰ παιδιά της».

Δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ κρεβάτι της ὑπῆρχε μιὰ μικρὴ πόρτα, ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ ἕνα μικροσκοπικὸ σκοτεινὸ ἐκκλησάκι, τὸ ὁποῖο φωτιζόταν μόνο ἀπὸ τὰ καντηλάκια ποὺ κρέμονταν μπροστὰ ἀπὸ τὶς εἰκόνες. Μέσα στὸ ἐκκλησάκι ὑπῆρχε ἕνα ἀναλόγιο, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν τοποθετημένη ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ μία εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος.



Hour after hour, Alexandra prayed, either in the small room off her bedroom or in the palace chapel, a darkened chamber lined with silken tapestries. For greater privacy, she established a small chapel in the crypt of the Fedorovski Sobor, a church in the Imperial Park used by the household and soldiers of the Guard. Here, alone on the stone floors, by the light of oil lamps, she would pray for hours.

πηγή 

Οικογένεια Ρομάνοφ: Πίστη στον Θεό μέχρι τέλους, με την Helen Rappaport (βίντεο)

Η παγκοσμίου φήμης συγγραφέας, ιστορικός και ρωσσολόγος Δρ Helen Rappaport μιλά για την πνευματική ζωή των αγίων βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ, εστιάζοντας στο τελευταίο, μαρτυρικό κεφάλαιο της ζωής τους. Το βίντεο, σύμφωνα με την ίδια την συγγραφέα, αποτελεί την πιο επιτυχή παρουσίαση του εν λόγω θέματος. Γράφει συγκεκριμένα η Rappaport:

«Αγαπητοί φίλοι – νοιώθω ιδιαίτερη τιμή παρουσιάζοντας αυτήν την ιστοσελίδα με την συμμετοχή μου στον υπέροχο ιστοχώρο των Πατέρων της Μονής Μέσα Ποταμού στην Κύπρο. Όπως αρκετοί από εσάς γνωρίζουν, οι Πατέρες έχουν εκδώσει ένα εξαίρετο και επιστημονικότατο βιβλίο για την οικογένεια Ρομάνοφ, διαθέσιμο προς το παρόν στα ελληνικά, το οποίο θα κυκλοφορήσει στα αγγλικά κατά τις αρχές του ερχομένου έτους. Έχοντας προσφέρει εισηγήσεις και έχοντας μοιραστεί πληροφορίες με τους πατέρες στα πλαίσια της έρευνάς τους για την συγγραφή του βιβλίου, μου ζήτησαν στην συνέχεια να τους παραχωρήσω μία συνέντευξη σχετικά με την πνευματικότητα της οικογένειας των Ρομάνοφ. Αυτό το βίντεο αποτελεί το αποχαιρετιστήριο μου αφιέρωμα στους Ρομάνοφ, με τους οποίους ταξίδεψα ως συγγραφέας και ιστορικός κατά τα τελευταία 11 χρόνια. Για μένα προσωπικά, είναι η ιδιωτική ζωή της οικογένειας αυτή η οποία τους χαρακτηρίζει ως ανθρώπους. Θαυμάζω την πνευματικότητά τους και ελπίζω ότι θα μοιραστείτε μαζί μου και εσείς αυτό το οποίο για μένα αποτελεί τον αποχαιρετισμό προς την οικογένεια Ρομάνοφ και μία τελευταία ευκαιρία ανάμνησής τους».

Μία μοναδική συνέντευξη με υπέροχα επιχρωματισμένες φωτογραφίες από την διάσημη Ρωσσίδα καλλιτέχνιδα Όλγα Σίρνινα.

Το Μαρτύριο των Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ (βίντεο)

Μέρος Ι - Περίληψη

Κατά τις 2.00 π.μ. της 17ης Ιουλίου 1918, ο Γιάκοφ Γιουρόφσκι, διοικητής της φρουράς στο σπίτι Ιπάτιεφ, το Σπίτι του Ειδικού Σκοπού, διέταξε τον γιατρό των Ρομάνοφ, δρα Ευγένιο Μπότκιν, να ξυπνήσει την οικογένεια και να τους ζητήσει να ντυθούν, προφασιζόμενος ότι θα τους μετακινούσαν σε ασφαλέστερη τοποθεσία, εξαιτίας του χάους που θα επικρατούσε, με την επικείμενη απώλεια του ελέγχου του Αικατερίνμπουργκ από τους Μπολσεβίκους. Αμέσως μετά, μετέφεραν τους Ρομάνοφ σε ένα ημιυπόγειο δωμάτιο, που είχε διαστάσεις μόλις 6 x 5 μέτρα. Ο Νικόλαος ζήτησε από τον Γιουρόφσκι δύο καρέκλες, για να καθίσουν η Αλεξάνδρα και ο νεαρός Αλεξέι. Στην συνέχεια, είπαν στους αιχμάλωτους να περιμένουν στο δωμάτιο, καθώς το φορτηγό που θα τους μετέφερε κατέφθανε στο σπίτι. Λίγα λεπτά αργότερα, ένα εκτελεστικό απόσπασμα της μυστικής αστυνομίας κατέφθασε και ο Γιουρόφσκι διάβασε την εντολή της εκτέλεσης, που του είχε επιδώσει η Εκτελεστική Επιτροπή των Ουραλίων.

Η Ρωσική Αυτοκρατορική οικογένεια των Ρομάνοφ, ο Τσάρος Νικόλαος Β', η σύζυγός του Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φεόντοροβνα και τα πέντε παιδιά τους, Όλγα, Τατιάνα, Μαρία, Αναστασία και Αλέξιος, όπως και όσοι φυλακίστηκαν μαζί τους, ο δρ Ευγένιος Μπότκιν, η Άννα Ντιμίντοβα, ο Αλεξέι Τρουππ και ο Ιβάν Χαριτόνοφ δολοφονήθηκαν είτε μέσω πυροβολισμού, ξιφολόγχης είτε ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου.

Μέρος ΙΙ - Περίληψη Τραγωδία στο δάσος Κοπτυάκι 17 Ιουλίου 1918 Γύρω στις 3.00 π.μ. οι σοροί των Ρομάνοφ και των ακολούθων τους είχαν πια φορτωθεί σε ένα φορτηγό και οδηγήθηκαν στο δάσος Κοπτυάκι, όπου θα ρίχνονταν σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο. Κατά την μεταφόρτωση των σορών από το φορτηγό σε κάρα, οι στρατιώτες άρχισαν να ψάχνουν για τιμαλφή στα ρούχα των θυμάτων. Ο Γιουρόφσκι απείλησε να πυροβολήσει οποιονδήποτε θα έπαιρνε αντικείμενα από τα θύματα. Στην συνέχεια, ο Γιουρόφσκι έγδυσε τα σώματα των νεκρών και συνέλεξε τα τιμαλφή που βρέθηκαν πάνω τους. Όταν έριξαν τα σώματα στο ορυχείο συνειδητοποίησαν ότι ήταν πολύ ρηχό και δεν μπορούσε να τα καλύψει επαρκώς. Τότε προσπάθησαν ανεπιτυχώς να προκαλέσουν κατολίσθηση στο φρεάτιο, ρίχνοντας χειροβομβίδες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Γιουρόφσκι άφησε τους άντρες τους να φρουρούν το σημείο και επέστρεψε στο Αικατερίνμπουργκ για να δώσει αναφορά στο τοπικό Σοβιέτ. 18 Ιουλίου 1918 Γύρω στις 4.00 π.μ., Ο Γιουρόφσκι επέστρεψε στο ορυχείο. Μέχρι το πρωί είχαν ανασύρει τα σώματα από το φρεάτιο, με σκοπό να τα οδηγήσουν με το φορτηγό σε κάποιο άλλο βαθύτερο φρεάτιο, πιο βαθιά στο δάσος. [Στην διαδρομή, το αυτοκίνητο κόλλησε στην λάσπη και ο Γιουρόφσκι επέστρεψε εκ νέου στην πόλη με άλογο για να φέρει νέα οχήματα.]* Επέστρεψε ξανά στο δάσος με δύο νέα φορτηγά κατά τις 9.30 μ.μ. Όταν τα σώματα φορτώθηκαν στα οχήματα ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα. 19 Ιουλίου 1918 Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς στα βαθύτερα μεταλλεία χαλκού νωρίς το πρωί της 19ης Ιουλίου, το φορτηγό Φίατ που μετέφερε τα πτώματα κόλλησε και πάλι στη λάσπη. Τότε, ο Γιουρόφσκι αποφάσισε να τους θάψει επί τόπου, στο λασπώδη δρόμο που είχε κολλήσει το φορτηγό. [Καθώς έσκαβαν τον λάκκο, έβαλαν φωτιά στα σώματα του Αλεξίου και της Μαρίας]*. Έριξαν τα υπόλοιπα σώματα στον λάκκο, τα περιέλουσαν με θειικό οξύ, πολτοποίησαν τα πρόσωπά τους κτυπώντας τα με τα κοντάκια των όπλων τους και στο τέλος τα κάλυψαν με ασβέστη για να αποτρέψουν την αναγνώριση των σορών. Έβαλαν δοκούς σιδηροδρομικής γραμμής πάνω από τον τάφο για να τον καμουφλάρουν, ενώ για να πακτώσουν καλύτερα τα δοκάρια, το φορτηγό πηγαινοερχόταν πέρα δώθε πατώντας πάνω τους. [Σε ένα δεύτερο, μικρότερο λάκκο, πέταξαν τα καμένα σώματα του Αλεξίου και της Μαρίας].* Η ταφή ολοκληρώθηκε γύρω στις 6.00 π.μ. στις 19 Ιουλίου. *Τα γεγονότα που περιγράφονται εντός παρενθέσεων δεν παρουσιάζονται στην ταινία. Για μια πληρέστερη αναφορά σε όλα τα γεγονότα, βλ. το βιβλίο «Άγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ».

THE ROYAL MARTYRS: LESSONS ON FAMILY LIFE

Archpriest Artemy Vladimirov

What does the trues love start with? It starts with the first encounter, the first glance and with detecting personal traits in each other. Then comes heart conviction that the two, he and she, are destined to become one. The Royal martyrs once had a similar encounter that, as it would later turn out, was pivotal to their whole life.



The more days, weeks, months and years elapsed, the more the heir to the Russian throne and the princess of the House of Hesse grew in their adoration and mutual attachment. Their love and determination were fully tested by time. Nowadays, the young tend to dive into romances as swiftly as end them; feelings that are fast to ripen don’t usually last long. An instant fire soon dies out if there’s no one to add fuel. By keeping up a long-lasting correspondence during the period of matchmaking, the Royal spouses learned the composition of their souls, became spiritually related, got used to discerning the lightest shades of feelings, confiding their doubts, concerns and confessions to each other.

Unfortunately, a majority of those who are in love are utterly stingy with any verbal expression of their feelings, often substituting it with a crude sensuality, or even worse, brutish lust... At the same time, if a man lacks gallantry and knightly chivalry, and a woman doesn’t possess strictness of virtue and beauty of speech, it leads to the spouses’ burnout, estrangement and alienation. It's very upsetting to see spouses who have nothing to talk about, with all their conversations locked within a standard set of exclamations and gestures.

People of culture and intelligence have always considered that preserving honor and virginity before marriage is the major key to happy matrimony. The ineffable and never-ending joy of being together, faithfulness (even in thoughts), good, honorable children are God's gifts to the couple for keeping the seventh commandment. At the same time, dissipated adolescence and countless carnal falls proceeding marriage extract a cost of illnesses, both physical and spiritual. Unhealthy dreams and storms of filthy thoughts, rapid changes in emotional state, a tendency for despondency, suspicion, doubts, eagerness to own the one you love and pathological jealousy... This is not a full list of spiritual diseases that those who failed to preserve premarital chastity have.



As for Tsar Nicholas and Alexandra Feodorovna, they were the paragon of matrimonial virtue, just as were their parents. The tsarina’s diary entries about love and marriage are still thought to be the best ever published notes about family life. The Royal martyrs stepped upon the white path of marriage with the blessing of their reigning parents. The vows of mutual fidelity they had made in front of the altar were inscribed on their hearts in gold letters till the last moment of their life. Divine grace came upon the bride and the groom, binding their hearts and souls to an inseparable unity. In the mystery of the church wedding ceremony, it was Christ Who designated Nicholas and Alexandra to serve Him in order to anoint them to serve Russia later. The emperor and his wife had always been the Church’s obedient children: they kept fasts and revered the virtue of childbearing, giving all their strength to raise the children in mutual love.

Modern Orthodox couples, who don’t have enough determination to perform their wedding ceremony in the Church—considering it too heavy a responsibility—and, at the same time, finding it acceptable to prefer carnal desires, usually turn their relationship into a cold-blooded, malicious plan. It’s their own life they’ve sacrificed.

Any artificial way of avoiding childbearing is health ravaging. Preventing pregnancy, a woman is under the risk of getting an either physical or mental condition. Abortion is legalized murder, the most cruel of all evils. Spouses reluctant to become parents and feeling strong attraction to each other yield to uncontrollable desires, which push them to indecency and unfaithfulness that destroys their marriage. In family life, the spouses who follow the Church canons and their own conscience are undoubtedly bloodless martyrs; this is symbolized by the wedding crown with the cross on top of it. God’s assistance in childrearing is tangible for those Christians who—living in harmony and peace—always find strength for life in the Church sacraments. Wholly devoting himself to Russia, Nicholas II permanently needed enormous strength, the unbearable tension continued for at least twenty years. The last two years were his physical and spiritual ascent to martyrdom.


Archpriest Artemy Vladimirov

For the holy tsar, the family was a quiet, peaceful harbor and shelter, a true small Church, a source of comfort, pleasure and replenishment of spiritual reserves always receding in his day-and-night labor. The Royal Martyrs manifested their eternal, triumphant unity in Christ even in the last minutes of their earthly life, in the basement of the Ipatiev House. In that tragic night, the seven martyrs stood before the King of kings, stained with the blood of love.

Knowing the podvig of Russia’s last emperor, may God help every Orthodox family to keep the candle of their faith and loyalty burning till the end. In the modern age of betrayal and cheating, the spouses’ faith and mutual love, combined with their zeal to live by the Church traditions and devoting themselves to bringing up their children, is a true way of salvation equal to the confession of faith in Christ.

Dear families, let us turn to the Royal Martyrs’ prayerful intercession, and they will never shatter our hopes and faith.

Archpriest Artemy Vladimirov 
Translation by Maria Litzman

Pokrov Magazine

1/26/2019

SOURCE 

Ένα τραγούδι για τους τρεις Νεομάρτυρες της Όπτινα.

Ένα τραγούδι για τους τρεις νεομάρτυρες της Όπτινα, τον ιερομόναχο Βασίλειο, τον μοναχό Τρόφιμο και τον μοναχό Θεράπων που δολοφονήθηκαν το Πάσχα του 1993 από έναν σατανιστή στην Όπτινα.

300,000 Priests Were Given a Choice – They All Chose Death

They could have rejected their priesthood and saved their lives. But they didn’t under Bolshevik persecution…

300,000 priests were killed during the Communist era. They actually had an easy way out. They could have just rejected their priesthood and been set free. They could have kept praying in secret, even singing in church choirs, as long as they rejected their calling. Yet so many of them chose death.

What people are ready to die for reveals with startling clarity what is actually valuable in life. I mean, can you imagine being ready to die just because something frustrated you, for example, if you didn’t get your newspaper in the morning? No, people are only ready to sacrifice their lives for something incredibly, immeasurably important.—-Something priceless.

SOURCE 

The nun-Martyrs of holy Russia who refused to destroy the icons

Το µέλλον της Ρωσίας και το τέλος του κόσμου

Στις 3 Αυγούστου 1981, σε µια Ρωσική Διάσκεψη Νεολαίας στο Σαν Φρανσίσκο, ο πατήρ Σεραφείµ Ρόουζ εξήγησε τη µεγάλη σημασία της Ρωσίας εκφωνώντας µια ομιλία, που αργότερα έγινε µία από τις ευρύτερα δηµοσιευµένες διαλέξεις του: «Το µέλλον της Ρωσίας και το τέλος του κόσμου».

«Η Ρωσία», είπε, «η πρώτη χώρα που δοκίμασε τον κοµµουνιστικό ζυγό, είναι
επίσης η πρώτη χώρα που θα αρχίσει να ξυπνά από αυτόν, και που θα επιζήσει. Παρά τη
συνεχιζόμενη κυριαρχία της κοµµουνιστικής τυραννίας στη Ρωσία, ο αθεϊσμός δεν έχει
αιχμαλωτίσει την ψυχή της Ρωσίας, και το θρησκευτικό ξύπνημα που µπορεί να διαφαίνεται τώρα στη Ρωσία είναι αναμφισβήτητα µόνο η αρχή ενός απέραντου και θεμελιώδους: της ανάκαμψης της ψυχής ολοκλήρου του έθνους από τη µάστιγα του αθεϊσμού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία µπορεί σήμερα να πει ένα λόγο µεγάλης σημασίας σε ολόκληρο τον κόσμο, ο οποίος βυθίζεται στην ίδια παγίδα του αθεϊσμού από την οποία η Ρωσία αναδύεται και γι’ αυτό το µέλλον της Ρωσίας, κατά µια πνευματική έννοια, συνδέεται τόσο πολύ με το µέλλον ολοκλήρου του κόσμου».

Ο π. Σεραφείµ συνέχισε να αναφέρεται στις πολυάριθμες προφητείες των αγίων της Ρωσίας σχετικά με την ανάστασή της, µεταξύ των οποίων ήταν οι ακόλουθες.
Γέροντας Βαρνάβας της Σκήτης της Γεθσημανή (+1906): «Οι διώξεις ενάντια στην πίστη θα οδηγήσουν σε µία ανήκουστη θλίψη και σκοτάδι, και σχεδόν όλες οι εκκλησίες θα κλείσουν. Αλλά όταν θα φαίνεται στους ανθρώπους ότι είναι αδύνατο να υπομείνουν άλλο, τότε η ελευθερία θα έρθει. Θα υπάρξει µία άνθιση, οι εκκλησίες θα αρχίσουν ακόμη και να χτίζονται. Αλλά αυτό θα είναι µία ανθοφορία πριν από το τέλος».

Γέροντας Αλέξιος του Ησυχαστηρίου Ζωσιμά (+1928): «Ποιος είναι αυτός που λέει ότι η Ρωσία χάνεται, ότι έχει αφανιστεί; Όχι, όχι, δεν χάνεται, δεν έχει χαθεί και δεν θα χαθεί – αλλά οι Ρώσοι πρέπει να καθαριστούν από την αμαρτία µέσω των µεγάλων θλίψεων. Ο καθένας πρέπει να προσευχηθεί και να µετανοήσει θερμά. Αλλά η Ρωσία δεν χάνεται και δεν έχει αφανιστεί»:

Με την επανάληψη αυτών των προφητειών, ο π. Σεραφείµ υπενθύμισε στους νέους
Ρώσους ακροατές του ότι η αποκατάσταση της Αγίας Ρωσίας «εξαρτάται από τους ανθρώπους της ίδιας της Ρωσίας, επειδή ο Θεός ενεργεί πάντα µέσω της ελευθερίας του ανθρώπου. Ακριβώς όπως η Νινευή σώθηκε όταν οι άνθρωποι μετανόησαν και οι προφητείες του Ιωνά για την καταστροφή της αποδείχτηκαν ψευδείς, παρόμοια και οι προφητείες περί αποκατάστασης της Ρωσίας θα αποδειχθούν ψεύτικες εάν δεν υπάρξει καμιά µετάνοια στον ρωσικό λαό».

Το 1938 ο σύγχρονος προφήτης αρχιεπίσκοπος Ιωάννης (Μαξίμοβιτς) είχε δηλώσει ότι η αναγέννηση της Ρωσίας θα ήταν δυνατή µόνο µετά από την αποκάθαρση των φοβερών αμαρτιών της, και αυτές τις αμαρτίες τις ονόμασε συγκεκριμένα ως καταπάτηση όρκου και βασιλοκτονία του από τον Θεό υποδειγμένου Τσάρου. «Οι δημόσιοι και στρατιωτικοί ηγέτες», είπε ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, «αρνήθηκαν την υπακοή και την πίστη τους στον Τσάρο ακόμη και πριν από την παραίτησή του, εξαναγκάζοντας σε παραίτηση τον τελευταίο Τσάρο, ο οποίος δεν επιθύμησε την αιματοχυσία µέσα στη χώρα και οι άνθρωποι ανοιχτά και θορυβωδώς χαιρέτισαν αυτή την πράξη, και πουθενά δεν εξέφρασαν µεγαλόφωνα τη διαφωνία τους με αυτήν…»




Με την µή έκφραση µιάς ευθείας καταδίκης της επανάστασης του Φεβρουαρίου, της
εξέγερσης ενάντια στον χρισµένο από τον Θεό, ο ρωσικός λαός συνεχίζει να συµµετέχει στην αμαρτία, ειδικά όταν υπερασπίζεται τους “καρπούς” της Επανάστασης.

Μετά από σαράντα χρόνια αφότου είπε αυτό ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, ο π. Σεραφείµ
µπορούσε να δηλώσει: «Αυτό το έγκληµα (τής βασιλοκτονίας) είναι, τρόπον τινά, ένα σύμβολο πτώσης ολόκληρης της Ρωσίας µακριά από τον Χριστό και την αληθινή Ορθοδοξία – µία διαδικασία που κατέλαβε το µεγαλύτερο µέρος του δεκάτου ενάτου και του εικοστού αιώνα, και µόνο τώρα αρχίζει ίσως να αντιστρέφεται…

Ορθόδοξες επισημάνσεις του π. Σεραφείμ Ρόουζ (+1982), μια επιλογή κειμένων και σχόλια υπό Λεοντίου Μοναχού Διονυσιάτου από το βιβλίο: «π. Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ΄», Μυριόβιβλος, Α έκδοση


Πηγή 

Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και τις τελευταίες στιγμές του ιερομάρτυρος Daniil Sisoev (+19-11-2009)

Μιλάει ο φίλος του και στενός συνεργάτης π.Iurii Maximov
                                                                                                                                                                     - Τον π. Δανιήλ τον γνώριζα 10 χρόνια-από τον Οκτώβριο του 1999.
Σ΄ αυτά τα δέκα χρόνια τον άκουσα πολλές φορές να λέει ότι επιθυμεί να πεθάνει σαν μάρτυρας. Φοβάμαι ότι αυτό από τα χείλη μου ακούγεται πολύ διαφορετικά από ότι θα ακουγόταν από τα δικά του. Όταν μιλούσε γι' αυτό, έτσι απλά και χαμογελαστά, αισθανόμουν το ίδιο ξάφνιασμα και την ίδια απορία που είχα όταν διάβαζα τις επιστολές του Αγ. Μάρτυρος Ιγνατίου, όπου εξέφραζε την επιθυμία του να υποφέρει για το Χριστό. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση δεν τους πολυκαταλάβαινα.
Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια την αρχαία πόλη Βίτολα. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Πλάγια. διατηρούνται δύο μικρά δωμάτια όπου κρατούσαν τα θηρία πριν τ΄ αμολήσουν  στην αρένα, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι στο ύψος του ανθρώπου όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: «Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία». Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του. Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του». Ο  ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή. Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού.



Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ. Λίγο καιρό πριν το θάνατό του, παρευρισκόμενος σε μια ομιλία του, σκεφτόμουν ότι μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό και μόνο για το Θεό δυόμισι ώρες, καθηλώνοντας το ακροατήριο.
 Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε.
Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα λόγια: «και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας» (Δαν.12:3) ¨Και σκέφτηκα - έλεγε - τι ωραία ακούγεται: να λάμψεις σαν ένας αστέρας.¨
Βάπτισε περισσότερους από 80 μουσουλμάνους και έφερε στην ορθόδοξη πίστη περίπου 500 προτεστάντες.
Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά πάνω απ' όλα απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.



Λάμβανε από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος  H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ με έφερε σπίτι με το αυτοκίνητο. Γελώντας, θυμόμασταν τα περασμένα. Μου έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική και δεν είχε σκοπό ν' ασχοληθεί. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε παλιά, όταν ήμασταν στο Κρουτσιτκι, για το πόσο είχε χαρεί όταν έμαθε ότι έγραψα απολογητικά άρθρα απαντώντας στη μουσουλμανική κριτική: «Αυτό είναι καλό, δε θα χρειαστεί ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό.» όμως τελικά, κατά Θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .
Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως:''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη''όπου με βάση τη βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας και ''Το χρονικό της αρχής''ή ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία''όπου εξηγει γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης.Το βίβλιο΄΄Γάμος με έναν μουσουλμάνο''αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε μ''εναν μουσουλμάνο.Ο π.Δανιήλ έλάβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν με μουσουλμάνο ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας,αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστο για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού.
Επίσης έγραψε τα βιβλία ''Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος''όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν,και το ''Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία''και αναφέρετε στους βαπτισμένους που δεν εκκλησιάζονται''



Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το ΄΄Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κανετε εαν ήδη πεθάνατε''.Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα:
«Σίγουρα ο καλύτερος θάνατος για έναν χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό.Όταν σκότωσαν τους τρεις μοναχούς στην Οπτινα  κάποιοι έστελναν συλληπητήρια,αλλά για έναν χριστιανό αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά.Στην πρώτη εκκλησία ποτέ δεν εστελναν συλληπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσει.Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια.Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς!Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από της αίρεση και το σχίσμα»
 Λίγες μέρες μετά την κηδεία μου τηλεφώνησε ένας φίλος ιερέας και μου είπε πόσο τον είχαν εντυπωσιάσει  οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ'ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία.«Δε μπορώ να κατανοήσω-μου είπε ο συνομιλητής μου-τι ψυχή πρέπει να έχεις για να σταθείς ανάμεσα τους να μιλήσεις».Καποιοι χριστιανοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που συμμετείχε σ'αυτές τις συναντήσεις,όμως η πρόσκληση και η πρωτοβουλία ανήκε στους μουσουλμάνους και πώς μπορούσε έναε μάρτυρας του Χριστού ν'αρνηθεί να μιλήσει για την ελπίδα;.Η άρνησή του να συμμετάσχει θα ήταν ένα επιχείρημα υπέρ του ισλαμισμού.
Αργότερα,ο π.Δανιήλ μου είπε ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία.Την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο.Είδε ότι στεκόνταν όρθιος μπροστά σ'έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο.Κάποια στιγμή φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρισκόνταν ένα αλτάριο και πάνω του ήταν τοποθετημένη μια θυσία η οποία είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί.Τότε κατάλαβε ότι βρίσκεται στο αλτάριο του σατανά και ότι αυτή η θυσία προσφέρθηκε σ'αυτόν.Ο π.Δανιήλ γεμάτος οργή γκρέμισε το αλτάριο με μια κλωτσιά.Τότε εμφανίστηκε ο σατανάς με την μορφή ενός τζόκερ,όπως τον βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα.Με απύθμενο μίσος στα μάτια κατευθύνθηκε προς τον π.Δανιήλ.Ο ιερέας άρχισε να προσεύχεται λέγοντας:«Θεοτόκε Παρθένε προστάτεψέ με,Αγ.Νικόλαε βοήθησέ με!»Τότε μπροστά στον πατέρα Δανιήλ σαν να υψώθηκε ένα αόρατο τείχος και ο σατανάς όσο και να επιτεθόνταν προσέκρουε σ'αυτό το τοίχος.Βλέποντας το αυτό ο π.Δανιήλ έκανε μερικές σκέψεις ματαιοδοξίας και υπερηφάνειας.Τη στιγμή εκείνη ο σατανάς κατάφερε να να περάσει το αόρατο τοίχος και να τον πιάσει από τον λαιμό.Ο π.Δανιήλ προσευχήθηκε:«Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με,αμάρτησα,γλύτωσέ με απ'αυτόν!»Τότε ο σατανάς εξαφανίστηκε λέγοντας στον π.Δανιήλ:«Ούτε θα νικήσεις,ούτε θα χάσεις»
 Από τη στιγμή εκείνη σταμάτησα να φοβάμαι τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους,επειδή βλέποντας την αδυναμία του σατανά μπροστά στο Θεό, καμιά ανθρώπινη κακία,η οποία είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν μου έκανε πια εντύπωση.
Ημουν μεταξύ των ακροατών της δεύτερης δημόσιας αντιπαράθεσεις με τους μουσουλμάνους και πιστεύω ότι πήγε καλά(ίσως θα μπορούσε και καλύτερα).Πάντως στο τέλος ενας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος.
Με πολύ μεγάλη επιτυχία κύρηξε και μεταξύ των προτεσταντών.Με την ευλογία του μητροπολίτου Βλαδιμήρου πήγε στο Κιργιστάν και κύρηξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία,αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων,ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι.Τοση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ,προσπάθωντας έτσι να τον εμποδίσουν από το να τους μιλήσει ο π.Δανιήλ.
Έκανε ιεραποστολή σ'όλον τον κόσμο.Δυό φορές πήγαμε μαζί στα Σκόπια όπου μίλησε στους σχισματικούς,ενώ  έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής.Όντας ο ίδιος ιεραπόστολος αγαπούσε πολύ αυτούς που κύρητταν τον Χριστό.Είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία,στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους κινέζους,ταυλανδέζους και ινδούς.



Κι όμως τίποτα απ'όλα αυτά δεν τον επηρέαζαν στην ποιμαντική του δραστηριότητα.Το 2001 χειροτονήθηκε ιερέας και το 2006 έχτισε στη νότια Μόσχα έναν ναό προς τιμήν του Αγ.Αποστόλου Θωμά.Στα σχέδιά του ήταν να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Προφήτου Δανιήλ.
Ένας φίλος μου,ο οποίος τον βοηθούσε στο Άγιο Βήμα μου εξομολογήθηκε λίγο καιρό πριν από το θάνατό του,ότι αναρωτιόνταν με εκπληξη πώς ο πατήρ έδινε όλο του το είναι στους άλλους-κυρίως στους ενορίτες του-χωρίς έλεος για τον εαυτό του.
 Πραγματικά, ποτέ δεν παραπονιόνταν.Θυμάμαι μια φορά που είχε σπάσει το πόδι του και δεν είχε καταφέρει να βρει αντικαταστάτη πήγε να λειτουργήσει χωρίς να υπολογίζει τους πόνους.Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή,λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους,χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.
Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη.Συχνά καλούσε εμένα και μερικούς άλλους συνεργάτες να συζητήσουμε.Εαν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος υποχωρούσε.Ηταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι εαν θα του ζητήσεις μια βοήθεια θα στη δώσει.Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα.Ότι έκανε το έκανε για το Χριστό.
Επίσης θυμάμαι τα ταξίδια μας και κυρίως το τελευταίο στη Σερβία απ'όπου γυρίσαμε μια εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του.Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μου ομολόγησε ότι όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες και οι περιστάσεις της ζωής γίνονται πιεστικές,αισθάνεται πάντοτε ότι βρίσκεται μέσα σ'ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί.
Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη Θεία Λειτουργία.Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας ένεν νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό.Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε-ως συνήθως-τις ομιλίες του με βάση την Αγ.Γραφή και έμεινε εως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα.Όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ.Βήμα για να προσευχηθεί.Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος αρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει:''Πού είναι ο Sisoev'';.Ο π.Δανιήλ βγήκε από το Άγ.Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.
 Τον θυμάμαι πολλές φορές να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίές και συνήθως ειναι συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις.Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή που είχε δαιβαστει περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου:«και μη φοβηθείτε από των αποκτεννόντων το σώμα,την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι(...)πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων,ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»

Πηγή 

ΑΓΙΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ: Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Ο πατήρ Μητροφάνης Σρεμπριάνσκι, εφημέριος της Ι. Μονής Αγίων Μάρθας και Μαρίας, την οποία ίδρυσε η αγία μεγάλη δούκισσα Ελισάβετ, ανέφερε το εξής περιστατικό. Λίγο καιρό πριν την έκρηξη της Ρωσσικής Επανάστασης είδε ένα όνειρο. Το όνειρο αυτό ήταν πολύ ζωντανό και προφανώς προφητικό, αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να καταλάβει την σημασία του. Το όνειρο αποτελείτο από μία σειρά τεσσάρων εικόνων. Στην πρώτη εικόνα υπήρχε ένας πανέμορφος ναός. Ξαφνικά, ο ναός ζώστηκε από φλόγες και παραδόθηκε στην φωτιά, θέαμα το οποίο ήταν φοβερό. Στην δεύτερη εικόνα φαινόταν ένα πορτραίτο της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα, αδελφής της αγίας Ελισάβετ, μέσα σε μία μαύρη κορνίζα. Από τις τέσσερις γωνίες της κορνίζας εκτείνονταν βλαστοί με μπουμπούκια από κρίνα, τα οποία άνθιζαν διαρκώς, μέχρι που τα κρίνα κάλυψαν ολόκληρο το πορτραίτο. Στην τρίτη εικόνα εμφανίστηκε ο αρχάγγελος Μιχαήλ, κρατώντας ένα πύρινο σπαθί. Τέλος, στην τέταρτη εικόνα, παρουσιάστηκε ο όσιος Σεραφείμ του Σαρόφ να είναι γονατισμένος πάνω σε ένα βράχο, έχοντας τα χέρια υψωμένα σε προσευχή.

Βρισκόμενος σε απορία για το όνειρο αυτό, ο πατήρ Μητροφάνης το περιέγραψε στην αγία Ελισάβετ ένα πρωί πριν την θεία Λειτουργία. Τότε, η αγία Ελισάβετ είπε ότι γνώριζε την ερμηνεία του ονείρου. Η πρώτη εικόνα αποκάλυπτε ότι σύντομα θα ξέσπαζε επανάσταση στην Ρωσσία, η Εκκλησία θα υφίστατο διωγμό, και για τις αμαρτίες του λαού και την απιστία του η χώρα θα έφθανε στο χείλος της ολοκληρωτικής καταστροφής. Η δεύτερη εικόνα αποκάλυπτε ότι η αδελφή της, η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα, μαζί με όλη την οικογένειά της θα είχαν μαρτυρικό θάνατο. Η τρίτη εικόνα μαρτυρούσε ότι θα ακολουθούσαν φρικτές δοκιμασίες, αλλά η τέταρτη επιβεβαίωνε ότι με τις πρεσβείες του οσίου Σεραφείμ και των άλλων αγίων της ρωσσικής γης, η Ρωσσία και ο λαός της θα έβρισκαν έλεος παρά Κυρίου.

πηγή

Ένα γράμμα της συζύγου του νέου ιερομάρτυρος Δανιήλ που δολοφονήθηκε στη Μόσχα

«Σας ευχαριστώ ,αγαπητοί μου,για τη στήριξη και τις προσευχές.Δεν μπορώ να εκφράσω τον πονο μου με λόγια.Είναι σαν τον πόνο να στέκεσαι κοντά στο σταυρό του Χριστού.Αλλά είναι και χαρά που δεν μπορείς να’’ κλείσείς’’σε μερικά λόγια…σαν τη χαρά του να πηγαίνεις στο κενο μνημείο.΄΄Που σου θάνατε το νίκος;΄΄
Ο πατέρας Δανιήλ είχε προειδεί τη δολοφονία του πολλά χρόνια πριν.Πάντοτε ήθελε να είναι άξιος να μαρτυρήσει και ο Χριστός του έδωσε αυτόν τον στέφανο.Αυτοί που τον πυροβόλησαν ήθελαν να φτύσουν την εκκλησία καταμουτρα,όπως προηγουμένως έφτυσαν τον Χριστό,αλλά δεν κατάφεραν αυτό που ήθελαν.Ο πατέρας Δανιήλ ανέβηκε τον Γολγοθά του στην εκκλησία που αυτός έχτισε δίνοντας όλες του τις δυνάμεις και την ενέργεια.Τον σκότωσαν σαν τους προφήτες της Π.Διαθήκης, στο ιερό βήμα,στο χώρο της αναιμάκτου θυσίας,γι΄αυτό δίκαια πήρε τον τίτλο του μάρτυρα.Πέθανε για τον Χριστό,τον Οποιον υπηρέτησε με όλη του την καρδιά.
Πολλές φορές μου έλεγε ότι φοβόταν ότι δεν θα τα καταφέρει,πιστευε ότι δεν ήταν αρκετά καλός.Σαν άνθρωπος είχε και αυτός τις αδυναμίες του και τις πτώσεις του.,αλλά δεν έκανε λάθος σε ότι ήταν πιο σημαντικό,η ζωή του ήταν όλη αφιερωμένη στο Χριστό
Δεν καταλάβαινα γιατί βιάζεται.Τα τελευταία τρία χρόνια εργαζονταν ασταματητα.Εγώ γκρίνιαζα.Ήθελα την απλή ευτυχία να έχω τον συζυγο και πατέρα των παιδιών μου δίπλα μου.Αλλά αυτός ήταν προορισμένος για άλλους δρόμους
Έλεγε ότι θα τον σκοτώσουν.Όταν τον ρωτούσα ποιος θα φυλάει εμένα και τα τρία παιδιά μας,μου έλεγε ότι μας αφήνει σε καλά χέρια΄΄στα χέρια της Παναγίας,αυτή θα σας φροντιζεί΄΄Είχα ξεχάσει αυτά τα λόγια.Μου είχε πει για τα ρούχα που θέλει να φορά στην κηδεία του.Εγώ του έλεγα αστειευόμενη ότι δεν πρέπει να μιλάμε γιάυτό γιατί δεν ξέρουμε ποιος θα πεθάνει πρώτος.Μου είπε ότι εγώ θα τον θάψω.Όταν του είπα μια φορά ότι δεν έχω πάει σε κηδεία ιερέως η απάντησή του ήταν΄΄Μην ανυσηχεις θα έρθεις στη δική μου΄΄
Θυμαμαι τόσες συζητήσεις μας αλλά τώρα καταλαβαίνω το νόημα τους.Τώρα οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν
Όχι δεν είπαμε αντίο σ΄άυτή τη ζωή,δεν ζητήσαμε συγχώρεση ο ένας από τον άλλον,δεν αγκαλιαστήκαμε.Ήταν μια μέρα συνηθισμένη…εκείνος έφυγε για να λειτουργήσει,ήταν η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό.
Γιατί δεν πήγα εκείνη την ημέρα να τον συναντήσω στην εκκλησία;.Πραγματικά ήθελα να πάω,αλλα σαν να με τραβούσε καποιο χέρι.Συχνά πήγαινα και τον συναντουσα στην εκκλησία.Τις τελευταιες μερες προσπαθούσα να είμαι όσο πιο πολύ μαζί του.
Μετάφραση:proskynitis.blogspot.com
Πηγή:www.interfax-religion.ru

πηγή. το είδα εδώ