Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Γιά τόν Ἅγ. Ἐπίσκοπο Ansgar (†865), ἀποκαλούμενο καί “Ἀπόστολο τοῦ Βορρᾶ”, λέγεται ὅτι ἀπ᾽ τήν νεότητά του ἤθελε νά μαρτυρήση γιά τόν Κύριο, καί ἀκόμα εἶχε καί ἕνα οὐράνιο ὅραμα στό ὁποῖο ὁ Θεός τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θά γίνη Μάρτυρας. Ὅμως, ὁ χρόνος περνοῦσε, ὁ “Ἀπόστολος τοῦ Βορρᾶ” ἀσταμάτητα κόπιαζε καί βασανιζόταν γιά τήν ἐξάπλωσι τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ σ᾽ ὅλο τό βορρά τῆς Εὐρώπης, ἀλλά ἐκεῖνο τό ἀναμενόμενο Μαρτύριο δέν ἐρχόταν. Τελικά ὁ Ansgar ἔπεσε ἄρρωστος στό κρεββάτι καί αἰσθάνθηκε ὅτι θά πεθάνη. Ξαπλωμένος στήν ἐπιθανάτια κλίνη του, σχεδόν θυμωμένα παραπονέθηκε στό διάκονό του, ὅτι ὁ Θεός δέν ἐκπλήρωσε τήν ὑπόσχεσί Του νά τοῦ δώση μαρτυρικό θάνατο. Σ᾽ αὐτό ὁ διάκονος τοῦ ἀπάντησε σοφά, ὅτι αὐτός ἤδη ἦταν Μάρτυρας σ᾽ ὅλη του τή ζωή καί ὅτι ἡ ἀρρώστια πρίν τό θάνατο θά ὑπολογιστῆ ὡς Μαρτύριο ἀφοῦ, λέει, δέν εἶναι Μάρτυρας μόνο ἐκεῖνος πού πέθανε μέ βίαιο θάνατο ἀλλά καί καθένας πού ὁλόκληρη τή ζωή του βασανίστηκε γιά τό Χριστό καί τή δικαιοσύνη Του».

(Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δέν Φτάνει Μόνο ἡ Πίστη, Ἱεραποστολικές Ἐπιστολές Β´, ἐκδ. Ἐν Πλῷ).

Άγιος Οσιομάρτυς Σβεν της Άρμπόγκα Σουηδίας

 Ημέρα Μνήμης: Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Ο Άγιος Οσιομάρτυς Σβεν της Άρμπόγκα (Sven of Arboga) είναι ένας άγνωστος Άγιος χωρίς πολλά αγιογραφικά στοιχεία. Έζησε και μαρτύρησε στη Σουηδία περίπου το 900 ή 1000.

Σύμφωνα με τα χρονικά της Αρμπόγκα ο Άγιος Σβεν ήταν μοναχός και μαρτύρησε από ειδωλολάτρες της περιοχής επειδή κήρυττε το Ευαγγέλιο και καλούσε τον κόσμο να βαπτισθεί και να αφήσει πίσω του τους παγανιστικούς θεούς.

Παγανιστές οδήγησαν τον Άγιο βαθιά σε ένα άλσος, εκεί όπου βρισκόταν ο χώρος λατρείας τους, δυτικά της Στοκχόλμης, λίγες εκατοντάδες μέτρα νότια του ποταμού Άρμπόγκα (Arbogaån) και τον σκότωσαν δια λιθοβολισμού. Στο σημείο όπου έπεσε το σώμα του Αγίου και το αίμα του πότισε τη γη, ξεπήδησε θαυματουργικά μία πηγή η οποία σχημάτισε μια λίμνη.

Στο σημείο που μαρτύρησε ο Άγιος χτίστηκε εκκλησάκι όπου φυλάσοτταν τα ιερά λείψανά του. Σώζεται μέχρι σήμερα η πέτρα πάνω στην οποία ανέβαινε ο Άγιος και κήρυττε, οι ντόπιο την ονομάζουν "άμβωνα" (σουηδικά: predikstolen). Επίσης υπάρχουν ακόμα οι αρχαίες βελανιδιές και οι πέτρες από τον αρχαίο εκείνο παγανιστικό τόπο λατρείας.

Το παρεκκλήσι σήμερα είναι ερειπωμένο. Υπάρχει μια γέφυρα και ένας δρόμος που σήμερα είναι μέρος της σύγχρονης πόλης και φέρουν τα ονόματα Kapellgatan και Kapellbron, που οδηγούν στο παρεκκλήσι. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, τα ιερά λείψανα του Αγίου λιτανεύονταν κατά μήκος του Kapellgatan και πέρα ​​από τη γέφυρα προς την εκκλησία της πόλης και ξανά πίσω. Δυστυχώς, η ημέρα που εορταζόταν η μνήμη του δεν μας σώζεται, όμως αποφασίστηκε να τιμάται την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, ημέρα μνήμης της Συνάξεως πάντων των Αγίων της Σκανδιναβίας.

Η πηγή, η οποία ξεπήδησε όταν ο Άγιος Σβέν έπεσε στο έδαφος και σχημάτισε μια μικρή λίμνη όπου υπήρχαν και ψάρια, χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να τροφοδοτήσει με νερό την πόλη μέχρι το 1930, όμως έπαψε πλέον να υπάρχει λόγω τάφρων και έργων οδοποιίας. Σήμερα δεν υπάρχει ίχνος της πηγής, παρά μόνο καλαμιές που αναπτύσσονται στην πεδιάδα κάτω από το ερειπωμένο εκκλησάκι.

Την δεκαετία του 1890, κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής, βρέθηκε ιερό κάτω από τα ερείπια της εκκλησίας, αλλά δεν είναι σίγουρο ποια λείψανα περιέχει.

Στην Άρμπογκα υπάρχουν δύο σχετικά μεγάλες πέτρινες εκκλησίες από τον 12ο αιώνα, οι οποίες είναι από τις παλαιότερες της χώρας, η εκκλησία Nikolaikyrkan και Säterbo, αυτό δείχνει ότι ο Άγιος Σβεν υπέστη μαρτύριο πολύ πριν από αυτό, δεδομένου ότι οι μεγάλες πέτρινες εκκλησίες σημαίνουν μια ευημερούσα και καθιερωμένη χριστιανική κοινωνία άρα δεν υπήρχε ο κίνδυνος να μαρτυρήσουν για την πίστη τους.

Το όνομα Σβεν (Sven) στη Δανική και Νορβηγική γλώσσα συναντάται και ως Svend όμως στην Νορβηγική έχει επικρατήσει ως Svein. Επίσης στην Ισλανδική γλώσσα το όνομα γράφεται Sveinn και στην Φεροϊκή γλώσσα Sveinur. Το όνομα Σβεν στην αρχαία Νορδική Γλώσσα σημαίνει "νεαρός άνδρας" ή "νεαρός πολεμιστής" και γράφεται Sveinn. Μερικοί υποστηρίζουν ότι το όνομα Σβεν είναι Σκανδιναβική παραλαγή του ονόματος Stefen/Steven (Στέφανος).

Πηγή 

Η αγία Όλγα του Κιέβου

εικόνες από εδώ 

Αγία Όλγα η βασίλισσα της Ρωσίας

Το Φθινόπωρο του 957 φτάνει στην Βασιλεύουσα η Μεγάλη Πριγκίπισσα του νεοσύστατου, σχεδόν, τότε, ρώσικου κράτους, Όλγα «βάρβαρη» ηγεμονίδα του βορρά. Κατέβηκε από τον Πόντο και θα επέβαινε, ασφαλώς, σε κανένα μονόξυλο, κατάλληλα διασκευασμένο σε «βασιλικό πλοίο», σαν εκείνα, που όχι πολλά χρόνια πριν, οι προγονοί της με τα πρωτόγονα όπλα τους, είχαν φτάσει κάτω από τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως και απείλησαν να την πάρουν, όπως τόσοι άλλοι βάρβαροι πριν και μετά, ώσπου έπεσε οριστικώς στους Οθωμανούς, βαρβάρους και τούτους.


Του Θάνου Δασκαλοθανάση





Aυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος, ο οποίος στο σπουδαίο του βιβλίο «Περί Βασιλείου τάξεως», μας περιγράφει την υποδοχή της Όλγας στο ιερόν παλάτιον. Το βιβλίο αυτό του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου είναι η μοναδική πηγή της εποχής εκείνης, από την οποία αντλούμε πληροφορίες για την επίσκεψη της Όλγας στην πρωτεύουσα της Ρωμανίας, την Βασιλεύουσα.
Η Όλγα ήταν σύζυγος του ηγεμόνα του Κιέβου Ιγκόρ, και κυβέρνησε με ισχυρή πυγμή την Κιεβινή Ρωσία, σαν επίτροπος του γιού της Σβιατοσλάβου. Εκδικήθηκε τον θάνατο του συζύγου της, καίγοντας ζωντανούς τους δολοφόνους του (την φυλή των Δρεβλιανών). Το απάνθρωπο αυτό εθιμικό δίκαιο της εποχής, την απομάκρυνε σταδιακά από την ειδωλολατρία, και την οδήγησε στο Χριστιανισμό.
Όλα αυτά τα διηγείται το Χρονικό του Νέστορος. Ο Ιστορικός της αυτοκρατορικής Ρωσία Νικολάι Καραμζίν δικαιολογεί την αγριότητα της Όλγας και γράφει, ότι είχε αυτή την συμπεριφορά «επειδή η τότε θρησκεία και αυτοί οι πολιτικοί των ειδωλολατρών νόμοι επέτρεπαν αδιάλλακτον εκδίκησιν, ώστε εμείς πρέπει να κρίνωμεν τους ήρωες της ιστορίας κατά τα ήθη και έθιμα του χρόνου, καθ’ αν έζησαν».

Η Όλγα ήταν, ασφαλώς, ευφυής, εύστροφη και φιλόδοξη. Η νέα ηγεμονίδα είχε όλα τα προσόντα πού απαιτούσαν οι περιστάσεις (και η εποχή) για να διατηρήσει την εξουσία και να στεριώσει ένα κράτος σαν εκείνο το δικό της, το ρωσικό, που ακόμα διαμορφωνόταν μέσα στο χάος ενός κόσμου ασχημάτιστου. Βρισκόμαστε στα πρώτα βήματα κρατικής εξουσίας διεσπασμένης μάλιστα σε πολλές ηγεμονίες αλληλοσπαρασσόμενες συχνά, πολλά χρόνια πριν από την ηγεμονία της Μόσχας, που θα σημάνει το τέλος των διαφόρων ηγεμονιών, τις οποίες θα καθυποτάξει υπό το σκήπτρον της. Από τότε το Κίεβο θα παραμείνει η παλαιά, η πρώτη πρωτεύουσα, κάτι σαν ιερή πόλη της «Αγίας Ρωσίας».
Η Όλγα, αφού αισθάνθηκε ασφαλής, άρχισε μεγάλη περιοδεία στην βόρειο Ρωσία, στην περιοχή του Νόβγκοροντ και «διεμέρισε τας γαίας κατά δήμους και τμήματα, έπραξε δ’ αναμφιβόλως παν ό,τι ήτο αναγκαίο υπέρ του Κράτους… και έδειξε πανταχού προορατικωτάτη φρόνηση. Διο μετά εκατόν πεντήκοντα έτη ο λαός ενεθυμείτο εισέτι ευγνωμόνως της ευεργετικής περιηγήσεως της Όλγας…», γράφει ο Καραμζίν και προσθέτει, ότι στην εποχή του Νέστορος ακόμα στην πόλη Πσκώφ, στην οποία είχε γεννηθεί η Όλγα, διατηρούσαν «το έλκυθρον αυτής ως κειμήλιον».



Η Αγία Δούκισσα Όλγα εισέρχεται στην Αγία Σοφία στην Πόλη.

Η Όλγα, όπως προαναφέρθηκε, βαπτίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 957 μ.Χ. ή σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή το 955 μ.Χ. Ανάδοχός της ήταν ο Κωνσταντίνος ο Ζ΄και έλαβε το χριστιανικό όνομα Ελένη από τη νονά της Ελένη Λεκαπηνή, σύζυγο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ο οποίος ο ίδιος έγραψε για την επίσκεψή και την όλη διαδικασία.
Αναφέρει λοιπόν πώς ο πατριάρχης Πολύευκτος, που τέλεσε το μυστήριο, της προσέφερε τον σταυρό για ευλογία της, πάνω στον οποίο ήταν γραμμένα τα ακόλουθα : « Η Ρωσική γη υψώθηκε στην κατά θεόν ζωή με το βάπτισμα της ευλογημένης Όλγας.»
Η διατύπωση αυτή από τον πατριάρχη, γράφει ο μοναχός Επιφάνιος Chernov, υπήρξε προφητική και είχε σπουδαιότατη σημασία.
Την «Όλγα συνόδευε πολυπληθής ακολουθία, υπό του Κωνσταντίνου δε του Πορφυρογέννητου αναφέρεται ως «Έλγα», όνομα μάλλον Σκανδιναβικό, «Έλγκα» ή «’Έλγα». «Μηνί Σεπτεμβρίω —γράφει ο Κωνσταντίνος ο βασιλεύς θ’, ημέρα εγένετο δοχή… επί τη εφόδω «Ελγας της αρχοντίσσης Ρωσίας, και εισήλθεν αυτή η αρχόντισσα μετά των οικείων αυτής συγγενών αρχοντισσών και προκριτοτέρων θεραπαινών, εκείνη μεν προηγουμένη πασών των άλλων γυναικών… όπισθεν δε αυτής εισήλθαν οι των αρχόντων Ρωσίας αποκρισιάριοι και πραγματευταί…».
Η υποδοχή ήταν επίσημη και περιγράφεται υπό του Κωνσταντίνου με κάθε λεπτομέρεια. Όμως φαίνεται, ότι πριν από την μεγαλοπρεπή αυτή υποδοχή με όλο το τυπικό της βυζαντινής αυλής το ιερόν παλάτιον εκράτησε την Ρωσίδα αρχόντισσα σε απόσταση, όταν ακόμα ήταν στο λιμάνι μέσα στο πλοίο. Τελικώς όμως όλα έγιναν κατά την τάξη, χωρίς καμία διάκριση.
Η Όλγα παρέμεινε «επί μακρόν εν Κωνσταντινουπόλει» και το γεγονός, ότι δεν αναφέρεται το βάφτισμά της υπό του Κωνσταντίνου, σημαίνει, ότι «έλαβε χώραν προφανώς μεταγενέστερον της υπό ειδικής υπηρεσίας συντάξεως των πρακτικών της υποδοχής». Πάντως η βάπτισή της είναι βέβαιη και η σχετική μαρτυρία του ρώσικου χρονικού, του Νέστορος, «αναμφισβήτητος». «Το γεγονός άλλως τε ότι κατά το βάπτισμα έλαβε το χριστιανικό όνομα Ελένη, ήτοι το όνομα της αυτοκράτειρας του Βυζαντίου, αποδεικνύει τούτο σαφώς».



Την αρχική κατήχηση έλαβε από τον Κιεβινό Χριστιανό ιερέα Γρηγόριο, ενώ στην συνέχεια, μετά από τις επαφές της με το Βυζάντιο, την κατήχηση ολοκλήρωσε ο πατριάρχης Πολύευκτος.
Κατά το Ρωσικό Χρονικό ἡ Όλγα ὑπήρξε «ἡ πρόδρομος τῆς Χριστιανικῆς γῆς τῆς Ρωσίας, ὡς ἡ ἠ ώς προηγεῖται τοῦ ἡλίου καί ἡ αὐγή τῆς ἡμέρας, διότι αὐτή ἔλαμψεν ὡς ἡ σελήνη ἐν νυκτί καί ἠκτινοβόλει μεταξύ τῶν ἀπίστων ὡς ὁ μαργαρίτης ἐν βορβόρῳ».
Επιστρέφοντας στη Ρωσία περιέτρεξε τη χώρα κηρύσσοντας τον Χριστό και ίδρυσε την πόλη Πσκωφ, μετά από τήν εμφάνιση μιας τριπλής ακτίνας φωτός που κατέβαινε από τον ουρανό. Κατά την απουσία του γιου της Σβιατοσλάβ που μετείχε σε εκστρατείες, η αγία Όλγα ανέλαβε τη μόρφωση των τριών γιων του, Ιαροπόλκ, Όλεγκ και Βλαδίμηρου, δεν κατάφερε όμως να τους βαπτίσει, εξαιτίας της αντίθεσης του πατέρα τους που παρέμενε αμετάπειστος ειδωλολάτρης.

Το 969 αρρώστησε και προσπάθησε για τελευταία φορά να μεταστρέψει το μεγάλο ηγεμόνα, συνάντησε όμως την άρνησή του. Η Ολγα προέβλεψε τότε την επικείμενη μεταστροφή της Ρωσίας στον Χριστιανισμό καθώς και το θλιβερό τέλος του γιου της, που δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα από τους Πετσενέγκους. Παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεό στις 11 Ιουλίου 969. Τα[άφθαρτα] λείψανά της μεταφέρθηκαν στο Κίεβο από τον εγγονό της Βλαδίμηρο, φυλάχθηκαν κρυμμένα κατά τις συχνές λεηλασίες της πόλης και δεν γνωρίζει κανείς που βρίσκονται σήμερα. ο Βλαδίμηρος θα γίνει αργότερα ο ηγέτης των Ρως που θα εισάγει το χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους.

πηγή

Χάραλντ Χαρντράντα: Η συναρπαστική ζωή ενός από τους μεγαλύτερους τυχοδιώκτες του Μεσαίωνα, που υπηρέτησε τον «βασιλιά των Ελλήνων»

Κώστας ΜαυραγάνηςHuffPost Greece

Υπάρχουν κάποιες ιστορικές φυσιογνωμίες που, διαβάζοντας την ιστορία τους, διαπιστώνει κανείς ότι η πραγματικότητα, κάποιες φορές, ξεπερνά και την πιο ξέφρενη ηρωική φαντασία: Ακόμα και λαμβάνοντας υπόψιν την αναμενόμενη υπερβολή που συνεπάγεται το πέρασμα των χρόνων, κάποιες φιγούρες είναι αυτό που οι Αγγλοσάξωνες χαρακτηρίζουν «larger than life»: εξωπραγματικές, με κατορθώματα και βίο που θεωρεί κανείς ότι θα ταίριαζαν περισσότερο σε ιστορίες του «Κόναν» ή του «Καλ του Κατακτητή» (και τα δύο του «πατέρα» της ηρωικής φαντασίας, Ρόμπερτ Χάουαρντ), παρά στην πραγματική ιστορία.

Η ελληνική ιστορία δεν έχει έλλειψη τέτοιων φυσιογνωμιών: από την αρχαιότητα μέχρι το Βυζάντιο αλλά και τη σύγχρονη ιστορία, ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ξενοφών, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος, ο φοβερός και τρομερός Μιθριδάτης ο ΣΤ΄Ευπάτωρ του Πόντου (ο «μεγαλύτερος εχθρός της Ρώμης»), ο Βελισσάριος ή ο αμφιλεγόμενος Ανδρόνικος Κομνηνός (για τον οποίον δεν θα ήταν ανακριβής ο χαρακτηρισμός «Βυζαντινός Κόναν») είχαν ζωές περιπετειώδεις και πολυτάραχες, με ταξίδια και εκστρατείες σε κάθε γωνιά του ορίζοντα, μηχανορραφίες και αιματοβαμμένους αγώνες για τον θρόνο, θριάμβους, πτώσεις και τρομερές επιστροφές, ακόμα και σε ηλικίες όπου οι περισσότεροι «κοινοί θνητοί» θα είχαν αποτραβηχτεί να μεγαλώνουν...εγγόνια.

Η περίπτωση του Χάραλντ Χαρντράντα (το κανονικό του επώνυμο ήταν Σίγκουρντσον, ωστόσο του δόθηκε το προσωνύμιο «Hardrada», που μεταφράζεται «σκληρός ηγεμών») είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος: Από βασιλική γενιά, χωρίς υπερβολή, αξίζει τον χαρακτηρισμό ενός από τους μεγαλύτερους τυχοδιώκτες του Μεσαίωνα, που έκανε το πέρασμά του από τη βυζαντινή ιστορία, καθώς εντάχθηκε στη Φρουρά των Βαράγγων και μάλιστα έγινε και επικεφαλής της: επρόκειτο για τη θρυλική σωματοφυλακή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, η οποία απαρτιζόταν κυρίως από Γερμανούς, Σκανδιναβούς και αργότερα Αγγλοσάξωνες. Οι «πελεκυφόροι βάρβαροι», όπως ήταν γνωστοί στους Βυζαντινούς, ήταν θρυλικοί τόσο για το θηριώδες παράστημά τους και τις επιδόσεις τους στη μάχη, αλλά και για την αίσθηση τιμής και υπακοής τους στο πρόσωπο του αυτοκράτορα, που τους καθιστούσε συχνά πιο έμπιστους από τα «κανονικά» βυζαντινά στρατεύματα, ειδικά τις περιόδους των εμφυλίων αντιπαραθέσεων για τον αυτοκρατορικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης.

Τα νεανικά χρόνια: Πολεμώντας για τον θρόνο της Νορβηγίας



Ο γιος του Σίγκουρντ Σιρ, βασιλιά του Ρινγκερίκε, και της Άστα Γκουντμπραντσντάτιρ γεννήθηκε το 1015 ή το 1016. Ο Σίγκουρντ (εξού και το επώνυμο Σίγκουρντσον, «γιος του Σίγκουρντ») ήταν ένας από τους ισχυρότερους και πλουσιότερους πολεμάρχους της ευρύτερης περιοχής, ενώ ο Χάραλντ, μέσω της μάνας του, ήταν ο νεότερος από τους τρεις ετεροθαλείς αδελφούς του βασιλιά Όλαφ Χάραλντσον. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η τυχοδιωκτική φύση και οι φιλοδοξίες του- ωστόσο θαύμαζε τον Όλαφ.

Το 1028 ο Όλαφ εξορίστηκε μετά από στάση εναντίον του, για να επιστρέψει εκ νέου στη Νορβηγια για να διεκδικήσει τον θρόνο. Ο Χάραλντ συγκέντρωσε ένα σώμα 600 ανδρών και συνάντησε τον ετεροθαλή αδελφό του με το που έφτασε στη Νορβηγία, ακολουθώντας τον στη μάχη για τον θρόνο, που κορυφώθηκε στη μάχη του Στίκλεσταντ, στις 29 Ιουλίου 1030. Ωστόσο, οι αδελφοί ηττήθηκαν από τον Κνουτ τον Μέγα και ο Όλαφ σκοτώθηκε, ενώ ο Χάραλντ τραυματίστηκε.



Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν μπορούσε να παραμείνει στη Νορβηγία- αλλά πλέον είχε αποδείξει τις υψηλές δεξιότητές του στην τέχνη του πολέμου. Αφού συνήλθε από τα τραύματά του διέφυγε στη Σουηδία και στη συνέχεια πέρασε στα χιονισμένα εδάφη των Ρως του Κιέβου, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τον Μεγάλο Πρίγκιπα Γιάροσλαβ τον Σοφό- η σύζυγος του οποίου ήταν μακρινή συγγενής του Χάραλντ. Ο Γιάροσλαβ χρειαζόταν ικανούς πολεμάρχους, και στον νεαρό Νορβηγό αριστοκράτη είδε ένα ταλέντο, κάνοντάς τον αξιωματικό του στρατού του. Στην υπηρεσία του Γιάροσλαβ, ο Χάραλντ πολέμησε εναντίον των Πολωνών, καθώς και άλλων εχθρών του- από τα φύλα των Τσουντ στην Εσθονία μέχρι τους Πετσενέγους, αλλά και τους Βυζαντινούς.

Στη Φρουρά των Βαράγγων



Η τυχοδιωκτική του φύση όμως δεν θα τον άφηνε να ησυχάσει: Ο Χάραλντ, με ένα σώμα 500 πολεμιστών πιστών στον ίδιο, άφησε πίσω τους Ρως για τον απόλυτο προορισμό: Την Πόλη των Πόλεων, τη φημισμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης «Miklagard». Πρόκειται για το όνομα («Μεγάλη Πόλη») που χρησιμοποιούσαν οι Σκανδιναβοί για την Κωνσταντινούπολη, έχοντας δημιουργήσει ήδη παράδοση υπηρεσίας στη Φρουρά των Βαράγγων, η οποία μάλιστα θεωρούνταν μεγάλη τιμή: αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη των 30 «Ρουνικών λίθων της Ελλάδας» (Greklandsstenarna) στη Σκανδιναβία, χαραγμένων στη σκανδιναβική γλώσσα, που μνημονεύουν τα ταξίδια των αρχαίων Σκανδιναβών και Βίκινγκ πολεμιστών στην «Ελλάδα» και τα «Ελληνικά λιμάνια», στην «υπηρεσία των Ελλήνων», όπως αναφέρονταν στην Αυτοκρατορία.



Σύμφωνα με κάποια συγγράμματα, ο Χάραλντ αρχικά προσπάθησε να κρατήσει κρυφή τη βασιλική καταγωγή του, ωστόσο οι περισσότερες πηγές συγκλίνουν στο ότι η φήμη του είχε φτάσει ήδη στην αυτοκρατορία. Ο Χάραλντ εντάχθηκε στη Φρουρά των Βαράγγων, ωστόσο, αν και σωματοφύλακας του αυτοκράτορα, είδε δράση σε κάθε γωνιά της Αυτοκρατορίας, πολεμώντας αρχικά Άραβες πειρατές στη Μεσόγειο και στη Μικρά Ασία- με τα ανδραγαθήματά του να τον αναδεικνύουν στη θέση του επικεφαλής των Βαράγγων, σύμφωνα με κάποιες πηγές, Το 1035 οι Βυζαντινοί είχαν εκδιώξει τους Άραβες από τη Μικρά Ασία, και ο Χάραλντ είδε δράση πιο ανατολικά, φτάνοντας μέχρι τον Ευφράτη, όπου φέρεται να κυρίευσε 80 αραβικά οχυρά. Επίσης, κατά τα χρόνια αυτά, υπό τη βασιλεία του Μιχαήλ του 4ου, θεωρείται ότι πολέμησε και εναντίον των Πετσενέγων.

Αρχηγός των Βαράγγων πλέον, φέρεται να ταξίδεψε (δεν είναι γνωστό αν ήταν με στρατιωτικούς ή ειρηνικού σκοπούς) στην Ιερουσαλήμ, ενώ συμμετείχε και σε βυζαντινές εκστρατείες στη Σικελία, το 1038, όταν ο Γεώργιος Μανιάκης προσπάθησε να την καταλάβει από τους Σαρακηνούς. Ο Χάραλντ φέρεται να κατέλαβε τέσσερις πόλεις. Το 1014, ηγήθηκε της φρουράς σε μάχες στη νότια Ιταλία εναντίον των εξεγερμένων Λομβαρδών. Πολεμώντας με τον κατεπάνω της Ιταλίας, Μιχαήλ Δοκειανό, σημείωσαν επιτυχίες αρχικά, αλλά ο ρους του πολέμου άλλαξε λόγω των Νορμανδών μισθοφόρων του Ουίλιαμ του Σιδεροχέρη (που προηγούμενως είχε πολεμήσει στο πλευρό των Βυζαντινών). Τα βυζαντινά στρατεύματα ηττήθηκαν στο Ολιβέντο και το Μοντεματζιόρε, οπότε και ο Χάραλντ με τη φρουρά ανακλήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Μανιάκης φυλακίστηκε κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα. Στη συνέχεια, ο Χάραλντ και οι Βαράγγοι απεστάλησαν στη Βουλγαρία, όπου κατέπνιξαν την εξέγερση του Πέτρου Ντελιάν- με τον πολέμαρχο από τον μακρινό Βορρά να κερδίζει το προσωνύμιο Bolgara brennir (αυτός που καίει Βούλγαρους).

Γυρνώντας στην Πόλη έγινε δεκτός με τιμές, έχοντας κερδίσει την εύνοια του Μιχαήλ, σύμφωνα με το «Στρατηγικόν Κεκαυμένου». Στο βιβλίο αναφέρεται ότι του δόθηκε το αξίωμα του «μαγκλαβίτη», που αντιστοιχεί στον πρωτοσπαθάριο, ενώ στη συνέχεια έγινε σπαθαροκανδιδάτος (υψηλό βυζαντινό αξίωμα). Σύμφωνα με τον «σκάλδο» του, μέχρι τότε είχε συμμετάσχει σε 18 μεγάλες μάχες στην υπηρεσία του Βυζαντίου.

Ωστόσο, ο θάνατος του Μιχαήλ του 4ου (1041) είχε αποτέλεσμα να πέσει δυσμένεια. Σύμφωνα με τις σχετικές σκανδιναβικές sagas, ο Χάραλντ συνελήφθη για υπεξαίρεση, καθώς και για αίτημά του να παντρευτεί την (ανύπαρκτη) ανιψιά της αυτοκράτειρας Ζωής, Μαρία, - ενώ κάποιες πηγές θεωρούν ότι το αίτημα δεν έγινε δεκτό επειδή η ίδια η αυτοκράτειρα ήθελε να τον παντρευτεί). Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ του Μάλμσμπερι, ο Χάραλντ συνελήφθη για «βεβήλωση» μια αριστοκράτισσας, ενώ άλλος χρονικογράφος κάνει λόγο για φόνο. Ωστόσο, θεωρείται ότι ο νέος αυτοκράτορας πιθανότατα τον φοβόταν λόγω της πίστης του στον Μιχαήλ τον 4ο. Σε κάθε περίπωση, ο Χάραλντ απέδρασε εν μέσω εξέγερσης κατά του αυτοκράτορα. Εκεί σημειώθηκε σχίσμα στις τάξεις των Βαράγγων, καθώς κάποιοι από αυτούς προστάτεψαν τον Μιχαήλ τον 5ο, ενώ ο Χάραλντ ηγήθηκε αυτών που πολέμησαν εναντίον του. Εν τέλει ο νέος αυτοκράτορας τυφλώθηκε (κάποιοι λένε ότι το έκανε ο ίδιος ο Χάραλντ) και εξορίστηκε σε μοναστήρι.

Επιστροφή στη Ρωσία



Ο Χάραλντ είχε γίνει πάμπλουτος μέχρι τότε, ενώ είχε διατηρήσει τις σχέσεις του με τον Γιάροσλαβ, ο οποίος λειτουργούσε ως «θησαυροφύλακάς» του. Με αυτό τον πλούτο φαίνεται ότι σχεδίαζε να χρηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Νορβηγία, αποσκοπώντας αυτή τη φορά στον θρόνο.

Το 1042 ζήτησε από τον Κωνσταντίνο τον 9ο την άδεια να επιστρέψει στη Σκανδιναβία. Το αίτημά του απορρίφθηκε, ωστόσο ο τολμηρός Βαράγγος δεν θα άφηνε να τον σταματήσει κάτι τέτοιο, και διέφυγε νύχτα μέσω θάλασσας, περνώντας τον Βόσπορο- με το ένα από τα δύο πλοία να καταστρέφεται, αλλά το άλλο να...περνιέται πάνω από την αλυσίδα του Κερατίου, σε ένα παράτολμο εγχείρημα. Ο Χάραλντ γύρισε στους Ρως και παντρεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Γιάροσλαβ και εγγονή του Σουηδού βασιλιά Όλοφ Σκότκονουνγκ.

Πίσω στη Νορβηγία με στόχο το στέμμα

Επιδιώκοντας να ανακτήσει το βασίλειο που είχε χάσει ο ετεροθαλής αδελφός του, Όλαφ, έφυγε από το Νόβγκοροντ («Χόλμγκαρντ») το 1045 και, με ένα πλοίο φορτωμένο με χρυσάφι και μερικούς άνδρες, βγήκε στη Βαλτική, αποβιβαζόμενος στο Σίγκτουνα της Σουηδίας. Όσο έλειπε, στον θρόνο είχε ανεβεί ο Μάγκνους ο Καλός, νόθος γιος του Όλαφ, ενώ οι γιοι του Κνουτ είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη Νορβηγία, επιδιώκοντας να κατακτήσουν τον θρόνο της Αγγλίας. Ο Μάγκνους δεν ήταν εύκολος αντίπαλος, καθώς ήταν πλέον και βασιλιάς της Δανίας, έχοντας νικήσει τον Σβέιν Έτστριντσον- ο οποίος όμως ήταν επίσης ανηψιός του Χάραλντ, ο οποίος των συνάντησε στη Σουηδία και με τη βοήθεια του Σουηδού βασιλιά Ανούντ Τζάκομπ, άρχισαν την εκστρατεία κατά του Μάγκνους, με επιδρομές στις ακτές της Δανίας αρχικά.

Μετά από μια σειρά μηχανορραφιών και διπλωματικών ελιγμών και συγκρούσεων που θα έστελναν τον Τζορτζ Μάρτιν του «Game of Thrones» στο σπίτι του, συμφωνήθηκε ότι ο Χάραλντ θα κυβερνούσε την Νορβηγία (αλλά όχι τη Δανία) μαζί με τον Μάγκνους, ενώ ο ίδιος θα έπρεπε να μοιραστεί τον πλούτο του μαζί του. Ο Μάγκνους τότε ήταν πρακτικά χρεοκοπημένος, οπότε αποδέχτηκε. Στο μικρό διάστημα της συμβασιλείας οι δύο τους είχαν χωριστές αυλές, και οι λίγες συναντήσεις τους κατέληγαν σε καυγάδες.

Ο Μάγκνους πέθανε χωρίς κληρονόμο το 1047, χρίζοντας διάδοχό του στη Δανία τον Σβέιν και τον Χάραλντ στη Νορβηγία. Με το που το έμαθε ο Χάραλντ μάζεψε τους τοπικούς ηγεμόνες στη Νορβηγία και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς και της Δανίας- ωστόσο υπήρξε σύγκρουση με τους ευγενείς και τον στρατό σε εκείνη τη φάση. Ωστόσο, δεν είχε σκοπό να εγκαταλείψει τα σχέδιά του, θέλοντας να αναδημιουργήσει το βασίλειο του Κνουτ. Άρχισε συνεχή πόλεμο με τον Σβέιν (παλιό σύμμαχό του), που κορυφώθηκε στη ναυμαχία της Νισά, το 1062, όταν τσάκισε τον στόλο του αντιπάλου του, με τον Χάραλντ να συμμετέχει ενεργά στη ναυμαχία ως τοξότης. Ωστόσο, ο Σβέιν επέζησε και ο Χάραλντ ζήτησε ειρήνη το 1064.

Η βασιλεία του ήταν σε γενικές γραμμές σκληρή, αξιοποιώντας το στρατιωτικό του υπόβαθρο: Όσοι ήταν τάσσονταν εναντίον του, αντιμετωπίζονταν με βία – και το 1065 είχε συντρίψει όλους όσους ήταν σε θέση να προκαλέσουν την εξουσία του, Σημειώνεται πάντως ότι προώθησε τον χριστιανισμό στη Νορβηγία, λαμβάνοντας προσωπική μέριμνα (κάποιες αναφορές τον παρομοιάζουν με «βυζαντινό δεσπότη», κάτι που προκάλεσε τριβές με την εξουσία του Πάπα)ενώ θεωρείται πως διατήρησε επαφές με τους αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης.

Εισβολή στην Αγγλία



Αναγνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να κατακτήσει τη Δανία, έστρεψε την προσοχή του στην Αγγλία, που ανήκε πλέον στον Χάρθακνουτ, γιο του Κνουτ του Μεγάλου, μέχρι τον θάνατό του χωρίς διάδοχο (1042). Οι αξιώσεις του Χάραλντ βασίζονταν σε συμφωνία μεταξύ του Μάγκνους και του Χάρθακνουτ, πως όταν ο ένας πέθαινε, ο άλλος θα κληρονομούσε το βασίλειό του.

Με το «παιχνίδι του στέμματος» να είναι σε πλήρη εξέλιξη, (και τον γιο του, Μάγκνους, να έχει ηγηθεί μιας εκστρατείας το 1058, δοκιμάζοντας τις αντοχές του αντιπάλου βασιλείου, ο Χάραλντ άρχισε την εισβολή τον Μάρτιο ή Απρίλιο του 1066. Αποβιβάστηκε στο Σέτλαντ και το Όρκνεϊ, όπου πήρε με το μέρος του ντόπιους αριστοκράτες και οπλαρχηγούς. Η ισχύς της δύναμής του εκτιμάται στους 10-15.000 άνδρες και 240-300 πλοία.

Απέναντί του είχε τον Χάρολντ Γκόντβινσον, και η κρίσιμη μάχη της εκστρατείας δόθηκε στη Γέφυρα του Στάμφορντ, πριν από ακριβώς 950 χρόνια (25 Σεπτεμβρίου 1066), όπου οι Νορβηγοί και οι σύμμαχοί τους ηττήθηκαν. Ο Χάραλντ σκοτώθηκε από ένα βέλος στον λαιμό, ενώ βρισκόταν σε «berserkergang»: την κατάσταση της πολεμικής μανίας των Βίκινγκ, χωρίς πανοπλία. Ωστόσο, ο Γκόντβινσον δεν έμελλε να χαρεί τη νίκη του, καθώς λίγες εβδομάδες μετά ηττήθηκε από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή στη μάχη του Άστινγκς- έχοντας πραγματοποιήσει ένα διόλου αμελητέο στρατιωτικό επίτευγμα, φτάνοντας τον στρατό του από το Στάμφορντ στο Άστινγκς μέσα σε τρεις εβδομάδες, για να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς εισβολείς.

Το προφίλ του

Ο Χάραλντ έχει περιγραφτεί σαν γιγαντόσωμος και με μεγάλη μυϊκή δύναμη, καθώς και ανοιχτόχρωμα μαλλιά και γένια. Όλως παραδόξως, πέραν του πολέμου και του «παιχνιδιού του στέμματος», είχε ασχοληθεί με την σκαλδική ποίηση, δείχνοντας μάλιστα ταλέντο σε αυτήν. Ακόμη, όσο ήταν στους Βαράγγους είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό.

Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ελισάβετ του Κιέβου, με την οποία έκανε άγνωστο αριθμό παιδιών (δύο κόρες, σύμφωνα με κάποιες πηγές). Επίσης, κατά το 1048 φέρεται να παντρεύτηκε την Τόρα Τορμπεργκσντάτερ (με την οποία θεωρείται πως έκανε τουλάχιστον δύο παιδιά), ωστόσο αυτό αμφισβητείται καθώς κάτι τέτοιο θα τον καθιστούσε δίγαμο- αν και αυτά δεν ήταν τόσο σπάνια στη Νορβηγία του 11ου αιώνα. Μόνο η Ελισάβετ είχε τον τίτλο της βασίλισσας.

πηγή

Για την αγία Άννα του Novgorod

Για την αγία Άννα του Novgorod



Η αγία Άννα του Novgorod ήταν η πρώτη γυναίκα που ένωσε τα δύο διαφορετικά μονοπάτια της αγιότητας. Το μονοπάτι της αγίας και πιστής πριγκίπισσας και το μονοπάτι του μοναχισμού (έζησε μία αγιασμένη ζωή σαν πριγκίπισσα και βασίλισσα και μετά τον θάνατο του συζύγου της έζησε μια αγιασμένη ζωή σαν μοναχή). Όταν ήταν στον κόσμο βοήθησε πολύ την εκκλησία και έπειτα σαν μοναχή αφοσιώθηκε στην προσευχή.

Ο βίος της αγίας εδώ     

Αγγλικό κείμενο
http://www.stgabrielashland.org/right-believing-princess-anna-of-novgorod/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Σχετικά με την ασκητικότητα του αγίου βασιλιά Olaf της Νορβηγίας.

Σχετικά με την ασκητικότητα του αγίου βασιλιά Olaf της Νορβηγίας.

 


Κάποτε συζητούσε ο άγιος επίσκοπος Sigfrid (φωτιστής της Σουηδίας) με τον βασιλιά Canut. Ο βασιλιάς Canut ήταν παλιά στενός φίλος του Olaf όμως έπειτα άρχισε να τον ζηλεύει και τώρα τον κατηγορούσε για την πολυτελή ζωή του.

Έλεγε ο Canut: «Εγώ φοράω ένα λινό και όχι ένα μεταξωτό πουκάμισο, ένα πορφυρό ένδυμα και όχι ένα βελούδινο ή μωβ. Πίνω μόνο μπίρα και όχι υδρόμελι. Όμως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι και ένα βελούδινο ένδυμα. Έχει τα ποιο εκλεκτά φαγητά ετοιμασμένα για αυτόν και ένα αγγείο με κρασί βρίσκεται στο τραπέζι του».

Ο επίσκοπος Sigfrid απάντησε: «Είναι αλήθεια, άρχοντα μου, πως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι, όμως φοράει ένα μάλλινο ένδυμα κάτω από το πουκάμισο για άσκηση και άλλο ένα ένδυμα που φτάνει από τους γοφούς του μέχρι την ωμοπλάτη του και είναι επενδυμένο με σίδερο. Θα παρατηρήσεις πως όταν ο βασιλιάς Olaf κάθετε στη θέση του και τα ποιο εκλεκτά φαγητά σερβίρονται μπροστά του, υπάρχει ένα ανάχωμα στο σημείο όπου κάθεται. Εκεί κρύβεται ένας παράλυτος και αυτός είναι που τρώει τα εκλεκτά φαγητά. Ο Olaf τρώει ψωμί και αλάτι. Υπάρχει ακόμη και ένα αγγείο με νερό και αυτό είναι που πίνει ο Olaf και δεν πίνει τίποτα άλλο. Ο παράλυτος πίνει όλο το κρασί.»

     
Αγγλικό κείμενο
http://www.orthodox.net/western-saints/olaf-martyr-king-of-norway.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άγιος Τρύφωνας της Pechenga ο Φωτιστής των Λαπώνων.

Άγιος Τρύφωνας της Pechenga ο Φωτιστής των Λαπώνων.



Το 1495, ο Τρύφωνας γεννήθηκε σε μία ιερατική οικογένεια στην πόλη του Torzhok στην επικράτεια του Novgorod της Ρωσίας. Τον βαπτίσανε με το όνομα Μητροφάνης και σε νεαρή ηλικία αισθάνθηκε την επιθυμία να υπηρετήσει τον Θεό και να ακολουθήσει τη ζωή του ερημίτη. Παρότι τους γνώριζε μόνο από προμηθευτές ψαριών, ο Μητροφάνης αποφάσισε από νωρίς να πάει στους Σάμη, παγανιστές κάτοικοι της Λαπωνίας, και να διαδώσει σε αυτούς το Ευαγγέλιο του Θεού. Παρακινημένος από μία φωνή, καθώς προσευχόταν μέσα στο δάσος, να πάει στην «διψασμένη γη» να κηρύξει στους παγανιστές, ο Μητροφάνης ταξίδεψε βόρεια στις άγριες χώρες της χερσονήσου Kola γύρω στο έτος 1520. Εγκαταστάθηκε στην ακτή του ποταμού Pechenga και άρχισε να γνωρίζεται με τους ανθρώπους, τη γλώσσα τους, και τα παγανιστικά πιστεύω τους.          

Οι Λάπωνες υποδέχτηκαν το κήρυγμα του Μητροφάνη με δυσπιστία. Οι μάγοι τους υποκινούσαν τον κόσμο εναντίων του, προκαλώντας του πολλές δυσκολίες, προσβολές, ακόμη και ξυλοδαρμούς. Συχνά αναγκαζόταν να κρύβεται σε σπηλιές. Ζούσε τη ζωή ενός ασκητή, αφιερώνοντας τις νύχτες του στην προσευχή. Χάρη στα σοφά και ευγενικά του λόγια και χάρη στην πραότητα του, διαπίστωσε πως ο αριθμός εκείνων που τον άκουγαν αυξήθηκε. Σύντομα, πολλοί πίστεψαν στον Χριστό. Τον βοήθησε πολύ στο έργο της διάδοσης του Ευαγγελίου η άφιξη του μελλοντικού αγίου Θεοδώρητου, ενός μοναχού από το Μοναστήρι Solovetsky, ο οποίος γνώριζε τη γλώσσα των Σάμη. Καθώς ο αριθμός των πιστών αυξανόταν, ο Μητροφάνης και ο Θεοδώρητος, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Μακάριου του Novgorod,  έχτισαν για αυτούς μια εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα. Όμως, δεν τους βάπτισε ο ίδιος.

 


       
Το 1532, ο ιερομόναχος, πατέρας Ηλίας, πήγε στο ερημητήριο του Μητροφάνη για να βαπτίσει όλους όσους ήθελαν να βαπτιστούν και να κάνει τα θυρανοίξια του ναού. Έκανε μοναχό τον Μητροφάνη δίνοντας του το όνομα Τρύφωνας. Δίπλα στην εκκλησία, ο Τρύφωνας εγκατέστησε το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας της Pechenga, στο οποίο έγινε ηγούμενος. Αργότερα ο Ηγούμενος Gury έγινε ηγούμενος του μοναστηριού το οποίο έλκυε όσους αναζητούσαν τη ζωή του μοναχού μέσα στην ερημιά. Το 1556,  οι δύο μοναχοί ταξίδεψαν στην Μόσχα όπου τους έκαναν μία πλούσια δωρεά, η οποία επέτρεψε στο φτωχό μοναστήρι να συνεχίσει.  

Έπειτα ο Τρύφωνας εγκατέστησε το ερημητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο σημείο του πρώτου του κελιού στον ποταμό Pechenga. Με την δική του επιθυμία το Ερημητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έγινε ο τόπος της ταφής του. Ακόμη, κοντά στα τότε σύνορα ανάμεσα στην Νορβηγία και τη Ρωσία, ο Τρύφωνας έχτισε στο στόμα του ποταμού Paats (Paatsjoki)  μία εκκλησία αφιερωμένη στους αγίους Boris και Gleb, μία εκκλησία που υπάρχει και σήμερα.  

Ο Τρύφωνας κοιμήθηκε, σαν ο Φωτιστής των Σάμη, στις 15 Δεκεμβρίου, του 1583, στην ηλικία των 88, έχοντας ζήσει στην Pechenga για σχεδόν εξήντα χρόνια. Σύντομα μετά τον θάνατο του οι ντόπιοι άνθρωποι άρχισαν να τον τιμούν σαν άγιο.    


Πριν από τον θάνατο του, ο άγιος Τρύφωνας προείπε για την καταστροφή του μοναστηριού της Αγίας Τριάδος της Pechenga από τους Σουηδούς. Αυτό συνέβη το 1589, με τον θάνατο πολλών μοναχών και εργατών. Όταν το μοναστήρι ξαναχτίστηκε, μεταφέρθηκε στην χερσόνησο Kola. Εκεί χτίστηκε και μία εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Τρύφωνα και πάνω στον τάφο του χτίστηκε μία εκκλησία αφιερωμένη στην Υπαπαντή του Κυρίου.    


Αγγλικό κείμενο
https://orthodoxwiki.org/Tryphon_of_Pechenga

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άγιος Hallvard (Χάλβαρντ) της Νορβηγίας.

Άγιος Hallvard (Χάλβαρντ) της Νορβηγίας.



Ο άγιος Hallvard Vebjørnsson της Νορβηγίας, επίσης γνωστός σαν Hallvard της Husaby ή Halward του Όσλο (1020-1043), είναι ο προστάτης άγιος του Όσλο, της Νορβηγίας. Τον τιμούν σαν μάρτυρα γιατί υπερασπίστηκε μία αθώα γυναίκα.

Βίος.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, και όλες οι παραδοσιακές ιστορίες αναφέρουν πως τον σκοτώσανε στην περιοχή Drammen. Ο ακριβής χρόνος της γέννησης του και ο τόπος της γέννησης του είναι άγνωστα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πατέρας του ήταν ο αγρότης Vebjørn. Οι γονείς του ήταν εύποροι αγρότες και κατείχαν την φάρμα Husaby στην περιοχή Lier. Η μητέρα του ήταν η Torny Gudbrandsdatter. Αναφέρεται πως η μητέρα του είχε συγγένεια με τον άγιο Olav, τον προστάτη άγιο της Νορβηγίας. Λέγεται πως η μητέρα του ήταν κόρη του Gudbrand Kula από την Oppland, ο οποίος ήταν επίσης ο πατέρας της Åsta Gudbrandsdatter,  η οποία ήταν η μητέρα του αγίου Olav.

Ο Hallvard υπερασπίστηκε μία έγκυο γυναίκα, πιθανότατα μία σκλάβα, η οποία βρήκε καταφύγιο στο καράβι του κυνηγημένη από τρεις άνδρες που την κατηγορούσαν άδικα για ληστεία. Ο Hallvard, μαζί με τη γυναίκα, δολοφονήθηκαν από αυτούς τους τρεις άνδρες με βέλη. Τη γυναίκα την έθαψαν στην ακτή. Όμως τον Hallvard τον έδεσαν με μία μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό και επιχείρησαν να βυθίσουν το σώμα του στο φιόρδ Drammensfjord όμως το σώμα δεν βυθιζόταν και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το έγκλημα τους.      

Ο Hallvard απεικονίζεται συνήθως στις αγιογραφίες κρατώντας μία μυλόπετρα.

Ο Καθεδρικός του Hallvard (Hallvardskatedralen), ένας καθεδρικός αφιερωμένος στη μνήμη του ολοκληρώθηκε στο Oslo το 1130 και εκεί φυλάσσονται τα λείψανα του.

Η μνήμη του τιμόταν αρχικά στις 14 Μαΐου αλλά έπειτα μετατέθηκε στις 15 Μαΐου.



   
Αγγλικό κείμενο
https://orthodoxwiki.org/Hallvard_of_Norway

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Μεγαλυνάρια για τους Σκανδιναβούς αγίους (βίντεο)

Η Παναγία η Βαραγγιώτισσα και άλλα.

Σκανδιναβοί στην αυλή του αυτοκράτορα



Τι δουλειά είχε ένας Σκανδιναβός στο παλάτι του βυζαντινού αυτοκράτορα; Εύλογη απορία που έχει πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση. Ο Σκανδιναβός ήταν Βάραγγος μισθόφορος, από τους πολλούς που χρησιμοποιούσαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες από το 843, χρονιά που ο αυτοκράτορας Θεόφιλος τους στρατολόγησε για πρώτη φορά.

Βάραγγοι μισθοφόροι υπηρέτησαν το 949 στο στρατό του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου στην εκστρατεία του κατά της Κρήτης και μετά το 955 αναβαθμίστηκαν και έγιναν μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς.

Τη μεγάλη τους φήμη την κέρδισαν επί Βασιλείου Β΄ (του Βουλγαροκτόνου). Τότε 6.000 Βάραγγοι μισθοφόροι συνέτριψαν τις δυνάμεις του σφετεριστή του θρόνου, Βάρδα Φωκά. Μάλιστα ο Φωκάς υπέστη εγκεφαλικό -ή ανακοπή- στη θέα των Βαράγγων πολεμιστών και πέθανε επί τόπου την ώρα που οι στρατιώτες του σφαγιάζονταν μέχρι ενός από τους Βαράγγους.

Έκτοτε δημιουργήθηκε στο Βυζάντιο ειδικό τάγμα Βαράγγων σωματοφυλάκων και βαραγγική φρουρά. Οι αυτοκρατόρες στρατολογούσαν σε αυτά τα τάγματα, κατά καιρούς, και άλλους Βίκινγκς (Νορβηγούς, Σουηδούς, Δανούς).

Το προτέρημα των Βαράγγων ήταν η πίστη τους όχι σε πρόσωπα αλλά στον θεσμό του αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τους βυζαντινούς στρατιώτες που επηρεάζονταν από τις διαθέσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες των στρατηγών τους. Την πίστη τους επιβεβαιώνει και η Άννα η Κομνηνή που γράφει πως οι Βάραγγοι διατηρούν την πίστη τους προς τον αυτοκράτορα «ακράδαντον» και «ουδέ ψιλόν πάντως ανέξονται περί προδοσίας λόγον».



Η αμοιβή τους ήταν πολύ καλή, 10 με 15 χρυσά νομίσματα το μήνα, συν επιπλέον δώρα κάθε Πάσχα και κάθε φορά που ανέβαινε νέος αυτοκράτορας στον θρόνο, ενώ δικαιούνταν σημαντικό μερίδιο από τα λάφυρα στις πολεμικές εκστρατείες. Από τον 11ο αιώνα είχαν και τη δική τους την εκκλησία, την Παναγία την Βαραγγιώτισσα κοντά στην Αγία Σοφία.



Ο απλός λαός αποκαλούσε τους Βαράγγους «πελεκοφόρους βαρβάρους» λόγω του τσεκουριού που είχαν πάντοτε μαζί τους και «βασιλικές κρασοκούλες» λόγω της αγάπης τους προς το αλκοόλ. Διάσημα μέλη της βαραγγικής φρουράς υπήρξαν ο Χάραλντ Σίγκουρτσον και ο Έντγκαρ Έθελινγκ.

Πολλές ρουνικές επιγραφές έχουν βρεθεί στη Σουηδία στη μνήμη Βαράγγων πολεμιστών που σκοτώθηκαν υπερασπίζοντας κάποιον βυζαντινό αυτοκράτορα και δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους. Οι περισσότερες επιγραφές αναφέρονται στο Βυζάντιο ως χώρα των Ελλήνων (Grikkland) και στους Βυζαντινούς ως Έλληνες (Grikkjar).

πηγή 

Οσία Άννα η Σουηδή († 10 Φεβρουαρίου 1050)

Η μνήμη της τιμάται την 10η Φεβρουαρίου και μαζί με εκείνη του γιού της Αγ. Βλαδιμήρου, την 4η Οκτωβρίου.
Η Πριγκίπισσα Ειρήνη, θυγατέρα των Σουηδών Βασιλέων Όλαφ και Εστρίδης και σύζυγος του Μεγάλου Ηγεμόνα του Κιέβου Γιαροσλάβου του Σοφού*, γιού του Μεγάλου Βλαδιμήρου.
Η εποχή κατά την οποία έζησε ήταν εποχή μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αναστατώσεων, συνεχών εμφυλίων πολέμων και ταραχών. Η ίδια όμως, αφού βίωσε το Ευαγγέλιο, αγωνίσθηκε για την επικράτηση των αρχών Του, τόσο στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, όσο και στη ζωή του πρώϊμου Ρωσικού κράτους. Δημιούργησε μεγάλη χριστιανική οικογένεια (απέκτησε 10 παιδιά!), ανέθρεψε μαζί με τα δικά της παιδιά πολλά ορφανά, έκτισε στο Κίεβο την Μονή της Αγίας Σοφίας και σύνδεσε το όνομά της με την ανέγερση του περίφημου Καθεδρικού Ναού της Αγίας Σοφίας, στο Νόβγκοροντ.
Κοιμήθηκε ειρηνικά το 1050, αφού προηγουμένως έλαβε το Αγγελικό Σχήμα και ονομάσθηκε Άννα. Δεν είναι γνωστό πότε το Λείψανό της ανακομίσθηκε αδιάφθορο, μέχρι την Επανάσταση του 1917 πάντως, ήταν κατατεθημένο μαζί με το επίσης αδιάφθορο Λείψανο του γίου της αγ. Βλαδιμήρου Γιαροσλάβιτς, στο Ναό της Αγίας Σοφίας του Νόβγκοροντ.



Άγιος Βλαδίμηρος του Νόβγκοροντ
Σειρά: Αδιάφθοροι Άγιοι της Εκκλησίας (από το ομώνυμο έργο του Καθηγητού Αντ. Μάρκου)

πηγή: e-MHTERIKO

http://www.diakonima.gr

Οι απόγονοι της αγίας και η σχέση τους με την Αγγλική Ορθόδοξη Εκκλησία: http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8.html

*Ο άγιος Γιαροσλάβος ο Σοφός ήταν ξάδερφος του αγίου Όλαφ της Νορβηγίας.