St. Seraphim Rose of Platina - Akathist to listen to while driving, praying, etc.

Deutscher orthodoxer Choral: Polyeleos/ Γερμανική Ορθόδοξη Χορωδία: Πολυέλεος

Väter und Chor des Heiligen Dreifaltigkeitsklosters Buchhagen unter Leitung von Altvater Johannes. Historische Aufnahme Ende der 1990er Jahre erschienen bei "Orthodox Chant". Polyeleos-Gesang aus der Nachtwache.

Οι πατέρες και η Χορωδία της Αγίας Μονής της Αγίας Τριάδας του Buchhagen υπό την καθοδήγηση του Ηγουμένου πατέρα Γιοχάννες/ Ιωάννη. Ιστορική καταγραφή στα τέλη του έτους 1990 που κυκλοφόρησε με τον τίτλο  "Orthodox Chant".  Ο ψαλμός Πολυέλεος από την Αγρυπνία. 

Απολυτίκιο Κελτών Αγίων

Ύμνοι για τα Θεοφάνια από το Ορθόδοξο Γερμανικό Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας στο Buchhagen της Γερμανίας

Όμορφες ψαλμωδίες από το Γερμανικό Ορθόδοξο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στο Buchagen της Γερμανίας.

Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς. Απολυτίκιο

Στο παρακάτω βίντεο ψέλνω το απολυτίκιο του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη του ελεήμονα βασιλιά

Αίνοι Αγίου Δημητρίου Μυροβλύτη

Στο παρακάτω βίντεο ψέλνω τους αίνους του αγίου Δημητρίου

deutscher orthodoxer Choral: "Heiliger Gott, heiliger Starker" (video)

Es singen die Väter des Heiligen Dreifaltigkeitsklosters Buchhagen unter Leitung von Altvater Johannes den Hymnos aus der Göttlichen Liturgie, erschienen auf der Klangscheibe "Die Göttliche Liturgie".

Υπέροχος ψαλμός για τον άγιο Όλαφ της Νορβηγίας (βίντεο)

Ψαλμωδία στην Κελτική γλώσσα (βίντεο).

Στο παρακάτω βίντεο μπορούμε να ακούσουμε μία ψαλμωδία στην Κελτική γλώσσα, όπως έψελναν οι Κέλτες μοναχοί. Ο ξεχωριστός ήχος, δυναμικός και μαγευτικός σε συνδυασμό με την Κελτική γλώσσα συνθέτουν μία ψαλμωδία που σε ταξιδεύει στον ουρανό. 

Ψαλμωδία στο Μοναστήρι του αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Πλατίνα της Καλιφόρνια (βίντεο)

Απόσπασμα από έναν εσπερινό στο μοναστήρι του αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Πλατίνα της Καλιφόρνια.

Κύριε ελέησον (βίντεο)

Πατέρες σε σερβικό μοναστήρι του κοσσυφοπεδίου , ψάλλουν το «Κύριε ελέησον» σλαβικά και ελληνικά

«Το ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου»

Ὁ ἱερός Ψαλμωδός στον ὑπέροχο εἰ­κοστό δεύτερο (κβ΄) Ψαλμό παρου­σιάζει τον Κύριο ὡς Καλό Ποιμένα, που ποιμαίνει με ἀγάπη καὶ στοργὴ τὰ λογικὰ πρόβατά Του καὶ φροντίζει τίποτε νὰ μὴ μᾶς λείψει: «Κύριος ποιμαίνει με, καὶ οὐδέν με ὑστερήσει» (στίχ. 1).

Μία ἀπὸ τίς ὡραιότερες ἀπεικονίσεις που χρησιμοποιεῖ εἶναι αὐτή με την ὁποία παρουσιάζει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὡς ἀκούραστο δρομέα ποὺ καταδιώκει τον ἄν­θρωπο, γιὰ νὰ τον λυτρώσει καὶ νὰ τὸν σώ­­σει: «Το ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου» (στίχ. 6). Τὸ ἔλεός Σου, Κύριε, θὰ μὲ καταδιώκει ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου, καὶ ἡ Χάρι Σου θὰ ἐπιμένει νὰ βρίσκει διάφορα μέσα, ὥστε καὶ ἂν ἀκόμη ἐγὼ φεύγω ἀπό κοντά Σου, νὰ μὲ συλλαμβάνει στὸ δίχτυ τῆς σωτηρίας.

Πόσο πολύ μᾶς συγκινεῖ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ! «Ὁ Θεός ἡμῶν ἐλεεῖ» (Ψαλ. ριδ΄ [114] 5). Τὸ ἔλεός Του μᾶς πολιορκεῖ. Σαν ἄλλος ἀκούραστος δρομέας μᾶς καταδιώκει ὅλες τις ἡμέρες τῆς ζωῆς μας μέχρι την τελευταία μας ἀναπνοή.

Το ἔλεος τοῦ Θεοῦ σε ἔκταση σκεπάζει ὁλόκληρο το σύμπαν, ἐπεκτείνεται σε ὅλη τὴ δημιουργία. Ἀλλὰ και σε διάρκεια χρόνου παρέχεται συνεχῶς σε ὅλα τὰ δη­μιουργήματα τοῦ Θεοῦ και θα παρέχεται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Πόσο θαυ­μαστὴ εἶναι ἡ σωτήρια καταδίωξη τοῦ Θεοῦ! Ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριος, ἀπὸ τότε ποὺ εἴμαστε ἔμβρυα στὰ σπλάχνα τῆς μητέρας μας μέχρι τον τάφο μᾶς ἐλεεῖ διαρκῶς.
«Διηνεκῶς ἐλεεῖ... ἀεὶ ἐλεεῖ, καὶ οὐδέποτε ἵσταται τούς ἀνθρώπους εὐεργετῶν», σημειώνει ὁ ἱερός Χρυσόστομος (PG 55, 399). Δεν παύει ποτέ νὰ μᾶς εὐεργετεῖ. Ἐμεῖς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε ὅλες τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἀφανεῖς εὐεργεσίες Του εἶναι ἀσυγκρίτως περισσότερες!

Κι ὅταν ἐμεῖς με την ἐλεύθερη θέλησή μας φεύγουμε μακριά Του, το ἔλεος τοῦ Θεοῦ δεν παραιτεῖται ἀπό τὴ σωτήρια καταδίωξη, χωρίς να παραβιάζει την ἐλευθερία κανενός. Ἐκείνους ποὺ ἀντιδροῦν, δεν τους ἀναγκάζει. Ἐνῶ ἐκείνους ποὺ ἔχουν καλὴ διάθεση, τοὺς ἑλκύει μὲ πολλὴ δύναμη κοντά Του: «Τους προαιρουμένους ἐπισπᾶται μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος» (PG 56, 162).

Κι ὅταν μετανοοῦμε, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱός, καὶ ἀνταποκρινόμαστε θετικὰ στὴ σωτήρια καταδίωξή Του, μὲ πόση ἀγάπη μᾶς περιβάλλει! Δεν ὑψώνει τὴ φωνή Του, δεν χρησιμοποιεῖ την παιδαγωγικὴ ράβδο Του, ἀλλὰ διανοίγει την πατρική Του ἀγκαλιὰ καὶ μᾶς δέχεται πάλι κοντά Του! Φορτώνεται στους ὤμους Του τὸ χα­­μένο πρόβατο καὶ τὸ φέρνει πάλι στὸ κοπάδι: «Ἐπί τὰ ὄρη τὸ πλανηθέν ἀναζητήσας καὶ ἐπὶ τοῖς ὤμοις αὐτό ἀναλαβών (τουτέστιν ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ), τῷ Πατρὶ προσήγαγε»!

Νὰ ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα τῆς σωτήριας καταδιώξεως τοῦ θείου ἐλέους:
Ὅταν ἁμάρτησαν οἱ Πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο, δεν ἐπετίμησε ὁ Θεός τον Ἀδάμ λέγοντάς του: «Εἰς οἷον πτῶμα κατελήλυθας ἀπὸ τηλικούτου ὕψους;»· πόσο χαμηλὰ ἔχεις πέσει ἀπὸ τόσο μεγάλο ὕψος!, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;»· Ἀδάμ, ποῦ εἶσαι; (Γεν. γ΄ 9). Πίσω ἀπό την ἐρώτηση αὐτὴ διαφαίνεται ὅτι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκατέλειψε οὔτε στιγμὴ τον Ἀδάμ καὶ την Εὔα, ἀλλὰ τους κατεδίωκε γιὰ νὰ τους βοηθήσει νὰ μετανοήσουν.

Μὲ παρόμοιο τρόπο φέρθηκε ὁ Θεός και στον Κάϊν. Για να τον βοηθήσει – μετὰ την ἀπαράδεκτη θυσία ποὺ προσέφερε – νὰ μὴ σκοτώσει τὸν ἀδελφό του Ἄβελ, τοῦ μίλησε στοργικὰ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἥμαρτες; ἡσύχασον» (Γεν. δ΄ 7). Κι ἐδῶ βλέπουμε ὅτι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κατεδίωκε τὸν Κάϊν. Ἤθελε νὰ τὸν συγκρατήσει, γιὰ νὰ μὴ γίνει ἀδελφοκτόνος.

Νὰ θυμηθοῦμε καὶ τις προσπάθειες που ἔκανε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ βοηθήσει τον Ἰούδα νὰ μην Τον προδώσει. Ἀλλ᾿ «ὁ πα­­ράνομος Ἰούδας οὐκ ἠβουλήθη συν­ιέ­ναι»· δεν θέλησε νὰ συνετισθεῖ. Ὅμως δὲν ἀνταποκρίνονται, δυστυχῶς, ὅλοι οἱ ἄν­­θρωποι στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὅσοι ὅ­μως ἀνταποκρίνονται, σώζονται.

Χαρακτηριστικότερο εἶναι τὸ παράδει­γμα τῆς καταδιώξεως τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὁ πριν Σαῦλος κυριεύθηκε ἀπὸ ἀχαλίνωτη μανία νὰ καταδιώξει τους Χριστιανούς. Ξεκίνησε ἔφιππος γιὰ τὴ Δαμα­σκὸ μὲ συνοδεία στρατιωτῶν, ἀλλὰ στὸ δρόμο συνειδητοποίησε ὅτι ὁ θεῖος Κυνη­γός ἀκολουθοῦσε τὰ ἴχνη του. Ὁ Σαῦλος νόμιζε ὅτι καταδιώκει, ἐνῶ καταδιωκόταν. Δεν εἴμαστε ἐμεῖς οἱ κυνηγοὶ κι ὁ Κύριος τὸ θήραμα. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ Κυνηγός κι ἐ­μεῖς τὰ θηράματα. Βγαίνει τις μέρες, βγαί­νει τις νύχτες καὶ μᾶς κυνηγᾶ. Μέσα στὰ χρόνια, στους μῆνες, στις μέρες Αὐ­τός κινεῖται καὶ δρᾶ. Πληγωμένοι ἀπὸ τὸ βέ­λος τῆς θείας ἀγάπης Του, πόσες φο­ρές ἔχουμε πέσει στὴ θεϊκὴ ἀγκάλη Του! Κι ὅταν σαν ἄτακτα παιδιά Του πᾶμε νὰ Τοῦ ξεφύγουμε, βάζει τὰ καλύτερα «λαγωνικά» Του, γιὰ νὰ μᾶς ἐπαναφέρει κον­τά Του!

Το ἀκαταπόνητο κυνήγι τοῦ Θεοῦ για τις ψυχές που φεύγουν μακριά Του, εἶναι ἕνα μυστήριο! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ θέλει, ἂν εἶναι δυνατόν, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν. Γι᾿ αὐτὸ παρατείνει τὸ ἔλεός Του καὶ παρουσιάζει πάρα πολλές εὐκαιρίες στον καθένα μας, γιὰ νὰ μᾶς ἑλκύσει στὴ σωτηρία.
Νὰ μην ἀντιδροῦμε λοιπόν ποτὲ στὴ σωτήρια καταδίωξη τοῦ θείου ἐλέους, ἀλλὰ νὰ Τον παρακαλοῦμε λέγοντας:
 «Μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ᾿ ἡμῶν» (Δανιήλ, προσευχὴ Ἀζαρίου 11). Χωρίς την προσ­τασία τοῦ θείου ἐλέους Σου, Κύριε, δεν μποροῦμε νὰ ζήσουμε οὔτε στι­γμή. Ὅταν μᾶς κυκλώνει τὸ ἔλεος Σου, δεν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε τίποτε.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_3.html

Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΚΟΣΜΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Στην ελληνική βιβλιογραφία και δισκογραφία τα τελευταία χρόνια απαντά όλο και συχνότερα ο όρος «κοσμική μουσική» προκειμένου να ορισθεί η εκτός θρησκευτικής λατρείας μουσική. Η έννοια του «κοσμικού» ωστόσο δεν έχει πρωτογενή παρουσία στην ελληνική γλώσσα και εμφανίζεται εισαγόμενη, ως μετάφραση αντίστοιχων αγγλικών και γαλλικών όρων που σταδιακά απέκτησαν στη Δύση ιδιαίτερο βάρος μετά την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση. Στη Δύση η θρησκευτική έκφραση τέθηκε στο περιθώριο της κοινωνικής και καλλιτεχνικής ζωής και έλαβε και διακριτικό τίτλο, «θρησκευτικό». Αντίθετα, στην ορθόδοξη Ανατολή ο κόσμος, η φύση, ο άνθρωπος, η τέχνη αντιμετωπίζονται ολιστικά. Όλα καθαγιάζονται και όλα αποκτούν νέα υπόσταση. Σε μεγάλο βαθμό, άλλωστε, οι απαρχές και η εξέλιξη της μουσικής, όπως και κάθε μορφής τέχνης, εξαιρουμένων αυτών που εμφανίσθηκαν στον ιθ΄ και τον κ΄ αι., όπως η φωτογραφία και ο κινηματογράφος, η βίντεο αρτ κ.λπ., συνδέονται με την έκφραση του θρησκευτικού φαινομένου. Σχετική είναι η παρατήρηση του κορυφαίου φιλόσοφου και μουσικολόγου Theodor Adorno:
«η γλώσσα της μουσικής… περιέχει μία θεολογική διάσταση»,
και του μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκυ:
«η τέχνη είναι μια ομολογία πίστεως».
Στις έντυπες εκδόσεις του ιθ΄ αι. δεν συναντάται ο όρος «κοσμική μουσική», αλλά οι όροι «εξωτερική» ή «θύραθεν» κ.ά. που σημαίνουν ακριβώς το μη εκκλησιαστικό μέλος. Οι όροι αυτοί ενίοτε, υποδηλώνουν και «το μέλος ανατολικών αλλοθρήσκων λαών», αν και η ιεροψαλτική κοινότητα προσλαμβάνει διαχρονικά την κοσμική μουσική ως μία ενότητα, ως ένα κοινό πολιτιστικό αγαθό, χωρίς εθνικές ή θρησκευτικές διακρίσεις. Η εκτός εκκλησίας μουσική ονομάζεται «εξωτερική» ή «κοσμική» και ο όρος αυτός φανερώνει τη χωροθέτηση και την αντιμετώπισή της. Δεν θεωρείται εξοβελιστέα, απλώς μη αρμόζουσα και δόκιμη για τη λατρεία. Είναι η μουσική των επισήμων τελετών στο Παλάτι και τον Ιππόδρομο, στις αυτοκρατορικές και τις άλλες πανηγυρικές πομπές· είναι η μουσική στα γεύματα, τα δείπνα, τα συμπόσια και στις ποικίλες διασκεδάσεις και ευωχίες. Χαρακτηριστική είναι και η διατύπωση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο διήγημά του «Ρεμβασμός του Δεκαπενταυγούστου»: «Ηγάπα πολύ τα μουσικά, τα τε εκκλησιαστικά και τα εξωτερικά».
Η έννοια «κοσμική» δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αντίθετη της «θρησκευτικής», δεδομένου ότι στους παρελθόντες χρόνους κάθε εκδήλωση του ατομικού και συλλογικού βίου ήταν βαθιά ποτισμένη από ειλικρινές θρησκευτικό αίσθημα και έντονη μεταφυσική αγωνία, σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και αυτοκράτορες συχνά εγκατέλειπαν την εξουσία τους και αποσύρονταν ως απλοί μοναχοί σε μοναστήρια (1). Πρέπει να αντιδιαστέλλεται από το λατρευτικό – κληρικό – εκκλησιαστικό και όχι από το θρησκευτικό. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση του Ε. Jammers:
«στο Βυζάντιο δεν ξεχώριζαν ακόμα εκκλησιαστικά και κοσμικά» (2).
Στην ίδια συνάφεια, αξίζει να σημειωθεί και η οργανική σχέση της θύραθεν μουσικής με την εκκλησιαστική. Οι απαρχές εντοπίζονται στις σχέσεις και αλληλεπιδράσεις της ψαλτικής παράδοσης με την αρχαία ελληνική μουσική ως προς την οργάνωση του θεωρητικού συστήματος, τη σημειογραφία και τη μετρική, ενώ στην πορεία οι Πατέρες της εκκλησίας υιοθετούν αυτούσια «θύραθεν» μελικά στοιχεία για την αντιμετώπιση των αιρέσεων και μάλιστα από τις θυμελικές σκηνές και τον Ιππόδρομο. Χαρακτηριστική μορφή δανείου από τη θύραθεν μουσική είναι τα μεγαλυνάρια της εορτής της Υπαπαντής από τις βασιλικές επευφημίες. Οι επιρροές υπήρξαν εντούτοις, αμφίδρομες, και η Ψαλτική τέχνη υπήρξε ο κυριότερος παράγων επιρροής στο εξωτερικό μέλος στο πέρασμα των αιώνων. Αυτά τα ασαφή όρια θύραθεν – εκκλησιαστικού επεκτείνονται σε κάποιες περιπτώσεις και στο ρεπερτόριο. Στη χειρόγραφη παράδοση συναντώνται από την βυζαντινή περίοδο επευφημίες – άκτα και «φήμες» προς τους Αυτοκράτορες, σε τελετές και γιορτές στον Ιππόδρομο και στο παλάτι, αλλά και εντός των Ναών στο πλαίσιο λατρευτικών συνάξεων, συνήθεια που επιβιώνει και αργότερα προς άρχοντες, τσάρους, βοεβόδες κ.λπ., ενώ συχνά στα Κρατήματα απηχείται κάποιο κοσμικό μέλος. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στα κάλαντα, τις αλφαβήτους και άλλα θρησκευτικού περιεχομένου τραγούδια όπως τα καππαδοκικά του Πάσχα, του Αζίζ Αλέξιου, του Αγίου Τάφου κ.ά.
Εξάλλου, οι μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές, καθώς και οι μνήμες Αγίων αποτελούν από τους βυζαντινούς ήδη χρόνους σημαντική αφορμή για διασκέδαση και ψυχαγωγία. Μετά το τέλος των ιερών ακολουθιών, οι συνερχόμενοι ευφραίνονται με τραγούδια και χορούς, έθιμο που επιβιώνει αδιάλειπτα σε μεγάλη έκταση και με μεγάλη ένταση μέχρι τις μέρες μας.
Πέρα από τη συγκριτική μελέτη των γενικών χαρακτηριστικών και των δομικών στοιχείων ψαλτικής τέχνης και κοσμικής μουσικής που φανερώνει ποικίλες αλληλεπιδράσεις, ενδεικτικά επίσης αυτής της συνοδοιπορίας είναι ένα πλήθος περιστατικών, εθίμων και συνηθειών. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι ο ίδιος ο αυτοκράτορας συμμετείχε με τη συνοδεία του στη μεταφορά των Δώρων κατά τη Μεγάλη Είσοδο στη Θεία Λειτουργία. Παρατηρείται συνεπώς για μία ακόμη φορά υιοθέτηση λειτουργικών τύπων από την εθιμοτυπία της βυζαντινής Αυλής, αλλά και συμμετοχή της ανώτατης κοσμικής εξουσίας σε μία από τις ιερότερες στιγμές της ορθόδοξης λατρείας, όπως στην περίπτωση του Αυτοκράτορα Θεοφίλου περί το 830, ο οποίος
«εμέλιζε στιχηρά, και διδούς τοις ψάλταις, προέτρεπεν αυτούς, ίνα ψάλλωσιν αυτά· και αυτός ηγάπα να χειρονομή και εν φαιδραίς πανιγύρεσι» (3).
Ακόμη, συχνά στα βασιλικά γεύματα οι ψάλτες της Αγίας Σοφίας, οι Αγιοσοφίται και οι των Αγίων Αποστόλων, οι Αγιαποστολίται, έψαλλαν επαίνους στον βασιλέα, τα βασιλίκια,
«ηρεμούντες, καθ’ ον χρόνον ηύλουν τα δύο αργυρά όργανα» (4).
Στο μεταβυζάντιο, στα όρια της κοσμικής μουσικής κινείται και το είδος των καλοφωνικών ειρμών, ιδίως αυτών που συνετέθησαν εξ αρχής για εξωλειτουργική χρήση «ψαλλομένων εις το τέλος των ακολουθιών και εις τιμίας ευθυμίας» και «εις άριστον φίλου». Η συνήθεια της ψαλμώδησης σε φιλικές συνάξεις και γεύματα φαίνεται να είναι αρκετά παλαιά, ενώ συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας όταν παρευρίσκονται ψάλτες˙ ο γράφων έχει συμμετάσχει προσωπικά σε πολλές. Ο Άγγ. Βουδούρης, μάλιστα, χαρακτηρίζει «αρχαίον έθιμον», την παρουσία και ψαλμωδία των ψαλτών της Μεγάλης Εκκλησίας στα επίσημα γεύματα των πατριαρχών (5):
«Οι πατριαρχικοί ψάλται εκτός των εν τω ναώ καθηκόντων αυτών είχον τοιαύτα και οσάκις οι πατριάρχαι έδιδον επίσημα γεύματα· τότε οι μουσικοί χοροί, αποτελούντες την πατριαρχικήν ούτως ειπείν μουσική ορχήστραν, παρευρισκόμενοι εν ιδιαιτέρω παρακειμένω δωματίω υπό την ηγεσίαν του πρωτοψάλτου έψαλλον διάφορα μέλη κατάλληλα τη περιστάσει, συνήθως ειλημμένα εκ των καλοφωνικών ειρμών».
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δίδει με γλαφυρό τρόπο μία παρόμοια ατμόσφαιρα στη Σκιάθο του ιθ΄ αι.:
«Είτα ήρχισαν τα άσματα. Εν πρώτοις το Χριστός Ανέστη, ύστερον τα θύραθεν» (6).
Αλλά και ο Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος διασώζει ένα συναφές περιστατικό που έλαβε χώρα στην παλιά Μεγάλη Αρχιδιακονία στην Πόλη τη δεκαετία του ’60, όπου μετά το πέρας της κυριακάτικης Θ. Λειτουργίας στον πατριαρχικό Ναό ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Μ.Χ.Ε. Θρασύβουλος Στανίτσας τραγούδησε με μυσταγωγικό τρόπο το Σεγκιάχ Μπεστέ του Ζαχαρία του Χανεντέ (7). Στο ίδιο κλίμα κινείται και η περιγραφή του Samuel Baud-Bovy σε μία επίσκεψή του στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα του Αγ. Όρους στις αρχές του κ΄ αι.· εκεί ο καλύτερος ψάλτης του Αγ. Όρους τότε, κατά τη γνώμη του Μητροπολίτου Τραπεζούντος Χρυσάνθου,
«ο π. Συνέσιος, πέρασε από τα Χερουβικά στο Λαγιαρνί, από το Λαγιαρνί σε χαβάδες του σεβντά, για να φτάσει στους αμανέδες…» (8).
Με όσα εκτέθηκαν παραπάνω γίνεται σαφές ότι η ύπαρξη κοσμικής μουσικής σε χειρόγραφους κώδικες εκκλησιαστικής μουσικής αποτελεί φυσικό επακόλουθο ενός ανοικτού, εξωστρεφούς και ελεύθερου μουσικού πολιτισμού, ενταγμένου αρμονικά σε ένα ευρύτερο κλίμα αίσθησης και θεώρησης των πραγμάτων, των ενθάδε και των επέκεινα.
Κυριάκος Καλαϊτζίδης
Μουσικός, Διδάκτωρ Βυζαντινής Μουσικολογίας
1. Στο «Συνοδικόν της Αγίας και Οικουμενικής Ζ΄ Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» αναφέρονται πολλά ονόματα βασιλέων και βασιλισσών του Βυζαντίου «των την ουράνιον Βασιλείαν, της επί γης ανταλλαξαμένων» (βλ. Τριώδιον, εκδ. Φως, Αθήνα 1983, σσ. 155-166). Ο Κ. Καβάφης αποτυπώνει με θαυμάσιο τρόπο τη συνήθεια αυτή στο ποίημά του «Μανουήλ Κομνηνός»:
Ο Βασιλεύς κυρ Μανουήλ ο Κομνηνός
………………………
παληές συνήθειες και ευλαβείς θυμάται
κι απ’ τα κελλιά των μοναχών προστάζει
ενδύματα εκκλησιαστικά να φέρουν,
και τα φορεί, κ’ ευφραίνεται που δείχνει
όψι σεμνήν ιερέως ή καλογήρου.
Κ. Π. Καβάφη, Τα ποιήματα (1897-1918), επιμ. Γ. Π. Σαββίδη, Αθήνα 1995, τ. Α΄, σ. 51.
2. Jammers, Ewald, Rhythmische und tonale Studien zur Musik der Antike und des Mitteralters, analytisch untersucht, Archiv für Musikforschung, VI 94-115 et 151-181 (1941).
3. Χρυσάνθου, Θεωρητικόν Μέγα της Μουσικής, Τεργέστη 1832, σσ. XXX & ΧΧΧΙ.
4. Φ. Κουκουλέ, ό.π., σ. 197, όπου δίδονται και οι σχετικές πηγές.
5. Άγγ. Βουδούρη, «Οι μουσικοί χοροί της Μεγάλης του Χριστού εκκλησίας κατά τους κάτω χρόνους», περιοδικό Ορθοδοξία, 1934-1937, σσ. 287 & 156 όπου και σχετικές παραπομπές.
6. Αλ. Παπαδιαμάντη, «Εξοχική Λαμπρή», Άπαντα, τ. Β΄, σ. 132, κριτική έκδοση Ν. Δ. Τριανταφυλλοπούλου, Αθήνα 1982.
7. Ευαγγέλου Γαλάνη Μητροπολίτου Πέργης, «Εκ Φαναρίου…» Β΄ Αειδίνητον Όφλημα, Αθήνα 1997, σσ. 244-247.
8. S. Baud-Bovy, «Πρόλογος» στην α΄ έκδοση του βιβλίου Μουσική ερμηνεία των δημοτικών τραγουδιών της Μονής των Ιβήρων της Δ. Μαζαράκη, Αθήνα 1967, σ. 9. Ο πρώην βιβλιοθηκάριος της μονής Σταυρονικήτα και νυν βιβλιοθηκάριος της μονής Ιβήρων π. Θεολόγος επιβεβαίωσε κατά την παρούσα έρευνα ότι σώζονται μέχρι σήμερα τετράδια με καταγραφές δημοτικών τραγουδιών του π. Συνεσίου.

πηγή

Οι Ψαλμοί: Το όπλο του Μεγάλου Αντωνίου

Η Εκκλησία από την ίδρυσή της χρησιμοποιεί πλουσιότατα τους Ψαλμούς.
Τους εντάσσει στη θεία λειτουργία, στον όρθρο, σε όλα τα μυστήρια, σε όλες τις ιερές τελετές και σε όλες τις ευχές Της.Αλλά και οι πιστοί ως άτομα χρησιμοποιούν τους Ψαλμούς είτε ως προσευχή είτε ως μελέτη.Επίσης, και ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποιούσε τους Ψαλμούς για διδασκαλία κάτι που παρέλαβαν και οι Απόστολοι, αλλά και οι Πατέρες της Εκκλησίας στα συγγράμματά τους.

Ο Μέγας Αντώνιος, όπως μας πληροφορεί ο βιογράφος του, Άγιος Αθανάσιος, χρησιμοποιεί πολλές φορές το Ψαλτήρι, κυρίως όταν αντιμετωπίζει τις δαιμονικές προκλήσεις, καθώς οι ψαλμοί είναι "δαιμόνων φυγαδευτήριον",
όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μ. Βασίλειος.Κατά τη διάρκεια των δαιμονικών επιθέσεων και προκλήσεων ο Μέγας Αντώνιος αναφέρει οκτώ φορές αυτούσιους στίχους από τους Ψαλμούς.Αρχικά, όταν ο Αντώνιος έρχεται ενώπιον του πνεύματος της πορνείας, το οποίο έχει τη μορφή μαύρου παιδιού, το περιφρονεί και του λέει πως είναι μαύρος όχι μόνο στη μορφή, αλλά και στο μυαλό.

Έπειτα χρησιμοποιεί τη ψαλμική ρήση "Κύριος ἐμοί βοηθός κἀγώ ἐπόψομαι τούς ἐχθρούς μου" (Ψλ. 117,7), δηλαδή "ο Κύριος είναι η βοήθειά μου και δίχως φόβο θα κοιτώ όσους με εχθρεύονται".
Μετά από αυτά τα λόγια ο μαύρος δαίμονας τρόμαξε, έφυγε αμέσως και δε τόλμησε να ξαναπλησιάσει τον Άγιο.Όταν ασκήτευε μέσα στο μνήμα δέχτηκε και πάλι επίθεση δαιμόνων, οι οποίοι τον χτυπούσαν, αλλά αυτός προσευχόταν.Στη συνέχεια αναφώνησε πως όσα χτυπήματα και αν δεχτεί δε πρόκειται να φύγει από τον Χριστό και έψαλλε "Ἐάν παρατάξηται ἐπ’ἐμέ παρεμβολήν οὐ φοβηθήσεται ἡ καρδία μου" (Ψλ. 26,3), δηλαδή "κι αν συναχτεί στράτευμα να με πολεμήσει, η καρδιά μου δεν δειλιάζει", δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη ψυχική του δύναμη και την πλήρη αφοσίωσή του στο Χριστό.Πολλές φορές οι γνώριμοί του πήγαιναν να τον επισκεφτούν και φοβόντουσαν μήπως και τον βρουν νεκρό, λόγω των δαιμονικών επιθέσεων.




Αντίθετα όταν έφταναν κοντά στο μέρος όπου ήταν κλεισμένος τον άκουγαν να ψέλνει "Ἀναστήτω ὁ Θεός καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ καί φυγέτωσαν ἀπό προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν" (Ψλ. 67,2), δηλαδή "ας εγερθεί ο Θεός κι ας σκορπισθούν οι εχθροί Του και ας φύγουν από μπρος Του αυτοί που Τον μισούν" και ακόμη έλεγε "Πάντα τά ἔθνη ἐκυκλωσάν με καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς" (Ψλ. 117,10), δηλαδή "όλα τα έθνη με κατατρόπωσαν", στη προκειμένη περίπτωση οι δαίμονες "και στο όνομα του Κυρίου τους κατατρόπωσα".

Με τα παραπάνω λόγια ο Άγιος πάλευε με τους δαίμονες και με αυτό τον τρόπο τους νικούσε.

Και γι’αυτό, όταν δίδασκε ότι ο πιστός πρέπει να αγνοεί τους δαίμονες, ακόμη και όταν αυτοί λένε την αλήθεια ανέφερε και πάλι έναν Ψαλμό "Τῷ δέ ἀμαρτωλῷ εἶπεν ὁ Θεός΄ Ἵνα τί σύ ἐκδιηγεῖ τά διαβήματά μου, καί ἀναλαμβάνεις τήν διαθήκην μου διά στόματός σου;" (Ψλ. 69,16), δηλαδή "είπε ο Θεός στο διάβολο, γιατί χρησιμοποιείς τα παραγγέλματά μου και τη διαθήκη μου μέσα από το στόμα σου;", θέλοντας έτσι να δείξει ότι οι δαίμονες μπορούν εύκολα να πλανέψουν τους πιστούς με τάχα αγαθά λόγια.

Μιλώντας για τη μίμηση των αγίων και πως αντιμετώπιζαν τους δαίμονες αναφέρει πως οι ίδιοι οι Άγιοι χρησιμοποιούσαν τους Ψαλμούς και έλεγαν "Ἐν τῷ συστῆναι τόν ἁμαρτωλόν ἐναντίον μου ἐκωφώθην καί ἐταπεινώθην καί ἐξ άγαθῶν ἐσίγησα" (Ψλ. 38,2-3), δηλαδή "ακόμη και αν σταθεί ο διάβολος μπροστά μου, δε θα ακούω, θα ταπεινωθώ και θα βάλω φίμωτρο στο στόμα μου, ακόμη και αν λέει καλά λόγια" και πάλι "Ἐγώ δέ ὡσεί κωφός οὐκ ἤκουον, καί ὡσεί ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τό στόμα αὐτοῦ, καί ἐγενόμην ὡσεί ἄνθρωπος οὐκ ἀκούων" (Ψλ. 37,14-15), δηλαδή, "κάνω τον κουφό, πως δεν ακούω και τον μουγγό, που δε μπορεί να μιλήσει, έγινα σαν ένας άνθρωπος που δεν ακούει".
Αυτά, λοιπόν, σύμφωνα με τον Άγιο Αντώνιο πρέπει να τα μιμούμαστε, να ασκούμαστε και να μη παραπλανόμαστε από αυτούς που κάνουν πράξεις με δόλο.Δε πρέπει να τους φοβόμαστε γιατί είναι αδύνατοι.
Άλλη φορά, καθώς ο Άγιος Αντώνιος αφηγούνταν εμπειρίες του από τη πάλη με τους δαίμονες, ανέφερε πως όταν ήρθαν να τον πειράξουν και να τον φοβερίσουν με τη μορφή αρματωμένων στρατιωτών και άγριων θηρίων έλεγε το Ψαλμό "Οὗτοι ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέ ἐν ὀνόματι Θεοῦ ἡμῶν" (Ψλ. 19,8), δηλαδή "άλλοι ελπίζουν στα άρματα κι άλλοι στο ιππικό τους, μα εμείς εμπιστευόμαστε τον Κύριο το Θεό μας" και μ’αυτό τον τρόπο οι δαίμονες χάνονταν.

Συνοψίζοντας, ο Μέγας Αντώνιος, κάθε φορά που βρισκόταν σε δύσκολη θέση, στη περίπτωσή μας κάθε φορά που πειραζόταν από τους δαίμονες χρησιμοποιούσε στίχους από το Ψαλτήρι και με αυτό τον τρόπο έβγαινε νικητής.Τόσο ο Άγιος Μέγας Αντώνιος, όσο και ο Άγιος Μέγας Αθανάσιος θέλουν να μας παραδειγματίσουν, αλλά και να μας εμπνεύσουν στους πειρασμούς, αλλά και στις δυσκολίες να χρησιμοποιούμε τους Ψαλμούς.
Γεώργιος Δαγκλής
Φοιτητής Θεολογίας Α.Π..Θ.

http://proskynitis.blogspot.gr/2016/01/blog-post_61.html#more

Απολυτίκιο των αγίων της Ουαλίας. (βίντεο)

Βίντεο όπου ψέλνω το απολυτίκιο των αγίων της Ουαλίας (το έχει γράψει ο Ιωάννης Τσιλιμιγκάκης)

Άγιοι της Ουαλίας Απολυτίκιο & Μεγαλυνάρια από τον Ιωάννη Τσιλιμιγκάκη πρώην τραγουδιστή & στιχουργό ελληνικού Rock συγκροτήματος

Ἀπολυτίκιον

Ἀσκητῶν καὶ Μαρτύρων χοροὶ ἀθροίσθητε, τῶν ἐν τῇ γῇ Οὐαλίας διαλαμψάντων πιστῶς, καὶ πρεσβείαν τῷ Κυρίῳ νῦν ποιήσατε, ὅπως ἐξέληται ἡμᾶς, τῶν παγίδων τοῦ ἐχθροῦ, δι’ ἄκραν φιλανθρωπίαν, καὶ οἰκήτορας Βασιλείας, τῆς οὐρανίου ἀναδείξῃ ἡμᾶς.

Μεγαλυνάρια

Τοὺς τροπαιοφόρους ἐν ἀθληταῖς, καὶ σημειοφόρους, καὶ ὁσίους ἐν ἀσκηταῖς, πολιτευσαμένους, ἐν γῇ τῆς Οὐαλίας, ἐν πίστει συνελθόντες, δεῦτε ὑμνήσωμεν.

Τοὺς μαρτυρηθέντας δι’ ἀρετῆς, καὶ καταλιπόντας, ὑποτύπωσιν βιοτῆς, μάρτυρας ὁσίους, καὶ ἱεραποστόλους, προστάτας Οὐαλίας, πάντες τιμάτωσαν.

Τοὺς καθοπλισθέντας διὰ Σταυροῦ, καὶ τὸ τῆς εἰρήνης, εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ Οὐαλίᾳ, κηρύξαντας ἐμφρόνως, ὑμνήσωμεν προφρόνως, πάντες φιλέορτοι.

Ἔμψυχα κειμήλια καὶ σεπτά, Χριστοῦ Ἐκκλησίας, Οὐαλίας τοὺς θησαυρούς, τοὺς ἐν τῶν Ἁγίων, τῇ Νήσῳ τεθαμμένους, Ἁγίους δισμυρίους, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Σκίρτα Οὐαλία πανευλαβῶς, καὶ θερμῶς δυσώπει, τὸν Παντάνακτα καὶ Θεόν, ὅπως ταῖς πρεσβείαις, τῶν σὲ εὐλογησάντων, Ἁγίων ἐκ τοῦ πλάνου, ἡμᾶς ἐξέληται.

https://greatbritainofmyheart.wordpress.com/2016/01/15/orthodoxoi-agioi-tis-oualias-apolitikio-k-megalinaria-apo-ton-ioanni-tsilimigkaki-proin-tragoudisti-k-stixourgo-ellinikou-rock-sigkrotimatos/

Χαίρε νύμφη ανύμφευτε (βίντεο)

Ένα βίντεο όπου ψέλνω τον ύμνο Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Χριστός Γεννάται Δοξάσατε (βίντεο)

Στο παρακάτω βίντεο ψέλνω τον ύμνο Χριστός Γεννάται Δοξάσατε (μαζί με τις υπόλοιπες ωδές).


  

Μία αγγελική φωνή!

Εχθές το βράδυ με πολύ χαρά και κατάνυξη άκουσα την ψαλμωδία του Μελέτιου Κασίντα στα παρακάτω βίντεο. Με συγκίνησε ιδιαίτερα και θέλησα να μοιραστώ τις ψαλμωδίες του μαζί σας. Εάν μπορείτε προωθείστε τα βίντεο του και σε άλλους.
Τα βίντεο παρακάτω: