Η ιστορία της Μασονίας

Προέλευση

Oι ιδέες τών ποικίλων τάσεων, που μπήκαν στο στόχαστρο τής Ιεράς Εξέτασης πέρασαν σέ άλλες μυστικές οργανώσεις, όπως είναι η μασονία. Εξάλλου η μασονία βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε φορά που γίνεται λόγος γιά «παγκόσμιες συνωμοσίες».

Η κίνηση αυτή έχει τήν αρχή της στίς συντεχνίες τών οικοδόμων καθεδρικών ναών κατά τον Μεσαίωνα, που ζούσαν ομαδικά στίς «καλύβες οικοδομής» (στοές). Χρησιμοποιούσαν σύμβολα καί συνθήματα, προκειμένου νά διαφυλάξουν τά μυστικά τού επαγγέλματός τους από ανεπιθύμητο ανταγωνισμό.

Το έτος 1717, τέσσερες στοές ενώθηκαν στο Λονδίνο καί μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η «Μεγάλη Στοά». Ετσι οί «καλύβες οικοδόμων» τών Καθεδρικών Ναών μεταβλήθηκαν σέ κοινωνικές λέσχες.

Κατά τον μεσαίωνα οί συντεχνίες αυτές προστατεύονταν επίσημα από τούς Βασιλείς. Ηταν επομένως ελεύθερος χώρος, όπου μπορούσαν ανενόχλητα νά διαφυλαχθούν καί νά καλλιεργηθούν ιδέες καί τάσεις που βρίσκοντο υπό διωγμό. Υποστηρίζεται οτι στίς συντεχνίες κατόρθωσαν νά παρεισφρύσουν αποκρυφιστικές οργανώσεις, όπως οί Ναίτες καί οί Ροδόσταυροι. Ετσι οί συντεχνίες τών πρακτικών οικοδόμων έγιναν στοές πνευματικών οικοδόμων, μέ σκοπό τήν μεταβολή τών «ακατεργάστων λίθων σέ κατεργασμένους», μέ πνευματική έννοια.

Η προετοιμασία γι’ αυτό το πνευματικό οικοδόμημα συμπληρώθηκε το έτος 1723 μέ τήν έκδοση του βασικού Συντάγματος των μασόνων, τών «Αρχαίων Καθηκόντων». Συγγραφέας του είναι ο πρεσβυτεριανός κήρυκας στό Λονδίνο James Anderson.

Σκοπός

Βασικός σκοπός τής μασονίας ήταν η μεταβολή «ενός ακατέργαστου λίθου σέ κατεργασμένο». Αυτό διατυπώθηκε στίς «Βασικές Αρχές» τών Γερμανών μασόνων, πού συντάχθηκαν στήν Φρανκφούρτη κατά τήν μεταπολεμική περίοδο:

«Η μασονία ενώνει άνδρες σέ αδελφικές μορφές, μέσω σεβαστών τελετουργικών πράξεων, επιδιώκει πνευματική εμβάθυνση καί εξευγενισμό… Η ελευθερία πίστης, συνείδησης καί σκέψης αποτελεί γιά τούς μασόνους ανώτατο αγαθό. Γι’ αυτό προσλαμβάνουν χωρίς προκατάληψη άνδρες καλής φήμης ώς αδελφούς, χωρίς νά παρατηρούν τή θρησκευτική ομολογία, τή φυλή, τήν εθνικότητα, τίς πολιτικές πεποιθήσεις καί τήν κοινωνική τάξη του καθενός. Ο μασόνος αναγνωρίζει στήν οικοδομή τών κόσμων, σέ όλα τά ζώντα όντα καί στήν ηθική συνείδηση τών ανθρώπων ένα θεϊκό δημιουργικό πνεύμα πλήρες σοφίας, ισχύος καί ωραιότητος καί το τιμά μέ το σύμβολο τού Παντοδύναμου Αρχιτέκτονος όλων τών κόσμων» (F.W. Haack, Freimaurer, 1988, σ. 6-7). Η «καλύβη οικοδόμων» ήταν ο χώρος παραμονής τών οικοδόμων τού μεσαίωνα. Τώρα αντικαταστάθηκε από το πνευματικό κέντρο τής στοάς, δημιουργήθηκε το «πνευματικό σπίτι» τών μασόνων οί οποίοι πλέον δέν έχουν ώς αποστολή τήν οικοδομή καί τή συντήρηση ενός καθεδρικού ναού, αλλά τήν ανάπτυξη τού «πνευματικού οικοδομήματος».

Τά όργανα τών οικοδόμων διατηρήθηκαν, αλλά άλλαξαν σημασία καί σκοπό: το σφυρί, ο διαβήτης, ο γνώμονας, το νήμα τής στάθμης, πήραν πνευματικό νόημα. O γνώμονας είναι το σύμβολο της ακεραιότητας καί της τάξης, δέν έχει πλέον σχέση μέ το γνώμονα στά μαθηματικά. Ο διαβήτης συμβολίζει το σύνδεσμο μεταξύ των αν-θρώπων, το νήμα της στάθμης συμβολίζει τή βυθομέτρηση του ανθρώπου, τήν αυτογνωσία.

Οι δύο στύλοι στήν είσοδο συμβολίζουν όλα τά πράγματα μέ τά οποία πρέπει νά ζήσει ο άνθρωπος. Τά τρία κηροπήγια συμβολίζουν τήν ισχύ, τήν δύναμη καί το κάλλος. Το φέρετρο που χρησιμοποιείται σέ μυήσεις μασόνων συμβολίζει τή θνητότητα τού ανθρώπου καί ο «κατεργασμένος λίθος» το κύριο έργο τής μασονίας, τή μεταβολή του ανθρώπου σέ «κατεργασμένο λίθο».

Ποικίλες τάσεις

Στο μασονικό χώρο υπάρχουν πολλές τάσεις καί κατευθύνσεις, πολλά συστήματα. Τά συστήματα εκείνα που αναγνωρίζουν τήν «Μεγάλη Στοά» τού Λονδίνου ώς «μητέρα στοά», χαρακτηρίζονται κανονικά καί διατηρούν μεταξύ τους στενή επικοινωνία. Συστήματα που δέν αναγνωρίζουν το Σύνταγμα τής «Μεγάλης Στοάς», απορρίπτουν τήν πίστη σέ Θεό ή τή Γραφή, πού δέχονται γυναίκες, χαρακτηρίζονται ώς μή-κανονικά. Τά κανονικά συστήματα δέχονται τήν πίστη σέ Θεό καί σέ αίώνια ζωή, 3 μυητικούς βαθμούς, τή μυστικότητα, τή χρήση συμβόλων κ.α.

Oι, τρεις μυητικοί βαθμοί τού κανονικού μασονισμού είναι: μαθητής, εταίρος, δάσκαλος. Ομως σύντομα δημιουργήθησαν καί άλλοι βαθμοί, προκειμένου νά προω-θηθεί η μεγαλύτερη «ανύψωση» τών εκλεκτών. Ετσι υπάρχουν συστήματα μέ 7, μέ 9 καί μέ 33 βαθμούς (σκωτικό τελετουργικό). Σέ μή κανονικά συστήματα υπάρχουν καί μέχρι 90 μυητικοί βαθμοί (Μέμφις-Μισραϊμ τελετουργικό).

Κατά τον F. W. Haack κάθε «Μεγάλη Στοά» είναι ανεξάρτητη καί αυτόνομη. Δέν φαίνεται νά υπάρχει μιά διεθνής οργάνωση μασονίας (Freimaurer, σ. 20). Ομως σ’ αυτή τή θέση αντιτίθενται οί χριστιανοί φουνταμελιστές, οί οποίοι βλέπουν πίσω από κάθε τι το μασονικό δάκτυλο. Από τά στοιχεία που διαθέτουμε, δυστυχώς δέν μπορούμε νά αποδείξουμε ούτε τή μία, ούτε τήν άλλη άποψη.

Το τελετουργικό

Το τελετουργικό τής μασονίας αποτελεί είδος εμπειρίας της πνευματικής εμβάθυνσης καί του εξευγενισμού. Οί μυητικές τελετουργίες ανωτέρων βαθμών πλαισιώνονται μέ διακόσμηση που στά μή κανονικά μασονικά συστήματα μπορεί νά φθάσει μέχρι τή μαγεία. Ενα τελετουργικό γιά το βαθμό του Δάσκαλου αναφέρει:

Πρίν από τήν εργασία συναθροίζονται οί κάτοχοι του τρίτου βαθμοϋ (βαθμός τού Δασκάλου) καί αναγράφουν τά ονόματά τους στον κατάλογο παρόντων. Τότε συναθροίζονται οί υπηρέτες λίγο πρίν στο Ναό καί φωτίζουν το Ναό γιά τήν έναρξη τών εργασιών. Ανάπτονται κεριά. Τότε oι αδελφοί παρακαλούνται νά ενδυθούν τά τεκτονικά τους ενδύματα, νά βάλουν τήν ποδιά τους καί οδηγούνται στο Ναό, προκειμένου νά γίνει έναρξη τών εργασιών τής στοάς. Ερωτάται κατά πόσον όλοι οί παρόντες είναι αδελφοί τής στοάς στο βαθμό τού Δασκάλου. Ετσι ή στοά ασφαλίζεται έναντι τής εισόδου αναρμοδίων προσώπων, ανάπτονται τρία κεριά μέ τά λόγια: «ή σοφία οδηγεί το οίκοδόμημά μας! η ισχύς το ενδυναμώνει, το κάλλος το ολοκληρώνει!». Τότε αρχίζει η εργασία του 3ου βαθμού.

Τώρα ανοίγεται το «Βιβλίο τού Νόμου» (Κοράνι, Βίβλος κ.ο.κ.) τοποθετούνται επάνω του ο γνώμονας καί ο διαβήτης καί ο Δάσκαλος τής Εδρας απαγγέλλει ένα εισαγωγικό λόγο μέ νόημα. Τότε ακολουθεί η εισαγωγή καί η εξέταση τών εταίρων που πρόκειται νά ανυψωθούν στο βαθμό τού Δασκάλου. Oι εταίροι οδηγούνται μέσα, εξετάζονται, εξοικειώνονται μέ συνθηματικές λέξεις καί χειρονομίες καί οδηγούνται καί πάλι έξω. Τότε ο Ναός διακοσμείται γιά τήν κύρια τελετή μύησης. Μερικοί υπηρέτες φορούν ιδιαίτερες ενδυμασίες. Οί εταίροι οδηγούνται μέσα καί απαιτούνται από αυτούς οί συνθηματικές λέξεις καί οί χειρονομίες πού έχουν διδαχθεί. Πρίν ο Δάσκαλος τής Εδρας απευθύνει μιά προσφώνηση στούς εταίρους, τούς αφαιρείται η ποδιά του εταίρου. Μετά τήν προσφώνηση ακολουθούν «τά ταξίδια τού Δασκάλου» – ξενάγηση στο χώρο τού ναού, πού έχει ως σκοπό νά υπαινιχθεί το συμβολικό ταξίδι. Αφού δώσουν τήν υπόσχεση τού Δασκάλου («Ορκίζομαι στον μασονικό μου λόγο: Νά συνδεθώ μέ τήν αδελφότητα μέ ακατάλυτη κοινωνία, νά σιωπώ όπως ο θάνατος, νά θέσω στήν πρόσκαιρη ζωή μου το μέτρο τού αιωνίου»), απαγγέλεται ο «μύθος Χιράμ» ο οποίος θά εκπληρωθεί συμβολικά στον εταίρο.

Αυτός ο παλαιός θρύλος τής συντεχνίας τών μεσαιωνικών μαέστρων τών καθεδρικών ναών, αναφέρεται στον θάνατο καί στήν αναγέννηση τών δικαίων. Ο εταίρος ζεί τήν κατάσταση αυτή συμβολικά. Μέσω τού λόγου τού Δασκάλου αναγεννάται σέ νέα ζωή. Στήν διάρκεια αυτής τής διαδικασίας ο φωτισμός τού χώρου γίνεται ισχυρός καί ο εταίρος ανυψώνεται στο βαθμό τού Δασκάλου. Ενδύεται τή στολή τού Δασκάλου καί διδάσκεται τά σύμβολα τού βαθμού τού Δασκάλου (3ου βαθμού). Κατόπιν κλείνουν οί εργασίες τής μυήσεως. Ακολουθεί η πανηγυρική έξοδος, ενώ οί αδελφοί υπηρέτες εκτελούν μιά υπόλοιπη εργασία κατά τήν οποία τακτοποιείται ο χώρος του ναού καί κλειδώνονται ξανά τά όργανα που είναι απαραίτητα γιά το τελετουργικό (F.W. Haack, Freimaurer, σ. 17-18).

Η θέση τής Εκκλησίας

Η μασονία γνώρισε νωρίς διωγμούς. Ομως κατώρθωσε νά περιλάβει στούς κόλπους της, ιδιαίτερα κατά τον ΙΘ΄΄ αιώνα, πρίγκηπες, βασιλείς, αυτοκράτορες, εκπαιδευτικούς, κληρικούς. Ας δούμε όμως πιό λεπτομερώς τή στάση τής Εκκλησίας απέναντι σ’ αύτή τήν κίνηση.

Η Δυτική Εκκλησία
Η μασονία θεωρήθηκε από τή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ώς ασυμβίβαστη προς τήν χριστιανική πίστη. O πάπας Κλήμης ΙΒ’ κατά το έτος 1738 αφόρισε τήν οργάνωση αυτή. Το 1754 ο αφορισμός ανανεώθηκε. Ακολούθησαν διωγμοί καί από μέρους τής Πολιτείας. Στή Γαλλία ο μασονισμός συνδέθηκε μέ τήν άρνηση τού Θεού. Από μέρους τής μασονίας κατεβλήθη προσπάθεια αποβολής τής Εκκλησίας από τήν δημόσια ζωή. Ο πάπας Leo IG΄΄ μέ τήν βούλα τού Humanum Genus (1884), χαρακτήρισε τή μασονία ώς αντιεκκλησία, που ιδρύθηκε από τή ζηλοφθονία τού Διαβόλου, μέ επίκεντρο τήν έχθρα εναντίον τής Εκκλησίας. Κατά τήν παπική βούλα οί μασόνοι θέλουν νά καταβιβάσουν το γάμο σέ συνήθη συμβόλαιο, νο χωρίσουν τήν Εκκλησία από τήν Πολιτεία καί νά απωθήσουν τή χριστιανική διδασκαλία από τή δημόσια ζωή. Ο Codex Juris Canonici, το Κανονικό Δίκαιο τής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (1917), προβλέπει γιά τούς μασόνους τον αφορισμό.

Μετά τήν Β’ Σύνοδο του Βατικανού, το 1974, η Kogregatio Πίστεως καθόρισε πως οί νόμοι γιά τούς μασόνους ισχύουν στήν περίπτωση που κάποιος προέβη πράγματι σέ αντιεκκλησιαστική ενέργεια. Ομως η Γερμανική Επισκοπική Σύνοδος καθόρισε το 1986 πως η ταυτόχρονη συμμετοχή στήν Καθολική Εκκλησία καί στή μασονία αποκλείεται. Ο νέος Codex Juris Canonici (1983) δέν αναφέρεται ονομαστικά στή μασονία, αλλά γενικά στή συμμετοχή σέ εταιρείες, που δρούν εναντίον τής Εκκλησίας.

Η Εκκλησία της Ελλάδος
Στο θέμα τής μασονίας η Εκκλησία τής Ελλάδος έλαβε επίσημη θέση καί μάλιστα δύο φορές. Κατ’ αρχήν η Σύνοδος τής Ιεραρχίας ασχολήθηκε μέ το θέμα αυτό κατά τήν συνεδρία τής 7ης ‘Οκτωβρίου 1933 καί εξέδωκε ειδική «Πράξη» (Εκκλησία 48/1933, σ. 37-39). Το κείμενο αυτό κάνει λόγο περί «διεθνούς μυητικού οργανισμού» καί «μυσταγωγικού συστήματος, όπερ υπομιμνήσκει τάς παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ή λατρείας, από τών οποίων κατάγεται καί τών οποίων συνέχειαν καί αναβίωσιν αποτελεί». Το κείμενο αναφέρεται σέ μαρτυρίες μασονικών κειμένων καί κατοχυρώνει τή θέση της «έκ τών έν ταίς μυήσεσιν δρωμένων καί τελουμένων».

Γιά τήν μύηση τού τρίτου βαθμού αναφέρεται πως αποτελεί «δραματικήν αφήγησιν τού θανάτου τού πάτρωνος τής μασονίας Χιράμ καί είδος τι μιμητικής επαναλήψεως του θανάτου τούτου. Ούτως η Μασονία αποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, όλως διάφορος, χωρισμένη καί ξένη τής Χριστιανικής Θρησκείας». Η Μασονία, λέγει στή συνέχεια το κείμενο, έχει θρησκευτικές τελετές, όπως το τεκτονικό βάπτισμα, ο τεκτονικός γάμος, το τεκτονικό μνημόσυνο, τά εγκαίνια τού τεκτονικού ναου κ.α. Εχει μυήσεις, τελετουργικά τυπικά, δική της ιεραρχική τάξη, εορτές ηλιοστασίων, θρησκευτικά συμπόσια καί μπορεί νά καταταχθεί στο χώρο τής θρησκευτικής φυσιολατρείας.

Η Ιερά Σύνοδος κατηγορεί τήν μασονία γιά συγκρητισμό, πράγμα που επιβεβαιώνει τήν καταγωγή της από τά αρχαία ειδωλολατρικά μυστήρια, τά οποία εδέχοντο στίς μυήσεις των κάθε λάτρη, οποιουδήποτε θεού. Μέ το νά ζητεi ή μασονία νά συμπεριλάβει στούς κόλπους της ολόκληρη τήν ανθρωπότητα, μέ τήν υπόσχεση πως θά τής προσφέρει «ηθικοποίησιν καί τελειοποίησιν καί γνώσιν τής αληθείας, ανυψοί ανεπαισθήτως εαυτήν είς είδος τι υπερθρησκείας, θεωρούσα πάσας τάς θρησκείας, μηδέ τής χριστιανικής τοιαύτης εξαιρουμένης ώς υποδεεστέρας αυτής. Υποτρέφει δέ ούτω είς τούς μύστας αυτής το φρόνημα, ότι μόνον έν τοίς μασονικοίς εργαστηρίοις γίνεται η κατεργασία καί λείανσις τού αξέστου καί ακατεργάστου λίθου».

Οί αξιώσεις τής μασονίας περί υπερθρησκείας αποδεικνύονται καί από το γεγονός ότι δημιουργεί μιά αδελφότητα, τήν οποία θεωρεί ότι εξυψώνεται πάνω από κάθε άλλη που βρίσκεται έξω, ακόμη κι αν πρόκειται γιά χριστιανική, ώς αδελφότητα που αποτελείται από βέβηλους. Μέ τή μασονική μύηση ο χριστιανός γίνεται αδελφός τού μυημένου οθωμανού ή βουδιστή ή οποιουδήποτε ορθολογιστή, ενώ ο χριστιανός που δέν έχει μυηθεί στή μασονία λογίζεται γι’ αυτόν βέβηλος.

Αντίθεση προς τή χριστιανική πίστη συνιστά επίσης καί η φυσική ηθική, που υιοθετείται από τή μασονία. H χριστιανική πίστη περιορίζει τον ανθρώπινο λόγο στά όρια τής θείας αποκαλύψεως και οδηγεί στον αγιασμό ώς αποτέλεσμα τής χάριτος τού Θεού. Αντίθετα η μασονία στηρίζει το ηθικό της οικοδόμημα «επί μόνων τών φυσικών δυνάμεων του ανθρώπου, προς φυσικούς όλως κατατείνουσα σκοπούς».

Η «Πράξις» της Ιεραρχίας αναφέρεται στήν καταδικαστική στάση τής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας καί τών Προτεσταντικών Εκκλησιών καί μνημονεύει τήν σχετική αναφορά τής «Διορθοδόξου Επιτροπής» που συνήλθε στο Αγιο Ορος καί χαρακτήρισε τή μασονία ως σύστημα αντιχριστιανικόν καί πεπλανημένον». Κατά τήν θεση που πήρε ο τότε Αρχιεπίσκοπος τής Ελλάδος Χρυσόστομος, καί η οποία υπογραμμίζεται στήν «Πράξιν», κληρικοί που μετέχουν τής μασονίας είναι άξιοι καθαιρέσεως.

Η απόφαση αυτή τής Ιεραρχίας τής Εκκλησίας τής Ελλάδος ανανεώθηκε μέ μία νέα, που ελήφθη κατά τήν 28ην Νοεμβρίου 1972 καί χαρακτηρίσθηκε «αυθεντικό κείμενο αυτής». Γι’ αυτό καί η Ιεραρχία «εμμένει απολύτως εις τά έν τή Πράξει οριζόμενα περί Μασονίας. Διακηρύσσει καί αύθις ότι η Μασονία είναι αποδεδειγμένως θρησκεία μυστηριακή, προέκτασις των παλαιών ειδωλολατρικών θρησκειών, όλως ξένη καί αντίθετος προς τήν εξ αποκαλύψεως σωτηριώδη αλήθειαν της Αγίας ημών Εκκλησίας. Διαδηλοί κατηγορηματικώς ότι η ιδιότης τού Μασόνου υπό οιανδήποτε μορφήν είναι ασυμβίβαστος προς τήν ιδιότητα του χριστιανού μέλους τού Σώματος τού Χριστού».

Η νέα αυτή απόφαση μνημονεύει καί επαινεί τήν υπ’ αριθ. 260/1.12.1969 απόφαση τού Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, μέ τήν οποία η μασονία κατεδικάσθη «ώς θρησκεία μυστική, μή γνωστή», καθώς καί τήν ανακοίνωση τής Ιερας Συνόδου, που δημοσιεύθηκε στή «Φωνή τού Κυρίου» (13.5.1970), όπου η μασονία στηλιτεύεται ώς θρησκεία.

Κλείνοντες το θέμα περί μασονίας, παρατηρούμε πως κατά τον ισχυρισμόν τών μασόνων, τουλάχιστον τού «κανονικού συστήματος», η μασονία δέν είναι θρησκευτική κίνηση καί δέν διαθέτει διεθνείς ιεραρχικές δομές. Αλλά ακόμη κι’ αν αυτό ανταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, το μασονικό οικοδόμημα δέν συμβιβάζεται μέ τή χριστιανική πίστη.

Κατ’ αρχήν υπογραμμίζεται ότι το τελετουργικό αποτελεί είδος εμπειρίας πνευματικής εμβάθυνσης καί προσωπικού «εξευγενισμού», μετατροπής του «λίθου» από τήν κατάσταση του «ακατέργαστου» σέ «κατεργασμένου», δηλαδή τής «προσωπικής τελειώσεως». Αλλά αυτός ο δρόμος τής μασονίας είναι αντίθετος μέ τον χριστιανικό.

Η μασονική εμπειρία δέν οδηγεί τον άνθρωπο πέρα από τήν εμπειρία του εαυτού του ή τής κοινωνίας τών «αδελφών». Δέν ξεπερνάει τήν κτιστή πραγματικότητα καί εγκαταλείπει τον άνθρωπο μόνο. Γιά τον χριστιανό δέν υπάρχει τελείωση έξω από τή συμμετοχή του στή ζωή του Θεού «εν Χριστώ Ιησού». Η αγιότητα ανήκει στον Χριστό («είς άγιος») καί κατ’ επέκταση καί σέ εκείνους που μετέχουν τής ζωής τού Χριστού. Είναι αγιότητα «κατά μετοχήν» καί όχι ανεξάρτητη από τή χριστιανική πίστη καί από το φρόνημα του Χριστού.

Κατά τήν χριστιανική πίστη δέν μπορεί νά υπάρχει αδελφικός σύνδεσμος χωρίς το «Πνεύμα τής υιοθεσίας», ούτε ηθική χωρίς δόγματα. Εξάλλου δέν υπάρχει «κοσμοθεωρία τών δέκα εντολών», χωρίς τή σύνδεση μέ τήν διδασκαλία τής Παλαιάς καί τής Καινής Διαθήκης καί προ παντός χωρίς αναφορά στο πρόσωπο τού Ιησού Χριστού. Ο χριστιανός δέν αποβλέπει στήν «πνευματική ζωή» ώς αποτέλεσμα ανθρωπίνων προσπαθειών, αλλά στήν αγιοπνευματική ζωή, που είναι δώρο τού Θεού.

Μέ το άγιο βάπτισμα προσλαμβάνεται ο πιστός στο Σώμα του Χριστού καί γίνεται «είς έν Χριστώ» μέ όλα τά άλλα μέλη τού ίδιου Σώματος, γίνεται «μέλος έκ μέρους». Δέν μπορεί νά δεχθεί τή μασονική μύηση καί τήν αντίληψη πως αυτή τον οδηγεi πέρα από το χώρο τού «βέβηλου» καί τον καθιστά πνευματικό αδελφό μέ τον πιστό του Ισλάμ ή όποιας θρησκείας.

Εμείς oι χριστιανοί πιστεύουμε πως γινόμαστε παιδιά του Θεού μόνο όταν λάβουμε το πνεύμα τής υιοθεσίας, διά του οποίου εντασσόμαστε στο Σώμα τού Χριστού μέ το άγιο βάπτισμα (Γαλ. γ’ 26). Μόνο τότε γινόμαστε «κατ’ επαγγελίαν κληρονόμοι». Το Αγιο Πνεύμα, πού ονομάζεται καί «Πνεύμα Χριστού», «συμμαρτυρεί τώ πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. Eί δέ τέκνα, καί κληρονόμοι, κληρονόμοι μέν Θεού, συγκληρονόμοι δέ Χριστού» (Ρωμ. η’ 17). Το νά αξιολογήσει κανείς τή μασονική μύηση πάνω από το χριστιανικό βάπτισμα, αποτελεί βλασφημία εναντίον τού Αγίου Πνεύματος. Η μασονία δέν συνδέει τίς ήθικές αξίες, τίς οποίες κηρύττει μέ μία συγκεκριμένη πίστη σέ Θεό. Η περί Θεού εικόνα («Μέγας Αρχιτέκτων τών Κόσμων») προσδιορίζεται εντελώς υποκειμενικά, από τον καθένα μασόνο, ανάλογα μέ τίς προσωπικές του θρησκευτικές πεποιθήσεις. Η κατανόηση τού ανθρώπου καί τής ζωής, όπως άλλωστε καί ή περί Θεού αντίληψη, ξεπερνούν τά όρια μιάς συγκεκριμένης πίστης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η χριστιανική πίστη σχετικοποιείται καί εξισώνεται αξιολογικά μέ τήν πίστη του Ισλάμ, μέ το βουδδισμό κ.ο.κ. Οποιος ζεί «σωστά», λογίζεται καί «σωστός» απέναντι στο Θεό.

Η θέση αυτή δέν ταυτίζεται μέ τήν διδασκαλία τής χριστιανικής αγίας Γραφής καί μέ τήν πίστη στον Τριαδικό Θεό. Εδώ η χριστιανική Βίβλος δέν είναι πλέον η μοναδική Θεία αποκάλυψη. Εναλάσσεται μέ το Κοράνι, τίς Βέδες κ.ο.κ. Είναι «έναι» από τά πολλά «ιερά βιβλία»! Η χριστιανική πίστη δέν είναι η μόνη καί βεβαία οδός σωτηρίας, αλλά μία από τίς πολλές «ατραπούς». Ολες οί θρησκείες οδηγούν «στον ίδιο σκοπό». Μ’ αυτό τον τρόπο τά είδωλα γίνονται αντανάκλαση τής «μιάς θεότητας», τού «Μεγάλου Αρχιτέκτονα τών Κόσμων», ο οποίος είναι «ανοικτός» γιά όλες τίς Θεότητες. Εδώ πλέον δέν ισχύει η φράση, που αναφέρεται στον Ιησού Χριστό: «έν αυτώ κατοικεί πάν τό πλήρωμα τής Θεότητος σωματικώς». Ο απόστολος το υπογράμμισε αυτό γιά νά προφυλάξει τούς πιστούς από τήν ψευδή σοφία. Γι’ αυτό καί αναφέρει προηγουμένως: «Προσέχετε μήπως σάς παρασύρει κανείς μέ τή φιλοσοφία καί μέ κούφια απατηλά πράγματα, κατά τήν παράδοση τών ανθρώπων, κατά τά στοιχεία τού κόσμου καί όχι κατά Χριστόν» (Κολ. β’ 8-9).

Απ’ όσα αναφέρωμε γίνεται σαφές ότι η Μασονία είναι ασυμβίβαστη μέ τή Χριστιανική πίστη καί τήν ιδιότητα τού Ορθοδόξου Χριστιανού. Ιδιαίτερα επιση-μαίνουμε τον κίνδυνο διαβρώσεως τού ποιμαντικού έργου καί ακυρώσεις τού μηνύματος τού Ευαγγελίου καί τής έν Χριστώ ελπίδος.

Οπως καί άλλες αποκρυφιστικές ομάδες εγκαταλείπουν τον άνθρωπο εντελώς μόνο, στήν προσπάθειά του νά βρεί το αληθινό νόημα τής ζωής καί νά το πραγματώσει. Αύτό είναι δυνατόν μόνον διά τής θείας χάριτος, διά τής δωρεάς τού Χριστού. Ο λόγος του Κυρίου «ουδείς έρχεται πρός τόν πατέρα εί μή δι’ εμού» (Ιωάν. ιδ’ 6) βρίσκει εδώ πλήρη εφαρμογή.

* * *

(Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου «Ο Αποκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας», Τεύχη 4ον – 10ον»», Εκδόσεις Διάλογος, Αριθ. 15 . Της Υπηρεσίας Ενημερώσεως Διαλόγου και Πολιτισμού της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ενωση Γονέων γιά την Προστασία της Οικογενείας και του ατόμου)

poimin.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2016/01/%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82.html#ixzz3wetRBsG9

«Έλθε, Ω Εωσφόρε, έλθε» - Ανατριχιαστικές περιγραφές από μυήσεις σε μασωνικές στοές, όπου λατρεύεται ο Σατανάς!

Στα ΑΔΥΤΑ της ΜΑΣΟΝΙΑΣ - Μοναδικές Πληροφορίες για την Μύηση, τα Σύμβολα και τους Χαιρετισμούς

Στον ναό υπάρχει το άγαλμα του Βαφομέτ, παρά του οποίου γονυπετούν οι Γνωστικοί και οι Ναϊτες Ιππότες. Η εξήγηση της ύπαρξης του αγάλματος στον Ναό, που δίδουν, είναι ότι μεταξύ των δύο κεράτων της τραγόμορφου κεφαλής, βλέπουν να αναπαριστάται ο νους που ισοσταθμίζει τα πάντα.

Όταν ο Μεγάλος Δάσκαλος προβιβάζει τον υποψήφιο καθιστό Ιππότη στους βαθμούς 27ου, 28ου και 29ου, αποσύρεται. Τότε ένας αξιωματικός του Αρείου Πάγου ( ο Μέγας Εισηγητής) εισέρχεται εις τον Μέλανα θάλαμο και ενδύει τον υποψήφιο με σταχτοχρούν χιτώνα, τον οπλίζει με ξίφος και του καλύπτει το κεφάλι με σκοτεινό πέπλο.

Έπειτα εισάγουν τον υποψήφιο σε ένα υπόγειο τάφο ταχέως, του αφαιρούν το πυκνό πέπλο και φεύγουν. Ο υποψήφιος μένει μόνος του εντός του υπογείου τάφου, έχοντας ένα αμυδρό φως λυχνίας. Εντός του φέρετρου υπάρχει κεκαλυμμένος αδελφός ο οποίος αναφωνεί: « Τι θέλεις, τι είσαι, γιατί ταράττεις τον αιώνιον ύπνο μου;»

Η φωνή συνεχίζει: «Εσκέφθης καλά που βρίσκεσαι εδώ; Οι δοκιμασίες που σε περιμένουν είναι φοβερές, σε προειδοποιώ δια μέσου της ερώτησης που ακολουθεί και πρόσεξε την απάντηση που πρέπει να δώσεις».

Ερωτ.: Είσαι έτοιμος να διέλθεις;

Απαν.: Θέλω να διέλθω.

ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ 28ος βαθμός.

ΤΑΞΗ: Στον βαθμό αυτό δεν υπάρχει ιδιαίτερος τρόπος να τίθεσαι εν τάξει.

ΣΗΜΕΙΟ: Θέτει την δεξιά εν σχήματι γνώμονος επί της καρδιάς.

ΨΗΛΑΦΗΣΗ: Λαμβάνουν αμοιβαίας τα χείρας και τα θλίβουν ελαφρώς.

ΣΥΝΘΗΜΑ ΔΙΑΒΙΒΑΣΕΩΣ: Στίβιον, Ήλιος, Μήνη, Τετραγράμματον.

ΙΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ: ΑΔΟΝΑΗ, ΑΒΡΑΓ, ΓΑΔΟΛ.

ΗΛΙΚΙΑ: Στον βαθμό αυτό δεν υπάρχουν.

ΚΡΟΥΣΙΣ: Επτά χτύποι ισόχρονοι 0000000.

ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Δεν υπάρχει συγκεκριμένος.

ΔΙΑΣΗΜΑ: Εμπροσθέλα (ποδιά) μέλαινα, χιτών εκ γάζης, σκούφος κυανούς και ταινία αντί ιματίου.

Οι τακτικές ερωτήσεις που γίνονται για την είσοδο στον ναό είναι:

Ερώτηση: Πόθεν έρχεσθε;

Απάντηση: Από το κέντρο του σκότους.

Ερωτ.: Πώς κατορθώσατε να εξέλθετε;

Απαντ.: Δια της σκέψεως και της μελέτης της φύσεως.

Ερωτ.: Τι σημαίνει το σύνθημα τις διαβιβάσεως;

Απαντ.: Πρώτη η ύλη αρχή των πάντων δημιουργημάτων.

Ερώτ.: Ποία είναι τα ονόματα των επτά;

Απαντ.: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ουριήλ, Ζραχιήλ, Χαμαλιήλ, Ραφαήλ και Τσαφιήλ.

Ερωτ.: Πείτε μου ποία είναι η κατάσταση του χρόνου όταν αρχίζουν οι συνεδριάσεις;

Απάντ.: Νύξ καλύπτει την γη, αλλά στην Στοά ο ήλιος λάμπει.

Ερώτ.: Ποία είναι η κατάσταση του χρόνου όταν λήγουν οι συνεδριάσεις;

Απαντ.: Οι άνθρωποι ακολουθούν πάντοτε την πλάνη, ολίγοι καταπολεμούν αυτήν, και ολίγοι φτάνουν εις τον ιερό τόπον.




Απόσπασμα τελετής…

Ένα πλήθος από βάρβαρα κορακίστικα απαγγέλει ο Πρόεδρος του Αρείου πάγου (Ανώτεροι βαθμοί) και πάντες οι Κάδος (Ανώτεροι βαθμοί) και πάλλουν τα ξίφη κατά τον ουρανό κραυγάζοντας ΝΕΚΑΜ ΑΔΟΝΑΗ.

Κατά εκείνη την στιγμή το Πνεύμα δέον να φανή και ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου απαγγέλει την Εωσφορική προσευχή.

Έλθε ώ έλθε Εωσφόρε έλθε!…

Συ το οποίον οι ιερείς σε συκοφάντησαν. Συ τον οποίον οι βασιλείς καταδίκασαν! Έλθε!

Έλθε να σε σφίγξομεν εις τας αγκάλας μας.

Μόνο τα σκοτεινά έργα σου μπορούν να δώσουν εξηγήσεις στο σύμπαν.

Άνευ των έργων σου, ώ Σάταν το σύμπαν θα ήταν παράλογο.

Συ μόνο ζωοποιείς, Συ μόνο εξευγενίζεις τον χυδαίο πλούτο.

Συ δε Πρώτε Θεέ, άρπαξ, άδικε, σε απαρνούμεθα. Είθε να εκθρονιστείς και να συντριβείς.

Γονυπετούν ενωπιόν του Βαφομέλ και κραυγάζουν Νεκαμ (Αδοναη. Νεκρέ Πρώτε Θεέ).

Έκαστος τώρα θα μάθει ότι η φιλοσοφία του Τεκτονισμού είναι η καββάλα, οι μαγγανείες και η μαγεία.

Γίνεται κατανοητό ότι όταν ομιλούν περί φιλοσοφίας εννοούν τις σκοτεινές μαγείες. Ο μέγας αρχιτέκτων του παντός (Παν), τον όποιον πιστεύουν, είναι ο Σατανάς. Όλες οι εταιρίες αυτές (μασονία, καββαλισμός, Σιωνισμός, Ναϊτισμός κτλ) είναι ένα και το αυτό. Έχουν απορρίψει,σύμφωνα με το perierga.blogspot.gr, την αληθινή τους φύση και έχουν παρεισφρήσει συνειδητά στον σκοταδισμό και στις μαύρες τελετές. Οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, οι ανώτεροι ιεράρχες και πολλοί άλλοι άνθρωποι της ανωτέρας κοινωνίας έχουν πουλήσει την ψυχή τους εις τον σκοταδισμό.

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_633.html

ΒΑΝΔΗ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΕΒΡΑΙΟΜΑΣΟΝΙΑΣ (Βίντεο)

Ο ΑΛΛΟΣ «ΘΕΟΣ»: Αφιερωμένο στην συνάντηση Πατριάρχη-Πάπα

Γράφει ο Νϊκος Χειλαδάκης

Πριν από μερικά χρόνια είχα βρεθεί σε μια αγρύπνια σε ένα κεντρικό ναό της Θεσσαλονίκης. Στο τέλος της λειτουργίας ένα γνωστός αγιορείτης ιερομόναχος μίλησε στο εκκλησίασμα και αναφέρθηκε σε έναν επίσης πολύ γνωστό ορθόδοξο αρχιεπίσκοπο βαλκανικής χώρας. Ο εν λόγω αρχιεπίσκοπος με πολλές περγαμηνές και μεγάλη συγγραφική παρουσία είχε δηλώσει τότε ότι, «ήρθε ο καιρός να κτίσουμε ένα παγκόσμιο ναό όπου θα μπορούν όλοι να προσευχόμαστε στον κοινό θεό». Στην επίμονη ερώτηση του ιερομόναχου ποιος θα είναι αυτό ο θεός και πως θα ονομάζεται αυτός ο θεός, ο αρχιεπίσκοπος δεν απάντησε, προχώρησε όμως στην έδρα της αρχιεπισκοπής του στην οικοδόμηση ενός χριστιανικού ναού με την φροντίδα να μοιάζει καταπληκτικά με μουσουλμανικό τέμενος στην προσπάθεια του να συνδυάσει τις δυο θρησκείες, όπως ο ίδιος υποστήριξε.

Όταν κάποιος μυείται σε κάποιο τεκτονικό τάγμα, στην τελετή εισδοχής του στον πρώτο βαθμό αφού τον υποδέχονται οι ήδη μυημένοι με τα φλογισμένα ξίφη τους να τον σημαδεύουν, τον βάζουν να δηλώσει πίστη στον μεγάλο αρχιτέκτονα του σύμπαντος. Πάνω στην «αγία έδρα» της στοάς, υπάρχει η Αγία Γραφή. Σε μια άλλη στοά υπάρχει το Κοράνι και κάπου αλλού υπάρχει η Μπαγκαβάτ Γκιτά και ούτω κάθε εξής. Ο μεγάλος αρχιτέκτονας, όπως υποστηρίζουν οι μασόνοι, είναι ο αρχιτέκτονας του σύμπαντος, ο μυστικός θεός που κατευθύνει τα πάντα και που το κύριο μέλημα του είναι να «ενώσει» τους ανθρώπους, ένα στόχο για το οποίο αγωνίζεται η μασονία ανά τους αιώνες κάτω από την αποκλειστική κυρίαρχη εξουσία αυτού του κοινού θεού του σύμπαντος.

Η λουθηρανική εκκλησία είναι η μεγαλύτερη εκκλησία των διαμαρτυρομένων των ΗΠΑ με εκατομμύρια οπαδούς. Στις 28 Ιουλίου του 2010 στη λουθηρανική εκκλησία του Αγίου Μάρκου στο Σαν Φρανσίσκο γίνονταν μια μεγαλοπρεπή τελετή παρουσία πολύ κόσμου. Την ημέρα εκείνη χειροτονήθηκαν επτά γκέι πάστορες στην Ευαγγελική λουθηρανική εκκλησία των ΗΠΑ, ανοίγοντας τον δρόμο για την επιστροφή στον κλήρο σε ιερείς που είχαν ομολογήσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλία τους και είχαν εκδιωχθεί από τους κόλπους της εκκλησίας αυτής στις ΗΠΑ. «Σήμερα η εκκλησία μιλάει ξεκάθαρα», είπε ο αιδεσιμότατος Τζεφ Τζόνσον, ένας από τους επτά γκέι πάστορες που χειροτονήθηκαν. «Ολοι οι άνθρωποι είναι ευπρόσδεκτοι εδώ, όλοι οι άνθρωποι καλούνται να βοηθήσουν την ηγεσία της εκκλησίας και όλους τους αγαπά ο θεός άνευ όρων», προσέθεσε. Ένας θεός άνευ όρων! Ένας θεός για όλα τα γούστα και για κάθε πάρα φύση ανωμαλία!

Κάποτε είχαν πάει στον πάτερ Παΐσιο δυο καθολικοί και του άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για την ένωση των εκκλησιών. Οι δυο ξένοι του έλεγαν με επιμονή «γιατί να μην ενωθούμε, όλοι μας είμαστε κάτω από την στέγη του θεού, ο παντοδύναμος Θεός είναι για όλους μας όπως ο ήλιος λάμπει για όλους τους ανθρώπους». Ο πάτερ Παΐσιος αφού τους άκουσε προσεκτικά τους απάντησε : «Ναι, σωστά, ο Θεός είναι για όλους μας, αλλά.. εμείς όλοι δεν είμαστε για τον Θεό!»

Στην αχανή πλατεία του Αγίου Πέτρου είχαν μαζευτεί χιλιάδες προσκυνητές από όλα τα μέρη του κόσμου για να δουν αυτό το πρωτοφανές γεγονός. Για πρώτη φορά την έλευση ενός Ορθόδοξου Πατριάρχη, (Αθηναγόρα), στην καρδιά του Βατικανού. Σαν έφτασε ο Πατριάρχης με την τιμητική συνοδεία στα σκαλιά του Αγίου Πέτρου, βγήκε από το αυτοκίνητο του και αμέσως ενδύθηκε τον αυτοκρατορικό μανδύα όπως κάνουν όλοι οι Αρχιερείς από την εποχή της Αλώσεως μέχρι και σήμερα. Ψηλά στην κεντρική είσοδο του ναού βρισκόταν όλο το Κογκλάβιο των Καρδιναλίων και στο κέντρο ο ίδιος ο Πάπας περίμεναν την άνοδο του Πατριάρχη. Ο Πατριάρχης άρχισε να ανεβαίνει την σκάλα για να συναντήσει τον Πάπα. Ξαφνικά, λίγα σκαλοπάτια πριν φτάσει στην κορυφή, ένας νεαρός καθολικός καλόγερος, αποσπάστηκε από την επίσημη ομήγυρη και κρατώντας έναν Εσταυρωμένο σε ψηλό κοντάρι, με γυάλινα μάτια από ζήλο, πλησίασε με απότομο βήμα τον Πατριάρχη και τον έβαλε μπροστά στο πρόσωπο, λες και ο Πατριάρχης ήταν κανένας ειδωλολάτρης, με μια έκφραση σαν να «διέταζε»… «Προσκύνα στον αληθινό θεό και μετανόησε για την πλάνη σου ζητώντας συγχώρεση για την αποστασία σου!».

Στις 6-13 Σεπτεμβρίου του 2007 έγινε στην Γροιλανδία το Ζ΄Οικολογικό συμποσίο παγκόσμιο οικολογικό συμπόσιο για την σωτηρία δήθεν του πλανήτη από το «φαινόμενο του θερμοκηπίου». Παραβρέθηκε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος. Στο τέλος των εργασιών ο Πατριάρχης συμπροσευχήθηκε για την «σωτηρία» του πλανήτη με εκπροσώπους διαφόρων θρησκειών όπως Ιουδαίων Ραββίνων-Παπικών-Θιβετιανών Μοναχών κλπ μπροστά σε μια κρυστάλλινη σφαίρα που θωρήθηκε πως ήταν ομοίωμα της γης. Η συμπροσευχή ήταν αφιερωμένη στην λατρεια της Γαίας. Η λατρεία της Γαίας φέρεται ως λατρεία της νεοθρησκείας της Νέας Εποχής και του κλάδου του Οικουμενιστικού M.R.A.

Στις συγκεντρώσεις των οικουμενιστών γίνεται λόγος για τον ένα και μοναδικό θεό, για τον κοινό θεό όλων των θρησκειών, για τον θεό που λατρεύουν και οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι και ο ιουδαίοι και οι βουδιστές, οι μασόνοι και ότι άλλο υπάρχει σε αυτόν τον τομέα. Ο θεός αυτός δεν έχει καμία ταυτότητα, ούτε κάποιο δόγμα, ούτε κάποια ιεραρχία, ούτε κάποιο τυπικό, ούτε εντολές, ούτε απαιτήσεις από αυτούς που τον προσκυνούν, παρά μονό έχει την προυπόθεση όλοι να αποδέχονται ολοκληρωτικά την αρχή και την εξουσία του. Είναι ο θεός της υποψίας του καθενός, ένας θεός της κάθε ατομικής επιθυμίας, της κάθε υποκειμενικής του αντίληψης, της όποιας φαντασίωσης έχει δημιουργήσει ο οποιοσδήποτε για τον αυτόν τον ανώτερο θεό που είναι πάνω από όλους, της όποιας πεποίθησης του που μπορεί να μην συμπλέει με τις πεποιθήσεις των άλλων, χωρίς όμως ο ένας να θίγει την πεποίθηση του άλλου και όλοι μαζί στην κοινή πορεία. Ένας θεός που ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όλων, αλλά χωρίς κανένα προσδιορισμό για να μην θιγεί κανένας στην προσωπική του ιδεοληψία. Όσοι όμως δεν τον υπακούσουν, είναι οι χαμένοι του κόσμου τούτου. Είναι τα παράσιτα της ανθρωπότητας. Είναι τα απόβλητα της «νέας κοινωνίας». Είναι οι οπισθοδρομικοί, οι αναχρονιστές, οι κομπλεξικοί ακόμα και ψυχοπαθείς, ανήκουν σε άλλες ξεπερασμένες εποχές και είναι καταδικασμένοι να χαθούν στο βάρος της μεγαλειότητας του.

Αλλά ποιος είναι αυτός ο θεός τον οποίο προσκυνούν όλοι αυτοί ; Ψάξαμε να βρούμε κάποιο όνομα που θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε αυτόν τον θεό. Ψάξαμε παντού, ψάξαμε σε πολλές θρησκευτικές εκδηλώσεις των «πολύχρωμων» οπαδών του, αλλά δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποιο αντάξιο όνομα της κοινής προσευχής όλων αυτών των υποτιθέμενων θρησκειών. Ψάξαμε να βρούμε ποιος είναι αυτό ο θεός που κυριαρχεί πάνω σε όλες της θρησκείες, που είναι το κεντρικό πρόσωπο στο οποίο απευθύνουν τις προσευχές τους όλοι αυτοί που συμπροσεύχονται με τα παρδαλά τους άμφια και με τις ακροβατικές τους τελετές που της έχουν βαπτίσει θεια λειτουργία.

Μήπως αυτός ο άλλος θεός που κάθεται στην κορυφή του κόσμου και γοητεύει τους ανθρώπους με όμορφα και φανταχτερά λόγια, όπως ενότητα, ανθρώπινα δικαιώματα, αδελφοσύνη, ισότητα, κινήματα για την ειρήνη και την ευημερία των ανθρώπων, είναι κάποιος γνωστός, αλλά σκόπιμα κρυφός και απρόσιτος ; Μήπως είναι ο θεός της επιχείρησης αυτονόμησης του ανθρώπου ; του ηλεκτρονικού φακελώματος, της νομιμοποίησης και προβολής κάθε ανώμαλης λειτουργίας της φύσεως και παράλληλα απαξίωσης κάθε φυσιολογικής σχέσης μεταξύ των ανθρώπων, της μιας παγκόσμιας ηγεμονίας αλλά για το «καλό» της ανθρωπότητας, των οικονομικών μεγιστάνων που «φιλάνθρωποι» και «πονετικοί» νοιάζονται για την ανθρώπινη κατανάλωση σαν το σίγουρο μέτρο της ανθρώπινης «ευτυχίας» που θα τους αποφέρει ακόμα περισσότερα κέρδη ; Μήπως αυτός ο άλλος θεός είναι ο γνωστός «άρχοντας του κόσμου» τούτου ;

Μήπως αυτός ο «άλλος θεός», είναι αυτός ο Διάβολος ;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος


http://www.pentapostagma.gr

Κομμουνισμός και Χιτλερισμός δημιούργημα Εβραίων Σιωνιστών

Ο Κομμουνισμός και ο χιτλερισμός είναι δημιούργημα των Εβραίων Σιωνιστών

(Από τα μυστικά πρωτόκολλα των σοφών της Σιών)

Αυτό φαίνεται, ίσως, απίστευτο και προ παντός από τους ίδιους τους κομμουνιστάς. Και όμως είναι αληθές! Και τον άθεο Κομμουνισμό πάλι Εβραίοι τον δημιούργησαν.

 Ο Κάρολος Μάρξ ήταν Γερμανοεβραίος. Κατήγετο εξ Ιουδαίων. Κατά το ήμισυ Ιουδαίος ήτο και ο Βλαδίμηρος Λένιν, ο οποίος υπήρξε μέγας διώκτης της Ορθοδοξίας και πάσης άλλης θρησκείας, η οποία κατά την θεωρίαν του είναι: «το όπιον του λαού».

Ο Λένιν, του οποίου το όνομα είναι γνωστό σε κάθε γωνιά της γης, άρχισε το 1917 τη Ρώσικη Κομμουνιστική Επανάσταση με ένα επιτελείο από 217 συνεργάτες, από τους οποίους μόνον οι 8 ήσαν Ρώσοι, ενώ όλοι οι άλλοι ήσαν Εβραίοι! Ο ίδιος ήταν και Μασώνος 33ου βαθμού.

Οι ενισχυταί του (εκτός από τους στρατάρχας Χίντεμπουργκ και Λουντεντόρφ, που έδωσαν τα πρώτα εκατομμύρια εις χρυσόν) είναι οι γνωστοί Εβραίοι τραπεζίτες της Αμερικής Σίφφ, Λοέμπ και Κούχνε!! Αυτό φυσικά δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η Ιστορία...

Αλλά ας δούμε τα κέρδη και τις ζημιές των ενδιαφερομένων. Ξεριζώθηκε μήπως το όπιο του λαού μέσα από την ψυχή των Ρώσων, όπως το διεκήρυττε ο θεομάχος Λένιν και οι δημιουργοί και προστάται του; Την απάντηση μας δίνουν οι διάφοροι Σολζενίτσιν, οι οποίοι δημιουργούν τέτοιον πονοκέφαλο με τις χριστιανικές τους πεποιθήσεις, ώστε μια υπερδύναμης, η Ρωσία ΝΑ μη μπορεί να τους υποφέρει και να αναγκάζεται να τους διώξει πέρα από τα όριά της.

Σήμερα στη Ρωσία υπάρχει ο πιο ακμαίος και ζωντανός Χριστιανισμός.

Μπορούμε να πληροφορήσουμε τον αναγνώστη μας, ότι η πίστις του λαού δεν ξεριζώθηκε, όπως είχαν φανταστεί οι Εβραίοι και οι Κομμουνισταί. Γνωρίζουμε μάλιστα, ότι εδώ και λίγα χρόνια μια συστηματική, προσεκτική εργασία γίνεται εκεί, που άλλοτε ήταν ο παράδεισος των εωσφοριστών, δια την πλήρη πνευματικήν και φυσικήν εξαφάνισιν του Σιωνισμού. Όταν δε συνεχώς διαβάζομε περί της συνεχούς μεταφοράς πολεμικού υλικού προς τους Άραβας, το οποίον φαίνεται είναι πεπρωμένο να χρησιμοποιηθή εναντίον αυτών, που ίδρυσαν και εγαλούχησαν τον Κομμουνισμό δηλαδή των Εβραίων, δεν μπορούμε παρά να μείνωμε εκστατικοί μπροστά στη Σοφία του Θεού, ο οποίος τιμωρεί εκείνους που βυσσοδομούν εις βάρος της Αγίας Ορθοδοξίας.

Από το 1956 οι ηγέται του Κομμουνισμού, της Μόσχας, έκαναν απότομη στροφή 180 μοιρών και επετέθησαν ιδεολογικώς κατά παντός Εβραϊκού. Εξαπελύθη ένας πρωτοφανής διωγμός εναντίων των Εβραίων, που διαμένουν στη Σοβιετική Ένωση και είναι αυτοί σχεδόν τριάμισι εκατομμύρια. Εξεδόθησαν παραλλήλως χιλιάδες βιβλία που αποκαλύπτουν την διαλυτική δράση του Εβραϊσμού!! Όλα δε τα φιλοεβραϊκά βιβλία, σχετικά με τη λογοτεχνία και την ποίηση απηγορεύθησαν. Θα εφαντάζετο ποτέ ο Γερμανο-εβραίος Κάρολος Μάρξ, ότι κάποια μέρα τα πνευματικά παιδιά του, οι Ρώσοι Κομμουνισταί, θα εστρέφοντο με τόση μανία κατά του Εβραϊσμού και του Σιωνισμού; Σήμερα όμως κανείς δεν αμφιβάλλει πλέον. Τον κατά του Εβραϊσμού – Σιωνισμού ιδεολογικόν πόλεμον έχουν ήδη αναλάβει πολλαί Σοβιετικαί Υπηρεσίαι και οργανισμοί, μεταξύ των οποίων και η Ακαδημία των Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ.!

Να λοιπόν, μια τρανή απόδειξις ότι εκείνα που σκηνοθετούν οι Σιωνισταί εναντίον του Χριστιανιμού γυρίζουν πίσω και κτυπούν τας κεφαλάς των.

Δημιουργούν τον Χιτλερισμόν

Οι Σιωνισταί Εβραίοι εδημιούργησαν ένα ακόμη αντιχριστιανικό τέρας, τον Αδόλφον Χίτλερ.

Ο Χίτλερ ήταν κατά το ήμισυ Εβραίος. Στο περιβάλλον του υπήρχαν πολλοί Εβραίοι, καθώς μάγοι, σατανισταί και αποκρυφισταί.

Διψούσε δε ακόρεστα για δόξα. Οι εωσφορισταί του Σανχεντρίν των Σιωνιστών του υπόσχονται, ότι θα τον βοηθήσουν ν' ανέβει ψηλά, υπό τον όρον να εξαφανίσει τον Χριστιανισμό και να τον αντικαταστήσει με τη θρησκεία των Τευτονικών θεών. Ο Χίτλερ συμφωνεί...

Στις 4 Ιανουαρίου του 1933 ο μέγας Εβραιογερμανός τραπεζίτης Κούρτ φόν Στροέντερ δέχεται με μυστικό τρόπο τον Αδόλφον Χίτλερ στο μέγαρο του στην Κολωνία παρουσία του Φράντζ φόν Πάππεν και άλλων σατανιστών. Εκεί ο χρυσός της γης τίθεται στους πόδας του φασιστικού σατανικού τέρατος, ΧΙΤΛΕΡ, που έχει για σύμβολο του τον τεθλασμένο σταυρό της Μαύρης Μαγείας, την «σβάστικα».

Και με τα σχέδια και με το χρυσό των Εβραίων ανεβαίνει στην εξουσία ένας αντίχριστος, ο Χίτλερ.

Τα όσα επηκολούθησαν τα γνωρίζει σήμερα όλη η ανθρωπότης. Πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και διακόσια ετραυματίσθησαν στο πείραμα του Ναζισμού να επιβάλει την θρησκεία της «Νέας Τάξεως πραγμάτων».

Τι επέτυχε όμως και με αυτό ο Σιωνισμός; Δεν κατόρθωσε να αφανίσει την Χριστιανοσύνη, όπως φανταζόταν.

Αντιθέτως μάλιστα, η οργή του Χίτλερ εστράφη εναντίον των ευεργετών του Εβραίων και εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς, τους έκαμε σαπούνι. Πρωτοφανής βαρβαρότης εναντίον των.

Για μια ακόμη φορά ο Θεός απέδειξε στους χριστιανομάχους Σιωνιστάς, ότι ο Χριστός είναι ανίκητος και ότι «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν».

Βλέπεις, αναγνώστα, ότι όλα τα εναντίον του Χριστού και της Εκκλησίας Του σχέδια τους και προσπάθειες τους τελικά συντρίβονται, ως σκεύη κεραμέως; Και όντως διαπιστώνουμε επιπλέον, ότι τα σατανικά αντίχριστα κατασκευάσματά τους, στρέφονται εναντίον των κεφαλών των! Ας τα δουν καλά αυτά οι Σιωνισταί και τα όργανά τους Μασώνοι, Ροταριανοί, θεοσοφισταί, Ροδόσταυροι, Λάϊονς και τα παράγωγα τους...

Εκ του βιβλίου του Αρχ. Χαρ. Βασιλοπούλου
Επιλογή και μεταφορά xristianos.gr

http://www.agioritikovima.gr 

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ! ΤΕΚΤΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΑΔΡΙΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ

Και πρώην υπουργος μαζί τους!

Το πρωτοφανές περιστατικό ΄Τεκτονες να διαδηλώνουν στους δρόμους είχαμε το Σαββατοκύριακο στη Μαδρίτη. Οι διαμαρτυρόμενοι Τέκτονες απαίτησαν να δοθεί στις γυναίκες το «δικαίωμα» στην άμβλωση, σύμφωνα με την El País. Ουδέποτε έχει ξανασυμβεί κάτι ανάλογο…

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ισπανικού ¨εθνους Τέκτονες με παραδοσιακά σύμβολα βγήκαν ανοιχτά στους δρόμους της ισπανικής πρωτεύουσας για να συμμετάσχουν στη συγκεκριμένη διαδήλωση. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Μαδρίτη, απαίτησαν να δώσει η κυβέρνηση στις γυναίκες το «δικαίωμα» στην άμβλωση.
Μέλη της ισπανικής ομοσπονδίας του Διεθνούς Τεκτονικού Τάγματος και της Μικτής Μεγάλης Στοάς της Ισπανίας άσκησαν κριτική στο νομοασχέδιο για την άμβλωση ,το οποίο ο Υπουργός Δικαιοσύνης Alberto Ruiz Gallardón παρουσίασε. “Πιστεύουμε ότι αυτός ο νόμος περιορίζει τα δικαιώματα των γυναικών, και είμαστε εδώ για να τις προστατεύσουμε”, δήλωσε ο πρόεδρος του τάγματος Ana Jack.

Το Τεκτονικό Τάγμα, του οποίου επικεφαλής είναι ο Jack, ιδρύθηκε το 1893, και σήμερα αριθμεί 30 χιλιάδες μέλη σε 60 χώρες. Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Εργασίας υπό την κυβέρνηση του Φελίπε Γκονζάλες Φερνάντες Matilda, ο οποίος με μπλε κορδέλα στο στήθος έλαβε επίσης μέρος στην πορεία, “ο Ελευθεροτεκτονισμός προστατεύει και προωθεί τα δικαιώματα των γυναικών.”

agioritikovima.gr

Απίστευτο βίντεο: Τρέμει και δαιμονίζεται μπροστά στον Τίμιο Σταυρό η μασωνοπαγανίστρια Τζάνη!!!

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης, Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας, Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα, Σταυρός πιστών το στήριγμα, Σταυρός αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα




Και μετά μας λένε μερικοί πως είναι «παραμύθια» όλα αυτά περί της ΦΟΒΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας απέναντι σε αντίχριστους, μασώνους, σατανοπαγανιστές και άλλους αντίθεους! Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε:

Λεπτομέρειες για την Τζάνη, εδώ:

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ:ΣΕ ΜΑΣΩΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΟΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΙ ΚΑΙ "ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΕΣ" ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ!

Η ΟΜΙΛΗΤΡΙΑ ΣΕ ΜΑΣΩΝΙΚΕΣ ΣΤΟΕΣ,"ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΗΣ" ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΟΤΑΝ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΖΑΚΗΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑ!

Και για να μην ξεχνιόμαστε:

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/02/blog-post_9417.html

Σε Αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά οι δαίμονες και γενικά οι δυνάμεις του σκότους ομιλούν Ελληνικά!

Η σειρά ονομάζεται Sleepy Hollow είναι της Fox, και έκανε πρεμιέρα φέτος. Το θέμα της έχει να κάνει με τους τέσσερις καβαλάρηδες της αποκάλυψης και το τέλος του κόσμου που θέλουν να φέρουν στη Γη. Όλα μέχρι εδώ καλώς.Το περίεργο όμως είναι, ότι οι δαίμονες οι μάγισσες και οι λοιπές σκοτεινές δυνάμεις…

που εμφανίζονται μιλούν Ελληνικά, – και όταν λέω Ελληνικά κυριολεκτώ – κάτι που εγώ για πρώτη φορά συναντώ σε σειρά παρόμοιας θεματολογίας.
Από εδώ αρχίζει και ο προβληματισμός. Γιατί Ελληνικά;Τι καινούργιο φρούτο είναι αυτό;  Μία υπόθεση που μπορεί να κάνει κάποιος που γνωρίζει την προπαγάνδα που μπορεί να περάσει η Νέα Τάξη Πραγμάτων μέσα από ταινίες και σειρές,
είναι ότι θέλει να καλλιεργήσει και να περάσει στο υποσυνείδητο των Αμερικάνων και λοιπόν τηλεθεατών στον κόσμο όπου βλέπουν την σειρά, ότι η Ελλάδα και οι Έλληνες συνδέονται με το σκοταδισμό τον σατανισμό και κάθε τι δαιμονικό,αφού η Ελληνική  γλώσσα χρησιμοποιείται ως η ομιλούμενη από αυτές τις  σκοτεινές  δυνάμεις. Έτσι θα αντιστραφεί η εικόνα που υπάρχει για την Ελλάδα στον κόσμο, ως κοιτίδα του πνεύματος και του φωτός, κάτι που προφανώς θα φανεί χρήσιμο στα μελλοντικά σχέδιά των Λαμόγιων της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Η Ελλάδα δέχεται ακόμα μια επίθεση, αυτή την φορά από τα παρασκήνια.
pisoapotinkourtina

http://www.pentapostagma.gr

ΝΕΑΡΟΣ ΑΝΤΙΝΕΟΤΑΞΙΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΕ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΤΣΑΠΑΝΙΔΟΥ: “ΠΟΛΥ ΜΑΣΟΝΙΑ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ”…

Αμηχανία προκάλεσε η παρέμβαση ενός νεαρού αναπάντεχα σε ζωντανή σύνδεση της εκπομπής της Τσαπανίδου.

Ο νεαρός ενώ αρχικά λέει για ξεκάρφωμα κάτι για τα Χριστούγεννα, προσθέτει “Ωραία είναι εδώ πέρα… αλλά πολύ Μασονία εδώ πέρα ρε παιδιά”!


Και έπειτα λέει ότι

“...Μασόνοι, αυτό ήθελα να πώ”!

Οι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να κρύψουν με γέλιο την αμηχανία τους, παίρνοντας αφορμή από τον χαριτωμένους τρόπους του νεαρού. Πολλοί νέοι έχουν ξυπνήσει και έχουν καταλάβει τον ρόλο της Μασονίας στον έλεγχο της πολιτικής και των ΜΜΕ. Η Μασονία αποτελεί την πραγματική κυβέρνηση της Ελλάδας, που παίρνει διαταγές από τους σιωνιστές…

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

http://www.pentapostagma.gr/2013/12/%CE%BD%CE%B5%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BE%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD.html

ΥΛΙΣΜΟΣ, ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ, ΜΑΣΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΝΕΙΑ: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ!

Ή αλλιώς: Εκεί που...θαυμάζει ο αποβλακωμένος θεατής τις «ελαφριές» εμφανίσεις των «ντυμένων» αοιδών, νά' σου πετάγονται «ξαφνικά» ΜΑΣΩΝΙΚΟΙ, ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΟΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ!!!

Όλα άριστα μελετημένα! Και για του λόγου το αληθές:

http://www.pentapostagma.gr/2013/12/masoneia-porneia-elliniki-viomixania-mousiki.html

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ! ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΒΕΒΗΛΩΣΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ!!!

«Σεληνιάστηκαν» λόγω του...γεμάτου φεγγαριού και ξέσπασαν σ' αυτό που τους ενοχλεί: ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά το ποιόν των συγκεκριμένων «αρχαιολατρών», όπως φυσικά και το άσβεστο μίσος τους ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, τις στενές διασυνδέσεις τους με Εβραιοσιωνιστές, Καθολικούς, Ισλαμιστές, Νεοεποχίτες, «άθεους» κλπ. Δεν μας προξενεί επομένως ιδιαίτερη εντύπωση η βεβήλωση του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ από μέρους τους, αφού προφανώς ως γνήσιοι παγανιστές πήγαν να λατρέψουν (!!!) το φεγγάρι, όπως κάποιοι άλλοι «Χριστιανοί» που δήλωσαν ότι αποδέχονται και ειδωλολάτρες, αρκεί να μην βλάπτουν το Έθνος! Το κατά πόσο βλάπτουν το Έθνος ή όχι, μπορεί να το καταλάβει ο καθένας, βλέποντας το μίσος τους στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Σημαντική λεπτομέρεια: Στο χώρο κατά πάσα πιθανότητα έγιναν σατανιστικές τελετές!!! Μία ακόμα ατράνταχτη απόδειξη πως τα εν λόγω υποκείμενα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας (στην οποία, σημειωτέον, η βεβήλωση Ιερών ακόμα και άλλων θρησκειών τιμωρείτο με θάνατο), αλλά πρόκειται για σατανολάτρες, πιθανότατα τρόφιμους μασωνικών στοών (εδώ η απόδειξη).

Τέλος, το γεγονός πως έπραξαν τα ανοσιουργήματά τους σε ώρα που στην εκκλησία δεν βρισκόταν κανείς και αφού μπήκαν εκεί ως κοινοί κλέφτες, αποδεικνύει την θρασυδειλία τους και μας οδηγεί εκ νέου στο συμπέρασμα πως όχι αρχαιολάτρες δεν είναι, αλλά ούτε καν Έλληνες, αφού εκείνοι διακρίνονταν από αντρισμό και τιμή, πράγματα που αγνοούν οι λάτρεις του Σατανά και της...πανσελήνου. 

Ακολουθεί το αναλυτικό ρεπορτάζ:

Μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα βρέθηκαν σήμερα το πρωί οι πιστοί στο μικρό ναό στην περιοχή της Λυγαριάς στο Ηράκλειο. 

Άγνωστοι δράστες διέρρηξαν το εκκλησάκι και βεβήλωσαν το εσωτερικό του ναού. Όπως αποκάλυψε το prismanews.gr, στο σημείο έσπευσαν άνδρες του αστυνομικού τμήματος περιφέρειας για να ερευνήσουν το περιστατικό που έχει σοκάρει τους κατοίκους της περιοχής καθώς οι δράστες έγραψαν με σπρέι μηνύματα θρησκευτικού περιεχομένου, αντιχριστιανικά, με άγνωστους αποδέκτες.

Σε ένα από αυτά οι βέβηλοι έγραψαν : Όταν καίγατε αρχαίους ναούς ήταν καλά; Ιουδαίοι χριστιανοί (Σ.Σ. Σε λίγο θα μας πουν οι ανιστόρητοι αρχαιολάτρες πως η Κνωσός και ο Μινωϊκός πολιτισμός καταστράφηκαν από Χριστιανούς!!!). Στο κέντρο του ναού οι αστυνομικοί βρήκαν στάχτες και εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο στο ναό να έγιναν σατανιστικές τελετές.

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/08/blog-post_3702.html#more

Οι Ναΐτες Ιππότες και η σχέση τους με τη Σατανολατρεία Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Παλαιτσάκη

Οι Ναΐτες Ιππότες και η σχέση τους με τη Σατανολατρεία Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Παλαιτσάκη «Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας» (σελ. 437-449)

Εξ αφορμής της σύγχυσης πού επικρατεί περί του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών στην Ελλάδα πού τελεί υπό την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και χρηματοδοτεί ακόμη και την ανέγερση του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, όπως ισχυρίζεται εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Ραφαήλ και Ειρήνης στου Νοσοκομείου Παίδων Πεντέλης αλλά και το ότι τελεί υπό την πνευματική καθοδήγηση του Μητροπολίτη Βελεστίνου Δαμασκηνού κρίνουμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε την έρευνα του Ιω. Παλαιτσάκη που δημοσιεύεται στο Βιβλίο του «Το γάρ Μυστήριον της ανομίας» και αναδημοσιεύεται στο βιβλίο «Τυφώνας Παγκοσμιοποίηση και τα μυστικά όπλα των Χριστιανών» εκδ. Αγαθός Λόγος 2010!

Πως οι πιο ταπεινοί, αφιλοχρήματοι κι’ αφοσιωμένοι στον Ιησού Χριστό μοναχοί αποστάτησαν ανεπαίσθητα από τον όρκο και την πίστη τους καό μετατράπηκαν σε φιλάργυρους χρηματιστές, αγοραπωλητές ακινήτων, κι επενδυτές, σε αντίχριστους στανολάτρεις, πολέμιους της Εκκλησίας του Χριστού, εμπνευστές μιας νέας παγκόσμιας τάξης και παγκόσμιας θρησκείας και ιδρυτές και θεμελιωτές του τεκτονισμού!


Η πρώτη σταυροφορία (1096-1099) έληξε με την ήττα των Μουσουλμάνων και την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ (16 Ιουλίου 1099), η οποία ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του ομώνυμου και αυτόνομου Φράγκικου Χριστιανικού Κράτους, που ιδρύθηκε εκεί με βασιλέα τον αρχηγό της σταυροφορίας Δούκα της Κάτω Λωραίνης Γοδεφρείδο ντε Μπουγιών (Godefroy de Bouillon, 1058-1100). Οι ανάγκες, αφ’ ενός μεν, της προστασίας των Χριστιανών προσκυνητών, που συνέρρεαν στους Αγίους Τόπους, από τις ληστρικές επιδρομές και τις τρομοκρατικές επιθέσεις άτακτων ισλαμικών ομάδων, αφ' έτερου δε, της άμεσης υποστήριξης των πολεμικών επιχειρήσεων της β' σταυροφορίας, που ήδη είχε αρχίσει το 1117, ώθησαν μία ομάδα εννέα Γάλλων ευγενών και ιπποτών υπό την αρχηγία του Ούγκο (η Υγ) ντε Παγιένς (Hugues de Payens) από την Βουργουνδία και του Γοδεφρείδου (η Ζοφρέ) του Σαιντ Ομέρ, να ιδρύσουν το 1118 ένα Ιπποτικό Τάγμα, με την επωνυμία «Τάγμα των Πτωχών Ιπποτών του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα», και με έδρα την Ιερουσαλήμ.

Στο Τάγμα αυτό παραχωρήθηκε, από τον Βασιλιά της Ιερουσαλήμ, ένα οίκημα κοντά στο σημείο, που βρισκόταν ο Χριστιανικός ναός των Αγίων Τόπων και παλιά ο Ναός του Σολομώντα. Γι’ αυτό και το Τάγμα ονομάσθηκε Τάγμα του Ναού», και οι Ιππότες του «Ναΐτες» («Temrlarii»).

Παρά την μικρή αριθμητική δύναμή του, η συμβολή του Τάγματος, σε διάφορες μάχες, που δόθηκαν στα εδάφη της Παλαιστίνης απ’ τα στρατεύματα της δεύτερης σταυροφορίας (1117-1149), ήταν σημαντική, γι’ αυτό κι η φήμη του, διανθισμένη, με διάφορες διηγήσεις για την γενναιότητα των Ιπποτών του, δεν άργησε να φθάσει στην Ευρώπη. Έτσι δέκα χρόνια μετά από την ίδρυση του Τάγματος, το 1128, όταν οι Ναΐτες Ιππότες επισκέφθηκαν πόλεις της Ευρώπης, φορτωμένοι με δόξα, έγιναν δεκτοί με μεγάλο ενθουσιασμό και πολλή θερμότητα. Ο αρχηγός τους Ούγκο (Υγ) ντε Παγιένς έχοντας την υποστήριξη πολλών ευγενών και, κυρίως, του μεγάλου ηγουμένου του Κλαιρβώ Αγίου Βερνάρδου (Bernard Von Clairvaux, 1090-1153) κατόρθωσε να επιτύχει την επίσημη αναγνώριση του Τάγματος, ως αυτόνομης κι αυτοδιοικούμενης στρατιωτικής και θρησκευτικής οργάνωσης, από το Συμβούλιο της Τρουά (Troyes) και τον Πάπα Ονώριο.

Το στρατιωτικό τμήμα του Τάγματος αποτελούσαν οι αδελφοί Ιππότες (fratres milites), οι οποίοι έπρεπε να έχουν ευγενική καταγωγή και, κατά την εισδοχή τους, ανελάμβαναν, με όρκο, την υποχρέωση να τηρήσουν τις τρεις ευαγγελικές αρετές της πενίας, της εγκράτειας και της υπακοής. Με βάση αυτόν τον όρκο οι Ιππότες, που γίνονταν δεκτοί στο Τάγμα, όφειλαν να παραχωρήσουν σ’ αυτό, και μόνο σ’ αυτό (κι όχι σε άλλους πτωχούς, η σε μοναστήρια, η για άλλους σκοπούς) όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Η ζωή των Ιπποτών ήταν πολύ λιτή. Έτρωγαν μόνο τροφές από σιτάρι και ζούσαν σε μοναστική απομόνωση, ασχολούμενοι κυρίως με την ατομική και ομαδική τους στρατιωτική εκπαίδευση, την συντήρηση και την βελτίωση του οπλισμού τους. Κάθε Ιππότης είχε στην διάθεση του τρεις ίππους, δυό σκηνές και ένα ιπποκόμο. Η στολή του, κάτω από την πανοπλία, ήταν ένας λευκός χιτώνας, μ' ένα μεγάλο κόκκινο σταυρό στο στήθος, τον περίφημο «Cross Patee». Ο ίδιος σταυρός υπήρχε και στις λευκές ασπίδες τους. Σύμφωνα με τον στρατιωτικό κανονισμό οι Ιππότες έπρεπε να μάχονται ως τον θάνατο και ποτέ να μην υποχωρούν, παρά μόνο εάν, στο πεδίο της μάχης, στον καθένα απ' αυτούς αντιστοιχούσαν περισσότεροι από τρεις εχθροί. Σε περίπτωση αιχμαλωσίας τους, απαγορευόταν να πληρώσουν, η να υποσχεθούν λύτρα οι ίδιοι, η να ζητήσουν απ’ την οικογένειά τους να πληρώσει γι’ αυτούς, ενώ σε περίπτωση τραυματισμού τους, στο πεδίο της μάχης, εθεωρείτο ατιμωτικό να ικετεύσουν το έλεος του εχθρού, η να ενεργήσουν μ' οποιονδήποτε άλλο, πλην της μάχης, τρόπο για να σώσουν την ζωή τους.

Το θρησκευτικό τμήμα του Τάγματος αποτελούσαν οι αδελφοί Κληρικοί (fratres capellani) ως διάκονοι, ιερείς και επίσκοποι, και είχαν, και αυτοί, τις ίδιες ηθικές υποχρεώσεις και δεσμεύσεις με τους Ιππότες. Με ειδική διάταξη (που είχε περιληφθεί στον Κανονισμό λειτουργίας του Τάγματος από τον Βερνάρδο του Κλαιρβώ) οι κληρικοί δεν όφειλαν υπακοή σε κανένα ανώτερο κληρικό η λαϊκό, πλην (α) του μέλους εκείνου του Τάγματος στο οποίο είχε απονεμηθεί ο Βαθμός και ο τίτλος του Μεγάλου Διδασκάλου του Ναού και (β) του ίδιου του Πάπα. Επίσης, κατά τον Κανονισμό του Τάγματος, η εξομολόγηση όλων των μελών (αδελφών) μπορούσε να γίνει μόνο από κληρικούς του Τάγματος.

Εκτός, όμως από τις τάξεις των αδελφών Ιπποτών και Κληρικών υπήρχαν ακόμη και δυό τάξεις αδελφών Υπηρετών, οι «οπλοφόροι» (fratres servientes armigeri) και οι «τεχνίτες» (fratres servientes famuli και officii).

Αρχηγός και εκπρόσωπος όλου του Τάγματος ήταν ο Μεγάλος Διδάσκαλος, και μετά απ' αυτόν, στην ιεραρχία, ήταν ο Αρχιτρίκλινος του Ναού και ο Στρατάρχης, η ανώτατη αυθεντία στα στρατιωτικά θέματα.

Το Τάγμα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησε πολλή μεγάλη οικονομική ισχύ. Απ’ τα περιουσιακά στοιχεία των ίδιων των αδελφών (Ιπποτών και Κληρικών), που παρεχωρούντο στο Τάγμα, κατά την εισδοχή τους, τις προσφορές, δωρεές και χορηγίες πολλών Ευρωπαίων ηγεμόνων και ευγενών, υποστηρικτών του Τάγματος, τα λάφυρα (από πολλές νικηφόρες μάχες των Ιπποτών εναντίον Μουσουλμάνων ηγεμόνων στα εδάφη της Παλαιστίνης), και χάρη στις ειδικές φοροαπαλλαγές, που είχαν θεσπισθεί προς διευκόλυνση της αποστολής του Τάγματος, μία κολοσσιαία περιουσία συγκεντρώθηκε σε λίγο καιρό. Υπολογίζεται, ότι στα μέσα του 13ου αιώνα, μόνο στην Κεντρική Ευρώπη, οι Ναΐτες είχαν στην κατοχή τους περισσότερα από εννέα χιλιάδες φέουδα, ενώ προς το τέλος του αιώνα αυτού τα εισοδήματα του Τάγματος από προσόδους, ενοίκια, τόκους και διάφορες αμοιβές, ξεπερνούσαν το ποσό των 2.500.000 σημερινών χρυσών λιρών’ ήταν, δηλαδή, πολύ περισσότερα απ' όσα εισέπραττε οποιοδήποτε Ευρωπαϊκό Κράτος εκείνης της εποχής. Έτσι, με απέραντες εκτάσεις γης και αμέτρητα οικήματα (πύργους, παλάτια κ.λ.π.) σ’ ολόκληρη την Κεντρική Ευρώπη, σε νησιά και περιοχές ολόκληρης της Μεσογείου καθώς και στα εδάφη της Παλαιστίνης και της Συρίας, και με σωρούς χρυσού και ασημιού στη διάθεσή τους, οι Ναΐτες Ιππότες έγιναν διεθνείς χρηματιστές και Τραπεζίτες δανείζοντας και χρηματοδοτώντας βασιλείς, ηγεμόνες, ευγενείς, ανώτατους κληρικούς του περιβάλλοντος του Πάπα, μεγαλέμπορους και επιχειρηματίες της εποχής. Καθιέρωσαν και εφάρμοσαν ένα αποτελεσματικό διεθνές τραπεζικό σύστημα, που επέτρεπε στους ευγενείς και στους εμπόρους πελάτες να μεταβιβάζουν και διακινούν μεγάλα χρηματικά ποσά, από τη μία πόλη στην άλλη, μέσω ενός συστήματος κωδικοποιημένων εγγράφων, που ήταν ο προπομπός των σύγχρονων τραπεζικών επιταγών.

Μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Σαλαδίν (1187) και την κατάλυση του ομώνυμου Φραγκικού Κράτους, η έδρα των Ναϊτών Ιπποτών μεταφέρθηκε στην Κύπρο, ενώ το Παρίσι έγινε το βασικό κέντρο των Ναϊτών στην Ευρώπη και από τα μέσα του 13ον αιώνα ήταν Κέντρο Παγκόσμιας Χρηματαγοράς. Η επιρροή του Τάγματος ήταν τόσο μεγάλη, κατά τον Ι αιώνα, ώστε κληρικοί εκπρόσωποι του κλήθηκαν και έλαβαν μέρος στις εκκλησιαστικές Συνόδους του Λατερανού το 1215 και της Λυών το 1274.

Αυτά, καθ' όσον αφορά στην εμφανή στρατιωτική, θρησκευτική και οικονομική δράση των Ναϊτών Ιπποτών.

Όμως ο,τι είναι πιο ενδιαφέρον από την ιστορία του Τάγματος αυτού είναι η μυστική και αφανής δράση του, που, όταν ήλθε στην επιφάνεια κι αποκαλύφθηκε, οδήγησε - με την ομόθυμη σύμπραξη της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας - στην περιπετειώδη, άδοξη, βίαιη κι αιματηρή διάλυσή του στις αρχές του 14ου αιώνα!

Οι Ναΐτες κατά τα πρώτα χρόνια, από την ίδρυση του Τάγματος, έστεκαν στο ύψος της αποστολής τους και ήσαν πιστοί στις αρχές, που οι ίδιοι είχαν αποδεχθεί και καθιερώσει ως Χριστιανοί. Σ' αυτό συνετέλεσε κυρίως το γεγονός, ότι στα εννέα πρώτα χρόνια ο αριθμός των μελών παρέμεινε κλειστός. Όμως, μετά από την επίσημη αναγνώριση του Τάγματος ως αυτόνομης κι αυτοδιοικούμενης στρατιωτικής και θρησκευτικής οργάνωσης από την Σύνοδο της Τρουά (1128) και τον Πάπα Ονώριο, και την επέκταση της καλής φήμης του σ' ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο της Δύσης, ο αριθμός των μελών άρχισε ν’ αυξάνει θεαματικά. Κατά το έτος 1193 το Τάγμα είχε 900 μέλη, ενώ κατά το 1230 αριθμούσε 20.000 ιππότες σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Στο μεταξύ, όμως, ο Ούγκο (Υγ) ντε Παγιένς και οι άλλοι οκτώ σύντροφοί του, κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του Τάγματος απομονωμένοι καθώς ήταν μέσα σε εδάφη με εχθρικούς, προς τον Χριστιανισμό, πληθυσμούς (Μουσουλμάνους και Εβραίους) και πλήθη περιφερόμενων αιρετικών, μυστικιστών, μάγων θαυματοποιών, ποικιλώνυμων αποκρυφιστών - που διατηρούσαν και διέδιδαν με τις διδασκαλίες τους, είτε τις αρχαίες ειδωλολατρικές παραδόσεις και μυστηριακές λατρείες της Ανατολής (Χαλδαίων. Βαβυλωνίων, Περσών κ.λ.π), είτε διάφορες Χριστιανικές αιρέσεις (Γνωστικών, Μανιχαίων, Ιωαννιτών, Καθαρών κ.α.) - δεν άργησαν να επηρεασθούν απ’ όσα άκουγαν, έβλεπαν και διάβαζαν. Η είσοδος στο Τάγμα και νέων Ιπποτών (που είχαν λάβει μέρος σε διάφορες Σταυροφορίες και είχαν έλθει, κι αυτοί, σ' επαφή με ειδωλολατρικές, απόκρυφες κι αιρετικές διδασκαλίες) διευκόλυνε την κίνηση κι ανάπτυξη τέτοιων κρυπτοαντιχριστιανικών ιδεών μεταξύ των μελών του Τάγματος. Απ’ την άλλη πλευρά ο πολύς πλούτος, που είχε αρχίσει να συσσωρεύεται στα ταμεία του Τάγματος, κι η συνεχής μέριμνα, για την διαχείριση και αύξησή του, όχι μόνο απορρόφησαν τα ενδιαφέροντα των περισσοτέρων αξιωματούχων αλλά νόθευσαν την αγνότητα των αρχικών προθέσεων και των χριστιανικών αρχών των ιδρυτικών μελών, γιατί κατέστησαν αναγκαία την συνεργασία του Τάγματος, και αναπόφευκτο τον συγχρωτισμό των μελών του, με έμπειρους, σε οικονομικά θέματα, Εβραίους χρηματιστές και τραπεζίτες. Έτσι, μέσα κι απ' αυτή την συνεργασία, όλο το αντιχριστιανικό δηλητήριο των απόκρυφων Ιουδαϊκών διδασκαλιών (Καμπαλιστικών και Ταλμουδικών) και των αιρετικών ιδεολογημάτων των Γνωστικών, των Μανιχαίων, των Ιωαννιτών και των Καθαρών, άρχισε να διαποτίζει ανεπαίσθητα και να μεταλλάσσει σταδιακά την Χριστιανική πίστη Ιπποτών και Κληρικών. «Οι Ναΐτες ιππότες...», γράφει η Dion Fortune στο βιβλίο της «Η Εκπαίδευση και το Έργο ενός Μυημένου» (σελ. 100-101) «...ενώ πολεμούσαν στους Άγιους Τόπους, ήρθαν σ' επαφή με τους τελευταίους επιζώντες της μυστικής παράδοσης του Ισραήλ και μυήθηκαν απ' αυτούς. Μαζί τους έφεραν πίσω στην Ευρώπη, τα μυστικά που απόχτησαν, δίνοντας τους Χριστιανική έκφραση, μέχρι την απαγόρευση του Τάγματός τους».

Κι επειδή, κατά την Διδασκαλία του Ιησού Χριστού «ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν», ο Μαμωνάς ανέλαβε τα σκήπτρα και την κυριαρχία του Τάγματος. Η εμπλοκή των αξιωματούχων σε μία ατέρμονα, πολύπλοκη, αγωνιώδη και όλο πιο απαιτητική και χρονοβόρα οικονομική διαχείριση των εισοδημάτων και των περιουσιακών στοιχείων του Τάγματος, έφερε την φιλαργυρία, κι αυτή - μαζί με το κυνήγι της πρόσκαιρης εγκόσμιας δόξας και της μυστικής σοφίας μέσα από χειρόγραφα, παλιά, αιρετικά κι αποκρυφιστικά - την ειδωλολατρεία και τα αισχρά έργα του σκότους.

Υπό την επίδραση των διδασκαλιών των Γνωστικών, η ανάσταση και η ανάληψη, όπως και το δόγμα της Θεϊκότητας (της Θεανθρώπινης φύσης) του Ιησού Χριστού απορρίφθηκαν, και, υπό το «φως» των Ταλμουδικών διδασκαλιών, ο Ιησούς Χριστός θεωρήθηκε ως ένας ψευδοπροφήτης, ανάξιος της μέχρι τότε αφοσίωσης και λατρείας των αδελφών του Τάγματος, αφού δέκα αιώνες μετά τον θάνατό Του «δεν είχε εκπληρώσει την υπόσχεση της επιστροφής του», με αποτέλεσμα, τόσο το πρόσωπο και το όνομά Του, όσο και το σύμβολο του σταυρού να βλασφημούνται και να χλευάζονται, άλλοτε απροκάλυπτα και απερίφραστα (μεταξύ των «μυημένων» και στις μυστικές συνάξεις), κι άλλοτε συγκαλυμμένα με κρυπτογραφημένες φράσεις και κινήσεις, η εκδηλώσεις. Στις διάφορες τελετές επιλογής και εισόδου νέων μελών στο Τάγμα οι ανυποψίαστοι υποψήφιοι, που δεν δέχονταν, κατά την διάρκεια κάποιων ασκήσεων και δοκιμών, να χτυπήσουν ένα ξύλινο σταυρό, ήταν αυτοί, που είτε απορρίπτονταν, είτε μετά την εισδοχή τους στο Τάγμα, πήγαιναν αμέσως στα υπερπόντια πεδία των πιο φονικών μαχών, για να κερδίσουν (δήθεν) την δόξα των Ιπποτών της Χριστιανοσύνης και να διατηρήσουν (τάχα) την καλή φήμη του Τάγματος! Ενώ εκείνοι, απ' τους υποψήφιους, που, χωρίς καμμιά επιφύλαξη η αντίδραση («perinde ad cadaver») χτυπούσαν και κλωτσούσαν τον ξύλινο σταυρό η καταπατούσαν ένα σταυρό κεντημένο πάνω σ' ένα παλιό μανδύα, που ήταν απλωμένος στο έδαφος η στο πάτωμα, έμεναν στην Ευρώπη μακρυά απ' τα πεδία των μαχών, μέσα στους ήσυχους χώρους των «Ναών», για την εξυπηρέτηση των διοικητικών και οικονομικών υποθέσεων και των μακροπρόθεσμων και μυστικών σκοπών του Τάγματος.

Υπό την επίδραση των διδασκαλιών του Μανιχαϊσμού και των Καθαρών την θέση του Χριστιανικού Θεού της Αγάπης και Δημιουργού του κόσμου κατέλαβε ο Θεός της ύλης και του κακού, ο «Rex Mundi» [=«ο Άρχων του Κόσμου» (Βλ. πρώτη χρήση του όρου από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη)], που λατρεύονταν μυστικά, κατ’ άλλες μεν ιστορικές μαρτυρίες, στη μορφή μίας ασώματης τριπρόσωπης θεότητας (ένα απ' τα πρόσωπα της οποίας είχε ένα μακρύ άσπρο γένι), κατ’ άλλες δε, στην, η και στην, μορφή, και ολόσωμη παράσταση, ενός ανθρωπόμορφου δαίμονα με τη μορφή αρσενικοθήλυκου τράγου και με το κωδικό όνομα «Μπαφομέτ» (Baphomet). Το όνομα αυτό, σύμφωνα με τον διάσημο μύστη της Καμπάλα, της Μαγείας και του Αποκρυφισμού Eliphas Levi (Βλ. «Τα Μυστήρια του Αγίου Δισκοπότηρου», σελ. 56) προέρχονταν απ’ την Καμπαλιστική Κρυπτογραφία και σχηματίζονταν απ’ την σύντμηση και αντίστροφη ανάγνωση των αρχικών γραμμάτων των λέξεων μίας συνθηματικής φράσης, που δήλωνε και απεκάλυπτε τον μυστικό σκοπό του Τάγματος (BAPHOMET= TEM.OHP. AB. = «Templi omnium hominum pacis abbas» = «ο πατέρας του ναού της παγκόσμιας ειρήνης μεταξύ των ανθρώπων»). Όπως προκύπτει από ομολογίες και καταθέσεις πολλών μαρτύρων (που έχουν καταγραφεί στα πρακτικά της πολύκροτης δίκης των Ναϊτών Ιπποτών από δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης), στο όνομα και ενώπιον της μορφής του Baphomet, που ήταν η προσωποποίηση του ίδιου του Σατανά ως «Άρχοντα του Κόσμου», οι μυημένοι Ναΐτες, κατά την διάρκεια μυστικών τελετών, βεβήλωναν, με κάθε τρόπο, τα πρόσωπα, τα σύμβολα και τα κείμενα της Χριστιανικής Πίστης· Βλασφημούσαν τον Θεό ως ανίκανο μπροστά στη δύναμη και στις παροχές του Σατανά - να επιβάλει την θέλησή Του και ν’ αποδείξει την ισχύ Του’ ποδοπατούσαν και έφτυναν τον Σταυρό ως ατιμωτικό σύμβολο, πάνω στο οποίο βρήκε δίκαιη τιμωρία, για τα ψέματά του, ένας αποτυχημένος και ψεύτικος προφήτης’ άλλαζαν τις χριστιανικές προσευχές και τους ψαλμούς, βάζοντας στη θέση του ονόματος του Θεού το όνομα του Σατανά η άλλες προσωνυμίες αυτού’ ανακάτευαν το κρασί της θείας Ευχαριστίας με αίμα σφαγμένων ζώων, η ακόμη και νηπίων που θυσίαζαν σε νυχτερινές τελετουργίες’ έγραφαν και υπέγραφαν, με το αίμα τους, ύμνους και όρκους αφοσίωσης στον «Άρχοντα του Κόσμου» κ. α.

Υπό την επίδραση των διδασκαλιών της Καμπάλα, ιδίως της Πρακτικής, επιδόθηκαν στην αναζήτηση της «μυστικής γνώσης» και στην εκμάθηση των κανόνων και των τεχνικών εκείνων, που θα τους εξασφάλιζαν την συνδρομή των «αγγελικών δυνάμεων», για την επιτυχία των δραστηριοτήτων και των σκοπών του Τάγματος, αλλά και για τον προσωπικό τους «εξαγνισμό» και «φωτισμό».

Έτσι, με την πλάνη ότι συνεργάζονται με τον Θεό και τους Αγγέλους Του, καλλιέργησαν και άσκησαν όλες τις Καββαλιστικές «επιστήμες». Στην Μαγεία αναζήτησαν τις γνώσεις και τις δυνάμεις εκείνες, με τις οποίες θα μπορούσαν: να παραπλανούν (όπως κι ο Σολομών) και να νικούν τους εχθρούς τους στα πεδία των μαχών να δίνουν μαγικές ιδιότητες στα σπαθιά και τον λοιπό οπλισμό τους’ να μαθαίνουν μυστικά ηγεμόνων και αξιωματούχων, για να ελέγχουν η επηρεάζουν τις σκέψεις τους και να κατευθύνουν τις αποφάσεις τους’ να θεραπεύουν με διάφορες μαγικές συνταγές τους ασθενείς η τραυματισμένους η ετοιμοθάνατους Ιππότες, η να ελευθερώνουν με μαγικές μεθόδους (π.χ. με μεταμορφώσεις, με αόρατη δράση κ.λ.π.) αιχμάλωτους και φυλακισμένους Ιππότες. Έμαθαν να κατασκευάζουν και χρησιμοποιούσαν σφραγίδες αγγέλων (δαιμόνων) σύμφωνα με τις οδηγίες της Καββαλιστικής Μαγείας, καθώς και μαγικά φυλακτά (τάλισμαν) και δακτυλίδια, που δεν τ’ αποχωρίζονταν ποτέ, για να αποκτούν θησαυρούς, χρυσά νομίσματα, χρυσά και αργυρά σκεύη, κοσμήματα και πολύτιμους λίθους, για να δημιουργούν διχόνοιες, διαφωνίες, έχθρες και αρρώστιες σε όσους θεωρούσαν επικίνδυνους εχθρούς τους, η για να κερδίζουν την φιλία, την εμπιστοσύνη και την συνεργασία πλούσιων και ισχυρών ηγεμόνων κ.λ.π. Στην Καββαλιστική Αλχημεία αναζήτησαν τις γνώσεις εκείνες, με τις οποίες θα μπορούσαν να μετατρέπουν σε χρυσό διάφορα άλλα μέταλλα, για ν’ αυξήσουν τους θησαυρούς και την οικονομική ισχύ του Τάγματος. Με την άσκηση Νεκρομαντείας καλούσαν πνεύματα νεκρών ηγεμόνων και αξιωματούχων (Χριστιανών, Μουσουλμάνων, της αίρεσης των Καθαρών κ. α.), για να μάθουν σε ποιά μέρη είχαν κρύψει θησαυρούς, όταν ζούσαν, ώστε να ψάξουν να τους βρουν. Δεν είναι λίγες οι αγορές πύργων και περιοχών σε φέουδα της Ευρώπης η και οι τοπικές μάχες στην περιοχή της Παλαιστίνης, που πραγματοποιήθηκαν απ’ τους Ναΐτες Ιππότες, μόνο και μόνο, γιατί πνεύματα νεκρών είχαν υποδείξει, σε τελετουργίες νεκρομαντείας, μυστικές κρύπτες θησαυρών και πολυτίμων σκευών σε χώρους οικημάτων, σε ερειπωμένα κτίρια και σε υπαίθριες τοποθεσίες’ και δεν είναι λίγες κι οι αποστολές ομάδων μυημένων Ιπποτών σε πύργους της Ευρώπης για την ανεύρεση τέτοιων θησαυρών! Στην άσκηση της Καββαλιστικής μαντικής τέχνης Ταρώ αναζητούσαν συνεχώς: προβλέψεις και προγνώσεις, για την έκβαση διαφόρων μαχών και πολιτικοστρατιωτικών υποθέσεων, πληροφορίες, για το παρελθόν και το μέλλον η την φερεγγυότητα διαφόρων ηγεμόνων (που επρόκειτο να λάβουν δάνειο από τραπεζικούς οίκους των Ναϊτών), καθώς και μυστικά της προσωπικής ζωής διαφόρων αξιωματούχων του περιβάλλοντος βασιλέων η του Πάπα, για να μπορούν να τους εκβιάζουν και ν’ αποσπούν απ' αυτούς χορηγίες και δωρεές μεγάλης αξίας, προνόμια και φοροαπαλλαγές, και, γενικά, αποφάσεις, που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους. Απ' τις διδασκαλίες της Καμπάλα, επίσης, προέρχονταν και διάφορες συμβολικές κινήσεις, που χρησιμοποιούσαν μεταξύ τους οι Ναΐτες, και κατά τις μυήσεις των υποψηφίων, όπως τα φιλήματα στο στόμα, στον ομφαλό, ανάμεσα στους ώμους και στο κοίλωμα της μέσης στη βάση της σπονδυλικής στήλης.

Τέλος, υπό την επίδραση των μυστικών διδασκαλιών των Ιωαννιτών, οι Ναΐτες διεμόρφωσαν την μυστική δοξασία του Τάγματος, την ιδέα δηλαδή της δημιουργίας μίας ισχυρής μυστικής οργάνωσης, τα μέλη της οποίας, μυημένα, ενωμένα με όρκους κι αφοσιωμένα στους σκοπούς του Τάγματος -θα μπορούσαν, σταδιακά, να υποκαταστήσουν την Εκκλησιαστική (Παπική) και την Κοσμική (Μοναρχική) εξουσία, να εναρμονίσουν την εσωτερική παράδοση των αρχαίων μυστηρίων μ' εκείνη περί του Χριστιανισμού, και – χρησιμοποιώντας τη μεγάλη στρατιωτική και οικονομική ισχύ τους -να επιβάλουν σ' ολόκληρη την Ευρώπη και στις περιοχές που βρίσκονταν υπό την επιρροή της, μία νέα οικονομική τάξη πραγμάτων, ενώνοντας την ανθρωπότητα κάτω από μία κοινή και ευρέως αποδεκτή Θρησκεία. Έτσι, κάτω από το κάλυμμα του Χριστιανικού Τάγματος, άρχισε να δρα μία αντιχριστιανική, αποκρυφιστική και οικουμενιστική μυστική οργάνωση με κρυφό σκοπό, κρυφούς αρχηγούς, κρυφά δόγματα, κρυφά τυπικά, και κρυφές τελετουργίες και μυήσεις. Στα πλαίσια αυτού του μυστικού, αντιχριστιανικού και ουτοπικού δόγματος κι αυτό ακόμη το σύμβολο του κόκκινου σταυρού - που κοσμούσε τους χιτώνες, τις ασπίδες και τα εμβλήματα των Ιπποτών του Τάγματος - αντικαταστάθηκε μ' ένα κόκκινο «Τ», το αρχικό γράμμα των λέξεων «Templar» ( = Ναός) και «Templarii» ( = Ναΐτες).

Η αντίστροφη μέτρηση, για τους Ναΐτες Ιππότες άρχισε, όταν κάποια απ' τα μυστικά του Τάγματος έφθασαν στ' αυτιά του Πάπα Ιννοκέντιου Γ' (1198-1216), που τους κατηγόρησε δημόσια για τις απόκρυφες επιδόσεις τους και τις βλάσφημες εναντίον του Χριστού διδασκαλίες τους. Όμως, οι αποδείξεις δεν ήταν πολλές και ισχυρές, ενώ, αντίθετα, η αίγλη κι η οικονομική επιρροή του Τάγματος ήταν μεγάλες.

Στην Παπική δυσμένεια, που ενισχύονταν όσο ο καιρός περνούσε κι οι κατηγορίες εναντίον των Ναϊτών γίνονταν πιο πολλές και ισχυρές, ήλθε στα τέλη του 13ου αιώνα να προστεθεί κι η Βασιλική οργή, όταν στον Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Δ' (1268-1314), τον επονομαζόμενο «Ωραίο», έφθασαν οι πρώτες πληροφορίες για τους συνωμοτικούς σκοπούς του Τάγματος. Η διάλυση του Τάγματος αποφασίζεται επίσημα από τη Σύνοδο της Βιέννας στην κοιλάδα του Ρήνου το 1311. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και δραματικές. Σ' ολόκληρη την Γαλλία εξαπολύεται ένα κυνηγητό εναντίον των Ναϊτών κι οι δυνάμεις του Βασιλιά και του Πάπα, επελαύνοντας στα διάφορα κατά τόπους αρχηγεία τους, συλλαμβάνουν μεγάλο αριθμό Ιπποτών, που τους παραπέμπουν στα Ιεροδικεία της Ιεράς Εξέτασης με ποικίλες κατηγορίες (ως αιρετικούς, δαιμονολάτρες, μάγους, βλάσφημους, επίορκους, στασιαστές, σοδομιστές, ομοφυλόφιλους κ. α). Πολλοί εκτελούνται στις πυρές, άλλοι αφορίζονται και φυλακίζονται. Καταλυτική τόσο για τη ζωή πολλών Ναϊτών Ιπποτών, όσο και για την υστεροφημία του Τάγματος, υπήρξε η ενώπιον του Ιεροδικείου αβίαστη ομολογία του Διοικητή του Τάγματος του Ναού στη Νορμανδία Γοδεφρείδου Ντε Σαρναί, που ΔΕΝ ανακλήθηκε ποτέ από τον ίδιο, ότι η κατηγορία της άρνησης και απόρριψης από το Τάγμα του δόγματος της επίσημης Εκκλησίας περί της Θεϊκότητας του Ιησού Χριστού, ήταν αληθινή.

Ο Γοδεφρείδος ντε Σαρναί, παρότι υπέστη βασανισμούς, για να ομολογήσει και άλλες εναντίον του κατηγορίες (όπως για δαιμονολατρεία, άσκηση μαγείας και νεκρομαντείας, για ομοφυλοφιλία κ. α.) αρνήθηκε επίμονα τις κατηγορίες αυτές, ενώ, αντίθετα, με πολλές λεπτομέρειες, ομολόγησε, ότι το Τάγμα θεωρούσε τον Ιησού Χριστό ψευδοπροφήτη και κατονόμασε εκείνους, που τον είχαν μυήσει, κατά την είσοδο του στο Τάγμα, σ' αυτή την απόκρυφη δοξασία.

Στις 11 Μαρτίου 1314 ο Γοδεφρείδος ντε Σαρναί και ο Ζακ Ντυ Μολέ (Jacques de Molay) Μέγας Διδάσκαλος του Ναού (μετά από τετράμηνη φυλάκισή του στον Πύργο Σινόν) καίγονται στην πυρά, πάνω στο νησάκι Σιτέ του Σηκουάνα. Λίγο πριν καούν κι ενώ οι φλόγες, τους περιζώνουν, ο Ζακ Ντυ Μολαί φωνάζει δυνατά, κι ακούγεται, απ’ τα πλήθη, που παρακολουθούσαν την εκτέλεση, να απευθύνεται ονομαστικά προς τον Βασιλιά Φίλιππο και τον Πάπα Κλήμεντα, να τους κατηγορεί, ότι είναι προδότες, που καταπάτησαν τον όρκο τους, και να τους καλεί να... παρουσιαστούν μπροστά του (!) τον μεν Πάπα μέσα σε 40 ημέρες, τον δε Βασιλιά μέσα σ' έναν χρόνο! Στην πραγματικότητα τα λόγια αυτά ήταν μία συνθηματική παραγγελία - εντολή, προς όσους παλαιούς Ιππότες τον άκουγαν, μέσα στα πλήθη, να πάρουν εκδίκηση για το θάνατό του, δολοφονώντας τον Βασιλιά και τον Πάπα. Και πραγματικά η παραγγελία - εντολή εκτελείται ακριβώς! Ο Πάπας Κλήμης ο Ε' πεθαίνει από «δυσεντερία», που προκλήθηκε από δηλητηριασμό, στις 9 Απριλίου 1314, κι ο Βασιλιάς Φίλιππος πεθαίνει στις 29 Νοεμβρίου 1314, στο Fontaineblleau από «ατύχημα», όταν, πέφτοντας από το άλογό του (που αγρίεψε ξαφνικά από κάποια «άγνωστη» αιτία), καταπατήθηκε από άλλους επερχόμενους «απρόσεκτους» ιππείς!

Όμως η δίψα για εκδίκηση, όσων Ναϊτών επέζησαν του διωγμού, δεν έσβυσε με τις δυό αυτές δολοφονίες. Το μίσος τους, σαν μαύρο σύννεφο βροχής, συγκεντρώθηκε πάνω από την Παπική τιάρα και το Βασιλικό στέμμα. Χριστιανική Εκκλησία και Βασιλική εξουσία θεωρήθηκαν κι ανακηρύχθηκαν σαν οι πιο μισητοί εχθροί του Τάγματος και των σκοπών, που αυτό καλλιεργούσε μυστικά, κι η ιδέα της εκδίκησης των εκπροσώπων τους μετουσιώθηκε σε δόγμα μυστικό, που έπρεπε να διαδοθεί, κι ιερή αποστολή, που έπρεπε αδιάκοπα να εκτελείται, μέχρι οι δυό αυτοί εχθροί να μην μπορούν να είναι πια εμπόδια στην βλάστηση, άνθηση και καρποφορία της αρχικής μυστικής Ιδέας του Τάγματος για μία νέα Ευρωπαϊκή Τάξη Πραγμάτων.


Στους αιώνες, που ακολούθησαν, οι κεραυνοί από το μαύρο σύννεφο του μίσους έπληξαν πολλές φορές και την Παπική και την Βασιλική Εξουσία στην Γαλλία. Η Αβινιόν χάνει την τιμητική πρωτοκαθεδρία, που είχε, από το 1305, κι η αρχιεπισκοπική έδρα της Δυτικής Εκκλησίας μεταφέρεται στη Ρώμη (1378). Οι απόκρυφες και κρυπτοαντιχριστιανικές δοξασίες των Ναϊτών διαπερνούν τους τοίχους πολλών μοναστηριών - από Ναΐτες Κληρικούς, που, κυνηγημένοι και με ψεύτικα ονόματα, καταφεύγουν σ' αυτά - κι αρχίζουν να κατατρώγουν την πίστη και την ευλάβεια πολλών μοναχών. Η Χριστιανική Πίστη νοθεύεται κι η διαφθορά, που κατακλύζει, αργά - αργά μα σταθερά, τα μοναχικά τάγματα και τα παρασκήνια της αγίας Έδρας, δεν θ' αργήσει να φέρει την καταιγίδα της Μεταρρύθμισης του Λουθήρου (1483 -1546), που θ' αποσπάσει απ' την Παπική εξουσία ολόκληρη την Βόρεια Ευρώπη. Απ' την άλλη πλευρά (καθώς γράφει, με χαιρεκακία, ο σύγχρονος απολογητής του Ταλμουδισμού, της Καμπάλα και της Ναϊτικής «Παράδοσης», Robert Ambelain στο βιβλίο του «Ιησούς η το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών», σελ. 365-366), η βασιλική δυναστεία θα σβύσει τρεις φορές, με τρεις αδελφούς! Οι Καπετίνοι (Capetiens) με τον Λουδοβίκο τον Γ, τον Φίλιππο τον Ε', και τον Κάρολο τον Δ'. Οι Βαλουά (Valois) με τον Φραγκίσκο τον Β', τον Κάρολο τον θ', και τον Ερρίκο τον Γ, κι οι Βουρβώνοι (Bourdons) με τον Λουδοβίκο τον ΙΣΤ' (Γαλλική Επανάσταση), τον Λουδοβίκο ΙΗ', και τον Κάρολο τον Γ.

Το ασφαλέστερο θερμοκήπιο, στο οποίο διαφυλάχθηκαν και καλλιεργήθηκαν (αλλά και καλλιεργούνται μέχρι σήμερα) οι σπόροι του μυστικού δόγματος των Ναϊτών Ιπποτών, υπήρξε ο Τεκτονισμός. Η Μασωνική παράδοση αναφέρει, ότι το Σκωτικό Δόγμα του Τεκτονιομού έχει τις ρίζες του στους Ναΐτες Ιππότες, που απέδρασαν από την ηπειρωτική Ευρώπη το 1308 και βρήκαν καταφύγιο στα ψηλά βουνά της Σκωτίας. «Η Μασωνία συγκέντρωσε όλες αυτές τις περιπλανώμενες ομάδες... ανθρώπων που ζητούσαν εκδίκηση», γράφει ο Papus (Gerand Encausse) στο βιβλίο του «Αποκρυφισμός. Μύηση στη Μελέτη του Ερμητικού Εσωτερισμού», σελ. 238).

Ο 30ος βαθμός της Τεκτονικής ιεραρχίας, που φέρει τον τίτλο του «Ιππότη Καδώς» (*) είναι αφιερωμένος στην εξυπηρέτηση των σκοπών και του μυστικού δόγματος των Ναϊτών. Κατά το τυπικό της μύησης στον βαθμό αυτόν, ο υποψήφιος, μεταξύ των άλλων συμβολικών τελετουργιών, που πρέπει ν’ ακολουθήσει, καλείται και οφείλει να σταθεί μπροστά σ' ένα επιτύμβιο βάθρο, πάνω στο οποίο έχουν τοποθετηθεί ένα άδειο φέρετρο (!) και μπροστά απ' αυτό τρεις νεκροκεφαλές! (στη σημερινή εποχή, πλαστικές, κι όχι αληθινές). Η μεσαία είναι στεφανωμένη με δάφνες και αμάραντα και τοποθετημένη σ' ένα μαξιλάρι μαύρου (η πορτοκαλί) χρώματος’ συμβολίζει τον «αδικοχαμένο» Μεγάλο Διδάσκαλο του Ναού Ιάκωβο Ντυ Μολέ! Η άλλη νεκροκεφαλή, στα δεξιά της μεσαίας, φοράει το γαλλικό κρινοστόλιστο στέμμα και παριστάνει το κεφάλι του «εγκληματία τυράννου» Βασιλιά Φιλίππου Δ' του Ωραίου, ενώ η τρίτη νεκροκεφαλή, από τ' αριστερά, φοράει μία τιάρα (το Παπικό τριπλό στέμμα) και παριστάνει το κεφάλι του άλλου «εγκληματία και αγύρτη» Πάπα Κλήμεντα! Ο υποψήφιος για την απονομή αυτού του υψηλού βαθμού (που, βέβαια, δεν είναι «όποιος κι όποιος», αλλ’ άτομο, που προορίζεται ν’ αναλάβει θέση - κλειδί και υψηλά (φανερά και μυστικά) καθήκοντα, μέσα σε κάποια κοινωνία) γονατίζει μπροστά στη νεκροκεφαλή του Μολέ, και «μπήγοντας» συμβολικά, στις άλλες δυό νεκροκεφαλές, των δυό «εγκληματιών - τυράννων», ένα στιλέτο, που κρατά, επαναλαμβάνει, με αποφασιστικότητα και σεβασμό, μπροστά στο συμβολικό «ένδοξο λείψανο» του Μεγάλου Διδασκάλου Ιάκωβου Ντυ Μολέ, τα λόγια διαφόρων όρκων, που του υπαγορεύει ένας τελετουργός αξιωματούχος της Στοάς. Με τους όρκους αυτούς ο μυούμενος δεσμεύεται, για όλη του τη ζωή, ότι πάνω από ΚΑΘΕ ΤΙ ΑΛΛΟ (Σύνταγμα και Νόμους της πατρίδας του, θρησκευτικές πεποιθήσεις, οικογένεια και δεσμούς αίματος, προσωπικές αντιλήψεις και φιλίες, ηθικές δεσμεύσεις και αναστολές) θα τηρεί ανεπιφύλακτα, και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όλες τις εντολές της Στοάς, προκειμένου -ως σύγχρονος Ιππότης- υπερασπιστής της ιερότητας των αρχαίων μυστηρίων και συνεχιστής των μυστικών σκοπών του Τάγματος του Ναού - να συμβάλλει στην κατάργηση της τυραννικής εξουσίας των Εκκλησιών (ιδίως της Χριστιανικής, που θέλει να «μονοπωλεί» την αλήθεια) και στην εμπέδωση μίας νέας ενιαίας, κοινής και πανανθρώπινης πίστης (θρησκείας), που θα ενώνει τους λαούς και τα έθνη σε μία νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων.

Η οργάνωση, η μυστική παράδοση και οι αρχές των Ναϊτών Ιπποτών απετέλεσαν το πρότυπο και των Χιτλερικών Ες – Ες (Schutzstaffel) που, όπως, κι οι Ναΐτες, διέστρεψαν τα Χριστιανικά δόγματα και υποκατέστησαν τις Χριστιανικές τελετές με μυστικές τελετουργίες σε παγανιστικούς βωμούς. Η αντίληψη των Ες - Ες για την Gottaubikeit («πίστη στον Θεό») ήταν ένα μίγμα αθεΐας, παγανισμού και αποκρυφισμού με χριστιανικό ένδυμα.

Κρίθηκε αναγκαίο να αφιερωθούν τόσες πολλές σελίδες και να γραφούν τόσες λεπτομέρειες για τους Ναΐτες Ιππότες, όχι μόνο γιατί η οργάνωση αυτή απετέλεσε μία από τις κύριες αιτίες της εξάπλωσης του Αποκρυφισμού και των Καββαλιστικών διδασκαλιών στην Ευρώπη, όχι γιατί (επιπλέον) απετέλεσε και την μήτρα, μέσα από την οποία προέρχονται πολλές διδασκαλίες του σύγχρονου Τεκτονισμού, αλλά κυρίως, διότι το ιστορικό του Τάγματος αυτού προσφέρει, σε κάθε Χριστιανό αναγνώστη, την δυνατότητα ν' αντιληφθεί πόσο ύπουλα, συνωμοτικά και καταλυτικά δρουν οι δυνάμεις του «μυστηρίου της ανομίας», για να νοθεύουν, υπονομεύουν και καταστρέφουν την Χριστιανική Πίστη (=«το κατέχον»). Η τραγική ιστορία του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών (την διεκπεραίωση των σκοπών του οποίου έχουν αναλάβει και προωθούν οι Τέκτονες), αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές, οφθαλμοφανείς και κατανοητές περιπτώσεις μαζικής αποστασίας από την Χριστιανική Πίστη, και μία εύγλωττη απόδειξη του τρόπου, με τον οποίο «ήδη ενεργείται το μυστήριον της ανομίας» μέσα στις Τεκτονικές στοές.

Διότι, ΟΠΩΣ οι Ιππότες του Ναού ξεκίνησαν ως ευσεβείς Χριστιανοί, που πρόσφεραν όλα τους τα υπάρχοντα και την ίδια τους τη ζωή για την προστασία των Αγίων Τόπων, και γι....

Συντάκτης: ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Πηγή: www.orthodoxia.gr


http://www.pentapostagma.gr/2013/07/naites-ippotes-satanolatreia.html

Είναι δυνατόν κάποιος να είναι χριστιανός ορθόδοξος και ταυτοχρόνως να είναι και Μασώνος;

Η Ορθόδοξη πίστη και η Μασωνία
Είναι δυνατόν κάποιος να είναι χριστιανός ορθόδοξος και ταυτοχρόνως να είναι και Μασώνος;

Πρωτ. Βασίλειος Α.Γεωργόπουλος . Δρ.Θ


     Βασική τακτική διαφόρων ομάδων, κινήσεων, οργανώσεων κ.α όπου ο χαρακτήρας τους, οι διδασκαλίες και οι πρακτικές είναι απολύτως ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη μας, είναι η προσπάθεια χειραγώγησης των ανθρώπων μέσω της παραπληροφόρησης. Τακτική η οποία κατ' εξοχήν χρησιμοποιείται από τον Τεκτονισμό ή Μασωνία.
Μόνιμη επωδός των διαφόρων Τεκτόνων αποτελεί ο ισχυρισμός, ότι αποτελούν απλώς φιλοσοφική οργάνωση που αποβλέπει στην αναζήτηση της αλήθειας, στην κοινωνική και ατομική πρόοδο χωρίς να έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα. Άποψη που προσπαθούν να τη διαδώσουν με κάθε πρόσφορο μέσο και σε κάθε ευκαιρία. Θεωρούν μάλιστα ότι μπορεί κάποιος να είναι ταυτοχρόνως και χριστιανός και Τέκτονας. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Είναι δυνατόν κάποιος να είναι χριστιανός ορθόδοξος και ταυτοχρόνως να είναι και Μασώνος ;
Για την Ορθόδοξη πίστη μας κάτι τέτοιο είναι όχι μόνον αδύνατο αλλά και αδιανόητο. Εν προκειμένω είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η Εκκλησία μας έχει κατ' επανάληψη τοποθετηθεί για τον Τεκτονισμό κατά τρόπο σαφή, υπεύθυνο και συγκεκριμένο. Υπενθυμίζουμε χαρακτηριστικά:
Ι) Η Διορθόδοξος Επιτροπή που συνεδρίασε στη Μονή Βατοπαιδίου από 8-23/6/1930 στο Άγιον Όρος χαρακτηρίζει τον Τεκτονισμό « ως σύστημα αντιχριστιανικόν και πεπλανημένον ».
ΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12-10 1933 συν τοις άλλοις υπογραμίζει ότι ο Τεκτονισμός «υπομιμνήσκει τας παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ή λατρείας, από των οποίων κατάγεται και των οποίων συνέχειαν και αναβίωσιν αποτελεί » (Περ.Εκκλησία 48, (4-12-1933), σ.1).
ΙΙΙ) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Νοέμβριο του 1972 επαναλαμβάνει « ότι η Μασωνία είναι αποδεδειγμένως θρησκεία μυστηριακή, προέκτασις των παλαιών ειδωλολατρικών θρησκειών, όλως ξένη και αντίθετος προς την εξ αποκαλύψεως σωτηριώδη αλήθειαν της Αγίας ημών Εκκλησίας. Διαδηλοί κατηγορηματικώς ότι η ιδιότης του Μασώνου υπό οιανδήποτε μορφήν είναι ασυμβίβαστος προς την ιδιότητα του χριστιανού μέλους του Σώματος του Χριστού » (Περ.Εκκλησία 50, (1973), σ.17 ).
IV) Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1996 την θωρεί «παγανιστική θρησκεία » ασυμβίβαστη με το χριστιανισμό και τη χαρακτηρίζει «ως αντίχριστον σύστημα » (Περ. Εκκλησία 73(1996),σσ .673-674).
       Διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι αυτές οι αδαμαντίνου διαύγειας Ορθόδοξες τοποθετήσεις είναι ανακρίβειες, αστήρικτες θεωρητικές διακηρύξεις και είναι, πάντα κατά τους ισχυρισμούς τους, καρπός μιας ισχυρής προκατάληψης. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Αναμφιβόλως όχι. Αντιθέτως αυτοί οι ισχυρισμοί αποτελούν μια ακόμα προσπάθεια μασωνικής παραπληροφόρησης. Και τούτο γιατί αποδεικνύεται εύκολα και ο παγανιστικός και ο αποκρυφιστικός και ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας του Τεκτονισμού από πλήθος μασωνικών κειμένων - μαρτυριών.
Ως αποδείξεις θα παραθέσουμε ενδεικτικά θέσεις από την Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής, αφ' ενός μεν γιατί αποτελεί έκδοση της Μασωνικής Στοάς Όμηρος, αφ' ετέρου δε γιατί ο συντάκτης των διαφόρων λημμάτων παραθέτει και απόψεις και άλλων Μασόνων Ελλήνων και ξένων , έτσι ώστε να καθίσταται το εν λόγω έργο πιο αντιπροσωπευτικό για το χώρο του.
α) Η παρουσία αποκρυφιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό. Διαβάζουμε στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια σχετικά με τους ανώτερους βαθμούς του Τεκτονισμού ότι : «οι Ανώτεροι βαθμοί του ουδέν άλλο είναι η συμπύκνωσις των διαφόρων μορφών του "εσωτερισμού" προσφέρουσα εις τον Τέκτονα ευρύ πεδίον ερεύνης εις την σφαίραν του υπεραισθητού » ( σ. 127) .
Στην ίδια σελίδα επίσης αναφέρεται: « παραμένει αναντίρρητον ότι η όλη διάρθρωσις των πέραν του 3 βαθμών του περικλείει μέγιστον μέρος της Αποκρύφου επιστήμης και του μυστηρίου συγχρόνως. Άλλως θα ήτο αδύνατον να ερμηνευθούν και να κατανοηθώσιν οι βαθμοί ούτοι, τα σύμβολα και αι αλληγορίαι των » (σ.127.Πρβλ. και σ.103). Σταματούν όμως εδώ οι μαρτυρίες ; Ὄχι .
Θα αναφέρουμε μια ακόμη χαρακτηριστική από τις πολλές. Σ' αυτή ομολογείται η παρουσία στον Τεκτονισμό της ιουδαϊκής αποκρυφιστικής παράδοσης της Καββάλα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Εις πλείστους ανωτέρους Τεκτονικούς βαθμούς γίνεται χρήσις της Καββάλα, ολόκληρα δε Τεκτονικά δόγματα έχουν στηριχθή επί των αρχών της» (σ. 507). Και αλλού «Η προσεκτική μελέτη των διαφόρων Τεκτονικών βαθμών αποδεικνύει την αναμφισβήτητον επίδρασιν της καββαλιστικής παραδόσεως επί του Τεκτονισμού» (σ.510 ).

Η παρουσία παγανιστικών στοιχείων στον Τεκτονισμό.
     Χαρακτηριστικές είναι επίσης και οι μαρτυρίες που υπάρχουν στην εν λόγω Μασωνική εγκυκλοπαίδεια για την παρουσία του παγανιστικού στοιχείου στον Τεκτονισμό. Αναφέρουμε ενδεικτικώς δύο : «Ουδείς όμως εξετάζων προσεκτικώς τους τρόπους, καθ 'ούς η ανάστασις ή η επιστροφή εις την ζωήν εδιδάσκοντο δια συμβόλων και τελετών εις τα Αρχαία μυστήρια και διδάσκονται και σήμερον εις την τεκτονικήν μύησιν δύναται να αρνηθή, ότι ο Τεκτονισμός απέρρευσεν εκ των αρχαίων μυστηρίων» (σ.93. Πρβλ. A.G.Mackey, An Encyclopaedia of Freemasony , Vol.2, Chicago 1947, σ.851).
Με την ίδια επίσης βεβαιότητα και σαφήνεια αλλού ομολογείται ότι «οι τρεις πρώτοι συμβολικοί βαθμοί δεν είναι τι άλλο η πιστή επανάληψις των περί "αθανασίας της ψυχής" διδαγμάτων των Αιγυπτιακών, των Διονυσιακών , των Ορφικών, των Ελευσίνιων και των Μιθραϊκών Μυστηρίων»(σ.127.Βλ και σσ .151, 633 ).

Η παρουσία αντιχριστιανικών διδασκαλιών στον Τεκτονισμό.
Από το πλήθος των πλανών που αποτελούν αντιλήψεις του Τεκτονισμού θα σταθούμε ενδεικτικά μόνο σε μία περίπτωση, στην αντιχριστιανική πλάνη της μετενσάρκωσης. Εξόχως διαφωτιστικά είναι όσα αναφέρονται για αυτήν στην Μασωνική εγκυκλοπαίδεια .
Αναφέρονται, λοιπόν, τα εξής: «Ο Ελευθεροτεκτονικός εσωτερισμός πρεσβεύει επίσης , ως είναι φυσικόν, το δόγμα της μετενσαρκώσεως άνευ του οποίου δεν είναι δυνατόν να νοηθή και στηριχθή ο περί εξελίξεως νόμος.(...) Αθανασία ψυχής άλλως τε, ως την πρεσβεύει ο Ελευθεροτεκτονισμός , δεν θα ήτο νοητή άνευ της μετενσαρκώσεως » (σ. 607).
Οι Μασωνικές μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι οι θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας για τον Τεκτονισμό επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα και δεν αποτελούν αστήρικτες κατηγορίες που είναι καρπός προκατάληψης, όπως ισχυρίζονται διάφοροι τεκτονικοί κύκλοι. Ταυτοχρόνως όμως αποδεικνύουν και την απόπειρα παραπληροφόρησης που επιχειρείται από τον Τεκτονισμό σχετικά με τη φύση και τα χαρακτηριστικά της οργάνωσής τους.
Είναι νομίζουμε αυτονόητο ότι κάποιος που θέλει να είναι συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και Τέκτονας. Ποιά σχέση μπορεί να έχει το φως του Ευαγγελίου με την αποκρυφιστική και παγανιστική καταχνιά του Τεκτονισμού; Αναμφιβόλως καμμία. Η μύηση και η ένταξη κάποιου στη Μασωνία είναι επιστροφή από το χώρο της ζωής , από το χώρο της κατά Χριστόν " καινής κτίσης" (Β Κορ 5, 17 ) που είναι η Εκκλησία στο χώρο της σκιας και του θανάτου (Ματθ 4, 16. Λουκ 1, 79).

πηγη

http://www.pentapostagma.gr/2013/05/orthodoxia-h-masonia.html

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ἡ Μασονία εἶναι ὁ μέγιστος ἐχθρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐσωτερικὸς καὶ ἐξωτερικὸς

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος (1881-1956) ἀνήκει στὶς ἐπιφανέστερες καὶ μὲ οἰκουμενικὸ κῦρος θεολογικὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τοῦ τελευταίου αἰῶνος, μαζὶ καὶ μὲ τὸν πνευματικό του υἱό, τὸν γνωστὸ Γέροντα καὶ Θεολόγο Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, τῆς Μονῆς τοῦ Τσέλιε, Καθηγητὴ (1935-1945) τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου. Ὁ Νικόλαος Βελιμίροβιτς, διδάκτωρ τῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βέρνης (1908) καὶ τῆς Φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμο τῆς Γενεύης (1909), ἀκολούθησε μετέπειτα τὴν ὁδὸ τῆς ἀφιερώσεως στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὡς Ἐπίσκοπος Ζίτσας (1919, 1934-1941) καὶ Ἀχρίδος (1920-1934). Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Γερμανῶν στὴ Γιουγκοσλαβία (1941) ὑπέστη διώξεις καὶ κατέληξε στὸ στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου, ὅπου ὑπέστη κακουχίες καὶ βασανιστήρια. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Β΄ Π.Π. καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴ Νοτιοσλαβία, κατέφυγε στὶς Η.Π.Α. ὅπου δίδαξε σὲ διάφορες Ὀρθόδοξες Χριστιανικὲς Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ Σεμινάρια. Ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας τὸ ἔτος 2003, ἑορταζόμενος στὶς 18 Μαρτίου (ἡμερομηνία κοιμήσεως).
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος χαρακτηρίζεται καὶ πράγματι ὑπῆρξε καὶ διατελεῖ παρὰ Θεῷ ὡς «Ποιμένας μὲ ἰδιαίτερη διακριτικότητα, λόγιος μὲ βαθιὰ καλλιέργεια, πνευματικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλη ἀπήχηση καὶ διεθνῆ ἀκτινοβολία» [1].
Ἡ ἐν προκειμένῳ ἀποτίμηση καὶ προειδοποίηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος ἔναντι τοῦ ἐπικίνδυνου φαινομένου τῆς Μασονίας, προέρχεται ἀπὸ τὰ - ἐν πολλοῖς ἄγνωστα καὶ δυσεύρετα - Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου, ἐπὶ Πατριαρχίας Φωτίου Β΄. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἄρχισε τὶς ἐργασίες της τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 8 Ἰουνίου, τοῦ 1930 καὶ συγκρότησε συνολικὰ 15 συνεδρίες ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτου Ἡρακλείας Φιλαρέτου. Ἡ ἐν λόγῳ Διορθόδοξος Ἐπιτροπὴ συγκλήθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ σκοπὸ νὰ καταρτίσει κατάλογο θεμάτων πρὸς συζήτηση στὴ μελλοντικὴ Προσύνοδο, ἡ ὁποία θὰ προετοίμαζε τὴ μέλλουσα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σημαντικὴ θέση στὴ σχεδιαζόμενη Προσύνοδο θὰ εἶχε τὸ ζήτημα τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως καὶ τοῦ Πασχαλίου. Ἀφορμὴ τῆς συγκλήσεως στὸ Ἅγιον Ὄρος αὐτῆς τῆς Διορθοδόξου Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς ἦταν ἡ ἔκρυθμη κατάσταση ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση (1923), ἡ ὁποία κατέστησε φανερὴ τὴν ἐπικινδυνότητα βεβιασμένων καὶ μεμονωμένων ἀποφάσεων ἀπὸ τὶς Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.
Κατὰ τὴν τελευταία, ΙΕ΄ Συνεδρία, στὶς 23 Ἰουνίου 1930, καθορίσθηκε καὶ ἐγκρίθηκε ὁ κατάλογος τῶν θεμάτων, 16 συνολικά, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσουν τὴν μελλοντικὴ Προσύνοδο (βλ. σελίδες 143-145 τῶν Πρακτικῶν). Ὡς ἕκτο θέμα καταχωρίσθηκε ἡ «Ἐξεύρεσις τρόπου συνεργασίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀπόκρουσιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τῶν διαφόρων πεπλανημένων Συστημάτων, οἷον: Μασωνισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ, Πνευματισμοῦ κ.λ.π.» (σελ. 144 τῶν Πρακτικῶν).
Ἆραγε, ἐξακολουθεῖ σήμερα νὰ παραμένει τὸ θέμα τῆς Μασονίας – καὶ μάλιστα ὠς ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ - στὴ λίστα τῶν πρὸς συζήτηση θεμάτων ἀπὸ τὴ σχεδιαζόμενη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τὶς Διορθόδοξες Προπαρασκευαστικὲς Ἐπιτροπὲς τῶν ἐσχάτων δεκαετιῶν; Ἢ μήπως τὸ ζήτημα «ἐξαφανίσθηκε», ὅπως ἐξαφανίσθηκαν ἢ ἐπιλύθηκαν μὲ μεμονωμένες καὶ ὄχι γενικὰ ὀρθοδόξως ἀποδεκτὲς ἀποφάσεις ἕτερα φλέγοντα θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ὅπως ὁ τρόπος εἰσδοχῆς τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν στοὺς κόλπους τῆς Μιᾶς, Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας;
Στὴ σχετικὴ μὲ τὴ Μασονία εἰσήγησή του ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς σημαντικὰ στοιχεῖα (ἐκ τῆς Συνεδρίας Γ΄· § Η΄Προτάσεις τῆς Σερβικῆς Ἀποστολῆς · Τρίτη, 10η Ἰουνίου 1930):
(α) Τὸ ζήτημα τῆς Μασονίας εἶχε ὑποτιμηθεῖ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς πρὸς τὶς ἄλλες αἱρέσεις, ὅπως ἡ Οὐνία καὶ ὁ Χιλιασμός, ποὺ τέθηκαν γιὰ συζήτηση στὴν Προκαταρκτικὴ Σύνοδο (τότε ἀκόμη ἡ παπικὴ Οὐνία ἐθεωρεῖτο ὀρθῶς αἵρεση, μέχρι καὶ τὴν ὀλέθρια συμφωνία τοῦ Balamand τὸ 1993).
(β) Ὁ κίνδυνος ἀπὸ τὴ Μασονία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ὅλων, διότι ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς εἶναι ἐχθρὸς καὶ ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικὸς τῆς Ἐκκλησίας.
(γ) Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἡ Μασονία εἶναι ἐχθρὸς μεγαλύτερος καὶ ἀπὸ τὸν Μπολσεβικισμό (τὰ δὲ φοβερὰ αὐτὰ λόγια λέχθηκαν τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «κόκκινος τρόμος» στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἦταν στὸ ἀποκορύφωμά του, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση τῆς Ρωσίας πάνδεινη, λόγῳ τοῦ διχασμοῦ μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Τύχωνα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῶν σχισματικῶν τῆς ἀριστεριστικῆς, λεγομένης «Ζώσης Ἐκκλησίας», θέμα ποὺ ἀπασχόλησε σὲ μεγάλη ἔκταση καὶ τὴν παροῦσα αὐτὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ 1930).
(δ) Ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς διανοουμένους εἶχαν ἤδη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐμπλακεῖ στὴ Μασονία.
(ε) Ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς (Μασονία) εἶναι νέος Ἀρειανισμὸς (διότι ἀπορρίπτει τὴν πλήρη θεότητα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δηλ. τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁμοουσιότητά καὶ ἰσότητά Του πρὸς τὸν Θεὸν Πατέρα).
(στ) Ἡ Μασονία ἐξισώνει τὸν Χριστὸ μὲ τὸν Μωϋσῆ, τὸν Βούδδα, τὸν Μωάμεθ, ἀρχηγοὺς «θρησκειῶν» καὶ ἑπομένως καταργεῖ τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τονίζει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀληθὴς θρησκεία (διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παντοκράτωρ Θεός).
(ζ) Μπροστά μας βρίσκεται μέγας ἀγώνας ἐναντίον τῆς Μασονίας, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀναλάβουμε χωρὶς φόβο, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ (οἱ σημερινὲς ἐξελίξεις, ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικο-πολιτικές, ἐπιβεβαιώνουν τὶς ἐκτιμήσεις αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς).
Ἰδοὺ ἡ τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ἐπὶ λέξει [2] :
«3). Τὸ ζήτημα τοῦ Ἐλευθέρου Τεκτονισμοῦ. Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐσημείωσεν ἐν τῷ Καταλόγῳ αὐτῆς αἱρέσεις τινὰς ὀνομαστί, ὡς τὸν Οὐνιτισμόν, Χιλιασμὸν κ.τ.λ., ἀλλ’ ὁ Μασωνικὸς κίνδυνος ὑπερβαίνει πάντας, καὶ δυστυχῶς ἱκανοὶ τῶν διανοουμένων εἶνε συνδεδεμένοι μετ΄ αὐτοῦ. Οὗτος εἶνε ὁ νέος Ἀρειανισμὸς καὶ ἐνώπιον ἡμῶν πρόκειται μέγας ἀγών, ὃν ὀφείλομεν ἄνευ φόβου νὰ ἀναλάβωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ. Ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐν τῷ κόσμῳ δὲν εἶνε ὁ Μπολσεβικισμὸς ἢ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὁ Τεκτονισμός, διότι εἶνε ἐχθρὸς ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικός. Ἡμεῖς λέγομεν ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία εἶνε ἡ Θρησκεία, ἡ μόνη Θρησκεία, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθής, αὐτοὶ δ’ ἀρνοῦνται τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸν Χριστόν, θέτοντες αὐτὸν ἐν ἴσῃ γραμμῇ πρὸς τὸν Μωϋσῆν, τὸν Βούδδαν, τὸν Μωάμεθ».
Βλ. τὶς ἐπισυνημμένες φωτογραφίες τοῦ κειμένου.
Τὸ θέμα τῆς Μασονίας καὶ τῶν («ἀδελφικῶν» της, σημειώνουμε ἐμεῖς) συστημάτων τοῦ θεοσοφισμοῦ καὶ τοῦ πνευματισμοῦ, συζητήθηκαν ἐκτενέστερα σὲ ἄλλη συνεδρία, τὴν ΙΑ΄, (σελ. 127-128 τῶν Πρακτικῶν), ὅπου κατὰ τὴν πληροφορία τῶν Πρακτικῶν καὶ χωρὶς περαιτέρω διευκρινίσεις, «διεξάγεται μακρὰ συζήτησις, καθ’ ἣν πολλαὶ ἀναπτύσσονται γνῶμαι περὶ τῆς φύσεως, τοῦ σκοποῦ τῶν ὡς ἄνω συστημάτων καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Λαοῦ ἐπιδράσεως αὐτῶν» (σελ. 128). Βεβαίως, καθὼς ἀνέφερε (σελ. 127) καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἑρμουπόλεως Νικόλαος, 2ος ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, περὶ τῆς Θεοσοφίας ὑπῆρχε ἤδη καταδικαστικὴ συνοδικὴ ἀπόφαση, ἡ δὲ κατὰ τῆς Μασονίας ἀντιρρητικὴ γραμματεία ἦταν τότε πολὺ μεγάλη : «[…] ὁ Θεοσοφισμὸς ἔχει καταδικασθῇ παρὰ Ἱερᾶς Συνόδου, περὶ Μασωνισμοῦ δὲν γνωρίζει ἂν ὑπάρχῃ καταδικαστικὴ Συνοδικὴ ἀπόφασις, ἀλλ’ ἔχουσι τόσα κατ’ αὐτοῦ γραφῇ, ὥστε ἡ ἀτμόσφαιρα νὰ εἶναι κεκορεσμένη».
Παρὰ τὴν ἀπόφαση ποὺ ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Προκαταρκτικὴ Ἐπιτροπὴ στὴν Ἱ.Μ.Μ. Βατοπεδίου τὸ 1930, δυστυχῶς ἐκ μέρους τοὐλάχιστον τῶν ἑλληνοφώνων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πῆρε ἀρκετὰ στὰ σοβαρὰ τὸ θέμα τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ - Μασονίας, ὥστε στηριζόμενη ὀνομαστικῶς στὶς ἀποφάσεις τῆς Προκαταρκτικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ 1930 ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, νὰ λάβει τὸ ἔτος 1933 τὴν πρώτη ἐπίσημη - ἀπὸ τρεῖς συνολικά (1933, 1972, 1996) – καταδικαστικὴ τῆς Μασονίας ἀπόφασή της, στὴ Συνεδρία τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1933 καὶ νὰ ἐκδώσει εἰδικὴ Πράξη (Ἐκκλησία 48/1933, σελ. 37-39). Σύμφωνα μὲ αὐτὴν ἡ Μασονία εἶναι «διεθνὴς μυητικὸς ὀργανισμὸς» καὶ «μυσταγωγικὸ σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνῄσκει τὰς παλαιὰς ἐθνικὰς μυστηριακὰς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ»· ἐπίσης, ἡ Σύνοδος κατηγορεῖ τὴ Μασονία γιὰ συγκρητισμό, πρᾶγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα εἰδωλολατρικὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα δέχονταν στὶς μυήσεις τους κάθε λάτρη, ὁποιουδήποτε Θεοῦ· ἡ Μασονία «ἀνυψοῖ ἀνεπαισθήτως ἑαυτὴν εἰς εἶδός τι ὑπερθρησκείας, θεωροῦσα πάσας τὰς θρησκείας, μηδὲ τῆς Χριστιανικῆς τοιαύτης ἐξαιρουμένης, ὡς ὑποδεεστέρας αὐτῆς» [3].
Ἡ θεολογικὴ κινητικότητα ποὺ ἀναπτύχθηκε ὡς συνέπεια τῆς ἐν λόγῳ προβληματικῆς στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 εἶχε προφανῶς ὑπῆρξε καὶ τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴ συγγραφὴ ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Καθηγητὴ Π.Ν. Τρεμπέλα τῶν ἔργων του Μασωνισμὸς καὶ Θεοσοφία, τὸ 1932, καὶ Πνευματισμὸς τὸ 1936 [4] .
Παρὰ τὴν ἀβάσιμη ἀμφισβήτηση σήμερα στὴ Σερβία ἀπὸ μερικοὺς κύκλους τῆς ἀντι-μασονικῆς στάσεως τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἡ παραπάνω κρυστάλλινη θέση του ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ ἄλλα γραπτά του, ὅπως τὴν Ἐπιστολὴ (115) Στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Ἁγίου Ἰωάννου» γιὰ τὰ ἀποκαλυπτικὰ φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία γράφηκε σὲ κάποιο χρόνο μεταξὺ 1937-1941. Καὶ ἐκεῖ γράφει τὰ ἑξῆς [5] :
«Διαβάσατε τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καὶ σᾶς κυρίευσε φόβος. Σᾶς φαίνεται ὅτι ἐκεῖνες οἱ φοβερὲς περιγραφὲς ἀναφέρονται ἀκριβῶς στὴν ἐποχή μας. Κάποιος σᾶς ἑρμήνευσε ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φοβεροὶ δράκοι καὶ τὰ θηρία ἤδη ἦρθαν στὸν κόσμο: Καὶ ὁ κόκκινος δράκος (Ἀπ. 12, 3) ὡς «σοσιαλισμός», καὶ τὸ μαῦρο δεκατοκέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 1) ὡς «μασονισμὸς» καὶ τὸ δικέρατο θηρίο (Ἀπ. 13, 11) ὡς «αἵρεση». Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ τέρατα στὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ χριστιανισμοῦ! Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι, ἀδέλφια μου. Στὴν ἐποχή μας ἡ κόλαση ἔχει ξεσηκώσει ὅλες τὶς στρατιές της ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ πραγματικοὶ χριστιανοὶ πρέπει χωρὶς φόβο νὰ κοιτοῦν μπροστά τους, μὲ δυνατὴ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν μοναδικὸ Ἀνίκητο».
Ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο προέρχεται μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου, καὶ μία ἀκόμη παρεμφερὴς στὸ θέμα μας, ὅπου ὁ Ἅγιος Νικόλαος προειδοποιεῖ κάποιον Χριστιανὸ γιὰ τὴν δαιμονικὴ προέλευση ἑνὸς ὁράματος ποὺ εἶδε ὁ πιστὸς μὲ περιεχόμενο «διαθρησκειακῆς ἐναρμόνισης». Γράφει ὁ ἁγιόσοφος ποιμένας [6] :
«Εἴχατε ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς. Εἴδατε πὼς ὁ Χριστὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ στάθηκε. Ὕστερα βγῆκε κάποιος σὰν Ἑβραῖος ραβίνος, καὶ στάθηκε ἐξ ἀριστερῶν τοῦ Χριστοῦ. Τελικὰ βγῆκε πάλι κάποιος μὲ τὴ μαντήλα στὸ κεφάλι, καὶ στάθηκε ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ. Τότε καὶ οἱ δυό τους ἀπὸ τὶς πλευρὲς ἔδωσαν τὰ χέρια στὸν Χριστὸ καὶ ἔκαναν χειραψία μαζί Του. Τέτοιο ὅραμα εἴχατε. Ἐνῶ σὰν ἑρμηνεία τοῦ δῆθεν ἑρμηνευτῆ ἀνακοινώνετε τὸ ἑξῆς: ὁ Θεὸς θέλει νὰ συμφιλιωθοῦν ὅλες οἱ θρησκεῖες καὶ νὰ δημιουργηθεῖ μία πίστη στὸν κόσμο ! Ὁ καθένας ποὺ εἶναι μυημένος στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ ὅτι καὶ τὸ ὅραμα εἶναι ψευδὲς καὶ ἡ ἑρμηνεία εἶναι ψευδής. Τὸ φάντασμα ποὺ εἴδατε μπροστά σας δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πάντα σηκώνει τὰ κέρατά του ἐναντίον τῆς πίστης τοῦ Χριστοῦ […] Ἀπὸ ποῦ τέτοιο ὅραμα, ρωτᾶτε. Ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ βάζει σὲ πειρασμούς. Ἐπιθεωρῆστε τὴ ζωή σας καὶ θὰ καταλάβετε. Στὶς μέρες μας πολὺ ἀκούγεται - ἀπὸ τοὺς ὀλιγόπιστους, βέβαια – περὶ τῆς συμφιλίωσης καὶ ἐξίσωσης ὅλων τῶν θρησκειῶν […] Μπερδέψατε τὶς ἔννοιες. Ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ εἰρήνη καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ ἐξίσωση στὰ δικαιώματα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῶν πολιτῶν καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπέδωση τῶν θρησκειῶν. Στοὺς χριστιανοὺς ἔχει αὐστηρὰ διαταχθεῖ ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς διαφορὰ στὴν πίστη, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ αὐστηρὴ τήρηση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ὡς χριστιανὸς ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ θυσιάσετε γιὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ τὴν περιουσία καὶ τὴ ζωή σας, ἀλλὰ μὲ τίποτα τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖνο εἶναι, ἐνῶ αὐτὸ ὄχι, δική σας ἰδιοκτησία. Ἐδῶ βρίσκεται ὁ λίθος προσκόμματός σας, σὲ τούτη τὴ μὴ διαφοροποίηση. Ἀπὸ τούτη τὴν μὴ διαφοροποίηση ἦρθε καὶ ἡ σύγχυση στὴν ψυχή. Στὴ πραγματικότητα ἐσεῖς δὲν εἴδατε οὔτε τὸν Χριστὸ οὔτε τὸν Μωάμεθ, εἴδατε μόνο τὴ δική σας ψυχή. Ὁ Θεὸς ἂς σπεύσει σὲ βοήθειά σας».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Σημείωμα γιὰ τὴν ἔκδοση ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 15.
[2] Πρακτικὰ τῆς Προκαταρκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς συνελθούσης ἐν τῇ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾷ Μεγίστῃ Μονῇ τοῦ Βατοπεδίου (8-23 Ἰουνίου 1930), τύποις «Φαζιλὲτ» Τάσσου-Βακαλοπούλου, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1930, σελ. 73.
Βλ. τὸ σύγγραμμα στὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης
[3] ΑΡΧΙΜ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν-Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Σύγχρονων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων, ἔκδ. Ἱ.Μ. Τροοδιτίσσης, 2002, σελ. 583.
[4] ΕΜΜ. Ι. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, «Τρεμπέλας Παναγιώτης» ἐν ΘΗΕ 11 (1967), στ. 847
[5] ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραπο-στολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 286.
[6] Ἐπιστολὴ (127) Στὸν συνταξιοῦχο Π.Ν. γιὰ ἕνα ὅραμα ἐν ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται…, Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄, ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», Ἀθήνα 2010(4), σελ. 313ἑ.315.


 πηγη

http://www.pentapostagma.gr/2013/05/agios-nikolaos-belimirobitsh-masonia-exthros-ths-orthodoxias.html