Παράκλησις Αγίου Χάλλβαρδ της Νορβηγίας

HOW THE VIKINGS FOUND CHRISTIANITY

Artem Perlik

Introduction by Matfey Shaheen: Despite the fact that throughout this article, the word “Viking”, is used, for the most part, the peoples described here as Vikings are often more accurately called Scandinavians or Norse. The word Viking was originally a verb, i.e. “to go a Viking”, hence ending in the Germanic suffix “-ing”, as other verbs in English. Vikings were not a specific ethnic group, but rather, groups of Norsemen men who traveled the seas trading and often raiding, and they were not any more violent than other pagan cultures at the time—which were all rather violent. The use of the word Viking here is most likely due to the fact that language evolves, and modern people more easily recognize the concept of Vikings.

The ancestors of the Rus’ peoples were ruled by and founded by an elite group of Varangians (Væringjar in Norse, Varjagi in Russian), specifically, the Viking Rurik. The immediate ancestors of St. Vladimir of Kiev, and indeed, St. Vladimir himself, may even be called “Russian Vikings”. It was this famous trade route from the Varangian Vikings to Constantinople, which sailed through Kiev down the Dnieper River, that triggered the contact with Christianity that ultimately led to the Baptism of Rus’ in 988. Ironically, it can be said that the Varangian Vikings helped bring Christianity to all Russia.

To understand the beauty of a nation, one must turn their heart towards its saints and writers, to their lives, thoughts, words, deeds.

Only then can we look at this people as seen from heaven. Then we will deeply examine its uniqueness in essence, and once again rejoice at the Lord's wisdom, which blesses the blossoming differences of the universe!

St. Nestor the Chronicler said that every nation plays an important part in the world symphony of meaning and beauty that the Lord created.

And now we’ll talk about how the most aggressive people of the Middle Ages came to Orthodoxy—the legendary Vikings.

So many films have been made about them in our time, and so many science fiction books have been written, but few people know that the Vikings received Orthodoxy in their time, and this new faith put an end to their raids.

If for the Irish before the adoption of Christianity the agreement of the soul with the will of the gods was more important than external well being, then for the Vikings (they called themselves the Norse—northerners) everything was different. The Vikings come from Germanic tribes who later become a large constituent part of modern Europe.

The Norse lived on the coast of Norway, in Sweden and Denmark—these were all Viking [more properly: Norse, Scandinavian—Trans.] territories. They were idol worshipers, but had neither pagan temples, nor priests separately existing among their people. Sometimes only the women were soothsayers; they also had Skald poets, whose songs were credited with magical power, as they most often served military leaders—the Jarls. [The word Jarl is related to, and perhaps the proper pronunciation of the English word Earl, as from 1066, the Normans—related to the Norsemen—invaded and conquered England establishing their culture there—Trans.]

The Vikings lived in single homestead farms1—sometimes they are called in science “egocentric farm owners”—uniting only for common affairs and raids.

The Vikings have been well studied, but the reason why they began to raid is unknown. The incentive and reasons for the raids of this once relatively peaceful people of farmers and fishermen is not clear. It is only known that for two generations before 793, the internal structure of life of people living in Norway, Denmark, Sweden, the style of carving wood, stone, bone (and carving is the main form of Viking art) unexpectedly changed. Before the “animal style” is ubiquitous—on the ships and on the chests, were images of animals. And suddenly a new style appears, more bestial, dragons and sea-serpents. The new way of thinking of the Vikings was captured in the new style—beasts not for decoration, but for instilling fear into their enemies.

Another quality was strongly expressed by the Vikings after the start of campaigns in 793—the desire for glory. They believed that only one who died in battle ends up in Valhalla, a positive afterlife in Viking paganism. It is interesting that people feasted and fought with each other without ceasing. Those killed in Valhalla came to life the next morning and continued to feast and fight. But this image of the post-mortem existence of the Vikings, reflects their two main desires—pleasure and glory gained in battle.

But Valhalla is not eternal—someday the Viking [Norse—Trans.] gods and all the people, except just a few, will die in battle with the Giants (Jotunn) [an event called Ragnarök—Trans.] That is to say, there is no permanent eternal life in Viking paganism. All that remains is glory, which never dies, and everyone wanted that glory for himself. In the centuries of raids (the eighth to the eleventh centuries), every Viking (Norsemen—Trans.), whether he was a farmer or a warrior, and wished to be the best and most glorious in everything. The desire for glory was the impetus for action—both in battle, and at home, and in love, and even in labor on the farm.

Sometimes, having caught a fish in a mountain lake, the Viking would make an inscription on a stone near the lake: “This fish weighed this many pounds”. If he himself did not know how to write, a carver wrote for him. But, immortalizing the event—the catching of a trout, he added at the end: “This inscription was made by so-and-so.” The Norse had a desire for glory even before the campaigns. So, even in the “Poetic Edda” (of the Vikings myths) there are, for example, such lines:

Hávamál 76

Cattle die,

Kinsmen die,

thou wilt die the same way;

but the fame never dies

of the man who earns his glory.

Hávamál 77

Cattle die,

Friends die,

thou wilt die the same way;

but I know of one thing

that never dies

the fame of each man dead.2

Of all the peoples of medieval Europe at that time, the Vikings most of all did not want to know about the new faith in the “Good God”, the “White God”, as the Norse called Christ.

Missionaries visited these formidable warriors more than once or twice, but each time the conversion attempt failed. Even the most famous mission of St. Ansgar of Hamburg (Orthodox bishop missionary, lived 801–865) did not bring tangible results.

For several centuries, the Vikings remained a thunderstorm of the old world.

The feudal fragmentation of Europe of those times, the absence of any permanent army aimed at protecting a particular country, the isolation of people and feudal lords did not make it possible to organize any serious coastal defense.

Viking ships were created with all the genius of period engineering, they could go into the smallest rivers, directly approach the shore, and where necessary, the northerners dragged them along the logs.

And since the Vikings were not only warriors, but also merchants, they knew exactly where, and in which cities, there was no significant protection. They knew about many monasteries in Europe, and about the treasures stored there. After all, in the famous monasteries there were relics of the saints, where for centuries, miracles of help and healing were performed, and grateful people in return brought gifts to the monastery. These gifts were stored, and over the centuries very many collected.

And if for Christian armies the monasteries were considered something untouchable, then for the Vikings they were just an unguarded source of good prey. Therefore, the very first Viking attack recorded in history occurred on the famous English monastery of St. Cuthbert, on the island of Lindisfarne. The Vikings had investigated the monastery, scouting out its wealth.

The date of the Viking attack on Lindisfarne was June 8, 793. This day is indicated in the Annals of Lindisfarne, compiled in the 12th century. From this date begins the period of Viking raids.

That being said, the Anglo-Saxon Chronicle mentions the attack of certain sea robbers, who sailed from nowhere and plundered Dorset in 787, where the first recorded Viking attack on the British Isles took place, on the coast of Portland. After which 5 years of calm followed, and then began the regular raids of the Vikings, sailing for prey. One Viking Drakkar longship, could have gone on such trips, and maybe several dozen ships that could endure sea voyages, obviously, the best ships of the world at that time.

The length of the largest Drakkars reached 36 meters. A carved dragon head was attached to the nose (hence the origin of the name of the type of ship), and shields were placed on the sides. The team of such ships consisted of 60-100 warriors, which at that time was a large and dangerous detachment, especially if several such ships unexpectedly sailed to the coast.

The Norse had a saying: “The ship is the home of the Scandinavian.”

All of them loved such campaigns, striving equally for prey and glory. This desire was so universal among the Vikings that in their language the word “homebody” meant “fool.”

For several centuries, the Vikings were a thunderstorm that assailed coasts and monasteries. In the churches of those days, priests in litanies offered a petition to the Lord: “And deliver us from the fury of the Normans!”

Here and there, the Vikings conquered parts of the coast, taking over a significant part of England, some parts of France.

The Vikings did not take Christianity seriously. This is due to the fact that among the Germanic tribes, the cult of power flourished in general (as chronicler historians of Rome wrote). For the Germanics, war was considered a more natural and proper state of life than peace. Most of all these ideas were expressed among the Vikings. They needed to be amazed by something. Words were not enough. Something extraordinary was needed to impress the Vikings.

They refused to believe foreign preachers, and revered strength, and knowing from the experience of battles, that the monks were useless warriors, the Vikings did not want to believe the religion of those who are not strong. To convert them a saint was needed who could demonstrate to them the power of God. And such a man was found. More precisely, of course, Orthodox ascetics and saints had been in Europe prior to him, but the fateful meeting took place under King Olaf.

Olaf Tryggvason, (963–1000)—King of Norway from 995 to 1000, and great-grandson of King Harald Fairhair, was a pagan for the first half of his life, although he had already heard about the new faith in Christ. Once, traveling with his men, he found out that on one of the Isles of Scilly (south-west of England, 45 kilometers from Cornwall), lived an amazing hermit (most likely an Irish monk), who could reveal the future. Wanting to question the seer, Olaf first tested him, sending a warrior to him dressed in his own clothes.

Further events seemed to people so significant, that they were recorded in sagas and sung in songs.

“And so, when the messenger appeared to holy man and said that he was a king, he received the following answer:

“You are not king, but I advise you to be faithful to your king.”

Nothing more was said to the messenger. He returned and told Olaf about the prophet's answer. Olaf now even more wanted to meet with him when he heard about his answer, since now he no longer doubted that he was indeed a prophet. Olaf went to him and had a conversation with him. Olaf asked him what he would predict for him—whether he would rule with power and what his fate would be. Then the hermit answered him with a holy prophecy:

“You will be a famous king and do glorious deeds. You will convert many people to the Christian faith and thereby help yourself and many others. And so that you do not doubt my prediction, I will give you this sign: You will have treason and rebellion on the ships. There will be a battle, and you will lose some of your people, and you will be wounded. Your wound will be considered fatal, and you will be carried on a shield to your ship. But after seven days you will be healed of this wound and will soon be baptized.”3

So, the king for the first time in his life had met with an Orthodox elder, and when everything predicted about the betrayal on the ship, the wounds, and recovery came true, “Olaf saw that this Elder had told him the truth and that he was a real seer. Olaf therefore went a second time to this man and talked with him for a long time. He asked him how he had gotten such wisdom that he could predict the future. The hermit replied that the God of Christians Himself revealed everything to him, and he also told him about the many wonderful works of God.

Thanks to these exhortations, Olaf agreed to be baptized, and there Olaf and all his companions were baptized. He stayed there for a long time studying the Orthodox faith, and took priests and other learned people from there.”4

All that the hermit had said to Olaf by was exactly fulfilled—he became the first Christian king of Norway, beginning the Christianization of this country, which would be continued by the famous Saint Olaf II of Norway.

Modern Orthodox believers in Scandinavia venerate St. Olaf II, and in 2013 an Orthodox monastery was opened in Norway dedicated to the memory of this brave king and leader—who was able to discern the most important thing in life, and placed his strength and valor before the Throne of the Lord, bringing his people to God.

Artem Perlik

Translation by Matfey Shaheen

Pravlife.org

6/24/2020

Source

Kristus er oppstanden (Påsketroparen på norsk) Χριστός Ανέστη στα Νορβηγικά

Υπέροχος ψαλμός για τον άγιο Όλαφ της Νορβηγίας (βίντεο)

Χάραλντ Χαρντράντα: Η συναρπαστική ζωή ενός από τους μεγαλύτερους τυχοδιώκτες του Μεσαίωνα, που υπηρέτησε τον «βασιλιά των Ελλήνων»

Κώστας ΜαυραγάνηςHuffPost Greece

Υπάρχουν κάποιες ιστορικές φυσιογνωμίες που, διαβάζοντας την ιστορία τους, διαπιστώνει κανείς ότι η πραγματικότητα, κάποιες φορές, ξεπερνά και την πιο ξέφρενη ηρωική φαντασία: Ακόμα και λαμβάνοντας υπόψιν την αναμενόμενη υπερβολή που συνεπάγεται το πέρασμα των χρόνων, κάποιες φιγούρες είναι αυτό που οι Αγγλοσάξωνες χαρακτηρίζουν «larger than life»: εξωπραγματικές, με κατορθώματα και βίο που θεωρεί κανείς ότι θα ταίριαζαν περισσότερο σε ιστορίες του «Κόναν» ή του «Καλ του Κατακτητή» (και τα δύο του «πατέρα» της ηρωικής φαντασίας, Ρόμπερτ Χάουαρντ), παρά στην πραγματική ιστορία.

Η ελληνική ιστορία δεν έχει έλλειψη τέτοιων φυσιογνωμιών: από την αρχαιότητα μέχρι το Βυζάντιο αλλά και τη σύγχρονη ιστορία, ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ξενοφών, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος, ο φοβερός και τρομερός Μιθριδάτης ο ΣΤ΄Ευπάτωρ του Πόντου (ο «μεγαλύτερος εχθρός της Ρώμης»), ο Βελισσάριος ή ο αμφιλεγόμενος Ανδρόνικος Κομνηνός (για τον οποίον δεν θα ήταν ανακριβής ο χαρακτηρισμός «Βυζαντινός Κόναν») είχαν ζωές περιπετειώδεις και πολυτάραχες, με ταξίδια και εκστρατείες σε κάθε γωνιά του ορίζοντα, μηχανορραφίες και αιματοβαμμένους αγώνες για τον θρόνο, θριάμβους, πτώσεις και τρομερές επιστροφές, ακόμα και σε ηλικίες όπου οι περισσότεροι «κοινοί θνητοί» θα είχαν αποτραβηχτεί να μεγαλώνουν...εγγόνια.

Η περίπτωση του Χάραλντ Χαρντράντα (το κανονικό του επώνυμο ήταν Σίγκουρντσον, ωστόσο του δόθηκε το προσωνύμιο «Hardrada», που μεταφράζεται «σκληρός ηγεμών») είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος: Από βασιλική γενιά, χωρίς υπερβολή, αξίζει τον χαρακτηρισμό ενός από τους μεγαλύτερους τυχοδιώκτες του Μεσαίωνα, που έκανε το πέρασμά του από τη βυζαντινή ιστορία, καθώς εντάχθηκε στη Φρουρά των Βαράγγων και μάλιστα έγινε και επικεφαλής της: επρόκειτο για τη θρυλική σωματοφυλακή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, η οποία απαρτιζόταν κυρίως από Γερμανούς, Σκανδιναβούς και αργότερα Αγγλοσάξωνες. Οι «πελεκυφόροι βάρβαροι», όπως ήταν γνωστοί στους Βυζαντινούς, ήταν θρυλικοί τόσο για το θηριώδες παράστημά τους και τις επιδόσεις τους στη μάχη, αλλά και για την αίσθηση τιμής και υπακοής τους στο πρόσωπο του αυτοκράτορα, που τους καθιστούσε συχνά πιο έμπιστους από τα «κανονικά» βυζαντινά στρατεύματα, ειδικά τις περιόδους των εμφυλίων αντιπαραθέσεων για τον αυτοκρατορικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης.

Τα νεανικά χρόνια: Πολεμώντας για τον θρόνο της Νορβηγίας



Ο γιος του Σίγκουρντ Σιρ, βασιλιά του Ρινγκερίκε, και της Άστα Γκουντμπραντσντάτιρ γεννήθηκε το 1015 ή το 1016. Ο Σίγκουρντ (εξού και το επώνυμο Σίγκουρντσον, «γιος του Σίγκουρντ») ήταν ένας από τους ισχυρότερους και πλουσιότερους πολεμάρχους της ευρύτερης περιοχής, ενώ ο Χάραλντ, μέσω της μάνας του, ήταν ο νεότερος από τους τρεις ετεροθαλείς αδελφούς του βασιλιά Όλαφ Χάραλντσον. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η τυχοδιωκτική φύση και οι φιλοδοξίες του- ωστόσο θαύμαζε τον Όλαφ.

Το 1028 ο Όλαφ εξορίστηκε μετά από στάση εναντίον του, για να επιστρέψει εκ νέου στη Νορβηγια για να διεκδικήσει τον θρόνο. Ο Χάραλντ συγκέντρωσε ένα σώμα 600 ανδρών και συνάντησε τον ετεροθαλή αδελφό του με το που έφτασε στη Νορβηγία, ακολουθώντας τον στη μάχη για τον θρόνο, που κορυφώθηκε στη μάχη του Στίκλεσταντ, στις 29 Ιουλίου 1030. Ωστόσο, οι αδελφοί ηττήθηκαν από τον Κνουτ τον Μέγα και ο Όλαφ σκοτώθηκε, ενώ ο Χάραλντ τραυματίστηκε.



Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν μπορούσε να παραμείνει στη Νορβηγία- αλλά πλέον είχε αποδείξει τις υψηλές δεξιότητές του στην τέχνη του πολέμου. Αφού συνήλθε από τα τραύματά του διέφυγε στη Σουηδία και στη συνέχεια πέρασε στα χιονισμένα εδάφη των Ρως του Κιέβου, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τον Μεγάλο Πρίγκιπα Γιάροσλαβ τον Σοφό- η σύζυγος του οποίου ήταν μακρινή συγγενής του Χάραλντ. Ο Γιάροσλαβ χρειαζόταν ικανούς πολεμάρχους, και στον νεαρό Νορβηγό αριστοκράτη είδε ένα ταλέντο, κάνοντάς τον αξιωματικό του στρατού του. Στην υπηρεσία του Γιάροσλαβ, ο Χάραλντ πολέμησε εναντίον των Πολωνών, καθώς και άλλων εχθρών του- από τα φύλα των Τσουντ στην Εσθονία μέχρι τους Πετσενέγους, αλλά και τους Βυζαντινούς.

Στη Φρουρά των Βαράγγων



Η τυχοδιωκτική του φύση όμως δεν θα τον άφηνε να ησυχάσει: Ο Χάραλντ, με ένα σώμα 500 πολεμιστών πιστών στον ίδιο, άφησε πίσω τους Ρως για τον απόλυτο προορισμό: Την Πόλη των Πόλεων, τη φημισμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης «Miklagard». Πρόκειται για το όνομα («Μεγάλη Πόλη») που χρησιμοποιούσαν οι Σκανδιναβοί για την Κωνσταντινούπολη, έχοντας δημιουργήσει ήδη παράδοση υπηρεσίας στη Φρουρά των Βαράγγων, η οποία μάλιστα θεωρούνταν μεγάλη τιμή: αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη των 30 «Ρουνικών λίθων της Ελλάδας» (Greklandsstenarna) στη Σκανδιναβία, χαραγμένων στη σκανδιναβική γλώσσα, που μνημονεύουν τα ταξίδια των αρχαίων Σκανδιναβών και Βίκινγκ πολεμιστών στην «Ελλάδα» και τα «Ελληνικά λιμάνια», στην «υπηρεσία των Ελλήνων», όπως αναφέρονταν στην Αυτοκρατορία.



Σύμφωνα με κάποια συγγράμματα, ο Χάραλντ αρχικά προσπάθησε να κρατήσει κρυφή τη βασιλική καταγωγή του, ωστόσο οι περισσότερες πηγές συγκλίνουν στο ότι η φήμη του είχε φτάσει ήδη στην αυτοκρατορία. Ο Χάραλντ εντάχθηκε στη Φρουρά των Βαράγγων, ωστόσο, αν και σωματοφύλακας του αυτοκράτορα, είδε δράση σε κάθε γωνιά της Αυτοκρατορίας, πολεμώντας αρχικά Άραβες πειρατές στη Μεσόγειο και στη Μικρά Ασία- με τα ανδραγαθήματά του να τον αναδεικνύουν στη θέση του επικεφαλής των Βαράγγων, σύμφωνα με κάποιες πηγές, Το 1035 οι Βυζαντινοί είχαν εκδιώξει τους Άραβες από τη Μικρά Ασία, και ο Χάραλντ είδε δράση πιο ανατολικά, φτάνοντας μέχρι τον Ευφράτη, όπου φέρεται να κυρίευσε 80 αραβικά οχυρά. Επίσης, κατά τα χρόνια αυτά, υπό τη βασιλεία του Μιχαήλ του 4ου, θεωρείται ότι πολέμησε και εναντίον των Πετσενέγων.

Αρχηγός των Βαράγγων πλέον, φέρεται να ταξίδεψε (δεν είναι γνωστό αν ήταν με στρατιωτικούς ή ειρηνικού σκοπούς) στην Ιερουσαλήμ, ενώ συμμετείχε και σε βυζαντινές εκστρατείες στη Σικελία, το 1038, όταν ο Γεώργιος Μανιάκης προσπάθησε να την καταλάβει από τους Σαρακηνούς. Ο Χάραλντ φέρεται να κατέλαβε τέσσερις πόλεις. Το 1014, ηγήθηκε της φρουράς σε μάχες στη νότια Ιταλία εναντίον των εξεγερμένων Λομβαρδών. Πολεμώντας με τον κατεπάνω της Ιταλίας, Μιχαήλ Δοκειανό, σημείωσαν επιτυχίες αρχικά, αλλά ο ρους του πολέμου άλλαξε λόγω των Νορμανδών μισθοφόρων του Ουίλιαμ του Σιδεροχέρη (που προηγούμενως είχε πολεμήσει στο πλευρό των Βυζαντινών). Τα βυζαντινά στρατεύματα ηττήθηκαν στο Ολιβέντο και το Μοντεματζιόρε, οπότε και ο Χάραλντ με τη φρουρά ανακλήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Μανιάκης φυλακίστηκε κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα. Στη συνέχεια, ο Χάραλντ και οι Βαράγγοι απεστάλησαν στη Βουλγαρία, όπου κατέπνιξαν την εξέγερση του Πέτρου Ντελιάν- με τον πολέμαρχο από τον μακρινό Βορρά να κερδίζει το προσωνύμιο Bolgara brennir (αυτός που καίει Βούλγαρους).

Γυρνώντας στην Πόλη έγινε δεκτός με τιμές, έχοντας κερδίσει την εύνοια του Μιχαήλ, σύμφωνα με το «Στρατηγικόν Κεκαυμένου». Στο βιβλίο αναφέρεται ότι του δόθηκε το αξίωμα του «μαγκλαβίτη», που αντιστοιχεί στον πρωτοσπαθάριο, ενώ στη συνέχεια έγινε σπαθαροκανδιδάτος (υψηλό βυζαντινό αξίωμα). Σύμφωνα με τον «σκάλδο» του, μέχρι τότε είχε συμμετάσχει σε 18 μεγάλες μάχες στην υπηρεσία του Βυζαντίου.

Ωστόσο, ο θάνατος του Μιχαήλ του 4ου (1041) είχε αποτέλεσμα να πέσει δυσμένεια. Σύμφωνα με τις σχετικές σκανδιναβικές sagas, ο Χάραλντ συνελήφθη για υπεξαίρεση, καθώς και για αίτημά του να παντρευτεί την (ανύπαρκτη) ανιψιά της αυτοκράτειρας Ζωής, Μαρία, - ενώ κάποιες πηγές θεωρούν ότι το αίτημα δεν έγινε δεκτό επειδή η ίδια η αυτοκράτειρα ήθελε να τον παντρευτεί). Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ του Μάλμσμπερι, ο Χάραλντ συνελήφθη για «βεβήλωση» μια αριστοκράτισσας, ενώ άλλος χρονικογράφος κάνει λόγο για φόνο. Ωστόσο, θεωρείται ότι ο νέος αυτοκράτορας πιθανότατα τον φοβόταν λόγω της πίστης του στον Μιχαήλ τον 4ο. Σε κάθε περίπωση, ο Χάραλντ απέδρασε εν μέσω εξέγερσης κατά του αυτοκράτορα. Εκεί σημειώθηκε σχίσμα στις τάξεις των Βαράγγων, καθώς κάποιοι από αυτούς προστάτεψαν τον Μιχαήλ τον 5ο, ενώ ο Χάραλντ ηγήθηκε αυτών που πολέμησαν εναντίον του. Εν τέλει ο νέος αυτοκράτορας τυφλώθηκε (κάποιοι λένε ότι το έκανε ο ίδιος ο Χάραλντ) και εξορίστηκε σε μοναστήρι.

Επιστροφή στη Ρωσία



Ο Χάραλντ είχε γίνει πάμπλουτος μέχρι τότε, ενώ είχε διατηρήσει τις σχέσεις του με τον Γιάροσλαβ, ο οποίος λειτουργούσε ως «θησαυροφύλακάς» του. Με αυτό τον πλούτο φαίνεται ότι σχεδίαζε να χρηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Νορβηγία, αποσκοπώντας αυτή τη φορά στον θρόνο.

Το 1042 ζήτησε από τον Κωνσταντίνο τον 9ο την άδεια να επιστρέψει στη Σκανδιναβία. Το αίτημά του απορρίφθηκε, ωστόσο ο τολμηρός Βαράγγος δεν θα άφηνε να τον σταματήσει κάτι τέτοιο, και διέφυγε νύχτα μέσω θάλασσας, περνώντας τον Βόσπορο- με το ένα από τα δύο πλοία να καταστρέφεται, αλλά το άλλο να...περνιέται πάνω από την αλυσίδα του Κερατίου, σε ένα παράτολμο εγχείρημα. Ο Χάραλντ γύρισε στους Ρως και παντρεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Γιάροσλαβ και εγγονή του Σουηδού βασιλιά Όλοφ Σκότκονουνγκ.

Πίσω στη Νορβηγία με στόχο το στέμμα

Επιδιώκοντας να ανακτήσει το βασίλειο που είχε χάσει ο ετεροθαλής αδελφός του, Όλαφ, έφυγε από το Νόβγκοροντ («Χόλμγκαρντ») το 1045 και, με ένα πλοίο φορτωμένο με χρυσάφι και μερικούς άνδρες, βγήκε στη Βαλτική, αποβιβαζόμενος στο Σίγκτουνα της Σουηδίας. Όσο έλειπε, στον θρόνο είχε ανεβεί ο Μάγκνους ο Καλός, νόθος γιος του Όλαφ, ενώ οι γιοι του Κνουτ είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη Νορβηγία, επιδιώκοντας να κατακτήσουν τον θρόνο της Αγγλίας. Ο Μάγκνους δεν ήταν εύκολος αντίπαλος, καθώς ήταν πλέον και βασιλιάς της Δανίας, έχοντας νικήσει τον Σβέιν Έτστριντσον- ο οποίος όμως ήταν επίσης ανηψιός του Χάραλντ, ο οποίος των συνάντησε στη Σουηδία και με τη βοήθεια του Σουηδού βασιλιά Ανούντ Τζάκομπ, άρχισαν την εκστρατεία κατά του Μάγκνους, με επιδρομές στις ακτές της Δανίας αρχικά.

Μετά από μια σειρά μηχανορραφιών και διπλωματικών ελιγμών και συγκρούσεων που θα έστελναν τον Τζορτζ Μάρτιν του «Game of Thrones» στο σπίτι του, συμφωνήθηκε ότι ο Χάραλντ θα κυβερνούσε την Νορβηγία (αλλά όχι τη Δανία) μαζί με τον Μάγκνους, ενώ ο ίδιος θα έπρεπε να μοιραστεί τον πλούτο του μαζί του. Ο Μάγκνους τότε ήταν πρακτικά χρεοκοπημένος, οπότε αποδέχτηκε. Στο μικρό διάστημα της συμβασιλείας οι δύο τους είχαν χωριστές αυλές, και οι λίγες συναντήσεις τους κατέληγαν σε καυγάδες.

Ο Μάγκνους πέθανε χωρίς κληρονόμο το 1047, χρίζοντας διάδοχό του στη Δανία τον Σβέιν και τον Χάραλντ στη Νορβηγία. Με το που το έμαθε ο Χάραλντ μάζεψε τους τοπικούς ηγεμόνες στη Νορβηγία και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς και της Δανίας- ωστόσο υπήρξε σύγκρουση με τους ευγενείς και τον στρατό σε εκείνη τη φάση. Ωστόσο, δεν είχε σκοπό να εγκαταλείψει τα σχέδιά του, θέλοντας να αναδημιουργήσει το βασίλειο του Κνουτ. Άρχισε συνεχή πόλεμο με τον Σβέιν (παλιό σύμμαχό του), που κορυφώθηκε στη ναυμαχία της Νισά, το 1062, όταν τσάκισε τον στόλο του αντιπάλου του, με τον Χάραλντ να συμμετέχει ενεργά στη ναυμαχία ως τοξότης. Ωστόσο, ο Σβέιν επέζησε και ο Χάραλντ ζήτησε ειρήνη το 1064.

Η βασιλεία του ήταν σε γενικές γραμμές σκληρή, αξιοποιώντας το στρατιωτικό του υπόβαθρο: Όσοι ήταν τάσσονταν εναντίον του, αντιμετωπίζονταν με βία – και το 1065 είχε συντρίψει όλους όσους ήταν σε θέση να προκαλέσουν την εξουσία του, Σημειώνεται πάντως ότι προώθησε τον χριστιανισμό στη Νορβηγία, λαμβάνοντας προσωπική μέριμνα (κάποιες αναφορές τον παρομοιάζουν με «βυζαντινό δεσπότη», κάτι που προκάλεσε τριβές με την εξουσία του Πάπα)ενώ θεωρείται πως διατήρησε επαφές με τους αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης.

Εισβολή στην Αγγλία



Αναγνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να κατακτήσει τη Δανία, έστρεψε την προσοχή του στην Αγγλία, που ανήκε πλέον στον Χάρθακνουτ, γιο του Κνουτ του Μεγάλου, μέχρι τον θάνατό του χωρίς διάδοχο (1042). Οι αξιώσεις του Χάραλντ βασίζονταν σε συμφωνία μεταξύ του Μάγκνους και του Χάρθακνουτ, πως όταν ο ένας πέθαινε, ο άλλος θα κληρονομούσε το βασίλειό του.

Με το «παιχνίδι του στέμματος» να είναι σε πλήρη εξέλιξη, (και τον γιο του, Μάγκνους, να έχει ηγηθεί μιας εκστρατείας το 1058, δοκιμάζοντας τις αντοχές του αντιπάλου βασιλείου, ο Χάραλντ άρχισε την εισβολή τον Μάρτιο ή Απρίλιο του 1066. Αποβιβάστηκε στο Σέτλαντ και το Όρκνεϊ, όπου πήρε με το μέρος του ντόπιους αριστοκράτες και οπλαρχηγούς. Η ισχύς της δύναμής του εκτιμάται στους 10-15.000 άνδρες και 240-300 πλοία.

Απέναντί του είχε τον Χάρολντ Γκόντβινσον, και η κρίσιμη μάχη της εκστρατείας δόθηκε στη Γέφυρα του Στάμφορντ, πριν από ακριβώς 950 χρόνια (25 Σεπτεμβρίου 1066), όπου οι Νορβηγοί και οι σύμμαχοί τους ηττήθηκαν. Ο Χάραλντ σκοτώθηκε από ένα βέλος στον λαιμό, ενώ βρισκόταν σε «berserkergang»: την κατάσταση της πολεμικής μανίας των Βίκινγκ, χωρίς πανοπλία. Ωστόσο, ο Γκόντβινσον δεν έμελλε να χαρεί τη νίκη του, καθώς λίγες εβδομάδες μετά ηττήθηκε από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή στη μάχη του Άστινγκς- έχοντας πραγματοποιήσει ένα διόλου αμελητέο στρατιωτικό επίτευγμα, φτάνοντας τον στρατό του από το Στάμφορντ στο Άστινγκς μέσα σε τρεις εβδομάδες, για να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς εισβολείς.

Το προφίλ του

Ο Χάραλντ έχει περιγραφτεί σαν γιγαντόσωμος και με μεγάλη μυϊκή δύναμη, καθώς και ανοιχτόχρωμα μαλλιά και γένια. Όλως παραδόξως, πέραν του πολέμου και του «παιχνιδιού του στέμματος», είχε ασχοληθεί με την σκαλδική ποίηση, δείχνοντας μάλιστα ταλέντο σε αυτήν. Ακόμη, όσο ήταν στους Βαράγγους είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό.

Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ελισάβετ του Κιέβου, με την οποία έκανε άγνωστο αριθμό παιδιών (δύο κόρες, σύμφωνα με κάποιες πηγές). Επίσης, κατά το 1048 φέρεται να παντρεύτηκε την Τόρα Τορμπεργκσντάτερ (με την οποία θεωρείται πως έκανε τουλάχιστον δύο παιδιά), ωστόσο αυτό αμφισβητείται καθώς κάτι τέτοιο θα τον καθιστούσε δίγαμο- αν και αυτά δεν ήταν τόσο σπάνια στη Νορβηγία του 11ου αιώνα. Μόνο η Ελισάβετ είχε τον τίτλο της βασίλισσας.

πηγή

Παρακλητικός Κανών του Αγίου Όλαφ της Νορβηγίας - Ωδή α - γ (βίντεο)

Σχετικά με τον θάνατο του αγίου Olaf της Νορβηγίας

Σχετικά με τον θάνατο του αγίου Olaf της Νορβηγίας



Τελικά, παρότι ο άγιος Olaf σκεφτόταν να πάει να προσκυνήσει στους Αγίους Τόπους και πιθανόν να γίνει μοναχός, είχε μέσα στην ψυχή του την επιθυμία να επανακτήσει το βασίλειο του στην Νορβηγία εάν βρισκόταν κάποια ευκαιρία. Έτσι, όταν κάποιοι υπήκοοι του Canute στην Νορβηγία χάθηκαν στη θάλασσα, ο άγιος Olaf επέστρεψε σκοπεύοντας να επανακτήσει τον θρόνο.    

Ο άγιος Olaf αποβιβάστηκε με μία μικρή δύναμη, φωνάζοντας προς τους άνδρες του με αυτή την πολεμική ιαχή: «Εμπρός. εμπρός, Χριστιανοί άνδρες! Άνδρες του σταυρού! Άνδρες του βασιλιά!» Εμπιστεύτηκε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό σε έναν άνδρα προκειμένου αυτά τα χρήματα να προσφερθούν για την μνημόνευση των ψυχών των εχθρών του οι οποίοι θα έπεφταν στην μάχη. Πίστευε σταθερά πως ο Θεός θα φρόντιζε για τους άνδρες που θα έπεφταν πολεμώντας στο πλευρό του. Συνάντησε τις δυνάμεις του Canute στο Stiklestad στις 29 Ιουνίου του 1030. Ο εχθρός υπερείχε αριθμητικά, με τον Olaf να έχει 3,500 άνδρες και τον Canute να έχει  13,000. Ο Olaf ενθάρρυνε τους άνδρες του, λέγοντας τους πως αν πέθαιναν στη μάχη ο Θεός θα τους αντάμειβε για αυτά που θα έχαναν σε αυτόν τον κόσμο. Πολλοί από τους υπηκόους του που βρίσκονταν στο στρατό του Canute δίστασαν να πολεμήσουν τον άνδρα που ήξεραν σαν βασιλιά τους.



         
Τελικά, ο άγιος Olaf χτυπήθηκε στο πόδι από ένα τσεκούρι και έπεσε πάνω σε μία πέτρα. Έπειτα, αφού του διαπέρασε την κοιλιά ένα δόρυ το οποίο κράδαινε ο Kalf Arnason και αφού τον χτύπησε στον λαιμό ένας άλλος εχθρός ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του. Αυτές οι τρείς πληγές ήταν ο θάνατος του αγίου Olaf. Μετά τον θάνατο του βασιλιά το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων που είχαν επιτεθεί μαζί του έπεσε με τον βασιλιά. Σύμφωνα με τον Ισλανδό ιστορικό Sturluson, αφότου οι εναπομείναντες υποστηρικτές του βασιλιά άρχισαν να υποχωρούν, ένας από αυτούς που πολέμησαν εναντίων του έγινε ο πρώτος που διαπίστωσε ένα θαύμα το οποίο έκανε ο Olaf μετά τον θάνατο του:      
Ο Thorer Hund πήγε στο σημείο όπου βρισκόταν το σώμα του βασιλιά Olaf, το φρόντισε, το εναπόθεσε με φροντίδα στο χώμα και άπλωσε ένα ύφασμα από πάνω του. Είπε πως όταν σκούπισε το αίμα από το πρόσωπο του αυτό ήταν πολύ όμορφο. Τα μάγουλα του Olaf ήταν κόκκινα, σαν να είχε μόλις κοιμηθεί. Το αίμα του βασιλιά έπεσε επάνω στο χέρι του Thorer και έτρεξε ανάμεσα στα δάχτυλα του στα σημεία όπου είχε πληγωθεί και η πληγή θεραπεύτηκε τόσο γρήγορα που δεν χρειάστηκε να την δέσει. Αυτό το γεγονός το επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Thorer όταν η αγιότητα του βασιλιά Olaf έγινε γνωστή σε όλους τους ανθρώπους. Ο Thorer Hund ήταν ανάμεσα στους πρώτους ισχυρούς εχθρούς του βασιλιά ο οποίος πάσχισε να διαδώσει παντού την αγιότητα του.

Άλλο άρθρο σχετικό με τον άγιο Olaf κλικ εδώ    

Αγγλικό κείμενο
http://logismoitouaaron.blogspot.gr/2009/08/heavenly-law-which-long-will-standst.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Σχετικά με τον άγιο Olaf της Νορβηγίας λίγο καιρό πριν από τον θάνατο του.

Σχετικά με τον άγιο Olaf της Νορβηγίας λίγο καιρό πριν από τον θάνατο του.



Δυστυχώς, η βασιλεία του αγίου Olaf δεν κράτησε πολύ. Ο Δανός βασιλιάς Canute δωροδόκησε τους υπηκόους του προκειμένου να επαναστατήσουν εναντίον του και αναγκάστηκε να φύγει για το Κίεβο, αφού προηγουμένως προφήτευσε την πτώση της βασιλείας του. Στο Κίεβο ο άγιος Olaf έγινε δεκτός από τον ξάδερφο του, τον άγιο Yaroslav τον Σοφό. Τον δέχτηκε με κάθε τιμή και του έκανε την προσφορά να παραμείνει μαζί του και να έχει τόση γη όση του ήταν απαραίτητη για να μπορεί να συντηρεί και τους ακολούθους του.

Ο Ισλανδός ιστορικός Sturluson γράφει:

Ο βασιλιάς Olaf δέχτηκε αυτή την προσφορά με ευγνωμοσύνη και παρέμεινε εκεί. Αναφέρεται πως ο βασιλιάς Olaf διακρινόταν για την ευλάβεια του και για τον ζήλο του όταν προσευχόταν στο Θεό. Έπειτα, όταν είδε τη δύναμη του να ελαττώνεται και τη δύναμη των εχθρών του να αυξάνεται, έστρεψε όλη τη σκέψη του στην υπηρεσία του Θεού. Γιατί δεν τον αποσπούσαν άλλες σκέψεις, ούτε οι υποχρεώσεις που είχε κάποτε γιατί όλο εκείνο το διάστημα που καθόταν στον θρόνο προσπαθούσε να προσφέρει ότι ήταν καλύτερο με πρωταρχικό σκοπό να ελευθερώσει και να προστατέψει την χώρα από ξένους ηγεμόνες και έπειτα να φέρει τον λαό του στην αληθινή πίστη. Είχε επίσης την υποχρέωση να ορίσει νόμους στην χώρα του και να επιβάλει την δικαιοσύνη.

Αγγλικό κείμενο

http://logismoitouaaron.blogspot.gr/2009/08/heavenly-law-which-long-will-standst.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άλλα άρθρα σχετικά με τον άγιο Olaf κλικ εδώ, εδώ, εδώ

Η προειδοποίηση του αγίου Olaf στον αδερφό του Harald.

Η προειδοποίηση του αγίου Olaf στον αδερφό του Harald.



Σύμφωνα με τον Ισλανδό ιστορικό του μεσαίωνα, Snorri Sturluson, το 1066 ενώ ο ετεροθαλής αδερφός του αγίου Olaf, ο βασιλιάς Harald της Νορβηγίας ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Αγγλία, ονειρεύτηκε ότι βρισκόταν στο Trondheim και συνάντησε τον Olaf εκεί (μετά τον θάνατο του αγίου Olaf). Ο Olaf του είπε πως είχε καταφέρει πολλές νίκες και πέθανε σαν άγιος γιατί είχε μείνει στην Νορβηγία.      
Όμως τώρα φοβόταν πως αυτός, ο Harald, θα συναντούσε τον θάνατο του, «λύκοι θα σκίσουν το σώμα σου. Δεν πρέπει να πας ενάντια στον Θεό.»  Ο Snorri έγραψε πως ο Harald είδε και άλλα όνειρα εκείνο τον καιρό και τα περισσότερα ήταν δυσοίωνα. Ο Harald σκοτώθηκε, σύμφωνα με την πρόρρηση του αγίου Olaf, στις Μάχες της Stamford Bridge στην Αγγλία.    

Αγγλικό κείμενο
http://www.orthodox.net/western-saints/olaf-martyr-king-of-norway.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Κάποια θαύματα του αγίου Όλαφ της Νορβηγίας μετά τον θάνατο του.

Κάποια θαύματα του αγίου Όλαφ της Νορβηγίας μετά τον θάνατο του.



Αφού σκοτώθηκε στην μάχη ο άγιος Όλαφ, άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα θαύματα. Ένα φως έλαμπε επάνω στο σώμα του την νύχτα. Ένας τυφλός βρήκε την όραση του όταν πίεσε τα μάτια του με τα δάχτυλα του τα οποία είχε βουτήξει προηγουμένως στο αίμα του αγίου. Πηγές με θαυματουργό νερό ανέβλυσαν στον τάφο του.  

Αγγλικό κείμενο
http://www.orthodox.net/western-saints/olaf-martyr-king-of-norway.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Σχετικά με την Παναγία την Βαραγκιώτισσα και το εκκλησάκι του αγίου Όλαφ της Νορβηγίας στην Κωνσταντινούπολη.

Σχετικά με την Παναγία την Βαραγκιώτισσα και το εκκλησάκι του αγίου Όλαφ της Νορβηγίας στην Κωνσταντινούπολη.



Ο Επίσκοπος Ambrose von Sievers γράφει: «Από πηγές που έχω συλλέξει η Παναγία η Βαραγκιώτισσα βρισκόταν δίπλα στην δυτική πρόσοψη της Αγίας Σοφίας και σχεδόν την ακουμπούσε. Την περίοδο της βασιλείας του Αλέξιου του Κομνηνού (ή λίγο νωρίτερα) ο άγιος Όλαφ συμπεριλαμβανόταν ανάμεσα στους αγίους της Κωνσταντινούπολης και στην εκκλησία της Παναγίας της Βαραγκιώτισσας χτίστηκε ένα εκκλησάκι στην μνήμη του αγίου Όλαφ και έπειτα η εκκλησία της Παναγίας της Βαραγκιώτισσας έγινε γυναικείο μοναστήρι.

για τους Βαράγκους και την Παναγία την Βαραγκιώτισσα κλικ εδώ      

Αγγλικό κείμενο
http://www.orthodox.net/western-saints/olaf-martyr-king-of-norway.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Εξαποστειλάριο, απολυτίκιο και δοξαστικό για τον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας. (βίντεο)

Εξαποστειλάριο, απολυτίκιο και δοξαστικό για τον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας. Οι ψαλμοί που ακούμε ψάλθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα του Λονδίνου.

Σχετικά με την ασκητικότητα του αγίου βασιλιά Olaf της Νορβηγίας.

Σχετικά με την ασκητικότητα του αγίου βασιλιά Olaf της Νορβηγίας.

 


Κάποτε συζητούσε ο άγιος επίσκοπος Sigfrid (φωτιστής της Σουηδίας) με τον βασιλιά Canut. Ο βασιλιάς Canut ήταν παλιά στενός φίλος του Olaf όμως έπειτα άρχισε να τον ζηλεύει και τώρα τον κατηγορούσε για την πολυτελή ζωή του.

Έλεγε ο Canut: «Εγώ φοράω ένα λινό και όχι ένα μεταξωτό πουκάμισο, ένα πορφυρό ένδυμα και όχι ένα βελούδινο ή μωβ. Πίνω μόνο μπίρα και όχι υδρόμελι. Όμως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι και ένα βελούδινο ένδυμα. Έχει τα ποιο εκλεκτά φαγητά ετοιμασμένα για αυτόν και ένα αγγείο με κρασί βρίσκεται στο τραπέζι του».

Ο επίσκοπος Sigfrid απάντησε: «Είναι αλήθεια, άρχοντα μου, πως ο Olaf φοράει ένα πουκάμισο από μετάξι, όμως φοράει ένα μάλλινο ένδυμα κάτω από το πουκάμισο για άσκηση και άλλο ένα ένδυμα που φτάνει από τους γοφούς του μέχρι την ωμοπλάτη του και είναι επενδυμένο με σίδερο. Θα παρατηρήσεις πως όταν ο βασιλιάς Olaf κάθετε στη θέση του και τα ποιο εκλεκτά φαγητά σερβίρονται μπροστά του, υπάρχει ένα ανάχωμα στο σημείο όπου κάθεται. Εκεί κρύβεται ένας παράλυτος και αυτός είναι που τρώει τα εκλεκτά φαγητά. Ο Olaf τρώει ψωμί και αλάτι. Υπάρχει ακόμη και ένα αγγείο με νερό και αυτό είναι που πίνει ο Olaf και δεν πίνει τίποτα άλλο. Ο παράλυτος πίνει όλο το κρασί.»

     
Αγγλικό κείμενο
http://www.orthodox.net/western-saints/olaf-martyr-king-of-norway.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άγιος Hallvard (Χάλβαρντ) της Νορβηγίας.

Άγιος Hallvard (Χάλβαρντ) της Νορβηγίας.



Ο άγιος Hallvard Vebjørnsson της Νορβηγίας, επίσης γνωστός σαν Hallvard της Husaby ή Halward του Όσλο (1020-1043), είναι ο προστάτης άγιος του Όσλο, της Νορβηγίας. Τον τιμούν σαν μάρτυρα γιατί υπερασπίστηκε μία αθώα γυναίκα.

Βίος.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, και όλες οι παραδοσιακές ιστορίες αναφέρουν πως τον σκοτώσανε στην περιοχή Drammen. Ο ακριβής χρόνος της γέννησης του και ο τόπος της γέννησης του είναι άγνωστα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πατέρας του ήταν ο αγρότης Vebjørn. Οι γονείς του ήταν εύποροι αγρότες και κατείχαν την φάρμα Husaby στην περιοχή Lier. Η μητέρα του ήταν η Torny Gudbrandsdatter. Αναφέρεται πως η μητέρα του είχε συγγένεια με τον άγιο Olav, τον προστάτη άγιο της Νορβηγίας. Λέγεται πως η μητέρα του ήταν κόρη του Gudbrand Kula από την Oppland, ο οποίος ήταν επίσης ο πατέρας της Åsta Gudbrandsdatter,  η οποία ήταν η μητέρα του αγίου Olav.

Ο Hallvard υπερασπίστηκε μία έγκυο γυναίκα, πιθανότατα μία σκλάβα, η οποία βρήκε καταφύγιο στο καράβι του κυνηγημένη από τρεις άνδρες που την κατηγορούσαν άδικα για ληστεία. Ο Hallvard, μαζί με τη γυναίκα, δολοφονήθηκαν από αυτούς τους τρεις άνδρες με βέλη. Τη γυναίκα την έθαψαν στην ακτή. Όμως τον Hallvard τον έδεσαν με μία μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό και επιχείρησαν να βυθίσουν το σώμα του στο φιόρδ Drammensfjord όμως το σώμα δεν βυθιζόταν και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το έγκλημα τους.      

Ο Hallvard απεικονίζεται συνήθως στις αγιογραφίες κρατώντας μία μυλόπετρα.

Ο Καθεδρικός του Hallvard (Hallvardskatedralen), ένας καθεδρικός αφιερωμένος στη μνήμη του ολοκληρώθηκε στο Oslo το 1130 και εκεί φυλάσσονται τα λείψανα του.

Η μνήμη του τιμόταν αρχικά στις 14 Μαΐου αλλά έπειτα μετατέθηκε στις 15 Μαΐου.



   
Αγγλικό κείμενο
https://orthodoxwiki.org/Hallvard_of_Norway

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Μεγαλυνάρια για τους Σκανδιναβούς αγίους (βίντεο)

Η Παναγία η Βαραγγιώτισσα και άλλα.

Σκανδιναβοί στην αυλή του αυτοκράτορα



Τι δουλειά είχε ένας Σκανδιναβός στο παλάτι του βυζαντινού αυτοκράτορα; Εύλογη απορία που έχει πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση. Ο Σκανδιναβός ήταν Βάραγγος μισθόφορος, από τους πολλούς που χρησιμοποιούσαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες από το 843, χρονιά που ο αυτοκράτορας Θεόφιλος τους στρατολόγησε για πρώτη φορά.

Βάραγγοι μισθοφόροι υπηρέτησαν το 949 στο στρατό του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου στην εκστρατεία του κατά της Κρήτης και μετά το 955 αναβαθμίστηκαν και έγιναν μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς.

Τη μεγάλη τους φήμη την κέρδισαν επί Βασιλείου Β΄ (του Βουλγαροκτόνου). Τότε 6.000 Βάραγγοι μισθοφόροι συνέτριψαν τις δυνάμεις του σφετεριστή του θρόνου, Βάρδα Φωκά. Μάλιστα ο Φωκάς υπέστη εγκεφαλικό -ή ανακοπή- στη θέα των Βαράγγων πολεμιστών και πέθανε επί τόπου την ώρα που οι στρατιώτες του σφαγιάζονταν μέχρι ενός από τους Βαράγγους.

Έκτοτε δημιουργήθηκε στο Βυζάντιο ειδικό τάγμα Βαράγγων σωματοφυλάκων και βαραγγική φρουρά. Οι αυτοκρατόρες στρατολογούσαν σε αυτά τα τάγματα, κατά καιρούς, και άλλους Βίκινγκς (Νορβηγούς, Σουηδούς, Δανούς).

Το προτέρημα των Βαράγγων ήταν η πίστη τους όχι σε πρόσωπα αλλά στον θεσμό του αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τους βυζαντινούς στρατιώτες που επηρεάζονταν από τις διαθέσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες των στρατηγών τους. Την πίστη τους επιβεβαιώνει και η Άννα η Κομνηνή που γράφει πως οι Βάραγγοι διατηρούν την πίστη τους προς τον αυτοκράτορα «ακράδαντον» και «ουδέ ψιλόν πάντως ανέξονται περί προδοσίας λόγον».



Η αμοιβή τους ήταν πολύ καλή, 10 με 15 χρυσά νομίσματα το μήνα, συν επιπλέον δώρα κάθε Πάσχα και κάθε φορά που ανέβαινε νέος αυτοκράτορας στον θρόνο, ενώ δικαιούνταν σημαντικό μερίδιο από τα λάφυρα στις πολεμικές εκστρατείες. Από τον 11ο αιώνα είχαν και τη δική τους την εκκλησία, την Παναγία την Βαραγγιώτισσα κοντά στην Αγία Σοφία.



Ο απλός λαός αποκαλούσε τους Βαράγγους «πελεκοφόρους βαρβάρους» λόγω του τσεκουριού που είχαν πάντοτε μαζί τους και «βασιλικές κρασοκούλες» λόγω της αγάπης τους προς το αλκοόλ. Διάσημα μέλη της βαραγγικής φρουράς υπήρξαν ο Χάραλντ Σίγκουρτσον και ο Έντγκαρ Έθελινγκ.

Πολλές ρουνικές επιγραφές έχουν βρεθεί στη Σουηδία στη μνήμη Βαράγγων πολεμιστών που σκοτώθηκαν υπερασπίζοντας κάποιον βυζαντινό αυτοκράτορα και δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους. Οι περισσότερες επιγραφές αναφέρονται στο Βυζάντιο ως χώρα των Ελλήνων (Grikkland) και στους Βυζαντινούς ως Έλληνες (Grikkjar).

πηγή 

Στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας.

Στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας.

 

Στην γη που ο αιώνιος πάγος κυβερνάει,
εκεί που το χιόνι τα ποιήματα του Βορρά τραγουδάει,
εκεί που τα Βόρεια Φώτα χορεύουν στον νυχτερινό ουρανό,
εκεί άγιε βασιλιά έζησες και είχες μέσα στην καρδιά σου τον Χριστό.
Την σκοτεινή ειδωλολατρία απέρριψες,
την ψυχή σου με του αληθινού Θεού την λάμψη την έντυσες.
Πάνω από την πατρίδα σου απλωνόταν του Όντιν η μαύρη σκιά, όμως εσύ την έδιωξες με της Αγίας Τριάδας την ιερή φωτιά.
Της Βαλχάλα σίγασες τις τρομερές  φωνές,
στην παγωμένη γη σου ακούστηκαν των αγγέλων οι ψαλμωδίες οι χερουβικές.
Το είδωλο του Θώρ με γενναιότητα συνέτριψες,
στον αγαπημένο λαό σου το φως της Αλήθειας έδειξες.
Παιδιά θεράπευσες με του Χριστού την χάρη,
εξόριστος πλανήθηκες σε μακρινά πελάγη.
Για του Χριστού την πίστη την αγία σαν μάρτυρας στο πεδίο της μάχης έπεσες,
ανάμεσα στους αγίους σαν ολόφωτος αστέρας έλαμψες.
Άγιε Όλαφ, της Νορβηγίας γενναίο παλικάρι,
κάνε να φυτρώσει στην ψυχή μας της αγάπης το πολύτιμο μαργαριτάρι.

(ένα ποίημα που έγραψα για τον άγιο Όλαφ της Νορβηγίας)









        

Χαιρετισμοί στον άγιο Όλαφ (Olav) της Νορβηγίας (βίντεο)

Ο άγιος Olaf (Όλαφ) της Νορβηγίας και η θαυματουργική θεραπεία ενός αγοριού.

Ο ιστορικός Sturluson αναφέρει ένα θαύμα που έγινε από τον άγιο Olaf όταν βρισκόταν στο Κίεβο. Όταν ο γιος μίας χήρας αρρώστησε από ένα πρήξιμο στο λαιμό του και κόντευε να πεθάνει, η μητέρα του πήγε στην βασίλισσα  Ingegerd του Κιέβου η οποία την έστειλε στον άγιο Olaf λέγοντας: "Πήγαινε στον βασιλιά Olaf, είναι ο καλύτερος γιατρός εδώ. Παρακάλεσε τον να βάλει τα χέρια του στο παλικάρι σου και πες του ότι έδωσα εγώ αυτή την εντολή εάν δεν θελήσει να το κάνει."  Παρότι ο άγιος αρχικά της είπε να πάει σε έναν γιατρό, αφού άκουσε πως αυτή την εντολή την έδωσε η βασίλισσα ακούμπησε τα χέρια του στο λαιμό του αγοριού και αισθάνθηκε τον πυρετό. Έπειτα ο άγιος πήρε ένα κομμάτι ψωμιού, το ακούμπησε επάνω σε έναν σταυρό που κρατούσε στην παλάμη του και έπειτα έδωσε το ψωμί στο αγόρι για να το φάει. Το αγόρι έφαγε το ψωμί και το πρήξιμο εξαφανίστηκε αμέσως και μέσα σε λίγες ημέρες ανάρρωσε πλήρως.

Στην εικόνα βλέπουμε μία παράσταση με το θαύμα του αγίου.      

Αγγλικό κείμενο
http://logismoitouaaron.blogspot.gr/2009/08/heavenly-law-which-long-will-standst.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Ο άγιος Olaf της Νορβηγίας και η καταστροφή του ειδώλου του Θωρ.

Ο άγιος Olaf της Νορβηγίας και η καταστροφή του ειδώλου του Θωρ.



Μία από τις ποιο γνωστές πράξεις που έκανε ο Olaf και βοήθησε στον εκχριστιανισμό της Νορβηγίας ήταν η καταστροφή του ειδώλου του Θωρ στην περιοχή Gulbrandsdal στην κεντρική Νορβηγία. Πριν να κάνει οτιδήποτε εκεί, ο βασιλιάς Olaf  προσευχόταν όλη τη νύχτα, ικετεύοντας τον Θεό να τον λυτρώσει μέσα στο μεγάλο Tου έλεος από το κακό. Όταν τελείωσε η λειτουργία, και το πρωινό ήταν γκρίζο, ο Olaf πήγε εκεί που επρόκειτο να συμβεί αυτή η καταστροφή του ειδώλου. Ο άγιος Olaf είδε τους ντόπιους να κουβαλάνε ένα μεγάλο ξύλινο είδωλο του Θωρ, στο οποίο είχαν τη συνήθεια να προσφέρουν φαγητό και χρυσά κοσμήματα. Τότε, ένας τοπικός άρχοντας προκάλεσε τον Olaf και τον επίσκοπο του με τα παρακάτω λόγια:

Που βρίσκεται τώρα ο θεός σου βασιλιά; Νομίζω πως τώρα θα σκύψει το κεφάλι του και ούτε εσύ, ούτε ο επίσκοπος σου που κάθεται πίσω σου είστε τόσο γενναίοι όπως τις προηγούμενες ημέρες. Γιατί τώρα ο θεός μας, που κυριαρχεί σε όλους, έφτασε και έχει στρέψει το οργισμένο βλέμμα του επάνω σας. Και τώρα βλέπω πολύ καλά πως είστε τρομοκρατημένοι και δεν τολμάτε να υψώστε το βλέμμα σας. Διώξτε μακριά σας κάθε άρνηση και πιστέψτε στον θεό που κρατάει τη μοίρα σας στα χέρια του.

Όμως ο άγιος Olaf  απάντησε:

Πολλά μας είπες σήμερα το πρωί και υποστηρίζεις πως ο Θεός μας δεν υπάρχει. Όμως πιστεύουμε πως σύντομα θα έρθει κοντά μας. Παρότι θέλησες να μας τρομάξεις με τον θεό σου, ο οποίος είναι και τυφλός και κουφός και δεν μπορεί να σώσει ούτε τον εαυτό του ούτε κάποιον άλλο και δεν μπορεί ούτε καν να κουνηθεί εάν δεν τον κουβαλήσουν, εγώ θαρρώ πως σε λίγη ώρα θα συναντήσει την μοίρα του. Στρέψε τα μάτια σου προς την ανατολή, δες τον Θεό μας να έρχεται μέσα σε άπλετο φως.

Έτσι, καθώς όλοι οι άνθρωποι κοιτούσαν τον ανατέλλοντα ήλιο, ο άγιος Olaf χρησιμοποιώντας το δεξί του χέρι, χτύπησε το είδωλο με ένα μεγάλο ρόπαλο. Το σάπιο ξύλο του ειδώλου έσπασε, διασκορπίζοντας το χρυσό και βγάζοντας από μέσα αρουραίους (μεγάλους σαν γάτες) και ζωύφια. Σύμφωνα με τον ιστορικό Sturluson, ο άγιος Olaf,  βλέποντας την ταραχή των παγανιστών μετά από αυτό το γεγονός, τους μίλησε με τα παρακάτω λόγια:

Δεν καταλαβαίνω γιατί πανικοβάλλεστε. Είδατε και μόνοι σας τι μπορεί να κάνει ο θεός σας, Το είδωλο που στολίσατε με χρυσό και ασήμι και του φέρατε κρέας και άλλες προμήθειες. Βλέπετε τώρα πως αυτοί που ωφελούνταν από αυτό ήταν τα ποντίκια, οι έχιδνες και τα ερπετά (εννοεί πως αυτά τρέφονταν με τις προσφορές.) Και είναι μεγάλο λάθος το να συνεχίσετε να πιστεύεται σε αυτά τα είδωλα. Μαζέψτε τώρα το χρυσό και τα κοσμήματα που βρίσκονται στο χορτάρι και δώστε τα στις γυναίκες σας και στις κόρες σας. Μην τα κρεμάσετε ποτέ ξανά επάνω σε ξύλο ή πέτρα.    

Με αυτόν τον τρόπο, όλοι οι άνθρωποι που παρευρίσκονταν εκεί ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό.


Αγγλικό κείμενο
http://logismoitouaaron.blogspot.gr/2009/08/heavenly-law-which-long-will-standst.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow