«Οταν εξομολόγησα έναν Τούρκο πασά που έγινε μοναχός!»

Την απίστευτη ιστορία του Γιουσούφ Ογλού, του στρατηγού και διοικητή που μετεστράφη από τον μουσουλμανισμό στην Ορθοδοξία και βαπτίστηκε κρυφά (Νικόλαος), καταγράφει ο πνευματικός του Οσιος Βαρσανούφιος, όπως την έμαθε από τον ίδιο

Στον ρου της Ιστορίας σημαντικοί γέροντες της Ορθοδοξίας έχουν καταγράψει κάποια εκπληκτικά γεγονότα, τα οποία δείχνουν ότι πράγματα που μοιάζουν αδιανόητα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό. Εχουν αναφερθεί αρκετά περιστατικά μουσουλμάνων που ασπάστηκαν την Ορθοδοξία, αλλά θα έμοιαζε πραγματικά αδύνατο ένας πασάς, δηλαδή ένας ανώτατος στρατιωτικός μουσουλμάνος διοικητής, να προβεί σε μια ανάλογη ενέργεια. Μια τέτοια σπάνια μεταστροφή κατέγραψε ο μεγάλος στάρετς της Ρωσίας Οσιος Βαρσανούφιος της Οπτινα, όπως την έζησε και την άκουσε ο ίδιος στις αρχές του 20ού αιώνα από το πρόσωπο το οποίο μετεστράφη στην Ορθοδοξία από τον μουσουλμανισμό, τον μετέπειτα μοναχό Νικόλαο και πρώην Γιουσούφ Ογλού, Τούρκο πασά και ανώτατο διοικητή των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων.

«Ενας κρυμμένος θησαυρός στο κοιμητήριο της σκήτης είναι και ο μοναχός Νικόλαος, πιο γνωστός στους πατέρες με την προσωνυμία “ο Τούρκος”, λόγω της προφοράς του και της μελαχρινής του όψης. Την πραγματική του καταγωγή γνώριζαν μόνο οι πατέρες Αμβρόσιος, Ανατόλιος και η ελαχιστότητά μου, που είχα το ευτύχημα να είμαι και ο πνευματικός του πατέρας. Ο Γιουσούφ Ογλού ήταν κάποτε πασάς, στρατηγός και διοικητής των τουρκικών δυνάμεων» σημειώνει ο Οσιος Βαρσανούφιος.

Και συνεχίζει: «Ποιος θα το περίμενε ποτέ ότι ένας τέτοιος άνθρωπος θα τελείωνε τη ζωή του όχι απλά στη Ρωσία, αλλά σε μοναστήρι σαν μοναχός, και μάλιστα σαν νεομάρτυρας; Πιστεύω ούτε και ο ίδιος. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1853-1856) ήταν διοικητής του τουρκικού στρατού. Οι Τούρκοι υπέβαλαν τους αιχμαλώτους σε φρικτά βασανιστήρια. Ο πασάς, που, σαν θεατής, παρακολουθούσε από κοντά τα διαδραματιζόμενα, κυριολεκτικά θαύμαζε την αντοχή και τη σταθερότητα των νεαρών αυτών Ρώσων στρατιωτών. Ρώτησε να μάθει γιατί νέα παιδιά προτιμούσαν, όχι απλώς να πεθάνουν με έναν τόσο φρικτό θάνατο, αλλά τον δέχονταν με χαρά, παρά να αρνηθούν τη χριστιανική τους πίστη, για να χαρούν την ομορφιά της ζωής. Και επειδή φαίνεται πως ήταν άνθρωπος με καλή διάθεση, ζήτησε να γνωρίσει καλύτερα τον χριστιανισμό».

Φρικτά βασανιστήρια

Οπως αναφέρει: «Μια ημέρα φώναξε έναν ορθόδοξο ιερέα και τον εβάπτισε στα κρυφά. Στη συνέχεια έφυγε για την Περσία. Οι Τούρκοι, μόλις έμαθαν ότι πρόδωσε το Ισλάμ, έψαχναν να τον σκοτώσουν. Τελικά τον συνέλαβαν ζωντανό και με αιχμηρά αντικείμενα -λεπίδες και ξυραφάκια- εχάραξαν σταυρούς σε όλο το μήκος της πλάτης και του στήθους του. Στο τέλος, για να τον αποτελειώσουν, του τσάκισαν ένα προς ένα όλα τα κόκαλα. Μέσα σε αυτούς τους φρικτούς πόνους ο Γιουσούφ σωριάστηκε λιπόθυμος. Νομίζοντάς τον για νεκρό, τον πέταξαν τροφή στα σκυλιά. Ο Κύριος όμως τον προστάτευε. Ανάκτησε τις αισθήσεις του».

Ο Οσιος Βαρσανούφιος καταγράφει επίσης: «Από το μέρος εκείνο έτυχε να διαβαίνουν Ρούσσοι έμποροι και τον περιμάζεψαν. Εκείνος τους είπε πως του επιτέθηκαν ληστές. Από συμπόνια τον έφεραν μαζί τους στον Καύκασο και τον παρέδωσαν σε μια ευσεβή γυναίκα, να τον φροντίσει. Εγινε καλά. Αλλά ήταν πλέον αγνώριστος. Σε όλη του τη ζωή παρέμεινε διπλωμένος στα δύο. Ντυμένος φτωχικά και με ένα μπαστούνι στο χέρι, κατάφερε και πέρασε στην Οδησσό. Από εκεί ταξίδεψε σε όλα τα προσκυνήματα της Ρωσίας, μέχρι που τα βήματά του τον οδήγησαν στην Οπτινα».

Και συνεχίζει: «Κατά την παραμονή του εδώ αρρώστησε και οι πατέρες τον μετέφεραν στο νοσοκομείο της μονής. Επειδή ρωσικά λίγα ήξερε, ζήτησε να του φέρουν κάποιον που να μιλάει τα γαλλικά, γιατί ήθελε να εξομολογηθεί. Την εποχή αυτή, αν και ζούσα έγκλειστος, κάνοντας υπακοή, δέχθηκα να τον εξομολογήσω. Αφού μου εξιστόρησε όλη του τη ζωή, στο τέλος με ύφος αυστηρό ζήτησε, όσο ακόμη βρισκόταν στη ζωή, να μην εκμυστηρευτώ σε κανέναν το παραμικρό γεγονός που είχε σχέση με τη ζωή του. Μέσα σε λίγο χρόνο ανέκτησε την υγεία του και αμέσως μετά έγινε η κουρά του σε μοναχό με το όνομα Νικόλαος».

«Ολο του το σώμα ήταν μια πληγή. Ηταν ένας αληθινός μάρτυρας του Χριστού»

Αναφερόμενος σε ακόμα ένα περιστατικό που έζησε μαζί με τον μοναχό Νικόλαο, ο Οσιος Βαρσανούφιος λέει χαρακτηριστικά: «Ηταν ένας άνθρωπος ασυνήθιστος. Πάντοτε σιωπηλός, ντροπαλός, φιλάσθενος, τους απόφευγε όλους. Σαν άλλος μαγνήτης, σε τραβούσε, χωρίς να το θέλεις, να τον αγαπήσεις. Ποτέ δεν επήγαινε στα κελιά των πατέρων ούτε την ημέρα, πολύ περισσότερο τη νύχτα. Αξιώθηκε από τον Θεό, όπως ο Οσιος Ανδρέας, να αρπαγεί στον Παράδεισο και να ιδεί τα σκηνώματα των δικαίων σαν αμοιβή για όλα όσα υπέφερε στη ζωή του για τον Χριστό». Και προσθέτει: «Δεν θα το λησμονήσω ποτέ όταν κάποια ημέρα, ενώ περπατούσαμε μαζί, γύρισε και μου είπε: “Γέροντα, δεν ακούς κάτι;” “Οχι! Τίποτα. Τι είναι; Τι ακούς;” “Δεν ακούς τους αγγέλους να ψάλλουν; Ω, τι ωραία μελωδία! Τι ευτυχία! Τι χαρά!” Εγώ δεν άκουγα τίποτα. Και εκείνος, μέσα στην απλότητά του, έμεινε κατάπληκτος με την κουφαμάρα μου».

Περιγράφοντας το τέλος του πρώην πασά και μετέπειτα μοναχού Νικολάου, ο Οσιος Βαρσανούφιος αναφέρει: «Εζησε στη Σκήτη μόνο δύο χρόνια. Στις 18 Αυγούστου 1893 αρρώστησε, χωρίς ελπίδα ανάρρωσης. Εκοιμήθη σε ηλικία 65 χρονών. Οταν οι πατέρες ετοίμαζαν το σώμα του για την ταφή, βρέθηκαν μπροστά σε ένα θέαμα που έκαμε το αίμα στις φλέβες τους να παγώσει. Ολο του το σώμα ήταν μια πληγή, ακρωτηριασμένο, στιγματισμένο από μαχαιρώματα. Ηταν ένας αληθινός μάρτυρας του Χριστού. Και το πιο παράξενο: μέχρι σήμερα στο μονοπάτι που οδηγεί στον τάφο του δεν έχει φυτρώσει ούτε το ελάχιστο χορταράκι! Καθαρό, ελεύθερο στους διαβάτες! Για όσους επιθυμούν να προσκυνήσουν στον τάφο του».

http://www.dimokratianews.gr/content/73624/otan-exomologisa-enan-toyrko-pasa-poy-egine-monahos

αρχική πηγή 

Διαφωτισμὸς μὲ ...τσαντὸρ

Εὐανθία Κωλέττη Θεολόγος
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 16 Μάϊος 2016



 Ἦταν κάποτε ἡ κυρία Κατερίνα. Ἀρχοντική, ψηλή, εὐθυτενής, παρότι βάραιναν τοὺς ὤµους της 80 καὶ πλέον χρόνια. Ζοῦσε στὴ γενέτειρά της, σὲ ἕνα λιλιπούτειο νησάκι τοῦ Ἰονίου καὶ ἐρχόταν κάποιες φορὲς στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὰ παιδιά της καὶ τὶς ἐγγονές της, γειτονοποῦλες καὶ φίλες ἀγαπηµένες ἀπὸ τὴν... προσχολικὴ ἡλικία, συνδυάζοντας καὶ κάποια ἀπαραίτητη ἐπίσκεψη σὲ γιατρούς. Καθόµασταν τριγύρω της στὴν κοινή µας αὐλὴ καὶ ἀκούγαµε τὶς διηγήσεις της. Τὴν κ. Κατερίνα δὲν τὴν φέρνουµε στὴ µνήµη µας πιὰ συχνά, παρὰ µόνο ὅταν µὲ τὶς ἐγγονές της –φίλες καλὲς µέχρι σήµερα– ἀναµοχλεύοντας κάποιες στιγµὲς τὸ παρελθόν, θυµόµαστε τὰ παιδικά µας χρόνια, τὰ ἀθῶα, τὰ ἀµέριµνα.

 Τὴν ἔφερα στὴ µνήµη µου, ὅµως, πρόσφατα διαβάζοντας σὲ ἕνα «πασχαλινὸ» διήγηµα τοῦ Παπαδιαµάντη, τὴ Βλαχοπούλα, µιὰ ὄµορφη περιγραφή του: «Ἡ γραία ἐκοιµᾶτο καὶ ὠνειρεύετο τὴν Φλώραν της στολισµένην καὶ εὔµορφην νύµφην, φοροῦσαν τσεµπέρι καὶ ποδιὰν καὶ σιγούνι καὶ ὑποκάµισον κεντητόν...».
 Τὴν ἔφερα στὴ µνήµη µου σχεδὸν ὁλοζώντανη µετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν περιγραφή, γιατί παρέλειψα νὰ ἀναφέρω ὅτι ἡ κ. Κατερίνα φοροῦσε ἀκόµη τὴν τοπικὴ ἐνδυµασία τοῦ νησιοῦ της, ὅπως καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες –καὶ νεώτερές της– στὸ µικρό της χωριουδάκι. Ὁ σκιαθίτης συγγραφέας ἀναφέρεται στὴν παράδοση τοῦ δικοῦ του νησιοῦ κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου καὶ στὴν αὐγὴ τοῦ 20ου αἰῶνα.

Ἀλλὰ ἡ κ. Κατερίνα καὶ οἱ συγχωριανές της ἦταν µιὰ ζωντανὴ πραγµατικότητα στὰ µέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70. Εὐτυχῶς γιὰ ἐκείνη ἔζησε καὶ πέθανε στό, ἄγνωστο στοὺς πολλούς, καταπράσινο νησάκι της –ἐνῶ ὁ διπλανὸς Σκορπιὸς ἦταν παγκοσµίως γνωστὸς ὡς ἰδιοκτησία τοῦ Ὠνάση τότε– καὶ δὲν χρειάστηκε νὰ προβληµατιστεῖ ἂν ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει κάτι στὴν ἐµφάνισή της. Γιὰ µιὰ ἄλλη, ὅµως, νεώτερη συγγενῆ της ἀπὸ τὸ ἴδιο χωριὸ οἱ συνθῆκες δὲν ἦταν οἱ ἴδιες. Ἐκείνη ἔπρεπε νὰ µετακοµίσει µὲ τὴν οἰκογένειά της στὴν Ἀθήνα καὶ ἡ ἐξελιγµένη πρωτεύουσα δὲν σήκωνε τέτοιου εἴδους διαφορετικότητες. Τέτοιου εἴδους δὲν σηκώνει µᾶλλον καὶ σήµερα... Θυµᾶµαι τὴν ἐσωτερική της πάλη καὶ τὸν πόνο της µέχρι τελικὰ νὰ ἀποφασίσει νὰ ἐγκαταλείψει ἕνα «κοµµάτι» τοῦ ἑαυτοῦ της, νὰ φορέσει ροῦχα Εὐρωπαϊκά, νὰ γίνει µιὰ «ἄλλη»....


  Ἀπὸ τότε ἔχουν περάσει ἀρκετὲς δεκαετίες. Οἱ τοπικὲς φορεσιὲς ὡς ἔνδυµα καθηµερινὸ ἔχουν γίνει πιὰ παρελθόν. Κάποιες ἡλικιωµένες γυναῖκες τὶς φοροῦν ἀκόµη σποραδικὰ σὲ διάφορα νησιά µας σὲ πεῖσµα τῶν καιρῶν, ὅπως καὶ κάποιοι πεισµατάρηδες Κρητικοί.
 Τὸ πέρασµά µας στὴ βιοµηχανικὴ ἐποχὴ θὰ ὁδηγοῦσε σίγουρα σὲ ἐνδυµατολογικὲς ἀλλαγές. Ὅµως ἐµεῖς ἔπρεπε, ὅσο τὸ δυνατὸν ταχύτερα, νὰ µοιάσουµε στὴ διαφωτισµένη Δύση. Ἔτσι πολὺ συχνὰ ἀσκήθηκαν ἀβάστακτες πιέσεις σὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους ἐν ὀνόµατι τῆς προόδου καὶ τοῦ πολιτισµοῦ. Ἑνὸς πολιτισµοῦ, ὅπου ἡ παράδοση –ἡ οὐσιαστικὴ καὶ ὄχι τὸ φολκλὸρ– καὶ τὸ ἦθος –τὸ γνήσια χριστιανικὸ– δὲν ἔβρισκαν καὶ πολὺ χῶρο. Τὸ ντύσιµο τὸ σεµνὸ καὶ ἀξιοπρεπὲς διακωµωδήθηκε. Σὲ αὐτὸ ἔπαιξαν ρόλο καὶ οἱ ἀκρότητες τοῦ πουριτανισµοῦ δηλ. τῆς ὑποκρισίας ἀπὸ κάποιες ὁµάδες ἀνθρώπων ἢ καὶ ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐξουσία. Οἱ παλαιότεροι ἢ µᾶλλον οἱ παλαιότερες θυµόµαστε ἀκόµα καλὰ κάποιες καθηγήτριές µας ἐπιφορτισµένες µὲ τὸ ἄχαρο καθῆκον νὰ ἐλέγχουν τὸ µῆκος τῆς σχολικῆς µας ποδιᾶς.

 Στὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ πουριτανισµοῦ ἐκ µέρους τῶν «προοδευτικῶν», ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ µὴ διαφέρουµε ἀπὸ τὴν πολιτισµένη Δύση, χάσαµε τὸ µέτρο καὶ φθάσαµε σήµερα νὰ ἔχουµε ντύσει τὶς γιαγιάδες µας ἀκόµη καὶ µέ... κολὰν (εὐτυχῶς ὄχι ὅλες) καὶ τὰ κορίτσια µας (εὐτυχῶς ὄχι ὅλα) µὲ φοῦστες µήκους ὀλίγων ἑκατοστῶν (αὐτές, ποὺ τόσο συζητήθηκαν τελευταῖα), γιατί διαφορετικὰ θὰ χαρακτηρίζονταν ἀπὸ τοὺς προοδευτικοὺς «θεοῦσες», «καλόγριες», «καθυστερηµένες». Χαρακτηρισµοὶ µοµφῆς γνωστοὶ σὲ ὅλους µας, µὲ τὸν φόβο τῶν ὁποίων µεγάλωσαν γενιὲς καὶ γενιὲς καὶ οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιµοποιοῦνται ἀπό τοὺς, κατὰ τὰ ἄλλα, ἀντιρατσιστὲς µέχρι σήµερα.

 Καὶ ξαφνικὰ στὶς ἀρχὲς τοῦ 21ου αἰῶνα ποὺ διανύουµε οἱ διαφωτιστὲς συµπατριῶτες µας στέκονται µὲ δέος µπροστὰ στὴν ...µαντήλα τοῦ Ἰσλάµ! Μπροστὰ στὴν Ἑλληνικὴ σηµαία ἁπλῶς ἀνάπαυση, µπροστὰ στὸ τσαντὸρ ἀναµφίβολα προσοχή! «Ράπισµα» κατὰ τοῦ ρατσισµοῦ µᾶς εἶπαν ὅτι ὑπῆρξε αὐτὴ ἡ ἐνθουσιώδης ἀποδοχὴ τῆς µαντήλας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ στοιχεῖο καταπίεσης ἑκατοµµυρίων γυναικῶν καὶ γίνονται ἀγῶνες ἀπὸ πολλὲς γιὰ κατάργησή της, ὅπου φυσικὰ ὑπάρχει δυνατότητα νὰ ἀκουστεῖ ἡ φωνή τους. Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦµε ἐδῶ µὲ τὰ πρόσωπα τῆς ἐξουσίας, παρ’ ὅτι τὰ ἀνωτέρω παραπέµπουν καὶ σὲ αὐτούς. Οἱ διαφωτιστὲς κυβερνῶντες ἐκτελοῦν διατεταγµένες ὑπηρεσίες καὶ πραγµατικὰ τὶς διεκπεραιώνουν σὲ ὅλους τοὺς τοµεῖς µὲ «ἀπόλυτη ἐπιτυχία» εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Κάποιες σκέψεις, ὅµως, καὶ ἀπορίες θὰ ἐκφράσουµε γιὰ τοὺς «προοδευτικοὺς» συµπατριῶτες µας τῆς διπλανῆς πόρτας. Μπορεῖ ἄραγε κάποιος νὰ πιστεύει ὅτι δὲν εἶναι ρατσιστής, ἐπειδὴ λέει ὅτι σέβεται τοὺς ξένους ἢ τὸ ξένο καὶ διαφορετικό, ἐνῶ δὲν ἔχει σεβαστεῖ πρώτιστα τοὺς «δικούς» του; Μήπως, τελικά, ὁ µόνος ρατσισµὸς ποὺ ἐπιτρέπεται σήµερα εἶναι ὁ χριστιανικός;

 Ἀπόλυτος σεβασµὸς στὸ ντύσιµο µιᾶς µουσουλµάνας. Δεκτόν. Γιατί ὅµως αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι –οἱ διαφωτιστές, οἱ προοδευτικοί, οἱ µὴ ρατσιστὲς– ἀκριβῶς αὐτοὶ ποὺ στέκονται µὲ δέος µπροστὰ στὴ µαντήλα, χαρακτηρίζουν µιὰ χριστιανὴ ὡς καθυστερηµένη, ὀπισθοδροµικὴ ἢ φανατική, ἐπειδὴ ἔχει ἐπιλέξει ἐλεύθερα νὰ ζήσει τὴ ζωή της χωρίς... παντελόνι; Στὴν καλύτερη περίπτωση ἐκφράζεται µιὰ συµπονετικὴ συγκατάβαση γιὰ τὸ κατώτερο αὐτὸ εἶδος ἀνθρώπου, τὸ προσκολληµένο σὲ ἀνόητες θρησκευτικὲς ἐπιταγές.

Ἔχω ζήσει ἀπὸ κοντὰ τὶς ἀντιδράσεις «προοδευτικῶν» δασκάλων ἢ καθηγητῶν –κυρίως γυναικῶν– ποὺ φθάνουν στὰ ὅρια τοῦ πανικοῦ, ὅταν διαπιστώσουν ὅτι µιὰ κοπελίτσα δὲν ἔχει ἐντάξει στὶς ἐνδυµατολογικές της προτιµήσεις τὸ παντελόνι. Ὅσο πιὸ «προοδευτικοί», τόσο µεγαλύτερος ὁ πανικός. Καὶ βέβαια, ἀρχίζει ἡ σχετικὴ κατήχηση διαφώτισης.
 Θὰ ἐπιχειροῦσαν ἄραγε νὰ διαφωτίσουν µὲ τὸ ἴδιο πάθος καὶ µιὰ κοπελίτσα µὲ µουσουλµανικὴ µαντήλα; Ἀδιανόητο! Ἡ ἴδια συµπεριφορὰ ἰσχύει γιὰ παιδιὰ ποὺ θὰ ἀρνηθοῦν συνειδητὰ νὰ συµµετάσχουν σὲ γιορτὲς καρναβαλιοῦ ἢ σὲ παιδιὰ ποὺ κατὰ τὴν ὥρα τοῦ γραπτοῦ διαγωνίσµατος ἔχουν µιὰ εἰκονίτσα πάνω στὸ θρανίο τους. Γιὰ νὰ µὴ µιλήσουµε γιὰ τὸ θέµα τῆς νηστείας. Ἡ πρώτη ἀντίδραση µὲ τὴ φράση «τὰ ἐξερχόµενα καὶ ὄχι τὰ εἰσερχόµενα ἔχουν σηµασία» εἶναι µᾶλλον γνωστὴ σὲ ὅλους µας, µικροὺς καὶ µεγάλους. Καὶ ἀκολουθεῖ κλιµάκωση τοῦ ἀγῶνα γιὰ τὴν ἰδεολογικὴ ἀνατροπὴ τῆς Παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ σεβασµὸς στὴ «διαφορετικότητα» τοῦ ἄλλου δὲν εἶναι καὶ τόσο ὁρατὸς σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, ποὺ ἀποτελοῦν πρόχειρα, ἀλλὰ ἐνδεικτικά, παραδείγµατα ἀπὸ τὴν καθηµερινή µας ζωή. Ἀλλὰ µᾶλλον, ὅπως εἴπαµε, ὁ χριστιανικὸς ρατσισµὸς ἐπιτρέπεται στὶς µέρες µας, ἢ ἀκόµη καὶ ἐπιβάλλεται...

 Ἀπόλυτος σεβασµός, λοιπόν, καὶ ἐνθουσιῶδες καλωσόρισµα στὸ Ἰσλὰµ ἀπὸ ἕνα µέρος τῆς κοινωνίας µας, µὲ τὸ γυναικεῖο τσαντὸρ σὲ πρωταγωνιστικὸ ρόλο. Παρεµπιπτόντως, ἡ µαντήλα ἀποτελεῖ σήµερα χαρακτηριστικὸ σύµβολο τοῦ Ἰσλάµ. Τί διαφορὰ ἀπὸ τὸ σύµβολο τῶν χριστιανῶν, τὸν Σταυρό, σύµβολο τῆς θυσίας καὶ τῆς ἔµπρακτης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε ὅλοι οἱ χριστιανοὶ νὰ τὸ κάνουµε τρόπο ζωῆς µας... Ἐνθουσιῶδες καλωσόρισµα στὴν πολυπολιτισµικότητα. Τί θετικὸ ὅµως θὰ προσφέρει ἡ παρουσία αὐτῆς τῆς θρησκείας στὸν πολιτισµό µας; Δὲν γνωρίζουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι δίνουν ράπισµα στὸν ρατσισµό, πὼς ὅπου τὸ ἰσλὰµ ἐπικρατεῖ οἱ ἀρχὲς τοῦ διαφωτισµοῦ πᾶνε περίπατο καὶ ἀκολουθοῦν παντὸς εἴδους ρατσισµοί; Ρατσισµοὶ καὶ πρακτικὲς µπροστὰ στὶς ὁποῖες ὠχριᾶ ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση τῶν Δυτικῶν, τὴν ὁποία βδελύσσονται οἱ διαφωτιστὲς–καὶ ὀρθῶς πράττουν. Ἡ πολυπολιτισµικότητα γιὰ τὴν πολυπολιτισµικότητα ἢ πιὸ ἔντιµα ἡ πολυπολιτισµικότητα ὡς µέσον γιὰ τὴ διάλυση...

  Σ’ αὐτὸ τὸ σηµεῖο εἶναι ἀπαραίτητο νὰ γίνει µιὰ διευκρίνηση. Ἡ πίστη µας, ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων µας, µᾶς διδάσκει σεβασµὸ πρὸς τὸν ἄλλο, τὸν ὁποιοδήποτε ἄλλο, γιατί αὐτὸς ὁ ἄλλος εἶναι, ὅπως ὅλοι µας, δηµιουργηµένος κατ’ εἰκόνα τοῦ Ζῶντος Θεοῦ. Ἄλλο ὅµως ὁ σεβασµὸς στὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ ἄλλο θέµα τὸ πιστεύω του. Κάθε θρησκεία κρίνεται ὡς πρὸς τὶς ἀρχές της καὶ οἱ ἀρχὲς τοῦ Ἰσλὰµ εἶναι ἀδύνατον ἐκ τῶν πραγµάτων νὰ ἐξισωθοῦν µὲ τὶς Χριστιανικές. Καὶ κάτι ἀκόµα: ὅταν ἔχουµε αἰσθήµατα ἀρνητικὰ πρὸς ἀνθρώπους ἀλλοθρήσκους δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀφήσουµε τὸν ἑαυτό µας νὰ µᾶς ξεγελᾶ καὶ νὰ τὰ δικαιολογεῖ ὡς «ζῆλο» ποὺ ὀφείλεται στὴ µεγάλη µας πίστη, ἀλλὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀφήσουµε νὰ µᾶς ξεγελᾶ καὶ ἡ καλὰ στηµένη πολιτικὴ προπαγάνδα µὲ τὶς βαρύγδουπες ἠθικολογίες ποὺ προσφάτως ἀκοῦµε κατὰ κόρον.

 Μὲ τὴν ἀποστροφή τους πρὸς ὁτιδήποτε χριστιανικὸ οἱ διαφωτιστὲς τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Εὐρώπης, κρατῶντας –ὅπως λένε– ἴσες ἀποστάσεις ἀλλὰ τελικὰ προωθῶντας ἄκριτα τὸ Ἰσλάµ, προετοιµάζουν γιὰ τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἐγγόνια τους µιὰ ζωὴ στὸ σκοτάδι. Τὸ ἔχουν συνειδητοποιήσει ἄραγε; Ἢ ἡ ἔπαρσή τους δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ τὸ δοῦν; Πολὺ φοβᾶµαι ὅτι οἱ πρῶτοι ἐκφραστὲς τοῦ Διαφωτισµοῦ –Βολταῖρος, Μοντεσκιέ, Ντιντερὸ κἄ.– ὅταν συγκροτοῦσαν τὴν ἰδεολογία τους κατὰ τὸν 18ο αἰ. καὶ ὁραµατίζονταν µεταξὺ τῶν ἄλλων ἕναν κόσµο χωρὶς θρησκευτικὲς αὐθεντίες, τὸ τελευταῖο ποὺ θὰ ἐπιθυµοῦσαν θὰ ἦταν µιὰ Εὐρώπη µὲ τσαντόρ! Εὐτυχῶς, ποὺ –εἴτε µᾶς ἀρέσει, εἴτε ὄχι– τὸν τελευταῖο λόγο ἔχει τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ...

 Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαµάντης, στὸν ὁποῖο ἀναφερθήκαµε στὴν ἀρχή, εἶχε ἀντιµετωπίσει στὴν ἐποχὴ του τὴν σκληρὴ κριτικὴ τῶν διαφωτιστῶν συµπατριωτῶν του, γιατί σὲ πολλὰ διηγήµατά του καὶ σὲ ἄρθρα του ἀσχολεῖτο µὲ θέµατα χριστιανικοῦ περιεχοµένου ἢ περιέγραφε τὰ Ἑλληνικὰ ἤθη καὶ ἔθιµα. Τὸ µεγαλύτερο µέρος τῆς σηµερινῆς Ἑλλάδος βρισκόταν τὰ χρόνια ἐκεῖνα ἀκόµη κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν Ὀθωµανῶν καὶ ὅµως οἱ λάτρεις τοῦ διαφωτισµοῦ καὶ τῆς Δύσης ἐπιζητοῦσαν νὰ ξεριζώσουν τὴν πίστη καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ταυτότητα αὐτοῦ τοῦ λαοῦ. Γι’ αὐτὸ ὁ Παπαδιαµάντης στὸ διήγηµά του «Λαµπριάτικος ψάλτης», θέλοντας νὰ τονίσει στοὺς ἐπικριτές του ὅτι θὰ περιγράφει καὶ θὰ ὑπερασπίζεται ὅ,τι θεωρεῖ πραγµατικὰ σηµαντικὸ γιὰ τὸν τόπο του, δηλώνει: «Τὸ ἐπ’ ἐµοί, ἐνόσω ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δὲν θὰ παύσω πάντοτε, ἰδίως κατὰ τὰς πανεκλάµπρους ταύτας ἡµέρας, νὰ ὑµνῶ µετὰ λατρείας τὸν Χριστόν µου, νὰ περιγράφω µετ’ ἔρωτος τὴν φύσιν, καὶ νὰ ζωγραφῶ µετὰ στοργῆς τὰ γνήσια Ἑλληνικὰ ἤθη»!

http://proskynitis.blogspot.gr/2016/05/blog-post_52.html

Μέγα θαύμα του Αγίου Λουκά του Ιατρού και η μεταστροφή ενός μουσουλμάνου

Οι γιατροί στην Ελλάδα διαπίστωσαν μεταστατικό καρκίνο. Οι ελπίδες της Φ. ήταν ελάχιστες.
Ταξίδεψε στην Αγγλία για να κάνει μία σειρά χημειοθεραπειών.
Οι θεραπείες ήταν πολύ δυνατές. Σε μία από αυτές η Φ. δεν άντεξε.

Η ιατρική επιστήμη υποστηρίζει ότι εάν η καρδιά ενός ανθρώπου πάψει να λειτουργεί για 3 λεπτά (το πολύ), ο άνθρωπος θεωρείται νεκρός.
Η καρδιά της σταμάτησε για 6 λεπτά. Όλοι οι γιατροί είχαν σταματήσει κάθε προσπάθεια επαναφοράς της. Ο πιο έμπειρος γιατρός και επικεφαλής -ο οποίος ήταν παρόν και παρακολουθούσε την ασθενή ήταν μουσουλμάνος. Ήταν έτοιμος να δώσει εντολή να αρχίσουν την διαδικασία αποσύνδεσης της ασθενούς από τα καλώδια και τα μηχανήματα.
Το μόνιτορ εδώ και 6λεπτά έδειχνε μία ευθεία γραμμή.
Και εκεί που όλα έδειχναν ότι η Φ. πέθανε, εκείνη άνοιξε τα μάτια.
Ο μουσουλμάνος γιατρός τα έχασε, όπως και οι υπόλοιποι. Για μερικά δευτερόλεπτα κανείς δεν κουνήθηκε. Όλοι βλέπανε την Φ. να είναι ζωντανή.
Μετά από μερικές ανάσες η Φ. άνοιξε το στόμα της και είπε (στα αγγλικά) : Με επισκέφθηκε ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός…τον ξέρω, αλλά δεν τον επικαλέστηκα. Ο Άγιος Λουκάς…ο Άγιος Λουκάς με επισκέφθηκε…ο Άγιος Λουκάς.
Το θαύμα είχε γίνει. Ο Άγιος Λουκάς την ώρα που σταμάτησε η καρδιά της Φ. θαυματούργησε.
Η ώρα πέρασε και η Φ. συνήλθε πλήρως. Ο μουσουλμάνος γιατρός όμως δεν μπορούσε να συνέλθει. Ήταν συγκλονισμένος από το θαύμα που είχε ζήσει. Ρώτησε την Φ. ποιος ήταν αυτός ο Λουκάς και ποια ήταν ακριβώς η πίστη της.
Μετά από λίγες ημέρες ζήτησε ο ίδιος να πάει σε κάποιον Ορθόδοξο Ναό στο Λονδίνο. Πήγε. Ζήτησε να βαπτιστεί.
Επέλεξε ο ίδιος το όνομά του. Θεόδωρος, μιας και θεώρησε ότι το θαύμα που έζησε και δι’αυτού γνώρισε την αληθινή πίστη ήταν δώρο Θεού.
Η Φ. είναι καλά στην υγεία της και διαπρέπει σε κλάδο της ιατρικής.
Ο Θεόδωρος ζει πλέον μέσα στην Αλήθεια και το Φως.

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος
imverias.blogspot.com

http://www.pentapostagma.gr

Συνέντευξη Μοναχοῦ π. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη στό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ Ἰσλαμικές Σπουδές & Οἰκουμενισμός-αἱρέσεις Δ΄ ΜΕΡΟΣ

Συνέντευξη Μοναχοῦ π. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη
στό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ
Ἰσλαμικές Σπουδές & Οἰκουμενισμός-αἱρέσεις
Δ΄ ΜΕΡΟΣ

Τό Α΄ μέρος τῆς συνέντευξης διαβάστε πατώντας ἐδῶ:

Τί εἶναι ἡ γιόγκα

Τό Β΄ μέρος τῆς συνέντευξης διαβάστε πατώντας ἐδῶ:

Παγκόσμια ἐνέργεια & διαλογισμός-Ἀπωανατολίτικες τεχνικές,

 θεραπεῖες & ὁμοιοπαθητική

Τό Γ΄ μέρος τῆς συνέντευξης διαβάστε πατώντας ἐδῶ:

Θετική & Ἀρνητική ἐνέργεια  

Τήν Πέμπτη στίς 8-1-2015, τό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ εἶχε τήν τιμή νά συναντήσει τόν Μοναχό π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἀρσενίου Χαλκιδικῆς καί νά τοῦ πάρει μία μεγάλη καί ἄκρως ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη γιά φλέγοντα πνευματικά ζητήματα, πού τόσο προσφάτως, ὅσο καί συνεχόμενα δυστυχῶς, ἀπασχολοῦν τό χριστεπώνυμο πλήρωμα.

Παραθέτουμε ἀπομαγνητοφωνημένο τό Δ΄ μέρος τῆς συνέντευξης:

Ἐρώτηση 5η:
-Ἄν θέλετε Πάτερ, νά μᾶς κάνετε μία δήλωση γιά τίς Ἰσλαμικές Σπουδές στή Θεολογική Σχολή τῆς Θεσσαλονίκης.
Ἀπάντηση:
-Γιά τό θέμα αὐτό ἔχουν λεχθεῖ πάρα πολλά, σπουδαῖα καί σημαντικά κυρίως ἀπό τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τεκμηριωμένα ἀντιτάχθηκαν στήν προσπάθεια τῆς δημιουργίας Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν ΜΕΣΑ στή Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης. Τό τονίζω αὐτό τό ΜΕΣΑ, διότι ὅπως ἔγραφε κι ἕνας Μοναχός Φιλοθεΐτης, αυτό εἶναι παγκόσμια πρωτιά ἀνοησίας! Διεκδικοῦμε παγκόσμια πρωτιά ἀνοησίας. Δέν ὑπάρχει πουθενά στόν κόσμο Ἰσλαμικό Τμῆμα μέσα σέ μία Θεολογική Σχολή ἄλλης πίστεως. Οὔτε στούς παπικούς, οὔτε στούς προτεστάντες θά βρεῖτε Ἰσλαμικό Τμῆμα μέσα σέ μιά δική τους Θεολογική Σχολή.  Καί πᾶμε νά τό κάνουμε ἐμεῖς!... Ἐάν αὐτά τά συζητούσαμε πρίν ἀπό δέκα χρόνια, θά ὑπῆρχε καί κάποιο ἐλαφρυντικό, ἀλλά σήμερα, πού βλέπετε τί γίνεται μέ τήν ἰσλαμική τρομοκρατία, εἶναι ἀσυγχώρητη ἀφέλεια, τό νά συζητάει κανείς αὐτό τό θέμα. Μάλιστα, μετά τήν ὁμολογία ἀπό τούς ἔνθερμους θιασῶτες τῆς δημιουργίας τοῦ Τμήματος ὅτι ἡ χρηματοδότηση θά γίνεται ἀπό τό Ὀμάν κι ἀπό τό Κατάρ-πού εἶναι οἱ χῶρες πού χρηματοδοτοῦν τήν ἰσλαμική τρομοκρατία τῶν τζιχαντιστῶν πού κόβουν κεφάλια-νομίζω ὅτι κάθε σχόλιο περιττεύει. Κάθε ἄνθρωπος, πού ἔχει σῶας τάς φρένας, καταλαβαίνει ὅτι αὐτό τό πρᾶγμα μόνο σοβαρώτατα προβλήματα θά δημιουργήσει καί κανένα καλό!

Ἐρώτηση 6η:
-Ἀρκετοί πνευματικοί ἀλλά καί γενικῶς κληρικοί καί λαϊκοί ἔχουν ἀντιρρήσεις σχετικά μέ τό κείμενο, πού ὑπογράφεται γιά τήν "Νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου", προσπαθώντας νά τό παρουσιάσουν ὅτι εἶναι "κατάκριση" στό πρόσωπο τοῦ Πατριάρχη κι ὅτι εἰδικά ἐμεῖς οἱ λαϊκοί δέν ἔχουμε δικαίωμα νά ὁμιλοῦμε σέ τέτοια βαρυσήμαντα θέματα Πίστεως, ὅταν προκύπτουν, εἰδικά σέ θέματα αἵρεσης. Στέκει αὐτό ἐκκλησιολογικῶς καί θεολογικῶς, τό νά μήν ἀντιδρᾶ εἴτε ἕνας κληρικός, εἴτε ἕνας λαϊκός, ὅταν προδίδεται ἡ Πίστη κι ὅταν συμβαίνουν πράγματα, πού δέν εἶναι "ἑπόμενα τοῖς ἁγίοις πατράσι" ἀλλά  ἀντιβαίνουν στούς Ἱερούς Κανόνες καί στήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας;
Ἀπάντηση:
-Εἴδαμε τήν παραπληροφόρηση προηγουμένως, πού ὁμιλούσαμε γιά τήν γιόγκα καί γιά τά ἄλλα τά πλανεμένα τά ἀπωανατολίτικα. Ἔλλειψη ἐνημερώσεως δυστυχῶς ὑπάρχει καί σέ πολλά ἄλλα θέματα. Ἕνα ἀπό τά θέματα αὐτά εἶναι καί τό θέμα τοῦ ἐάν νομιμοποιοῦνται, γιά νά τό πῶ ἔτσι, νά ὁμιλοῦν γιά θέματα Πίστεως οἱ λαϊκοί καί οἱ Μοναχοί. Διότι κάποιοι ἐρωτοῦν· ἐσεῖς εἶστε Ποιμένες; Δέν εἶστε! Ἄρα λοιπόν οἱ Ἐπίσκοποι νά μιλήσουν, ἔστω καί οἱ Ἱερεῖς! Ἐσεῖς ὅμως ὄχι!
Ἄς κάνει κανείς τόν κόπο νά μελετήσει τό βιβλίο τοῦ πατρός Βασιλείου Παπαδάκη "Οἱ ἀγῶνες τῶν Μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας", ἔκδοση τῆς Ἱ.Μ. Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας στό Ρέθυμνο. Ξεκινώντας ἀπό τήν ἐμφάνιση τοῦ Μοναχισμοῦ καί φθάνοντας μέχρι σήμερα μέ κείμενα, κι ὄχι μέ ἐκθέσεις ἰδεῶν, τεκμηριώνει τό ὅτι ὄχι μόνον νομιμοποιεῖται, ὄχι μόνον δικαιοῦται, ἀλλά καί ὑποχρεοῦται καί ὁ Μοναχός, ἀλλά καί ὁ κάθε πιστός κι ὁ λαϊκός, ὁ κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανός, νά ἐνδιαφέρεται γιά τήν Πίστη. Ὅταν τό κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστη, νά δίδει τήν καλή ὁμολογία. Νά ἀναφέρω τό παράδειγμα τοῦ Μ.Ἀντωνίου, τοῦ Πατρός τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ Μ. Ἀντώνιος μέ ἀφορμή τόν κίνδυνο τῆς Πίστεως ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἄφησε τήν ἔρημο καί κατέβηκε στήν Ἀλεξάνδρεια μαζί μέ τόν Μ. Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἦταν μαθητής του. Κατέβηκε ὁ ἀσκητής, ὁ ἐρημίτης Μ. Ἀντώνιος στήν μεγαλούπολη τήν Ἀλεξάνδρεια γιά νά ὑπερασπισθεῖ τήν Ὀρθοδοξία. Παρόμοια παραδείγματα ἔχουμε πάμπολλα: μέ ἀσκητές, μέ στυλίτες, στούς ὁποίους κατέφευγαν οἱ πιστοί καί τούς ζητοῦσαν ν' ἀφήσουν τήν ἔρημο καί τόν στύλο καί τήν ἡσυχία καί νά ἔλθουν νά ὑπερασπισθοῦν τήν Πίστη-μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ πάντοτε. Διότι δέν εἶναι δική μας ἡ δύναμη, ἀλλά ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δίδει δύναμη, ἀρκεῖ ἐμεῖς νά ἔχουμε τή διάθεση γιά τήν καλή ὁμολογία. Καί πῆγαν οἱ Πατέρες, οἱ Ἀσκητές καί οἱ Ἐρημίτες, οἱ Μοναχοί.
Ὁ Ἄγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ὁποῖος μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ὑπερασπίσθηκε τήν Ὀρθοδοξία τότε ἀπέναντι στήν παπική πλάνη, πού τήν ἐκπροσωποῦσε ὁ δαιμόνιος ἐκεῖνος ψευδομοναχός Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός τόν 14ο αἰ., τί ἦταν; Ἦταν Ἁγιορείτης Μοναχός, Ἱερομόναχος, Ἡγούμενος, μετέπειτα Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Μπορεῖ νά βρεῖ κανείς πάμπολλα παραδείγματα τέτοια. Τά ἔχει καταγράψει, εἴπαμε, ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης στό βιβλίο του "Οἱ Ἀγῶνες τῶν Μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας". Τά παραδείγματα αὐτά δείχνουν ὅτι, αὐτό πού λένε κάποιοι ἀπληροφόρητοι, νά τό πῶ ἔτσι ἐπιεικῶς, ὅτι δέν δικαιοῦνται οἱ Μοναχοί καί οἱ λαϊκοί νά ὁμιλοῦν γιά θέματα Πίστεως, αὐτό εἶναι τελείως ἀτεκμηρίωτο! Ἐξ' ἄλλου, ἡ ἀπόφαση τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ 1848 τό λέγει ξεκάθαρα: ἐδῶ σέ ἐμᾶς, στήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, δέν ἐτελεσφόρησαν οἱ αἱρέσεις, διότι ὑπερασπιστής τῆς Πίστεως εἶναι αὐτός ὁ ἴδιος ὁ λαός! Ὅταν λέμε λαός, ἐννοοῦμε ὅλοι! Μέσα στήν Ἐκκλησία εἴμαστε ὅλοι, καί οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Κληρικοί, καί οἱ Μοναχοί καί οἱ λαϊκοί. Ἐφ' ὅσον εἴμαστε βαπτισμένοι, μυρωμένοι κι ἀγωνιζόμαστε φιλότιμα νά ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Χριστός.

Ἄρα λοιπόν, ἡ εὐσέβεια δέν εἶναι ἕνα ἀτομικό γεγονός, ἀλλά ὅπως λέμε καί στήν Ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως· "πιστεύω Κύριε καί ὁμολογῶ...". Καί αὐτό, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τό λέγει στό Εὐαγγέλιο, ὅτι· ὅποιος μέ ὁμολογήσει,  ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, θά τόν ὁμολογήσω καί ἐγώ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Δέν καλλιεργοῦμε μέσα στήν Ἐκκλησία μία ἀτομική εὐσέβεια, ἀλλά ἐάν τό ζητήσει ὁ καιρός, κάνουμε καί δημόσια ὁμολογία τῆς Πίστεώς μας. Καί βλέπετε στά Συναξάρια τῶν Μαρτύρων, τίς δαιμονικές εἰσηγήσεις τῶν διωκτῶν καί τῶν τυράννων. Λέγανε στόν Μάρτυρα· ἕνα λόγο πές, ὅτι τάχα τουρκεύεις καί μετά πήγαινε ἐλεύθερος καί ζῆσε χριστιανικά. Καί ὁ Μάρτυς θεωροῦσε, ὅπως καί πράγματι ἦταν, αὐτή τήν ὑπόδειξη ὡς δαιμονική. Καί ἔλεγε: Ὄχι! Καί μέ ἁπλό λόγο, ἐάν ἀρνηθῶ τόν Χριστό, αὐτή ἡ ἄρνηση εἶναι πραγματική ἄρνηση! Θυμηθεῖτε τόν Ἅγιο, πού τοῦ ἔβαλαν στήν παλάμη κάρβουνα, ὥστε νά καεῖ τό χέρι του καί νά θεωρηθεῖ ὅτι ἔκαμε λατρεία τῶν ψεύτικων θεῶν τῶν εἰδώλων. Καί προτίμησε νά καεῖ τό χέρι του, παρά νά ἀφήσει τά κάρβουνα στό θυσιαστήριο τῶν ψεύτικων θεῶν. Ἄρα, λοιπόν, τό "πιστεύω Κύριε" συμπληρώνεται καί ἀπό τό "ὁμολογῶ"! Καί ἐπαναλαμβάνω, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τό λέγει, ὅτι εἶναι προϋπόθεση ἡ ὁμολογία Του ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, προκειμένου νά ὁμολογήσει καί Αὐτός ἐνώπιον τοῦ Ἐπουρανίου Πατρός Του, ὅτι εἴμαστε δικοί Του. Συνεπῶς, ὅταν ἡ Πίστις εἶναι τό κινδυνευόμενον, δικαιοῦνται καί ὑποχρεοῦνται ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ, καί οἱ ἁπλοί πιστοί, νά δώσουν αὐτήν τήν καλή ὁμολογία.

Νά πῶ ἄλλο παράδειγμα: Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος τόν 7ο αἰ. σήκωσε τό φορτίο τῆς ὑπερασπίσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀπέναντι στήν αἵρεση καί τήν πλάνη τοῦ μονοθελητισμοῦ, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ πάντα, ἦταν ἕνας ἁπλός Μοναχός. Καί τόσα ἄλλα παραδείγματα. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός καί τί δέν ἔκανε γιά τήν Ὀρθοδοξία. Ἑπομένως, ὄχι μόνον δικαιούμεθα, ἀλλά καί ὑποχρεούμεθα, νά δίνουμε τήν καλή ὁμολογία, μέσα στό Σῶμα πάντοτε τῆς Ἐκκλησίας. Βέβαια, ὡς ἐκ τῆς θέσεώς των, θά πρέπει αὐτό τό ἔργο νά τό ἀναλαμβάνουν καί νά εἶναι μπροστά σ' αὐτόν τόν ἀγῶνα κυρίως οἱ Ἐπίσκοποι! Ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει ὅτι δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά εἶναι καί κάθε Χριστιανός.

Ερώτηση 7η:
-Τέλος Πάτερ, οἱ χριστιανοί-λαϊκοί καί κληρικοί-πού ἐπιθυμοῦν νά εἶναι "ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι" καί πού ἀντιδροῦν στήν κατάφωρη καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας, καθώς καί στήν παρακοή ἤ ἀνυπακοή στό Εὐαγγέλιο, κατηγοροῦνται-ἐκτός γιά κατάκριση-καί γιά ἔλλειψη ἀγάπης. Τί ἔχετε νά μᾶς πεῖτε γι' αὐτό;
 Ἀπάντηση:
-Ἄς κάνουμε μιά ἀναφορά καί στό θέμα τῶν "ἀγαπολογιῶν", πού πληθωρικά καλλιεργεῖται τά τελευταῖα χρόνια καί στίς σχέσεις μας μέ τούς ἑτεροδόξους, γιά τούς ὁποίους, λένε πρέπει νά ἔχουμε ἀγάπη. Βεβαίως, νά ἔχουμε ἀγάπη, ἀλλά  ἡ πραγματική ἀγάπη εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οἱ "κοσμικές ἀγαπολογίες τῶν σαλονιῶν" δέν εἶναι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐγώ θά πῶ τό ἑξῆς ἁπλό: Ἐάν ἕνας γιατρός, ὁ ὁποῖος, τάχα ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, λέει στόν ἀσθενή, ὅτι δέν ἔχει τίποτε καί τοῦ δίνει ματζούνια, ἐνῶ ὁ ἀσθενής ἔχει μιά σοβαρότατη ἀρρώστεια, πχ.καρκίνο, κι ὁ ἀσθενής τελικά πεθαίνει ἀπ' τόν καρκίνο, αὐτός ὁ γιατρός τῆς "ἀγαπολογίας" εἶναι γιατρός ἤ εἶναι τσαρλατάνος; Ὁπότε αὐτό πολύ περισσότερο ἰσχύει γιά τά πνευματικά! Ἄρα, λοιπόν, δέν εἶναι πραγματική ἀγάπη τό νά χαϊδεύουμε τίς ἀκοές καί νά λέμε στούς ἀνθρώπους ψέματα. Ἡ πραγματική ἀγάπη εἶναι νά τούς ποῦμε τήν ἀλήθεια καί ἡ ἀλήθεια, ὅπως λέει καί τό Εὐαγγέλιο, θά μᾶς ἐλευθερώσει. Ἀλήθεια καί ἀγάπη δέν μποροῦν νά διαχωριστοῦν. Ἡ ἀλήθεια, φυσικά, νά λέγεται "μέ πόνο καί ἀγάπη", ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἁγιος Παΐσιος. Τότε, ἡ ψυχή αὐτοῦ, πού ἔχουμε ἀπέναντί μας, ἄν ἔχει καλή διάθεση, μπορεῖ νά ἐπηρρεαστεῖ πρός τό καλό καί ἀληθινό.


ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!


Εὐχαριστοῦμε θερμά ἰδιαιτέρως τόν Μοναχό π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη
καί ὅλους τούς φίλους καί συνεργάτες
πού συνέδραμαν στήν πραγματοποίηση αὐτῆς τῆς συνέντευξης.

Ἀποκλειστική συνέντευξη στό Ἱστολόγιο ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ
 http://kaiomenivatos.blogspot.gr/

http://kaiomenivatos.blogspot.gr/2015/03/blog-post_58.html

Επιστολή Μητέρας για τα κρυφά και φανερά μηνύματα της τηλεοπτικής σειράς «Ταμάμ»

Πριν λίγες εβδομάδες έτυχε να δω στον ΑΝΤ1 για πρώτη φορά ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «Ταμάμ». Μου κίνησε την περιέργεια η σύνθεση της οικογένειας με τον τούρκο πατέρα κ τα παιδιά του και την ελληνίδα μητέρα με τα παιδιά της.
Όσο εξελισσόταν η ιστορία διαδοχικά πέρασα από την αρχική περιέργεια στην έκπληξη, στον θυμό, στον προβληματισμό, στη θλίψη και στην αγανάκτηση.
Αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν ελληνικό κανάλι να προβάλει τέτοιες ιδέες κάνοντας ωμή προπαγάνδα του χειρίστου είδους υπέρ της μουσουλμανικής θρησκείας, υπέρ των ανατολικών εν γένει θρησκειών & φιλοσοφιών (Διαλογισμού, γιόγκας κλπ), υπέρ της πανθρησκείας & του οικουμενισμού, υπέρ… υπέρ….
Είχα την αίσθηση ότι, όσα δεν κατάφεραν όλες οι αιρέσεις μαζί το κατάφερε αυτή η σειρά με αξιοθαύμαστο τρόπο μέσω εικόνας και ήχου σε λιγότερο από μια (1) ώρα!! Πώς να μην απορεί και να «θαυμάζει» κανείς με τον έντεχνο τρόπο που δηλητηριάζουν τις συνειδήσεις του Ελληνικού λαού, την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.
Και αυτό δε γίνεται στα «κρυφά» αλλά ολοφάνερα με απόλυτη φυσικότητα, με «ατάκες» ξεκάθαρες λες και βγαίνουν από το στόμα φημισμένου γκουρού κ όχι του μικρού γιου της οικογένειας. Φυσικά δε λείπουν και λεπτομέρειες από το «ντεκόρ» που στοχεύουν το υποσυνείδητο για να «δέση το γλυκό» με εικόνες κ σύμβολα όπως το κεφάλι του Βούδα που δεσπόζει πάνω στην αρχαία κολώνα ιωνικού ρυθμού.
Μέσα σ’ ένα επεισόδιο μάθαμε τι είναι το ραμαζάνι και ποιο είναι το πρότυπο της πιστής, αγνής, ασκητικού χαρακτήρα μουσουλμάνας που κρατά τις ιερές παραδόσεις της μουσουλμανικής θρησκείας.
Μάθαμε για τον διαλογισμό, τη γιόγκα επίσης ότι «δεν έχει νόημα σε ποιο Θεό πιστεύει ο καθένας μας γιατί ο Αλλάχ, ο Βούδας, ο Χριστός, είναι όλοι ίδιοι, συνεπώς όλοι πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, γιατί λοιπόν να μαλώνουμε»…;;;;
Επίσης μάθαμε ότι ο αυνανισμός είναι μια φυσική λειτουργία που δε πρέπει να καταπιέζεται και να αισθανόμαστε ενοχές αλλά αντιθέτως θα πρέπει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας χωρίς ντροπή να ικανοποιούν την επιθυμία τους.
Που πήγε ο Χριστός μας; Που πήγαν η ηθική, οι αξίες και οι παραδόσεις της ελληνορθόδοξης οικογένειας; Γιατί στον αντίποδα του μουσουλμάνου πατέρα δεν βρίσκουμε τη χριστιανή ελληνίδα μητέρα;
Αισθάνθηκα προσβλημένη ως ελληνίδα μητέρα και ως χριστιανή ορθόδοξη.
Ένα μέρος του σίριαλ το είδα συντροφιά με τη μικρή μου κόρη που είναι 10 ετών. Φανταστείτε την έκπληξη και το σοκ που δοκίμασα όταν μου είπε με αφέλεια ότι έχει δει 4 επεισόδια της σειράς! Το καλό της υπόθεσης ήταν ότι έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσω μαζί της κάποια από τα μηνύματα της σειράς και να τις εξηγήσω για ποιους λόγους δε θα πρέπει να την ξαναδεί.
Αναγνωρίζω την τεράστια ευθύνη που φέρω ως μάνα γιατί η κόρη μου ξέφυγε της προσοχής μου.
Θα πρέπει όμως και εσείς να συνειδητοποιήσετε και να αναλογιστείτε την επίσης τεράστια ευθύνη που φέρετε απέναντι στους τηλεθεατές σας και κυρίως απέναντι στην νεολαία μας που είναι τα παιδιά όλων μας και το μέλλον της πατρίδας μας.
Αυτά τα πρότυπα αξίζουν τα παιδιά μας; ……..
Εκ των υστέρων πληροφορήθηκα ότι επρόκειτο για κωμική σειρά.
Δυστυχώς μόνο δάκρυα θλίψης μπορεί να προκαλέσει στον καθένα από εμάς τους απλούς Έλληνες πολίτες μια σειρά που με πρόσχημα το γέλιο, πολτοποιεί στο μπλέντερ της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της πολυπολιτισμικότητας τις ιερές παραδόσεις μας και τον πολιτισμό μας, και περνά καταστροφικά μηνύματα που διαφθείρουν την ψυχή και το πνεύμα των παιδιών μας.
Δε ξέρω πόσο ανώφελη και αφελής είναι η προσπάθειά μου να σας ευαισθητοποιήσω γράφοντάς σας αυτή την επιστολή αλλά έκανα αυτό που μου υπέδειξε η συνείδησή μου.
Χαίρομαι που συζητώντας με άτομα του περιβάλλοντός μου, φίλους και συνεργάτες βρήκα και άλλους που θέλησαν να ενώσουν τη φωνή τους μαζί μου και να συνυπογράψουν αυτή την επιστολή.

https://egolpio.wordpress.com/2015/02/11/tamam/

http://www.pentapostagma.gr

Ο “ΠAΡΑΔΕΙΣΟΣ” του Ισλάμ: Ομαδικό ΣΕΞ, Ατελείωτα ΟΡΓΙΑ και αναρίθμητες «Μαυρομάτες Παρθένες» (ΒΙΝΤΕΟ)

Το Ισλάμ είναι ουσιαστικά μια θρησκεία που βασίζεται στο ατελείωτο και συνεχές σεξ.
Οι μουσουλμάνοι είναι ανεξέλεγκτοι σεξομανείς. Το μόνο για το οποίο μιλάνε συνέχεια είναι το σεξ. Το μόνο που σκέφτονται είναι το σεξ. Οι 6χρονες παρθένες αποτελούν μειοψηφία στον μουσουλμανικό κόσμο.
Ολόκληρη η κοινωνία και η θρησκεία τους βασίζεται στην σεξουαλική παράνοια, η οποία επιδιώκεται με τη βία, μέχρι να μπορούν να την απολαύσουν για πάντα στον παράδεισο (Jannah).

Αυτοκτονούν και ανατινάζουν τους εαυτούς τους για το σεξ. Εισβάλλουν σε χώρες και δολοφονούν αθώους ανθρώπους για το σεξ. Καταπιέζουν το μισό πληθυσμό της γης για το σεξ. Όχι μόνο οι γυναίκες και τα παιδιά, αλλά ούτε οι κατσίκες, οι γάιδαροι και οι καμήλες δεν είναι ασφαλείς, όταν οι μουσουλμάνοι θέλουν να ικανοποιήσουν τις μόνιμα ακόρεστες σεξουαλικές τους ανάγκες.

Δεν υπάρχει καμία κοινωνία σε ολόκληρο τον κόσμο που να μπορεί να ανταγωνιστεί τις μουσουλμανικές κοινωνίες στην σεξουαλική διαστροφή: παιδεραστία, σοδομισμός, βιασμός, ομοφυλοφιλία, κτηνοβασία, πορνογραφία κ.α..

Τα στατιστικά στοιχεία είναι συγκλονιστικά. Τα νυχτερινά κέντρα του Λονδίνου,σύμφωνα με το hellasforce.gr, αντιμετωπίζουν τις πιο ακραίες απαιτήσεις από τους Άραβες, οι οποίοι ζητούν διεστραμμένο σεξ και τόσα πολλά ποτά και ναρκωτικά που κανείς δεν θα μπορούσε να καταναλώσει. Το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι τα εργαλεία για ακόμη πιο ανεμπόδιστες σεξουαλικές διαστροφές.

Τα πάντα στην κοινωνία τους ερμηνεύονται με βάση το σεξ. Οι άνδρες ή οι γυναίκες δεν μπορούν να πάνε σε ένα εμπορικό κέντρο, χωρίς να ανησυχούν για τους σεξουαλικούς κινδύνους. Οι ματιές είναι πολύ σεξουαλικές. Τα ρούχα είναι σεξουαλικά. Το να στέκεσαι δίπλα σε κάποιον είναι σεξουαλικό. Το να μιλάς με κάποιον είναι σεξουαλικό. Δύο άνθρωποι που απλά στέκονται στην ίδια πλευρά είναι σεξ.

Ο αθλητισμός θεωρείται πολύ σεξουαλικός για τις γυναίκες. Τα σώματα θα πρέπει να καλύπτονται πλήρως, ώστε να μην φαίνεται καθόλου δέρμα – ακόμη και στα παιδιά. Οι γυναίκες πρέπει να υποστούν κλειτοριδεκτομή υπό το φόβο του σεξ. Οι άνδρες πρέπει να υποβληθούν σε περιτομή υπό το φόβο του σεξ. Οι νόμοι θεσπίζονται και οι τιμωρίες εφαρμόζονται υπό το φόβο του σεξ. Οι άνθρωποι πρέπει να κρύβονται, μην τυχόν και «φουντώσει» η πυρκαγιά του σεξ. Η μουσική θα πρέπει να αποφεύγεται, καθώς πυροδοτεί τις σεξουαλικές ορμές τους. Ο κινηματογράφος απαγορεύεται. Ακόμα και οι άψυχες κούκλες των καταστημάτων απειλούν να ξυπνήσουν τον εθισμό τους στο σεξ και να δημιουργήσουν πάθη.
50
Σχεδόν όλες οι βάναυσες τιμωρίες τους σχετίζονται με το σεξ. Από την άλλη, ο μουσουλμανικός «παράδεισος» είναι βασικά ένα πορνείο, όπου οι «τυχεροί» θα απολαμβάνουν ομαδικό σεξ και όργια με νεαρά αγόρια και γυναίκες, ενώ οι «συνεδρίες» θα διαρκούν περισσότερο από «70 γήινα χρόνια».

Ο μουσουλμανικός «παράδεισος» δεν είναι τίποτα άλλο παρά σεξ 7 ημέρες την εβδομάδα, επί 365 ημέρες το χρόνο, για πάντα.

Δείτε πώς ένας Σαουδάραβας κληρικός περιγράφει τον μουσουλμανικό «παράδεισο»:

«Κάθε μουσουλμάνος άνδρας παίρνει τουλάχιστον δύο μαυρομάτες παρθένες στον παράδεισο. Κάθε παρθένα έρχεται με 70 υπηρέτριες. Σας επιτρέπεται να κάνετε σεξ με τις παρθένες, καθώς και με τις υπηρέτριες. Για κάθε γυναίκα από αυτόν τον κόσμο που μπαίνει στον παράδεισο, εσείς θα παίρνετε 70 μαυρομάτες παρθένες. Αν παντρευτείτε σε αυτόν τον κόσμο, τότε στον Παράδεισο μπορείτε να πάρετε τη σύζυγό σας από αυτόν τον κόσμο, συν 79 μαυρομάτες παρθένες, με τις οποίες θα επιτρέπεται να κάνετε σεξ, και κάθε μία από αυτές τις 70 παρθένες θα έχει 70 υπηρέτριες. Επιτρέπεται να έχετε σεξουαλική επαφή με όλα αυτά τα κορίτσια. Τώρα ας υποθέσουμε ότι είστε παντρεμένος με τέσσερις γυναίκες. Τότε θα πάρετε τέσσερις φορές περισσότερα κορίτσια στον Παράδεισο. Η επανένωση -με κάθε μία από τις συζύγους σας- διαρκεί όσο 70 γήινα χρόνια. Όταν τα 70 χρόνια τελειώσουν, μία άλλη μαυρομάτα θα σας ρωτήσει: υπηρέτη του Αλλάχ, εμείς δεν θα πάρουμε σειρά;;;




σημαντικό σχόλιο από  τον θεολόγο  Θεόδωρο Ρηγινιώτη σχετικά με το παραπάνω κείμενο: 
Συγγνώμη, αδελφέ μου, μα πρέπει να σου πω ότι ένας σύγχρονος μουσουλμάνος, ιδίως δυτικός ή εκδυτικισμένος, θα αντιτείνει τα εξής δύο σε αυτό το άρθρο:
α) Στο Ισλάμ υπάρχουν εκατομμύρια απλοί και καλοί άνθρωποι πάρα πολλών φυλών, από Βεδουίνους έως Ινδονήσιους κτλ, που δεν έχουν καθόλου τη σκέψη τους συνέχεια στο σεξ. Εξάλλου, οι μουσουλμάνες κοπέλες ακόμη και σήμερα - τουλάχιστον στις παραδοσιακές κοινωνίες αλλά όχι μόνο - μένουν παρθένες ώς το γάμο τους, τα δε ρούχα με τα μακριά φουστάνια και τη μαντήλα μόνο σεξουαλικά δεν είναι.
β) Αντίθετα, το σεξ το έχουν συνέχεια στη σκέψη τους ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!!! Παντού παντού παντού κυριαρχεί το σεξ! Και τα ρούχα, τα στολίδια, οι ομιλίες, η σκέψη, η διασκέδασή μας κτλ τι άλλο φανερώνουν παρά ακόρεστη σεξουαλική πείνα που φτάνει τα όρια του παροξυσμού;
Παρόλο λοιπόν που επισημαίνεται σωστή αυτή η χονδροειδής (και απαράδεκτη με χριστιανικά κριτήρια) ιδέα του Ισλάμ για τον παράδεισο, δεν πρέπει να γενικεύουμε μιλώντας για τους μουσουλμάνους γενικώς, ούτε να ξεχνάμε το κατάντημα των σημερινών χριστιανών, δηλ. ημών του ιδίων, γιατί σκάβοντας το λάκο του άλλου (με την καλή έννοια) μπορεί να πέσουμε οι ίδιοι μέσα!
Ευχαριστώ και εύχομαι ο Θεός μεθ' ημών.

makeleio.gr

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ… ΒΙΑΖΕ 6 ΧΡΟΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΟΧΛΟ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕ… «ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΣΚΥΛΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ»…!!!

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΟΧΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΙΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1955
Συγκλονιστική μαρτυρία από τον δημοσιογράφο Γ. Καράγιωργας που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της αγριότητας των τούρκων. Σε ομιλία του για τα 40 χρόνια από τα Σεπτεμβριανά περιέγραψε κάποια περιστατικά…

«Στο Γενή Σεχίρ, ώρα 7 το απόγευμα μέσα στη μέση του δρόμου, ο όχλος περικύκλωσε ένα κοριτσάκι 6 ετών, το παρέδωσε σ΄ έναν ημιπαράφρονα χαμάλη γνωστό ως «γορίλα» και εκείνος παρουσία δύο χιλιάδων ατόμων το εβίασε επανειλημμένως, ενώ το πλήθος ούρλιαζε, «αυτά παθαίνουν οι Έλληνες. Σκότωσέ την, σκότωσέ την την σκύλα την Ελληνίδα».»



«Μόλις δόθηκε το σύνθημα της επιθέσεως, κύματα όχλου μπήκαν στην εκκλησία, για να την καταστρέψουν. Μέσα όμως βρισκόταν εκείνη την στιγμή ο αρχιδιάκονος, ο οποίος επιχείρησε να τους εμποδίσει. Οι Τούρκοι άρχισαν να τον ξυλοκοπούν και να προσπαθούν να του βγάλουν τα ράσα. Ο αρχιδιάκονος αντέστη, αλλά υπέκυψε. Από τις φωνές, τα ουρλιαχτά και την φασαρία ανησύχησε η μητέρα του ιερωμένου κι έντρομη έτρεξε στην εκκλησία. Το πλήθος την εκύκλωσε και άρχισε να την κτυπά, ενώ πιο πέρα ο γιος της δεμένος πισθάγκωνα σε μια καρέκλα μετεφέρετο από το πλήθος στην έξοδο. Εκεί αφού τον άφησαν, ανέθεσαν σε έναν αλήτη να τον ξυρίσει χωρίς σαπουνάδα. Όταν τον εξύρισαν, τον μετέφεραν στο καμπαναριό από κάτω και του “καναν περιτομή. Ύστερα τον άφησαν εξαντλημένο και αιμορραγούντα.»

Ένας άλλος Κωνσταντινουπολίτης αναφέρει:

«Βρισκόμασταν μόνοι στο σπίτι μόλις άρχισαν τα φοβερά γεγονότα. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, όταν ξαφνικά ακούσαμε ασυνήθιστο θόρυβο, ιδιαίτερα δυνατό. Φοβηθήκαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Ο θόρυβος δυνάμωνε συνεχώς και ο φόβος μας γινόταν εντονότερος. Στην κεντρική είσοδο είχα βάλει μια μεγάλη μπάρα, ενώ είχαμε κλείσει τα παράθυρα. Στο διπλανό σπίτι είχαν ήδη αρχίσει τη λεηλασία. Ακούσαμε φωνές να ζητάνε βοήθεια. Τελικά, μπήκαν από την πόρτα του κήπου. Την είχαν σπάσει με κασμάδες. Μόλις με είδαν, ρώτησαν με δυνατή φωνή και απειλητικό ύφος: «Τούρκοι είσαστε εσείς;» Όλοι απαντήσαμε: «Είμαστε Ρωμιοί μέχρι τα κεραμίδια». Τον ένα όροφο του σπιτιού τον λεηλάτησαν. Δεν άφησαν τίποτε στο πέρασμά τους. Έσπειραν τον πανικό και την καταστροφή. Έφυγα με τη γυναίκα μου για να γλιτώσουμε. Είχε πάθει σοκ και έκλαιγε ασταμάτητα. Στο δρόμο επικρατούσε πανικός, οι εκκλησίες είχαν λεηλατηθεί, τα σπίτια και τα καταστήματα είχαν γίνει κάρβουνο…».(Σωτήρης Μισαηλίδης)

Ο Σταύρος Γιουσουφίδης μέσα απ’ το Γηροκομείο του Ελληνικού Νοσοκομείου του Μπαλουκλί, αφηγείται: «Μέναμε στο Αϊβάνσαραϊ. Εργαζόμουν σε ένα κατάστημα χονδρικής στο Εμίνονου. Το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου ακούσαμε ένα μεγάλο θόρυβο. Μία πολυπληθής ομάδα φώναζε συνθήματα. Οι πρώτες καταστροφές άρχισαν από την εκκλησία στο Εντιρνέκαπι. Έρχονταν χτυπώντας και σπάζοντας. Όταν έφτασαν στο σπίτι μας, μας προφύλαξε ο παιδικός μου φίλος Ισμαήλ Τσαβούς. Στη συνέχεια πήγε στη πίσω γειτονιά να προστατέψει τον αδελφό του που ζούσε με μια Ρωμιά. Όταν έφυγε μία ομάδα κατέστρεψε το μπροστινό μέρος του σπιτιού μας. Η γειτονιά μας καταστράφηκε. Παρά το γεγονός ότι κηρύχθηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, συνέχισαν να καταστρέφουν. Αποχώρησαν με το πρωινό εζάνι…»

stoxos.gr

Η συγκλονιστική εξομολόγηση μίας πρώην Μουσουλμάνας: Γιατί μίσησα το Ισλάμ

«Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Ας αναπαύεται εν ειρήνη, καθώς η ζωή δεν του φέρθηκε πολύ καλά. Ήταν μουσουλμάνος, αλλά ο ίδιος προτίμησε να ζήσει σύμφωνα με την αφρικανική κουλτούρα του, για την οποία ήταν περήφανος. Η μητέρα μου ποτέ δεν φόρεσε την ισλαμική μαντίλα, όπως άλλωστε και κανείς άλλος στην οικογένειά μου.

Το Ισλάμ ήταν μια πίστη που κηρύχθηκε σε μας ως μια θρησκεία της ειρήνης. Δυστυχώς ποτέ δεν το ψάξαμε περισσότερο…

Σε νεαρή ηλικία, θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει στη μητέρα μου ότι δεν ήθελε να πάμε σε ισλαμικό σχολείο, επειδή η θρησκεία και η σύγχρονη εκπαίδευση αντικρούονται μεταξύ τους και ότι εγώ και τα αδέλφια μου θα καταλήγαμε εν πλήρει συγχύσει.

Στο σπίτι μας δεν υπήρχε εχθρότητα προς τις άλλες θρησκείες και εμείς πήγαμε σε χριστιανικά σχολεία. Ήμουν τυχερή, γιατί είχα γονείς που ήταν ανοιχτόμυαλοι. Ήμασταν όπως κάθε φυσιολογική οικογένεια.

Όλα αυτά όμως άλλαξαν, όταν ξαφνικά ο μεγαλύτερος αδερφός μου άρχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Ισλάμ.

Χωρίς να υπεισέλθω σε πολλές λεπτομέρειες, η συμπεριφορά του αδελφού μου άλλαξε. Έγινε παράξενος και απόμακρος, λες και δεν είχαμε πλέον κανένα κοινό.

Ο αδερφός μου, με τον οποίο παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά, είχε γίνει ένας ξένος. Παρά το γεγονός ότι τον αγαπούσα, τον απέφυγα, τον εγκατέλειψα, ελπίζοντας ότι ήταν μια φάση που θα του περνούσε. Αποδείχθηκε πως έκανα λάθος, καθώς η «φάση» αυτή έμελλε να είναι μοιραία για τον ίδιο…

Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει ότι επικοινώνησε με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία και ότι ανέφερε την ύποπτη συμπεριφορά του αδελφού μου. Ανησυχούσε και ένιωθε αβοήθητη. Ωστόσο, η αστυνομία δεν μπορούσε να κάνει κάτι, αφού ο αδελφός μου δεν είχε καμία προηγούμενη καταδίκη και στα «χαρτιά» τουλάχιστον φαινόταν καλό παιδί.

Πίστευα ότι η μητέρα μου ήταν υπερβολική, γιατί στο μυαλό μου τουλάχιστον, μου φαινόταν αδιανόητο ότι ο αδερφός θα έκανε κάτι τόσο κακό. Βλέπετε, ήταν πολύ έξυπνος, αλλά δυστυχώς και πολύ εύπιστος.

Νομίζω ότι λόγω αυτού κατάφεραν οι ισλαμιστές ιεροκήρυκες να τον «τουμπάρουν». Τελικά, παντρεύτηκε μια Μουσουλμάνα, πρώην καθολική που είχε εξισλαμιστεί, σε μια μικρή θρησκευτική τελετή, στην οποία δεν παραβρέθηκε κανένα μέλος της οικογένειάς μας.

Μερικές φορές αναρωτιόμουν, για ποιο λόγο να θέλει κανείς να εξισλαμιστεί και να γίνει κομμάτι όλης αυτής της τρέλας; Από την άλλη σκεφτόμουν ότι ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο. Βλέπετε, η νύφη μου πίστευε ότι βρήκε στο Ισλάμ την αλήθεια και ότι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε χαμένοι. Δυστυχώς, δεν θα μπορούσε να είναι πιο «βαθιά νυχτωμένη»…

Ο αδελφός μου ταξίδεψε στη Σομαλία, αλλά, φυσικά, ποτέ δεν μου είπε ότι θα πήγαινε εκεί, και καθώς εγώ ήμουν απασχολημένη με τη δική μου ζωή, ποτέ δεν έδωσα πολλή σημασία. Μακάρι να είχα δώσει, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων. Θα κατηγορώ πάντα τον εαυτό μου για αυτό.

Όταν μας ανακοινώθηκε ο θάνατος του αδελφού μου, σοκαριστήκαμε.  Η μητέρα μου, ωστόσο, περίμενε άσχημα νέα. Θυμάμαι νύχτες πριν, προσεύχονταν για ώρες και ήξερα ότι προσεύχεται για τον αδελφό μου. Η μητέρα μου προσεύχεται μέχρι σήμερα, σπαράζει από τον πόνο. Παράλληλα, όμως η οργή της ξεχειλίζει. Θυμώνει γιατί οι δυτικές κυβερνήσεις δεν κάνουν τίποτα και γιατί καταλαβαίνει, βλέποντας τις ειδήσεις, ότι αυτό που συνέβη σε εμάς, τώρα συμβαίνει παντού και δεν είναι πλέον ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Μία, δύο ημέρες αργότερα, άνθρωποι άρχισαν να χτυπούν την πόρτα μας, με χαμόγελα και δώρα. Αρχικά, δεν έβγαζα νόημα και αναγκάστηκα να ρωτήσω για ποιο λόγο ήταν χαρούμενοι και γιατί μας έφερναν δώρα.  Η απάντησή τους με συγκλόνισε: ήταν χαρούμενοι που ο αδερφός μου σκοτώθηκε, ήταν χαρούμενοι που θάφτηκε σαν ζώο, ήταν χαρούμενοι που εμείς ήμασταν δυστυχισμένοι.

Η κουνιάδα μου ήταν ακόμα στη Σομαλία εκείνη την περίοδο. Όταν βρήκα τον αριθμό του τηλεφώνου της μια εβδομάδα αργότερα, της τηλεφώνησα γιατί ήμουν απελπισμένη, ήθελα να μάθω. Αυτό που μου είπε θα το θυμάμαι για πάντα. Τη ρώτησα, τι συνέβη στον αδελφό μου.  Η απάντησή της ήταν σαφής: είπε ότι ο αδερφός μου σκοτώθηκε και ότι ήταν πολύ χαρούμενη. Όταν ρώτησα για το σώμα του, είπε ότι θάφτηκε και αυτό ήταν όλο. Έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε.

Ο αδερφός μου έγινε μάρτυρας του Ισλάμ και εγώ θα έπρεπε υποτίθεται να χαίρομαι γι αυτό. Το Ισλάμ με πρόδωσε εκείνη τη στιγμή!

Είπα στους συγγενείς και τους γείτονες με τα δώρα να μην ξανάρθουν, ενώ τους απείλησα ότι αν το έκαναν, θα ειδοποιούσα την αστυνομία. Τους είπα ότι ήταν τέρατα και τους ευχήθηκα να καούν στην κόλαση.

Ο αδελφός μου είχε δύο μικρά παιδιά, ένα κορίτσι και αγόρι, τα οποία καταφέραμε να φέρουμε πίσω στο σπίτι με τη βοήθεια της αστυνομίας. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα καταφέραμε και πλέον είναι ασφαλή.

Επιπλέον, διασφαλίσαμε ότι η μητέρα τους δεν θα μπορεί να τα βγάλει από τη χώρα, δεδομένου ότι ήθελε να μετακομίσει στη Σαουδική Αραβία με το νέο σύζυγό της, τον οποίο παντρεύτηκε μία εβδομάδα μετά το θάνατο του αδελφού μου.

Δεν καταφέραμε να πάρουμε την πλήρη επιμέλεια, καθώς δεν υπήρχαν αρκετές αποδείξεις ότι η κουνιάδα μου ανήκει σε δίκτυο τρομοκρατών. Ωστόσο, έχουμε δικαιώματα επίσκεψης, που σημαίνει ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την ανατροφή τους.

Ως νεαρό κορίτσι, μου ήταν δύσκολο και βαθιά μέσα μου μισούσα το Ισλάμ, γιατί το Ισλάμ μισεί τις γυναίκες. Η μητέρα μου ποτέ δεν με «νουθετούσε», παρά το γεγονός ότι η ίδια είχε πέσει θύμα εκφοβισμού επειδή δεν ντυνόταν όπως αρμόζει σε μια Μουσουλμάνα.

Η προσευχή ήταν άλλη μια πτυχή του Ισλάμ που θεωρούσα πολύ δύσκολη. Ένιωθα ότι πρόδιδα τις πεποιθήσεις μου. Πώς θα μπορούσε να προσεύχομαι στον ίδιο Αλλάχ και στον ίδιο Μωάμεθ, στους οποίους προσεύχονται και οι τρομοκράτες;  Δεν θα μπορούσα να έχω οποιαδήποτε σχέση με τους ανθρώπους που μισούσα τόσο πολύ.

Μπορώ να συνεχίσω περαιτέρω, όμως, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι το Ισλάμ βλάπτει τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτό. Οι καλύτεροι Μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που αγωνίζονται για τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού κόσμου ενώ όλοι οι άλλοι, όπως εγώ, είμαστε προδότες που τους αξίζει ο θάνατος.

Ο αδελφός μου ήταν ο καλύτερος μουσουλμάνος στην οικογένειά μας και το μόνο που πήρε ήταν ένα άθλιο τέλος, καθώς και το άθλιο τέλος που έδωσε σε δεκάδες ανθρώπους στην πορεία.

Ένα μέρος του εαυτού μου πέθανε εκείνη την ημέρα. Εγώ και η οικογένειά μου βρήκαμε βοήθεια από τους ίδιους ανθρώπους που το Ισλάμ αποκαλεί άπιστους, ενώ οι «δικοί» μας, οι συγγενείς και η μουσουλμανική κοινότητα μας πρόδωσαν…»

http://www.agioritikovima.gr