ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ: Ο ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΡΩΣΙΑ

 

Εάν έχουμε μια αμυδρή γνώση για τον Θεό είναι διότι ο Ίδιος αποκαλύπτεται στην ιστορία και συνάπτει διαθήκη με τους ανθρώπους. Αρχικά, “δημιουργεί” ένα έθνος, και το καλεί – από αγάπη και μόνο – να συνάψει διαθήκη μαζί του. Αυτός είναι ο Ισραήλ. Η συμφωνία αυτή αποτελεί προσωρινό στάδιο. Κι ενώ ο Ισραήλ παραμένει δεμένος στις εγκόσμιες δομές και στον φυλετικό ορίζοντα, ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη δίνει υπόσχεση για τη σωτηρία όλου του κόσμου.

Και η επαγγελία εκπληρώνεται. Με τον σταυρό του Χριστού μια νέα διαθήκη συνάπτεται, η Καινή Διαθήκη. Καλεσμένοι είναι όλα τα “έθνη”. Περιούσιος λαός γίνεται τώρα το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία (Προς Τίτον, 2,14), όπου αίρεται κάθε διάκριση σε Έλληνα, Ιουδαίο ή βάρβαρο, δούλο και ελεύθερο, άνδρα και γυναίκα, αφού τα πάντα και στα πάντα είναι ο Χριστός (Κολ. 3,11-12. Γαλ. 3,28-29). Ο νέος λαός δεν προσδιορίζεται από φυλετικά ή πολιτισμικά χαρακτηριστικά, αλλά από μια απείρως βαθύτερη και ακατάλυτη πνευματική σχέση. Ύψιστο κριτήριο συγγένειας είναι ο ίδιος ο Χριστός, ομοαίματος αδελφός μας.

Βεβαίως, η νέα αυτή ταυτότητα δεν καταργεί τις εθνικές ταυτότητες, την αγάπη για την πατρίδα και την πολιτιστική ετερότητα. Όμως ο νέος τύπος συγγένειας υπερβαίνει όλα τα εγκόσμια, καλεί τα διαφορετικά σε ενότητα και κοινωνία με τον Ένα. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου το πρόσωπο της Εκκλησίας περιλαμβάνει κάθε φυλή και γλώσσα, κάθε λαό και έθνος.

Τί συμβαίνει όμως όταν η έννοια του περιούσιου λαού επιστρατεύεται για να υπηρετήσει εθνικά και εθνοτικά οράματα, εγωισμούς και φαντασιώσεις;

Από την ιστορική οπτική αρκετές φορές οι νεότεροι Έλληνες διάβασαν ελληνοκεντρικά την έννοια του περιούσιου λαού. Ωστόσο το διάβασμα αυτό δεν αλλοίωσε την αίσθηση της παγκοσμιότητας του Ευαγγελίου, ίσως γιατί το ίδιο το ελληνικό πνεύμα ήταν πάντα οικουμενικό. Η συμβολή της ελληνικής γλώσσας και παιδείας στη διάδοση, έκφραση και οριοθέτηση της χριστιανικής πίστης είναι αδιαμφισβήτητη—τόσο, ώστε ο Ρώσος π. Γεώργιος Φλορόφσκι να αποκαλεί τον Ελληνισμό θεμελιώδη κατηγορία της Χριστιανικής υπάρξεως.

Έχουμε όμως στην ιστορία και στο παρόν μια άλλη, επικίνδυνη ανάγνωση και αλλοίωση της έννοιας του περιούσιου λαού.

Αυτή συμπεριλαμβάνεται στο μεγαλειώδες αφήγημα του “Ρωσικού Κόσμου”, το οποίο η Ρωσία υφαίνει εδώ και αιώνες. Σύμφωνα με αυτό, η Ρωσία, η Ουκρανία και η Λευκορωσία, όπως και οι απανταχού της γης ρωσικές κοινότητες, συγκροτούν την αποκαλουμένη Αγία Ρωσία, μια ξεχωριστή ενότητα “αδελφών” λαών, με κοινή εθνολογική ρίζα και πολιτισμό, ενώ η Μόσχα, με τον κοσμικό και τον θρησκευτικό της ηγέτη, είναι ο “μεγάλος αδελφός” και ποδηγέτης όλων. Ο ρωσικός λαός υπερτερεί των άλλων στα χαρίσματα, στην κουλτούρα, αλλά και στην ορθή πίστη. Είναι εκλεκτός και έχει ειδικό προορισμό.

Κυκλοφορήθηκε μάλιστα πριν λίγα χρόνια πολυτελές τετράφυλλο, υπογεγραμμένο από Αγιορείτη κελλιώτη μοναχό (διάσημο στο διαδίκτυο), που παρουσιάζει με περισσή αμετροέπεια τον ρωσικό λαό ως “νέο περιούσιο λαό” του Θεού, τον μόνο και ανυπερθέτως ασύγκριτο! Και φυσικά βρίσκεις στον ρωσικό λαό θαυμάσιους και αγίους ανθρώπους. Πέρα όμως από την αφέλεια της γενίκευσης, από μόνη της η ταύτιση του περιούσιου λαού με μια εθνική οντότητα μας φέρνει πίσω στην Παλαιά Διαθήκη, και μάλιστα στην Ιουδαϊκή εγκοσμιοκρατική αντίληψη του περιούσιου λαού, η οποία μέχρι σήμερα αποτελεί πίστη των Σιωνιστών. Οι εθνοφυλετικές αυτές θεωρίες καταδικάσθηκαν ήδη από τη Σύνοδο της ΚωνΠόλεως το 1872.

Προκειμένου, όμως, να θεμελιωθεί η υπεροχή του Ρωσικού Κόσμου, αναθεωρείται αδιάκοπα και επίμονα η ιστορία. Τελευταία μάλιστα η ευρασιατική ρωσική ηγεμονία ταυτίσθηκε με τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Εντύπωση προκαλεί ότι στο πολύκροτο ρωσικό ντοκιμαντέρ Η κατάρρευση της αυτοκρατορίας και το βυζαντινό μάθημα προβάλλεται η Ρωσία ως η συνέχεια του Βυζαντίου. Αυτή είναι προορισμένη να κυριαρχήσει. Το πνεύμα της όμως δεν φαίνεται να είναι ούτε οικουμενικό ούτε ταπεινό ούτε ανεκτικό. Δεν αναγνωρίζει ετερότητα, γι αυτό και από τον 17ο αιώνα επιχειρεί να ξεριζώσει την ουκρανική γλώσσα και κουλτούρα.

Έτσι ο περιούσιος λαός καταλήγει σε ιδεολόγημα δεμένο στις ράγες μιας πολιτικής ιδεολογίας που με τη σειρά της έχει εμποτίσει βαθιά την εκκλησιαστική ηγεσία. Η πίστη γίνεται ένα μέρος της εθνικής και πολιτικής ταυτότητας. Το κράτος θεοποιείται και η εκκλησία δεν υψώνει ανάστημα ούτε σε άδικες πράξεις του κράτους, όπως αντιθέτως γινόταν στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η κυβέρνηση ταυτίζεται με την πατρίδα (πράγμα αδιανότητο για τους Έλληνες), ενώ μέρος της πατρίδας είναι η Ορθόδοξη πίστη και η θεσμική της εκπροσώπηση.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι επόμενο η πνευματική ηγεσία να συμπλέει με την κρατική βούληση, ακόμη και αν η τελευταία απειλεί έναν Ορθόδοξο λαό, ακόμη κι αν συμπεριφέρεται παρανοϊκά εις βάρος και του δικού της λαού. Αν η κρατική βούληση περιλαμβάνει εισβολή, ισοπέδωση πόλεων, ανηλεείς αποκλεισμούς, βομβαρδισμούς νοσοκομείων και μακελειό αμάχων (δηλαδή πράξεις τερατώδεις για την εκκλησιαστική συνείδηση), μπορεί η εκκλησιαστική αρχή να καταφύγει σε γενικές δεήσεις για την ειρήνη, παράλληλα όμως θα τιμήσει και θα ενθαρρύνει τον επικεφαλής της Κρατικής Εθνοφρουράς. H φρίκη του πολέμου τίθεται σε δεύτερη μοίρα (αν δεν εξωραΐζεται) μπροστά στη σαγήνη του ηθικού και πολιτιστικού μεγαλείου και των γεωπολιτικών σχεδίων.

Η πολιτική αυτή ιδεολογία συνοδεύεται από τη θεωρία της “τρίτης Ρώμης”, την οποία με αξιοθαύμαστη επιμονή προσπαθεί να επιβάλει το πατριαρχείο Μόσχας. Μάλιστα, η εκκλησιαστική ηγεσία μιμείται την πολιτική εξουσία τόσο στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα (στη σχέση της με το ποίμνιό της) όσο και στις επεκτατικές τακτικές της (στη σχέση της με τις άλλες εκκλησίες), όπως φάνηκε στις επιχειρήσεις εκρωσισμού του Αγίου Όρους και στην  πρόσφατη εισπήδησή της στο αρχαίο και πτωχό πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Και εδώ οι ρόλοι Εκκλησίας και Πολιτείας κάθε άλλο παρά διακριτοί είναι.

Ο αληθινά πιστός γνωρίζει ότι “Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ” (Γαλ. 3,28). Ας μην επαναπαύεται κανείς σε μια εγκόσμια ταυτότητα, ρωσική ή ελληνική ή οτιδήποτε άλλο. Ζούμε όλοι σε κοινωνίες εκκοσμικευμένες, όπου η διαφθορά διαπρέπει, και η θέληση για δύναμη υπαγορεύει τις ανθρώπινες συμπεριφορές σ’ Ανατολή και Δύση. Όμως, ο Χριστός δεν έπαψε να εμφανίζει τον εαυτό Του στον κόσμο (Ιω. 14,21). Περιούσιος λαός Του είναι όσοι έχουν καρδιά που αγωνίζεται να μετανοεί, να πιστεύει, να αγαπά αληθινά και να αντιστέκεται στο ψέμα, να γίνεται σαν τον σπόρο που πεθαίνει στη γη για να δώσει καρπούς. Εάν, όμως, σιωπούμε νωθρά και κρατάμε βολικές αποστάσεις από εγκλήματα, και μάλιστα εγκλήματα κατά ομοδόξων αδελφών, τότε “το όνομα του Θεού εξ αιτίας μας βλασφημείται στα έθνη” (Ρωμ. 2,24), κι αυτό δεν είναι γνώρισμα των Ορθοδόξων. Εκτός … αν έχει γίνει κι εδώ παρεξήγηση!

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος

Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Φανερωμένης Νάξου

Πηγή 

Ὁ φόβος γιά τήν πολύτιµη ζωούλα µας, µᾶς ἔκανε µισανθρώπους!-Ἡ Βασίλισσα τῆς Ρουµανίας Maria µᾶς δίνει µάθηµα!

 

 Τόν Αὔγουστο πού µᾶς πέρασε, κυκλοφορήθηκε ἕνα νέο βιβλίο, τό ὁποῖο βοηθάει πολύ στήν κατανόηση τῆς Ἱστορίας τῶν Βαλκανίων γενικώτερα καί τῆς Ρουµανίας εἰδικώτερα. Εἶναι γραµµένο ἀπό τόν Paul Kenyon, Βρετανό δηµοσιογράφο και συγγραφέα καί ἔχει τίτλο: THE CHILDREN OF THE NIGHT: The Strange & Epic Story of Modern Romania.

  Σκοπός µας δέν εἶναι νά κάνουµε παρουσίαση τοῦ βιβλίου, ἀλλά νά σταθοῦµε σέ ἕνα σηµεῖο πού ἔχει ἰδιαίτερη σηµασία γιά τή σηµερινή µας ζωή καί νοοτροπία. Συγκεκριµένα, νά σταθοῦµε στή δεύτερη βασίλισσα τῆς σύγχρονης Ρουµανικῆς Ἱστορίας, στήν βασίλισσα Marie, σύζυγο τοῦ Φερδινάνδου Α´, ἡ ὁποία εἶχε ἐπέτειο θανάτου στίς 18 Ἰουλίου καί ἡ ὁποία ἔχει καί κάποια ἐκ πλαγίου σχέση µέ τήν χώρα µας, γιατί ἡ κόρη της Ἐλισάβετ, παντρεύτηκε τόν Γεώργιο Β´ τῆς Ἑλλάδος, πού ἔγινε ἔκπτωτος στίς 25 Μαρτίου 1924.

  Ὅπως καί στήν πατρίδα µας, ἔτσι καί στή Ρουµανία, οἱ Μεγάλες Δυνάµεις δέν ἐπέτρεψαν νά ἀναλάβει τή βασιλεία κάποιος ἀπό τίς ντόπιες εὐγενεῖς οἰκογένειες, ἀλλά ἐπέλεξαν ξένους καί, κατά προτίµηση Γερµανούς. Ἐνῶ, λοιπόν, ὁ σύζυγός της ἦταν ἀνηψιός τοῦ πρώτου Γερµανοῦ βασιλιά στή Ρουµανία, ἡ Μαρί ἦταν ἐγγονή τῆς Βικτωρίας, τῆς βασίλισσας τῆς Ἀγγλίας, κόρη τοῦ γιοῦ της Ἄλφρεντ, Πρίγκηπα τοῦἘδιµβούργου καί, ἀπό τήν πλευρά τοῦ πατέρα του, Δούκα τοῦSaxe -Coburg and Gotha. Μητέρα της ἦταν ἡ Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Ἀλεξάνδροβνα τῆς Ρωσίας.

 Ἡ Μαρί παντρεύτηκε 17 χρόνων, ἕναν σύζυγο, πού ἐπελέγη γι᾽ αὐτήν χωρίς τή δική της συµµετοχή καί πού, τόν καιρό τοῦ γάµου τους, ἦταν διάδοχος µιᾶς πρωτοσχηµατιζόµενης χώρας, γιά τήν ὁποία ἡ νεαρή κοπέλλα εἶχε ἐλάχιστη ἕως καθόλου γνώση. Κι ὅµως, παρά τήν πολυκύµαντη καί δύσκολη ζωή της, ἀγάπησε τή νέα πατρίδα της καί τούς ἀνθρώπους της. Καί αὐτό πού πραγµατικά ἐντυπωσιάζει καί παραδειγµατίζει, εἶναι ἡ στάση της, κατά τή διάρκεια τῶν Δευτέρων Βαλκανικῶν Πολέµων, ὅταν τά Ρουµανικά στρατεύµατα ἀποδεκατίζονταν, ὄχι άπό τούς ἐχθρούς, ἀλλά ἀπό τήν (πραγµατική) πανδηµία τῆς χολέρας.

Βασίλισσα Μαρία-1917-Επίσκεψη σ'ενα νοσοκομείο

Τότε, ἐνῶ οἱ σύµβουλοί της τήν προέτρεπαν νά ἀποµονωθεῖ (δέν εἶχε, βλέπετε, ἐφευρεθεῖ τότε ὁ ὅρος lockdown), ἐκείνη ἔφυγε γιά τό µέτωπο, ντυµένη σάν νοσοκόµα καί ἔµεινε ἐκεῖ νά ὑπηρετεῖ, κάτω ἀπό τραγικές συνθῆκες (πολλές φορές γονάτιζε πάνω στή λάσπη καί σέ ἀνθρώπινες ἀκαθαρσίες) φροντίζοντας τούς ἄρρωστους καί τούς ἑτοιµοθάνατους µέ αὐταπάρνηση. Δέν δέχτηκε ποτέ νά φορέσει µάσκα, γιατί, ἔλεγε ὅτι δέν µποροῦσε νά στερήσει, ἀπό τούς ἀνθρώπους πού πέθαιναν, τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ νά βλέπουν, τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους, ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο!

Τό ἴδιο ἀρνιόταν νά φορέσει γάντια, γιατί οἱ στρατιῶτες τῆς κρατούσαν τά χέρια καί τά φιλοῦσαν! Καί, ἔλεγε στούς ἀκολούθους της:

― «Τί θέλετε, νά φιλοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἀντί γιά τά χέρια µου, τό καουτσούκ τῶν γαντιῶν;»!

Τήν ἴδια φροντίδα ἔδειξε στούς στρατιῶτες καί στό µέτωπο, κατά τή διάρκεια τοῦ Μεγάλου Πολέµου, ὅταν περιποιόταν τούς τραυµατίες καί τούς σέρβιρε τσάι καί φαγητό. Κι ὅταν, µετά τό τέλος τοῦ πολέµου, ἡ Ρουµανία κινδύνευε να συρρικνωθεῖ, σάν τιµωρία, ἐπειδή συµµάχησε µέ τούς Γερµανούς, ἡ Μαρί ἦταν αὐτή πού σάρωσε ἀκάλεστη ἀλλά καί ἀκάθεκτη µέ τήν παρουσία της τίς διαπραγµατεύσεις στό Παρίσι καί κέρδισε σχεδόν τόν διπλασιασµό τῆς χώρας της. Γι᾽αὐτό, στή στέψη τοῦ συζύγου της, περισσότερες ἦταν οἱ φωνές πού φώναζαν τό δικό της ὄνοµα, Regina Maria, παρά τό δικό του.

Τί ἔγιναν οἱ ἄνθρωποι µέ τέτοιο ἦθος; Δέν εἶναι ἄξιο ἀπορίας; Αὐτή ἦταν µιά καλοµαθηµένη (ἤ, πιό σωστά, κακοµαθηµένη) γυναῖκα, πού εἶχε κάθε δυνατότητα νά σκέφτεται καί νά φροντίζει µόνο τόν ἑαυτό της καί κανέναν ἄλλον. Κι ὅµως! Μπροστά στή δυστυχία καί στόν πόνο τῶν ἄλλων, δέν ὑπολόγισε οὔτε ζωή, οὔτε καλοπέραση, οὔτε θάνατο.

Πόσες γενεές µᾶς χωρίζουν ἀπό τή δική της; Τέσσερεις; Πέντε τό πολύ. Δικαιολογεῖ αὐτή ἡ ἀπόσταση τή δική µας δειλία; Τόν φόβο γιά τήν πολύτιµη ζωούλα µας, πού µᾶς κάνει νά θεωροῦµε τόν ὅποιον ἄλλον ἄνθρωπο σάν ἀπειλή, πού πρέπει, ἄν ὄχι νά ἐξοντωθεῖ, τουλάχιστον νά ἀποµακρυνθεῖ ὅσο περισσότερο γίνεται;

Κι ἄν, ἐπιτέλους, µέσα σέ λίγες γενεές ὑπέστη τέτοια µετάλλαξη τό ἀνθρώπινο εἶδος, κι ἄν πρόκειται νά ὑποστεῖ καί ἀκόµη µεγαλύτερη, ποιός ὁ λόγος νά τό διασώσουµε; Καλύτερα νά ἐξαφανιστοῦµε, µήπως καί µπορέσουν νά ἐπιβιώσουν τά ταλαίπωρα τά ζωάκια, νά δεῖ καί λίγη ὀµορφιά αὐτός ὁ ἔρηµος ὁ-κάποτε- γαλάζιος πλανήτης, πού εἶχε τήν ἀτυχία νά µᾶς ἔχει κατοίκους του...

Νινέττα Βολουδάκη

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Ἄρθρου 228-229

Αὔγουστος-Σεμπτέμβριος 2021

Πηγή 

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ

Όταν ο διάσημος Πολωνός συνθέτης Ζμπίγκνιου Πράισνερ θέλησε προ ολίγων ετών να γράψει ένα τραγούδι για την ενότητα της Ευρώπης, μέσα από ένα τεράστιο θησαυρό ποίησης που καλύπτει πολλούς αιώνες και πολλές γλώσσες επέλεξε τους λόγους του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους, οι οποίοι χαρακτηρίσθηκαν ως ο ύμνος της Αγάπης:

᾽Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι … ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ῾Η ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει. Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται … νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Σε τούτο το υπερχείλισμα μιας ψυχής μεγάλης και γεμάτης διακηρύσσεται πως η αγάπη είναι όχι απλώς κάτι βαθύτερο από όλα όσα εντυπωσιάζουν, όπως η γνώση, το θαύμα, τα ιδιαίτερα χαρίσματα ή ακόμη και η πίστη, αλλά είναι και το μόνο που θα μείνει, όταν όλα τα άλλα καταργηθούν με το τέλος της ιστορίας, είτε προσωπικής είτε κοσμικής. Ο Παύλος αναλύει την καινή εντολή του Χριστού, περιγράφοντας ανάγλυφα τον νέο άνθρωπο που μορφώνεται εν Χριστώ, τον άνθρωπο της υπέρβασης.

Γύρω από τον άξονα τούτο ύφαναν τη ζωή τους και τη σκέψη τους οι πολιτισμοί της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, ακόμη κι όταν κάποτε λάθεψαν ή παρέκκλιναν. Εδώ υφάνθηκαν όλα τα στοιχεία που έδωσαν οι τρεις πηγές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού: η αρχαία Ελλάδα, τα Ιεροσόλυμα, και η Ρώμη. Εδώ υφάνθηκε η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, όσα σήμερα βάναυσα καταπατούνται. Άραγε οι έννοιες αυτές θα βρίσκονταν στο μυαλό του σύγχρονου εκκοσμικευμένου Ευρωπαίου, αν δεν υπήρχε η χριστιανική του ιστορία;

Λίγοι όμως δίνουν σημασία σε αυτή τη σύνδεση του Παύλειου λόγου με την ενότητα της Ευρώπης, ένα όραμα που καταρρέει, γιατί περιορίσθηκε στην πολιτική και οικονομική διάσταση. Δυστυχώς, η αγορά και το χρήμα μισούν την πνευματική παράδοση. Μα δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα έξω από τον άξονα της διαχρονικής πνευματικής παράδοσης, όπως και δεν μπορεί να υπάρξει και καινοτομία έξω από το δέντρο της παράδοσης. Ποιά είναι σήμερα η πνευματική εικόνα της Ευρώπης; Δεν είναι πολλά χρόνια που η θεσμικά καθιερωμένη διανόησή της αγωνίζεται να αποδομήσει τα πάντα, ακόμη και την ίδια την έννοια της αλήθειας. Δεν υπάρχει αλήθεια, υπάρχει μόνο η θέληση για δύναμη, η αλήθεια της επιβολής της γνὠμης του ισχυρού. Η οποία μάλιστα υιοθετεί την Αμερικανικής προελεύσεως ναρκισσιστική φιλοσοφία που συνεχώς υποδιαιρεί τις κοινωνίες σε αντίπαλες ομάδες και αντίστοιχες ταυτότητες. Δεν αργεί η ιδεολογία αυτή να δείξει το ολοκληρωτικό της πρόσωπο, ανεξάρτητα από το χρώμα της, από ποιά πλευρά των κοινοβουλίων προέρχεται. Άλλωστε, σε ένα ισοπεδωμένο τοπίο χωρίς καμπύλες και χωρίς ορίζοντα δεν έχει σημασία που ακριβώς βρίσκεσαι, και σε ένα τόπο όπου όλα έχουν τιμή και τίποτε δεν έχει αξία δεν εκπροσωπείς τίποτε. Ο συντηρητικός δεν έχει πια κάτι να συντηρήσει (έξω από τον ψευδοπραγματισμό του κεφαλαίου) και ο προοδευτικός δεν έχει πού να «προοδεύσει» (έξω από τις φαντασιώσεις περί ταξικής πάλης).

Αν ο Ευρωπαίος άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένου του Έλληνα, καταφέρει να αποβάλει τη χριστιανική του ταυτότητα, δημιουργώντας κοινωνίες άχρωμες, τότε το υπερβατικό κενό θα καλυφθεί από κάτι ἀλλο, επίσης υπερβατικό όσο και σκληρό και φανατικό—και τούτο το γνωρίζουν καλά οι θεοκρατίες της Ισλαμικής Ανατολής. Τσεκουρώνοντας οι Ευρωπαίοι την ιστορία και τη μνήμη, μειώνοντας και εξευτελίζοντας τα μεγάλα έργα και τις πνευματικές αξίες που τα ενέπνευσαν, οδηγούν τις νεότερες γενιές στον εγκλωβισμό σε εφήμερα κοινωνικά σχήματα και σε απουσία κοινού οράματος. Και υποβοηθούν την εισβολή ενὀς άλλου πολιτισμού με ισχυρότερες θέσεις και δυναμικότερες διεκδικήσεις, πολιτισμού που θα ισοπεδώσει τα πάντα προκειμένου να επιβάλει τον δικό του ρατσιστικό και ανελεύθερο νόμο.

Κυκλοφορεί ανάμεσα σε πολλούς, ως αυτονόητο, η ανοησία ότι η θρησκεία κατέστρεψε τον κόσμο, χωρίς βέβαια να γίνεται η απαραίτητη διευκρίνιση ως προς το τί ακριβώς εννοούμε λέγοντας θρησκεία, και χωρίς την υποψία ότι η θρησκεία δεν είναι αδιαφοροποίητη έννοια. Λίγοι σκέφτονται ότι ακόμη και οι θρησκευτικοί πόλεμοι που ταλαιπώρησαν την Ευρώπη ήσαν καρποί κρατικής βίας και πολιτικών συμφερόντων. Λίγοι επίσης σκέφτονται ότι δεν υπήρξε ποτέ ούτε θρησκευτικός πόλεμος στην Ορθόδοξη Ανατολή ούτε καν ιερά εξέταση. Ίσως γιατί οι Ορθόδοξοι πατέρες, άγιοι και φιλόσοφοι έμειναν πιό κοντά στον Παύλειο λόγο της αγάπης, στην αγάπη του ίδιου του σαρκωμένου Θεού-Λόγου.

Ο χώρος και η έγνοια του Παύλου είναι η ανθρωπότητα και η ανθρωπιά, δηλαδή η ενότητα της ανθρωπότητας, που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αγάπη. Αυτό όμως προϋποθέτει τα άλλα δύο σκέλη με τα οποία ο Παύλος συνδέει την αγάπη: την πίστη και την ελπίδα. Συγκεκριμένα, την πίστη στον σαρκωμένο Λόγο, και την ελπίδα ότι το κακό και το χάος δεν θα κυριαρχήσουν, γιατί εμείς επιλέγουμε να ακολουθήσουμε το Αγαθό, που είναι ο Θεός. Όχι ένας Θεός κυρίαρχος που επιβάλλει την τάξη, αλλά ο Θεός που μας αγάπησε και μας έδωσε τον εαυτό Του, αφήνοντάς μας ελεύθερους να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του.

Η Ορθόδοξη παράδοση τονίζει ότι η ενότητα αφενός έχει οντολογικό θεμέλιο την ανθρώπινη φύση. Γίνεται όμως ψηλαφητή και εμπειρική πραγματικότητα με την κοινή πίστη, δηλαδή την συνειδητή αποδοχή τής από κοινού οριοθετημένης αλήθειας, και με το κοινό όραμα που, για να είναι κοινό, πρέπει να συνυφαίνεται με διαχρονικές αξίες και να αξιοποιεί τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσεως και κλήσεως. Ειδἀλλως η ενότητα παραμένει μια ουτοπία που πεθαίνει με τη δύση του ήλιου στην ίδια τη μελαγχολία της, και διατηρείται ως φαντασίωση.

Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός, ἱερομόναχος

Πηγή 

THE ROYAL MARTYRS: LESSONS ON FAMILY LIFE

Archpriest Artemy Vladimirov

What does the trues love start with? It starts with the first encounter, the first glance and with detecting personal traits in each other. Then comes heart conviction that the two, he and she, are destined to become one. The Royal martyrs once had a similar encounter that, as it would later turn out, was pivotal to their whole life.



The more days, weeks, months and years elapsed, the more the heir to the Russian throne and the princess of the House of Hesse grew in their adoration and mutual attachment. Their love and determination were fully tested by time. Nowadays, the young tend to dive into romances as swiftly as end them; feelings that are fast to ripen don’t usually last long. An instant fire soon dies out if there’s no one to add fuel. By keeping up a long-lasting correspondence during the period of matchmaking, the Royal spouses learned the composition of their souls, became spiritually related, got used to discerning the lightest shades of feelings, confiding their doubts, concerns and confessions to each other.

Unfortunately, a majority of those who are in love are utterly stingy with any verbal expression of their feelings, often substituting it with a crude sensuality, or even worse, brutish lust... At the same time, if a man lacks gallantry and knightly chivalry, and a woman doesn’t possess strictness of virtue and beauty of speech, it leads to the spouses’ burnout, estrangement and alienation. It's very upsetting to see spouses who have nothing to talk about, with all their conversations locked within a standard set of exclamations and gestures.

People of culture and intelligence have always considered that preserving honor and virginity before marriage is the major key to happy matrimony. The ineffable and never-ending joy of being together, faithfulness (even in thoughts), good, honorable children are God's gifts to the couple for keeping the seventh commandment. At the same time, dissipated adolescence and countless carnal falls proceeding marriage extract a cost of illnesses, both physical and spiritual. Unhealthy dreams and storms of filthy thoughts, rapid changes in emotional state, a tendency for despondency, suspicion, doubts, eagerness to own the one you love and pathological jealousy... This is not a full list of spiritual diseases that those who failed to preserve premarital chastity have.



As for Tsar Nicholas and Alexandra Feodorovna, they were the paragon of matrimonial virtue, just as were their parents. The tsarina’s diary entries about love and marriage are still thought to be the best ever published notes about family life. The Royal martyrs stepped upon the white path of marriage with the blessing of their reigning parents. The vows of mutual fidelity they had made in front of the altar were inscribed on their hearts in gold letters till the last moment of their life. Divine grace came upon the bride and the groom, binding their hearts and souls to an inseparable unity. In the mystery of the church wedding ceremony, it was Christ Who designated Nicholas and Alexandra to serve Him in order to anoint them to serve Russia later. The emperor and his wife had always been the Church’s obedient children: they kept fasts and revered the virtue of childbearing, giving all their strength to raise the children in mutual love.

Modern Orthodox couples, who don’t have enough determination to perform their wedding ceremony in the Church—considering it too heavy a responsibility—and, at the same time, finding it acceptable to prefer carnal desires, usually turn their relationship into a cold-blooded, malicious plan. It’s their own life they’ve sacrificed.

Any artificial way of avoiding childbearing is health ravaging. Preventing pregnancy, a woman is under the risk of getting an either physical or mental condition. Abortion is legalized murder, the most cruel of all evils. Spouses reluctant to become parents and feeling strong attraction to each other yield to uncontrollable desires, which push them to indecency and unfaithfulness that destroys their marriage. In family life, the spouses who follow the Church canons and their own conscience are undoubtedly bloodless martyrs; this is symbolized by the wedding crown with the cross on top of it. God’s assistance in childrearing is tangible for those Christians who—living in harmony and peace—always find strength for life in the Church sacraments. Wholly devoting himself to Russia, Nicholas II permanently needed enormous strength, the unbearable tension continued for at least twenty years. The last two years were his physical and spiritual ascent to martyrdom.


Archpriest Artemy Vladimirov

For the holy tsar, the family was a quiet, peaceful harbor and shelter, a true small Church, a source of comfort, pleasure and replenishment of spiritual reserves always receding in his day-and-night labor. The Royal Martyrs manifested their eternal, triumphant unity in Christ even in the last minutes of their earthly life, in the basement of the Ipatiev House. In that tragic night, the seven martyrs stood before the King of kings, stained with the blood of love.

Knowing the podvig of Russia’s last emperor, may God help every Orthodox family to keep the candle of their faith and loyalty burning till the end. In the modern age of betrayal and cheating, the spouses’ faith and mutual love, combined with their zeal to live by the Church traditions and devoting themselves to bringing up their children, is a true way of salvation equal to the confession of faith in Christ.

Dear families, let us turn to the Royal Martyrs’ prayerful intercession, and they will never shatter our hopes and faith.

Archpriest Artemy Vladimirov 
Translation by Maria Litzman

Pokrov Magazine

1/26/2019

SOURCE 

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Α΄

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ

ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Α΄

Οἱ ἐξελίξεις στὸ ἰδιαίτερα κρίσιμο ἐθνικὸ ζήτημα τῶν ἡμερῶν μας, στὸ λεγόμενο «Σκοπιανό», ἔδωκαν σὲ πολλοὺς, ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ σὲ ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες, τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκφράσουν τὴν γνώμη τους, καὶ νὰ κρίνουν πρόσωπα καὶ γεγονότα, ὅπως φυσιολογικὰ μπορεῖ νὰ συμβαίνει σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα. Χαρακτηριστικὰ παραδείγματα ἀποτελοῦν δύο πολὺ ἐμπεριστατωμένα ἀντιστασιακὰ κείμενα ἐνάντια στὴν γνωστὴ «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν». Τὸ ἕνα εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ὑπογράφουν οἱ 4 Σεβ. Μητροπολίτες τῆς  Δυτικῆς Μακεδονίας, καὶ τὸ ἄλλο, τὸ πιὸ πρόσφατο, εἶναι αὐτὸ, ποὺ ὑπογράφουν ἅπαντες, οἱ 22 Σεβ. Μητροπολίτες ὅλης τῆς Μακεδονίας.

Ὑπάρχει, ὅμως, μία μερίδα συνανθρώπων μας, συμπατριωτῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἐξανίστανται, ὅταν πληροφοροῦνται ὅτι φορεῖς τῆς  Ἐκκλησίας, ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, θεολόγοι, μεταφέρουν δημόσια τὸν λόγο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀντιστέκονται μὲ ἐπιχειρήματα σὲ πρωτοβουλίες, ἀποφάσεις καὶ νομοσχέδια τῆς κρατικῆς ἐξουσίας γιὰ διάφορα ζητήματα, κοινωνικά, οἰκογενειακά, ἐργασιακά, ἐκπαιδευτικά ἤ καὶ ἐθνικά. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ διακηρύττουν ὅτι ἡ  Ἐκκλησία καὶ οἱ ποιμένες της δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀσχολοῦνται μὲ ὅλα τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν μία κοινωνία, ἀλλὰ νὰ περιορίζονται στὰ καθαρὰ πνευματικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ. Νὰ ἔχουν λόγο γιὰ την  τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, τῶν Μυστηρίων τῆς Βάπτισης, τοῦ Γάμου, τοῦ Εὐχελαίου, γιὰ τὶς κηδεῖες καὶ τὰ μνημόσυνα. Νὰ μὴν ἔχουν κανένα λόγο γιὰ τὸ πῶς θὰ ρυθμίζεται ἀπὸ τὸ Κράτος ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων μέσα στὴν κοινωνία, στὴν οἰκογένεια, στὰ σχολεῖα, στὸ στρατό, στὰ δικαστήρια, ἤ ἀκόμη, καὶ πολὺ περισσότερο, νὰ μὴν ἔχουν λόγο γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἐθνικῶν ζητημάτων.

Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς τίθεται τὸ καίριο ἐρώτημα: Ἔχει ἤ δὲν ἔχει ἡ Ἐκκλησία λόγο γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα, ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν ὡς πρόσωπα καὶ ὡς ὀργανωμένη κοινωνία, ἑπομένως καὶ στὰ ἐθνικά;

Γιὰ νὰ δοθῆ ὀρθὴ ἀπάντηση στὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἐρώτημα, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ σωστὴ βάση. Τὴ βάση αὐτὴ τὴν ἔχουμε, ὅταν ἐξακριβώσουμε πρωτίστως τὶ εἶναι στὴν οὐσία της ἡ Ἐκκλησία.

Τὴν ὀρθὴ ἀπάντηση στὸ ἐν λόγῳ ἐρώτημα δὲν θὰ τὴν βροῦμε βέβαια στὶς ὑποκειμενικὲς καὶ ἀστήρικτες ἀντιλήψεις κάποιων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὴν  Ἐκκλησία ὡς ἕνα Σωματεῖο, ἕναν ἀνθρώπινο Ὀργανισμό. Θὰ τὴν βροῦμε στὴν αὐτοσυνειδησία τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ καταγράφεται στὰ ἐπίσημα διαπιστευτήριά της, στὶς  Ἅγιες Γραφές, στὶς ἀποφάσεις τῶν κανονικῶν Συνόδων της, καὶ στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων της, ὅπως αὐτὰ παραδίδονται ἀπαράλλαχτα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι σήμερα.

Ὅλα αὐτὰ μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνας ζωντανὸς Θεανθρώπινος Ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος στὴν οὐσία του ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὰ περιορισμένα ὅρια τοῦ γνωστοῦ μας κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπὸ αὐτὰ μαθαίνουμε ὅτι ἡ  Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι αὐτὸ τὸ θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἑπομένως ἡ βάση καὶ τὸ κέντρο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος. Στὴν προσπάθειά μας νὰ προσεγγίσουμε καὶ νὰ γνωρίσουμε τὴν Ἐκκλησία δὲν ξεκινοῦμε ἀπὸ τὰ μέλη της, τοὺς ἀνθρώπους, δηλαδή, ποὺ πιστεύουν στὸν Χριστό, ἀλλὰ ξεκινοῦμε ἀπὸ τὴν Κεφαλή, τὸν Θεάνθρωπο, ὁ ὁποῖος προσλαμβάνει στὸ Σῶμά του ὅσους τὸ θελουν καὶ τὸν ἀποδέχονται.

Ἡ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ κέντρο τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς δίνει τὴν ἀπάντηση καὶ στὸ ἐρώτημα, ποὺ θέσαμε ἐνωρίτερα.

Ἐὰν, λοιπόν, ὁ  Ἰησοῦς Χριστός, ὡς ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ἡ Κεφαλὴ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει λόγο γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, τότε καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὸν ἴδιο λόγο, διότι  ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.  Ἀρκεῖ μόνον ὁ λόγος, ποὺ ἐκφέρεται ἀπὸ ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, νὰ μὴν εἶναι δικός τους, ἀνθρώπινος λόγος, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ γνήσιος καὶ αὐθεντικὸς λόγος τοῦ Χριστοῦ.

Πιὸ συγκεκριμένα τώρα, γιὰ τὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο γιὰ ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ ἔθνος καὶ στὴν πατρίδα, γίνεται φανερὸ  ἀπὸ τὴ στάση ἀπέναντι στὴν πατρίδα, τόσον αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, ὅσον καὶ τῶν προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων διαβάζουμε τὴν ὁμιλία, ποὺ ἔκανε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν Ἄρειο Πάγο στὴν Ἀθήνα. Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ μεταφέρει τὴν ἀποκάλυψη ὅτι «ὁ Θεὸς δημιούργησε ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο ὅλα τὰ ἐθνη τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς ἐγκατέστησε ἐπάνω στὴ γῆ καὶ ὅρισε πόσον καιρὸ θὰ ὑπάρχουν καὶ σὲ ποιὰ σύνορα θὰ κατοικοῦν» (Πρξ. 17,26).

 Ἀπὸ αὐτὴν τὴν θεία ἀποκάλυψη μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους καί τῆς πατρίδος εἶναι ἐντεταγμένη μέσα στό σχέδιο τῆς Θείας Προνοίας. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ὅρισε νὰ ὑπάρχουν ἔθνη καὶ πατρίδες.

Μέσα σὲ τέτοιες πατρίδες ἔζησαν οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας διαχρονικὰ, οἱ προφῆτες, οἱ ἀπόστολοι, οἱ πατέρες. Ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν λόγο, τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξέφρασαν τὴν γνώμη τους δημόσια γιὰ ποικίλα σοβαρὰ ζητήματα ποὺ ἀπασχολοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς τους.

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἤλεγξε τὴν βασίλισσα Ἰεζάβελ διότι σφετερίστηκε τὸ χωράφι τοῦ φτωχοῦ Ναβουθαί. Ὁ προφήτης Νάθαν ἤλεγξε τὸν βασιλιὰ Δαυῒδ γιὰ τὸν φόνο τοῦ στρατηγοῦ Οὐρία, ποὺ ἔγινε ἐξ αἰτίας του, καὶ γιὰ τὴν μοιχεία μὲ τὴν γυναίκα τοῦ Οὐρία, τὴ Βηρσαβεέ, ποὺ διέπραξε ὁ ἴδιος.

Ὁ προφήτης Ἠσαῒας μίλησε πολὺ σκληρὰ καὶ μὲ βαρύτατους χαρακτηρισμοὺς γιὰ τοὺς ἄνομους ἄρχοντες καὶ γιὰ τὸν λαὸ τῆς Ἰερουσαλήμ, ὅπως φαίνεται στὴν παρακάτω  ἀποστροφὴ τοῦ λόγου του: «Πῶς ἔγινε πόρνη ἡ πιστὴ πόλη Σιών; Πῶς ἡ Ἰερουσαλήμ, ἡ πόλη, ποὺ κάποτε ἀναπαυόταν ἡ δικαιοσύνη, κατάντησε σήμερα πόλη τῶν φονιάδων; Τὸ χρῆμά σου, Ἰερουσαλήμ, εἶναι πλαστό. Οἱ οἰνοπῶλες νοθεύουν τὸ κρασὶ μὲ νερό. Οἱ ἄρχοντές σου δὲν πιστεύουν, συνεργάζονται μὲ τοὺς κλέφτες, ἀγαποῦν νὰ παίρνουν δῶρα, ἐπιδιώκουν νὰ δωροδοκοῦνται καὶ δὲν ἀποδίδουν δικαιοσύνη στὰ ὀρφανὰ καὶ στὶς χῆρες» (Ἠσ. 1,21-23).

Θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ἰσχυρισθῆ ὅτι ὁ προφητικὸς αὐτὸς λόγος εἶναι καθαρὰ πολιτικὸς, ξένος πρὸς τὴν ἁρμοδιότητα ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ ἐκπροσώπου. Κι ὅμως ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι λόγος τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν, λόγος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής εἶχε τὴν παρρησία νὰ ἀπευθυνθῆ δημόσια στὸν πανίσχυρο Ἡρώδη καὶ νὰ τοῦ πῆ: «Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχης τὴν γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Γιὰ πολλοὺς συγχρόνους μας τὸ ζήτημα αὐτὸ θὰ ἐθεωρεῖτο αὐστηρὰ προσωπικό καὶ ὅλοι αὐτοὶ θὰ διαφωνοῦσαν ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀσχολῆται μὲ τέτοιου εἴδους ζητήματα. Κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο καὶ γιὰ τὴν παράνομη σχέση ἑνὸς ἄρχοντα. Καὶ τὸν λόγο αὐτὸν τὸν ἐκφράζει μὲ τὸ στόμα ἑνὸς ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους ἁγίους της, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ.

Αὐτὰ εἶναι μερικὰ μόνον ἀπὸ τὰ πάμπολλα παραδείγματα, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἱστορικὰ τὴν θεολογικὴ θέση ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα, ποὺ ἀφοροῦν τὰ πρόσωπα καὶ τὴν κοινωνία. Τὰ ἄλλα σὲ ἑπόμενο σημείωμα.

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου, Δρ. Θ.

THE NEW VIKINGS

The ninth century chronicles of England constantly refer to the war between the ‘Christians’ and the ‘heathen’, that is, the war between the English and the Vikings. Once the English had themselves been heathen and a bit like the Vikings. However, they had settled 300-400 years before the Viking raids, founding homes and farmsteads (‘hams’ and ‘tons’) and had begun to live as Christians. The Vikings raided (killed, raped, enslaved, looted and pillaged) and traded (exploited and made huge profits). True, many of them then settled like the English, but their spirit lived on and infected other races.

Their spirit lived on in the last Viking invasion – that of the Normans, who were also Vikings. By the eleventh century, having learned French, these barbarian Vikings had become the shock-troops of the new imperial papist ideology in Rome, massacring in southern Italy, England and then much further afield as far as Jerusalem in so-called ‘crusades’. Then their spirit spread to others, especially in northern France between the Loire and the Rhine, and gradually horse-mounted banditry and castle-built exploitation (called ‘feudalism’) became the norm for the whole European upper-class.

Thus, this was the spirit of the Teutonic Knights attacking 13th century Russia, of Spanish conquistadors in 16th century Latin America, of British and French slave-traders, ‘merchants’ and pirates in the 18th century Caribbean and India, of European cowboys in 19th century North America and the spirit of all Westerners and their converts who have looted and pillaged Asia, Oceania and Africa. At one time people spoke of Westernization, in the 1960s Americanization, today it is globalization. It is all the same. It means infecting the world with the Viking spirit of piratry and pillage.

Today the Viking spirit is not conducted by Viking longships, medieval knights, Spanish galleons, British ‘privateers’ (State-sponsored pirates) or Gatling gun-armed troops massacring Africans armed with spears. It is conducted by Western politicians in cartels, ‘businessmen’, international bankers and Stock Exchange or corporate ‘raiders’. They are raiding, asset-stripping, the rest of the world to feed their incredible capitalist-consumerist machine, making all into drugged, enslaved and enzombied consumerists with their Black Friday Alexa apps, ordering them to buy. They are today’s Viking victims.

Archpriest Andrew Phillips

12/29/2018

Source

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ

Γνωρίζεις πολλούς που θα ήθελαν να τους αναγνωρίζει ο κόσμος από το λυπημένο τους πρόσωπο;
…
Καθώς επικράτησε σιγά σιγά και ύπουλα η φιλοσοφία της διαφήμισης, μετατοπίζοντας το νόημα από το σημαντικό στο ασήμαντο, από το βαθύ στο επιφανειακό κι από τη φιλότιμη προσπάθεια στη φυγόπονη ευκολία, αισθάνθηκα να πνίγομαι στο βούρκο της ασάφειας. (Σαλβαδόρ δελ Πόθο, 60 Μαθήματα Ζωής από τον Δον Κιχώτη)

Βούρκος ασάφειας. Οι Πατέρες της Εκκλησίας διακριτικά την αξιοποιούν ως υφολογικό μέσο που έχει την ικανότητα να κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να τον ωθεί εις έρευνα. Όταν όμως η ασάφεια είναι καπνός που θολώνει το μυαλό και βούρκος που πνίγει τη ζωή, τότε τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Η ασάφεια, στην οποία αναφέρεται το αρχικό παράθεμα, είναι πλέον μέρος της προσωπικότητάς μας, και έχει γίνει μάλλον αφασία. Στον κοινωνικό μας βίο συνοδεύεται από τη χρήση στερεότυπων και συνθημάτων που αποτελούν τη γλωσσική ταυτότητα του lifestyle. Το lifestyle είναι χαρά. Όλα είναι «τέλεια», όλα «υπέροχα», όλοι εξαιρετικοί κι αγαπημένοι, όλα στον υπερθετικό βαθμό. Δεν υπάρχει μέτρο, σύγκριση, διαβάθμιση, γιατί δεν υπάρχει κρίση και κριτήριο, ούτε άλλωστε έχουν σημασία, γιατί ζούμε στην εποχή της διαφήμισης. Η οποία απλά θέλει κάτι να επιβάλει. Όχι με επιχειρήματα, αλλά με τη δικτατορία των εντυπώσεων. Η εικόνα είναι αυτό που μετρά, η «προσωπικότητα», όχι ο χαρακτήρας. Η παγκόσμια αγορά με κάθε επιστημοσύνη επέβαλε αυτό το μοντέλο ως άρθρο πίστεως και συνταγή επιτυχίας. Διότι ξέρει ότι η χαρά, αυτή η συγκεκριμένη χαρά, είναι εξαιρετικά καταναλωτική. Και εξαιρετικά εξαρτημένη.

Όλα τέλεια, υπέροχα, κι εμείς χαρούμενοι, αρυτίδωτοι και γελαστοί πάντοτε, ευπροσήγοροι και ανοιχτόκαρδοι, συνάδελφοι και ομόφρονες, ανταγωνιστές έως θανάτου, πανέτοιμοι νὰ σκοτώσουμε συμβολικά τους άλλους και ταυτόχρονα απόλυτα εξαρτημένοι από τη γνώμη τους, ολοπρόθυμοι να φιλήσουμε χέρια που δεν μπορούμε να δαγκώσουμε, χαρούμενοι θλιμμένοι νάρκισσοι. Μα σε τούτο το νευρωσικό χτίσιμο του προσώπου μπορεί ο καθένας να δει τις ρωγμές. Η θλίψη είναι βαθιά και πικρή, είναι ανελέητη ερημιά που αλλάζει ρόλους και προσωπεία για να φανεί κοινωνική. Όσο πιό βαθιά είναι, τόσο περισσότερο εναγωνίως επιδιώκει να πείσει τους άλλους ότι δεν υφίσταται, ακόμη κι αν πρέπει να τους πατήσει στο σβέρκο.

Αν μιλάμε για Χριστιανούς, ναι, μπορεί να ισχύουν τα ίδια, με μόνη διαφορά ότι εδώ όλα γίνονται στο όνομα του Χριστού ή (για να μην είμαστε εκτός θεολογικής μόδας) να γίνονται ευχαριστιακά. Ζούμε την «πληρότητα της αγαπητικής ελευθερίας» μέχρι να μας πατήσουν τον κάλο ή να αμφισβητήσουν κάτι από το πρόσωπό μας. Και οι μαθητές του Χριστού μετατρεπόμαστε σε φανφαρόνους με πατερικά η (συνηθέστερο) μεταπατερικά τσιτάτα, φορεμένα χαμόγελα πληρότητας και ικανή θέληση για δύναμη.

Ένας αλλοεθνής αλεβίτης, άνθρωπος καλλιεργημένος, του κόσμου τούτου, είπε κάποτε στον γράφοντα: «Με ενδιαφέρει η Ορθοδοξία. Αλλά η Ορθοδοξία των ταπεινών αγίων, όχι η Ορθοδοξία-The Coca-Cola Company. Μπορείτε να μου τη δείξετε;». Δεν προσβλήθηκα καθόλου. Η διαφήμιση έχει μπει στη ζωή των Ορθοδόξων, φέροντας μαζί της ασάφεια και αφασία, το κυνήγι του εύκολου και άμεσου, τυφλές συμπεριφορές και οράματα προσωπικής επιτυχίας, δύναμης και δόξας (αφού είμαστε «κοινωνία προσώπων»). Πίσω απ’ αυτά βρίσκεται πολλή θλίψη.

Υπάρχει όμως και μια θλίψη αγαθή, ή μάλλον λύπη, η οποία δεν συνθλίβει, αυτή που αναδύεται από την ευαίσθητη καρδιά. Αυτή που στρέφει προς τα έσω με ειλικρίνεια, που σμιλεύει τον χαρακτήρα, που βοηθά στην αυτογνωσία αλλά και στην ενσυναίσθηση.

Οι Πατέρες αποδέχονται τη θλίψη, όπως αποδέχονται και τη χαρά και όλο το ανθρώπινο. Δεν διστάζουν να πουν ότι η αληθινή χαρά είναι ακόμη βαθύτερη. Πρέπει λοιπόν να σκάψεις και να ιδρώσεις για να τη βρεις, όπως βρίσκεις ένα μαργαριτάρι θαμμένο σε ρουμανιασμένο χωράφι. Όσο καθαρίζεις και εμβαθύνεις, αρχίζεις και διακρίνεις ότι η χαρά είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Αυτή η χαρά δεν είναι εξωστρεφής και εξαρτημένη, δεν εξορκίζει τη λύπη, είναι χαρά που βρέθηκε μέσα από τον σταυρό, όχι παραμύθιασμα, αλλά έλεγχος πραγμάτων μη βλεπομένων.

Οι Πατέρες βλέπουν με υποψία και τη χαρά και τη λύπη ως εξωτερικές εκδηλώσεις. Γιατί ψεύδος και υποκρισία μπορεί να υπάρχει και στη μία και στην άλλη. Γι αυτό και ο Χριστός λέει, μη φαίνεσθε σκυθρωποί για να δείξετε ότι νηστεύετε. Και το προσωπείο της λύπης είναι ναρκισσιστικό, είναι εργαλείο στα χέρια εκείνου που θέλει να είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος, να αποσπά τον οίκτο και τη συμπάθεια, γιατί έτσι αισθάνεται ότι αποκτά νόημα και υπόσταση, και γιατί έτσι ικανοποιεί τα θελήματά του. Σήμερα νομίζω ο Κύριος θα έλεγε το αντίθετο: μη φαίνεσθε και πολύ γελαστοί, όπως κάνουν οι υποκριτές για να φανούν αυτάρκεις και ευτυχισμένοι.

Ο αληθινός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος της χαρμολύπης. Λυπημένος στη λύπη τού πλησίον, χαρούμενος στη χαρά εκείνου. Λυπημένος για τις δικές του αμαρτίες, χαρούμενος για τη μετάνοιά του. Λυπημένος για την αδικία στον κόσμο, χαρούμενος για την ανάσταση. Και κάτι παραπάνω. Έτοιμος να υπερβεί και τη λύπη και τη χαρά ως συναισθήματα, προκειμένου να προχωρήσει σε μεγάλες πράξεις, σε μεγάλα ναι ή όχι, που μπορεί μόνο ο Θεός να γνωρίζει. Η χαρμολύπη του είναι αληθινή, δεν διαφημίζεται. Χωρά όλον τον κόσμο, αλλά δεν τη χωρά ο κόσμος…

Ἱερομ. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός

πηγή 

«Η ζωή μας έγινε ένα τυφλό κυνηγητό ανάδειξης και επιτυχίας..»

Ιερομ. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός




Εντούτοις το κακό παίρνει κοινωνικές μορφές που εισβάλλουν στη ζωή μας. Σήμερα μάλιστα μεταλλάσσεται συνεχώς, φορεί αγαθά προσωπεία. Μπορεί να είναι η ίδια η κυβέρνηση, ο διεθνής ανθρωπιστικός οργανισμός, ένας ευαίσθητος σωτήρας. Τα πιο κραυγαλέα ψέματα εκτοξεύονται από τους ίδιους τους ψηφισμένους ταγούς, και οι χειρότεροι φασισμοί χτίζονται πάνω στην επίφαση της κοινωνικής μέριμνας και δικαιοσύνης. Αυτό το κακό έρχεται να επηρεάσει την προσωπική μας ζωή. Σε ποιό βαθμό μπορεί να το κάνει; Στο βαθμό που του εκχωρούμε την ψυχή μας. Ο ιερομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός σε εποχές δεινές και μαύρες έλεγε στο δουλωμένο γένος: «Όλα να σας τα πάρουν, τον Χριστό και την ψυχή σας δεν μπορούν να τα πειράξουν.» Βεβαίως, ο Χριστός δε δίνει συνταγές ανθόσπαρτου βίου. Δίνει σταυρό και ανάσταση. Είναι ο ίδιος το μέγα πάθος και ο μέγας πόθος, μέσα στον οποίο θεραπεύεται το μέγα τραύμα, ο άνθρωπος.

Συνέβη κάποιο λάθος. Όσο κι αν ο πόθος και το πάθος κινητοποίησε τα όνειρά μας, ωστόσο, το αντικείμενό τους ήταν κάποιο είδωλο. Το είδωλο του επαγγελματικά επιτυχημένου, του κοινωνικά αναγνωρισμένου, του χρυσού τεχνοκράτη, το είδωλο ενός Θεού-εαυτού προτεραιότητά μας ή, αν θέλετε, το όνειρό μας ήταν μια μικρή ή μεγάλη θεσούλα στις βασιλείες του κόσμου τούτου. Και επειδή αυτό έγινε δεύτερη φύση, φαίνεται δύσκολο, παρά την κρίση, να υπερβούμε το διχασμό των μικρόνοων συμπεριφορών και ευτελών συμφερόντων.

Η ζωή μας έγινε ένα τυφλό κυνηγητό ανάδειξης και επιτυχίας, εικόνα χωρίς περιεχόμενο, μηχανιστική τελετουργία, μαγεία σε συνταγές ευμαρούς βίου με τα πλαστικά υλικά του μετανεωτερικού μύθου. Απόντες από τον ίδιο μας τον εαυτό, την προσωπική μας ιστορία και την απασχόλησή μας, τουτέστιν ανεύθυνοι, αγανακτούμε μόνον όταν περιστέλλονται τα υλικά αγαθά, και αισθανόμαστε ανακούφιση, γιατί πάντα κάποιος άλλος φταίει γι΄ αυτό, κι αν ακόμα εγώ πουλήσω τη μάνα μου και τον πατέρα μου, πάλι κάποιος άλλος θα φταίει γι΄ αυτό, τι να έκανα ο άμοιρος εγώ, που ακόμη κι ο Θεός με εγκατέλειψε! Παρηγοριά μου η τηλεόραση με τη διαστροφική της σαγήνη. Και καλώς μας βρήκες κατάθλιψη, έρημους, με τη νοσταλγία ή τη νευρωσική εκτόνωση της καλοζωίας. Εδώ πια δεν υπάρχει ούτε καρδιά και πνοή, ούτε πόθος και πάθος, παρά μόνο μηχανική διεκπεραίωση από αιωρούμενα πολύσπαστα. Το λάθος πια είναι τόσο βαθύ, βρίσκεται στο κέντρο της ύπαρξης, είναι το ότι χάθηκε ο άξονας: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ. 6, 33), και «πάντα όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Ματθ. 7, 12).

Ας θυμηθούμε τον αρχέτυπο πειρασμό, αυτόν που δέχθηκε ο Χριστός στην έρημο: «Θα σου δώσω τις βασιλείες του κόσμου τούτου, του είπε ο διάβολος, αν πέσεις να με προσκυνήσεις». Και ο Ιησούς απάντησε: «τον Κύριό σου θα προσκυνήσεις και θα λατρέψεις». Άραγε δεν συνεχίζεται ο ίδιος πειρασμός στην ιστορία; Άραγε μιμηθήκαμε τον Χριστό; Το λάθος, όταν συνειδητοποιείται, μας χτυπά την καμπάνα. Θα αλλάξουμε ζωή ή θα βυθιστούμε περισσότερο στο φοβικό εγωκεντρισμό και στον καταθλιπτικό ναρκισσισμό μας;

Όσο κι αν οι Κυβερνήσεις ψυχρά ξεπουλάνε χώρες και λαούς, ας μη ξεπουλήσουμε εμείς την ατομική και συλλογική ψυχή μας. Στο κάτω-κάτω αυτή είναι η πραγματική Ελλάδα, η Ελλάδα των αγίων, των μαρτύρων, των φιλοσόφων, των ταπεινών γιγάντων: έκτος παραδομένου κόσμου, με άξονα το άκτιστο.

Τι απομένει όταν η χώρα γίνεται βορά θηρίων -των μεγάλων του παγκόσμιου σκηνικού και των μικρών που φωλιάζουν μέσα στους ανθρώπους; Μόνη αναφαίρετη κληρονομιά το Αίμα του Θεού. Αν δεν το πάρουμε στα σοβαρά, τότε το νερό θα είναι πάντα γλυφό, τη γραφή μας θα τη σβήνει ο μπάτης, και ένα «λάθος» θα ματαιώνει την ύπαρξή μας.


πηγή  

Η δολοφονική μανία των μπολσεβίκων κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας που με το κήρυγμά της στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά τους

Στις 7 Φεβρουαρίου 1915 οι μπολσεβίκοι σκότωσαν τον Μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρο (κατά κόσμον Vasily Nikiforovich Bogoyavlensky / Βασίλειος Νικηφόροβιτς Μπογκογιαβλένσκυ - φώτο). Ήταν ο πρώτος επίσκοπος που έπεφτε νεκρός από την αντιχριστιανική μανία των άθεων μπολσεβίκων. Από την πρώτη στιγμή στη συνείδηση των πιστών ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος θεωρήθηκε ιερομάρτυρας και άγιος. Η επίσημη διακήρυξη της αγιότητας του έγινε 71 χρόνια μετά, στις 3 Οκτωβρίου 1989, από τη σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας.

Παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Σοβιετικές αντιθρησκευτικές εκστρατείες και διωγμοί: Τόμος 2 της Ιστορίας του σοβιετικού αθεϊσμού στη θεωρία και την πρακτική και ο πιστός» (v.2) Έκδοση 1988 του Dimitry V Pospielovsky (“Soviet Antireligious Campaigns and Persecutions: Volume 2 of a History of Soviet Atheism in Theory and Practice and the Believer - v. 2”) 



Υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές για δολοφονίες που διαπράττονταν ως «αντίποινα» για κηρύγματα τα οποία ήταν επικριτικά για τη μπολσεβίκικη τρομοκρατία, και κηρύγματα που έλεγαν ότι οι νόμοι του Θεού είναι πάνω από εκείνους των ανθρώπων και συμβούλευαν τους χριστιανούς να δίνουν προτεραιότητα στον Θεό στην επιλογή της συμπεριφοράς τους.

Ο Επίσκοπος Μακάριος (Makarii) της πόλης Viaz'ma ήταν ένας λαμπρός ιεροκήρυκας πολύ αγαπητός στον ντόπιο πληθυσμό. Τα κηρύγματα του ήταν αγαπημένα θέματα συζητήσεων σε αυτή τη μικρή επαρχιακή πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στη Μόσχα και το Smolensk. Οι τοπικοί Μπολσεβίκοι αποφάσισαν να θέσουν τέρμα σε αυτό, και ένα βράδυ το καλοκαίρι του 1918 συνελήφθη. Αρχικά τον κράτησαν στο μπουντρούμι του κτιρίου της τοπικής Επαναστατικής Επιτροπής, όπου τον χτυπούσαν τακτικά και τον προσέβαλαν με διάφορους τρόπους. Αλλά ο επίσκοπος ήταν πολύ δημοφιλής για να εκτεθεί σε τοπικό επίπεδο, οπότε μεταφέρθηκε στο Σμολένσκ και εκεί δολοφονήθηκε με δεκατέσσερα άλλα άτομα σε έναν αγρό έξω από την πόλη. Εκεί προσευχόταν για τα θύματα και κάθε φορά που έβλεπε ότι ένας από τους μελλοθάνατους άρχιζε να λυγίζει, τον πλησίαζε, και τον ευλογούσε με τα λόγια: «Ύπαγε εν ειρήνη!» Ένας στρατιώτης ο οποίος διατάχθηκε να πραγματοποιήσει την εκτέλεση αργότερα αναφέρθηκε στις λεπτομέρειες της δολοφονίας στον γιατρό του. Ο στρατιώτης αυτός βλέποντας ότι κατάσταση της υγείας του δεν βελτιωνόταν εξομολογήθηκε στον γιατρό ότι δεν μπορούσε πλέον να ζει με το βάρος της δολοφονίας ενός άγιου. Σύμφωνα με την ιστορία του, όταν ο επίσκοπος τον πλησίασε στον αγρό, έδωσε στον στρατιώτη μια ευλογία με τα λόγια. «Γιε μου, ας μην σε ενοχλεί η καρδιά σου. Εκτέλεσε το θέλημα εκείνου που σε έστειλε εδώ». Στη συνέχεια, φτάνοντας στο σημείο όπου έπρεπε να πυροβοληθεί, προσευχόταν: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους επειδή δεν ξέρουν τι κάνουν. Δέξου το πνεύμα μου με ειρήνη!» Ο στρατιώτης ήταν πεπεισμένος για την αγιότητα του επισκόπου, γιατί μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ο επίσκοπος είχε αντιληφθεί την ανησυχία του στρατιώτη που προκάλεσε η συνειδητοποίηση ότι ο «πελάτης» του ήταν ο δημοφιλής επίσκοπος. Από τότε ο στρατιώτης έβλεπε κατά περιόδους στα όνειρά του τον επίσκοπο να τον ευλογεί σιωπηλά. «Αλλά πώς μπορώ να συνεχίσω να ζω στον κόσμο του Κυρίου μετά από αυτό;» ρώτησε. Μέσα σε λίγους μήνες από την εξομολόγηση αυτή στον γιατρό πέθανε.




Ο Νικόδημος, Επίσκοπος του Μπέλγκοροντ (δυτική Ρωσία), είναι η τέλεια απεικόνιση των δολοφονιών για καθαρά πνευματικά κηρύγματα. Αυτός σκόπιμα απέφευγε οποιαδήποτε πολιτική, αλλά «στα κηρύγματα του καταδίκαζε πράξεις βίας, λεηλασίας, δολοφονίας και έκανε έκκληση στο ποίμνιό του να ακολουθήσει πιστά τις διδασκαλίες του Χριστού και να τους δώσει προτεραιότητα έναντι εκείνων των ανθρώπων». Ο τοπικός αρχηγός της Che-Ka, Saenko, τον συνέλαβε προσωπικά τα Χριστούγεννα του 1918. Ο επίσκοπος ήταν τόσο δημοφιλής, ωστόσο, ώστε οι κάτοικοι έγιναν βίαιοι ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή του. Ο Σαένκο έκανε πίσω αρχικά, προειδοποιώντας τον επίσκοπο να σταματήσει τα κηρύγματα του. Αλλά το ίδιο βράδυ ο επίσκοπος έκανε το συνηθισμένο του κήρυγμα, οπότε συνελήφθη εκ νέου. Όταν η σύζυγος του τοπικού ιερέα πήγε να ικετεύσει για τον επίσκοπο, ο Σαένκο την σκότωσε επί τόπου. Την επόμενη νύχτα ο επίσκοπος δολοφονήθηκε κρυφά στην αυλή των φυλακών. Του ξύρισαν τα μαλλιά και τα γένια και του φόρεσαν στολή στρατιώτη και τον έριξαν σε κοινό τάφο έξω από την πόλη το ίδιο βράδυ. Αλλά οι άνθρωποι τον ανακάλυψαν και για πολύ καιρό έκαναν λειτουργίες εκεί.



Η παθολογική καχυποψία των μπολσεβίκων, που έδειχνε την ανασφάλεια τους, αποδεικνύεται από τη σφαγή του κλήρου του Αστραχάν και του Επισκόπου Λεοντίου (Leontii). Αυτό προφανώς συνέβη το 1919 όταν το Αστραχάν βρισκόταν στο άμεσο οπίσθιο τμήμα των κόκκινων δυνάμεων και όλος ο διαθέσιμος χώρος καταλήφθηκε από τραυματισμένους κόκκινου στρατού. Οι σοβιετικές αρχές συνεργάστηκαν αρχικά, δημοσιεύοντας την έκκλησή του στην τοπική εφημερίδα, η οποία έληξε με τα λόγια: «Ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ήμουν άρρωστος και με φροντίσατε». Αλλά ο τοπικός αρχηγός της Che-Ka, Atarbekov, ερμήνευσε αυτή την προσφορά ως προσπάθεια υπονόμευσης της εξουσίας της σοβιετικής κυβέρνησης και μοιράστηκε αυτές του τις υποψίες με τον Kirov, τον πρόεδρο της τοπικής Επαναστατικής Επιτροπής, που συμφώνησε με τον Αταρμπέκοφ και του έδωσε το πράσινο φως για τρομοκρατία. (Το άμεσο αφεντικό του Κίροφ τότε ήταν ο Στάλιν). Μέσα σε λίγες μέρες ο επίσκοπος και οι περισσότεροι κληρικοί του Αστραχάν που ήταν πιστοί σε αυτόν, «είχαν εκκαθαριστεί».

Το βιβλίο του Valentinov (Βαλεντίνοφ) αναφέρεται σε πολυάριθμες περιπτώσεις ιερέων που σκοτώθηκαν για τα κηρύγματα τους, από τις οποίες θα σταθούμε σε δύο από τις πιο κραυγαλέες άγριες περιπτώσεις. Ένας ιερέας στο Χάρκοβο (Kharkov), ο Mokovsky, εκτελέστηκε επειδή ασκούσε κριτική στους μπολσεβίκους με τα κηρύγματα του. Όταν η σύζυγός του ήρθε στην Che-Ka ζητώντας να της δοθεί το νεκρό σώμα του για να το θάψει χριστιανικά, οι εκτελεστές την άρπαξαν, της έκοψαν τα χέρια και τα πόδια, της τρύπησαν το στήθος και την σκότωσαν. Στη λεκάνη του ποταμού Donets, ο ιερέας Dragozhinsky στο χωριό Popasnaia εκτελέστηκε για ένα κήρυγμα για τη θρησκεία και τον αθεϊσμό, όπου ανέφερε τα λόγια που ο Ιουλιανός ο αποστάτης έχει αναφερθεί ότι είπε στο νεκροκρέβατό του: «Με νίκησες Γαλιλαίε». Οι Μπολσεβίκοι είδαν σε αυτό το σημείο ότι αυτοί είναι οι αποστάτες που θα έπρεπε να μετανοήσουν.



Πιο συνηθισμένες ήταν οι φαινομενικά άσκοπες δολοφονίες και βεβηλώσεις εκκλησιών. Η νέα ιδεολογία έβλεπε τη θρησκεία ως σοβαρή απειλή. Η ζωντάνια της εξασθενούσε και μπέρδευε τους Μπολσεβίκους και φοβόντουσαν την εξουσία της πάνω στις καρδιές και τα μυαλά του πληθυσμού. Ο αρχηγός της Che-Ka Saenko εξέφρασε αυτόν τον φόβο όταν φέρεται ότι φώναξε τη στιγμή της σύλληψης του επισκόπου Νικοδήμου: «Η αποτυχία της επανάστασης οφείλεται στους ιερείς και στους μοναχούς» Το 1919 η επιτυχία της επανάστασης ήταν ακόμα αβέβαιη και η Εκκλησία ήταν ένα σημαντικό κέντρο αντίστασης στη μαρξιστική ιδεολογία καθώς συνέχιζαν να προειδοποιούν ότι οι κήρυκες του νέου κοσμικού παράδεισου ήταν ψευδοπροφήτες και οι υποσχέσεις τους ήταν ψέματα. Σε αυτό το πλαίσιο οι άγριες βίαιες ενέργειες κατά της Εκκλησίας διεξήχθησαν από τις μπολσεβίκικες συμμορίες.



Μεταξύ των πιο έντονων απεικονίσεων αυτού του αντιθρησκευτικού μένους ήταν η περίπτωση του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου του Κιέβου, του πρώτου επισκόπου που δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους. Ήταν ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα που είχε κάνει τον εαυτό του μη δημοφιλή στον Τσάρο, αντιδρώντας σταθερά στην επιρροή του Rasputin στο δικαστήριο. Για το λόγο αυτό απομακρύνθηκε από τη Μόσχα και βρέθηκε στο Κίεβο το 1915. Νωρίτερα είχε κερδίσει την ταμπέλα του «αντιδραστικού» επειδή καταδίκασε την Επανάσταση του 1905 σε αντίθεση με τον φιλελεύθερο Μητροπολίτη Αντώνιο της Αγίας Πετρούπολης. Μέχρι το 1917 είχε εμπλακεί σε συγκρούσεις με τους τοπικούς εθνικιστές της Ουκρανίας, που τον προέτρεπαν να τα σπάσει με τη Μόσχα και με έναν Ουκρανό επίσκοπο που είχε αποσυρθεί και ζούσε στη Μονή των Σπηλαίων που είχε φιλοδοξίες να αντικαταστήσει τον Μητροπολίτη και παρότρυνε τους Ουκρανούς μοναχούς να στραφούν εναντίον του. Σε αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η Μονή δεν υπερασπίστηκε ενεργά τον Μητροπολίτη, όταν στις 25 Ιανουαρίου 1918 ήρθε στο μοναστήρι ομάδα ανδρών του Κόκκινου Στρατού με επικεφαλής έναν κομισάριο και άρχισε να ξεσηκώνει τους μοναχούς εναντίον του Βλαδίμηρου. Ο Μητροπολίτης χτυπήθηκε και έγινε δέκτης πολλαπλών προσβολών από τους πιθανώς μεθυσμένους ένοπλους μπολσεβίκους, οι οποίοι τον τράβηξαν πίσω από την πύλη του μοναστηριού και τον πυροβόλησαν. Σύμφωνα με μάρτυρα της σκηνής, ο Μητροπολίτης ζήτησε πρώτα την άδεια να προσευχηθεί, να γονατίσει, να σηκώσει τα χέρια του και να πει: «Κύριε, συγχώρεσε τις παραβάσεις μου τόσο τις εκούσιες όσο και τις ακούσιες και δέξου το πνεύμα μου εν ειρήνη». Στη συνέχεια γύρισε προς τους δολοφόνους, τους ευλόγησε με τις λέξεις «Είθε ο Κύριος να σας συγχωρήσει». Στο μοναστήρι ακούστηκαν πυροβολισμοί. Την επόμενη μέρα το σώμα του βρέθηκε σε μια λίμνη αίματος. Το σώμα ήταν ακρωτηριασμένο, στοιχεία που δείχνουν ότι βασανίστηκε πριν από τη δολοφονία. Στις 20 Φεβρουαρίου 1918, η Izvestia ανέφερε τη δολοφονία, αρνούμενη τη σοβιετική ευθύνη για την πράξη.

Η δολοφονία του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου θα μπορούσε να εξηγηθεί ως μια πράξη τοπικής επαναστατικής εκδίκησης ενάντια σε έναν πεπεισμένο εχθρό της επανάστασης. Υπήρχαν πολλά τέτοια φαινομενικά τυχαία γεγονότα σε όλη την ύπαιθρο. Ωστόσο, πολλές δολοφονίες δεν είχαν καμία προφανή αιτία ή λόγο, όπως εκείνες που έλαβαν χώρα στις 14 Ιανουαρίου του 1919 στο Εσθονικό Πανεπιστήμιο της πόλης Tanu, όταν σοβιετικά στρατεύματα που υποχωρούσαν συνέλαβαν όποιον βρήκαν και σκότωσαν είκοσι κρατούμενους. Μεταξύ αυτών ήταν ο επίσκοπος Πλάτων (Kulbush) του Ταλίν ο οποίος ανακαλύφθηκε ότι είχε τρυπηθεί σε επτά σημεία από ξιφολόγχη και είχε τέσσερις τρύπες στο σώμα του. Μαζί του ήταν δύο ορθόδοξοι ιερείς (ένας Ρώσος και ένας Εσθονός), ένας λουθηρανός πάστορας και δεκαέξι λαϊκοί.



Τα μοναστήρια ήταν οι στόχοι της μπολσεβίκικης τρομοκρατίας ήδη από το 1918. Ένα από τα πρώτα  που λεηλατήθηκε ήταν η Μονή του Αγίου Όρους κοντά στο Χάρκοβο. Σε μια κοντινή σκήτη στο χωριό Gorokhova ένας μοναχός δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να παραδώσει τα κλειδιά των κελιών των σκητών. Στην ίδια περιοχή μια θρησκευτική πομπή δέχτηκε επίθεση τη νύχτα: δύο ιερείς, ένας διάκονος, ο ιδιοκτήτης της αγροικίας όπου οι κληρικοί αυτοί έμειναν και η κόρη του ιδιοκτήτη όλοι δολοφονήθηκαν μέσα τη νύχτα.

Ένας Κόκκινος στρατιώτης έγραψε στην οικογένειά του ότι μετά την είσοδό του στην περιοχή του Don, τον Φεβρουάριο του 1918, οι Κόκκινοι σκότωναν ιερείς δεξιά και αριστερά: «Πυροβόλησα κι εγώ έναν ιερέα. Συνεχίζουμε να κυνηγούμε αυτούς τους διαβόλους και να τους σκοτώνουμε σαν σκυλιά».


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

πηγή 

Χριστός και Ελλάς ένωσαν τη Δύση

Οσοι υπονομεύουν τα ελληνοχριστιανικά θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι οι επικίνδυνοι, οι ακραίοι, οι αξιοκατάκριτοι. Οχι όσοι τα υπερασπίζονται
Ανήκουμε στη Δύση». Ρήση άστοχη, απερίσκεπτη, χωρίς βάθος. Φανερώνει προπέτεια και άγχος αναζήτησης προστατών και πατρόνων. Αυτή η φράση αδίκησε και την Ελλάδα και τη Δύση. Η Ελλάδα, ομολογουμένως, έχει μικρή σχέση με την Ανατολή. Σχετίζεται κυρίως με τις παθογένειες που άφησε πίσω της η φρικτή εμπειρία του εγκλεισμού στον οθωμανικό τάφο: μπαξίσι, χαράτσι, ραχάτι, ρουσφέτι. Τέσσερις λέξεις, όλα τα προβλήματα χώρας και λαού συμπυκνωμένα. Τέσσερις λέξεις, τέσσερις αιώνες καθυστέρησης, ανελευθερίας, υποταγής στην ισχυρή βαρβαρότητα και τη βαρβαρική ισχύ.
Οι Ελληνες ταιριάζουν πολύ περισσότερο με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς παρά με τους Αραβες, τους Τούρκους, τους Κινέζους, τους Αφρικανούς. Αυτό καθίσταται πρόδηλο, σε όλο το μεγαλείο του, την άγια περίοδο των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά.
Αν πάρεις τούτες τις μέρες έναν Ελληνα, από τον φτωχότερο μέχρι τον πλουσιότερο, και τον βάλεις στην καρδιά της πρωτεύουσας οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, θα νιώσει σαν στο σπίτι του. Αυτά είναι οι μνήμες, η χαρά, τα βιώματα και η ελπίδα μας: τα φώτα, οι στολισμοί, οι Αγιοι Βασίληδες, οι φάτνες, τα γελαστά πρόσωπα, τα κάλαντα, τα τραγούδια, τα δραματοποιημένα παραμύθια (από τον «Καρυοθραύστη» του Χόφμαν μέχρι το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα» του Αντερσεν), τα γλυκά και το άστρο που δεσπόζει στην κορυφή του δέντρου, η μορφή του νεογέννητου Χριστού, τα ζώα που ζεσταίνουν το βρέφος με τα χνώτα τους, οι ανταλλαγές δώρων, η προσδοκία του θαυμαστού.

Ετσι θα νιώσει ο Ελληνας στο Γκέτεμποργκ, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Στρασβούργο, στη Ρώμη, στην Πράγα, στη Σόφια, στο Οσλο. Ετσι θα νιώσει παντού στη Δύση - εκτός αν η πόλη στην οποία βρεθεί έχει καταργήσει τα χριστιανικά και τα αρχαία παγανιστικά έθιμα λόγω των αξιώσεων των επελαυνόντων ισλαμιστών και των υλακών ορισμένων μανιακών της «ορθοπολιτικής» ή μισθωτών του Σόρος.

Εμείς είμαστε η εμπροσθοφυλακή της Δύσης κι εκεί χτυπά η καρδιά μας. Ο Διόνυσος, ο Χριστός, τα τσακισμένα καράβια των Μήδων στη Σαλαμίνα και οι ίδιες οι χιλιετίες αυτό μαρτυρούν.
Παναγιώτης Λιάκος

http://trelogiannis.blogspot.de/2017/12/blog-post_362.html

Τα παιδάκια με καρκίνο προσκυνούν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της ''Πραϋνουσας τας κακάς καρδίας''

Τα παιδάκια με καρκίνο ενός ρωσικού Ογκολογικού Κέντρου παίδων και εφήβων προσκυνούν την θαυματουργή και συνεχώς μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της ''Πραϋνουσας τας κακάς καρδίας''(Η ''Παναγία με τα επτά σπαθιά''όπως είναι αλλιώς γνωστή.




















Είθε η Παναγία να δίνει κουράγιο και δύναμη σε αυτούς τους μάρτυρες και στις οικογένειές τους

https://proskynitis.blogspot.de/2017/11/blog-post_40.html

Punks to Monks: Effects of the Last True Rebellion (Video)

In this engaging video, Fr. John Valadez speaks of the soul-destroying pitfalls of the punk culture he once found himself wrapped up in, and how the zine Death to the World, founded by former punks turned monks, helped him and many others to find the light of Christ in the Orthodox Church.

http://o-nekros.blogspot.gr/2017/10/punks-to-monks-effects-of-last-true.html

Και λιβανισον αυτούς τρεις φοράς!

Γράφει ὁ π. Διονύσιος Ταμπάκης



ΑΦΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ νὰ σπάσουν τὰ φτερὰ τῶν παιδιῶν μας. Ἀφοῦ βάλανε μπρὸς τ’ ἀλέτρι γιὰ νὰ ἀποκόψουν καὶ εὐνουχίσουν τὰ 15χρονα. Τώρα μεγαλουργοῦν καὶ πάλι θέλοντας διακαῶς μὲ νόμους καὶ ὑπο-νόμους νὰ μαστουριάσουν μὲ χασὶς καὶ ἀποχαζέψουν τὸ ὅσο μυαλὸ ἔμεινε στὴν νεολαία… Στὸ δικό τους λοιπὸν χασισολολίβανο «εἰς ὀσμὴν δυσωδίαν δαιμονικῆς» ἃς τοὺς λιβανίσουμε μὲ τὸ δικό μας Ὀρθόδοξο λιβάνι, λιβάνι καλὸ κι’ ἁγιορείτικο…

Καὶ νὰ τώρα 3 ὡραῖες ἱστορίες ποὺ ἔχω νὰ σᾶς λέω:
1η: Ἡ κυρία Γεωργία, ράφτρα γνωστὴ ἐκεῖ στὴν παλιὰ Κοκκινιὰ μὲ τὴν μικρασιάτικη πύρινη εὐλάβεια ,καρδιὰ φιλόξενο ἀρχονταρίκη γιὰ ὅλη τὴν γειτονιά. Ἢ θὰ ἕραβε ἢ θὰ προσεύχονταν στὶς λιβανοκαπνισμένες δεκάδες εἰκόνες ποὺ’χὲ στὸ προσφυγικὸ κελλάκι της.
Κάθε Πάσχα τὸ λοιπὸν τόση ἦταν ἡ χαρά της ποὺ ἔπαιρνε τὸ μαγκάλι, τὸ γέμιζε ὅλο κάρβουνα καὶ ὕστερόν τοῦ ’ρίχνε ἀπὸ πάνω 5 κιλὰ λιβάνι νὰ....
μοσχομυρίσει ὅλη ἡ γειτονιὰ μὰ καὶ νὰ φύγουν οἱ κακοῦργοι οἱ δαιμόνοι .



2η: Εὐλαβὴς Καλόγηρος , ὅταν ἤτανε μαθητὴς καὶ περνοῦσε ὁ καρνάβαλος ἀπ’τὴν γειτονιά του στὸν Πειραιά, δὲν λησμονοῦσε νὰ ἀνάβει τὴν ψησταριὰ τοῦ πατέρα του ποὺ εἶχε στὸ μπαλκόνι καὶ νὰ βάζει μὲ τὴν σακούλα ἁγιασμένο λιβάνι ἀπὸ Ἀσκητάδες .Ἔτσι κάποτε ὅπου περνοῦσε ἀπὸ κάτω ὁ καρνάβαλος πῆρε μία θαυμαστὴ τούμπα ὅπου ἀπέλιπεν «εἰς τὰ ἐξ ‘ὧν συνετέθη».

Νὰ καὶ ἄλλη μία στορία ἀπὸ τὴν Κρήτη:
«- Παπα -Γιάννη , νὰ σοῦ πῶ μιὰ κουζουλάδα μου καλὴ ποῦ κάμω; Γροίκα.
-Εἴντα κάμεις Τὸν ρώτηξε ὁ Κρητικὸς Παπάς.
-Νά! σίμα καὶ ἀπέναντι ἂπ΄τὸ σπιτικό μου μένει μιὰ ἀντρογυναίκα Ξυριζαία , ὅπου ἀποξυρίζει καὶ τὸν μύστακά της, ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀντιχριστες τὶς ἀναποδοκουλτουριάρες πανάθεμα τές.
-Καὶ τὸ λοιπὸν ;
-Ὅταν γιαγέρνω τ’ἀπόγευμα ἂπ΄τὴν δουλειὰ καὶ τούτη πορίζει στὸ μπαλκόνι της νὰ καπνίσει τσιγάρο μαζὶ μὲ τὴν συντρόφισσά της, ἐγὼ παίρνω ἕνα κεραμίδι καὶ ἀφοῦ τὸ κάμω γεμίδι ἀπὸ καρβουνάκια καὶ μοσχολίβανο μετὰ ἀνάβω τὸν ἀνεμιστήρα ποὺ κατέχω καὶ ξαμώνω ὅλο τὸν καπνὸ ἐπάνω στὸν ὀντά της. Μετὰ ἀφοῦ μὲ διαβολοστέλει κλείεται ντελόγο μέσα καὶ ἔτσι τὴν κάμω ζάφτι καὶ τὴν νηματίζω μιὰ χαρά.



Ἔτσα τὸ λοιπόν σου λέγω ἐτούτη μαντινάδα:
«Λιβάνι βάνω στὴ φωτιὰ ποὺ φτάνει εἰς τ’ ἀόρη.
Νὰ γίνουν κάργα, χαλασιά, τῶν ‘ξαποδῶν οἱ νόμοι .»

ΛΙΒΑΝΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Οι φωτογραφίες με το λιβάνι που καίει είναι από το προσκύνημα της Οσίας Παρασκευής  της Επιβατινής στο Ιάσιο της Ρουμανίας-14 Οκτωβρίου 2017

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_75.html

Ναταλία Λιονάκη: Ακολούθησα το μοναχισμό γιατί πλημμύριζα από χαρά και φως

«Δεν ακολούθησα το δρόμο του Θεού από ερωτική απογοήτευση ούτε από κατάθλιψη, τον ακολούθησα επειδή με πλημμύριζε από χαρά και φως ο Χριστός».
Αυτά ήταν τα λόγια της Ναταλίας Λιονάκη στη δημοσιογράφο Μαρία Γιαχνάκη όταν την είχε συναντήσει στο σπίτι της στο Παγκράτι, την περίοδο που όλοι την κυνηγούσαν για να μιλήσει στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Οι δύο γυναίκες είχαν καθίσει για ώρες μαζί στον καναπέ του σπιτιού της Ναταλίας όπου είχε βρεθεί για λίγες ώρες ώστε να δει τη μητέρα της που ήταν ασθενής΄.

Η Ναταλία τότε έλεγαν όλοι ήταν σαν χαμένη, όμως η Ναταλία δεν ήταν καθόλου σαστισμένη απλώς είχε παραδώσει την ζωή της, στο θέλημα του Θεού προσπαθώντας να κόψει το δικό της θέλημα όπως λένε στην μοναστική ζωή και είχε βάλει στόχο να αξιωθεί να την δεχθούν στον Μοναχισμό.
Στα χέρια της κρατούσε πάντα το κομποσκοίνι κι έλεγε την ευχή: «Κύριε Χριστέ ελέησόν με».
«Έχω πάντα τον Χριστό στο μυαλό μου και κάνω πάντα νοερή προσευχή.
Δεν με θλίβει τίποτα μόνο νιώθω την χαρά που προσεύχομαι και προσπαθώ με την προσευχή να μην αποσπώ το νου μου.»

Η Ναταλία έδινε απαντήσεις πνευματικές σε όσους την ρωτούσαν για την επιλογή της αλλά κανείς δε μπορούσε να καταλάβει αν δεν είχε σχέση με το Θεό τι σήμαιναν τα λόγια της.
Η Ναταλία ταπεινώθηκε, έδωσε τα υπάρχοντά της στον κόσμο, μελέτησε πατερικά κείμενα, έμαθε να διαβάζει ακολουθίες και το σημαντικότερο ;
Έκανε παρακλήσεις στην Παναγία και γονάτιζε στην Παναγία προσφέροντάς της πλούσια τα δάκρια της μετάνοιάς της.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_39.html

Ο κυρ Φώτης Κόντογλου απαντά στον κ.Βούτση

Είσαι σε λάθος δρόμο κ.Πρόεδρε της Βουλής . Διάλεξες λάθος Λαό να προσλάβεις. Διάλεξες λάθος Θρησκεία να υποτιμήσεις,λάθος ώρα να μιλήσεις . Δεν θα σου απαντήσω τώρα εγώ στις ανιστόρητες και παράξενες,ύποπτες θα έλεγα, δηλώσεις σου πως τάχα "δεν είμαστε Λαός Ορθόδοξος".


Θα αφήσω να σε βάλει στη θέση σου ένας μεγάλος Έλληνας ,ένας Μικρασιάτης που έζησε τον πόνο της πραγματικής προσφυγιάς και του ξεριζωμού,ένας καλλιτέχνης και φιλόσοφος που πρόσφερε στον Τόπο Πολιτισμό.Μιλάω Πρόεδρε για τον κυρ-Φώτη Κόντογλου, αν έτυχε ποτέ να τον ακούσεις η να τον διαβάσεις .Αυτός σου απαντάει, διάβασε τι σου λέει και ξανασκέψου τι είπες. Είσαι Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και τα λόγια σου πρέπει να είναι μετρημένα και σωστά γιατί ο ρόλος σου είναι να ενώνεις και όχι να διχάζεις τον Λαό.Διάβασε λοιπόν μήπως συνέλθεις. Και να θυμάσαι πως όλοι εκείνοι που έχυσαν το αίμα τους για να έχεις εσύ σήμερα την άνεση να μιλάς αγωνίστηκαν για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία.
π.Τιμόθεος Ηλιάκης

Φώτης Κόντογλου: "Ρωμιοσύνη και Ορθοδοξία είναι ένα πράγμα"
Για να μην πάρω τους πολύ παληούς, παίρνω δυο τρεις από εκείνους πού αγωνισθήκανε για την ελευθερία της Ελλάδας, πού όποτε μιλάνε για τη λευτεριά, μιλάνε και για τη θρησκεία.
Ο Ρήγας Φεραίος λέγει: «Να κάνουμε τον όρκο / απάνω στο Σταυρό». Ένας άλλος ποιητής γράφει: «Για της πατρίδας την ελευθερία / για του Χρίστου την πίστη την αγία / γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, / μ’ αυτά να ζήσω επιθυμώ_ / κι αν δεν τα αποχτήσω / τι μ’ ωφελεί να ζήσω;».
Του Σολωμού η ψυχή είναι θρεμμένη με τη θρησκεία, γι’ αυτό μοσκοβολούνε τα ποιήματα του από δαύτη. Κι αυτή τη μοσκοβολιά τη νιώθει κανένας στην Ημέρα της Λαμπρής, στη Δέηση της Μαρίας, στη Φαρμακωμένη, Εις Μοναχήν, στον Ύμνο της Ελευθερίας, στο Διάλογο και σε πολλά άλλα.
Οι αγράμματοι ποιητές των βουνών, μέσα στα τραγούδια πού κάνανε, και που δε θα τα φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος, μιλάνε κάθε τόσο για τη θρησκεία μας, για το Χριστό, για την Παναγιά, για τους δώδεκα Αποστόλους, για τους αγίους. Πολλές παροιμίες και ρητά και λόγια που λέγει ο λαός μας, είναι παρμένα από τα γράμματα της Εκκλησίας.Η Ρωμηοσύνη είναι ζυμωμένη με την
Ορθοδοξία, γι’ αυτό Χριστιανός κ’ Έλληνας ήτανε το ίδιο. Από τότε που γινήκανε χριστιανοί οι Έλληνες, πήρανε στα χέρια τους τη σημαία του Χριστού και την κάνανε σημαία δική τους: Πίστις και Πατρίς! Ποτάμια ελληνικό αίμα χυθήκανε για την πίστη του Χριστού, από τα χρόνια του Νέρωνα και του Διοκλητιανού, έως τα 1838, πού μαρτύρησε ο άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων. Ποια άλλη φυλή υπόφερε τόσα μαρτύρια για το Χριστό; Αυτό το ακατάλυτο έθνος πού έπρεπε να πληθύνει και να καπλαντίσει τον κόσμο, απόμεινε ολιγάνθρωπο γιατί αποδεκατίσθηκε επί χίλια οχτακόσια χρόνια από φυλές χριστιανομάχες.

Αγιασμένη Ελλάδα! Είσαι αγιασμένη, γιατί είσαι βασανισμένη. Κι η κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ’ ένα μαρτύριο σου. Τα πάθη του Χριστού τα ‘κανες δικά σου πάθη, τα μαρτύρια των Αγίων είναι δικά σου μαρτύρια. Ο δικός σου ο κλήρος στάθηκε η πίκρα. Θλίβεσαι με τον Χριστό, θλίβεσαι με την Παναγιά, μαρτυράς μαζί με τους μάρτυρες της πίστης κι ολοένα κλαις σαν θρηνητικό τρυγόνι στα αγιασμένα μνημούρια πού ‘ναι φυτρωμένα απάνω τους αγριοχόρταρα και φλυσκούνια.
Πλην η θλίψη σου εσένα είναι κάποια θλίψη χαροποιά, γεμάτη ελπίδα κι αθανασία. «Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης» κατά τον Σολομώντα. Αυτό είναι το «χαροποιόν πένθος», η «χαρμολύπη» πού λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Είναι η αληθινή χαρά πού ξαγοράζεται μονάχα με τον πόνο.

Σήμερα γιορτάζουμε την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας. Σ’ αμέτρητες εκκλησίες και μοναστήρια χτυπούνε οι καμπάνες και ψέλνουνε οι ψαλτάδες. Τα πιο πολλά είναι στης Παναγίας τ’ όνομα, και πανηγυρίζουνε σήμερα την Κοίμηση της Θεοτόκου. Μα αυτή δεν είναι γιορτή θανάτου, είναι γιορτή χαράς και θρίαμβος, γιατί αυτή που κοιμήθηκε είναι η Μητέρα της Ζωής, όπως λέγει εκείνο το θεσπέσιο δοξαστικό πού λένε σήμερα στη Λειτουργία:
«Τη αθανάτω σου κοιμήσει Θεοτόκε μήτηρ της ζωής, νεφέλαι τους αποστόλους αιθέριους διήρπαζον και κοσμικώς διεσπαρμένους, ομοχώρους παρέστησαν τω αχράντω σου σώματι, ο και κηδεύσαντες σεπτώς, την φωνήν του Γαβριήλ μελωδούντες ανεβόων. Χαίρε, κεχαριτωμένη παρθένε, μήτερ ανύμφευτε, ο Κύριος μετά σου. Μεθ’ ων, ως Υιός σου και θεόν ημών ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών».
Σήμερα όλη η Ελλάδα μοσχοβολά από το ευωδέστατο σκήνωμα της Παναγίας, που είναι η μητέρα των ορφανεμένων, η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των θλιμμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων. Κι απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας, στις πολιτείες, στα χωριά, στα μοναστήρια και στις σκήτες, απάνω στα δασωμένα βουνά, στα λαγκάδια, στις σπηλιές, στα γαλανά τα κύματα που δροσοαφρίζουνε από τον πελαγίσιον αγέρα, στα νησιά και στα ρημόνησα, στους κάβους, παντού αντιλαλεί η υμνολογία που ψέλνουνε οι ψαλτάδες για την ταπεινή βασίλισσα που κοι¬μήθηκε.Το μελτέμι που φυσά τώρα το Δεκαπενταύγουστο και δροσίζει τον κόσμο τα δεντρικά που ‘ναι φορτωμένα με λογής λογής πωρικά, τα άγρια τα ρουμάνια, με τις αντρειωμένες βαλανιδιές και με τα έλατα και με τα κέδρα, τα άσπρα σύννεφα που αρμενίζουνε στον γαλανό ουρανό, όλα είναι χαροποιά και μακάρια, όλα είναι ιλαρά από την γλυκύτητα της Παναγίας. Στα πέλαγα ταξιδεύουνε λογής-λογής καράβια και καΐκια πώχουνε γραμμένο απάνω στο μάγουλο τους το γλυκύτατο τ’ όνομα της.

Ω! Αληθινά δική μας είναι η Παναγία, δικό μας είναι το Ρόδον το Αμάραντον!Ποιος θα μπορούσε να την υμνήσει όπως την υμνολογήσανε οι υμνωδοί της Εκκλησίας μας; Αρχαγγελικές σάλπιγγες θαρρείς πώς ακούγονται παντού, με ύψος και με σεμνότητα, μ’ ένα κάλλος πνευματικό που βρίσκεται μονάχα στην Ορθοδοξία. Στον Εσπερινό της παραμονής ψέλνουνε τούτα τα τροπάρια που γεμίζουνε την ψυχή μας με κάποιον αγιασμένον ενθουσιασμό:
 «Ω του παραδόξου θαύματος! Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται, και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται. Ευφραίνου, Γεσθημανή, της Θεοτόκου το άγιον τέμενος. Βοήσωμεν οι πιστοί, τον Γαβριήλ κεκτημένοι ταξίαρχον Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σου ο Κύριος, ο παρέχων τω κοσμώ δια σου το μέγα έλεος».Από τι καρδιές, από τι χρυσά σπλάχνα εβγήκε τούτος ο πλούτος! Εδώ δεν είναι συνταίριασμα τεχνικό από λόγια κι από ήχους. Εδώ είναι αληθινά «η φωνή του Γαβριήλ μελωδούντος» από τας ουράνιους αψίδας, ύμνος αθανασίας. Αμή εκείνη η θ’ ωδή που λέγει: «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι εν σοι, Παρθένε άχραντε, παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα, ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομιών σου».
 Η εκείνο το απολυτίκιο που είναι σοβαρό και γλυκό σαν το εικό¬νισμα της:
«Εν τη γεννήσει την παρθενίαν, εφύλαξας, εν τη κοιμήσει, τον κόσμων ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».
 Η ο α’ ειρμός στις Καταβασίες που λέγει: «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής, Παρθένε, μνήμη σου, πάντας συνηγάγετο προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ, μετά χορών και τύμπανων τω σω άδοντες μονογενεί, ενδόξως ότι δεδόξασται».
Από τούτη την άγια μέθη, που μεταδίνει η «Πεποικιλμένη», μέθυσε κι ο αγιασμένος γλάρος της Σκιάθου, κ’ έγραψε τους καημούς του Δεκαπενταύγουστου σκιρτώντας από την αγγελική υμνωδία που άκουγε μυστικά, καθισμένος μπροστά στ’ αφρισμένο πέλαγο, «ο φιλέρημος γέρων». Από το ίδιο νέκταρ της Παναγίας μέθυσε κι ο Σολωμός και ψέλνοντας και κείνος με ενθουσιασμό την Πεποικιλμένη, έγραψε στον Ύμνο της Ελευθερίας τούτα τα λόγια:Ακολουθεί την αρμονία η αδελφή του Ααρών, η προφήτισσα Μαρία μ’ ένα τύμπανον τερπνόν. Και πηδούν όλες οι κόρες με τσ’ αγκάλες ανοικτές τραγουδώντας ανθοφόρες με τα τύμπανα κ’ εκείνες.
Η Μαριάμ, η συνονόματη της Παναγίας, ήτανε η αδελφή του Ααρών, που άρχισε να ψέλνει για να φχαριστήσει το θεό, που καταπόντισε τον Φαραώ στην Ερυθρή θάλασσα. Και τη συντροφεύανε οι άλλες οι κό¬ρες, χορεύοντας και παίζοντας τα τύμπανα. «Λαβούσα δε Μαριάμ η προφήτις, η αδελφή του Ααρών, το τύμπανον εν τη χειρί αυτής, και εξήλθοσαν πάσαι αι γυναίκες οπίσω αυτής μετά τύμπανων και χορών» (Εξοδ. ιε’, 20).
Αυτή είναι η αγιασμένη Ελλάδα, κι από το γάλα της βυζάξανε και θραφήκανε οι ποιητές της, το γάλα της Παναγίας.
Εμείς αυτό το γάλα το συχαθήκαμε, αλίμονο!

Από το βιβλίο «Παναγία και Υπεραγία» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_64.html