Θαυματουργικές εκδιώξεις ακρίδων από τον Άγιο Σεραφείμ της Λειβαδιάς

 

Θαυματουργεί στον Πειραιά

Η φήμη του Αγίου είχε διαδοθή παντού. Άλλοτε ο Άγιος, όπως είπαμε, απάλλαξε τους αγρούς της Μονής από τις ακρίδες. Αυτό μαθεύτηκε παντού. Όταν δε κατόπιν έπεσε ακρίδα στα χωράφια των Αθηναίων και έτρωγε τα πάντα, οι Αθηναίοι θυμήθηκαν τον ασκητή του Δομπού. Επήγαν, τον βρήκαν και τον έφεραν επί τόπου. Τον ωδήγησαν στο Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνος στον Πειραιά. Έγινε λιτανεία και έψαλλεν Αγιασμό. Όταν δε είπε το «Σώσον, Κύριε τον λαόν Σου» και έρριξε τον Σταυρόν στην θάλασσα, ω! του θαύματος! όλες εκείνες οι ακρίδες σύννεφα ολόκληρα μαζεύτηκαν και έπεσαν στη θάλασσα και πνίγηκαν. Βλέποντας ο Λαός το θαύμα εφώναξε: «Μέγας εί, Κύριε». Το δε νερό της θάλασσας, στο οποίον έπεσεν ο Τίμιος Σταυρός, έγινε γλυκό και πολλοί από τους παρευρεθέντες Χριστιανούς και Τούρκους, που έπιαν, εθεραπεύθηκαν από χρόνια νοσήματα. Τόσον δε ήτο το σμήνος των άκρίδων που πνίγηκαν, ώστε ήταν αδύνατον να κωπηλατήση βάρκα.

Οι Αθηναίοι που είδαν το θαύμα κατεσκεύασαν και εδώρησαν εις τον Άγιο ένα πολύτιμο Σταυρό. Επίσης συνέλεξαν πολλά χρήματα και έστειλαν και οικοδόμους για να αποτελειώση τον Ναό και να τον κοσμίση. Ουδέποτε δε εξέχασαν το θαύμα οι Αθηναίοι. Έκτισαν δε αργότερα εις το Άνω Φάληρο και Ναόν του Αγίου Σεραφείμ, που εώρταζε πανηγυρικά εις τας 6 Μαΐους. Κατ’ εξοχήν δε τον εώρταζε η γεωργική τάξις των Αθηναίων. Εις κάθε τους δε ανάγκην αργότερα έστελναν εις το Μοναστήρι του Δομπού και έφερναν την Κάρα του Αγίου και του ζητούσαν την βοήθειάν Του. Και σήμερα την καλούν για βοήθειά τους μερικοί Αθηναίοι.

Πρέπει δε να σημειωθή ότι και από πολλά άλλα μέρη, όταν πέφτη η ακρίδα, στέλνουν και φέρνουν τα λείψανα του Αγίου, ψάλλουν επί τόπου Αγιασμόν και χάνεται η ακρίδα.

Τούρκος στο Αμαρούσι δέρνει τον Χόντζα

Όχι μόνον οι Χριστιανοί, αλλά και οι Τούρκοι, όταν ήσαν εις την Ελλάδα, έπαιρναν από τον Αγιασμό αυτό των Χριστιανών και ερράντιζαν τα χωράφια των και έσωζαν τα σπαρτά τους. Εις το Αμαρούσι μάλιστα είχε συμβή το εξής: “Ένας Τούρκος είχε μεγάλο κτήμα γεμάτο καρποφόρα δένδρα. Έπεσε ακρίδα πολλή και θα το κατέστρεφε. Ο Τούρκος είχεν ακούσει, ότι οι Χριστιανοί σε τέτοιες περιστάσεις ζητούν την βοήθειαν του Θεού, μέσω των Ιερέων. Εκάλεσε λοιπόν και αυτός τον χότζα του, να ζητήση την βοήθειαν του Μωάμεθ. Ο χότζας προσευχήθηκε στο Μωάμεθ, αλλά τίποτε, καμμία απάντησις. Ο Τούρκος ήταν άπηλπισμένος και έβλεπε να καταστρέφεται τελείως από την ακρίδα το κτήμα του. 

Ένας Χριστιανός όμως τού είπε: «Να σου φέρω εγώ Χριστιανό ιερέα, που με την προσευχή του θα διώξη την ακρίδα». 

Την εποχήν εκείνην είχαν φέρει εις το Αμαρούσιον, για την ακρίδα έναν ιερέα από το Μοναστήρι του Άγ. Σεραφείμ με την Αγίαν Κάραν. Αυτόν τον ιερέα επήγε ο Χριστιανός στο κτήμα του Τούρκου. Μόλις έγινε ο Αγιασμός, η ακρίδα σηκώθηκε ψηλά και έγινε άφαντος από το κτήμα. Ο Τούρκος, όταν είδε το θαύμα, ευχαρίστησε τον Χριστιανό ιερέα, τον δε χότζα τον έδειρε αλύπητα. Από τότε δε δεν έπαυσε να διακηρύττει την ευγνωμοσύνην του εις τον Άγιον Σεραφείμ. Τέτοια θαύματα έγιναν πάρα πολλά μετά τον θάνατο του Αγίου Σεραφείμ.

Καθαρίζει το χωριό του

Τον Μάϊον του 1929 έπεσε εις το χωριό Ζέλι από το οποίον κατήγετο ο Άγ. Σεραφείμ, πολλή ακρίδα, που κατέτρωγε όλη τη βλάστηση. Αι κρατικαί υπηρεσίαι ανέλαβον αγώνα δια την έξόντωση της. Διέθεσαν 1500 δοχεία πετρελαίου και 800 σάκκους με δηλητηριώδη πίτουρα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Οι κάτοικοι τότε κατέφυγαν στον πατριώτη τους Άγιο, να τους προστατεύη. «Καλούμεν, γράφει ο ιερεύς Κ. Ζελιανάκος, εκ της Μονής την Αγίαν Κάραν. Την επομένην 18ην Μαΐου ψάλλεται έξωθεν του χωρίου Αγιασμός. Και ω του θαύματος! την επομένην όλα τα σμήνη των μυριάδων ακρίδων, από όλα τα σημεία του ορίζοντος, έπαιρναν την άγουσαν προς ξηρόν και άκαρπον βουνόν, χωρίς οφθαλμός ανθρώπου να ίδη τί απέγιναν. Εντός δύο ημερών εκαθάρισεν άπασα η περιφέρειά μας».

Πηγή: + Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, Ο Όσιος Σεραφείμ Λεβαδείας, εκδ. Ορθόδοξου Τύπου, Κάνιγγος 10, Αθήναι 1994 (σελ. 15-16, 27, 28)

Το βρήκα εδώ 

Ο Άγιος και ο κόρακας: μια αληθινή πασχαλινή ιστορία

 

Ναταλία Χαρπαλιόβα

Η ιστορία που ακολουθεί συνέβη στον Όσιο Κούξα της Οδησσού (1875-1964). Ο Άγιος Κούξα λειτουργούσε στα φημισμένα μοναστήρια, τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου και τη Λαύρα του Ποτσάεφ. Η διακονία του συνέπεσε με τα πιο δύσκολα για τους πιστούς χρόνια του 20ου αιώνα. Το 1938, ο Όσιος συνελήφθη και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί συνέβη το περιστατικό που ακολουθεί.

Το 1938, τον Όσιο Κούξα της Οδησσού τον φυλάκισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σολικάμ. Τότε ήταν 63 ετών.

Ως θρησκευτικός λειτουργός φυλακίστηκε για πέντε χρόνια. Δούλευε 14 ώρες την ημέρα σε υλοτομία. Και να που έφτασε η ημέρα του Πάσχα. Ο Όσιος Κούξα περπατάει στο στρατόπεδο. Από την αδυναμία και την πείνα δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Μέσα από το συρματόπλεγμα βλέπει τους μάγειρες να πηγαινοέρχονται από την κουζίνα στη λέσχη. Στα κεφάλια τους έχουν ταψιά με πίτες για τους φύλακες. Στον ουρανό πάνω τους πετάνε κοράκια. Η μυρωδιά ζαλίζει. Πεινάει αφόρητα!

Ο φυλακισμένος σηκώνει το κεφάλι του και λέει:

– Κόρακα, ε, κόρακα, έτρεφες τον προφήτη Ηλία στην έρημο, φέρε μου και εμένα ένα κομμάτι πίτα!

Ξαφνικά από πάνω του ακούει ένα «Κρααα»… και στα πόδια του ξαφνικά πέφτει ένα κομμάτι πίτα!

Ο κόρακας την είχε κλέψει από το ταψί του μάγειρα!

Ο Όσιος Κούξα παίρνει την πίτα από το χιόνι και με δάκρυα ευχαριστεί τον Θεό…

***

Μετά την αποφυλάκισή του από το στρατόπεδο, ο Όσιος πέρασε πολλά χρόνια ακόμα σε εξορίες. Στη συνέχεια γύρισε στο Κίεβο. Λειτούργησε κατά περιόδους στη Λαύρα του Ποτσάεφ, σε μοναστήρι στο χωριό Κρεσάτικ, στην Ιερά Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Οδησσό… Κοιμήθηκε το 1964. Ο Όσιος Κούξα άρχισε να τιμάται αμέσως μετά την κοίμησή του.

Ναταλία Χαρπαλιόβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

foma.ru

4/28/2025

Πηγή

Ο Άγιος Παΐσιος και ο....αετός...!

 

Διηγήθηκε πάλι ο Άγιος Παΐσιος:

  «Ήταν η Κυριακή του Τυφλού. Αισθανόμουν εξάντληση και μου πέρασε ο λογισμός ότι, αν είχα να φάω λίγο ψαράκι, θα μου έκανε καλό. Όχι από επιθυμία, αλλά σαν φάρμακο. Είχα προβλήματα και με τα έντερά μου. Βγήκα να πάω έξω. Γυρίζοντας είδα ένα μεγάλο πουλί σαν αετό να χαμηλώνει πολύ και έσκυψα να μην με χτυπήσει. Φοβήθηκα μήπως είναι τίποτε του πειρασμού, γι’ αυτό δεν έδωσα σημασία και μπήκα γρήγορα στο κελλί μου.

  Σε λίγο χρειάσθηκε πάλι να βγω έξω. Στο ίδιο σημείο που είχα σκύψει είδα να σπαρταράει ένα μεγάλο ψάρι. Πρώτα έκανα τον σταυρό μου, ευχαρίστησα τον Θεό και μετά πήρα το ψάρι. Αλλά, σου κάνει καρδιά μετά να το φας;»

  Για να θυμάται το γεγονός και να μνημονεύει πάντοτε την πρόνοια του Θεού, ζωγράφισε πολύ ωραία στο όρθιο ξύλο του κρεβατιού του έναν αετό να κρατά στα νύχια του ένα μεγάλο ψάρι.

 Επίσης στο Πεντηκοστάριο,την Κυριακή του Τυφλού,στο περιθώριο της σελίδας είχε καταγράψει το γεγονός, αλλ’ εκ των υστέρων το απέκοψε (από ταπείνωση για να μην γίνει γνωστό). 

Αναγκαστικά όμως -γιατί αλλιώς θα κόβονταν και τροπάρια της πίσω σελίδος- παρέμεινε το εξής τεμάχιο, από το οποίο μάλιστα διέγραψε μερικές λέξεις, (για να μπερδεύεται το νόημα), που με δυσκολία διαβάστηκαν: 

"Δόξα τω Θεώ και ευχαριστίας (εις αυτούς που) προσεύχονται (και στέλνουν) ελεημοσύνη (αθόρυβα με τα) πουλιά του Θεού στα πλάσματα του Θεού." (Οι εντός παρενθέσεων λέξεις είναι οι διαγραμμένες).

«Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου» του Ιερομονάχου Ισαάκ

Πηγή 

Ο άγιος Κάθμπερτ (Cuthbert) και ο αετός

Στον δρόμο για το σπίτι μετά από μία ιδιαίτερα επίπονη κηρυγματική  πεζοπορία, ο νεαρός συνοδός του Κάθμπερτ ανακουφίστηκε όταν τον άκουσε να μιλάει σχετικά με το γεύμα τους. "Σκεφτόμουν σχετικά με αυτό" είπε ο νεαρός με αγωνία. "Έχουμε να διανύσουμε πολύ δρόμο μέχρι την επιστροφή. Δεν φέραμε τίποτα για να φάμε και δεν κανονίσαμε να μείνουμε σε κάποιο πανδοχείο.'

Ο Κάθμπερτ έριξε το βλέμμα του επάνω του και του είπε : "Πρέπει να μάθεις να έχεις πίστη αγόρι μου." Και εκείνη τη στιγμή πρόσθεσε δείχνοντας έναν αετό που πετούσε πάνω από το ποτάμι "Ακόμη και αυτός ο αετός μπορεί να μας ταΐσει, εάν ο Θεός το επιθυμεί." Εκείνη τη στιγμή είδαν τον αετό να προσγειώνεται στην ακτή έχοντας κάτι στα πόδια του. "Τρέξε να δεις τι έχει για εμάς" είπε ο Κάθμπερτ.   

Ο νεαρός επέστρεψε σύντομα πίσω με ένα μεγάλο ψάρι. Τότε ο Κάθμπερτ του είπε: "Μα γιατί δεν άφησες το μισό ψάρι για τον ευεργέτη μας;" Όταν αυτό κανονίστηκε, συνέχισαν το ταξίδι τους. Τελικά έφτασαν σε ένα χωριό όπου ο Κάθμπερτ έψησε το ψάρι και το μοιράστηκε με όλους. 

Πηγή wikipedia

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Όπως έψελνα το ''Χριστός γεννάται, δοξάσατε’’ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά!(Όσιος Ιάκωβος)

 

Κάποια Χριστούγεννα ο Μητροπολίτης Μόρφου, όταν ήταν φοιτητής, πήγε στη μονή του Οσίου Δαβίδ. Μετά την αγρυπνία των Χριστουγέννων, αφού ξεκουράστηκαν λίγο, αποφάσισαν μαζί με ένα φίλο του να περπατήσουν προς την περιοχή Αγιονέρι, όπου υπήρχαν πολλά πλατάνια και ποταμός που έτρεχε. Καθώς περπατούσαν προς το Αγιονέρι, ακούνε κάποιον να ψάλλει πολύ γλυκά:

  «Χριστός γεννάται, δοξάσατε· Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε· Χριστός επί γης, υψώθητε· άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε, λαοί, ότι δεδόξασται».

  Πλησιάζουν προς το μέρος από όπου ερχόταν η ψαλμωδία και βλέπουν τον Γέροντα Ιάκωβο γονατιστό μέσα στην κουφάλα ενός πλατάνου να προσεύχεται με τα χέρια υψωμένα, άδοντας και ψάλλοντας την καταβασία αυτή των Χριστουγέννων. Το πλέον όμως θαυμαστό που είδαν ήταν ότι τα πουλιά του δάσους μαζεύτηκαν και πετούσαν πάνω από το πλατάνι που βρισκόταν, και όλα τα άλλα μαζεύτηκαν στα γύρω πλατάνια, που νόμιζες ότι τα πλατάνια είχαν φύλλα, αφού ως φυλλοβόλα εκείνη την εποχή είχαν ρίξει τα φύλλα τους.

Βλέποντάς τους, ο Γέροντας σταμάτησε να ψέλνει και τα πουλιά έφυγαν με την παρουσία των «ξένων». Σηκώθηκε ο άνθρωπος του Θεού και τους λέει:

«Να, καλά μου παιδιά! Ήταν τόση η χαρά μου από τη γέννηση του Χριστού, που δεν άντεχα να την έχω μόνος μου και είπα: 

‘‘Δεν πηγαίνεις, χαζέ Ιάκωβε, μέσα στο δάσος να ψέλνεις Χριστός γεννάται, δοξάσατε’’; Και, όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά»!

Πηγή 

«Όταν το άγιο Πνεύμα κατοικήσει σε έναν άνθρωπο όλα τα δημιουργήματα του υποτάσσονται»(Από τον βίο του Οσίου Σεργίου του Ράντονεζ)

 

«Μια αρκούδα, ιδιαίτερα, συνήθιζε να έρχεται τακτικά προς τον όσιο Σέργιο του Ραντονέζ (1314-1392) .

  Βλέποντας ο όσιος ότι το ζώο ερχόταν μόνο για να βρει λίγη τροφή, τοποθετούσε ένα μικρό κομμάτι ψωμί πάνω σε ένα κούτσουρο κι έτσι η αρκούδα έμαθε να έρχεται για το γεύμα που τής είχε προετοιμαστεί.

 Τον πρώτο καιρό ο όσιος δεν είχε ποικιλία τροφών, παρά μόνο ψωμί και νερό από την πηγή κι αυτά σε πολύ μικρή ποσότητα. Πολύ συχνά δεν υπήρχε ούτε ψωμί και τόσο ο όσιος όσο και η αρκούδα έμεναν νηστικοί. Μερικές φορές ο όσιος, για να μην απογοητεύσει την αρκούδα, τής έδινε ακόμη και το μοναδικό του μερίδιο.

Ας μη δυσπιστήσει κανένας με τη συμφιλίωση αυτή, γιατί όταν το άγιο Πνεύμα κατοικήσει σε έναν άνθρωπο όλα τα δημιουργήματα του υποτάσσονται, όπως συνέβαινε πριν την παρακοή και στον Αδάμ…»

Από το βιβλίο ''Η Θηβαϊδα του Βορρά'', Εκδόσεις Πέτρου Μπότση σελ. 41

Πηγή 

Το " Αραπάκι" και ο γέροντας Γεράσιμος ο Υμνογράφος !

 

  Ο Αράπης ο χαριτωμένος ημίονος ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του αείμνηστου Γέροντα στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου Όρους, ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε ένα μεγάλο φιλί από τον Γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη και το είχε. 

 Το "Αραπάκι" είχε μια οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό π.χ.

 " Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ ", ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη. Το ζωάκι σε πήγαινε εκεί που του είπε ο Γέροντας, περίμενε υπομονετικά να τελειώσεις τη δουλειά σου και σε γύριζε πίσω πολλές φορές αλλάζοντας και τη διαδρομή για να θαυμάσεις το τοπίο. Επιστρέφοντας ήθελε το απαραίτητο φιλί από τον Γέροντα. που πολλές φορές το έπαιρνε και από τον αναβάτη και ένα μεγάλο τραγανό παξιμάδι για τα "μεταφορικά". 

 Τόσο απλή και ωραία έφτιαξε ο Δημιουργός τη ζωή μας, εμείς κάπου τα αλλάξαμε όλα και πήραμε τη ζωή μας λάθος κατά το ποιητή.

Πηγή 

Ακόμα και αυτά τα ζώα μας διδάσκουν την εγκράτεια

 

Κάποτε, κάποια πνευματικά τέκνα ενός γέροντα κάλεσαν τον γέροντα στο σπίτι τους. Ο γέροντας δέχτηκε και μια μέρα πήρε το γαϊδουράκι του (Μάρκο τον φώναζε) και κατέβηκε από το μοναστήρι για το σπίτι των παιδιών. Εκεί τον περίμεναν με χαρά τα πνευματικά του τέκνα.

Το τι ετοιμασίες και το τι φαγητά τού ετοίμασαν, δεν περιγράφεται!

Ο γέροντας όμως ήταν εγκρατής και δεν έτρωγε πολύ. Ωστόσο, ο οικοδεσπότης τον προέτρεπε να φάει, λέγοντάς του:

- Κάνε αγάπη, γέροντα! Κάνε υπακοή και φάε και από αυτό... φάε και από εκείνο...

Το αποτέλεσμα ήταν να φάει ο γέροντας πολύ, για τα δικά του δεδομένα.

Όταν τελείωσαν το γεύμα, ο γέροντας τούς ευχαρίστησε και πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το μοναστήρι. Στον δρόμο σταματήσανε σε έναν ποταμό, για να πιει νερό ο Μάρκος. Όταν το ζώο ήπιε, όσο ήθελε, ο γέροντας, λέει στον γάιδαρό του:

- Μάρκο, πιες λίγο νεράκι! Μάρκο, κάνε υπακοή, δείξε αγάπη και πιες ακόμα λίγο νεράκι!

Τίποτα. Ο Μάρκος, αμετακίνητος! Βλέποντας ο γέροντας ότι ο γάιδαρος δεν πίνει άλλο νερό, του λέει:

- Αχ, Μάρκο, εσύ έπρεπε να πας στο γεύμα και όχι εγώ!

Καταλάβατε; Ακόμα και αυτά τα ζώα μας διδάσκουν την εγκράτεια.

Δημήτριος Παναγόπουλος ,Ιεροκήρυκας 

Πηγή 

Τα ζώα έχουν μέσα τους την χαρά της ζωής(Γέροντας Θαδδαίος)

 Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα.

 Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν ακόμη πουλάκια. Πολλά όμως είδη πουλιών εξαφανίστηκαν. Η ζωή όλο και περισσότερο, καταστρέφεται και σβήνει. 

 Μέχρι πριν από δέκα περίπου χρόνια, εδώ στο Μοναστήρι μας στη Βιτόβνιτσα, όταν χιόνιζε πολύ και είχε ξαστεριά, μαζεύονταν πάρα πολλοί λαγοί. Ολόκληρη αγέλη. Το χιόνι παχύ και επάνω του έκαναν μονοπάτια, σχημάτιζαν κύκλους μέσα στα ξέφωτα εκεί που δεν υπήρχαν δέντρα. Κυνηγιόντουσαν, κυλιόντουσαν στο χιόνι, έπαιζαν, χαίρονταν. Χαρά Θεού! 

Τα ζώα έχουν μέσα τους την χαρά της ζωής. Ενώ εμείς οι άνθρωποι διαταράξαμε την ισορροπία της φύσης. Τα ζώα αν και δεν έχουν πολλά, έχουν την χαρά της ζωής. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τα πάντα, και πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Τα ζώα δεν μεριμνούν, δεν χτίζουν αποθήκες για να στιβάσουν σιτάρι και ο Κύριος πάλι τα τρέφει. Λίγο δαγκώνουν από κανένα κλαδάκι, βρίσκουν κάπου να προστατευθούν και κοιμούνται. Δοξάζουν τον Θεό.

  Ενώ εμείς οι άνθρωποι; Τα πουλιά συνεχώς δοξάζουν τον Θεό. Αρχίζουν πριν το χάραμα, στις 3 το πρωί να κελαηδάνε και μέχρι τις εννέα δεν σταματάνε. Τότε λίγο σωπαίνουν, πάνε και αναζητούν τροφή, πρέπει να ταΐσουν τα μικρά τους και μετά πάλι κελαηδούν. Κανείς δεν τα υποχρεώνει να τραγουδούν. Είτε τα ακούει κάποιος, είτε όχι, αυτά τραγουδούν. Εμείς, κατσουφιασμένοι, κι όλα μας πειράζουν. Δεν μας περνάει από το μυαλό να τραγουδήσουμε. Γι΄ αυτό αδελφοί μου, βλέπετε τα πουλάκια. Πάντοτε χαίρονται! Ενώ εμείς; Κάτι μας ενοχλεί. Και τι είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τελικά, τίποτε δεν μας ενοχλεί. Ενοχλούμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Πηγή 

Μέσα στο κελλί του παπά Τύχωνα...

Μέσα στο κελλί του παπά Τύχωνα (1884-1968) κυκλοφορούσαν όλα ελεύθερα, από ζουζούνια μέχρι ποντίκια.
Κάποτε του είπε ένας Μοναχός, επειδή έβλεπε τα ποντίκια να χοροπηδούν:
-Γέροντα, θέλεις να σου φέρω μια γάτα; Εκείνος απήντησε:
- Όχι, παιδί μου. Εγώ έχω μια γάτα, μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την γάτα. Έρχεται εδώ, την ταιζω, την χαϊδεύω, και μετά πηγαίνει στην καλύβα της κάτω στο λάκκο και ησυχάζει....
Ήταν μια αλεπού, ή οποία επισκεπτόταν τον Γέροντα τακτικά, σαν καλός γείτονας.

πηγή 

Τα κοράκια της Μονής του Αγίου Σάββα

Στην Μονή του Αγίου Σάββα, στα Ιεροσόλυμα, βρίσκουν πάντα καταφύγιο και τροφή δύο κοράκια.

Οι Πατέρες τους ρίχνουν κομμάτια από το ψωμί που περισσεύει, ενώ τους έχουν πάντα και ένα δοχείο με καθαρό νερό. Στην Μονή μαζεύονται και άλλα μικρά πουλιά, καθώς και πλήθος περιστεριών. Όταν όμως κάνει πολλή ζέστη, τα κομμάτια του ψωμιού ξεραίνονται και τα μικρά πουλιά δεν μπορούν να τα φάνε. Μαζεύονται τότε κοντά στο ξερό ψωμί και περιμένουν να έρθουν τα κοράκια. Και ξέρετε γιατί;

Όσο απίστευτο και αν σας φαίνεται, τα κοράκια, μόλις εμφανιστούν, πιάνουν με τα νύχια του δεξιού τους ποδιού τα κομμάτια του ψωμιού, τα ρίχνουν μέσα στο δοχείο με το νερό, τα πιέζουν με τα πόδια τους να βραχούν καλά και να μαλακώσουν και μετά αφήνουν τα μικρά πουλιά να φάνε. Τέλος, αφού φάνε πρώτα εκείνα, τρώνε μετά και τα κοράκια ό,τι περισσεύει.

Δύο είναι πάντα τα κοράκια της Μονής. Σ’ ένα βράχο κοντά σ’ αυτήν έχουν την φωλιά τους. Μια φορά τον χρόνο γεννούν δύο ή τρία αυγά, τα επωάζουν και, όταν μεγαλώσουν οι νεοσσοί και αρχίσουν να πετούν καλά, φεύγουν μακριά από την Μονή, πέρα από την Νεκρά Θάλασσα. Αφήνουν εκεί τα μικρά τους και ξαναγυρίζουν πίσω.

Τα κοράκια αυτά τρώνε μόνο ψωμί. Χαρακτηριστικό είναι πως, όταν ένα γαϊδουράκι γλύστρησε και έπεσε μέσα στον χείμαρο που βρίσκεται έξω από την Μονή, όρνεα έφτασαν από μακριά και έτρωγαν το πτώμα. Τα κοράκια της Μονής, όμως, αν και το πτώμα ήταν μπροστά στα μάτια τους, ούτε καν πλησίασαν.

Πηγή: ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΚΕΙΜ ΣΠΕΤΣΙΕΡΗ
Από το βιβλίο: Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων.
Εκδόσεις «Ο Αγιος Στέφανος»

Πηγή 

Ο άγιος Gall και η αρκούδα

Μία άλλη γνωστή ιστορία μας λέει πως καθώς ο άγιος Gall ταξίδευε στα δάση της σημερινής Ελβετίας καθόταν ένα απόγευμα ζεσταίνοντας τα χέρια του στη φωτιά. Μία αρκούδα βγήκε από τα δάση και προσπάθησε να επιτεθεί. Ο άγιος άνδρας επιτίμησε την αρκούδα και εκείνη σταμάτησε την επίθεση της και κρύφτηκε μέσα στα δέντρα. Εκεί μάζεψε ξύλα για την φωτιά πριν να επιστρέψει για να μοιραστεί την ζεστασιά της φωτιάς μαζί με τον άγιο Gall. Η παράδοση λέει πως στην υπόλοιπη ζωή του ο άγιος Gall ακολουθούταν  από την αρκούδα.

Για τον άγιο κλικ εδώ και εδώ 

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ο άγιος Μαρτίνος ανασταίνει ένα γαϊδούρι

Ο άγιος Μαρτίνος, επίσκοπος Φραγκίας, όδευε προς επίσκεψη χώρας που κατοικούσαν ειδωλολάτρες για να διδάξει τον Χριστιανισμό. Στον δρόμο συνάντησε έναν από τους κατοίκους της χώρας, ο οποίος καθόταν πάνω στο νεκρό ονάριό του και συλλογιζόταν το πόσο μάταια ήταν η διδασκαλία των Χριστιανών. Δεν μπορούσε να κατανοήσει το πώς του νεκρού ανθρώπου το σώμα, που θα φθαρεί στη γη, είναι δυνατόν να αναστηθεί άφθαρτο. Ο άγιος του μίλησε για την παντοδυναμία του Θεού και ο ειδωλολάτρης ζήτησε, για να πιστέψει, να αναστηθεί το ονάριό του. Παρ' όλο που ο άγιος του δίδαξε ότι μόνο οι άνθρωποι έρχονται σε κρίση και ανασταίνονται και όχι τα άλογα ζώα, ο ειδωλολάτρης επέμενε να αναστηθεί το ονάριό του [=το γαϊδουράκι του] για να πεισθεί. Ο άγιος Μαρτίνος έστρεψε το βλέμμα του προς τον ουρανό, ύψωσε τα χέρια του και προσευχήθηκε:
«Κύριε ο Θεός μου, ο αίτιος σωτηρίας γενόμενος πάσιν ανθρώποις, ανάστησον και τούτο το ζώον, προς επιστροφήν και επίγνωσιν του ανθρώπου τούτου, διότι δια τούτου του θαύματος θέλει γνωρίσει την παντοδυναμίαν σου και πιστεύσει εις σε».
Το ονάριο αμέσως αναστήθηκε και περπάτησε. Το θαύμα αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πιστέψουν και να βαπτισθούν Χριστιανοί όλοι οι κάτοικοι εκείνης της χώρας

πηγή 

Will there be animals in the world to come? (video)

Ο άγιος Ciaran του Saighir της Ιρλανδίας και ένα μικρό πουλί.

Ο άγιος Ciaran του Saighir της Ιρλανδίας και ένα μικρό πουλί.



Κάποτε, όταν ήταν μικρό αγόρι, ο άγιος είδε ένα γεράκι να πιάνει ένα ανυπεράσπιστο μικρό πουλάκι μέσα από τη φωλιά του. Ο μικρός Ciaran ένιωσε οίκτο για το πουλάκι, προσευχήθηκε για αυτό, και το γεράκι έπεσε ξαφνικά κάτω και άφησε το πουλάκι στα πόδια του Ciaran. Το πουλάκι έδειχνε να είναι άψυχο. Ο Ciaran προσευχήθηκε ξανά και το πουλάκι ανέκτησε πλήρως την υγεία του.  

Αγγλικό κείμενο
http://www.pravoslavie.ru/english/print91544.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ρωσία:12 δελφίνια έβγαλαν από τον βυθό εικόνα της Παναγίας!

Του Χρήστου Μιχαηλίδη



Ένα θαυματό και ασυνήθιστο γεγονός που μας θυμίζει Συναξάρια, συνέβη στο Σότσι της Ρωσίας.
Συγκεκριμένα ένα κοπάδι δελφινιών(12 σύμφωνα με μαρτυρία) έβγαλε στην ακτή μία εικόνα της Παναγίας μπροστά στα έκπληκτα μάτια ανθρώπων που βρισκόντουσαν στην παραλία.



Το γεγονός έφερε στην δημοσιότητα ένας συνταγματάρχης του Ρωσικού Στρατού και η σύζυγός του, οι οποίοι έκπληκτοι είδαν τα δελφίνια να κολυμπάνε πολύ κοντά στην ακτή και να βγάζουν ένα αντικείμενο.

Όταν τα δελφίνια απομακρύνθηκαν προς το πέλαγος, το ζευγάρι πλησίασε το σημείο όπου είδαν το αντικείμενο καλυμμένο από λάσπη.
Τότε η σύζυγος του συνταγματάρχη καθαρίζοντας το αντικείμενο αντίκρυσε μια εικόνα της Παναγίας, δοξάζοντας τον Θεό για αυτό το θαυμαστό γεγονός.
(Σημ.π.Γεωρ...Πρόκειται για την εικόνα της Παναγίας του σημείου του Κούρσκ)

Να αναφερθεί ότι κανείς δεν γνωρίζει πως η εικόνα κατέληξε στον βυθό της Μαύρης θάλασσας, αλλά και πως τα δελφίνια την μετέφεραν μέχρι την ακτή, παραμένει ανεξήγητο.



Τέλος να σημειωθεί πως ο συνταγματάρχης μετέφερε την εικόνα στην Μόσχα, με την ελπίδα να την δείξει στον Πατριάρχη Κύριλλο και να του διηγηθεί το θαυμαστό γεγονός.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/06/12_15.html

Ο άγιος Illtyd (Ίχλτουτ) της Ουαλίας και το ελάφι.

Ο άγιος Illtyd (Ίχλτουτ) της Ουαλίας και το ελάφι.



Κάποτε, ο άγιος Illtyd (Ίχλτουτ) έσωσε ένα ελάφι από τον βασιλιά Meirchion ο οποίος το κυνηγούσε. Αυτό το ελάφι έγινε έπειτα ήμερο και έσερνε ένα καρότσι με ξύλα για να βοηθήσει τον Illtyd στο χτίσιμο της εκκλησίας του.

Αγγλικό κείμενο
http://orthochristian.com/87874.html

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Αν θες να γνωρίσεις τον Δημιουργό.

Αν θες να γνωρίσεις τον Δημιουργό, γνώρισε την δημιουργία γύρω σου.

Άγιος Κολουμπάνος της Ιρλανδίας. 

Αγγλικό κείμενο http://www.orth-transfiguration.org/resources/library/writings-of-the-saints/st-columbanus-543-615/

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Ο άγιος Guthlac του Crowland και τα δύο κοράκια που έκλεβαν.

Ο άγιος Guthlac του Crowland και τα δύο κοράκια που έκλεβαν.



Ο βίος του Guthlac αναφέρει πως δύο κοράκια ζούσαν στο Crowland και ταλαιπωρούσαν πολύ τον άγιο γιατί έκλεβαν πολλά μικρά αντικείμενα και αντίθετα με τα άλλα ζώα δεν υπάκουγαν στον άγιο. Όμως ο Guthlac ανεχόταν την συμπεριφορά τους με ταπεινότητα, δείχνοντας έτσι το παράδειγμα της υπομονής. Μία φορά ένας μοναχός πήγε στον Guthlac και αφού έγραψε κάποια πράγματα πάνω σε χαρτιά έφυγε. Μετά από λίγο επέστρεψε όμως δεν βρήκε τα χαρτιά του.
Ο άγιος κατάλαβε πως τα είχαν κλέψει τα κοράκια. Πρότεινε στον μοναχό να πάρει μία βάρκα και να κωπηλατήσει προς μία μικρή λίμνη ενώ την ίδια στιγμή αυτός προσευχόταν. Ο μοναχός έφτασε στην λίμνη και βρήκε τα χαρτιά του ασφαλή. Βρίσκονταν ανάμεσα στα χόρτα και στα καλάμια σαν να τα είχε ακουμπήσει κάποιος εκεί.  

Αγγλικό κείμενο
http://www.pravoslavie.ru/english/78881.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Ο άγιος Guthlac του Crowland και τα χελιδόνια.

Ο άγιος Guthlac του Crowland και τα χελιδόνια.



Κάποτε, ένας μοναχός ονόματι Wilfrid επισκέφτηκε τον Guthlac για να συζητήσουν για πνευματικά θέματα. Καθώς κάθονταν στο κελί του, δύο χελιδόνια μπήκαν μέσα στο κελί από το παράθυρο και με χαρά κελαηδούσαν στους ασκητές. Πρώτα προσγειώθηκαν στους ώμους του Guthlac, έπειτα στο στήθος του, στα χέρια και στα γόνατα και το έκαναν αυτό με πολύ αγάπη.  

Ο Wilfrid ενθουσιάστηκε και ρώτησε γιατί ήταν τόσο άφοβα μαζί του. Και ο Guthlac απάντησε και είπε πως τα άγρια θηρία πάντα γίνονται φίλοι με τους ανθρώπους που ζουν ακριβώς σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, όμως φεύγουν μακριά από εκείνους που θέλουν να είναι κοντά στην ματαιότητα αυτού του κόσμου.    

Αγγλικό κείμενο
http://www.pravoslavie.ru/english/78881.htm

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow