The Guardian of Paris - The Life of Saint Genevieve of Paris

Αγία Πίστη της Γαλλίας (290–303)

Αγία Πίστη της Γαλλίας  (290–303)

Χριστιανή Μάρτυρας και Αγία της Γαλατείας, σημερινή Γαλλία. Άλλα ονόματα:  Faith, Foy, Fides, Foi. Γεννήθηκε το 290 στην πόλη Agen της Γαλατείας σε οικογένεια πλούσιων ευγενών. Μαρτύρησε το 303 στην πόλη Agen. 

Παιδομάρτυρας και προστάτης αγία των προσκυνητών, των αιχμαλώτων και των στρατιωτών. Η πίστη της δοκιμάστηκε όταν ήταν 13 χρονών από τον Ρωμαίο διώκτη Δέκιο ο οποίος επισκέφτηκε την πόλη κατά την διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών από τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό και διέταξε όλους τους κατοίκους να θυσιάσουν στους παγανιστικούς θεούς ή αλλιώς να υποφέρουν φοβερά βασανιστήρια. Η αγία διέφυγε στα βουνά μαζί με άλλους πιστούς όμως τους βρήκανε και τους πήγανε στον Δέκιο. Την έψησαν ζωντανή και έπειτα την αποκεφάλισαν αφού αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πίστη της. Η αγία λόγο του μαρτυρίου της ενέπνευσε την πίστη και την συμπόνια των κατοίκων της πόλης ακόμη και των στρατιωτών. Αφού τα λείψανά της μεταφέρθηκαν σε μία εκκλησία στην πόλη Agen τον πέμπτο αιώνα, έπειτα τοποθετήθηκαν σε μία μεσαιωνική λειψανοθήκη σε μοναστήρι στο Conques (855). Η ημέρα μνήμης της είναι στις 6 Οκτωβρίου. 

Για τον άγιο μάρτυρα Caprasius 

Οι άλλοι χριστιανοί που διέφυγαν μαζί με την αγία Πίστη πήγαν και κρύφτηκαν κάτω από έναν βράχο ακριβώς έξω από την πόλη. Αλλά μπορούσαν να δουν τι συνέβαινε στην Πίστη και ένας από τους άνδρες ονόματι Caprasius είδε ένα όραμα ενώ προσευχόταν για την κοπέλα. Είδε ένα περιστέρι να κατέρχεται από τον ουρανό με ένα στέμμα γεμάτο πετράδια το οποίο τοποθέτησε στο κεφάλι της νεαρής κοπέλας. 

Το όραμα ενέπνευσε τον Caprasius να βγει από την κρυψώνα και να διατρανώσει την πίστη του ενώπιων του δικαστή. Ο Δέκιος προσπάθησε να τον πείσει να σώσει την ζωή του με το να αρνηθεί την πίστη του όμως όταν αρνήθηκε ο Δέκιος είπε στους στρατιώτες του να σκίσουν τις σάρκες του χωρίς οίκτο. Η επιμονή του ενέπνευσε δύο θεατές, τον Primus και τον Felicianus να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. Τελικά, από τη στιγμή που ούτε ο Caprasius ούτε η Πίστη αρνήθηκαν τον Χριστιανισμό ο Δέκιος τους αποκεφάλισε και τους δύο. 

Αγγλικές πηγές εδώ και εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Αγία Ευγενία του Alsace (Γαλλία)

 

Η Ευγενία του Alsace (Γαλλικά: Eugénie d'Alsace, κοίμηση 16 Σεπτεμβρίου 735), ήταν η δεύτερη ηγουμένη του Αβαείου του Hohenburg*, στο Alsace από το 721 μέχρι το 735 και τιμάται σαν αγία. Ήταν ανιψιά της αγίας Odile και αδερφή του αγίου Atalus. Η ημέρα μνήμης της αγίας Ευγενίας είναι στις 16 Σεπτεμβρίου. Είναι η ημέρα που εκοιμήθη από φυσικά αίτια το 735 στο Hohenburg.  

Η Ευγενία γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια ως η κόρη του Adalbert του Alsace, Δούκα του Alsace. Ακολούθησε τα βήματα της θείας της, Αγίας Odile (εκοιμήθη περίπου το 720), της πρώτης ηγουμένης του Hohenburg, η οποία είναι γνωστή σαν η προστάτης αγία της καλής όρασης και η κορυφή του βουνού πήρε το όνομά της. Το Αβαείο στο όρος της Αγίας Odile έγινε ένας διάσημος προορισμός για προσκυνητές.  

Η υπογραφή της Αγίας Ευγενίας σαν ηγουμένης του Hohenburg (Alsace) εμφανίζεται σε έγγραφο από το 722. Όπως η Odile, έτσι και η Ευγενία έδινε το παράδειγμα των αγιασμένων αρετών της στην αγία μοναστική κοινότητά της. Το πνεύμα της αγίας ιδρύτριας κυριαρχούσε σε αυτούς τους δυο οίκους και ήταν ένα εποικοδομητικό θέαμα για το Lower Alsace να βλέπει νεαρές παρθένες από τις αριστοκρατικές οικογένειες της χώρας να απαρνούνται την γλυκύτητα μιας άνετης  και ευχάριστης ζωής προκειμένου να πάνε να αφιερωθούνε στις πρακτικές της μετανοίας. Η Ευγενία ηγουμένευσε στο μοναστήρι της για 15 χρόνια. Μετά την κοίμησή της, το σώμα της μεταφέρθηκε στο εκκλησάκι του μοναστηριού που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, δίπλα στον τάφο της θείας της, Αγίας Odile. Η εικόνα της αγίας Ευγενίας εμφανίζεται ακόμη σε μωσαϊκά μέσα στο εκκλησάκι. 

Τα λείψανα της Ευγενίας παρέμεναν ασφαλή εκεί από το 735 μέχρι το 1622 όταν ο Τριακονταετής Πόλεμος επέτρεψε σε Σουηδικά στρατεύματα να εισβάλουν στο μοναστήρι, να ανοίξουν τον τάφο και να διασκορπίσουν τα λείψανα. Μόνο μερικά λείψανα παρέμειναν τα οποία συλλέχτηκαν από τις μοναχές εκεί. Τμήμα των λειψάνων μεταφέρθηκε το 1622 στην εκκλησία του Oberehnheim στο Alsace της Γαλλίας. Αργότερα, τμήμα των λειψάνων μεταφέρθηκε στην ενοριακή εκκλησία στο Willgottheim, στο Alsace.  

*Το Αβαείο της Αγίας Odile, ή αλλιώς γνωστό σαν το Αβαείο του Hohenburg (Γαλλία), ήταν ένα γυναικείο μοναστήρι που βρισκόταν στο όρος  Sainte-Odile, μία από τις πιο διάσημες κορυφές των οροσειρών Vosges που απλώνονται στην Γαλλική επικράτεια του Alsace. 

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Δεν υπάρχει είδος χριστιανικής ζωής που να μη μισήσει ο διάβολος… Από την ζωή της Γερόντισσας Μαρίας Μαγδαληνής του Σινά

 

Από τις διηγήσεις της Γερόντισσας Δωροθέας, Ρουμάνας μοναχής που διακόνησε την Γερόντισσα Μαρία Μαγδαληνή στο Σινά για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ασκητήριό της στην έρημο ….

Η μοναχή Μαρία Μαγδαληνή από το Σινά ήταν γαλλίδα, πλούσια και μορφωμένη, από μια παραδοσιακή καθολική οικογένεια . Γεννήθηκε στην Γαλλία αμέσως μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο.

Οι γονείς της καλοί κι ευλαβείς άνθρωποι την έστειλαν να μάθει γράμματα σε ένα σχολείο μέσα σε ένα γυναικείο καθολικό μοναστήρι που είχε πολύ καλή φήμη εκείνο τον καιρό αλλά που η Μαρία Μαγδαληνή Le Beller, όπως ήταν το όνομά της τότε, το βρήκε πολύ αυστηρό και η προσπάθεια των γονέων της να κάνουν το κοριτσάκι τους μια μορφωμένη και καλή χριστιανή που να παντρευτεί και να κάνει μια παραδοσιακή γαλλική οικογένεια σύμφωνα με τους κανόνες της καθολικής εκκλησίας είχε το αντίθετο αποτέλεσμα και η νεαρή πλέον γαλλιδα έφυγε από το μοναστήρι και έγινε τελείως άπιστη.

Ο καλός Θεός όμως που δεν θέλει να χαθεί κανένας άνθρωπος κάλεσε αυτή την ξεχωριστή ψυχή να γνωρίσει την Ορθοδοξία και μέσα στην ελευθερία της πλέον να βαπτιστεί ορθόδοξη το 1986 από τον τότε πατριάρχη Ιεροσολύμων Διόδωρο που ήταν και ο πνευματικός της μέχρι την κοίμηση του. Βαπτίστηκε στον ποταμό Ιορδάνη όπως ο ίδιος ο Χριστός και αποφάσισε να σηκώσει τον σταυρό της και να ζήσει ασκητική ζωή για την αγάπη του Χριστού

Η οικογένειά της την θεώρησε αποστάτη, τη συμβούλευε να γυρίσει στην καθολική εκκλησία για να μπορεί πάλι να ενταχθεί στην οικογένεια και να έχει τα χρήματα και την κληρονομιά της.

Η μακαριστή 40 χρονών στην ηλικία πλέον άφησε για την Ορθοδοξία οικογένεια, χρήμα, κληρονομιά και δόξα. Κι έμεινε στην έρημο του Ιορδάνη. Ο πατριάρχης την έστειλε σε ένα γυναικείο μοναστήρι, που δεν έμεινε όμως για πολύ καιρό λόγω της μεγάλης διαφοράς μεταξύ της μακαριστής και των ελληνίδων μοναχών εκεί, που δεν συμπεριφέρθηκαν καλά απέναντί της . Αλλά εκεί έμαθε με θαύμα την ελληνική γλώσσα χωρίς να την έχει σπουδάσει ποτέ. Όταν την γνώρισα εγώ και μου τα έλεγε όλα αυτά, τον Ιούνιο του 2007 θαύμαζα πως διάβαζε τόσο άνετα εκκλησιαστικά βιβλία στα αρχαία ελληνικά και ήξερε και απ’ έξω μερικά κομμάτια , που από μια ξένη ερημίτισσα μόνο από θαύμα μπορεί να γίνει, εφόσον οι ερημίτες δεν μιλάνε πολύ αλλά τις περισσότερες μέρες του χρόνου δεν βγάζουν ούτε μια λέξη. Εφόσον ζουν μόνες τους και δεν μιλάνε παρά μόνο με τον Θεό και δεν ακούνε κάποιον να μιλάει, ούτε ραδιόφωνο, ή τηλεόραση έχουν για να εξασκήσουν την γλώσσα.

Βγήκε λοιπόν από το μοναστήρι που δεν της ταίριαζε και γύρισε στην έρημο του Ιορδάνου και στον πνευματικό της. Όταν ο πνευματικός της, ο πατριάρχης, έμαθε ότι είναι πάλι ελεύθερη εκείνη απάντησε ότι δεν μπορεί παρά μόνο αν ασκητεύσει μόνη της. Και πάλι δάκρυα στα μάτια της και πάλι δύσκολη κι ασήκωτη περίοδο της ζωής της με πολύ προσευχή και δοκιμασίες.

Η λύση ήλθε από τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη που της είπε να πάει στην Αίγυπτο, στην έρημο του Σινά, στην σπηλιά του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, 8 χιλιόμετρα στην καρδιά της ερήμου και 13 χιλιόμετρα μακρυά από το αντρικό μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης που είχε ιερείς και λειτουργίες που μπορούσε να πάει να κοινωνήσει.

Ήταν εκεί στην έρημο, ο τόπος, 1500 χρόνια τώρα, που έζησαν ασκητές , κάτω από το βουνό που ο Θεός έδωσε στον προφήτη Μωυσή τις 10 εντολές, πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια πριν. Ευλογημένος τόπος που αντί για οξυγόνο -που δεν έχει και πολύ – αναπνέεις τη χάρη του Θεού, εφόσον αδιαλείπτως γινόταν προσευχές εκεί χιλιάδες χρόνια.

Η μακαριστή Μαρία Μαγδαληνή ένοιωσε ότι ο λόγος του αγίου Πορφυρίου ήταν προφητικός και η κατάσταση εξελίχθηκε με εκείνη να φύγει από το Ισραήλ, από τον Ιορδάνη, για το Σινά, την Αίγυπτο και να πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα μόνο για εξομολόγηση.

Στο Σινά έζησε λιγάκι γύρω από το μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης και επειδή ήταν αντρικό μοναστήρι, σύντομα της είπαν να φύγει γιατί για μοναχές στη χερσόνησο του Σινά είναι μόνο το μοναστήρι στη Φαραν. Η Μαρία Μαγδαληνή όμως μετά από κακές εμπειρίες που είχε από το καθολικό μοναστήρι με τις γαλλίδες μοναχές και το ορθόδοξο με ελληνίδες μοναχές δεν μπορούσε να δοκιμάσει σε μοναστήρι.

Η σωτηρία της ήλθε 13 χιλιόμετρα μακρυά από την αγία Αικατερίνη στη σπηλιά που ασκητευσε ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας. Δεν υπάρχει όμως είδος χριστιανικής ζωής που να μη μισήσει ο διάβολος, η σπηλιά ήταν, όπως μου εξήγησε εκείνη, ανοιχτή , αλλά λίγο τακτοποιημένη μέσα για να μπορεί να γίνεται λειτουργία, έτσι βρήκε εκεί την ησυχία της για κάποιο καιρό. Κοιμόταν μέσα στην σπηλιά που από παλιά ήταν κελί μοναχού. Το καλοκαίρι ερχόταν τουρίστες με ιερείς εκεί έκαναν λειτουργία και κοινωνούσε και αυτή. Της έδιναν και φαγητό και ονόματα με κάποια χρήματα για να τα μνημονεύει οπότε μπορούσε να πάει πότε πότε στο χωριό , 8 χιλ. πιο κάτω και να αγοράσει φαγητό. Κι έτσι τα καλοκαίρια περνούσαν χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Το χειμώνα όμως πεινούσε πολύ..

Όταν δεν μπορούσε πια όχι τόσο από την πείνα για επίγειο φαγητό αλλά για τον Χριστό, γιατί δεν μπορούσε να μείνει τόσο πολύ καιρό χωρίς την θεία Κοινωνία. Πήγαινε και ζητιάνευε στο μοναστήρι της αγίας Αικατερινας, αυτό ήταν δύσκολο , πότε πότε της το απαγόρευαν γιατί την έβλεπαν σαν τρελή και πλανεμένη. Σας λέω εγώ που την έζησα ήταν μια χαρά έξυπνη γυναίκα, πολύ έξυπνη μπορώ να πω. Μια γυναίκα που ο κόσμος δεν ήταν άξιος γι’ αυτή. Και την δοκίμαζε ο Θεός ακόμα παρά πάνω, γιατί ο πατριάρχης ο πνευματικός της πέθανε τον Δεκέμβρη του 2000, κι έτσι έμεινε μόνη της, διωγμένη στην έρημο και χωρίς πνευματικό. Ευτυχώς που την δέχτηκε ο π. Παύλος ο πνευματικός των μοναχών από την αγία Αικατερίνη που παρ όλο που της απαγορεύανε καμμιά φορά να πηγαίνει, της συμπαραστάθηκε μέχρι το τέλος της ζωής της .

Άλλη δοκιμασία όμως την κτύπησε… Ήρθαν να κλείσουν τη σπηλιά του αγίου Ιωάννου της Κλίμακας που έμενε για να το κάνουν εκκλησάκι και εκείνη δεν θα είχε κλειδί. Δεν ήταν πια δεκτή να μένει μέσα… της απαγόρευσαν να ξαναμπεί μέσα… Με πήγαινε μόνο έξω από το εκκλησάκι κι έξω από την σπηλιά να προσευχηθούμε. Αυτή η σπηλιά ήταν το κελί του αγίου Ιωάννου και τόσων ασκητών, και τώρα έδιωξαν μια ασκήτρια από μέσα και την έκλεισαν για να την κάνουν εκκλησάκι για 2-3 λειτουργίες το χρόνο. Ενώ ο κόσμος είναι γεμάτος άδεια εκκλησάκια.

…Τότε απελπίστηκε πολύ. Πάλι δεν είχε που να πάει. Γύρω στα 500 μέτρα από την σπηλιά πιο κάτω ήταν μια μεγάλη πέτρα από κάτω της μια τρύπα που ίσα- ίσα χωρούσε μισός άνθρωπος, την θυμάμαι πολύ καλά κάθισα εκεί κι εγώ λίγο, και μου έδειξε κι εκεί έμεινε για λίγο. Αλλά ο ανελέητος ήλιος του Σινά την έκαψε πολύ γιατί το μεσημέρι και το απόγευμα ήταν πολύ λίγη η σκιά κάτω από αυτή την πέτρα και τον χειμώνα δεν θα την προστάτευε από βροχή και κρύο. Εκτός από αυτό στις ρωγμές που είχε αυτή η πέτρα και οι άλλες πέτρες γύρω ζούσαν σκορπιοί και δηλητηριώδη φίδια. Κοιμόταν εκεί σε έναν υπνόσακο που το πρωί έβρισκε σκορπιούς και φίδια μέσα. Και δεν είμαι μάρτυρας μόνο εγώ που για λίγο της έγινα υποτακτική αλλά υπάρχουν κι άλλοι ανάμεσά τους και σεβαστοί πνευματικοί που το ξέρουν αυτό. Μια μέρα λοιπόν λίγο πριν τελειώσουν οι εργασίες για να κλείσει η σπηλιά, μου είπε ότι, καθόταν μέσα κι έκλαιγε δυνατά μόνη της με τον Θεό. Αν ήταν άνδρας θα γινόταν δεκτή από το ελληνικό αντρικό μοναστήρι ή σε κάποια σκήτη γύρω όπως έγινε δεκτός ο άγιος Παΐσιος αλλά επειδή ήταν γυναίκα οι μοναχοί δεν την ήθελαν, ούτε 13 χιλ. μακρυά στην έρημο.

Ήταν τελείως απελπισμένη , δεν είχε που να πάει ούτε ήθελε να γυρίσει στην οικογένειά της και να αφήσει τον Χριστό. Κατάλαβε ότι η ζωή της είναι να ασκητέψει και η έρημος κλεινόταν πάλι μπροστά της. Έκλαιγε απελπισμένη στη σπηλιά. Χωρίς να καταλάβει μπήκε μέσα ένας Βεδουίνος και στάθηκε κοντά της, ήταν μουσουλμάνος και ζούσε στο χωριό που βρισκόταν 8 χιλ. μακρυά. Μου είπε ότι θαύμαζε καιρό μετά πως δεν τον άκουσε ώστε να σταματήσει να κλαίει. Ποτέ δεν μιλούσε για την ζωή της με τους ντόπιους που έβλεπε μόνο πολύ σπάνια. Ο Βεδουίνος την ρώτησε γιατί κλαίει , και θυμάμαι ότι μου είπε τη συζήτησή τους στα αραβικά , στην ντόπια γλώσσα που εγώ δεν ήξερα, αλλά η Μαρία Μαγδαληνή την έμαθε τόσα χρόνια εκεί. Και ξαναζούσε το γεγονός σαν να ήταν τώρα, και μου είπε δεν ξέρει γιατί απάντησε ειλικρινά στον μουσουλμάνο βεδουίνο που δεν θα μπορούσε να την καταλάβει . Κανονικά θα του έλεγε ότι έχει κάποια προβλήματα και θα περάσουν. Αυτή τη φορά του απάντησε αλήθεια ότι κλείνουν την σπηλιά και κείνη θα χρειαστεί να φύγει γιατί που αλλού θα μπορούσε να μείνει. Ο άντρας της είπε αυτό είναι εύκολο , δεν είναι πρόβλημα αυτό να κλαις , έχω εγώ ένα κτήμα εδώ κάτω από την σπηλιά , πολύ καλό κτήμα έχει πηγάδι θέλω να το πουλήσω, δεν το αγοράζεις εσύ; Να μπορείς να φτιάξεις σπίτι εδώ κοντά που σου αρέσει. Τότε η Μαρία Μαγδαληνή χάρηκε τόσο πολύ αλλά δεν είχε χρήματα, πως να πληρώσει.

Η μαύρη της ψυχολογία έγινε πιο μαύρη με την χαμένη ελπίδα. Σε λίγο όμως μετανόησε που δεν είχε εμπιστοσύνη στο Θεό, γιατί κάτι έκανε ο Θεός και τελικά βρέθηκαν τα χρήματα. Μου είπε ότι κάποιος από την οικογένειά της τελικά της άφησε κάποια χρήματα στην κατάλληλη στιγμή για να αγοράσει το κτήμα στο όνομά της. Να κτίσει εκεί μια σκήτη και να βάλει στη τράπεζα τα υπόλοιπα για να έχει και κάποιο τόκο που θα τη βοηθούσε να ζήσει εκεί. Μέχρι και τότε που πήγα εγώ, από αυτό το τόκο παίρναμε φαγητό από το χωριό, έτσι μου είπε. Στη Γαλλία αυτά τα χρήματα μπορεί να ήταν λίγα αλλά για την Αίγυπτο ήταν αρκετά.

Γεμάτη χαρά λοιπόν επικοινώνησε με τον άγιο Πορφύριο, μάλλον πήγε και τον είδε όταν βγήκε να πάρει τα χρήματα και του είπε το θαύμα με το κτήμα. Εκείνος δεν φάνηκε καθόλου να θαυμάζει κι εκείνη του ζήτησε ευλογία να αρχίζει να κτίζει το κελλι της εκεί.

Ο άγιος είπε πολύ αποφασιστικά, Όχι, δεν θα κτίσεις ένα κελί, θα κτίσεις πέντε κελλια , θα κάνεις μια σκήτη που θα έλθουν κι άλλες μοναχές.

Μπορεί αυτή την πληροφορία να μην την συγκρατούσα αν δεν τη θυμόταν πότε πότε και δεν θα μου το έλεγε. Πέντε μοναχές; Τι λες να είναι αλήθεια ; Μου είπε πέντε μοναχές και είμαι μόνο εγώ, και εσύ που δεν κάνεις γιατί μιλάς πολύ. Έλεγα κι εγώ, Εντάξει δεν ξέρουμε μέχρι το τέλος της ζωής σας τι θα γίνει. Μπορεί να έλθουν πέντε κι όλες καλές. Κοιμήθηκε τώρα η Γερόντισσα και δεν είναι καμμιά εκεί, να πάνε πιο μετά οι πέντε; Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να πάνε και να ζήσουν εκεί συνέχεια πέντε μοναχές μέχρι το τέλος του κόσμου και να έχουν εκεί και τα άγια λείψανά της που λάθος ενταφιάστηκε αλλού.

Μόλις πήρε το κτήμα το τυπικό της άλλαξε, την νύχτα προσευχόταν και τη ημέρα κουβαλούσε πέτρες, Πέτρες μεγάλες και βαρειές όχι αστεία. Και έκανε τόσο ζέστη, σας λέω όταν σηκωνόμουν τη νύχτα ίδρωνε μέχρι και το κεφάλι μου, ήταν μούσκεμα τα μαλλιά μου, φανταστείτε την ημέρα πως ήταν. Τρια κελιά τα έφτιαξε μόνη της μόνο από πέτρες χωρίς τσιμέντο και τα έφτιαξε μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ασκητικά, όμορφα, ένα δωματιάκι σα σπίτια με παραθυράκι , με απόσταση το ένα από το άλλο κελλι για να μπορούν οι μοναχές να είναι μόνες τους να μην ακούγονται μεταξύ τους όταν προσεύχονται και χύνουν δάκρυα στον Θεό. Μέσα σε κάθε κελί έφτιαξε και κρεββάτι όπως είχαμε και εμείς, δυο κούτσουρα που στερεώνονταν στα σανίδια και μια κουρελού από πάνω αντί στρώμα και σεντόνι, έτσι είναι το τυπικό στην έρημο. Και μου έκανε εντύπωση πως έφτιαξε για τις μοναχές μικρές κουρτίνες στα παράθυρα, που εγώ το θεώρησα υπερβολικό, δεν ξαναείδα μέχρι τότε ασκητικό κελλι με κουρτίνα.

Και μπορεί να μην το είχα παρατηρήσει κιόλας αν δεν χαλούσα μια κουρτίνα μια μέρα που με έστειλε να καθαρίσω αυτά τα σπιτάκια. Ήταν κουρτινάκι μικρο ίσα-ισα το μικρο παραθυράκι χοντροφτιαγμενα σε κάποιο αργαλειό, πατέντα δικιά της. Όταν το τίναξα με δύναμη να φύγει η σκόνη που εκεί είναι παντού άνοιξε η από κάτω ραφή και χαλάρωσε το μισό υφαντό, πήγα και της το έδειξα και της ζήτησα συγνώμη και τότε μου υπογράμμισε ότι μόνη της τα έφτιαξε γιατί ο πολύς ήλιος θα πείραζε τα μάτια των μοναχών, οπότε χρειάζονται κουρτίνες για προστασία. Ντράπηκα ακόμα πιο πολύ για την κατάκριση μου γιατί εκείνη έφτιαξε με κόπο κουρτίνες από αγάπη για μοναχές που ακόμα δεν γνώριζε για να μην χαλάσουν τα μάτια τους από τον δυνατό ήλιο του Σινά. Κι όχι από πολυτέλεια όπως νόμιζα εγώ, κι εγώ πήγα να κατακρίνω και να χαλάσω.

Το τέταρτο και το πέμπτο κελί που της είπε ο άγιος Πορφύριος θα τα έκτιζε μαζί με το κουζινακι και το εκκλησάκι είναι αυτό που μέναμε εμείς οι δυο. Γι αυτό σκέφτηκε να τα χτίσει με τσιμέντο. Εδώ χρειαζόταν βοήθεια γιατί δεν θα μπορούσε η ίδια να κουβαλήσει τα τσιμέντα στην πλάτη 8 χιλ από το χωριό, παρόλο που από την πολύ δουλειά έγινε πολύ δυνατή, ακόμα και με το λίγο φαγητό της ερήμου. Βρήκε στο χωριό δυο αδέλφια Βεδουίνους που είχαν καμήλα και δέχτηκαν να τους πληρώσει να φέρουν τα υλικά πάνω και να την βοηθήσουν στη δουλειά. Ήλπιζε αυτά τα παιδιά θα ήξεραν κάτι από αυτή τη δουλειά ώστε να τελειώσουν και να φύγουν γρήγορα, όμως εκείνη τελικά τους έμαθε τα πάντα….

Ενα περιστατικό που διηγούνταν… Τους είχε νερό για να πίνουν σε ένα μπουκάλι πλαστικό 1 ½ λίτρου , εκείνη της το γέμιζε από το μικρό πηγάδι της που με την προσευχή της ο Θεός αύξανε το νερό και αυτοί όταν ερχόταν έπιναν από εκεί. Κάποια στιγμή η γερόντισσα είδε ότι το μπουκάλι λερώθηκε πολύ, και μόλις βρήκε καινούργιο μπουκάλι στο χωριό τους το άλλαξε, απλά το καινούργιο ήταν πιο μικρό, του μισού λίτρου, κατά τα άλλα ίδιο με το προηγούμενο. Έρχονται λοιπόν οι δυο μουσουλμάνοι εργάτες και αρχίζουν έναν τσακωμό και μια στενοχώρια που στην αρχή η γερόντισσα δεν κατάλαβε, γιατί ακόμα δεν είχε μάθει αρκετά καλά την γλώσσα τους. Μετά κατάλαβε, οι βεδουίνοι νόμισαν ότι το μπουκάλι έγινε πιο μικρό από τον ήλιο, όπως κάνουν τα ρούχα από το νερό και μάλωναν ο ένας τον άλλον ποιος άφησε το μπουκάλι απ έξω και δεν το έβαλε από κάτω από την πέτρα που ταν η θέση του, γιατί τώρα να, το μπουκάλι μίκρυνε και δεν θα τους φτάσει το νερό. Η γερόντισσα τους ησύχαζε και τους εξήγησε ότι δεν μίκρυνε από τον ήλιο αλλά εκείνη τους το άλλαξε και θα τους το γεμίζει με νερό από το πηγάδι όσες φορές χρειάζεται.

Τους έμαθε να φτιάχνουν και τσιμέντο, έμαθαν κι άλλα πολλά κι όταν τελείωσαν να κτίζουν το κελί της γερόντισσας πήγαν στο χωριό και άνοιξαν εταιρεία οικοδομών κι άρχιζαν να κτίζουν σπίτια στο χωριό. Όταν είχα πάει εγώ στο Σινά ήταν οι μόνοι που είχαν αυτή την ειδικότητα σε εκείνο το χωριό , μου έδειξε η γερόντισσα και έπειτα λένε δεν βοηθάει ο μοναχισμός τον κόσμο.

Έτσι άλλαξε κι ο τρόπος που την κοιτούσαν οι ντόπιοι…. κάποια παιδιά από το χωριό αρρώστησαν κι εκείνη προσευχήθηκε κι ο Θεός τους έκανε καλά . Και μερικοί χωριανοί άρχισαν να την έχουν σε μεγάλη τιμή και υπόληψη.

Πηγή

Δείτε και εδώ

Όσιος Μαρτίνος ο Επίσκοπος Τουρ της Γαλλίας(βίντεο)

Άγιος ιερομάρτυς Σατουρνίνος επίσκοπος Τουλούζης Γαλλίας(+29 Νοεμβρίου)

 O άγιος Σατουρνίνος είχε ελληνική καταγωγή, ήταν ένας από τους επτά ιερούς ιεραπόστολους που έστειλε η εκκλησία της Ρώμης για να κηρύξει τον Χριστό στη Γαλατία/Γαλλία επί βασιλείας του Δεκίου. 

Όταν οι ιεραπόστολοι έφτασαν στην Arl , ο Σατουρνίνος συνέχισε στην νοτιοδυτική Γαλλία, φθάνοντας μέχρι τα ισπανικά σύνορα. Στην Carcassonne συνελήφθη φυλακίσθηκε και απελευθερώθηκε με την θαυμαστή επέμβαση ενός αγγέλου. Συνέχισε την ιεραποστολή του στην πόλη της Τουλούζης όπου κήρυξε, και ίδρυσε εκκλησία. Θεράπευσε πολλούς άρρωστους και τους λεπρούς μόνο με το σημείο του σταυρού.

Αφήνοντας την άγιο Παπούλο στη Τουλούζη, πήγε στην Ισπανία και κήρυξε στο Pampelyun και το Tolède. Επιστρέφοντας στην Τουλούζη μετά το μαρτύριο του Αγίου Παπούλου, ο Άγιος Σατουρνίνος κατόρθωσε με τη χάρη του Θεού να σταματήσει να λειτουργεί ένας ειδωλολατρικός ναός και οι ιερείς των ειδώλων να μείνουν άλαλοι, παρά τις προσευχές των ειδωλολατρών και τις θυσίες.

Οι ειδωλολάτρες αναστατωμένοι για αυτό το γεγονός, προετοιμάστηκαν να θυσιάσουν ένα ταύρο στο Καπιτώλιο, όταν ο Σατουρνίνος που πήγε στο σημείο αναγνωρίστηκε από το πλήθος και κάποιος φώναξε:

 ‘’Αυτός είναι ο εχθρός της θρησκείας μας, αυτός που καταστρέψε τους ναούς μας, αυτός που καταδικάζει τους θεούς μας και τους αποκαλεί δαίμονες. Ας εκδικηθούμε για την προσβολή που έκανε τους θεούς μας’’.

Ενώ, οι ακόλουθοι του αγίου έφυγαν, ο Σατουρνίνος διατηρώντας την ηρεμία του, απάντησε: ‘’Γνωρίζω μόνο έναν πραγματικό Θεό. Πώς θέλετε να φοβάμαι τους φανταστικούς σας θεούς’’

Τότε το πλήθος έπιασε τον Σατουρνίνο, του έδεσαν τα πόδια με ένα σχοινί σε έναν άγριο ταύρο, ο οποίος, κεντρισμένος, άρχισε να τρέχει, με αποτέλεσμα από τα πρώτα βήματα να σπάσει το κεφάλι του αγίου. Στη συνέχεια, το ζώο, συνεχίζοντας το τρέξιμο στους δρόμους της πόλης, το σώμα του διαλύθηκε, σύροντάς το μέχρι να σπάσει το σχοινί. 

Γοτθικός Ναός στο μέρος που μαρτύρησε ο Άγιος Σατουρνίνος

“Notre Dame du Taur“ (Our Lady of the Bull)

Παρά τον κίνδυνο, δύο φτωχές χριστιανές γυναίκες ήρθαν και έβαλαν το σώμα του αγίου σε ένα ξύλινο φέρετρο και το έθαψαν εκεί κοντά.

Πηγή 

Από τον βίο του Αγίου Μαρτίνου

 

Σε ένα σημείο ο διάβολος του εμφανίστηκε ντυμένος με μεγαλοπρεπή άμφια, γεμάτος χρυσά και πετράδια, και ανακοίνωσε ότι ήταν ο Ιησούς και ότι ο Μαρτίνος έπρεπε να τον λατρεύει. Ο Μαρτίνος είδε αμέσως το λάθος που έκανε ο διάβολος  και ρώτησε, ′′ Πού είναι τα σημάδια των καρφιών; Πού είναι το τρύπημα του δόρατος; Πού είναι το στέμμα των ακανθών; Όταν δω τα σημάδια του Πάθους θα λατρέψω τον Κύριό μου." Ο Ιησούς δεν θα ερχόταν σε πλούτη αλλά με τα σημάδια της ταλαιπωρίας και της φτώχειας του.

Όταν οι Επίσκοποι συνάχθηκαν στον Καθεδρικό Ναό της Τουρ για να εκλέξουν νέο Επίσκοπο, ο λαός έφερε με τη βία και παρουσίασε τον Μοναχό Μαρτίνο, ο οποίος ασκήτευε κοντά στην πόλη.

Οι Επίσκοποι είδαν μπροστά τους έναν απεριποίητο μοναχό, ντυμένο με βρώμικα ξεφτισμένα ρούχα. Αρνήθηκαν να τον εκλέξουν Επίσκοπο.

Η απάντηση του λαού ήταν μνημειώδης: Δεν τον προτείναμε για το κούρεμα του αλλά για την αρετή του...

Πηγή 

Η Γερόντισσα Μαρία- Μαγδαληνή του Σινά και η συνάντησή της με τον άγιο Πορφύριο!

 Μια μέρα μπήκε στο κελί του μια Γαλλίδα. Και η ίδια και η οικογένειά της είχαν ζήσει ως άθεοι.

Άκουσε από κασέτες ομιλίες για την Ορθόδοξη πίστη και άρχισε η αναζήτηση μέσα στην καρδιά της. Έτσι βρέθηκε στο κελί του Αγίου.

«Συνομίλησαν.» Πώς, εκείνοι ξέρουν. Στο τέλος της φίλησε το χέρι.

«Για τότε που θα γίνεις αγία», της είπε.

Η Μαρία-Μαγδαληνή ασκήτεψε ολομόναχη στην έρημο του Σινά, στο ίδιο μέρος που είχε ασκητέψει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, σε μια σπηλιά. Κάθε Κυριακή πήγαινε στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης να εκκλησιαστεί και να κοινωνήσει.

Εκεί ήταν και ο πνευματικός της, που μια μέρα της εμπιστεύθηκε ένα χελιδονάκι νεοσσό με την εντολή να το μεγαλώσει.

Ήταν συμπαραστάτης της κατά τις νυχτερινές ώρες που έκανε τον «κανόνα» της, και στη συνέχεια δεν την άφηνε να κοιμηθεί, καθώς φώλιαζε δίπλα στο αυτί της.

Η ζωή της εκεί δεν πέρασε χωρίς περιπέτειες.

Ένας βεδουίνος πήγε να την απαγάγει, αλλά ανέλαβε η αγαπημένη του καμήλα να τον τιμωρήσει.

Τον δάγκωσε άσχημα στον ώμο κι έφυγε τρομαγμένος.

Στη σπηλιά έβγαιναν τεράστιοι σκορπιοί που δεν την πείραξαν ποτέ.

Οι βεδουίνοι της περιοχής, που τους γιάτρευε τις πληγές, τη σεβάστηκαν τελικά και αφού ο γυναικείος μοναχισμός είναι άγνωστος στους μουσουλμάνους εκεί την φώναζαν Αμπούνα Μαρία, δηλαδή Γέροντα–Μαρία!… 

Ήταν ένα πανευώδη άνθος που άνθισε στην αγιοτόκο Σιναϊτική έρημο και αρωματίζει τις ζωές μας με την απαλή αύρα των προσευχών της, της ταπείνωσης, της απλότητας, της σιωπής και ειρήνης που εκπέμπει ο άγιος βίος της.Η οσιότατη αδελφή Μαρία Μαγδαληνή ερημίτισσα του Σινά

Εκοιμήθη εν Κυρίω την 12ην Δεκεμβρίου 2013, ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:00 μ.μ. στην εορτή του αγίου Σπυρίδωνος Τριμυθούντος στο ερημητήριό της πλησίον του σπηλαίου του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος στο όρος Σινά. Απώλεσε την επαφή με το περιβάλλον λίγες ώρες προ της τελευτής της και είχε ένα ειρηνικό τέλος στα χέρια του γέροντός της π. Παύλου Σιναΐτου που έσπευσε να της δώσει την τελευταία Θεία Μετάληψη.

Η ψυχή, που έχει γευθή τη γλύκα της ησυχίας, τη γυρεύει παντού και πάντοτε. Όχι από μίσος ή περιφρόνησι προς τους ανθρώπους, αλλά από έρωτα γι’ αυτή, λέγει ο Αββάς Θεόδωρος της Φέρμης.

Είθε οι άγιες ευχές της να μας στηρίζουν και σκεπάζουν! Αιωνία της η μνήμη!

(Απόσπασμα από το βιβλίο “Η δύναμη της μετανοίας”, εκδ. Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι)

Πηγή 

Για την μητέρα της αγίας Γενεβιέβης-Genevieve του Παρισιού η οποία δεν ήθελε η κόρη της να γίνει μοναχή.

ο άγιος Γερμανός ευλογεί την Γενεβιέβη και της χαρίζει το νόμισμα.




Η αγία γεννήθηκε το 423 στην πόλη του Nanterre, όχι μακριά από την Λουτέτια (παλιό όνομα του Παρισιού). Οι γονείς της ονόματι Severus και Herontia ήταν Χριστιανοί και κατείχαν ένα μικρό οικόπεδο στο οποίο η αγία έβοσκε πρόβατα. Όταν το κορίτσι ήταν μόνο 12 χρονών, ο άγιος Γερμανός της Auxerre  και ο άγιος Lupus της Troyes σταμάτησαν στην Nanterre στη διάρκεια του ιεραποστολικού τους ταξιδιού προς την Αγγλία. Οι άνθρωποι πήγαν να πάρουν την ευλογία των αγίων και ο άγιος Γερμανός, σεβαστός σε όλη την Γαλλία, ξεχώρισε το μικρό κορίτσι φιλώντας το στο μέτωπο προφητεύοντας στους γονείς της για το λαμπρό μέλλον της κόρης τους. Το κορίτσι απάντησε στον επίσκοπο πως ανυπομονούσε να αφιερώσει την ζωή της στον Χριστό. Ο άγιος της έδωσε ένα νόμισμα με το μονόγραμμα του Χριστού και της είπε να μην φοράει άλλα κοσμήματα έτσι ώστε η ψυχή της να έλκεται μόνο από τους ουράνιους θησαυρούς.

Μετά από αυτά τα γεγονότα, η Γενεβιέβη άρχισε να συμμετέχει στις εκκλησιαστικές ακολουθίες ακόμη πιο συχνά, γεγονός το οποίο οδήγησε σε μία σύγκρουση με την μητέρα της η οποία απαιτούσε περισσότερη βοήθεια από την κόρη της στις οικιακές δουλειές. Μία ημέρα, στο δρόμο της προς την εκκλησία, η Herontia (η μητέρα της) απαγόρευσε στην κόρη της να πάει μαζί της. Η Γενεβιέβη αρνήθηκε να υπακούσει και συνέχισε να την ακολουθεί, κλαίγοντας και λέγοντας πως έπρεπε να πάει στην εκκλησία για να γίνει άξια να γίνει νύφη του Χριστού. Η μητέρα ήταν θυμωμένη με τα λόγια της κόρης της και την χτύπησε στο μάγουλο και τυφλώθηκε αμέσως. Η Herontia ήταν τυφλή για εικοσιένα μήνες. Αφού θυμήθηκε τα λόγια του αγίου Γερμανού και αφού κατάλαβε πως ήταν ανούσιο να εναντιώνεται στο θέλημα του Θεού, η Herontia ζήτησε συγγνώμη από την κόρη της. Η Γενεβιέβη πέρασε μεγάλο διάστημα προσευχόμενη θερμά για την μητέρα της στο πηγάδι και τα δάκρυα της έπεφταν στο νερό. Έφερε το νερό στο σπίτι, έκανε το σημείο του σταυρού και το έδωσε στη μητέρα της να πλύνει το πρόσωπο της. Η γυναίκα ζήτησε με τα χέρια υψωμένα από το Θεό να την συγχωρέσει, έπειτα έπλυνε το πρόσωπο της με το νερό τρεις φορές και έπειτα θεραπεύτηκε. Από τότε,  δεν σταμάτησε ποτέ ξανά την κόρη της από το να ακολουθήσει την κλήση της. 

Πηγή

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Η αγία Γενεβιέβη-Genevieve του Παρισιού και η θεραπεία μιας Ρωσίδας

Το παρακάτω θαύμα συνέβη σε μία Ρωσίδα μετανάστρια η οποία ζούσε τον 20ο αιώνα στο Παρίσι. Η γυναίκα υπέφερε από φοβερούς πονοκεφάλους και είχε χάσει κάθε ελπίδα πως θα βρει θεραπεία. Κάποτε είδε ένα όνειρο στο οποίο η αγία  Γενεβιέβη εμφανίστηκε σε αυτήν και της είπε: "Γιατί οι Ρώσοι δεν προσεύχονται σε εμένα στην πόλη μου;" Σύντομα, αυτή η γυναίκα πήγε στο σπήλαιο της αγίας Γενεβιέβης και ο πόνος της έφυγε.
Πηγή
Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άγιος Ααρών (St Aaron) ο Ουαλός, ηγούμενος Μονής της Νήσου Cézembre κοντά στο Aleth Γαλλίας (+552) – 21 και 22 Ιουνίου

Άγιος Ααρών (St Aaron) ο Ουαλός,

ηγούμενος Μονής της Νήσου Cézembre κοντά στο Aleth Γαλλίας (+552)

21 και 22 Ιουνίου

Ο Άγιος Ααρών (St Aaron) της Βρετάνης γεννήθηκε στην Ουαλία και ήταν ηγούμενος σε μία Μονή κοντά στο Aleth της Βρετάνης της Γαλλίας τον 6ο αιώνα.

Πριν εγκατασταθεί στο Aleth, έζησε ως ερημίτης κοντά στο Lamballe και στο Pleumeur-Gautier, όπου προσελκύσει κοντά του πολλούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Μαλό (St Malo).

Το 544 έγινε ηγούμενός τους στη Μονή της Νήσου Cézembre, ένα μικρό νησί κοντά στο Aleth, απέναντι από τον Saint-Malo της Βρετάνης.

Κοιμήθηκε οσιακά γύρω στο 552 στην πόλη Saint-Aaron στο Lamballe και ο Άγιος Μαλό (St Malo) τον διαδέχθηκε ως ηγούμενος και Πνευματικός Πατέρας της περιοχής όπου ύστερα χειροτονήθηκε πρώτος Επίσκοπος Aleth Γαλλίας.

Ο Άγιος Ααρών ο Ουαλός στην Βρετάνη της Γαλλίας είναι επίσης γνωστός ως Άγιος Aihran ή Eran και η εορτή του είναι 21 Ιουνίου στο St-Malo και 22 Ιουνίου στις άλλες περιοχές.

Πηγή 

Από τον βίο της αγίας Γενεβιέβης του Παρισιού

Πρέπει να αναφερθή η λίαν σημαντική μαρτυρία του μεγάλου Αγίου της Αντιοχείας, του ηρωϊκού Οσίου Συμεών του Στυλίτου (†30.4.459), όσον αφορά την παρρησίαν της Οσίας ενώπιον του Κυρίου.

Μερικοί Παρισινοί έμποροι είχον μεταβή εις την Ανατολήν και ελκυσθέντες από την φήμην του θαυμαστού Αγίου Συμεών, ο οποίος ησκήτευεν επί τεσσαράκοντα περίπου έτη επί ενός στύλου εις την Αντιόχειαν, τον επεσκέφθησαν διά να λάβουν την ευλογίαν του. Οποίαν όμως έκπληξιν εδοκίμασαν, όταν ο πανθαύμαστος ασκητής τούς είπε να διαβιβάσουν χαιρετισμούς εις την Οσίαν Γενεβιέβην καί εζήτησε με πολλήν ευλάβειαν τας προσευχάς της!

Μία Χριστουγεννιάτικη διήγηση από τον βίο του αγίου Γρηγορίου επισκόπου της Τουρζ της Γαλλίας

ΕΦ ΟΣΟΝ ΕΧΟΥΜΕ μόλις μιλήσει γιά τήν Γέννηση του Κυρίου, θά αναφέρουμε τί συνέβη στον επίσκοπο μας μία ημέρα των Χριστουγέννων. Κατά τήν διάρκεια της πιο Ιερής νύχτας αυτής της ιεροτελεστίας, εξαντλημένος από τις τελετές της αγρυπνίας, είχε ξαπλώσει γιά μιά στιγμή στό κρεβάτι του, όταν ένας άνδρας προχώρησε γρήγορα πρός τό μέρος του καί του είπε: «Σήκω καί επέστρεψε στην εκκλησία». Εκείνος ξύπνησε, έκανε τό σημείο του σταυρού, καί ξανακοιμήθηκε.

Ο άνδρας δεν παραιτήθηκε, αλλά τόν προειδοποίησε γιά δεύτερη φορά· αισθανόμενος όμως τόν εαυτό του ακόμη βαρύ γιά να ξυπνήσει, ξανακοιμήθηκε.

Τότε εκείνος ο άνδρας, ερχόμενος γιά τρίτη φορά, του έδωσε ένα ράπισμα στό μάγουλο καί του είπε: «Εσύ είσαι εκείνος πού θα έπρεπε να νουθετείς τούς άλλους γιά να τούς κάνεις να πάνε στην αγρυπνία, καί ιδού, είσαι εκείνος πού επιτρέπεις στον εαυτό σου να τον υπερνικά τόση ώρα ο ύπνος». Σάν να είχε δεχτεί πλήγμα από αυτά τα λόγια, ο Γρηγόριος επέστρεψε στήν εκκλησία μέ γρήγορο βήμα. Ήταν τόσο ευάρεστος ενώπιον των οφθαλμών του Υψίστου ώστε δεν του  επιτρεπόταν, ακόμη καί μέ τήν δικαιολογία της ανθρώπινης αδυναμίας, να παραμελήσει τήν σωτηρία του ούτε καί γιά μιά στιγμή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Vita Patrum-Ο Βίος των Πατέρων, του Αγ. Γρηγορίου της Τούρ [Πατερικό της Γαλατίας του 5ου αιώνα]

Πηγή

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΗΤΑΝ ΕΠΙΜΟΝΟΣ στήν προσευχή ιδιαίτερα τίς ώρες τής νύχτας πού ήταν αφιερωμένες στην ανάπαυση. Η εορτή τής Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας έφθασε.
 Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ό όποιος βρισκόταν τότε εκεί, ανέλαβε τό καθήκον, άκολουθώντας έθιμό του, να πάει καί να προσευχηθεί μυστικά ένώ όλοι οί υπόλοιποι ήταν βυθισμένοι στόν ύπνο, καί κοιτάζοντάς το από απόσταση, είδε το παρεκκλήσιο να λάμπει μέ δυνατό φως. Φαντάσθηκε, λοιπόν, ότι κάποιοι θερμότεροι τόν είχαν προλάβει στόν εορτασμό της αγρυπνίας· έκπληκτος, παρόλα αυτά, πού έβλεπε αυτό τό μεγάλο φως, κατευθύνθηκε προς τό μέρος από όπου ερχόταν: όλα ήταν σκεπασμένα μέσα στην σιωπή.

Έστειλε να αναζητήσουν τόν φύλακα τού κτιρίου· άλλά εκείνη τήν στιγμή ή πόρτα άνοιξε από μόνη της, καί, συνειδητοποιώντας ότι ό τόπος αυτός ήταν τό αντικείμενο Θείας επίσκεψης, μπήκε μέ σεβασμό στό μέσον μιας Αγγελικής αγρυπνίας. Τό φως πού είχε δει από έξω έπαψε αμέσως, καί εκείνος δέν έβλεπε πια τίποτε άλλο παρά τήν χάρη της ενδόξου Παρθένου
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Vita Patrum-Ο Βίος των Πατέρων, του Αγ. Γρηγορίου της Τούρ [Πατερικό της Γαλατίας του 5ου αιώνα]

Πηγή 

Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Τουρώνης (Τουρ).

Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Τουρώνης (Τουρ). Ημέρα μνήμης: 17 Νοεμβρίου.



Ο Άγιος Γρηγόριος της Τουρ (538 – 594 μ.Χ.) ήταν γάλλος Επίσκοπος της Τουρ και ιστοριογράφος. Αγωνίστηκε με ζήλο για την προστασία των δικαιωμάτων της Εκκλησίας και κυρίως εκείνου της παροχής ασύλου, χωρίς να διστάσει να εναντιωθεί ακόμη και στον ίδιο τον βασιλιά Χιλπέριχο. Όταν ο επίσκοπος Πρετεξτάς κατηγορήθηκε για σοβαρή ανυπακοή, ο Άγιος Γρηγόριος ήταν ο πρώτος που τόλμησε να αναλάβει την υπεράσπισή του.

Δραστηριοποιήθηκε για την ανάκτηση των αγαθών και οικοδομημάτων της Εκκλησίας, την ανάπτυξη της θρησκευτικής δραστηριότητας της επισκοπής του και τον προσηλυτισμό αιρετικών και Ιουδαίων. Σε μια εποχή κατά την οποία τα γράμματα είχαν παραμεληθεί από τους συγχρόνους του, έγραψε σημαντικά έργα όχι μόνο δογματικού ή αγιογραφικού περιεχομένου αλλά και ιστορικά, το σπουδαιότερο από τα οποία είναι η Ιστορία των Φράγκων. Άλλα έργα του: Τα επτά βιβλία των θαυμάτων, Vitae Patrum, De gloria conpessorum και Περί της πορείας των άστρων. Η μνήμη του τιμάται στις 17 Νοεμβρίου.

Κάποτε ενώ πήγαινε από τήν Βουργουνδία στην Ωβέρν, ξέσπασε έπάνω του σφοδρή θύελλα. Ό πυκνός αέρας συγκεντρώθηκε σέ μαύρα σύννεφα· ό ούρανός άρχισε νά λάμπει με επαναλαμβανόμενες άστραπές, νά αντηχεί μέ τεράστιες υπόκωφες βροντές· καί όλοι αισθάνθηκαν νά χλομιάζουν καί έτρεμαν τόν κίνδυνο πού τούς απειλούσε. Αλλά ό Γρηγόριος μέ ήρεμη ψυχή, τράβηξε από το στήθος του - διότι πάντα τά φορούσε στόν λαιμό του - μερικά λείψανα αγίων, τά όποια ύψωσε πρός τήν κατεύθυνση πού ήταν τά σύννεφα, προς τά όποια αντιστάθηκε μέ επιμονή· καί τά σύννεφα στήν στιγμή χώρισαν, ορισμένα πρός τά δεξιά καί τά ύπόλοιπα πρός τά άριστερά, προσφέροντας στούς ταξιδιώτες μία ατάραχη διαδρομή.



Ή υπερηφάνεια, όμως, πού τόσο συχνά τρέφεται από τίς αρετές, κλέφτης εισχώρησε στήν ψυχή αυτού του νεαρού άνδρα· χάρηκε μέσα του καί απέδωσε στήν δική του άξια εκείνο τό όποιο είχε μόλις απόδοση στά λείψανά του. Αλλά τί βρίσκεται πιο κοντά στήν υπεροψία από μια πτώση; Καί πράγματι, τό άλογο πάνω στό όποιο ήταν ανεβασμένος έπεσε στόν ίδιο αυτό τόπο καί τόν πέταξε κάτω στή γή τόσο άσχημα, ώστε μωλωπισμένος σέ κάθε μέρος του σώματός του, μόλις καί μετά βιας κατόρθωσε νά ξανασταθεί όρθιος στά πόδια του. Κατανοώντας τήν αιτία τής δυστυχίας του, φρόντισε στό μέλλον να μήν ξαναεπιτρέψει ποτέ στον εαυτό του να ηττηθεί από τά κεντρίσματα τής ματαιοδοξίας, άλλά κάθε φορά πού ή Θεία χάρη ενεργούσε μέσω αυτού, να αποδίδει τήν τιμή όχι στίς δικές του αρετές, άλλά στήν δύναμη των λειψάνων τά όποια καθώς έχουμε πει, έφερε επάνω του. Καί άν ζυγίσει κανείς καλά αυτό το περιστατικό, θά δει ότι είναι περισσότερο άξιοθαύμαστο να διορθώσει τήν ύπερηφάνειά του από τό να έχει χωρίσει τά σύννεφα.

Θεραπεύεται ἀπό τόν Ἅγιο Μαρτίνο.



Ανάμεσα σε αυτά τα υποδείγματα, στό μέσον των οποίων, όπως μόλις είπαμε, ο Χριστός διαλάμπει όπως στις κορυφές των ορέων, είχε παρατηρήσει τον ένδοξο κύριο Μαρτίνο, ο οποίος υπερβάλλει τούς άλλους σάν τόν Όλυμπο, καί όποιος επίσης βρίσκεται πλησιέστερα στις φλόγες του ανώτερου αέρα, αντανακλά τους  ίδιους τούς αστέρες μέ μεγαλύτερη λαμπρότητα: τόν Μαρτίνο, υπέρ της  ευλαβούς τιμής του οποίου δίκαια ολόκληρος ό κόσμος συνωμοτεί, και προς τόν οποίο ο Γρηγόριος απέβλεπε μέ φλογερή επιθυμία. Φέροντας τον συνεχώς τόσο στήν καρδιά όσο καί στά χείλη του, εξάπλωνε παντού τήν δόξα του. Αλλά ενώ ήταν Ισχυρά αφοσιωμένος μέ όλες τίς δυνάμεις του πνεύματός του στήν άσκηση των αρετών, η σάρκα του έχανε τι δύναμή της, όπως συνήθως συμβαίνει.

Είναι ο ίδιος λόγος πού ο Δανιηλ είδε τό σώμα του, στήν προσπάθειά του νά εγερθεί μετά τό όραμα του αγγέλου του, νά έχει χάσει κάθε δύναμη (Δανιήλ 10:8, 16, 17), και να είναι άρρωστος γιά πολλές μέρες. Οσο γιά τίς αρετές, ο Γρηγόριος είναι κέρδος, αλλά όσον αφορά τό σώμα, ήταν ασθενής· καί κάποτε βρέθηκε να έχει πέσει θύμα ενός πυρετού καί μιας αναφυλαξίας του δέρματος το οποίο κατέληξε να κυριαρχήσει επάνω του σέ τέτοιο βαθμό ώστε, έπειδη δέν ήταν πλέον ικανός ούτε να φάει ούτε να πιει, έχασε κάθε έλπίδα οτι θά ζήσει.

Ένα μόνο πράγμα του απέμενε: η εμπιστοσύνη πού είχε εναποθέσει στόν Μαρτίνο δέν είχε ποτέ κλονιστεί. Αντίθετα πυρπολούμενος από μία άκόμη πιό φλογερή αγάπη, κατελήφθη από μια τέτοια έπιθυμία γιά αυτόν τόν Μαρτίνο ώστε, ένώ ακόμη είχε μόλις και μετά βίας διασχίσει τό κατώφλι του θανάτου, δέν δίστασε να ξεκινήσει ένα ταξίδι προκειμένου να επισκεφτεί τόν τάφο του Αγίου· οί δικοί του δέν κατόρθωσαν να τόν αποστρέφουν από τό ταξίδι αυτό, καί αυτός επέμεινε πεισματικά, διότι ο πυρετός του σώματός του ήταν λιγότερο ισχυρός από τόν πυρετό της αγάπης του. Μετά από δύο ή τρεις στάσεις πού έκανε καθ’ οδόν, η άδυναμία του αύξήθηκε μέ τήν πορεία του ταξιδιού του.

Αλλά άκόμη καί τότε τίποτε δέν στάθηκε ικανό να τον εμποδίσει να καταφύγει στόν Μαρτίνο, μέ τήν ίδια πίστη καί στό όνομα της Θείας μεγαλειότητας ικέτευε εκείνους πού προσπαθούσαν να τον αποτρέψουν από αυτό, να τόν παρουσιάσουν, είτε ζωντανό, είτε τέλος πάντων νεκρό, μπροστά στόν τάφο του Αγίου.

Τί περισσότερο να πώ; Έφθασε όντας τό ίδιο καλά όσο καί άρρωστος, καί ή πίστη του, δικαιωμένη, απέκτησε τήν θεραπεία πού προσδοκούσε.

Καί όχι μόνον αυτός, άλλά καί ένας από τούς κληρικούς του, ονόματι Αρμεντάριος, ο οποίος είχε βρεθεί σχεδόν στό χείλος του θανάτου, όφειλε καί αυτός τήν υγεία του κατά τόν βαθμό τής πίστης του.

Ο Γρηγόριος, λοιπόν, προσφέροντας ευχαριστία τόσο γιά τόν τελευταίο όσο καί γιά τόν εαυτό του, επέστρεψε στόν τόπο του ικανοποιημένος, ή άλλον, αναλωμένος περισσότερο από ποτέ από τήν αγάπη του γιά τον Μαρτίνο.

Από το Vita Patrum - Ο Βίος των Πατέρων, του Αγίου Γρηγορίου της Τούρ (Πατερικό της Γαλατίας του 5ου αιώνα)

Ὁ Ἑβραῖος καί τό θαῦμα μέ τήν ἁγία εἰκόνα.

Θά πρέπει νά σημειωθεί ότι τά παρεκκλήσια καί οι μικρές εκκλησίες του χωριού τής Γαλατίας δέν ήταν βεβαίως στό στύλ τής βασιλικής ή, όπως συνηθιζόταν, φτιαγμένες από πέτρα. Ήταν γενικά από ξύλο, καί οι εικόνες τους ήταν ζωγραφισμένες σέ ξύλα καί κρέμονταν στούς τοίχους.

Η πιο λεπτομερής αναφορά σέ αυτές τίς εικόνες σέ ταμπλώ τού 6ου αιώνα βρίσκεται στό έργο τού Αγ. Γρηγορίου Ή Δόξα των Μαρτύρων (κεφ. 22), όπου διαβάζουμε, στήν διήγηση γιά τόν Εβραίο πού έκλεψε μία εικόνα καί τήν τρύπησε, τα παρακάτω, τά οποια είναι επίσης μία εντυπωσιακή μαρτυρία γιά την αληθινά Ορθόδοξη στάση τής Εκκλησίας τής Γαλατίας αυτόν τον καιρό, σε άντίθεση μέ τό εικονοκλαστικό συναίσθημα, πού κατέλαβε μέρος τής Γαλατίας (καθώς επίσης καί τής Χριστιανικής Ανατολής) στόν αιώνα τού Καρλομάγνου. Αυτά είναι τά λόγια του Αγ. Γρηγορίου: «Ή πίστη, πού έχει παραμείνει αγνή ανάμεσα μας μέχρι σήμερα, μας προκαλεί να αγαπούμε τόν Χριστό μέ τέτοια αγάπη, ώστε οί πιστοί πού τηρούν τόν νόμο του χαραγμένο στις καρδιές τους επιθυμούν να έχουν καί τήν ζωγραφισμένη του εικόνα, σε ανάμνηση τής χάριτός Του, σε ορατά ξύλα τά όποια κρεμούν στούς ναούς καί στά σπίτια τους…

Ένας Εβραίος, ο οποιος έβλεπε συχνά σε έναν ναό μία εικόνα αυτού του είδους, ζωγραφισμένη επάνω σε ξύλο,  ακουμπισμένη στόν τοίχο, είπε στόν εαυτό του: «Ιδού ο διαφθορέας ο οποιος μάς ταπείνωσε»… Αφού ήρθε λοιπόν τήν νύχτα,τρύπησε τήν εικόνα, τήν κατέβασε από τόν τοίχο, καί τήν μετέφερε σκεπασμένη μέ τά ρούχα του στό σπίτι του, μέ σκοπό να τήν ρίξει στήν φωτιά».

Τόν ανακάλυψαν όταν βρέθηκε ότι η εικόνα έχυνε άφθονο αίμα στό σημείο όπου είχε τρυπηθεί (ένα θαύμα τό όποιο συνέβη καί αργότερα στό Βυζάντιο μέ τήν Εικόνα τής Παναγίας των Ίβήρων καί στούς χρόνους του Σοβιετικού καθεστώτος, στήν Καπλουνόβκα της Ρωσίας μέ έναν σταυρό).

Πολλές τέτοιες εικόνες σε ξύλο έχουν φθάσει μέχρις εμάς από τό Όρος Σινά τής περιόδου του 6ου αιώνα είναι όμοιες στήν εμφάνιση μέ τίς εικόνες πού ευλαβείς Ορθόδοξοι Χριστιανοί παραγγέλλουν να ζωγραφίζονται γιά τούς ναούς καί τά σπίτια τους καί σήμερα.

Ἕνας ἄγγελος τόν ἀποδοκιμάζει.

Πιστεύουμε ότι πρέπει νά προσθέσουμε στήν αφήγηση αυτή πώς ο Θεός θέλησε νά τόν αποδοκιμάσει έτσι ώστε να μήν αμαρτάνει ούτε ακόμη καί λόγω της έλλειψης σοβαρότητας των άλλων. Καθώς ο ευλογημένος Μαρτίνος τόν είχε θεραπεύσει από ανίατη ασθένεια, γιά νά μπορέσει νά πάει τήν επόμενη ημέρα στήν εκκλησία, εντούτοις, γιά νά μήν κουραστεί στήν διάρκεια της λειτουργίας, είχε δώσει εντολή σέ έναν άπό τούς ιερείς του νά τελέσει τήν ακολουθία.

Ο ιερέας όμως αυτός πρόφερε τά Ιερά λόγια μέ τέτοιο χονδροειδή τρόπο, ώστε ορισμένοι από τούς βοηθούς άρχισαν νά τόν κοροϊδεύουν, λέγοντας ότι θά ήταν προτιμότερο νά σιωπά παρά νά μιλά τόσο κακόγουστα.

Εκείνη τήν νύχτα, ο Γρηγόριος είδε στόν ύπνο του έναν άνδρα να του λέει ότι δεν πρέπει κανείς να κάνει καμιά παρατήρηση στά Μυστήρια του Θεού. Από αύτό συμπέρανε ότι δέν θά έπρεπε να έχει επιτρέψει σέ ανόητους ή επιπόλαιους ανθρώπους να διασύρουν τά ευλογημένα μυστήρια ενώ ο ιδιος θα ηταν παρων.

πηγή 

Ο άγιος Μαρτίνος της Τούρζ, η μεταστροφή της μητέρας του και το πρώτο μοναστήρι στη Δύση.

Στην πόλη Poitiers (Γαλλία) ήταν ο άγιος Επίσκοπος Ιλαρίων. Ο Μαρτίνος εμπιστεύτηκε τον εαυτό του στα χέρια αυτού του αγίου. Λίγο καιρό πριν, ειδοποιήθηκε σε ένα όραμα πως οι γονείς του θα πέθαιναν σύντομα και πήρε την ευλογία του επισκόπου να ταξιδέψει στην μακρινή του πατρίδα. Εκεί είχε την χαρά να δει την μεταστροφή της μητέρας του στον Χριστιανισμό πριν από τον θάνατο της. Περνώντας από κάποια πόλη κατά την επιστροφή του στη Γαλατία (Γαλλία), συνάντησε πολλούς οπαδούς του Αρείου των οποίων τις λανθασμένες διδασκαλίες πολεμούσε με ιδιαίτερο πείσμα ώστε τον έδειραν μπροστά στον κόσμο.  Λίγο μετά, άκουσε πως ο αγαπημένος του επίσκοπος αναγκάστηκε να φύγει από την Γαλατία. Αντί να επιστρέψει εκεί μόνος του, ο άγιος Μαρτίνος πήγε σε ένα νησί κοντά στις ακτές της Ιταλίας για να ζήσει μία ερημική ζωή ώσπου έλαβε νέα για την επιστροφή του αγίου Ιλάριου. Οι δύο άγιοι μοναχοί ίδρυσαν έπειτα στην Poitiers το πρώτο μοναστήρι στη Δύση το οποίο εξελίχτηκε σε μία κοινότητα ερημιτών μέσα σε δέκα χρόνια και ακολουθούσε τον κανόνα του αγίου Βασιλείου σχετικά με την κοινοβιακή μοναστική ζωή.

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow

Άγιος Μαγκλόριους/Μαγλόριος/Maglorious, Επίσκοπος Ντολ (Dol) Βρετάνης.

Άγιος Μαγκλόριους/Μαγλόριος/Maglorious, Επίσκοπος Ντολ (Dol) Βρετάνης. Ημέρα μνήμης: 24 Οκτωβρίου.

Ο Άγιος Μαγκλόριους/Μαγλόριος/Maglorious, είναι ένας άγιος της Βρετάνης της Γαλλίας. Ήταν Βρετανός μοναχός που έγινε Επίσκοπος του Dol-de-Bretagne στη Βρετάνη και κοιμήθηκε οσιακά στη νήσο του Σαρκ, όπου ήταν ηγούμενος ενός μοναστηριού.

Πληροφορίες για τη ζωή του Αγίου Maglorious αντλούμε από το βιβλίο Vita sancti Maglorii. Ο Άγιος Μαγκλόριους γεννήθηκε στις αρχές του 6ου αιώνα μέσα σε μία οικογένεια ευγενών, η μητέρα του ονομάζονταν Afrelia και ήταν πριγκίπισσα του Powys ενός μικρού πριγκιπάτου της Ουαλίας και ο πατέρας του Umbrafel και ήταν πρίγκιπας και γιος του βασιλιά της Βρετανίας Budic A’, και ήταν θείοι του Αγίου Σαμψών της Dol (τιμάται 28 Ιουλίου). Ως παιδί, σπούδασε στο μοναστήρι στο Llantwit Major υπό την κηδεμονία του Αγίου Ίχλτυτ/Illtud (τιμάται 6 Σεπτεμβρίου και 6 Νοεμβρίου). Μετά το τέλος των σπουδών του ταξίδεψε στη Βρετάνη με τον ξάδελφό του Άγιο Σαμψών, ο οποίος στη συνέχεια έγινε Αρχιεπίσκοπος της Dol. Μετά την κοίμηση του Αγίου Σαμψών, ο Άγιος Magloire διαδέχθηκε τον Άγιο Σαμψών στην Αρχιεπισκοπή, μετά από Θεϊκή εντολή, όμως σύντομα παραιτήθηκε από τη θέση του και τον διαδέχθηκε ο Άγιος Budoc της Dol(τιμάται 8 Δεκεμβρίου) και αποχώρησε στο νησί Sark όπου ίδρυσε μια μοναστική κοινότητα 62 μοναχών. Σύμφωνα με τα Χρονικά του Butler, πέθανε περίπου το έτος 575.

Εκτός από αυτές τις βιογραφικές πληροφορίες το Vita sancti Maglorii αναφέρει επίσης πολλά θαύματα του Αγίου Maglorious και ισχυρίζεται ότι ως αποτέλεσμα αυτών των θαυμάτων, ο Άγιος απέκτησε πολλά εδάφη τα οποία ανήκαν στη Μονή του. Το Vita sancti Maglorii αναφέρει ότι ο Κόμης Loisescon, ο οποίος ήταν σοβαρά άρρωστος θεραπεύτηκε με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Maglorious και για να ευχαριστήσει τον Άγιο του έδωσε το ένα έκτο του συνόλου του πλούτου του και ότι ο Nivo, ο ιδιοκτήτης του Guernsey, ζήτησε τη βοήθειά του για να θεραπεύσει την κόρη του που ήταν κωφάλαλη γι' αυτό στον Άγιο Maglorious του χορηγήθηκε το ένα τρίτο του Guernsey.

Μία από τις πιο γνωστές και λεπτομερείς αναφορές γι 'αυτόν αφορά τη διάσωση μιας ομάδας παιδιών που έπαιζαν στην παραλία κάτω από το μοναστήρι σε ένα εγκαταλελειμμένο ναυάγιο, όταν μια ξαφνική και βίαιη καταιγίδα ξέσπασε και τα έριξε στη θάλασσα. Ακούγοντας τις φωνές τους για βοήθεια, ο Άγιος Maglorious λέγεται ότι μεταφέρθηκε θαυματουργικά στη θάλασσα και έσωσε τα παιδιά και το σκάφος τους, οδηγώντας τους με ασφάλεια στην ακτή.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι ταξίδεψε στη νήσο του Jersey και σκότωσε έναν δράκο, ανέστησε έναν πνιγμένο ψαρά του Σαρκ και ότι οδήγησε τους κατοίκους του νησιού να πολεμήσουν έναν στόλο των Βίκινγκς και να τους νικήσουν.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ακόμα ότι ο Άγιος δυσκολευόταν να τηρήσει έναν όρκο που είχε πάρει, να μην πίνει κρασί και να νηστεύει από όλα τα τρόφιμα δύο φορές την εβδομάδα. Τότε Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε και τον απήλλαξε από τον όρκο του.

Μετά την κοίμηση του Αγίου, το Σαρκ δέχθηκε ξανά επίθεση από τους Βίκινγκς, οι οποίοι κατέστρεψαν το μοναστήρι και σκοτώνοντας όλους τους μοναχούς. Όταν επτά από αυτούς προσπάθησαν να ανοίξουν τον τάφο του Αγίου τυφλώθηκαν και πολλοί και οι υπόλοιποι σαν κάποιος ή κάτι να τους σύγχυσε το μυαλό άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Nominoe, το Ιερό Λείψανο του Αγίου Maglorious κλάπηκε από τους μοναχούς του Αββαείου Lehon. Εκεί ο Άγιος τιμώνταν από τους μοναχούς ως προστάτης άγιος και είναι πιθανό το μεγαλυτερο μέρος της βιογραφίας του να γράφτηκε εκεί στα τέλη του 9ου αιώνα. Μετά την αύξηση των επιδρομών των Βίκινγκ στις αρχές του δέκατου αιώνα, τα Ιερά Λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Παρίσι από τους μοναχούς, όπου ο Ούγος ο Μέγας τους χορήγησε εκτάσεις για την ίδρυση νέου μοναστηριού. Τέλος τα Ιερά Λείψανά του είχαν ταφεί κρυφά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και βρέθηκαν το 1835, κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης ενός νέου βωμού.

πηγή 

Η κοίμηση του αγίου Μαρτίνου της Τούρζ της Γαλλίας.

Γνωστός για τα άγια έργα του και για πολλά θαύματα, τελικά ασθένησε από έναν θανατηφόρο πυρετό στην περιοχή Candes, ένα απομονωμένο χωριό της επισκοπή του, και ικέτευε τον Θεό με συνεχή προσευχή να τον ελευθερώσει από την φυλακή του θνητού σώματος του.  Όμως όταν οι μαθητές του διαμαρτυρήθηκαν για αυτό, άλλαξε την προσευχή του και είπε: "Κύριε, εάν είμαι ακόμη χρήσιμος στους ανθρώπους σου, δεν αρνούμαι να εργαστώ!" 

Όταν οι μαθητές του τον είδαν, ενώ είχε υψηλό πυρετό, να ξαπλώνει στεκάμενος στην πλάτη του και να προσεύχεται, τον παρακάλεσαν να ξεκουραστεί ξαπλώνοντας  στο πλάι, όσο θα του το επέτρεπε αυτό ο πόνος της ασθένειας του. Όμως ο Μαρτίνος τους απάντησε: "Υποφέρω για να βλέπω προς τα ουράνια και όχι προς τα επίγεια, ώστε το πνεύμα μου να μπορέσει να δει τον δρόμο που θα ακολουθήσει σύντομα προς τον Κύριο."   Την ώρα του θανάτου του είδε τον εχθρό της ανθρωπότητας και φώναξε: "Γιατί ήρθες εδώ αιματηρό κτήνος; Μέσα σε εμένα δεν θα βρεις τίποτα δικό σου!" Με αυτά τα λόγια στα χείλια του, παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό σε ηλικία 80 χρόνων. 

Λέγεται πως τον υποδέχτηκε μία συνοδεία Αγγέλων, ενώ πολλοί άνθρωποι έπειτα ομολόγησαν πως άκουσαν τους Αγγέλους να ψέλνουν και ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους ήταν και ο άγιος Σεβέρινος (Severinus), Επίσκοπος της Κολονίας της Γερμανίας. Η ευλογημένη κοίμηση του συνέβη στις 8 Νοεμβρίου όμως η μνήμη του τιμάται στις 11 Νοεμβρίου που είναι η ημέρα της ταφή του στην Τουρζ (Tours). Σχετικά με την ταφή του, λέγεται πως δύο χιλιάδες μοναχοί και μοναχές ήρθαν να τον τιμήσουν, οι οποίοι ήταν μαθητές του από τα πολλά μοναστήρια που είχε ιδρύσει. 

Αγγλικό κείμενο εδώ  

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow 

Ο άγιος Μαρτίνος της Τουρόνης (Tours) της Γαλλίας και οι ληστές.

Κάποτε, ο άγιος Μαρτίνος ταξίδευε από την Γαλλία προς την Πανονία για να επισκεφτεί τους γονείς του. Ενώ διέσχιζε τις Άλπεις, ληστές με δολοφονικές προθέσεις τον αιχμαλώτισαν.  Όταν ένας από τους ληστές ύψωσε το σπαθί του για να τον αποκεφαλίσει, ο Μαρτίνος δεν έδειξε φόβο και παρέμεινε σταθερός. Δεν ικέτεψε για έλεος άλλα ήταν απόλυτα ειρηνικός σαν να μην συναίβεναι τίποτα. Ο ληστής, θαυμάζοντας αυτή τη συμπεριφορά, άφησε δίπλα το σπαθί του και ρώτησε τον Μαρτίνο ποιος ήταν. Ο Μαρτίνος αποκρίθηκε λέγοντας πως είναι Χριστιανός και δεν φοβόταν γιατί γνώριζε πως ο Θεός σύφμωνα με το μεγάλο Του έλεος είναι πάντα κοντά στους ανθρώπους, ειδικά σε καιρούς κινδύνων. Οι ληστές ενθουσιάστηκαν από την σπάνια αρετή αυτού του ανθρώπου του Θεού και αυτός που τράβηξε το σπαθί του ενάντια στον Μαρτίνο πίστεψε στον Χριστό, βαπτίστηκε και έπειτα έγινε μοναχός.

Αγγλικό κείμενο εδώ 

Μετάφραση Orthodoxy-Rainbow            

Finding Rich Orthodox Heritage through Western Saints

Those of us whose ancestors are French, Irish, Scandinavian, German, Italian or other British or European nationality, would do well to remember that we too have a rich Orthodox heritage. Unhappily, it has in many cases been buried under a thick layer of Catholic and Protestant history.

Despite the universality of the Holy Orthodox Church, it is not infrequently that converts confess to feeling “out of place” in the Russian, Greek, Serbian, or other ethnic tradition which, with few exceptions, dominates parish life in the Orthodox West. This is a natural outcome of the circumstances in which Orthodoxy spread to the West: it was primarily an immigrant rather than a missionary movement. Today, however, a majority of converts come from a West European stock that is neither Slavic nor Greek. Those of us whose ancestors are French, Irish, Scandinavian, German, Italian or other British or European nationality, would do well to remember that we too have a rich Orthodox heritage. Unhappily, it has in many cases been buried under a thick layer of Catholic and Protestant history. It would, however, serve not only our own interests, but the interest of the Orthodox Church as a whole, were we to bring to light that treasury of Western saints and their rich legacy, of which we are the unworthy inheritors.



This process was begun in earnest by a true apostle of our own day, Archbishop John Maximovitch, of Blessed Memory. While living in Paris as ruling Archbishop of Western Europe, he was inspired by a love for the Church to begin collecting information on early saints of the West, together with their pictures or icons. Thus he began a task of promoting amongst Orthodox living in the West, a consciousness of, and a devotion to, those saints who had lived in the West before the Schism of 1054. In 1952 he spoke on this subject before a Sobor of Bishops of the Russian Orthodox Church Outside of Russia, presenting for their consideration a list of pre-schism Western saints for inclusion in the Orthodox calendar.

A similar task was undertaken by one who was himself an Orthodox saint of the West, St. Gregory, Pope of Rome—also known as St. Gregory the Great, or St. Gregory the Dialogist. Writing at the end of the sixth century, he compiled a book honoring the memory of the saints of Italy for the edification and instruction of his fellow countrymen. The book is written in the form of a dialogue between himself and his deacon Peter, from whose comments it is clear that we are not alone in our ignorance of these holy and illustrious men of God.




Peter: “I do not know of any persons in Italy whose lives give evidence of extraordinary spiritual powers. This land of ours has undoubtedly produced its virtuous men, but to my knowledge no signs or miracles have been performed by any of them; or if they have been, they were till now kept in such secrecy that we cannot even tell if they occurred.”

Gregory: “On the contrary, Peter, the day would not be long enough for me to tell you about those saints whose holiness has been well established and whose lives are known to me either from my own observations or from the reports of good, reliable witnesses.”

St. Gregory proceeds to recount a veritable ‘Paradise of the Fathers’ of the West. These men and women, by whose prayers the dead were raised, the sick healed, who calmed the seas and tamed wild beasts, were in no way behind their fellow laborers of the East in their ascent of the ladder of virtue. Amantius, Eleutherius, Fortunatus, Boniface, Donatus, Honoratus, Cerbonius-these are but a few to whom we are introduced in St. Gregory’s Dialogues. The second book of the Dialogues is devoted entirely to the life of St. Benedict of Norcia, a monastic father of the West. Unable to confine his love and enthusiasm for God’ s saints to Italy, St. Gregory crosses over to Spain, a country which had Christian settlements as early as the first century.



Going north into France, we again discover a whole army of Orthodox saints: the desert- dwellers of the Jura Mountains, the monastic fathers of Lerins, the saintly bishops of Poitiers, Tours, Paris, Lyons. Numbered among their ranks is St. Clotilde, Queen of France (d. 545), by whose prayers her husband, Clovis, King of the Franks, received the faith of Christ where again we are fortunate in having primary sources available to us in English: St. Gregory of Tours’ History of the Franks contains some lives of saints, while his magnificent Vita Patrum (Life of the Fathers) was translated by Hieromonk Seraphim Rose.



In his Introduction to this series, Fr. Seraphim writes: “The 20th-century Orthodox Christian will find little that is strange in the Christianity of 6th-century Gaul; in fact, if he himself has entered deeply into the piety and spirit of Orthodoxy as it has come down even to our days, he will find himself very much at home in the Christian world of St. Gregory of Tours.” St. John Maximovitch included several of these saints in his own list, among them St. Germanus of Auxerre and his companion St. Lupus (St. Loup) of Troyes.



Crossing the Channel to England, we find a wealth of Orthodox saints all but unknown even to those living there! The discovery, not long ago, of the relics of St. Edward the Martyr, a 10th century King of England, has brought attention to the historical presence of Orthodoxy in Britain, but work has only just begun in this fertile field of Orthodox sanctity which could do so much toward the strengthening of faith among native Britons and those of British heritage. Two sources on this subject deserve special mention: A History of the English Church and People by the Venerable Bede and Saints of the British Isles, compiled by two English converts to Orthodoxy, A. Bond and N. Mabin.

What convert of Irish ancestry doesn’t have a devotion to St. Patrick? So successful were the apostolic labors of this wondrous saint that by the sixth century Ireland had become a genuine Thebaid of the West whose monastics penetrated the farthest corners of Europe in their missionary zeal. Wales, too, had an illustrious bishop, St. David, as its patron. Here was another breeding ground of missionary saints, many of whom are more illustrious in the lands they evangelized than in their homeland. St. Ninian of Scotland, Amend of Belgium, Anschar of Sweden . . . There is no country in Europe which does not have an Orthodox heritage. Let us make an effort to uncover these beacons of Christianity for our own edification and to the glory of God, wondrous in His saints.

source