Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορέα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορέα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 26 Μαΐου 2021
Τρίτη 18 Μαΐου 2021
Τρίτη 27 Απριλίου 2021
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2020
Σάββατο 28 Μαρτίου 2020
Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας στα Κορεατικά (4η στάση)
Προς το τέλος του βίντεο μπορείτε να ακούσετε το όμορφο κήρυγμα του Μητροπολίτη Κορέας στα Ελληνικά
Τρίτη 10 Μαρτίου 2020
Κορέα: Από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία – Μια συγκινητική μεταστροφή στη Χώρα της Πρωϊνής Γαλήνης
Κορέα: Από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία
Μια συγκινητική μεταστροφή στη Χώρα της Πρωϊνής Γαλήνης
π. Ἰωάννης Κωστώφ, Ὁ Ἧχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων:
Θά ἀρχίσουμε μέ «τή συγκινητική ἱστορία μιᾶς ψυχῆς, πού δείχνει πῶς μέ διαφόρους τρόπους τό Ἅγιο Πνεῦμα προσκαλεῖ ἀπ᾽ τό σκοτάδι στό φῶς κάθε ψυχή. Τή διήγησι παίρνω ἀπό ἕνα “ἐνημερωτικό σημείωμα”, τό ὁποῖο ἔστειλε στούς φίλους τῆς ἱεραποστολῆς τῆς Κορέας, ἡ ἐκεῖ ὑπηρετοῦσα τότε διακόνισσα Μαρία:
“Συνέβη στό Πουσάν, τήν πόλι-λιμάνι, πού τή νύκτα εἶναι κατάσπαρτη ἀπό φωτεινούς σταυρούς, ὅλους προτεσταντικῶν σεκτῶν κι αἱρέσεων, πού κατακλύζουν τήν πόλι. Ἕνας μόνο σταυρός μαρμάρινος ἀνήκει στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἐκεῖ πηγαίνει μιά Ὀρθόδοξη Κορεάτισσα. Ὁ ἄνδρας της, ἄθρησκος. Τό κοριτσάκι τους, ὅμως, βαπτίσθηκε, βρέφος ἀκόμα. Ἡ γιαγιά, πεθερά τῆς ὀρθόδοξης, εἶναι βουδίστρια. Σέβεται, ὅμως, πολύ τή νύφη της. Ἔκανε ὅλα τά βουδιστικά της καθήκοντα, ἀλλά μέσα της εἶχε προβληματισθῆ, ὅσο, μάλιστα, τά χρόνια περνοῦσαν καί τό τέλος πλησίαζε. Μεγάλες οἱ ἀπορίες. Τί θά γίνω μετά τό θάνατο; Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Χριστός ἤ ὁ Βούδας; Γιατί εἶμαι ἀνήσυχη, ἐνῶ ἡ νύφη μου εἶναι τόσο ἤρεμη καί βέβαιη; Γιατί τά μάτια της εἶναι πάντα τόσο γαλήνια; Νύκτες δέν ἔκλεινε μάτι ἡ γριούλα. Μά καί ἡ νύφη δέν ἦταν ἀδιάφορη. Χωρίς νά μιλᾶ, χωρίς νά προβάλλη τίς θέσεις της —πῶς θά μποροῦσε, ἄλλωστε, νά ὑποδείξη κάτι σέ μιά μεγαλύτερή της καί, μάλιστα, πεθερά της—, ἡ χριστιανή Κορεάτισσα προσευχόταν. Αὐτές, ὅμως, τίς ἀναστολές καί τίς εὐγένειες δέν τίς εἶχε ἡ ἐγγονή. Δέν ἤξερε ἀκόμα πῶς συμπεριφέρονται στά σεβάσμια πρόσωπα σύμφωνα μέ τό κορεατικό πρωτόκολλο. Κι ἔλεγε στή γιαγιά της, πού στά κορεατικά σημαίνει Χαρμονή:
—Ἔλα στήν Ἐκκλησία μας, Χαρμονή· ἐκεῖ ὅλοι εἶναι χαρούμενοι. Ἡ Μαρία καί ἡ Ὀμά της (μητέρα της) πολύ μᾶς ἀγαποῦν.
Ἡ Ὀμά τῆς Μαρίας εἶναι ἡ Παταπία, ἡ πρεσβυτέρα πού πάντα δέχεται μέ πολλή χαρά ὅλους ἀνεξαιρέτως.
Μά ἡ Χαρμονή ἀπαντοῦσε:
—Ποῦ νά πάω ἐγώ, μιά γερόντισσα… καί βουδίστρια, μάλιστα,… θά μέ θέλουν;
Κάποιο, ὅμως, ἀπόγευμα πού ἡ ἐγγονούλα ἦταν στό σπίτι τῆς παπαδοπούλας, χρειάσθηκε ἡ νύφη νά πάη κάπου ἀλλοῦ καί παρακάλεσε τήν πεθερά της:
—Μητέρα, μπορεῖτε νά φέρετε τή μικρή στό σπίτι, ὅταν σουρουπώση;
Ἔτσι ξεκίνησε ἡ γιαγιά. Πῆγε στό συγκρότημα τοῦ ναοῦ, ὅπου τό πρεσβυτέριο. Ὁ ναός εἶναι τριώροφος. Ἀρκετά σκαλάκια ὥς αὐτόν. Ψηλά, σάν στέμμα, τό βυζαντινό καμπαναριό μέ τό μαρμάρινο σταυρό! Κόλλησαν τά μάτια της πάνω του. Κάτι ἀλλιώτικο ἔχει αὐτός ἀπ᾽ τούς ἄλλους σταυρούς, τούς φωτεινούς. Σάν νά ἔχη ψυχή, τήν καλεῖ νά ἔλθη κοντά του. Κι ὅσο ἀνέβαινε τά σκαλάκια, δυνάμωνε καί μιά μελωδία γλυκειά ἀπ᾽ τόν Ἑσπερινό πού ἐτελεῖτο στό παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στό δεύτερο ὄροφο. Φῶς Ἱλαρόν Ἁγίας Δόξης Ἀθανάτου Πατρός… Στή γλῶσσα της… Αὐτό ἦταν. Δέν ἦταν βίαιο. Ἦταν ἤρεμο, γαλήνιο, μά ἐπίμονο. Κάτι ράγισε μέσα της καί ἡ μελωδία τήν πλημμύρισε.
Κατηχήθηκε ἀπ᾽ τή θεολόγο πρεσβυτέρα. Ἠρέμησε ἡ ψυχή της. Ἔφυγαν οἱ ἀνησυχίες της. Ἔγινε διδακτή Θεοῦ. Ζήτησε νά γίνη κι αὐτή σάν τήν ἐγγονή της, ὀρθόδοξη. Ὁρίσθηκε ἡ ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Ἔγινε στά μέτρα της καί ὁ βαπτιστικός χιτώνας. Καί τήν παραμονή, σούρουπο πάλι, ἡ γιαγιά ἀνηφορίζει τά σκαλάκια μ᾽ ἕνα δεματάκι στά χέρια. Τό φέρνει στόν π. Δανιήλ:
—Πάτερ, κάψτε τα ὅλα αὐτά. Εἶναι τά βουδιστικά μου. Σατανικά; Οὔτε πού ξέρω. Ὅλη τή ζωή μου τά πίστευα, ὅμως, τώρα εἶναι ἄχρηστα. Τώρα γιά μένα ὑπάρχει τό Ἕνα, ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι πιά ἡ ζωή μου.
Τήν ἄλλη ἡμέρα ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί. Ἡ βάπτισι ἔγινε μέσα σέ ἀτμόσφαιρα ἱερῆς χαρᾶς. Ἄλλο ἕνα πρόβατο στό ποίμνιο τοῦ Πουσάν. Δίπλα στή Χαρμονή λάμπει ἡ μικρή ἐγγονή της, ἡ γέφυρα τήν ὁποία πέρασε ἡ γιαγιά, γιά νά διαβῆ στή “Χαρμονή τοῦ Χριστοῦ”.
Καί τελειώνει τό “ἐνημερωτικό σημείωμα” τῆς ἀδελφῆς διακόνισσας: “Πῶς κηρύσσεται σήμερα τό Εὐαγγέλιο στίς χῶρες τῆς ἱεραποστολῆς; Μά τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα, μέ χίλιους δύο τρόπους, ὁδηγεῖ τίς ψυχές στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἔγινε μέ τή γιαγιά στό Πουσάν τῆς χώρας τῆς Πρωϊνῆς Γαλήνης, τῆς Κορέας».
Πηγή:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων
ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός
Ἀθήνα 2011
Πηγή
Μια συγκινητική μεταστροφή στη Χώρα της Πρωϊνής Γαλήνης
π. Ἰωάννης Κωστώφ, Ὁ Ἧχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων:
Θά ἀρχίσουμε μέ «τή συγκινητική ἱστορία μιᾶς ψυχῆς, πού δείχνει πῶς μέ διαφόρους τρόπους τό Ἅγιο Πνεῦμα προσκαλεῖ ἀπ᾽ τό σκοτάδι στό φῶς κάθε ψυχή. Τή διήγησι παίρνω ἀπό ἕνα “ἐνημερωτικό σημείωμα”, τό ὁποῖο ἔστειλε στούς φίλους τῆς ἱεραποστολῆς τῆς Κορέας, ἡ ἐκεῖ ὑπηρετοῦσα τότε διακόνισσα Μαρία:
“Συνέβη στό Πουσάν, τήν πόλι-λιμάνι, πού τή νύκτα εἶναι κατάσπαρτη ἀπό φωτεινούς σταυρούς, ὅλους προτεσταντικῶν σεκτῶν κι αἱρέσεων, πού κατακλύζουν τήν πόλι. Ἕνας μόνο σταυρός μαρμάρινος ἀνήκει στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἐκεῖ πηγαίνει μιά Ὀρθόδοξη Κορεάτισσα. Ὁ ἄνδρας της, ἄθρησκος. Τό κοριτσάκι τους, ὅμως, βαπτίσθηκε, βρέφος ἀκόμα. Ἡ γιαγιά, πεθερά τῆς ὀρθόδοξης, εἶναι βουδίστρια. Σέβεται, ὅμως, πολύ τή νύφη της. Ἔκανε ὅλα τά βουδιστικά της καθήκοντα, ἀλλά μέσα της εἶχε προβληματισθῆ, ὅσο, μάλιστα, τά χρόνια περνοῦσαν καί τό τέλος πλησίαζε. Μεγάλες οἱ ἀπορίες. Τί θά γίνω μετά τό θάνατο; Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Χριστός ἤ ὁ Βούδας; Γιατί εἶμαι ἀνήσυχη, ἐνῶ ἡ νύφη μου εἶναι τόσο ἤρεμη καί βέβαιη; Γιατί τά μάτια της εἶναι πάντα τόσο γαλήνια; Νύκτες δέν ἔκλεινε μάτι ἡ γριούλα. Μά καί ἡ νύφη δέν ἦταν ἀδιάφορη. Χωρίς νά μιλᾶ, χωρίς νά προβάλλη τίς θέσεις της —πῶς θά μποροῦσε, ἄλλωστε, νά ὑποδείξη κάτι σέ μιά μεγαλύτερή της καί, μάλιστα, πεθερά της—, ἡ χριστιανή Κορεάτισσα προσευχόταν. Αὐτές, ὅμως, τίς ἀναστολές καί τίς εὐγένειες δέν τίς εἶχε ἡ ἐγγονή. Δέν ἤξερε ἀκόμα πῶς συμπεριφέρονται στά σεβάσμια πρόσωπα σύμφωνα μέ τό κορεατικό πρωτόκολλο. Κι ἔλεγε στή γιαγιά της, πού στά κορεατικά σημαίνει Χαρμονή:
—Ἔλα στήν Ἐκκλησία μας, Χαρμονή· ἐκεῖ ὅλοι εἶναι χαρούμενοι. Ἡ Μαρία καί ἡ Ὀμά της (μητέρα της) πολύ μᾶς ἀγαποῦν.
Ἡ Ὀμά τῆς Μαρίας εἶναι ἡ Παταπία, ἡ πρεσβυτέρα πού πάντα δέχεται μέ πολλή χαρά ὅλους ἀνεξαιρέτως.
Μά ἡ Χαρμονή ἀπαντοῦσε:
—Ποῦ νά πάω ἐγώ, μιά γερόντισσα… καί βουδίστρια, μάλιστα,… θά μέ θέλουν;
Κάποιο, ὅμως, ἀπόγευμα πού ἡ ἐγγονούλα ἦταν στό σπίτι τῆς παπαδοπούλας, χρειάσθηκε ἡ νύφη νά πάη κάπου ἀλλοῦ καί παρακάλεσε τήν πεθερά της:
—Μητέρα, μπορεῖτε νά φέρετε τή μικρή στό σπίτι, ὅταν σουρουπώση;
Ἔτσι ξεκίνησε ἡ γιαγιά. Πῆγε στό συγκρότημα τοῦ ναοῦ, ὅπου τό πρεσβυτέριο. Ὁ ναός εἶναι τριώροφος. Ἀρκετά σκαλάκια ὥς αὐτόν. Ψηλά, σάν στέμμα, τό βυζαντινό καμπαναριό μέ τό μαρμάρινο σταυρό! Κόλλησαν τά μάτια της πάνω του. Κάτι ἀλλιώτικο ἔχει αὐτός ἀπ᾽ τούς ἄλλους σταυρούς, τούς φωτεινούς. Σάν νά ἔχη ψυχή, τήν καλεῖ νά ἔλθη κοντά του. Κι ὅσο ἀνέβαινε τά σκαλάκια, δυνάμωνε καί μιά μελωδία γλυκειά ἀπ᾽ τόν Ἑσπερινό πού ἐτελεῖτο στό παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στό δεύτερο ὄροφο. Φῶς Ἱλαρόν Ἁγίας Δόξης Ἀθανάτου Πατρός… Στή γλῶσσα της… Αὐτό ἦταν. Δέν ἦταν βίαιο. Ἦταν ἤρεμο, γαλήνιο, μά ἐπίμονο. Κάτι ράγισε μέσα της καί ἡ μελωδία τήν πλημμύρισε.
Κατηχήθηκε ἀπ᾽ τή θεολόγο πρεσβυτέρα. Ἠρέμησε ἡ ψυχή της. Ἔφυγαν οἱ ἀνησυχίες της. Ἔγινε διδακτή Θεοῦ. Ζήτησε νά γίνη κι αὐτή σάν τήν ἐγγονή της, ὀρθόδοξη. Ὁρίσθηκε ἡ ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Ἔγινε στά μέτρα της καί ὁ βαπτιστικός χιτώνας. Καί τήν παραμονή, σούρουπο πάλι, ἡ γιαγιά ἀνηφορίζει τά σκαλάκια μ᾽ ἕνα δεματάκι στά χέρια. Τό φέρνει στόν π. Δανιήλ:
—Πάτερ, κάψτε τα ὅλα αὐτά. Εἶναι τά βουδιστικά μου. Σατανικά; Οὔτε πού ξέρω. Ὅλη τή ζωή μου τά πίστευα, ὅμως, τώρα εἶναι ἄχρηστα. Τώρα γιά μένα ὑπάρχει τό Ἕνα, ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι πιά ἡ ζωή μου.
Τήν ἄλλη ἡμέρα ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί. Ἡ βάπτισι ἔγινε μέσα σέ ἀτμόσφαιρα ἱερῆς χαρᾶς. Ἄλλο ἕνα πρόβατο στό ποίμνιο τοῦ Πουσάν. Δίπλα στή Χαρμονή λάμπει ἡ μικρή ἐγγονή της, ἡ γέφυρα τήν ὁποία πέρασε ἡ γιαγιά, γιά νά διαβῆ στή “Χαρμονή τοῦ Χριστοῦ”.
Καί τελειώνει τό “ἐνημερωτικό σημείωμα” τῆς ἀδελφῆς διακόνισσας: “Πῶς κηρύσσεται σήμερα τό Εὐαγγέλιο στίς χῶρες τῆς ἱεραποστολῆς; Μά τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα, μέ χίλιους δύο τρόπους, ὁδηγεῖ τίς ψυχές στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἔγινε μέ τή γιαγιά στό Πουσάν τῆς χώρας τῆς Πρωϊνῆς Γαλήνης, τῆς Κορέας».
Πηγή:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων
ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός
Ἀθήνα 2011
Πηγή
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020
Κορέα: Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία – Η μεταστροφή της Κορεάτισσας Μαρίας Κ. από το Βουδισμό & τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία
Κορέα: Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία
Η μεταστροφή της Κορεάτισσας Μαρίας Κ. από το Βουδισμό
& τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία
TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ
«Γεννήθηκα σέ μία κορεατική βουδιστική οἰκογένεια, τέταρτη στή σειρά ἀπ᾽ τά πέντε κορίτσια καί τόν ἀδελφό μου. Οἱ γονεῖς μου μέ δυσκολία μᾶς μεγάλωναν. Ἀπό μικρή αἰσθανόμουν τήν ἔλλειψι τῆς ἀγάπης τῶν γονέων μου καί αὐτό μοῦ προξενοῦσε κατάθλιψι. Συχνά μοῦ ἐρχόταν ἡ σκέψι νά πεθάνω, ἀφοῦ ἔβλεπα ὅτι δέν εἶχε κανένα νόημα ἡ ζωή μου. Ἔτσι πέρασα τά παιδικά καί νεανικά μου χρόνια, ὥσπου παντρεύτηκα καί ἀπόκτησα ἕνα γιό. Ἀλλά καί πάλι δέν βρῆκα τή χαρά. Ἀναζητοῦσα νά βρῶ κάτι πού θά γέμιζε τό κενό πού ἔνοιωθα στήν ψυχή μου.
Ἕνα βράδυ ἔφερε ὁ ἄνδρας μου στό σπίτι ἕνα φίλο του. Αὐτός ἀνῆκε σέ κάποια αἵρεσι, ἀπό αὐτές πού ὑπάρχουν ἑκατοντάδες στήν Κορέα. Πρίν φύγη, μοῦ ἔδωσε μία κασέτα. Αὐτή ἡ κασέτα περιεῖχε τή διδασκαλία τῆς αἱρέσεώς του καί ἑλκυστικά τραγούδια. Ἄρχισα νά τήν ἀκούω συνέχεια, ὅσο βρισκόμουν μέσα στό σπίτι. Ἀκούγοντάς την, ἔβλεπα τόν κόσμο ἀλλιώτικο, ὄμορφο καί ὅλα τά πλάσματα θαυμάσια! Ἀλλά ἐνῶ ἔφθασα σέ σημεῖο νά νιώθω ὅτι κέρδισα τόν κόσμο καί ἤμουν εὐτυχισμένη, συνέβη κάτι τρομακτικό.
Μιά μέρα, καθώς νύχτωνε, μιά φωτιά ἔκαιγε τά σωθικά μου, τίποτε δέν μέ κρατοῦσε μέσα στό σπίτι καί ἤθελα νά βγῶ ἔξω νά φύγω. Προσπαθοῦσα νά ἠρεμήσω, ὅμως, μέ τίποτε δέν μποροῦσα νά συγκρατήσω τόν ἑαυτό μου. Ἔνοιωθα ὅτι κάποιο πνεῦμα μπῆκε μέσα μου καί μέ ἐξώθοῦσε. Τό ἴδιο ἔπαθε καί ὁ μικρός μου γιός, πού ἄκουγε κι αὐτός τήν κασέτα. Ἔγινε παράξενος, ἄλλαξε ἡ ὄψι του σάν νά ἦταν δαιμονισμένος. Αὐτό μοῦ προκάλεσε μεγαλύτερη ταραχή. Ἐπειδή ἐγώ, ἡ μάνα, δέν ἤμουν αὐτή πού ἔπρεπε, σκέφθηκα ὅτι ἐξαιτίας μου βασανιζόταν καί τό παιδί μου! Τό ἀγκαλιάζα νά τό συνεφέρω.
Ἔκλαιγα πολύ. Δέν μποροῦσα νά ἀφήσω τόν μοναχογιό μου στήν κατάστασι αὐτή. Ἄρχισα νά προσεύχομαι μέ τόν βουδιστικό τρόπο, ὅπως ἔκανε ἡ μητέρα μου. Ὅμως, τίποτε, δέν ἔβλεπα καμμιά βελτίωσι. Περνοῦσε δύσκολες νύκτες σ᾽ αὐτή τήν ἀφόρητη κατάστασι. Χρειαζόμουν κάποιον νά μέ βοηθήση. Ἀλλά ποιός θά μποροῦσε νά μέ ἀπαλλάξη ἀπ᾽ αὐτή τήν κόλασι πού ζοῦσα!
Μοῦ ἦλθε στό νοῦ μία γειτόνισσά μου, ἡ Α.. Αὐτή μέ τά δύο παιδιά της καί μέ τήν ἀδελφή της πήγαιναν κάθε Κυριακή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Παλαιότερα μοῦ εἶχε πεῖ καί μένα νά πάω, ἀλλά τό θεώρησα χάσιμο χρόνου. “Μία Κυριακή μοῦ μένει γιά νά ξεκουραστῶ, ἔλεγα. Στίς Ἐκκλησίες πᾶνε ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν ἄλλες ἀσχολίες”. Μοῦ εἶχε κάνει, ὅμως, ἐντύπωσι ὅτι κάθε φορά πού συζητούσαμε γιά τέτοια θέματα, ἡ Α. καμάρωνε γιά τήν Ἐκκλησία της. Μέσα στήν ἀπελπισία μου πῆγα κάι τήν βρῆκα. Τῆς εἶπα ὅλη τήν ἱστορία μου. Μέ ἄκουσε προσεκτικά. Στό τέλος τήν παρακάλεσα νά ρωτήση τόν ἱερέα της, στήν Ἐκκλησία πού πηγαίνει, γιατί εἶμαι σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι, τί νά κάνω, πῶς νά γλιτώσω ἀπ᾽ τή δυστυχία μου.
Ὁ ἱερέας ἀπάντησε ὅτι ἡ κατάστασί μου εἶναι πολύ ἐπικίνδυνη καί νά πάω τό γρηγορότερο στήν Ἐκκλησία. Μόλις ἄκουσα αὐτά τά λόγια ἔτρεξα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, παρόλο πού δέν ἤξερα τίποτε γιά τόν ἀληθινό Θεό. Ἤθελα νά λυτρωθῶ χωρίς καθυστέρησι ἀπ᾽ τήν κόλασι πού μέ ἔζωνε. Μόλις φθάσαμε μέ τήν Α. στό ναό καί ἀπ᾽ τήν εἴσοδο ἀντίκρυσα τό ἐσωτερικό του, τό τέμπλο, τίς εἰκόνες, τά καντήλια, συγκλονίστηκα καί ἄρχισα νά κλαίω ἀπό χαρά καί συγκίνησι. Ἔνοιωσα ὅτι αὐτό πού ἔψαχνα ἀπό μικρό κορίτσι, αὐτό πού ἐπιθυμοῦσε ἡ ψυχή μου, τό εἶχα βρεῖ! Μιά γλυκιά ζεστασιά καί μία ἀνείπωτη γαλήνη γέμισαν τήν ψυχή μου. Σάν νά ἤμουν στήν ἀγκαλιά τῆς πιό στοργικῆς μάνας τοῦ κόσμου.
Ἢλθε ὁ ἱερέας καί, παρόλο ὅτι δέν τόν εἶχα δεῖ πρίν οὔτε μία φορά, ἦταν τέτοια ἡ ἐμπιστοσύνη πού μοῦ προκάλεσε, ὥστε τοῦ περιέγραψα ὅλη μου τή ζωή, τίς πτώσεις μου, τίς σκέψεις μου, τούς φόβους μου… Οὔτε κατάλαβα πόσες ¬ὧρες μιλοῦσα. Ξαφνικά αἰσθάνθηκα μεγάλη κούρασι καί ζήτησα ἀπ᾽ τόν ἱερέα νά διακόψουμε, γιά νά πάω στό σπίτι μου νά ξεκουραστῶ, λέγοντάς του ὅτι θά ξαναπήγαινα στήν Ἐκκλησία.
Μόλις ἐπέστρεψα στό σπίτι μου κοιμήθηκα βαθιά καί στόν ὕπνο μου εἶδα Ἁγίους Ἀγγέλους νά ἔρχονται κοντά μου καί ξαφνικά, τήν ἴδια στιγμή, ἕνας μαῦρος δαίμονας νά φεύγη βιαστικά ἀπ᾽ τήν καρδιά μου. Ξύπνησα καί ἔνοιωσα ὅτι ἤμουν ἄλλος ἄνθρωπος! Τό σῶμα μου καί ἡ ψυχή μου εἶχαν ἀνακουφισθῆ. Ἀπό τότε ἄρχισα νά πηγαίνω τακτικά στήν Ἐκκλησία. Κατηχήθηκα, βαπτίσθηκα καί πῆρα τό ὄνομα τῆς Παναγίας Μητέρας μας.
Μέ τίς ἐπιθέσεις τοῦ σατανᾶ ἔζησα τόση δυστυχία! Μέ τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί τήν πίστι μου σ᾽ Αὐτόν, τόν ἀληθινό Θεό, ζῶ σέ πέλαγος εὐτυχίας. Συμμετέχοντας στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ καθημερινή μου ζωή εἶναι ἀσφαλής. Ἀλλά καί τό παιδί μου, πού εἶχε περιέλθει σέ τέτοια παράξενη κατάστασι, ἀπό τότε πού βαπτίσθηκε ἄλλαξε τελείως, ἔγινε ἕνα καλό καί φρόνιμο παιδί. Πηγαίνει τώρα στήν Β´ τάξι τοῦ Δημοτικοῦ.
Πιστεύω ὅτι ὅλα αὐτά προέρχονται ἀπ᾽ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί μέρα-νύκτα Τόν εὐχαριστῶ. Τώρα ὁ μόνος μου καημός εἶναι νά ἀρχίση νά πηγαίνη καί ὁ ἄνδρας μου στήν Ἐκκλησία. Τόν πῆγα μερικές φορές στό ναό, τοῦ ἄρεσε ἡ Θ. Λειτουργία, εἶχε καλή ἐπικοινωνία μέ τόν ἱερέα, ἀλλά ἀκόμη διστάζει νά προχωρήση.
Προσεύχομαι πολύ στό Θεό νά ἀνοίξη ἡ καρδιά τοῦ συζύγου μου καί νά δεχθῆ τή λυτρωτική Χάρι Του.
Μαρία Κ.
(Μετάφρασι ἀπ᾽ τά κορεατικά: Ἀγάθη Πέκ)».
Από το Βιβλίο: Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Κορέας, 2. Μαρτυρίες, ἐκδ. Τῆνος, Ἀθήνα 2007
Πηγή
Η μεταστροφή της Κορεάτισσας Μαρίας Κ. από το Βουδισμό
& τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία
TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ
«Γεννήθηκα σέ μία κορεατική βουδιστική οἰκογένεια, τέταρτη στή σειρά ἀπ᾽ τά πέντε κορίτσια καί τόν ἀδελφό μου. Οἱ γονεῖς μου μέ δυσκολία μᾶς μεγάλωναν. Ἀπό μικρή αἰσθανόμουν τήν ἔλλειψι τῆς ἀγάπης τῶν γονέων μου καί αὐτό μοῦ προξενοῦσε κατάθλιψι. Συχνά μοῦ ἐρχόταν ἡ σκέψι νά πεθάνω, ἀφοῦ ἔβλεπα ὅτι δέν εἶχε κανένα νόημα ἡ ζωή μου. Ἔτσι πέρασα τά παιδικά καί νεανικά μου χρόνια, ὥσπου παντρεύτηκα καί ἀπόκτησα ἕνα γιό. Ἀλλά καί πάλι δέν βρῆκα τή χαρά. Ἀναζητοῦσα νά βρῶ κάτι πού θά γέμιζε τό κενό πού ἔνοιωθα στήν ψυχή μου.
Ἕνα βράδυ ἔφερε ὁ ἄνδρας μου στό σπίτι ἕνα φίλο του. Αὐτός ἀνῆκε σέ κάποια αἵρεσι, ἀπό αὐτές πού ὑπάρχουν ἑκατοντάδες στήν Κορέα. Πρίν φύγη, μοῦ ἔδωσε μία κασέτα. Αὐτή ἡ κασέτα περιεῖχε τή διδασκαλία τῆς αἱρέσεώς του καί ἑλκυστικά τραγούδια. Ἄρχισα νά τήν ἀκούω συνέχεια, ὅσο βρισκόμουν μέσα στό σπίτι. Ἀκούγοντάς την, ἔβλεπα τόν κόσμο ἀλλιώτικο, ὄμορφο καί ὅλα τά πλάσματα θαυμάσια! Ἀλλά ἐνῶ ἔφθασα σέ σημεῖο νά νιώθω ὅτι κέρδισα τόν κόσμο καί ἤμουν εὐτυχισμένη, συνέβη κάτι τρομακτικό.
Μιά μέρα, καθώς νύχτωνε, μιά φωτιά ἔκαιγε τά σωθικά μου, τίποτε δέν μέ κρατοῦσε μέσα στό σπίτι καί ἤθελα νά βγῶ ἔξω νά φύγω. Προσπαθοῦσα νά ἠρεμήσω, ὅμως, μέ τίποτε δέν μποροῦσα νά συγκρατήσω τόν ἑαυτό μου. Ἔνοιωθα ὅτι κάποιο πνεῦμα μπῆκε μέσα μου καί μέ ἐξώθοῦσε. Τό ἴδιο ἔπαθε καί ὁ μικρός μου γιός, πού ἄκουγε κι αὐτός τήν κασέτα. Ἔγινε παράξενος, ἄλλαξε ἡ ὄψι του σάν νά ἦταν δαιμονισμένος. Αὐτό μοῦ προκάλεσε μεγαλύτερη ταραχή. Ἐπειδή ἐγώ, ἡ μάνα, δέν ἤμουν αὐτή πού ἔπρεπε, σκέφθηκα ὅτι ἐξαιτίας μου βασανιζόταν καί τό παιδί μου! Τό ἀγκαλιάζα νά τό συνεφέρω.
Ἔκλαιγα πολύ. Δέν μποροῦσα νά ἀφήσω τόν μοναχογιό μου στήν κατάστασι αὐτή. Ἄρχισα νά προσεύχομαι μέ τόν βουδιστικό τρόπο, ὅπως ἔκανε ἡ μητέρα μου. Ὅμως, τίποτε, δέν ἔβλεπα καμμιά βελτίωσι. Περνοῦσε δύσκολες νύκτες σ᾽ αὐτή τήν ἀφόρητη κατάστασι. Χρειαζόμουν κάποιον νά μέ βοηθήση. Ἀλλά ποιός θά μποροῦσε νά μέ ἀπαλλάξη ἀπ᾽ αὐτή τήν κόλασι πού ζοῦσα!
Μοῦ ἦλθε στό νοῦ μία γειτόνισσά μου, ἡ Α.. Αὐτή μέ τά δύο παιδιά της καί μέ τήν ἀδελφή της πήγαιναν κάθε Κυριακή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Παλαιότερα μοῦ εἶχε πεῖ καί μένα νά πάω, ἀλλά τό θεώρησα χάσιμο χρόνου. “Μία Κυριακή μοῦ μένει γιά νά ξεκουραστῶ, ἔλεγα. Στίς Ἐκκλησίες πᾶνε ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν ἄλλες ἀσχολίες”. Μοῦ εἶχε κάνει, ὅμως, ἐντύπωσι ὅτι κάθε φορά πού συζητούσαμε γιά τέτοια θέματα, ἡ Α. καμάρωνε γιά τήν Ἐκκλησία της. Μέσα στήν ἀπελπισία μου πῆγα κάι τήν βρῆκα. Τῆς εἶπα ὅλη τήν ἱστορία μου. Μέ ἄκουσε προσεκτικά. Στό τέλος τήν παρακάλεσα νά ρωτήση τόν ἱερέα της, στήν Ἐκκλησία πού πηγαίνει, γιατί εἶμαι σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι, τί νά κάνω, πῶς νά γλιτώσω ἀπ᾽ τή δυστυχία μου.
Ὁ ἱερέας ἀπάντησε ὅτι ἡ κατάστασί μου εἶναι πολύ ἐπικίνδυνη καί νά πάω τό γρηγορότερο στήν Ἐκκλησία. Μόλις ἄκουσα αὐτά τά λόγια ἔτρεξα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, παρόλο πού δέν ἤξερα τίποτε γιά τόν ἀληθινό Θεό. Ἤθελα νά λυτρωθῶ χωρίς καθυστέρησι ἀπ᾽ τήν κόλασι πού μέ ἔζωνε. Μόλις φθάσαμε μέ τήν Α. στό ναό καί ἀπ᾽ τήν εἴσοδο ἀντίκρυσα τό ἐσωτερικό του, τό τέμπλο, τίς εἰκόνες, τά καντήλια, συγκλονίστηκα καί ἄρχισα νά κλαίω ἀπό χαρά καί συγκίνησι. Ἔνοιωσα ὅτι αὐτό πού ἔψαχνα ἀπό μικρό κορίτσι, αὐτό πού ἐπιθυμοῦσε ἡ ψυχή μου, τό εἶχα βρεῖ! Μιά γλυκιά ζεστασιά καί μία ἀνείπωτη γαλήνη γέμισαν τήν ψυχή μου. Σάν νά ἤμουν στήν ἀγκαλιά τῆς πιό στοργικῆς μάνας τοῦ κόσμου.
Ἢλθε ὁ ἱερέας καί, παρόλο ὅτι δέν τόν εἶχα δεῖ πρίν οὔτε μία φορά, ἦταν τέτοια ἡ ἐμπιστοσύνη πού μοῦ προκάλεσε, ὥστε τοῦ περιέγραψα ὅλη μου τή ζωή, τίς πτώσεις μου, τίς σκέψεις μου, τούς φόβους μου… Οὔτε κατάλαβα πόσες ¬ὧρες μιλοῦσα. Ξαφνικά αἰσθάνθηκα μεγάλη κούρασι καί ζήτησα ἀπ᾽ τόν ἱερέα νά διακόψουμε, γιά νά πάω στό σπίτι μου νά ξεκουραστῶ, λέγοντάς του ὅτι θά ξαναπήγαινα στήν Ἐκκλησία.
Μόλις ἐπέστρεψα στό σπίτι μου κοιμήθηκα βαθιά καί στόν ὕπνο μου εἶδα Ἁγίους Ἀγγέλους νά ἔρχονται κοντά μου καί ξαφνικά, τήν ἴδια στιγμή, ἕνας μαῦρος δαίμονας νά φεύγη βιαστικά ἀπ᾽ τήν καρδιά μου. Ξύπνησα καί ἔνοιωσα ὅτι ἤμουν ἄλλος ἄνθρωπος! Τό σῶμα μου καί ἡ ψυχή μου εἶχαν ἀνακουφισθῆ. Ἀπό τότε ἄρχισα νά πηγαίνω τακτικά στήν Ἐκκλησία. Κατηχήθηκα, βαπτίσθηκα καί πῆρα τό ὄνομα τῆς Παναγίας Μητέρας μας.
Μέ τίς ἐπιθέσεις τοῦ σατανᾶ ἔζησα τόση δυστυχία! Μέ τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί τήν πίστι μου σ᾽ Αὐτόν, τόν ἀληθινό Θεό, ζῶ σέ πέλαγος εὐτυχίας. Συμμετέχοντας στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ καθημερινή μου ζωή εἶναι ἀσφαλής. Ἀλλά καί τό παιδί μου, πού εἶχε περιέλθει σέ τέτοια παράξενη κατάστασι, ἀπό τότε πού βαπτίσθηκε ἄλλαξε τελείως, ἔγινε ἕνα καλό καί φρόνιμο παιδί. Πηγαίνει τώρα στήν Β´ τάξι τοῦ Δημοτικοῦ.
Πιστεύω ὅτι ὅλα αὐτά προέρχονται ἀπ᾽ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί μέρα-νύκτα Τόν εὐχαριστῶ. Τώρα ὁ μόνος μου καημός εἶναι νά ἀρχίση νά πηγαίνη καί ὁ ἄνδρας μου στήν Ἐκκλησία. Τόν πῆγα μερικές φορές στό ναό, τοῦ ἄρεσε ἡ Θ. Λειτουργία, εἶχε καλή ἐπικοινωνία μέ τόν ἱερέα, ἀλλά ἀκόμη διστάζει νά προχωρήση.
Προσεύχομαι πολύ στό Θεό νά ἀνοίξη ἡ καρδιά τοῦ συζύγου μου καί νά δεχθῆ τή λυτρωτική Χάρι Του.
Μαρία Κ.
(Μετάφρασι ἀπ᾽ τά κορεατικά: Ἀγάθη Πέκ)».
Από το Βιβλίο: Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Κορέας, 2. Μαρτυρίες, ἐκδ. Τῆνος, Ἀθήνα 2007
Πηγή
Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2020
Συζήτηση με Κορεάτισσα που έγινε Ορθόδοξη Χριστιανή
Συζήτηση με Κορεάτισσα που έγινε Ορθόδοξη Χριστιανή
Η συζήτηση αυτή έγινε με συνεργάτη του «Οδοιπορικού Ιεραποστολής» στην Ορθόδοξη Ιερά Μονή τής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Καπυόνγκ, 60 χιλμ. βόρεια της Σεούλ της Κορέας.
* * *
-Συνεργάτης: Κυρία Ελισάβετ. Άκουσα ότι, πριν βαπτιστείτε Ορθόδοξη, ήσαστε Προτεστάντισσα. Πώς αποφασίσατε να γίνετε Ορθόδοξη;
Ελισάβετ.: Και εγώ και ο σύζυγος μου είχαμε γίνει Προτεστάντες πριν πολλά χρόνια και συμμετείχαμε ενεργά στις δραστηριότητες τής Προτεσταντικής Εκκλησίας. Εγώ μάλιστα, επειδή έχω τελειώσει και Προτεσταντικό Θεολογικό Σεμινάριο, εργαζόμουν στον Κατηχητικό Τομέα, στο τμήμα Γυναικών, και έψελνα στην χορωδία. Άλλα και ο σύζυγός μου, πού είναι πτυχιούχος Πανεπιστημίου, είχε εκλεγεί μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εκκλησίας.
Καλά ήταν, αλλά νοιώθαμε ότι κάτι μας έλειπε. Όταν πριν ένα χρόνο, με την ευκαιρία κάποιου γεγονότος βρεθήκαμε στον Ορθόδοξο ναό του Αγιου Νικολάου της Σεούλ, νοιώσαμε με τον σύζυγό μου ότι βρήκαμε αυτό ακριβώς πού μας έλειπε, αυτό πού αναζητούσε ή ψυχή μας: την Ορθόδοξη θεία Λατρεία! Από την ήμερα εκείνη δεν ξαναπήγαμε ούτε μία φορά στην παλιά Προτεσταντική Εκκλησία μας. Κάθε Κυριακή, χωρίς να λείψουμε ποτέ, πηγαίναμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Συν.: Καλά, καταλαβαίνατε τι γινόταν στην θεία Λειτουργία;
Ελ.: Βέβαια, στην αρχή αυτά πού βλέπαμε και ακούγαμε ήταν για μας ασυνήθιστα. Άλλα με τον καιρό, με την βοήθεια και των σχετικών βιβλίων, πού ερμηνεύουν την θ. Λειτουργία, και με την Κατήχηση πού παρακολουθούσαμε, όλο και περισσότερο καταλαβαίναμε τα τελούμενα και, κυριολεκτικά, μας γοήτευε η θ. Λειτουργία.
Συν.: Ποια σημεία της θ. Λειτουργίας ή τι από αυτά που βλέπατε και ακούγατε σας συγκίνησαν πιο πολύ;
Ελ.: Η κατανυκτική ατμόσφαιρα της λατρείας και η ιερότητα του χώρου ήταν κάτι που δεν το είχαμε ζήσει στην Προτεσταντική Εκκλησία. Επίσης, η μεγάλη ευλάβεια των λειτουργών. Συγκινούμεθα όταν τους βλέπαμε να προσκυνούν την Αγία Τράπεζα, πώς κρατούσαν το Ιερό Ευαγγέλιο, το Άγιο Δισκάριο και το Άγιο Ποτήριο, όταν βλέπαμε τους εκκλησιαζόμενους να υποκλίνονται και να κάνουν τον σταυρό τους ευλαβικά, σαν να είχαν μπροστά τους τον ίδιο τον Χριστό.
Ακόμα, μεγάλη εντύπωση μας έκανε το ότι κάθε φορά πού ο λειτουργός έβγαινε στην Ωραία Πύλη και ευλογούσε, όλο το εκκλησίασμα [= οι συγκεντρωμένοι χριστιανοι] δεχόταν την ευλογία του με υπόκλιση, αλλά και ο λειτουργός, όποιος και αν ήταν, Επίσκοπος ή ιερέας, υποκλινόταν ταπεινά στο εκκλησίασμα, ευχαριστώντας έτσι τους πιστούς πού ανταπέδιδαν την ευχή.
Συν.: Σαν Προτεστάντες, που ήσαστε πριν, δεν δυσκολευθήκατε στην προσκύνηση των ιερών εικόνων;
Ελ.: Είναι αλήθεια ότι στην αρχή ένοιωσα παράξενα βλέποντας τους Ορθοδόξους, μπαίνοντας στον ναό, να προσκυνούν τις εικόνες. Όπως γνωρίζετε, οι Προτεστάντες απαγορεύουν την προσκύνηση των εικόνων, επειδή τις θεωρούν είδωλα. Όταν όμως ρωτήσαμε και μας εξήγησαν το βαθύτερο νόημα των εικόνων, αισθανόμαστε ότι ο Χριστός, ή Παναγία, οι Άγγελοι και οι άγιοι βρίσκονται ανάμεσα μας ιδιαίτερα εδώ στον ναό του Μοναστηριού, που οι τοίχοι, ακόμη και το ταβάνι, είναι όλο εικόνες άγιων, και όταν προσκυνούμε τις εικόνες των αγίων και τα ιερά λείψανλα τους, τους παρακαλούμε «πρεσβεύσατε και για μας, να ζούμε κοντά στο θέλημα του Θεού». Και έχουμε την αίσθηση ότι είναι κοντά μας ζωντανοί και μας ακούνε.
Συν.: Τώρα κάτι άλλο. Αφού ζούσατε τόσο ωραία στην Σεούλ, γιατί αφήσατε το σπίτι σας, τα παιδιά και τα εγγονάκια σας και μετακομίσατε στο Τσόνγκ-Πυόνγκ, κοντά στο Ορθόδοξο Μοναστήρι;
Ελ.: Δύο είναι οι λόγοι πού ήλθαμε εδώ κοντά. Πρώτον για να έχουμε την ευκαιρία κάθε μέρα, πρωί και απόγευμα, να συμμετέχουμε στις ιερές Ακολουθίες, που στο Μοναστήρι είναι εκτενέστερες, και στις θ. Λειτουργίες, που εδώ γίνονται συχνότερα. και δεύτερον, αφού, δόξα τω Θεώ, τα τρία παιδιά μας έχουν δημιουργήσει τις δικές τους οικογένειες και δεν μας έχουν πια ανάγκη, για να αφήσουμε κι εμείς τις κοσμικές μέριμνες και να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας στον ιερό χώρο του Μοναστηριού. Έτσι, ο σύζυγος μου, που έχει ακόμη μεγάλη αντοχή, φροντίζει τους εξωτερικούς χώρους, καθαρίζει τα χιόνια, μεριμνά για την καθαριότητα του ναού, ενώ εγώ τον βοηθώ στις άλλες φροντίδες της καθημερινής ζωής.
Συν.: Ως Ορθόδοξοι αισθάνεστε ότι και έχει αλλάξει στην πνευματική σας ζωή;
Ελ.: Από την ήμερα της εορτής του Αγίου Ιγνατίου του θεοφόρου, που βαπτισθήκαμε, μετά από μακρά προετοιμασία, και αξιωνόμαστε να μετέχουμε στην θεία Κοινωνία, ζούμε την γαλήνη και την αγαλλίαση πού μας δίνει ο πανάγαθος Θεός. Είμαστε ευτυχισμένοι, έστω και αν δεν τα ξέρουμε όλα όσα πρέπει να κάνουμε ως Ορθόδοξοι. Με τις πνευματικές συζητήσεις, πού έχουμε κάθε μέρα στο Μοναστήρι, με τις νηστείες και με την προσευχή προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε τι αρέσει στον Θεό, ώστε με την Χάρη Του να ζούμε σύμφωνα με το θέλημά Του.
Συν.: θα θέλατε να πείτε κάτι ακόμη από αυτά που νοιώθετε ως Ορθόδοξη;
Ελ.: Επιθυμία μου είναι, όσα χρόνια μου χαρίσει ο Θεός να ζήσω ακόμη, να αφήσω τον εαυτό μου ταπεινά στα χέρια Του, να οδηγεί Αυτός το βήματά μου και να με αξιώνει να πορεύομαι με υπακοή στον πνευματικό μου. Αισθάνομαι ότι ζώντας έτσι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο πού οδηγεί στον τελικό προο ρισμό μας και νοιώθω σιγουριά και ευτυχία. Μακάρι να με αξίωση ο Θεός να εφαρμόζω αυτό πού γράφει ο Απ. Παύλος: «ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ» [=να προσεύχεστε συνεχώς].
Από το περιοδικό: Οδοιπορικό Ιεραποστολής στην Ανατολή – Τεύχος 27, Μάιος-Ιούνιος 2009.
Πηγή
Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2019
Ο Κορεάτης ιερέας π. Βόρις Μουν
Μετά την σύλληψη και εξαφάνιση του π. Αλεξίου Κίμ [«Νεκρός»: ένας Κορεάτης νεομάρτυρας, προφανώς] και για τρία χρόνια (1951-1953), η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κορέας βρισκόταν σε μεγάλη δοκιμασία, με μισοκατεστραμμένο τον ναό στην Σεούλ και τους πιστούς της διασκορπισμένους, λόγω του πολέμου. Οι Έλληνες κληρικοί, που συνόδευαν το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα κατά τον Κορεατικό πόλεμο και μετά τη λήξη του, προσπάθησαν, όσο ήταν δυνατόν, να ανακουφίσουν τους Ορθοδόξους Κορεάτες. Άρχισαν να τελούν και πάλι την θ. Λειτουργία στην Σεούλ και να αναζητούν τον γηγενή Ορθόδοξο πληθυσμό. Με έρανο μεταξύ των Ελλήνων στρατιωτικών ανακαινίσθηκε ο ναός του Άγ. Νικολάου και οι Ορθόδοξοι Κορεάτες άρχισαν να επανέρχονται στην Σεούλ. Η πρώτη θεία Λειτουργία στον νέο ναό έγινε την 29η Νοεμβρίου 1953. Στα επίσημα εγκαίνια του ναού παρέστη και ο Υφυπουργός Παιδείας της Κορέας και άλλες πολιτικές και στρατιωτικές αρχές. Συγχρόνως, άρχισε η ανασυγκρότηση της Ορθόδοξης κοινότητας.
Για αντικαταστάτη του π. Αλεξίου, η Ορθόδοξη Κοινότητα έκρινε ότι ο πιο κατάλληλος για την θέση του ιερέα ήταν ό Κορεάτης Bόρις Μούν (Moon Yi-Han). Γεννημένος το 1910, φοίτησε στο σχολείο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής. Δεν είχε κάνει θεολογικές σπουδές, αλλά προσπάθησε με όλες τις δυνάμει του να εκτελεί με συνέπεια τα καθήκοντα του, μαθαίνοντας πολλά από προσωπική μελέτη. Ήταν πολύ ευσεβής και από πολύ μικρός δεν έλλειπε ποτέ από τις Ακολουθίες, ενώ συμμετείχε σε όλες τις εκκλησιαστικές δραστηριότητες. Υπήρξε για χρόνια βοηθός και γραμματέας του π. Αλεξίου Κίμ και γνώριζε καλά τα εκκλησιαστικά.
Για να χειροτονηθεί όμως ο Β. Μούν έπρεπε να πάει στο Τόκυο, όπου υπήρχε ό πλησιέστερος στην Κορέα κανονικός Ορθόδοξος Επίσκοπος. Το 1954 δεν υπήρχαν διακρατικές σχέσεις μεταξύ Κορέας και Ιαπωνίας και κανείς κορεάτης δεν επιτρεπόταν να φύγει από την χώρα. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί κάποιος τρόπος για την μετάβαση του Bόριδος Μούν στο Τόκυο. Ο ιερέας του Εκστρατευτικού Σώματος Ελλάδος Αρχιμανδρίτης π. Ανδρέας Χαλκιόπουλος μεσολάβησε στον Αμερικανικό στρατό και ο Bόρις Μούν, μεταμφιεσμένο σε μαύρο Αμερικανό στρατιώτη, περιελήφθη σε ομάδα πεζοναυτών οι όποιοι πήγαιναν στην Ιαπωνία, όπου έφθασε με μεταγωγικό αεροπλάνο του Αμερικάνικου στρατού συνοδευόμενος από τον π. Ανδρέα. […]
Oι 24 προστάτες Άγιοι της Εκκλησίας της Κορέας, των οποίων άγια λείψανα φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως στο Καπυόνγκ . Ευχόμαστε σύντομα να τιμήσουμε και Κορεάτες αγίους, από τους οποίους πρώτος ίσως είναι ο π. Αλέξιος Κιμ.
Η προσφορά του π. Bόριδος στην Ορθόδοξη Κοινότητα Σεούλ ήταν μεγάλη και πολλαπλή.
Λίγους μήνες μετά την χειροτονία του, φρόντισε ώστε να αρχίσει να λειτουργεί το Γυμνάσιο θηλέων, αφού ανακαινίσθηκε το κτήριο με χρήματα πού του εξασφάλισε το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα. Το παρακολουθούσαν περί τις 600 μαθήτριες, με προσωπικό 18 καθηγητές. Δυστυχώς, ή λειτουργία του Γυμνασίου διεκόπη το 1959, όταν το κτήριο του κατεστράφη ολοσχερώς από πυρκαγιά.
«Ο ιερεύς π. Bόρις», έγραφε ο π. Ανδρέας Χαλκιόπουλος στην αναφορά του, «έχει βαθειά συνείδηση της ιεράς αποστολής του. Είναι ταπεινός, ζηλωτής και ευσεβής κληρικός. Εργάζεται με όλας του τας δυνάμεις. Έχει αγαπήσει την εκκλησία του και τους χριστιανούς του. Τελεί κάθε Κυριακή και εορτή την θείαν Λειτουργία, όπως επίσης δεν παραλείπει να κηρύττει και να ερμηνεύει το ιερόν Ευαγγέλιο.
Έχει ετοιμάσει μίαν ωραία εκκλησιαστική χορωδία από 23 νέους Κορεάτες. Επισκέπτεται τους χριστιανούς εις τας οικίας των, φροντίζει με κάθε τρόπον να τους εξυπηρετεί, να τους ενισχύει και να τους θερμαίνει εις την πίστη. Κάθε Κυριακή κάμνει Κατηχητικό Σχολείο στα παιδιά και προετοιμάζει πολλούς διά το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος. Ομιλεί, άπαξ της εβδομάδος, διά την χριστιανική θρησκεία εις τους μαθητής του Γυμνασίου».
Ένα σημαντικό πρόβλημα πού αντιμετώπισε ο π. Bόρις κατά την διακονία του ήταν εκείνο της περιουσία της Εκκλησίας της Κορέας [δηλ. η γη και τα κτήρια της ιεραποστολής], που το 1948 είχε δημευτεί από το κράτος, επειδή θεωρήθηκε ως Ιαπωνική ιδιοκτησία, λόγω της υπαγωγής της Ιεραποστολής στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ιαπωνίας. Οι Ορθόδοξοι Κορεάτες ξεσηκώθηκαν για να προστατεύσουν την περιουσία της Εκκλησίας τους. Για μεγάλο διάστημα έγιναν προσπαθεί να διευθετηθεί το ζήτημα αυτό με συνομιλία. Αργότερα, το 1955, η Ορθόδοξη Κοινότητα αναγκάστηκε να καταφύγει στα δικαστήρια. Το 1962 οι Ορθόδοξοι Κορεάτες, μετά από μακρό αγώνα πέτυχαν να αποδείξουν ότι η Εκκλησία τους υπήρξε πάντοτε αυτοτελής και ανεξάρτητη και μόνο οικονομικές και διοικητικές αναγκαιότητες την υποχρέωσαν να υπαχθή στην δικαιοδοσία της Εκκλησιά της Ιαπωνίας, για να προστατευτεί από τις Ιαπωνικές αρχές κατοχής.
Η γη και τα κτήρια της Ιεραποστολής στην περιοχή Chong-Dong επιστράφηκαν στην Ορθόδοξη Κοινότητα. Λίγο αργότερα επωλήθησαν για να εξοφληθούν τα χρέη πού είχαν δημιουργηθεί. Με ότι ποσό απέμεινε αγοράσθηκε ένα οίκημα στην περιοχή Map’o της Σεούλ, το οποίο για λίγο χρόνο χρησιμοποιήθηκε και ως χώρος για την τέλεση των εκκλησιαστικών Ακολουθιών. Στο μέρος αυτό κτίστηκε το 1968, με την επίβλεψη του π. Bορίδος, ο νέος ναός του άγιου Νικολάου.
Για να βοηθήσει τον π. Βόριδα, λόγω της κλονισμένης υγείας του, στην επιτέλεση των ποιμαντικών του καθηκόντων, έφθασε στην Κορέα το 1969 ό Άρχιμ. π. Ευγένιος Παπαγιαννάκος της Ι. Αρχιεπισκοπής Αμερικής, ο οποίος υπηρέτησε στην Κορέα μέχρι το 1973. Από το 1975 ο π. Bόρις συνεργάσθηκε στενά με τον αφιχθέντα στην Κορέα Αρχιμανδρίτη π. Σωτήριο Τράμπα.
Ο π. Bόρις ήταν πολύ ταπεινός και γνώριζε ότι οι θεολογικές του γνώσεις ήσαν ανεπαρκείς. Τούτο φανερώνουν και τα όσα είπε στον Αρχιμανδρίτη π. Σωτήριο, αμέσως μετά την άφιξη του τελευταίου στην Κορέα: «Προσπάθησα να κάνω εδώ κάθε τι που ήταν μέσα στις δυνατότητές μου, αλλά φοβούμαι ότι έχω κάνει πολλά λάθη. Πράξετε ότι κρίνετε απαραίτητο και θα σας ακολουθήσω σε όλα».
Υπήρξε πάντοτε πολύ συνεπής στα καθήκοντα του. Αν και ζούσε σε ένα μικρό οίκημα έξω από την Σεούλ και απαιτείτο περίπου μιάμιση ώρα με λεωφορείο για να φθάση στην Εκκλησία, έχοντας συναίσθηση της ιερατικής του ευθύνη, βρισκόταν στον ναό τουλάχιστον 20 λεπτά πριν από κάθε Ακολουθία.
Ο π. Bόρις υπηρέτησε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην χώρα του για είκοσι τρία χρόνια. Έφυγε από τον κόσμο τούτο το 1977, μαζί με την πρεσβυτέρα του [=τη σύζυγό του], εξ αιτίας του μονοξειδίου του άνθρακος από τα κάρβουνα πού χρησιμοποιούσαν την εποχή εκείνη στα Κορεατικά σπίτια για το παραδοσιακό σύστημα θερμάνσεως. Ετάφη στο Ορθόδοξο κοιμητήριο.
Το 1999, στην πόλη Ιλσάν τα τέκνα του π. Bορίδος εις μνήμην του, κατέβαλλαν το ενοίκιο διαμερίσματος, πού διαμορφώθηκε σε προσωρινό ναό αφιερωμένο στον Άγ. Βόριδα. Ο ναός αυτός έπαυσε να λειτουργεί μετά από δύο χρόνια, λόγω της μεγάλης υγρασίας πού παρουσίασε.
Ορθόδοξος Ι. Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Βόριδα κτίστηκε το 2003 και λειτουργεί στην πόλη Τσουντσόν, με εφημέριο τον Ιερεμία Τζό.
Πηγή
Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2019
Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2019
“Πώς το Πατριαρχείο Μόσχας καταπατά τους Εκκλησιαστικούς Κανόνες και υπονομεύει την Ορθόδοξη Ενότητα στην Κορέα” – Συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κορέας & Έξαρχου Ιαπωνίας κκ. Αμβροσίου
Συνέντευξη του Μητροπολίτη Κορέας Αμβροσίου στον Ευάγγελο Σωτηρόπουλο, συγγραφέα άρθρων περί Ορθοδοξίας οπως αυτή δημοσιεύθηκε στο Orthodoxia.info.
Σεβασμιώτατε, πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ ότι και στην Κορέα το Πατριαρχείο Μόσχας ίδρυσε «Επισκοπή Ν. και Β. Κορέας». Θα θέλαμε ένα σχόλιό σας.
Σας ευχαριστώ κ. Σωτηρόπουλε για την καίρια ερώτησή σας. Δυστυχώς οι Αδελφοί μας Ρώσοι, δεν άκουσαν την έκκλησή μας, που με πολύ πόνο ψυχής κατ᾽ επανάληψη τους απευθύναμε, να μην καταστρέψουν, δηλαδή, την κανονικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κορέα. Είναι μεγάλο κρίμα πού, υπό το πρόσχημα της διαφωνίας τους με το Οικουμενικό Πατριαρχείο για το θέμα της Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, προχώρησαν στην δημιουργία Εξαρχίας και Επισκοπών στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Άπω Ανατολή και σ᾽ ολόκληρη την Ανατολική Ασία.
Κρατώ από την απάντησή σας τις λέξεις «κανονικότητα» και «πρόσχημα» και σας παρακαλώ να μας εξηγήσετε τι εννοείτε.
Ευχαρίστως. Με τον όρο «κανονικότητα» εννοώ ότι μέχρι πριν από τα Χριστούγεννα του 2018 στην Κορέα υπήρχε μία μόνον Ορθόδοξη Εκκλησία, αυτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που ήταν «μοντέλο», ας μας επιτραπεί ο όρος, για την ανά την οικουμένη Ορθοδοξία. Και επίσης υπήρχε ένας μόνον Μητροπολίτης Κορέας –εμείς, ως Εκκλησία, δεν χωρίζουμε την χώρα, όπως οι μεγάλες δυνάμεις την χώρισαν, δυστυχώς, πριν από 70 χρόνια, σε Νότια και Βόρεια- και κάτω από το ωμοφόριό του, ανήκουν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που διαμένουν στην κορεατική χερσόνησο ανεξαρτήτως εθνικότητας. Με άλλα λόγια, στην Κορέα ακολουθούμε για πολλές δεκαετίες την κανονική παράδοση της Αρχαίας Εκκλησίας, που ήταν η ύπαρξη ενός μόνον Επισκόπου σε κάθε γεωγραφική περιοχή, ο οποίος, ως ο υπεύθυνος πνευματικός πατέρας, φρόντιζε για τις λειτουργικές και ποιμαντικές ανάγκες του πολυεθνικού, πολλές φορές, Ποιμνίου του. Το αντικανονικό φαινόμενο της υπάρξεως πολλών Επισκόπων και μάλιστα με τον ίδιο τίτλο στην ίδια περιοχή είναι ένα μόρφωμα, που εμφανίστηκε με την μετανάστευση Ορθοδόξων πιστών τον 19ο αιώνα και εξής από τις Ορθόδοξες χώρες προς τις Νέες Χώρες. Ο καθένας που γνωρίζει στοιχειωδώς το Κανονικό Δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας καταλαβαίνει αμέσως την αντικανονικότητά του. Άλλωστε η Απόφαση για την Ορθόδοξη Διασπορά της Δ´ Προσυνοδικής Πανορθόδοξης Διάσκεψης στο εν Σαμπεζύ Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από 6-13 Ιουνίου του 2009, την οποία υπέγραψαν όλοι οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών (μηδέ του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας κ. Κυρίλλου εξαιρουμένου), για την επαναφορά στην κανονική τάξη της Αρχαίας Εκκλησίας, είναι απολύτως ενδεικτική της αντικανονικής πρόσφατης πράξης του Πατριαρχείου Μόσχας στην Κορέα, αλλά και σ᾽ άλλες περιοχές της Άπω Ανατολής, της Ανατολικής Ασίας, της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής, της Τουρκίας κ.α.
Θα θέλατε τώρα να μας εξηγήσετε τον όρο «πρόσχημα» αναφερόμενος στο θέμα της Ουκρανίας;
Χρησιμοποίησα τον όρο αυτό, όχι τυχαία, γιατί πιστεύω ακραδάντως ότι το θέμα που προκάλεσε το Πατριαρχείο Μόσχας με την διακοπή του μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου, πριν ακόμη δοθεί το Αυτοκέφαλο στην Εκκλησία της Ουκρανίας, ήταν η πρόφαση για την έναρξη υλοποιήσεως από το Πατριαρχείο Μόσχας προμελετημένου σχεδίου πολλές δεκαετίες πριν.
Σεβασμιώτατε, μιλήσατε για «προμελετημένο σχέδιο». Μήπως είναι υπερβολικό αυτό;
Η έκφραση «προμελετημένο σχέδιο» δεν είναι σχήμα ρητορικής υπερβολής. Έχω υπόψη μου πολλά στοιχεία που, βάσει των οποίων, κατά την γνώμη μου, αποδεικνύεται του λόγου το αληθές.
Θα θέλατε να παρουσιάσετε τα στοιχεία αυτά για τους αναγνώστες μας;
Θα αναφέρω στοιχεία μόνον από την Κορέα. Παρόμοια στοιχεία, καθώς γνωρίζω, έχουν και άλλοι Αδελφοί Ιεράρχες, οι οποίοι ποιμαίνουν Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Διασπορά και καλό θα είναι να τα δημοσιοποιήσουν για την ενημέρωση της κοινής γνώμης.
Αμέσως μετά από την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, όταν άρχισαν να έρχονται στην Κορέα οι πρώτοι οικονομικοί μετανάστες εκ Ρωσίας και άλλες σλαβικές χώρες, άρχισαν ταυτοχρόνως να εκφράζονται και οι πρώτες δικαιοδοσιακές αξιώσεις του Πατριαρχείου Μόσχας στην Κορέα. Όταν π.χ. ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος, ως Αρχιεπίσκοπος τότε Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ, επισκέφθηκε τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στην Σεούλ, μετά την κυριακάτικη θεία Λειτουργία, είπε σε κάποιον Ρώσο: «Τα βλέπεις όλα αυτά (δηλαδή τον ναό και τα κτήρια πέριξ του ναού); Όλα αυτά ήταν κάποτε δικά μας και μας τα πήραν οι Έλληνες»! Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας, τότε Ἀρχιμανδρίτης και Προϊστάμενος του Αγίου Νικολάου, όταν αργότερα το άκουσε αυτό από τον Ρώσο στον οποίο ο Κύριλλος τα είπε, του απάντησε: «Πες, σε παρακαλώ, στον Σεβασμιώτατο, ότι όταν προπολεμικά ήσαν στην Κορέα οι Ρώσοι δεν υπήρχε τίποτα εδώ που βρίσκεται σήμερα ο ναός του Αγίου Νικολάου. Όλα αυτά έγιναν μετά από τον πόλεμο της Κορέας που είχαν ήδη φύγει οι Ρώσοι».
Από τόσο παλαιά, από την δεκαετία του ᾽90, λοιπόν, άρχισαν οι διεκδικήσεις;
Στην πραγματικότητα, οι διεκδικήσεις, του Πατριαρχείου Μόσχας σε δικαιοδοσίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, για όσους ξέρουν Εκκλησιαστική Ιστορία, δυστυχώς έχουν την απαρχή τους πολλούς αιώνες πίσω. Από τότε που μπήκε στους Τσάρους το σατανικό σαράκι της θεωρίας της «Τρίτης Ρώμης». Από τότε, δηλαδή, που στην σκέψη των Ρώσων γεννήθηκε η ιδέα να γίνουν η συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τότε μέχρι σήμερα Κράτος και Εκκλησία, με ελάχιστα μόνον διαλείμματα, συνεργάζονται για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Εάν ήταν δυνατόν να «χαρίσει» κάποιος στο Πατριαρχείο Μόσχας τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου για να είναι, δηλαδή, πρώτο τη τάξει, τότε όλα τα προβλήματα, ως δια μαγείας, θα λυνόντουσαν αυτοστιγμεί. Τότε θα βλέπαμε ότι όλες οι, δήθεν, αντικανονικότητες του Οικουμενικού Πατριαρχείου θα «βαπτιζόντουσαν» από τους ανθρώπους που διευθύνουν σήμερα το Πατριαρχείο Μόσχας σε λίαν κανονικές!
Αλλά ας έλθουμε στα καθ᾽ ημάς. Οι διεκδικήσεις του Πατριαρχείου Μόσχας στην Κορέα ξεκίνησαν από τις αρχές της δεκαετίας του ᾽90. Έχουμε στα χέρια μας έγγραφα του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας που ζητούν από τις κορεατικές Προτεσταντικές Εκκλησίες χρήματα για να κτίσουν ναό στην Σεούλ. Έχουμε δημοσιεύματα στα κορεατικά ΜΜΕ, υποβολιμαία, προφανώς, από αρμόδιες ρωσικές αρχές, στα οποία «εξηγούν» ότι οι Ρώσοι δεν έχουν ναό για τις λειτουργικές τους ανάγκες, αγνοώντας ηθελημένα την ύπαρξη της υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο Ορθόδοξης Μητρόπολης Κορέας, στην οποία έχουν ναό και ιερέα και ο,τιδήποτε άλλο χρειάζονται για τις λειτουργικές και ποιμαντικές τους ανάγκες στην γλώσσα τους. Έχουμε επίσης κατ᾽ επανάληψη δεχθεί πιέσεις από Ρώσους διπλωμάτες στην Κορέα για τον ίδιο λόγο. Για να μη πολυλογώ, σε κάθε επίσημη συνάντηση μεταξύ Ρώσων και Κορεατών διπλωματών στην Κορέα ή στην Ρωσία, το μόνιμο θέμα στην ατζέντα των διμερών συνομιλιών ήταν η δωρεά οικοπέδου για το κτίσιμο ρωσικού ναού στην Σεούλ. Και θα μου επιτρέψετε να τελειώσω την αναφορά αυτής της ανάρμοστης πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας κατά της Ορθόδοξης Μητρόπολης Κορέας με το εξής χαρακτηριστικό γεγονός. Όταν προ διετίας ήρθε στην Κορέα ο Αρχιεπίσκοπος Solnechnogorsk Σεργέϊ (νυν Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτιοανατολικής Ασίας και Πρόεδρος της Πατριαρχικής Εξαρχίας Νοτιοανατολικής Ασίας), όπως έχω αναφέρει παλαιότερα σε άλλη συνέντευξη μου, επισκέφθηκε μαζί με τον Πρέσβη της Ρωσίας στην Σεούλ, μεταξύ άλλων, και τον Δήμαρχο της Σεούλ με μοναδικό σκοπό να του ζητήσουν οικόπεδο για την ανέγερση ρωσικού ναού. Μετά την συνάντηση με τον Δήμαρχο της Σεούλ, ο Αρχιεπίσκοπος Σεργέϊ ήρθε με διπλωμάτες εκ της ρωσικής πρεσβείας στην Μητρόπολή μας. Κατά την συνάντησή μας μου ζήτησε υποκριτικά να δεχθώ με αγάπη κάποιον Κορεάτη, που ο ίδιος τον αποκαλούσε ιερέα, και να τον διδάξω λειτουργικά και άλλα εκκλησιαστικά θέματα, γιατί δεν έχει σπουδάσει θεολογία. Αυτόν τον Κορεάτη, που το Πατριαρχείο της Μόσχας τον αποκαλούσε από χρόνια «Υπεύθυνο της Ρωσικής Ιεραποστολής στην Κορέα», ο Αρχιεπίσκοπος Σεργέϊ τον είχε μαζί του και κατά την συνάντησή του με τον Δήμαρχο της Σεούλ. Και ενώ είχαν, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, προμελετημένο σχέδιο να τον εγκαταστήσουν ως ιερέα στον ρωσικό ναό που σχεδίαζαν να φτιάξουν, ο Αρχιεπίσκοπος Σεργέι μας τον παρουσίαζε σαν κάποιο ταλαίπωρο που χρειαζόταν την βοήθειά μας!
Τον γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε, τον «ιερέα» αυτόν; Και εάν ναι, γιατί δεν αναφέρετε το όνομά του;
Βεβαίως τον γνωρίζω. Για λόγους, όμως, σεβασμού προς το πρόσωπό του δεν αναφέρω το όνομά του. Αλλά επειδή με την ερώτησή σας με προκαλείτε θα σας αναφέρω ένα επιπλέον περιστατικό:
Μετά από την προαναφερθείσα συνάντηση με τον Μητροπολίτη Σεργέϊ, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα, αλλά και γραπτό μήνυμα, από κάποιον, ο οποίος μου αυτοσυστήθηκε ως κύριος (τάδε) και ζήτησε να με συναντήσει.
Την μέρα και ώρα της συνάντησης ο ομιλών και οι συνεργάτες της Μητρόπολης είδαμε έκπληκτοι τον κ. (τάδε) να έρχεται στην Μητρόπολη με ράσα και χρυσό ρωσικό σταυρό (Archpriest κατά δήλωσή του στην κάρτα που μοιράζει αυτοσυστηνόμενος) συνοδευόμενος από έναν λαϊκό Κορεάτη, που έχει εμπορικές συναλλαγές με την Ρωσία και είναι, κατά δήλωσή του, γνωστός του εργαζομένου στο Τμήμα Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, κ. Dmitry Petrovsky. Δύο εκ των συνεργατών μας τους οδήγησαν στην αίθουσα υποδοχής όπου τους προσφέρθηκε κέρασμα.
Επειδή όμως ο κ. (τάδε) ήρθε στην συνάντηση με ιερατική αμφίεση, προσπαθώντας να μας προκαταλάβει, θεωρήσαμε σκόπιμο να μην γίνει δεκτός σε ακρόαση. Γι αυτό με τον Διάκονο της Μητρόπολης του διαβιβάστηκε το εξής μήνυμα: «Ζήτησες τηλεφωνικώς και γραπτώς να συναντήσεις τον Μητροπολίτη ως κ. (τάδε) και όχι ως ιερέας. Το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο δεν σε αναγνωρίζει ως κανονικό ιερέα. Επειδή με άλλο πρόσωπο ζήτησες την συνάντηση και με άλλο παρουσιάστηκες, γι αυτό τον λόγο ο Μητροπολίτης μας δεν θα σε δεχθεί». Όταν ο Διάκονος του μετέφερε το μήνυμα αυτό, ο κ. (τάδε) θύμωσε τόσο πολύ, ώστε άρχισε να τον βρίζει με χυδαία λόγια που δεν … γράφονται.
Ο Διάκονος, παρόλο το σοκ που υπέστη, προσπαθούσε να ολοκληρώσει την μεταφορά του μηνύματος, αλλά εκείνος δεν άκουγε τίποτα. Mε θυμό και οργή του επαναλάμβανε συνεχώς: «Σκάσε. Εγώ ήρθα να συναντήσω τον Μητροπολίτη. Σκάσε, μη μου λες τίποτα. Πες μου μόνο εάν με συναντήσει». Τελικά, όταν άκουσε από τον Διάκονο ότι δεν θα τον δεχθεί ο Μητροπολίτης, τότε σηκώθηκε από το κάθισμά του με οργή, σφίγγοντας τις γροθιές του, άνοιξε την πόρτα και έφυγε σχεδόν τρέχοντας, αφήνοντας όλους άναυδους και τον συνοδό του σε πλήρη αμηχανία.
Κυριολεκτικά μένω άφωνος, Σεβασμιώτατε, μ᾽ αυτά που μας λέτε.
Είναι πράγματι να θλίβεται κανείς με όλα αυτά που συμβαίνουν. Για να καταλάβετε πόσο έντονη ήταν η επιθυμία των ανθρώπων του Πατριαρχείου Μόσχας να καταστρέψουν την κανονικότητα στην Ορθόδοξη Μητρόπολη Κορέας επιτρέψτε μου να σας αναφέρω και ένα άλλο παράδειγμα: Ένα νέο ζευγάρι από την Νότια Κορέα, οι οποίοι ανήκουν σε μια από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες αιρέσεις στην Κορέα, επισκέφθηκαν τον Μάρτιο του 2017 την Ρωσία με σκοπό να συναντήσουν τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο. Κατά την συνάντησή τους, ο Μακαριώτατος τους ευλόγησε, τους ευχήθηκε για τον γάμο τους, τους δώρησε μια εικόνα και δεν έχασε την ευκαιρία να τους πει ότι στην Κορέα έχουν βαθιές ρίζες και ότι θα ξαναέλθουν να συνεχίσουν το έργο της ρωσικής ιεραποστολής το οποίο σταμάτησε λόγῳ πολιτικών συγκυριών. Όλα αυτά μπορεί κανείς να τα διαβάσει και να τα δει σε βίντεο, όπως δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο, μετά από την συνάντησή του Μακαριωτάτου με το ζεύγος. Ο Μακαριώτατος, ως φαίνεται, χωρίς να ελέγξει τα πράγματα, παρασύρθηκε από την επιθυμία του να μιλήσει για τα σχέδια του στην Κορέα. Το δυσάρεστο σ᾽ αυτή την ιστορία είναι ότι οι νέοι αυτοί, όπως πληροφορηθήκαμε, τον χρησιμοποίησαν προς όφελος της αίρεσής τους, γιατί έχουν ως αρχή τους να επικοινωνούν με VIP’s και κατόπιν να δημοσιεύουν φωτογραφίες από τις συναντήσεις τους με υψηλά ιστάμενα πολιτικά και θρησκευτικά πρόσωπα.
Ας επανέλθουμε Σεβασμιώτατε στην Κορέα. Τελικώς τι έγινε; Ίδρυσαν Ορθόδοξη Εκκλησία ρωσικής δικαιοδοσίας;
Δυστυχώς ναι. Σε μια αίθουσα, που τους παραχώρησε ο προαναφερόμενος κ. (τάδε), άρχισαν στις 30 Δεκεμβρίου 2018 να τελούν ιεροπραξίες με ιερέα που έστειλαν από το Πατριαρχείο της Μόσχας και «συλλειτουργό» τον κ. (τάδε).
Σ᾽ αυτό το σημείο της συνέντευξής μας θεωρώ σκόπιμο να σας διηγηθώ το εξής περιστατικό: Από 23 έως 25 του περασμένου Νοεμβρίου, δηλαδή μία εβδομάδα πριν από την λίαν επιτυχημένη 4η Επίσημη Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Κορέα, πραγματοποιήθηκε στην Ρωσική Πρεσβεία της Σεούλ συνάντηση αντιπροσώπων των Ρώσων που μένουν στην Νοτιοανατολική Ασία, στην οποία συμμετείχε και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων. Στην συνάντηση συμμετείχαν περίπου 50 Ρώσοι από διάφορες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και από την Κορέα. Προς τους διαμένοντες στην Κορέα ο Σεβασμιώτατος Ιλαρίων τόνισε ότι θα τους στείλουν από το Πατριαρχείο Μόσχας ιερέα πριν από τα Χριστούγεννα με το παλαιό ημερολόγιο. Στο άκουσμα της αγγελίας πολλοί εξ όσων για χρόνια ανήκουν στην Ορθόδοξη Μητρόπολη Κορέας αντέδρασαν. Ο Σεβασμιώτατος προσπάθησε να τους «εξηγήσει» ότι όσοι ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι «σχισματικοί» και δεν πρέπει να εκκλησιάζονται στους ναούς μας στην Κορέα ούτε να κοινωνούν. Κάποιος εκ των παρευρισκομένων του είπε:
«Vladika, εμείς είμαστε εδώ στην Κορέα πολλά χρόνια. Από την αρχή όταν πρωτοήρθαμε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Σωτήριος μας αγκάλιασε με πολλή αγάπη και στοργή και μας έδωσε ό,τι χρειαζόμασταν. Έχουμε ναό, έχουμε ιερέα, έχουμε αίθουσα για τις συνάξεις μας, έχουμε κατηχητικά σχολεία και κατασκηνώσεις για τα παιδιά μας, έχουμε τα πάντα. Δεν χρειαζόμαστε νέα εκκλησία».
Άλλος του είπε: «Vladika, μας είπατε ότι αυτό θα γίνει λόγω του ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δέχτηκε τους σχισματικούς στην Ουκρανία. Το Πατριαρχείο Μόσχας δεν δέχτηκε την σχισματική εκκλησία ROCOR χωρίς καμμιά ιδιαίτερη διαδικασία»; Τότε ο Σεβασμιώτατος Ιλαρίων απάντησε:
«Αυτό έγινε τότε γιατί το Πατριαρχείο Μόσχας, ως μητέρα Εκκλησία των Ρώσων, αγκάλιασε τους σχισματικούς με αγάπη και τους συγχώρησε όλα όσα είχαν κάνει».
«Μα το ίδιο δεν κάνει τώρα το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην περίπτωση των σχισματικών Ουκρανών»;
Αντί άλλης απαντήσεως ο Σεβασμιώτατος τους ζήτησε να υπογράψουν ότι επιθυμούν την ίδρυση νέας εκκλησίας, το οποίο υπέγραψαν ελάχιστοι από τους παρευρισκομένους!
Καταλαβαίνουμε από τα λεγόμενά σας ότι η νέα ρωσική εκκλησία στην Κορέα ιδρύθηκε χωρίς την σύμφωνη γνώμη των Ρώσων που ζουν στην Κορέα. Τώρα όλοι οι Ρώσοι εκκλησιάζονται σ᾽ αυτήν;
Κάποιοι έφυγαν από μας και πηγαίνουν στον νέο ναό προφανώς για εθνοφυλετικούς λόγους. Αλλά πολλοί εξακολουθούν να ανήκουν στην Ορθόδοξη Μητρόπολη Κορέας. Το πιο θλιβερό όμως είναι ότι κάποιοι από την ρωσική εκκλησία τηλεφωνούν όχι μόνον σε Ρώσους και σε λοιπούς σλαβόφωνους, αλλά και σε Κορεάτες, σε Αμερικανούς και άλλους αγγλόφωνους, προσπαθώντας να τους πείσουν να πηγαίνουν στον ναό τους. Τηλεφωνούν ή συναντούν ακόμη και παιδιά και προσπαθούν να τα επηρεάσουν, τραυματίζοντάς τα στην τρυφερή εφηβική τους ηλικία. Το τραγελαφικό είναι ότι έφθασαν στο θλιβερό σημείο να ζητήσουν από μέλος της Εκκλησίας μας να πηγαίνει στον ναό τους για να … κατηχεί τους Κορεάτες που επιθυμούν να γίνουν Ορθόδοξοι! Ας αναρωτηθούν όσοι υποστηρίζουν την ρωσική πλευρά εάν αυτή η τακτική εναρμονίζεται με το πνεύμα του Ευαγγελίου ή αποτελεί απροκάλυπτο προσηλυτισμό; Είναι δυνατόν ο Θεός να ευλογήσει τέτοιες ανάδελφες συμπεριφορές;
Με την αναφορά στο θέμα της χρήσης ανάρμοστων μέσων στρατολογήσεως οπαδών ήρθε στη σκέψη μου η στιχομυθία μεταξύ του Παναγιωτάτου Οικουμενικού μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας κ. Κυρίλλου κατά την επίσκεψη του δευτέρου στο Φανάρι τον περασμένο Οκτώβριο. Και μόνον που ξαναθυμάμαι τις σκηνές που ζήσαμε ως Συνοδικοί αρρωσταίνω.
Εν πάση περιπτώσει, στην εν λόγω συνάντηση όταν ο Πατριάρχης Μόσχας είπε στον Οικουμενικό Πατριάρχη: «Παναγιώτατε, εάν δώσετε την Αυτοκεφαλία στην Ουκρανία θα χυθεί αίμα», ο Παναγιώτατος του απάντησε: «Μακαριώτατε εμείς ούτε στρατό διαθέτουμε, ούτε όπλα έχουμε. Εάν θα χυθεί αίμα, δεν θα χυθεί από εμάς, αλλά από εσάς»!
Επίσης θυμάμαι πως όταν συζητούσα με κάποιον άγιο Γέροντα τα τεκταινόμενα υπό του Πατριαρχείου Μόσχας στην Κορέα μου είπε, μεταξύ άλλων που παρασιωπώ, αναστενάζοντας βαθιά: «Δυστυχώς χίλια χρόνια πέρασαν αλλά οι περισσότεροι εκ των διοικούντων την Εκκλησία στην Ρωσία δεν έμαθαν ακόμη τι λέει το Ευαγγέλιο»!
Βαρύς λόγος.
Βαρύς, πράγματι, λόγος, μα αληθινός, επαληθευόμενος εκ των γεγονότων. Σας ανέφερα πριν, ότι στην Σεούλ έφτιαξαν μια «ενορία» ρωσικής δικαιοδοσίας, στην οποία εκκλησιάζονται καμμιά τριανταριά άνθρωποι, παρόλες τις προσηλυτιστικές προσπάθειές τους. Μπορεί, λοιπόν, να το διανοηθεί ανθρώπινος νους, ότι για αυτούς τους λιγοστούς ανθρώπους ίδρυσαν ιδιαίτερη επισκοπή και η Σύνοδος του Πατριαρχείου Μόσχας προ ημερών, στις 4 Απριλίου, εξέλεξε και Αρχιεπίσκοπο, τον οποίο θα «ενθρονίσουν» στην Κορέα; Βλέπετε ότι παίζουν με τους ιερούς θεσμούς στης Εκκλησίας μας;
Το ίδιο έκανε και ο Μητροπολίτης Ιλαρίων της ROCOR όταν ήρθε πριν από χρόνια στην Σεούλ, όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενη συνέντευξή μου. Τότε εκείνος έκηρε έναν καθηρημένο υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου πρώην ιερέα σε «ηγούμενο» και την γυναίκα του σε «ηγουμένη» σε ανύπαρκτο μοναστήρι και για ανύπαρκτους μοναχούς και μοναχές! Όπως είναι γνωστό, σε όσους γνωρίζουν έστω και ελάχιστα τα της Εκκλησίας, για να ιδρυθεί μια επισκοπή πρέπει να συντρέχουν συγκεκριμένοι λόγοι. Κι ένας από αυτούς είναι η ύπαρξη ικανού αριθμού ενοριών και πιστών. Αυτές τις προϋποθέσεις έχει υπόψη του το Οικουμενικό Πατριαρχείο γι αυτό και μόλις το 2004 ίδρυσε την Μητρόπολη Κορέας, ενώ για πολλές δεκαετίες η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Κορέα ήταν Εξαρχία, που ανήκε σε άλλες Επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Γιατί νομίζετε ότι το έκαναν αυτό;
Από αντίδραση προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο γιατί δεν τους συμφέρει η χορήγηση της Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Κοιτάξτε, κύριε Σωτηρόπουλε, δεν πρεσβεύει κανείς από εμάς που ανήκουμε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι είμαστε αλάθητοι ή αναμάρτητοι.
Κάθε άλλο. Ο καθένας μας έχει τα προσωπικά του πνευματικά προβλήματα για τα οποία ζητάμε το έλεος του Θεού. Αλλά δεν θέλουμε το κακό κανενός. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν κάποιοι που το πρώτο πράγμα που σκέπτονται όταν ξυπνάνε το πρωί είναι πώς θα πληγώσουν με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους πιο βαθιά το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Άραγε δεν σκέπτονται τι θα απολογηθούν την φοβερά ημέρα της Κρίσεως; Μ᾽ αυτές τις εχθρικές ενέργειές τους πώς λειτουργούν και πώς συμμετέχουν στα Άχραντα Μυστήρια;
Προκαλούν μεγάλη λύπη τα όσα μας λέτε. Επιτρέψτε μου, Σεβασμιώτατε, να πάμε σε άλλο σχετικό θέμα και να σας ερωτήσω το εξής: Στον τίτλο σας αναφέρεται ότι είστε «και Έξαρχος Ιαπωνίας». Τι κάνετε στην Ιαπωνία;
Εν ονόματι της εν Χριστώ αγάπης και ειρήνης δεν κάνουμε, άχρι καιρού, απολύτως τίποτε.
Γιατί; Τι συμβαίνει στην Ιαπωνία;
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας το Πατριαρχείο Μόσχας έδωσε το 1970 αντικανονικώς καθεστώς Αυτονομίας, την οποία δεν αναγνωρίζει καμία άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι Αδελφοί μας Ορθόδοξοι Ιάπωνες είναι εγκλωβισμένοι στην Αυτονομία που τους δόθηκε και ουσιαστικά αποκομμένοι από τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Αυτό είναι πολύ σοβαρό θέμα, που πρέπει, όπως αναφέραμε και στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης, να λυθεί προς πνευματικό όφελος των Ιαπώνων Αδελφών μας. Γι αυτό τον λόγο, αν και έχουμε κάθε δικαίωμα να δραστηριοποιηθούμε στην Ιαπωνία, δεν το κάνουμε χάριν της ειρήνης στην γειτονική μας εν Άπω Ανατολή Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως, παρά την ειρηνοποιό στάση μας, βλέπετε, ότι οι Αδελφοί μας Ρώσοι έρχονται στην Κορέα «μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου», «ἵνα θύσουν και ἀπωλέσουν».
Τα ίδια και χειρότερα έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν και σε άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, στις οποίες υπάρχουν Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στην Ινδονησία π.χ. δεν έκαναν μόνον κατάληψη ενός ιερού ναού, που ανεγέρθηκε με χρήματα Ορθοδόξων Χριστιανών εξ Ελλάδος αλλά πήραν και κληρικούς, οι οποίοι σπούδασαν και χειροτονήθηκαν με την μέριμνα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Όλες αυτές οι αντικανονικές πράξεις είναι κατορθώματα του Μητροπολίτη Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης Ιλαρίωνος (ROCOR), τις οποίες οικειοποιήθηκε το Πατριαρχείο Μόσχας.
Θυμάμαι πώς όταν αναφέραμε αυτές και άλλες αντικανονικές πράξεις του Μητροπολίτη Ιλαρίωνα στον νυν Μητροπολίτη Σιγκαπούρης Σεργέϊ κατά την συνάντησή μας προ τριετίας είπε ότι, τάχα, ο Πατριάρχης Μόσχας μαλώνει πολύ αυστηρά τον Μητροπολίτη Ιλαρίωνα για τις αντικανονικότητές του!
Εάν πράγματι τον μάλωνε τότε θα έπρεπε να του ζητήσει να επιστρέψει αυτά που πήρε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και να επανορθώσει όλες τις άλλες αντικανονικές πράξεις, που έκανε πριν και μετά την αποκατάσταση των σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και της ROCOR.
Σεβασμιώτατε, στο λόγο σας διαφαίνεται η αγωνία σας για την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το Πατριαρχείο Μόσχας πώς βλέπει το θέμα της ενότητας; Ποια είναι η γνώμη σας γι αυτό;
Δεν νομίζω, δυστυχώς, ότι το Πατριαρχείο Μόσχας ενδιαφέρεται για την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αντίθετα, πιστεύω ότι εφαρμόζει στην πράξη το αντιχριστιανικό δόγμα του «διαίρει καὶ βασίλευε»!
Ένα απλό παράδειγμα επιβεβαιώνει, νομίζω, το προλεχθέν. Όταν έγινε το 2013 η 10η Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Busan, ως ο τοπικός Επίσκοπος της χώρας προσκάλεσα όλες τις αντιπροσωπείες των Ορθοδόξων Εκκλησιών για να τελέσουμε την Κυριακή ένα πανορθόδοξο συλλείτουργο στον ιερό ναό μας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Busan. Όλοι δέχθηκαν με πολλή χαρά την πρόσκλησή μας εκτός του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνος, ο οποίος αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμμετάσχει στο συλλείτουργο. Προτίμησε να ακολουθήσει τον ολέθριο δρόμο της διαίρεσης. Και την ώρα που οι αντιπροσωπείες των 13 Ορθοδόξων Εκκλησιών συμμετείχαμε στο κοινό Ευχαριστηριακό Δείπνο, εκείνος μόνος του λειτουργούσε με τους συνοδούς του κληρικούς και 4-5 Ρώσους λαϊκούς στο Ρωσικό Προξενείο του Busan! Και μάλιστα δεν δίστασε, στην αίθουσα του Προξενείου που λειτούργησε, να τοποθετήσει και πολυθρόνα πίσω από την φορητή Αγία Τράπεζα και να κάθεται ως «κυρίαρχος» Μητροπολίτης στην καθέδρα! Θα πει ίσως κάποιος ότι αυτό μπορεί να έγινε μια φορά γιατί υπήρχε κάποιος ειδικός λόγος. Δυστυχώς, όπως γνωρίζω, την ίδια τακτική ακολουθεί ο εν λόγω Αρχιερέας πολλές φορές σε διορθόδοξες συνάξεις, γιατί δεν ανέχεται να βρίσκεται πέμπτος στην σειρά και υπό τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από αυτό και μόνον καταλαβαίνει κανείς εάν θέλουν οι Ρώσοι την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η αλήθεια είναι, όπως φάνηκε τώρα που έπεσαν οι μάσκες και τα προσχήματα, ότι οι «καλές σχέσεις» μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου Μόσχας δεν ήσαν πάντοτε καλές. Όμως όχι από υπαιτιότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο ανεχόταν με μεγάλη υπομονή τις προκλήσεις. Και τώρα που, δήθεν, το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι «σχισματικό», οι εκπρόσωποι του Πατριαρχείου Μόσχας θεώρησαν ότι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν σε όλο τον κόσμο, θέτοντας σε εφαρμογή το προμελετημένο σχέδιο τους να γίνουν Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Δεν δίστασαν να πήξουν θυσιαστήριο ακόμη και στην αποστολική Έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην Κωνσταντινούπολη. Δεν δίστασαν, μ᾽ άλλα λόγια, να φερθούν με τέτοια ασέβεια και αγνωμοσύνη προς την Μητέρα τους Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, η οποία χίλια χρόνια πριν τους γέννησε και τους ανέθρεψε πνευματικά.
Είναι χαρακτηριστικό να προσθέσω στο σημείο αυτό, ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας π. Σωτήριος, ενενήντα ενός ετών γέροντας και άρρωστος από γρίπη, μετά από την απόφαση του Πατριαρχείου Μόσχας να ιδρύσει ενορίες ρωσικής δικαιοδοσίας στις περιοχές Ατάλειας και Αλάγιας, ταξίδεψε εκ Κορέας, εν μέσω δριμυτάτου χειμώνος, για να διασώσει το ποίμνιο του από τις αρπακτικές διαθέσεις τους.
Ποιος είναι, Σεβασμιώτατε, ο αντίκτυπος των νέων εξελίξεων στους ετερόδοξους;
Ο αντίκτυπος είναι πολύ άσχημος. Είναι, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, μεγάλο σκάνδαλο. Δεκαετίες ολόκληρες τους λέμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία. Στον οικουμενικό διάλογο που συμμετέχουμε τονίζουμε ότι η διάσπαση σε διαφορετικές Ομολογίες είναι σημείο παρακμής. Επαναλαμβάνουμε ότι πρέπει, πάση θυσία, να σταματήσει αυτό το κακό. Και τώρα η κατάσταση που προκάλεσε το Πατριαρχείο Μόσχας, όχι φυσικά για δογματικούς ή κανονικούς, αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους, τους προβληματίζει και μας ρωτούν τι συμβαίνει. Τους απαντούμε πως ελπίζουμε και προσευχόμαστε να επικρατήσει η λογική και η ορθόδοξη εκκλησιολογική συνείδηση και όχι η πολιτική σκοπιμότητα.
Επιτρέψτε μου να προσθέσω στο σημείο αυτό ότι δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε ότι με πολιτικές και κοσμικές συμπεριφορές δεν οικοδομούμε κανέναν. Θυμάμαι πώς πριν από χρόνια, όταν μια ομάδα Κορεατών Παστόρων επέστρεψαν από ταξίδι τους στην Ρωσία σχολίαζαν πολύ αρνητικά εκκλησιαστικούς παράγοντες του Πατριαρχείου Μόσχας. Επέστρεψαν μ᾽ άλλα λόγια σκανδαλισμένοι από την πολυτέλεια και την χλιδή που αντίκρυσαν σε άμφια και σε αυτοκίνητα κληρικών. Και ο σκανδαλισμός τους ήταν έντονος όταν συνέκριναν την ζωή των Ρώσων κληρικών με την μίζερη τότε ζωή του λαού.
Σεβασμιώτατε, ποια είναι η σχέση των χωρών Κορέας και Ρωσίας σήμερα;
Αυτή την εποχή είναι πολύ καλές γιατί τους ενώνουν κοινά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Οι του Πατριαρχείου Μόσχας υπερτονίζουν σκοπίμως, για να δικαιολογήσουν τις αρπακτικές τους διαθέσεις, την φιλία των δύο χωρών και τα όσα ενώνουν τους δύο λαούς. Αλλά πολλοί Κορεάτες, ιδιαιτέρως μεγάλης ηλικίας, δεν ξεχνούν τι υπέστησαν εξ αιτίας της κομμουνιστικής Ρωσίας. Δεν λησμονούν ότι ο επάρατος χωρισμός Νοτίου και Βορείου Κορέας και ο τραγικός απολογισμός του εμφυλίου κορεατικού πολέμου ήταν εν πολλοίς συνέπεια της ρωσικής πολιτικής. Τα αναρίθμητα θύματα του πολέμου σε νεκρούς, τραυματίες και αγνοουμένους, και ο τραγικός χωρισμός των οικογενειών τους στην Νότια και στην Βόρεια Κορέα δεν είναι δυνατόν να ξεχαστούν εύκολα.
Με την ευκαιρία, που την έφερε η κουβέντα μας, οι σχέσεις Κορέας και Ελλάδας πώς είναι;
Είναι σχέσεις ειλικρινούς σεβασμού και αγάπης για την μεγάλη θυσία των Ελλήνων κατά τον κορεατικό πόλεμο. Εάν θα θέλαμε να συγκρίνουμε την σχέση Κορέας και Ελλάδας με αυτήν Κορέας και Ρωσίας θα λέγαμε ότι οι Κορεάτες αναγνωρίζουν ότι οι Έλληνες έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία της χώρας τους, ενώ οι Ρώσοι με την συμμαχία των Βορειοκορεατών και των Κινέζων έχυσαν το αίμα των Νοτιοκορεατών και έγιναν αιτία πολλών δεινών που υφίστανται μέχρι σήμερα.
Σεβασμιώτατε, φθάνοντας στο τέλος αυτής της συνέντευξης, για την οποία σας ευχαριστούμε θερμώς, τι μήνυμα θα θέλατε να περάσετε σε όσους θα μας διαβάσουν;
Σας ευχαριστώ κι εγώ εκ βαθέων, κύριε Σωτηρόπουλε, για την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης που μου δώσατε.
Το πρώτο και κύριο μήνυμα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από αυτό της συμφιλίωσης, της αγάπης και της ενότητας.
Το δεύτερο πράγμα που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι νιώθουμε μεγάλο πόνο για όλη αυτή την θλιβερή κατάσταση. Και ο πόνος μας γίνεται μεγαλύτερος όταν οι θλίψεις και οι δοκιμασίες που υφιστάμεθα προέρχονται από τους Αδελφούς μας. Προσωπικά θέλω να επαναλάβω για μια ακόμη φορά ότι αγαπώ εν ειλικρινεία τους Αδελφούς μας Ρώσους. Δεν θα επιτρέψω ποτέ στον εαυτό μου, επειδή το θεωρώ μικροπρέπεια, να αναφέρω τι κάναμε και τι κάνουμε από αγάπη για τους Ρώσους Αδελφούς μας στην Κορέα. Άλλωστε η ναρκισιστική αυτοδιαφήμιση είναι παντελώς απαράδεκτη στον χώρο της Εκκλησίας. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας π. Σωτήριος από το 1992 και εξής έπραξε ό,τι μπορούσε για τους Ρώσους που κατέφθαναν πονεμένοι και πικραμένοι στην Κορέα μετά από την λαίλαπα των προβλημάτων που υπέστησαν λόγω του καθεστώτος στην χώρα τους. Και στην Πισιδία τώρα, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, το ίδιο συνεχίζει να κάνει εξ αιτίας της πολλής του αγάπης προς τους Ρώσους.
Ειλικρινά αναρωτιέμαι, πότε, επιτέλους, θα καταλάβουμε πως οι πολιτικές και οι διπλωματικές συμμαχίες έρχονται και παρέρχονται; Ότι η οικονομική και η κοσμική εξουσία, στην οποία πολλοί, δυστυχώς, βασίζονται, έχει ημερομηνία λήξεως και ότι μόνον η Εκκλησία του Χριστού μένει αμετάβλητη στον αιώνα;
Θα τελειώσω απευθύνοντας πρόσκληση συνεργασίας σε κάθε Ρώσο καλής θελήσεως, κληρικό ή λαϊκό. Καθένας είναι καλοδεχούμενος να έρθει και να συνεργαστεί μαζί μας για την διάδοση της ορθόδοξης μαρτυρίας στην Κορέα. Κάτω από το ωμοφόριο του Οικουμενικού Πατριάρχη χωρούν οι πάντες. Ας μη λησμονούμε ότι η ενότητα και η συνεργασία θα μας σώσει. Γιατί έτσι θα γίνουμε το «Φῶς» και το «Ἅλας» του κόσμου. Και πάλι σας ευχαριστώ από καρδίας.
Πηγή
Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2019
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2019
Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019
Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2019
Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2019
Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2019
Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2019
Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)